กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

[ช่อง 7] โบ๊เบ๊



โบ๊เบ๊


ออกอากาศ : ละครหลังข่าว ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ 20.25 น.  ทางช่อง 7
บทประพันธ์ : วราภา
บทโทรทัศน์ : ภาวิต
กำกับการแสดง : สำรวย รักชาติ  
ผู้ผลิต : ดารา วีดีโอ จำกัด


รายชื่อนักแสดง

ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์        รับบทเป็น เปี๊ยก / วิน
อุษามณี ไวทยานนท์        รับบทเป็น ดอกแก้ว
ณัฏฐ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา        รับบทเป็น ตี๋เล็ก / อุดม
อนุวัฒน์ ชูเชิดรัตนา        รับบทเป็น ต้น / แทนไท
อนุวัฒน์ นิวาตวงศ์        รับบทเป็น เถ้าแก่ฮิ้ม
อุษณีย์ วัฒฐานะ        รับบทเป็น ชบา
ณหทัย พิจิตรา        รับบทเป็น เตียมเกียง
ธีร์ วณิชนันทธาดา        รับบทเป็น ตี๋ใหญ่ / โกวิท
นันทศัย พิศลยบุตร        รับบทเป็น ต้อย
พรรัมภา สุขได้พึ่ง        รับบทเป็น สมศรี
ธราภา กงทอง        รับบทเป็น หมวยเล็ก
อิทธิกร สาธุธรรม        รับบทเป็น เกรียง
อรรถชาติ ศรีภักดี        รับบทเป็น หน่อน
โพลาร์ อิศวร์        รับบทเป็น เฮง
รวิช ไรวินท์        รับบทเป็น โอ่ง
จักรกฤษณ์ คชรัตน์        รับบทเป็น เส็ง
วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง        รับบทเป็น แม่เสียง
วิไลลักษณ์ ไวงาน        รับบทเป็น คุณนายสาลี่
สิริยา นฤนาท        รับบทเป็น อาหงวน
พิมพ์ศิริ คชหิรัญ        รับบทเป็น เรียม
ประภารัตน์ รัตนธาดา        รับบทเป็น เผย
วิมลรัตน์ บาลี        รับบทเป็น อำภาศรี
ปวารา อภิพูนลาภ        รับบทเป็น เหมยฟ้า
เจษฎา ฉิมพลี        รับบทเป็น สารวัตรอัมพร
สมศักดิ์ รัตนกุล        รับบทเป็น ง้วน
เกริกพันธ์ งามจิตสุขศรี        รับบทเป็น เพ้ง
พัศพงศ์ จิตตธีรโรจน์        รับบทเป็น เสี่ยจั๊ว


เรื่องย่อ ละครโบ๊เบ๊

วิน หรือ เปี๊ยก (ซี-ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์) พา ภศน (พอร์ช-ศรัณย์ ศิริลักษณ์) ลูกชายคนเดียวมาเมืองไทย และนัด เฮง (โพลาร์ อิศวร์) กับ หน่อน (แมน-อรรถชาติ ศรีภักดี) เพื่อนรักจะพาลูกไปรู้จัก เหตุผลหนึ่งที่ ภศนกลับเมืองไทย คือ อยากเจอข้าวปั้น (มิน-พีชญา วัฒนามนตรี) หญิงที่เขาชอบ เธอกลับมาไทยเพราะพ่อเสียชีวิตกะทันหัน

ทั้งคู่พบกันที่สถานกงสุลในงานหาเงินช่วยอุทกภัยในเมืองไทย จากนั้นก็ติดต่อกันเรื่อยมา ภศนชอบข้าวปั้นที่น่ารักและเป็นผู้หญิงเก่ง ข้าวปั้นกับแม่กำลังยุ่งเรื่องทรัพย์สินของพ่อที่มีหุ้นกับญาติ ภศนชวนข้าวปั้นกับแม่มาทานข้าวด้วย แล้วบอกว่าเฮง (โพลาร์ อิศวร์) เป็นทนายอาจช่วยได้ เปี๊ยกพาภศนไปโบ๊เบ๊ ถิ่นเกิดของเปี๊ยก เพื่อให้ภศนรู้ว่าตอนเด็กเปี๊ยกยากจนมาก ต่างจากปัจจุบันที่ร่ำรวยด้วยธุรกิจขายและประกอบอะไหล่รถยนต์ที่อเมริกา เปี๊ยกเป็นลูกชายของพ่อยูรกับ แม่เสียง (กู้-วาสิษฐี ศรีโลฟุ้ง) ทั้งสองมีลูกหกคน สมบูรณ์ ลูกสาวคนโตแต่งงานแล้ว สมศรี (แพร-พรรัมภา สุขได้พึ่ง) ลูกสาวคนรองเรียนอยู่ธรรมศาสตร์ เปี๊ยกเป็นลูกคนที่สามต้องทำงานหาเงินพิเศษเพื่อเรียนหนังสือ ไพรัชน้องชายเปี๊ยกไปบวชแล้วไม่สึก จิ๊บกับปุ๊ น้องสาวของเปี๊ยกยังอายุหกขวบและห้าขวบ เปี๊ยกมีเพื่อนสนิท คือ วิสิทธิ์หรือเฮง, ศักดิ์ชัย หรือ โอ่ง (กุ้ง-รวิช ไรวินท์) ซึ่งบ้านขายหมูสะเต๊ะ และสงวนหรือหน่อน ที่บ้านขายผ้า ทั้งสี่ชอบนัดไปเล่นกัน และโอ่งจะแอบขโมยหมูสะเต๊ะมาให้เพื่อนกินอยู่เสมอ

แม่เสียงสั่งไม่ให้เปี๊ยกมีเรื่องกับใครเพราะรู้ว่าลูกไม่ใช่เด็กเกเรแต่รักพวกพ้องมาก พอโรงเรียนเลิก เปี๊ยกจะไปหาพวกโอ่ง แต่ถูกพวกเกรียงศักดิ์ (จุ๊บ-อิทธิกร สาธุธรรม) นักเลงประจำห้องดักไว้ เกรียงศักดิ์ว่าเปี๊ยกหน้าตัวเมีย เปี๊ยกโกรธมาก ชกจนเกรียงเลือดกำดาวไหล เม้งกับตี๋ไม่ยอมให้เปี๊ยกออกจากห้อง หากเปี๊ยกจะออกต้องให้เกรียงชกคืนสามที เปี๊ยกยอม เปี๊ยกไปหาเพื่อนตามนัดและเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง โอ่งจะไปกระทืบเกรียง เฮงกับหน่อนห้ามไว้ ระหว่างนั้นมีเสียงเด็กอ่อนร้องไห้ เปี๊ยกชวนเพื่อนไปดู ที่ซุ้มต้นแก้ว เปี๊ยกและเพื่อนพบเด็กหญิงทารกคนหนึ่ง ทุกคนนั่งรอแม่ของเด็ก แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครมา เปี๊ยกสงสารเด็กจึงวางแผนเอาเด็กไปวางไว้หน้าบ้านเถ้าแก่ฮิ้ม (ปู-อนุวัฒน์ นิวาตวงศ์)

นายง้วน( นุ้ย-สมศักดิ์ รัตนกุล) คนขับรถเถ้าแก่ฮิ้มเห็นเด็กอ่อน เรียกเถ้าแก่ออกมาดู เถ้าแก่ฮิ้มเห็นเด็กแล้วคิดถึงลูกสาวที่เสียชีวิตไปแล้วที่เกิดกับชบา (นก-อุษณีย์ วัฒฐานะ) ภรรยาน้อย เขาจึงเอาเด็กไปให้ชบาเลี้ยงแทนลูกสาว นางเตียมเกียง (ต้อม-ณหทัย พิจิตตรา) ภรรยาหลวงของเถ้าแก่ฮิ้มไม่พอใจที่เถ้าแก่ฮิ้มพาเด็กผู้หญิงมาให้ชบาเลี้ยง ปกติเตียมเกียงจะตามราวีเมียน้อยทุกคนของเถ้าแก่ฮิ้ม แต่ชบาเป็นครูสอนลูกชายสองคนของเตียมเกียงกับเถ้าแก่ฮิ้ม ชื่อ โกวิท หรือ ตี๋ใหญ่ (ธีร์ วณิชนันทธาดา) กับ อุดม หรือ ตี๋เล็ก (ณัฏฐ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ชบาเรียกเปี๊ยกไปดูลูกสาว เปี๊ยกตั้งชื่อให้ทารกว่า ดอกแก้ว (ขวัญ-อุษามณี ไวทยานนท์)

เตียมเกียงเป่าหูตี๋เล็กว่าดอกแก้วเป็นเด็กเก็บตกข้างถนนที่เถ้าแก่ฮิ้มรักมาก ต่อไปนี้ตี๋เล็กจะเป็นหมาหัวเน่า เมื่อตี๋ใหญ่กับตี๋เล็กไปไหว้ชบาที่บ้าน ตี๋เล็กพูดว่าดอกแก้วเป็นเด็กเก็บตกและอาจเป็นลูกชู้ ชบาโกรธมาก เปี๊ยกได้ยินเตียมเกียงกับตี๋เล็กคุยกัน ตี๋เล็กคิดจะฆ่าดอกแก้ว เปี๊ยกขัดขวางอุ้มดอกแก้วไว้ เถ้าแก่ฮิ้ม ชบา เรียม (ตุ๊ก-พิมพ์ศิริ คชหิรัญ) เข้ามา ตี๋เล็กใส่ความว่าเปี๊ยกจะฆ่าดอกแก้ว เถ้าแก่ฮิ้มโกรธมาก เตะเปี๊ยก ชบาขอโทษปี๊ยกแทนเถ้าแก่

พ.ศ.2520 เปี๊ยกโตเป็นหนุ่มเต็มตัว และเปลี่ยนชื่อเป็น วิน ทำงานเปียลำใย เขาหล่อ ฉลาด ว่องไว เปี๊ยกทำงานกับเถ้าแก่คุง เปี๊ยกมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวในการเปียลำไย เขามีลูกน้องคู่หู คือ หนาน คู่แข่งคือ กวง ดอกแก้วโตเป็นสาวสวย เถ้าแก่รักและหวงมาก เปี๊ยกเจอคู่อริมาดักต่อย เปี๊ยกป้องกันตัวจนพลาดใช้มีดแทงกวง เมื่อตี๋เล็กกับมาบ้านเขาเจอดอกแก้วครั้งแรกก็เจ้าชู้ใส่ทันที พอดีกับที่อุดมมาบอกเรื่องเปี๊ยกไปแทงกวงบาดเจ็บ ตี๋เล็กดักรอลวนลามดอกแก้ว ดอกแก้วใช้วิธีป้องกันตัวที่เปี๊ยกสอนจัดการจนตี๋เล็กล่าถอย

ดอกแก้วไปงานแต่งของโอ่งพบ คุณนายสาลี่ (วิไลลักษณ์ ไวงาน) ภรรยาสารวัตรอัมพร(เจษฎา ฉิมพลี) ดอกแก้วได้รู้จักกับแทนไท หรือ ต้น (กอล์ฟ-อนุวัฒน์ ชูเชิดรัตนา) ลูกของสาลี่และอัมพร แทนไทท่าทางนุ่มนิ่ม เรียบร้อยคล้ายผู้หญิง แทนไทกับพ่อแม่มาคุยเรื่องคดีของเปี๊ยก แทนไทบอกว่ากวงยอมความแล้วกำลังตกลงค่าเสียหาย ดอกแก้วดีใจมาก เถ้าแก่ฮิ้ม ดอกแก้ว ชบา ไปส่งข่าวไว้ที่ป้าสมศรี พี่สาวของเปี๊ยก แล้วเถ้าแก่ฮิ้มพาชบาและดอกแก้วไปทานอาหาร ระหว่างจะกลับมีคนบุกยิงเถ้าแก่ฮิ้มหน้าร้าน เปี๊ยกได้ไปบวชเป็นพระแล้วสึกออกมา สมศรีเลยตัดสินใจบอกเปี๊ยกเรื่องที่เถ้าแก่ฮิ้มถูกยิง เปี๊ยกรีบไปเยี่ยมทันที เปี๊ยกนึกถึงคนร้ายจนไปจบที่เพ้ง (บอย-เกริกพันธ์ งามจิตสุขศรี) ที่เคยโกงเถ้าแก่ฮิ้ม เปี๊ยกรู้จากชบาว่าดอกแก้วอ่านหนังสือสอบอยู่ที่บ้านคนเดียว เลยไม่ไว้ใจตี๋เล็ก พอเปี๊ยกเจอแทนไทเริ่มรู้สึกแปลกๆ ว่าแทนไทเหมือนกระเทย ชบาบอกว่าแทนไทเป็นลูกของคุณอัมพร เปี๊ยกจึงทักทายดีและบอกว่าจะไปขอบคุณคุณอัมพร แทนไทบอกกับเปี๊ยกว่าดอกแก้วคิดถึงเปี๊ยกมาก แทนไทเลยพาเปี๊ยกไปเจอ ดอกแก้วดีใจมาก ตี๋เล็กเดินมาเห็นเลยพูดจาถากถางดอกแก้ว เปี๊ยกออกรับแทนและต่อว่าตี๋เล็กที่จะลวนลามดอกแก้วจนตี๋เล็กล่าถอย แทนไทชอบความกล้าของเปี๊ยก

หลังจากนั้นเปี๊ยกตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่อจะไปเรียนต่อเมืองนอก และกลับมาขอดอกแก้วแต่งงาน เพราะจะได้ดูดีมีราศี เปี๊ยกแวะไปหาเฮงถึงรู้ว่าต้อย (เต้-นันทศัย พิศลยบุตร) ไปทำงานกับเสี่ยจั๊ว (พัศพงศ์ จิตตธีรโรจน์) เจ้าของโรงบิลเลียด ต้อยขอให้เปี๊ยกมาแข่งบิลเลียดกับสำเริง เพราะมีเปี๊ยกคนเดียวที่ปราบสำเริงได้ แต่เปี๊ยกขอคิดดูก่อน แต่เปี๊ยกก็ขอให้ต้อยเลิกกับหมวยเล็ก (ส้มโอ-ธราภา กงทอง) แต่ต้อยยืนยันว่ารักหมวยเล็กจริงๆ จึงอยากได้เงินจากเสี่ยจั๊วพาหมวยเล็กหนี เปี๊ยกไปหาต้อยแต่เจออำภาศรี (วิมลรัตน์ บาลี) ผู้หญิงของเสี่ยจั๊ว เธอจึงชวนเปี๊ยกไปบาร์ที่ตัวเองร้องเพลงอยู่ เธอพยายามใกล้ชิดเปี๊ยก จนเปี๊ยกพลาดท่ามีอะไรกับเธอ เปี๊ยกรู้สึกผิดและไม่คิดจะยุ่งกับอำภาศรีอีก เปี๊ยกออกมาเจอเสี่ยจั๊วพอดี เสี่ยจึงเรียกมาคุย พูดทำนองว่ารู้ตัวมือปืนที่ยิงเถ้าแก่ฮิ้มแล้ว เปี๊ยกอยากรู้มาก ต้อยยื่นข้อเสนอให้เปี๊ยกแข่งบิลเลียดให้แล้วจะบอกกระแสคนร้าย เปี๊ยกรับปาก

ดอกแก้วมางานทำบุญบ้านของคุณนายประภาแต่ดอกแก้วไม่สนุกเพราะเปี๊ยกไม่มา เธอขอให้แทนไทช่วยพากลับบ้าน เมื่อดอกแก้วกลับถึงบ้าน เผยมาบอกว่าเตียมเกียงไม่สบายรอดอกแก้วอยู่ ดอกแก้วรีบขึ้นไปหา แต่กลับเจอตี๋เล็กดักรอ ตี๋เล็กจะข่มขืนดอกแก้ว ดอกแก้วพยายามหนีจนตกบันได ชบาตกใจมากที่ลูกตกบันได แล้วไปอาละวาดเผยและเตียมเกียง เตียมเกียงทำเป็นพูดดี และขอขมาไม่ให้จับตี๋เล็กเข้าคุก โดยเอาความลับของดอกแก้วมาต่อลอง แทนไทเล่าเรื่องตี๋เล็กทำร้ายดอกแก้วให้เปี๊ยกฟังแล้วขอให้เปี๊ยกไปเยี่ยมดอกแก้ว แต่เปี๊ยกบอกว่ายังไม่ถึงเวลา ตี๋เล็กไปกินข้าวที่บาร์และอยากร้องเพลง แต่เปี๊ยกซึ่งร้องอยู่ไม่วางไมค์ ตี๋เล็กเข้าไปต่อยเปี๊ยก เปี๊ยกไม่ต่อสู้ จนจ่าคนหนึ่งที่แทนไทพามาด้วยเข้ามาห้ามปรามแล้วจับตี๋เล็กไปขังที่สถานี

วันแข่งบิลเลียด เปี๊ยกเล่นชนะทั้งสามเซ็ท แทนไทบอกว่ามารับเปี๊ยกไปเยี่ยมดอกแก้วที่บ้าน เปี๊ยกไม่ยอมไป เขาต้องการหาตัวคนร้ายที่ยิงเถ้าแก่ฮิ้มก่อน ต้อยบอกเปี๊ยกว่าเจอที่พักของเพ้งแล้ว เขาพาไปที่ห้องแถวโสเภณี เพ้งนอนป่วยอยู่แต่ไม่ยอมรับผิด หลานชายเพ้งที่เคยติดคุกและเป็นมือปืนยิงเถ้าแก่ฮิ้มมาหาเพ้ง และรีบหนี เปี๊ยกไล่ตาม เปี๊ยกสู้กันแล้วเสียท่า เปี๊ยกถูกกระทืบ แต่ตำรวจก็จับคนร้ายได้ เถ้าแก่ฮิ้มออกจากโรงพยาบาล เตียมเกียงใส่ไฟกับเถ้าแก่ฮิ้มว่าเปี๊ยกทำให้ตี๋เล็กติดคุก ตี๋เล็กอายจนต้องไปฮ่องกง เถ้าแก่ฮิ้มเรียกเปี๊ยกมาถามเรื่องทำให้ตี๋เล็กเข้าคุก เปี๊ยกรับจึงโดนเถ้าแก่ฮิ้มตีแสกหน้าแล้วไล่ออกจากบ้าน ชบารีบโทรบอกแทนไท แทนไทไปหาเปี๊ยกที่บ้าน แทนไทอ้างชื่อดอกแก้วจนเปี๊ยกยอมไปหาหมอ

ดอกแก้วบังคับให้ง้วนพาไปเยี่ยมเปี๊ยก เปี๊ยกดีใจที่ดอกแก้วมาหา ดอกแก้วกอดเปี๊ยกและบอกว่าจะไม่ยอมให้เปี๊ยกตาย เปี๊ยกดีใจมาก แทนไทส่งข่าวเถ้าแก่ฮิ้มเรื่องจับเพ้งกับญาติที่ยิงเถ้าแก่ฮิ้มได้ และเปี๊ยกเป็นคนช่วยจับคนร้าย เถ้าแก่ฮิ้มเรียกทนายประสงค์มาทำพินัยกรรม เถ้าแก่ฮิ้มอนุญาตให้ดอกแก้วไปเรียนต่อที่ปีนัง เถ้าแก่ฮิ้มให้แทนไทช่วยหาที่เรียนที่ปีนังให้ดอกแก้วและที่อเมริกาให้เปี๊ยก เขาต้องการตอบแทนเปี๊ยก เปี๊ยกไปอเมริกากับหน่อนและเฮง

เปี๊ยกรู้เรื่องที่เมืองไทยเพราะแทนไทเขียนจดหมายไปหาเสมอ แต่เขาไม่เคยได้จดหมายจากดอกแก้วเลย เปี๊ยกอยู่อเมริกาอีกสองปี แม่เสียงก็ส่งข่าวมาบอกว่าดอกแก้วแต่งงานแล้ว เปี๊ยกเสียใจเรื่องดอกแก้วมาก ดื่มเหล้าเมา จนนุช (กระติ๊บ-ชวัลกร วรรธนพิสิฐกุล) ช่วยพาไปส่งให้หน่อนกับเฮง จากนั้นเปี๊ยกกับนุชรู้จักกันมากขึ้น เปี๊ยกขอนุชแต่งงาน นุชตกลงแม้จะรู้ว่าเปี๊ยกยังรักดอกแก้ว เมื่อใกล้คลอดภศน เปี๊ยกพานุชมาคลอดที่เมืองไทย

เปี๊ยกสร้างฐานะจนร่ำรวยและพาน้องๆไปอยู่ที่อเมริกา เปี๊ยกขอข้าวปั้นให้ภศน ดอกแก้วพาเปี๊ยกไปเยี่ยมชบาซึ่งยังอยู่กับเรียม ชบาร้องให้ขอโทษเปี๊ยก พร้อมหยิบกล่องจดหมายที่ดอกแก้วเขียนถึงเปี๊ยก แต่ชบาไม่ยอมส่งให้ ดอกแก้วกับเปี๊ยกจึงเข้าใจทุกอย่าง เปี๊ยกกับดอกแก้วเศร้า แต่ทั้งคู่ก็ดีใจที่ลูกรักกัน ดอกแก้วฝากเปี๊ยกดูแลข้าวปั้น เปี๊ยกสัญญาว่าจะรักข้าวปั้นเหมือนที่รักดอกแก้ว ดอกแก้วขอบคุณ และเรียก พี่เปี๊ยก เหมือนกับวันเก่าๆ เปี๊ยกยิ้มทั้งตาและหัวใจกับคำพูดนั้น...

ที่มา :

เรื่องย่อแบบละเอียด ละครโบ๊เบ๊

ที่มา :

ตอนที่ 1


ขบวน​เชิด​สิงโต​กำลัง​ผ่าน​ไป​กลาง​ตลาด สร้าง​ความ​สนุกสนาน​ให้​กับ​เด็กๆได้​วิ่ง​ตาม ​รวม​ทั้ง​เปี๊ยก โอ่ง เฮง​ และ​หน่อ​น ซึ่ง​ทุก​คน​เป็น​เพื่อน​รัก​กัน โอ่ง​จะ​อ้วน​กว่า​เพื่อน​ทำให้​วิ่ง​ช้า   เพื่อนๆต้อง​คอย​ช่วย​กัน​ดึง​ลาก...

ไม่​ว่า​ผ่าน​ร้าน​ค้า​ไหน เจ้าของ​ร้าน​ก็​จะ​ทำบุญ​ให้​กับ​ขบวน​สิงโต รวม​ทั้ง​ร้าน​ค้า​ของ​พ่อ​แม่​เปี๊ยก​กับ​พวก​ด้วย​มี​แต่​เกรียง​ที่​ต้อง​อยู่​ร้าน​ขาย​ผ้า​กับ​พ่อ​แม่ เพราะ​พ่อ​แม่​ไม่​ให้​ลูก​ไป​เกลือกกลั้ว​กับ​เด็ก​ใน​ตลาด

เช่น​เดียว​กับ​ร้าน​ขาย​ผ้า​ของ​เถ้าแก่​ฮิ้ม​กับ​เตีย​มเกี​ยง​ที่​ไม่​ให้​ตี๋ใหญ่​กับ​ตี๋​เล็ก​ลูก​ชาย​ไป​ร่วม​สนุกสนาน​ด้วย ตี๋​เล็ก​เบื่อ​อยาก​กลับ​บ้าน​นอน เตีย​มเกี​ยง​จึง​ให้​​เผย​พา​เด็กๆกลับ แต่​เผยอ​ยาก​อยู่​ดู​การ​แสดง​งิ้ว แล้ว​เด็กๆก็​งอแง​จะ​ให้​แม่​กลับ​ไป​นอน​ด้วย เตีย​มเกี​ยงจึง​ให้​เผย​ไป​ตาม​ฮิ้ม​ซึ่ง​หาย​ไป​ไหน​ก็​ไม่​รู้

ฮิ้มมี​เมียน้อย​ชื่อ​ชบา เพิ่ง​จะ​แท้ง​ลูก จึง​เสียใจ​ไม่​อยาก​ออก​ไป​ไหน เตีย​มเกี​ยง​หรือ​เตีย​ม​ต้องเจ็บปวดเสียใจ​ที่​สามี​เจ้าชู้ และ​ต้อง​คอย​ตาม​ดู​ว่า​จะ​ไป​มี​เมียน้อย​ที่ไหน​อีก​หรือ​เปล่า

เ​ปี๊ยก​กับ​เพื่อนๆเกาะ​ขอบ​เวที​ดู​งิ้ว ข้าง​หลัง​ตรง​ที่นั่ง​แถว​หน้า ฮิ้​มอ​ยู่​กับ​กลุ่ม​พ่อค้า​ด้วย​กัน​กำลัง​ดู​งิ้ว​อย่าง​สนุกสนาน เปี๊ยก​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​นัด​ต้อย​ไว้ จึง​บอก​เพื่อนๆ

“ไป​กัน​เถอะ ป่านนี้​ไอ้ต้อย​มัน​มา​รอ​แล้ว ไอ้​โอ่ง​ไป​เอา​หมู​สะเต๊ะ​ร้าน​เอ็ง ข้า​จะ​ไป​เอา​ผัด​ไทย​ร้าน​แม่”

โอ่ง​พยัก​หน้า ต่าง​แยกย้าย​กัน​ไป แล้ว​มา​รวม​ตัว​กัน​อีก​ที​ใกล้ๆบ้าน​พิษณุโลก ทั้ง​เปี๊ยก​ โอ่ง  เฮง  ​และ​หน่อ​น​ช่วย​กัน​ตะโกน​เรียก​ต้อย แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ กลับ​มีเสียง​เด็ก​ร้องไห้​ดัง​ขึ้น ทั้ง​สี่​คน​สะดุ้ง​คิด​ว่า​ผีหลอก​วิ่ง​แตก​กระเจิง...สัก​พัก เปี๊ยก​นำ​ทุก​คน​ย้อน​กลับ​มา โอ่ง​กลัว​เดิน​รั้ง​ท้าย​บ่น​พึม

“ไอ้​เปี๊ยก ถ้า​เป็น​ผี เอ็ง​รับผิดชอบ​นะ​โว้ย...”

“ไม่​ใช่​หรอก​น่า ผี​มัน​ไม่​ร้อง​นาน​แบบ​นี้​หรอก” เปี๊ยก​มั่นใจ​เดิน​เข้าไป​ดู​ใกล้ๆ

ทั้ง​สี่​คน​ได้​เห็น​เด็ก​ทารก​นอน​ร้องไห้​อยู่​บน​เบาะ​เก่าๆข้าง​ตัว​มี​ช่อ​ดอก​แก้ว​วาง​อยู่...ทั้ง​สี่​คน​นั่ง​รอ​พ่อ​แม่​เด็ก​กลับ​มา แต่​จนแล้วจนรอด​ก็​ไม่​มี​ใคร​มา เฮง​บอก​เด็ก​คง​โดน​ทิ้ง​แล้ว โอ่ง​ง่วง​อยาก​กลับ​บ้าน แต่​เปี๊ยก​สงสาร​เด็ก​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี หน่อ​น​จึง​บอก​ให้​เปี๊ยก​เอา​ไป​เลี้ยง

“ไม่​ไหว​หรอก บ้าน​ข้า​ยากจน ต้อง​พา​ไป​ไว้​บ้าน​เศรษฐี ข้า​รู้​แล้ว” เปี๊ยก​ตา​เป็น​ประกาย

เปี๊ยก​เอา​เด็ก​ใส่​ตะกร้า​มา​วาง​ไว้หน้า​บ้าน​ฮิ้ม แล้ว​แอบ​ซุ่ม​ดู​อยู่​กับ​เพื่อนๆจน​ง้​วน​ขับ​รถ​พา​ฮิ้ม​กลับ​มา ง้​วน​ลง​จาก​รถ​จะ​มา​เปิด​ประ​ตูบ้าน ต้อง​ตกใจ​รีบ​ตาม​ฮิ้ม​ลง​มา​ดู​เอง ฮิ้ม​เห็น​เด็ก​ทารก​เป็น​เพศ​หญิง รู้สึก​เอ็นดู​จึง​คิด​จะ​เอาไป​ให้​ชบา​เลี้ยง เปี๊ยก​กับ​พวก​ได้ยิน ดีใจ​จน​เกือบ​เฮ​ออก​มา

เตีย​ม​ได้ยิน​เสียง​รถ จึง​ส่งเสียง​เรียก​เผย จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​เผย​วิ่ง​มา  เตีย​ม​เปิด​ประตู​ผาง​กระแทก​หน้า​เผยอ​ย่าง​จัง “เจ็บ​มั้ย...”

“เจ็บ​สิ​เจ้า​คะ” เผย​คลำ​หน้าผาก​ป้อ​ยๆ

“สมน้ำหน้า...เมื่อกี้​อั๊ว​ได้ยิน​เสียง​รถ​เถ้าแก่”

“เจ้า​ค่า...อิ​เผย​กำลัง​จะ​มาก​ราบ​เรียน​คุณนาย​ใหญ่​อยู่​ทีเดียว​เจ้า​ค่ะ”

“ไป​ดู​ให้​ตลอดรอดฝั่ง​สิ​ว่า​อี​ไป​บ้าน​นัง​ชบา​หรือ​เปล่า”

เผย​รับคำ​วิ่ง​แจ้น​กลับ​ไป...มา​แอบ​ฟัง​ฮิ้ม​คุย​กับ​ง้​วน​ว่า​จะ​เอา​เด็ก​ไป​ให้​ชบา​ เผ​ยวิ่ง​กลับ​มา​ส่งเสียง​เจื้อยแจ้ว “คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม อิ​เผย​มา​รายงาน​แล้ว​เจ้า​ค่า โอ๊ย...”

พอดี​เตีย​ม​เปิด​ประตู​ออก​มา​กระแทก​หน้า​เผย​อีก​ครั้ง “ซุ่มซ่าม...เถ้าแก่​ล่ะ”

“มา​แล้วไป​แล้ว​เจ้า​ค่ะ ไป​บ้าน​คุณนาย​เล็ก” เผย​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​รายงาน

“โอ๊ย...อั๊ว​ปวก​จาย...” เตีย​ม​ทำ​หน้า​รันทด​ใจ​สุดๆ

“อย่า​เพิ่ง​ปวก​เจ้า​ค่ะ ยัง​มี​อีก เถ้าแก่​มี​เด็ก​มา​ด้วย เด็ก​จริงๆเจ้า​ค่ะ”

“เหล็ก!” เตีย​ม​ตา​เบิก​โพลง

“เด็ก​เจ้า​ค่ะ ไม่​ใช่​เหล็ก แถม​ยัง​เข้า​มา​เอา​นม​สด​ใน​ตู้​เย็น​ไป​ด้วย​นะ​เจ้า​คะ คง​จะ​เอา​ไป​ให้​มัน​กินที่​บ้าน​นัง​เมียน้อย​น่ะ”

เตีย​ม​กรีด​เสียง​ร้อง​จน​เผย​ต้อง​เอา​มือ​อุด​หู...

ooooooo

ใน​เรือน ชบา​อุ้ม​เด็ก​ทารก​ด้วย​ความ​ตื้นตัน​ยินดี​น้ำตา​คลอ ข้างๆมี​ช่อ​ดอก​แก้ว​วาง​อยู่ ฮิ้ม​แปลก​ใจ​ที่​ตอน​อุ้ม​มา​ไม่ได้​กลิ่น​ดอก​แก้ว แต่​พอ​มา​อยู่​ใน​มือ​ชบา​แล้ว​ได้​กลิ่น​หอม​อบ​อวล

“ขอบคุณ​เฮีย​ที่​ทำให้​ฉัน​กลับ​มา​มี​ความ​สุข​อีก​ครั้ง ถึง​จะ​ไม่ได้​คลอด​เอง แต่​ฉัน​ก็​มั่นใจ​ว่า​เขา​เกิด​มา​เพื่อ​เป็น​ลูก​ของ​ฉัน ขอบคุณ​เฮีย​จริงๆ”

“อั๊ว​ดีใจ​ที่​ลื้อ​มี​ความ​สุข อาทิตย์​หน้า​อั๊ว​จะ​จัด​งาน​ใหญ่​รับขวัญ​ลูก​สาว​คน​นี้​ที่​เขา​จะ​นำ​ความ​สุข​มา​ให้​เรา ลื้อ​ต้องการ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​อะไร​อีก​ก็​จด​ไว้ พรุ่งนี้​อั๊ว​จะ​ให้​อา​ง้​วน​ไป​ซื้อ”

“ไม่​เป็นไร​หรอก​เฮีย ของใช้​พวก​นั้น​ฉัน​ยัง​พอ​มี คราว​ที่​ ท้อง​ยัย​หนู เฮีย​กลับ​ไป​บ้าน​ใหญ่​เถอะ​ค่ะ”

แต่​ฮิ้ม​ยัง​ไม่​อยาก​กลับ เขา​ยัง​อยู่​หยอก​ล้อ​กับ​เด็ก ดู​ท่า​ หลง​รัก​ไม่​น้อย...พอก​ลับ​มาบ้าน​ใหญ่  ต้อง​เจอ​กับ​อารมณ์​ของ​เตีย​ม​ที่​ไม่ทัน​ฟัง​เหตุผล

“ลื้อ​จะ​บ้า​แล้ว อา​เตีย​มเกี​ยง อั๊ว​แก่​ป่านนี้​จะ​มี​แรง​ไป​มี​เมียน้อย​ที่ไหน​อีก แค่​ลื้อ​กับอา​ชบา 2 คน​ก็​ปวด​หัว​จะ​ระเบิด​อยู่​แล้ว”

“แล้ว​อี​เด็ก​นั่น​มา​จาก​ไหน”

“ก็​บอก​แล้ว​ว่า ใคร​ไม่​รู้​เอา​มา​ทิ้ง​ไว้​หน้า​บ้าน”

“โกหก...”

ฮิ้ม​อ่อนใจ​ให้​ไปถาม​ง้​วน เตีย​ม​ไม่​ยอม อาละวาด​จน​ฮิ้ม​จะ​ไป​นอน​บ้าน​ชบา เตีย​ม​เลย​ฟูมฟาย

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...อั๊ว​สู้​ก่อร่างสร้างตัว​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​แสน​สาหัส​มา​กับ​ลื้อ มี​ลูก​ชาย​สืบ​สกุล​พูน​สวัสดิ์​ให้​ลื้อ​ตั้ง​สอง​คน ลื้อ​ไป​เอา​นัง​ชบา​ครู​ของ​ไอ้​โซ้ย​ตี๋​มา​เป็น​เมียน้อย นั่ง​ชูคอ​อยู่​ใน​บ้าน​อั๊ว​ก็​ป​วก​จาย​สุด​จะ​ทนทาน​อยู่​แล้ว นี่​ยัง​อุตส่าห์​ไป​มี​ลูก​กับ​นัง​เมียน้อย​คน​ไหน​อีก​ก็​ไม่​รู้ ไม่​ป​วก​จาย​วัน​นี้​แล้ว​จะ​ไป​ป​วก​จาย​วัน​ไหน โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

“หยุด...อั๊ว​ขอ​พูด​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​แล้ว​ก็​จะ​ไม่​พูด​อีก ถ้า​ลื้อ​ยัง​ไม่​ยอม​จบ​ก็​ออก​จาก​บ้าน​นี้​ไป​เลย”  ฮิ้ม​เหลืออด​ตวาด​ลั่น​จน​เตีย​ม​ตกใจ​ยกมือ​ทาบ​อก

ฮิ้ม​ยืนยัน​ว่า​เด็ก​มี​คน​เอา​มา​ทิ้ง​ไว้หน้า​บ้าน เตีย​มยัง​เถียง​เบาๆหา​ว่า​ฮิ้ม​ไป​ซื้อ​มา ฮิ้ม​เหลืออด​พูด​ดักคอ

“ทุก​อย่าง​ที่​อั๊ว​พูด​มา​นี่​เป็น​ความ​จริง ถ้า​จะ​ให้​สาบาน​ก็ได้ แต่​ลื้อ​ต้อง​สาบาน​ด้วย ถ้า​หาก​ลื้อ​ไม่​เชื่อ​คอย​เซ้าซี้​อั๊ว​ทั้งๆที่​เป็น​ความ​จริง ก็​ขอ​ให้​ลื้อ...”

“พอที...ไม่​เซ้าซี้​ก็ได้...แต่​อั๊ว​ก็​ยัง​ป​วก​จาย” เตีย​ม​ห้าม​เสียง​แหลม​ก่อน​จะ​ร้องไห้​โฮ ทำเอา​ฮิ้ม​ถอน​ใจ​เฮือก

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น เตีย​ม​หน้า​บึ้งตึง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​อาหาร ไม่​เห็น​ฮิ้ม​กำลัง​จะ​ตะโกน​ถาม​เผย แต่​เผย​ถลา​เข้า​มา​อย่าง​รู้​กาล รายงาน​ยุยง​เต็มที่

“คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา เถ้า​แก่​ไป​แล้ว​เจ้า​ค่ะ ไป​เยี่ยม​ลูก​สาว​คน​ใหม่​กับ​นัง​เมียน้อย​ตั้งแต่​เช้าตรู่ ปล่อย​ให้​คุณนาย​ใหญ่​โดดเดี่ยว​เดียวดาย เพราะ​ถูก​ทอดทิ้ง”

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

“เท่านั้น​ยัง​ไม่​พอ​เจ้า​ค่ะ...”

“พอ​แล้ว...”  เตีย​ม​ตะเบ็ง​เสียง​สีหน้า​เจ็บปวด​ใจ​สุดๆ

เผย​ไม่​หยุด​ยัง​รายงาน​ต่อ เตีย​ม​ทน​ไม่​ไหว​คว้า​ของ​ตี​หัว​เผย​โครม เผย​มึนงง​แต่​ไม่​วาย​ขอ​พูด​อีก​นิด “ถ้า​คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​ไม่​สำแดง​อิทธิฤทธิ์​ข่ม​นัง​คุณนาย​เล็ก​ไว้​บ้าง ซัก​วัน​มัน​ต้อง​สอบ​ได้​ขึ้น​ชั้น​เป็น​คุณนาย​ใหญ่​แน่​เลย​เจ้า​ค่ะ ส่วน​คุณนาย​ใหญ่​สอบ​ตก​กลาย​เป็น​คุณนาย​เล็ก”

“โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...” เตีย​ม​กรีด​ร้อง​พร้อม​กับ​ฟาดหัว​เผย​อีก​ครั้ง...

ใน​ห้อง​นอน ชบา​อุ้ม​เด็ก​ซึ่ง​หลับ​สนิท​ไม่​งอแง​  เรียม​สาว​ใช้​นั่ง​ชื่นชม​ว่า​รู้อยู่​จริงๆไม่ทัน​ไร​ได้ยิน​เสียงเตียม​ดัง​อยู่​หน้า​บ้าน

“ออก​มา​เดี๋ยวนี้​นัง​เมียน้อย อย่า​มัว​หด​หัว​อยู่​แต่ใน​กระดอง...”

เรียม​ถอน​ใจ​เพราะ​เป็น​แบบ​นี้​ประจำ ชบาให้​เรียม​อยู่​ดูแล​เด็ก ตน​จะ​ออก​ไป​หา​เตีย​ม แล้ว​ก็​เหมือน​เคย เตีย​ม​เอาแต่​ด่า​โดย​มี​เผย​เป็น​ลูก​คู่ ชบา​เบื่อ​หน่าย​เดิน​กลับ​เข้า​ห้อง​ปล่อย

เตีย​ม​ยืน​ด่า​หน้า​บ้าน​ต่อ​ไป จน​ฮิ้ม​หอบ​ข้าวของ​กลับ​มา​กับ

ง้​วน เผย​เห็น​รีบ​สะกิด​บอก​เตีย​ม แต่​เตีย​ม​กลับ​โวย​ใส่

“เอ๊ะ ​นัง​คน​นี้​เรียก​อยู่​ได้ ไป​เอา​ไม้ขีดไฟ​มา อั๊ว​จะ​รมควัน​มัน​ให้​ออก​มา​ให้​ได้”

“ถึง​ขนาด​จะ​ฆ่า​ให้​ตาย​กัน​เชียว​เรอะ”



“เออ...ฮะ...ฮะ...เฮีย”  เตีย​ม​ชะงัก​หัน​มา​มอง พอ​เห็น​ฮิ้ม​ก็​หน้า​เจื่อน

ฮิ้ม​มอง​ด้วย​สายตา​เย็น​ชา เตีย​ม​แก้ตัว​ว่า​มา​ขอ​เยี่ยม​เด็ก แต่​ชบา​ไม่​ยอม​ออก​มา ฮิ้ม​ไม่​เชื่อ  ​เตีย​ม​โมโห​จึง​โวยวาย​ว่า​ชบา​แย่ง​ความ​รัก แย่ง​ทุก​อย่าง​ไป​จาก​ตน ถึง​ขนาด​ฮิ้ม​ยัง​ออก​ไป​ซื้อ​ข้าวของ​มา​ให้​แต่​เช้า ฮิ้ม​เอือมระอา​ให้​ง้​วน​ลาก​เตีย​ม​กลับ​ตึก​ใหญ่​ไป เตีย​ม​โวยวาย​สาปแช่ง​ไม่​ให้​ชบา​กับ​เด็ก​มี​ความ​สุข...ไม่​วาย​เผย​ยัง​ยุยง​ให้​เตีย​ม​ระวัง สมบัติ​จะ​ถูก​แบ่ง​ไป​ให้​เด็ก​ที่​ไม่​ใช่​เลือดเนื้อเชื้อไข​อีก ทำเอา​เตีย​ม​แค้น​แทบ​คลั่ง

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​มา​รับจ้าง​ตัด​หญ้า​ให้​บ้าน​ชบา ระหว่าง​ทาง​เจอ​ป้า​วิมล​ซึ่ง​เอ็นดู​ที่​เปี๊ยก​เป็น​เด็ก​ขยัน จึง​บอก​ว่า​เสร็จ​งาน​แล้ว​ให้​แวะ​ไป​เอา​ขนม​ที่​บ้าน

เปี๊ยก​มา​ถึง​ลาก​รถ​ตัด​หญ้า​ออก​มา ​ชบา​ร้อง​เรียก​ให้​เปี๊​ยก​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ก่อน

“มา​ดู​ลูก​สาว​ฉัน​ซิ​เปี๊ยก” ชบา​พา​เปี๊ยก​มา​ใน​ห้อง​เด็ก

เปี๊ยก​มอง​เด็ก​ด้วย​ความ​ดีใจ​จน​เรียม​ทัก​ว่า​น้อง​น่า​รัก​มาก​หรือ​ถึง​มอง​ไม่​วาง​ตา เปี๊ยก​รู​้สึกตัว​จึง​ทำ​เป็น​ถาม​ว่า​ชบา​คลอดตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ ชบา​ตอบ​ว่า นก​กระสา​คาบ​มา​ให้​เมื่อ​คืน เปี๊ยก​มอง​ชบา​ยิ้มๆเพราะ​รู้อยู่​แก่​ใจ​ว่า​เด็ก​มา​จาก​ไหน เปี๊ยก​ถาม​ชบา​ว่า​เด็ก​ชื่อ​อะไร

“จริง​สิ ยัง​ไม่ได้​ตั้ง​เลย เรียก​กัน​แต่ ยัย​หนู...”

“ชื่อ​ดอก​แก้ว​สิ​ครับ” เปี๊ยก​นึกถึง​ช่อ​ดอก​แก้ว​ที่​วาง​อยู่​ใน​เบาะ​เด็ก​ตอน​ที่​เขา​เจอ

ชบา​แปลก​ใจ​ว่า​เปี๊ยก​คิด​ชื่อ​นี้​ได้​อย่างไร เปี๊ยก​รีบแก้ตัว​ว่า เห็น​น้อง​ตัว​ขาว​เหมือน​ดอก​แก้ว เรียม​เห็น​ด้วย ชบา​ชอบใจ​ให้​เด็ก​ชื่อ​ดอก​แก้ว​ตาม​ที่​เปี๊ยก​ตั้ง

ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ตัด​หญ้า เผย​มา​เรียก​ให้​ไป​พบ​เตีย​ม​เพื่อ​ให้​เตีย​ม​ซัก​ถาม​ว่า​ฮิ้​มอ​ยู่​ที่​บ้าน​ชบา​ใช่​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไม่​เห็น เผย​ยุ​เตีย​ม​ไม่​ให้​เชื่อ หา​ว่า​เปี๊ยก​โก​หก​เพราะ​เข้า​ข้าง​ชบา

“โอ๊ย คุณนาย​ครับ ผม​แค่​มา​ตัด​หญ้า ไม่​รู้​ไม่​เห็น​อะไร​ทั้งนั้น​ครับ”

“ไอ้​ผู้ร้าย​ปากแข็ง” เผย​ชี้​หน้าว่า​เปี๊ยก

“งั้น​ป้า​ไป​ดู​เอง​สิ คน​ไม่​เห็นจะ​บอก​ว่า​เห็น​ได้​ยัง​ไง พิลึก​คน”

“ไอ้​เปี๊ยก ลื้อ​เรียก​ใคร​ว่า​ ป้า...”

“ก็​เรียก​ป้า​เผย​นั่นแหละ ผม​​กลับ​ล่ะ​ครับ​คุณนาย​ใหญ่ ต้อง​รีบ​ตัด​หญ้า​ให้​เสร็จ​จะ​ได้​ไป​ช่วย​แม่​ขาย​ของ”  เปี๊ยก​ยกมือ​ไหว้​ เตีย​ม​แล้ว​วิ่ง​กลับ​ไป เตีย​ม​เต้น​ผาง​หา​ว่า​เปี๊ยก​จองหอง

เปี๊ยก​เดิน​ออกมา​จาก​บ้าน​ใหญ่ เจอ​ตี๋​เล็ก​กับ​ตี๋​ใหญ่​กำลัง​ตี​แบ​ดฯ​กัน​อยู่ ตี๋​เล็ก​ไม่​ชอบ​ขี้หน้า​เปี๊ยก​จึง​หาเรื่อง ตี๋​ใหญ่​ต้อง​ห้าม ตี๋​เล็ก​จึง​ไป​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ต่อย​และ​ตี๋​ใหญ่​เข้า​ข้าง​เปี๊ยก เตีย​ม​จึง​เอ็ด​ตี๋​ใหญ่​แล้ว​ตาม​มา​เอาเรื่อง​เปี๊ยก แต่​เปี๊ยก​ทำ​งาน​เสร็จ​กลับ​ไป​ก่อน เตีย​ม​โวยวาย​ใส่​ชบา​แทน ​ห้าม​เปี๊ยก​เข้า​มา​ใน​บ้าน​อีก​เพราะ​เกเร แต่​ชบา​ไม่​เชื่อ เตีย​ม​โกรธ​หา​ว่า​ชบา​ว่า​ตี๋​เล็ก​เป็น​เด็ก​เกเร​เอง

ไม่ทัน​หาย​โกรธ ฮิ้ม​มา​ขอ​จะ​ใช้​บ้าน​ใหญ่​จัด​งาน​ทำบุญ​รับขวัญ​ดอก​แก้ว  เตีย​ม​ไม่​พอใจ​ให้​ไป​จัด​ที่​บ้าน​ชบา แถม​ประชด​ถ้า​บ้าน​เล็ก​ก็​เลี้ยง​พระ​แค่​สี่​รูป แล้ว​สวด​อภิธรรม​ไป​เลย

ฮิ้ม​หนักใจ​แต่​จับ​จุด​เตีย​ม​ได้​ว่า​ต้อง​ยกยอ​จึง​บอก​ว่า

“อา​เตีย​มเกี​ยง ลื้อ​เป็น​เมีย​ใหญ่ ลื้อ​ต้อง​แสดง​ความ​ใจกว้าง มี​เมตตากรุณา​ต่อ​ผู้น้อย ผู้คน​เขา​จะ​ได้​สรรเสริญ​เยินยอ...ลื้อ​หน้า​ใหญ่​อยู่​แล้ว​นี่”

เตีย​ม​กำลัง​ฟัง​เพลินๆ​ต้อง​สะดุ้ง“ลื้อ​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“ก็​หมายความ​ว่า​ลื้อ​ชอบ​จัด​บ้าน​สวยๆ คราว​นี้​จะ​ได้​ถือโอกาส​แสดง​ฝีมือ​เสียเลย” ฮิ้ม​เยินยอ​ต่อ เตีย​ม​เริ่ม​คล้อย​ตาม

ooooooo

ถึง​วัน​ทำบุญ ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ยืน​เคียง​ข้าง​ชบา​ช่วย​กัน​ใส่​บาตร โดย​มี​เรียม​และ​เปี๊ยก​ช่วย​หยิบ​ส่ง​ของ คนใช้​ใน​บ้าน​ยืน​เรียง​แถว​ชื่นชม เผย​เห็น​แล้ว​ขัดตา ถลา​มา​ฟ้อง​เตีย​ม

“คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​เจ้าขา คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม”

“หยุด ไม่​ต้อง​พูด อั๊วป​วก​จาย...”เตีย​ม​กำลัง​หงุดหงิด​งุ่นง่าน​อยู่

เผย​ไม่​หยุด ลอยหน้า​ฟ้อง​ว่า ​ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ตักบาตร​กับ​ชบา​หน้า​ระรื่น แถม​ยัง​บังคับ​ให้​ตี๋​ใหญ่​ตี๋​เล็ก​ไป​ร่วม​ด้วย เตีย​ม​เดือด ลุก​ขึ้น​ประโคม​แต่งหน้า แต่งตัว​ใส่​เครื่องประดับ​หวัง​ข่ม​ชบา

ส่วน​ชบา​แต่งตัว​เรียบร้อย และ​แต่ง​ให้​ดอก​แก้ว​อย่าง​น่า​รัก​น่า​เอ็นดู พา​มาก​ราบ​หลวง​พ่อ​ขอ​ศีล​ขอ​พร หลวง​พ่อ​ชม​ว่า​ชื่อ​ดี​และ​อวย​พร​ให้​มี​ความ​สุข​ความ​เจริญ ไม่ทัน​ไร เตีย​ม​เดิน​เฉิดฉาย​เข้า​มา​นั่ง​แทรก​กลาง​ระหว่าง​ฮิ้ม​กับ​ชบา

“เจริญพร​ค่ะ ท่าน​เจ้าคุณ”

“เจริญพรน่ะ อาตมา​เป็น​คน​พูด”

“ไม่​เป็นไร​เจ้า​ค่ะ แบ่งๆกัน​พูด​บ้าง ท่าน​เจ้าคุณ​อ้วนท้วน​แข็ง​แรง​ดี​นะ​เจ้า​คะ”

ฮิ้ม​กระแอม​เบาๆให้​เตีย​ม​หยุด​พูด แต่​เตีย​ม​ไม่​สนใจ​ยัง​เรียก​ลูก​ชาย “อา​ตี๋​ใหญ่ มา​ทาง​นี้​ ลูก​ชาย​คน​โต​ของ​อั๊ว เอ๊ย...อิฉัน ชื่อ​จริง​ชื่อ​โกวิท​ไง​เจ้า​คะ ปี​นี้​โต​ขึ้น​ตั้ง​เยอะ รูป​หล่อ​อีก​ด้วย ท่าน​จำ​ได้​หรือ​เปล่า​เจ้า​คะ”

“จำ​ได้...”

ฮิ้ม​กระแอม​พร้อม​สะกิด​ให้​เตีย​ม​หยุด แต่​เตีย​ม​ไม่​สนใจ​กลับ​บอก​หลวง​พ่อ​ว่า​ยัง​มี​ลูก​ชาย​คน​เล็ก​อีก​คน​หล่อ​มาก​ขึ้น​ไป​อีก แล้ว​ให้​เผย​ไป​ตาม​ตี๋​เล็ก​มา เผย​คลาน​ออก​ไป เตีย​ม​เจื้อยแจ้ว​ต่อ

“อิฉัน​ปรึกษา​กับ​เฮีย​ตั้ง​นาน​แล้ว​ว่า​จะ​ทำบุญ​บ้าน แต่​ก็​ไม่ได้​ฤกษ์​สัก​ที จนกระทั่ง​วัน​นี้​แหละ​เจ้า​ค่า...”

เผย​มา​ตาม​ตี๋​เล็ก​บน​ห้อง ตี๋​เล็ก​ไม่​ยอม​ไป​แถม​บ่น​ว่า “ไม่​อยาก​เห็น​หน้า​นัง​เมียน้อย​กับ​นัง​เด็ก​ข้าง​ถนน”

“นี่ มัน​ต้อง​ยัง​งี้...” เผย​เห็นดี​เห็น​งาม​ด้วย

ตี๋​ใหญ่​ตาม​เข้า​มา​ได้ยิน เอ็ด​ตี๋​เล็ก​ที่​เรียก​ชบา​ซึ่ง​เป็น​ครู​พวก​เขา​มา​ก่อน​อย่าง​นั้น ตี๋​เล็ก​ไม่​เชื่อฟัง ตี๋​ใหญ่​ขู่​จะ​ฟ้อง​เตี่ย ตี๋​เล็ก​กลัว​ยอม​ตาม​ออก​ไป เผย​รีบ​ลุก​ตาม อาราม​รีบ​ทำให้​สะดุด​ธรณีประตู​ล้ม​กลิ้ง​ไม่​เป็น​ท่า

พระ​กำลัง​สวด แขก​ที่มา​ใน​งาน​นั่ง​พนม​มือ​ฟังเทศน์ เตีย​ม​กับ​ชบา​นั่ง​ขนาบ​ข้าง​ฮิ้ม​คน​ละ​ข้าง ตี๋​เล็ก​ถูก​พี่​ชาย​ดัน​หลัง​ให้​เข้า​มา​นั่ง​ข้าง​เตีย​ม...​ด้าน​นอก พ่อ​แม่​ของ​เปี๊ยก​กับ​พ่อ​แม่​เพื่อนๆมา​ช่วย​จัด​อาหาร​เตรียม​ถวาย​พระ เปี๊ยก​ช่วย​คน​งาน​ยก​เข้าไป​ใน​บ้าน​เพราะ​อยาก​เห็น​ดอก​แก้ว แล้ว​เข้าไป​นั่ง​พนม​มือ​ข้าง​เรียม เกรียง​กับ​พ่อ​แม่ มอง​เปี๊ยก​ด้วย​สายตา​เหยียดหยาม

พอ​พระ​สวด​เสร็จ ส่ง​ที่​กรวดน้ำ 3 ชุด​ให้ เตีย​ม​ใช้​ความ​ไว​ส่ง​ต่อ​ไป​ข้าง​หลัง​ให้​แขก และ​เก็บ​ไว้​เอง​หนึ่ง​ชุด ตี๋​ใหญ่​เห็น​คว้า​มา​ได้​หนึ่ง​ชุด หัน​มาก​รวด​น้ำ​กับชบาและ​เปี๊ยก  เตีย​ม​ถลึงตา​ใส่​ตี๋​ใหญ่​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้ จาก​นั้น  ​ฮิ้ม​ก็​เรียก​ชบา​ให้​อุ้ม​ดอก​แก้ว​มา​ใกล้ๆ เตีย​ม​ไม่​พอใจ​เรียก​มา​ทำไม

“ก็​เรียก​มา​รับ​น้ำมนต์​น่ะ​สิ วัน​นี้​เป็น​วัน​ของ​ดอก​แก้ว อั๊ว​จัด​งาน​รับขวัญ​อี”

เตีย​ม​ผงะ​หน้า​ชา ชบา​อุ้ม​ดอก​แก้ว​มา​รับ​น้ำมนต์​ด้วย​ความ​ปีติ หลังจาก​นั้น เรียม​พาด​อก​แก้ว​มา​นอน​ใน​ห้อง​พักผ่อน แล้ว​รู้สึก​หิว​ข้าว เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​หลับ​แล้ว​จึง​ค่อยๆย่อง​ออกมา สวน​กับ​ตี๋​เล็ก​ที่​หน้า​บึ้งตึง​ถาม​ว่า​เข้า​มา​ทำ​อะไร  เรียม​จึง​อ้างฮิ้ม​ว่า​ให้​พาด​อก​แก้ว​เข้า​มา​นอน ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ พอ​เห็น​เรียม​เดิน​ไป​ก็​ย่อง​เข้า​มา​ดูด​อก​แก้ว​ใน​ห้อง

ขณะ​ที่​มอง​ดอก​แก้ว​หลับตา​พริ้ม คำ​พูด​ต่างๆของ​เตีย​ม​กับ​เผย​ที่​พร่ำ​บอก​ว่า ดอก​แก้ว​จะ​มา​แย่ง​สมบัติ​ที่​เขา​กับ​ตี๋​ใหญ่​จะ​ได้​ไป และ​เพราะ​ดอก​แก้ว​กับ​ชบา​ที่​ทำให้​เตีย​ม​เจ็บปวด​เหมือน​โดน​น้ำกรด​ราด​บน​ดวงใจ เสียง​เตีย​ม​ดัง​ก้อง​ใน​โสต​ประสาท

“ม้า​ป​วก​ใจ...ป​วก​จน​อยาก​ตาย​ไป​ให้​พ้นๆ ม้า​ทน​อยู่ร่วม​โลก​กับ​มัน​ไม่ได้ โซ้ย​ตี๋​ต้อง​เกลียด​มัน อา​ฆา​ต​พยาบาท​มัน​ที่​ทำให้​ม้าป​วก​ใจ​นะ​ลูก​นะ”

เสียง​เผย​ซ้อน​ขึ้นมา​ว่า ต้อง​กำจัด​มัน ตัว​เล็กๆแค่​นี้​เอา​ผ้า​อุด​ปาก​อุด​จมูก​ก็​ซี้​แล้ว ตี๋​เล็ก​มอง​ไป​เห็น​หมอน​จึง​หยิบ​ขึ้น​มา​หวัง​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ถูก​เสี้ยมสอน พอดี​เตีย​ม​เห็น​ตี๋​เล็ก​หาย​ไป​จึง​มา​ตาม​หา​กับ​เผย...เปี๊ยก​เห็น​เรียมทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย นึก​เป็น​ห่วง​ดอก​แก้ว​จึง​อาสา​ไป​ดูแล​แทน​ให้

เตีย​ม​กับ​เผย​เห็น​ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​เอา​หมอน​ปิด​หน้า​เด็ก เผย​รีบ​ยุ​ให้​จัดการ​เลย แต่​เตีย​ม​เห็น​ว่า​น่า​จะ​เป็น​หน้าที่​ของตน​จึง​รั้ง​ไว้ “เอา​มา​นี่ ม้า​จัดการ​เอง”

เปี๊ยก​เข้า​มาพอดี​ร้อง​ห้าม ทั้ง​สาม​คน​สะดุ้ง เปี๊ยก​ถาม​จะ​ฆ่า​คุณ​หนู​หรือ เล็ก​หัน​มา​ตบ​หัว​เปี๊ยก​ย้อน​ถาม​ว่า“แล้ว​เอ็ง​จะ​ทำไม หน็อย...​เรียก​ซะ​สูงส่ง​ว่า​คุณ​หนู ที่แท้​ก็​ไอ้​แค่​เด็ก​ข้าง​ถนน”

“คุณ​หนู​ไม่​ใช่​เด็ก​ข้าง​ถนน”


เตีย​ม​ตบ​เ​ปี๊ยก​กระเด็น“นี่แน่ะ คำ​หนึ่ง​ก็​คุณ​หนู สอง​คำ​ก็​คุณ​หนู หมั่นไส้​คัน​ไม้​คัน​มือ​มา​นาน​แล้ว”

เปี๊ยก​ร้องไห้​จะ​ไป​ฟ้อง​ฮิ้ม เผย​ท้า​ให้​ไป​ฟ้อง​เลย เตียม​ชะงัก​เอ็ด​เผย​ที่​ไป​ท้า แล้ว​หัน​มา​ชี้​หน้า​เปี๊ยก“ลื้อ​ฟ้อง​ได้​ฟ้อง​ไป อั๊ว​มี​กัน​สาม​คน แล้ว​ก็​​เป็น​ลูก​เป็น​เมีย​ด้วย คอย​ดู​แล้วกัน​ว่า​เฮีย​จะ​เชื่อ​ใคร”

“คุณนาย​โกหก​เก่ง ใส่ร้าย​คน​เก่ง จำ​ใส่​กะลา​หัวไว้ด้วย” เผย​โอ้อวด​เจ้านาย

เตีย​ม​สะดุ้ง​หัน​มา​ตวาด​เผย​ให้​เงียบ แล้ว​ขู่​เปี๊ยก​ว่า​จะ​ทำให้​ไม่​มี​วัน​ได้​กลับ​มา​เหยียบ​บ้าน​นี้​อีก​  ก่อน​จะ​เดิน​ออกไป ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​เดิน​ตาม เปี๊ยก​เข้า​มา​อุ้ม​ดอก​แก้ว​ที่​ร้องไห้​จ้า​อย่าง​ทุลักทุเล​พา​ออก​ไป​หา​ชบา บอก​ว่า​พวก​คุณนาย​ใหญ่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​พา​กัน​ตกใจ ฮิ้ม​เดิน​นำ​ชบา เปี๊ยก​และเรียม​เข้า​มา​หา​เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​และ​เผย​ใน​บ้าน

“อา​เตีย​มเกี​ยง ไอ้​เปี๊ยก​มัน​บอก​ว่า​ลื้อ​จะ​เอา​หมอน​อุด​จมูก​ดอก​แก้ว”

“โกหก...ไอ้​เ​ปี๊ยก ลื้อ​ใส่ร้าย​อั๊ว​ทำไม คน​จิตใจ​ดี​มี​เมตตา​สูง​อย่าง​อั๊วเรอะ​จะ​กล้า​ทำ​ยัง​งั้น โธ่​เอ๊ย...แม้แต่​มด​สักตัว​อั๊ว​ยัง​ไม่​กล้า​บี้​เลย นับประสา​อะไร​กับ​ทารก​น้อยๆผู้​น่า​สงสาร​นี่”

“จริง​เจ้า​ค่ะ อี​เผย​เป็น​พยาน​ได้ เรื่อง​เลวๆแบบ​นี้ เรื่อง​ชั่วๆแบบ​นี้ เรื่อง...”

เตีย​ม​สะดุ้ง​แล้ว​สะดุ้ง​อีก​จน​ต้อง​ขึ้นเสียง“พอ...อีเผย...อา​เปี๊ยก เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก​ไม่​น่า​โกหก​ ก็​ลื้อ​นั่นแหละ​ที่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว”

ทุก​คน​หัน​มา​มอง​เปี๊ยก ตี๋เล็ก​กับ​เผย​ช่วย​กัน​ยืนยัน​ว่าจริง ฮิ้ม​ไม่ทัน​คิด​โกรธ​จัด​ปรี่​เข้า​ตบ​เปี๊ยก​ล้มคว่ำ แล้ว​ตาม​ไป​จิกหัว​ชบา​รีบ​เข้า​มา​ห้าม​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ทำ เตีย​ม​โวย​หา​ว่า​โทษ​ตน ฮิ้ม​ถาม​ชบา​ว่า​มี​พยาน​ตั้ง​สาม​คน​ทำไม​ไม่เชื่อ ชบา​ตอบ​ว่า​เพราะ​เป็น​สาม​คน​นี้​ตน​ถึง​ไม่​เชื่อ​และ​ไม่​มี​หลักฐาน เป็น​แต่​เพียง​ข้อ​กล่าวหา ฮิ้ม​ชะงัก​กับ​ท่าทาง​เอาจริงเอาจัง​ของชบา

“เฮีย​ก็​เหมือนกัน​ ทำไม​ฟัง​ความ​ข้าง​เดียว เปี๊ยก​มันอุ้ม​ดอก​แก้ว​ออก​ไป​ข้าง​นอก คน​จะ​ฆ่า​จะ​แกง​กัน​เขา​จะ​ทำ​ยัง​งั้น​เห​รอ แค่​ก้ม​ลง​ปิด​จมูก​ก็​ไม่​รอด​แล้ว ​ทำไม​เฮีย​ไม่​ถาม​ว่า เจ๊​กับ​อุดม​แล้ว​ก็​เผย​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำไม ใคร​มา​ก่อน​มาหลัง ทำไม​ไม่​ถาม​ให้​รู้​เรื่อง”

เตีย​ม​เริ่ม​หวั่นๆทำ​เป็น​โวยวาย​ว่า​ชบา​หา​ว่า​ลูก​เมีย​ของ​ฮิ้ม​โกหก ชบา​ยืนยัน​ว่า​ไม่ได้​กล่าวหา​ใคร เพียง​แค่​อยาก​รู้​ว่า​ใคร​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ก่อน คน​นั้น​คือ​คน​ที่​จะ​ฆ่า​ดอก​แก้ว ชบา​หัน​มา​ถาม​เปี๊ยก​ที่​ยืน​น้ำตา​คลอ เปี๊ยก​ไม่ทัน​ตอบ เตีย​ม​ก็​โวยวาย​อีก​ว่า​ถาม​คนร้าย​ที่​ไม่​มี​พยาน​ได้​อย่างไร พลัน​​มีเสียง​ดัง​ขึ้น​มา“อา​ฮิ้ม...​อา​ฮิ้ม อั๊ว​จะ​หา​อาฮิ้ม...”

ทุก​คน​สะดุ้ง หัน​ไป​มอง​เห็น​อา​ซิ่ม​ลุก​จาก​เก้า​อี้​ผ้าใบ​ที่​อยู่​มุม​หนึ่ง ค่อยๆกระย่องกระแย่ง​ ฮิ้ม​โผ​เข้า​ประคอง ซิ่ม​หยุด​เดิน​ถาม​ว่า​ฮิ้ม​มา​อยู่​ตรง​นี้​ได้​อย่างไร

“อั๊​วก​ลัว​ลื้อ​หกล้ม ก็​เลย​มา​ช่วย​จูง”

“พูด​ยัง​กับ​อั๊ว​เป็น​คน​แก่”

ฮิ้ม​ถาม​ว่า​ซิ่มลง​มา​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ ซิ่ม​บอก​ว่า​มา​นั่ง​ตรง​นี้​นาน​แล้ว ได้ยิน​​เถียง​กัน​หนวกหู​ ชบา​นึก​ได้​รีบ​ถาม​ซิ่ม​ว่า​เห็น​ไหม​ว่า​ใคร​เข้า​ไปใน​ห้อง​ก่อน ซิ่ม​ตอบ​ว่า​เห็น เตีย​ม​รีบ​ขัด​ว่า​ซิ่ม​แก่​แล้ว​พูดจา​ไม่​รู้​เรื่อง ซิ่ม​โกรธ​ชี้​หน้า​เตีย​ม​กับ​ลูก​ว่า​เป็น​คน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ก่อน ส่วน​เปี๊ยก​เข้าไป​ทีหลัง ทั้งเตียม ตี๋​เล็ก​ และ​เผย​หน้า​เจื่อน ใน​ขณะ​ที่​เปี๊ยก​รู้​ว่า​ตน​พ้น​ผิด​แต่​น้อยใจ​เดิน​ออก​ไป​เงียบๆ ชบา​วิ่ง​ตาม​ไป​ขอโทษ​แทน​ฮิ้ม เปี๊ยก​น้ำตา​ไหล​ไม่​โกรธ​ชบา​แต่​เตือน​ให้​ระวัง​เตีย​ม​กับ​พวก ชบา​มอง​เปี๊ยก​ด้วย​ความ​เวทนา

เห็น​ชบา​เดิน​กลับ​มา ฮิ้ม​รีบ​ถาม​ถึง​เปี๊ยก ชบา​ตำหนิ​ว่า​ฮิ้ม​ทำ​รุนแรง​โดย​ไม่​สอบสวน ฮิ้ม​รู้​ว่า​ตัว​ผิด​จึง​บอก​ว่า​จะ​ให้​เงิน​ทำขวัญ ชบา​มอง​ฮิ้​มอ​ย่าง​ผิดหวัง

“เฮีย​ไม่​ควร​ดูถูก​เขา คน​บาง​คน​เงิน​ก็​ซื้อ​ไม่ได้”

“อั๊ว​เห็น​ซื้อ​ได้​ทุก​คน ยิ่ง​ไอ้​เปี๊ยก​ตัว​เท่า​ลูก​หมา...อ้าว...นั่น​ลื้อ​จะ​ไป​ไหน”

ชบา​ทน​ฟัง​ไม่​ไหว​ขอตัว​ไป​ดูด​อก​แก้ว

ooooooo

วัน​เวลา​ผ่าน​ไป ดอก​แก้ว​อายุ 5 ขวบ วิ่ง​มา​ด้าน​หลัง​ปิด​ตา​เปี๊ยก​ซึ่ง​นั่ง​อ่าน​ตำรา​เรียน​อยู่​ริม​คลอง​มหา​นาค แล้ว​ให้​ทาย​ว่า​ใคร​เอ่ย เ​อิง​เ​อิง​เอย ​เปี๊ยก​วาง​หนังสือ​ลง​ยิ้ม​นิดๆ

“พี่​เรียม​ใช่​ไหม​เอ่ย เ​อิง​เ​อิง​เอย”

ดอก​แก้ว​หัวเราะ​คิก​คัก บอก​ว่า​ผิด​ให้​ทาย​ใหม่ เปี๊ยก​จับ​มือ​เล็กๆที่​ปิด​ตา​เขา​แล้ว​ทาย​ใหม่​ว่า ดอก​แก้ว​เ​อิง​เ​อิง​เอย ดอก​แก้ว​ตบมือ​ดีใจ​อย่าง​น่า​รัก​น่า​เอ็นดู เปี๊ยก​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​แม่​ให้​สตางค์​ไป​ซื้อ​หมู​สะเต๊ะ เปี๊ยก​จึง​จูง​พา​ไป แต่​ดอก​แก้ว​งอแง​จะ​ขี่​คอ​เปี๊ยก เรียม​ให้​ขี่​คอ​ตน​แทน​ก็​ไม่​เอา เปี๊ยก​จึง​ย่อ​ตัว​ลง​ให้​ดอก​แก้ว​ขี่​ไป​ตลาด...ตลอด​ทาง ผู้คน​ใน​ตลาด​ทักทาย​ดอก​แก้ว​กับ​เรียม เพราะ​มา​ตลาด​บ่อยๆ

เห​มย​เดิน​ถือ​ห่อ​ก๋วยเตี๋ยว​สอง​สาม​ห่อ​พร้อม​โอเลี้ยง​ผ่าน​มา ทักทาย​เปี๊ยก​กับ​ดอก​แก้ว แล้ว​หัน​มา​กระซิบ​กับ​เรียม ว่า​ให้​ดอก​แก้ว​ขี่​คอ​เปี๊ยก​ได้​อย่างไร ทั้งที่​เปี๊ยก​เป็น​ผู้ชาย เรียม​ว่า​เห​มย​คิด​อกุศล เห​มย​จึง​บอก​ว่า​ถ้า​ฮิ้ม​รู้​จะ​ต้อง​ไม่​พอใจ​แน่...พอ​มา​ถึง​ร้าน​หมู​สะเต๊ะ​ของ​โอ่ง ซึ่ง​กำลัง​ปิ้ง​หมู​จน​หน้า​มัน เปี๊ยก​ขอ​ให้​ดอก​แก้ว​ลง​มา​ยืน​เอง​ก่อน เขา​จะ​ช่วย​โอ่ง​ปิ้ง โอ่ง​ลืมตัว​เผลอ​พูด​ว่า

“คุณ​หนู​นี่​มี​บุญ​จริงๆเลย ใคร​จะ​ไป​คิด...”

เปี๊ยก​จุ๊​ปาก​ทันที “สัญญา​กัน​แล้ว​ว่า​ห้าม​พูด”...โอ่ง​นึก​ได้​ปิ้ง​หมู​ไป​เงียบๆ

ร้าน​ค้า​อีก​มุม​เป็น​ร้าน​ของ​หมวย​กับ​แม่​ซึ่ง​ขาย​ขนม​หวาน มี​เส็ง นักเลง​คุม​ตลาด​มา​จีบ​โดย​เหมา​ขนม​ให้​ลูกน้อง​กิน​จน​แทบ​อ้วก เสียง...แม่​ของ​เปี๊ยก​ซึ่ง​ขาย​ผล​ไม้​อยู่​ข้าง​ร้าน มี​หง​วน​เป็น​ผู้ช่วย หง​วน​เห็น​คน​ของ​เส็ง​ทำท่า​จะ​อ้วก​ก็​เตือน​ว่า​เดี๋ยว​จะ​จุก​ตาย​เสีย​ก่อน เส็ง​ได้ยิน​ไม่​พอใจ ​แม่​หมวย​รีบ​ใส่ไฟ​ว่า​คง​อิจฉา​ท่ี​เห็น​ร้าน​ตน​ขาย​ดิบ​ขาย​ดี เสียง​เตือน​หง​วน​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวก​นั้น  ​แต่​เส็ง​เรียก​ลูกน้อง​มา​ให้​เอาเรื่อง เปี๊ยก​จูง​ดอก​แก้ว​เดิน​มา​พอดี จึง​ถาม​แม่​ว่า “หมา​เห่า​หรือ​แม่”

“ไอ้​เปี๊ยก เอ็ง​ว่า​ใคร​หมา” เส็ง​หัน​มา​โวย

เปี๊ยก​ให้​เรียม​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป​ก่อน เส็ง​ล้อ​ว่า​เปี๊ยก​เลี้ยงต้อย เปี๊ยก​ไม่​พูด​พล่าม​ชก​หน้า​เส็ง​เลือด​กบ​ปาก​ทันที ดอก​แก้ว​ตบมือ​เชียร์ หมวย​รีบ​ห้าม​กำชับถ้า​มี​เรื่อง​ตน​จะ​โกรธ เส็ง​จำ​ต้อง​สงบ​  แต่​มอง​เปี๊ยก​ด้วย​สายตา​อาฆาต...

เห​ม​ยก​ลับ​มา​ฟ้อง​ฮิ้ม​เรื่อง​ดอก​แก้ว​ขี่​คอ​เปี๊ยก ฮิ้ม​คุย​กับ​ชบา แต่​ชบา​ไม่​ถือสา​เพราะ​เห็น​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี พอดี​ดอก​แก้ว​กลับ​มา​วิ่ง​มาก​อด​ฮิ้ม ฮิ้ม​ถาม​ไป​ไหน​มา ดอกแก้ว​ตอบ​ตาม​ประสา​เด็ก​ว่า​ไป​ดู​เปี๊ยก​ต่อย​เส็ง​เลือด​กบ​ปาก​แดง​แจ๋ ชบา​ตกใจ​รีบ​สอน​ดอก​แก้ว​ไม่​ให้​เรียก​ใคร​ว่า​ไอ้​ อี​ ฮิ้ม​สั่ง​เรียม​จะ​พาด​อก​แก้ว​ไป​ไหน​ให้​มา​ขอ​อนุญาต​ก่อน ดอก​แก้ว​ทำ​หน้า​งอน ชบา​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ไม่​ให้​ทำ​หน้า​แบบ​นั้น​ใส่​เตี่ย ฮิ้ม​ ยิ้ม​ไม่​ถือสา​เพราะ​เอ็นดู​ความ​น่า​รัก​ของ​ดอก​แก้ว...

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​กลับ​จาก​โรงเรียน​รีบ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​จะ​ไป​ช่วย​แม่​ขาย​ของ​ที่​ตลาด แต่​ถูก​เกรียง​กับ​พวก​หาเรื่อง​ระหว่าง​ทาง เปี๊ยก​ชก​เกรียง​ปาก​แตก เกรียง​ให้​พวก​จับ​เปี๊ยก​ไว้​แล้ว​ตน​ชก​ท้อง​เปี๊ยก​หลาย​ที​จน​จุก​อย่าง​มี​แผน

เฮง​ประคอง​เปี๊ยก​มา​ที่​กระท่อม ที่​เพื่อนๆคือ ต้อย โอ่ง ​และ​หน่อ​น​รอ​อยู่​อย่าง​กระวนกระวาย แต่​พอ​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ถูก​เกรียง​ทำร้าย​ก็​จะ​ไป​เอา​คืน เปี๊ยก​ห้าม​ไว้ ใน​ขณะ​ที่​เกรียง​กลับ​มา​ฟ้อง​พ่อ​กับ​แม่​ว่า​ถูก​เปี๊ยก​ทำร้าย แม่​เกรียง​โกรธ​ไป​ต่อว่า​เสียง​ถึง​บ้าน​ให้​ลงโทษ​เปี๊ยก มิ​ฉะนั้น​จะ​เอาเรื่อง​ถึง​โรงเรียน​ให้​โดน​ไล่​ออก เกรียง​ให้​ลงโทษ​ต่อหน้า แต่​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​กลับ​มา ทั้ง​สอง​จึง​รอ พอ​ต้อย​มา​ส่ง​เปี๊ยก​ที่​หน้า​บ้าน เขา​ยืน​มอง​จน​เปี๊ยก​เข้า​บ้าน จึง​ได้ยิน​ใน​บ้าน​เอ็ดตะโร​ใส่​เปี๊ยก ต้อย​เห็น​เสียง​ตี​เปี๊ยก​ตาม​ที่​เกรียง​สั่ง ให้​ตี​ที่​ขา​จน​แตก​เลือด​ไหล​จึง​พอใจ ต้อย​เจ็บแค้น​แทน​เปี๊ยก

ตก​ดึก เสียง​มา​ปลอบ​เปี๊ยก​ว่าที่​ตน​ต้อง​ลงโทษ​เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​ถึง​โรงเรียน​จน​โดน​ไล่​ออก เปี๊ยก​กอด​แม่​ร้องไห้​อย่าง​เข้าใจ เสียง​ขอ​ให้​เปี๊ยก​แผ่เมตตา​อย่า​ผูก​ใจ​เจ็บ อีก​แค่​เทอม​เดียว​เปี๊ยก​ก็​จะ​จบ​แล้ว

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​กำลัง​จะ​ไป​โรงเรียน โอ่ง​มา​ดึง​ตัว​ไป​ที่​กระท่อม เห็น​เกรียง​ถูก​จับ​มัด​อยู่​เป็น​ฝีมือ​ต้อย​ที่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​เอา​คืน แต่​เปี๊ยก​จำ​คำ​สอน​ของ​แม่​จึง​ให้อภัย​และ​แก้​มัด​ให้​เกรียง ทั้งที่​เพื่อน​ทุก​คน​ฮึ่มๆจะ​เล่น​งาน เกรียง​ซึ้งใน​น้ำใจ​เปี๊ยก สาบาน​ว่า​จะ​ไม่​บอก​ใคร​เรื่อง​นี้​และ​ขอ​เป็น​เพื่อน​ร่วม​ก๊วน เปี๊ยก​ให้​เกรียง​สาบาน​ว่า “เอ็ง​เคย​พูด​หน้า​ชั้น​ว่า​อยาก​เป็น​ตำรวจ ถ้า​เอ็ง​ผิด​คำ​พูด​ก็​ขอ​ให้​เอ็ง​ไม่ได้​เป็น​ตำรวจ แต่​เป็น​ผู้ร้าย​ถูก​ตำรวจ​ยิง​ตาย​แทน”...เก​รี​ยงก​ลืน​น้ำลาย​เอื๊อก

ooooooo
ตอนที่ 2


เวลา​ผ่าน​ไป ทุก​คน​โต​เป็น​หนุ่ม​เป็น​สาว...เปี๊ยก​ยืน​บน​โต๊ะ​กลาง​ตลาด แวดล้อม​ด้วย​เข่ง​ลำไย เขา​โยน​พวง​ลำไย​ให้​ผู้คน​ที่​ยืน​มุง​ได้​ชิม​กัน​ถ้วน​หน้า พร้อม​กับ​โฆษณา​ว่า​กะโหลก​ชมพู​หวาน​กรอบ

พลัน​มีเสียง​แหลม​ขึ้น​มา​ว่า “เจ็ก​แปะ...หนึ่ง​ร้อย​บาท ลำไย​เข่ง​นั้น​เป็น​ของ​ฉัน”

เปี๊ยก​ชะงัก​หัน​มา​มอง พอ​เห็น​เป็น​ดอก​แก้ว​ก็​โกรธ​สุดๆ แต่​ดอก​แก้ว​กลับ​ยิ้ม​หวาน​สีหน้า​ไม่​สะทกสะท้าน จ้อง​ตา​เปี๊ยก​กลับ มือ​ก็​แกะ​ลำไย​ส่ง​เข้า​ปาก​เคี้ยว​ตุ้ยๆ...ง้​วน​กับ​เรียม​วิ่ง​มา​เรียก

“คุณ​หนู...”

เปี๊ยก​เบน​สายตา​มา​มอง​ง้​วน​กับ​เรียม​อย่าง​ตำหนิ แล้ว​หัน​ไป​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ให้​หยุด​กิน​ลำไย ​ดอก​แก้ว​สะดุ้ง​ลำไย​หล่น น้ำตา​คลอ​ที่​เปี๊ยก​ขึ้นเสียง​เอ็ด เปี๊ยก​เห็น​น้ำตา​ดอก​แก้ว​ก็​ใจอ่อน​ยวบ​ลง

“มัน​แสลง​รู้​มั้ย คุณ​หนู​กำลัง​ไม่สบาย กิน​เข้าไป​มากๆเดี๋ยว​ไข้​กลับ​อีก​หรอก”

“ไม่​มา​กหรอก​พี่​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​กิน​นิดเดียว​เอง” ดอก​แก้ว​ยิ้ม​ออก​มา​ได้

ทุก​คน​มอง​ดอก​แก้ว​กับ​เปี๊ยก​สลับ​ไป​มา เปี๊ยก​มอง​ทุก​คน​เชิง​ให้​ทำ​งาน​ไป​ตาม​ปกติ แล้ว​ดึง​ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​ไป เถ้าแก่​เดิน​มา​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เดี๋ยว​มา เถ้าแก่​ไม่​ว่า​อะไร​เพราะ​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​งาน​มี​ความ​รับผิดชอบ​ดี

เปี๊ยก​ดึง​ดอก​แก้ว​ออก​มา​นอก​ตลาด ง้​วน​กับ​เรียม​วิ่ง​ตาม​มา​ถึง ง้​วน​สะกิด​ให้​เรียม​เป็น​คน​พูด เรียม​จึง​บอก​เปี๊ยก​ให้​ปล่อย​มือ​จาก​ดอก​แก้ว แล้ว​ตำหนิ​ว่า​ทำไม​ต้อง​จับ​มือ เดิน​เฉยๆก็ได้ แต่​เปี๊ยก​กลับ​หงุดหงิด​ต่อว่า​ง้​วน​กับ​เรียม “พา​คุณ​หนู​มา​ทำไม ที่​นี่​มัน​ไม่​สมควร​จะ​พา​มา”

“คิด​ว่า​อั๊​วอ​ยาก​พา​มา​นัก​รึ​ไง คุณ​หนู​นั่นแหละ​บังคับ​ให้​พา​มา” ง้​วน​ตอบแทน​เรียม​ที่​อ้า​ปาก​ค้าง

ดอก​แก้ว​จึง​บอก​ว่า ตน​มา​เพราะ​อยาก​ได้​ลำไย​ไป​ฝาก​เตี่ย เปี๊ยก​จึง​ดุ​ว่า​อยาก​ได้​ก็​ให้​คน​มา​บอก เขา​จะ​เอา​ไป​ส่ง​ให้​ถึง​บ้าน ดอก​แก้ว​เถียง​ไม่​ออก เปี๊ยก​จึง​ให้​เรียม​กับ​ง้​วน​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป แต่​ดอก​แก้ว​งอแงจะ​เอา​ลำไย​วัน​นี้

“คุณ​หนู​ครับ เปี๊ยก​เขา​ต้อง​เปีย​ลำไย อีกอย่าง คุณ​หนู​ก็​ยัง​ไม่​หาย​เลย เมื่อกี้​ไป​หา​หมอ​ได้​ยามา​ตั้ง​เยอะ” ง้​วน​เตือน

เปี๊ยก​มอง​ดอก​แก้ว​อย่าง​ตำหนิ ดอก​แก้ว​เสียง​อ่อย​ว่า​จะ​เอา​ไป​ฝาก​เตี่ย​ไม่ได้​กิน​เอง เปี๊ยก​ตัดบท​ให้​ไป​รอ​ที่​รถ เดี๋ยว​เขา​ยก​ไป​ให้

ถึง​บ้าน ง้​วน​ยกเข่ง​ลำไย​ลง​จาก​รถ เผย​เห็น​รีบ​ร้อง​เรียก​เตีย​ม​มา​ดู แล้ว​ตัว​เอง​ก็​เข้าไป​แกะ​ลำไย​กิน​ตุ้ยๆอย่าง​ไม่​เกรงใจ เตีย​ม​ลอง​ชิม​รู้​ว่า​อร่อย​จริง ถาม​ง้​วน​ใคร​เอา​มา​ให้ ง้​วน​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​ซื้อ​มา​ฝาก​ฮิ้ม เตีย​ม​ชะงัก​หยุด​กิน เผย​ไม่​สะทกสะท้าน​บอก​เตีย​ม​จะ​ของ​ใคร​ก็​กินๆเข้าไป ​ง้​วน​ตบ​แขน​เผย​ให้​หยุด​กิน​เพราะ​เป็น​ของ​เจ้านาย

“แล้ว​ทำไม​คุณนาย​ใหญ่​กิน​ได้ แต่​ฉัน​รับประทาน​ไม่ได้” เผย​แถ​ไป​เรื่อย

เตีย​ม​ใช้​พัด​ตบ​หัว​เผย​ที่​ตี​เสมอ “เพราะ​อั๊ว​เป็น​คุณนาย​ใหญ่​ไง อิ​เผย”

เตีย​ม​สั่ง​ง้​วน​ให้​ยก​เข่ง​ลำไย​เข้าไป​ใน​บ้าน เผย​ทำ​ที​บ่น​ว่า​แปลก​ที่​ดอก​แก้ว​ซื้อ​ลำไย​มา​ฝาก​ฮิ้ม เตีย​ม​ไม่​เข้าใจ​ว่า​แปลก​ตรง​ไหน

“ก็​หวัง​จะ​ฮุบ​มรดก​น่ะ​สิ​เจ้า​คะ จะ​มี​อะไร​อีก ไม่​ว่า​ใคร​ก็​หว่าน​พืช​หวัง​ผล​ทั้งนั้น”

“ลี​มาก​อิ​เผย อั๊ว​เลี้ยง​ลื้อ​เหมือน​เลี้ยง​บ่าง​เลย​จริงๆ ช่าง​ยุ​ล่า​ย​ใจ​ลี​นัก” เตีย​ม​เอา​พัด​ตี​หัว​เผย​อีก​ครั้ง​อย่าง​หมั่นไส้

เผย​มา​เรียก​ดอก​แก้ว​ที่​บ้าน ชบา​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​นอน​หลับ เผย​ไม่​เชื่อ เรียม​ไม่​พอใจ ​ล้อเลียน​เสียง​เตีย​ม​ถาม​ว่า​จะ​ทำไม เผย​เต้น​ผาง​ที่มา​ล้อเลียน​เจ้านาย​จะ​กลับ​ไป​ฟ้อง เรียม​จึง​ดักคอ​ว่า​อย่า​ลืม​ใส่​สี​ตี​ไข่​ด้วย เผย​สะบัด​หน้า​กลับ​ไป...ไม่​วาย​ที่​เผย​จะใส่​สี​ตี​ไข่​จน​เตีย​ม​โกรธ​จะ​ไป​เอาเรื่อง

พอดี​มี​รถ​แท็กซี่​มา​จอด​หน้า​ตึก เตีย​ม​กับ​เผย​หยุด​มอง​งงๆ คน​ขับ​ลง​มา​ยก​กระเป๋า​ใบ​ใหญ่​มา​วาง คน​ที่​ลง​จาก​รถ​มา​ดู​เนี้ยบ​ไป​ทั้ง​ตัว เตีย​ม​ตา​โต​ร้อง​เรียก​ด้วย​ความ​ดีใจ “อา​โซ้ย​ตี๋...”

“คุณชาย​เล็ก​หล่อ​ลาก​ดิน​เลย​เจ้า​ค่ะ”

เตีย​ม​แปลก​ใจ​ถาม​ไหน​บอก​จะ​กลับ​พรุ่งนี้ ตี๋​เล็ก​เข้า​มาก​อด​เตีย​ม เผย​เตือน​ว่า​เตีย​ม​ไม่​ไป​บ้าน​เมียน้อย​แล้ว​หรือตี๋​เล็ก​หัน​มา​ตวาด​เผย

“ไป​ทำไม ลื้อ​นี่​ชอบ​พา​แม่​อั๊ว​ไป​สู่​ที่ต่ำ​นัก” ตี๋​เล็ก​พา​เตีย​ม​กลับ​เข้า​บ้าน

เผย​มอง​หลังคา​บ้าน​ชบา​กับ​บ้าน​ใหญ่ ด้วย​ความ​งง เห็น​สอง​ชั้น​เท่า​กัน...เตีย​ม​ซัก​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า​เรียน​จบ​แล้ว​ไม่​เห็น​เอา​ปริญญา​มา​ให้​ดู​บ้าง​เลย ตี๋​เล็ก​ท่าทาง​อึกอัก​แล้ว​บอก​ว่า

“อ๋อ​ปริญญา​ยัง​มา​ไม่​ถึง​ครับ​ม้า”

“อ้าว...แล้ว​มัง​มัว​ไป​อยู่​ที่ไหน ถึง​ล่า​ย​ยัง​มา​ไม่​ถึง”

ตี๋​เล็ก​เริ่ม​หงุดหงิด​บอก​ว่า​จะ​ส่ง​มา​ทีหลัง เตีย​ม​ยัง​ถาม​อีก​ทำไม​มา​พร้อม​กัน​ไม่ได้ ตี๋​เล็ก​ตัดบท​เรียก​ให้​ใคร​หา​น้ำ​มา​ให้ แล้ว​ขอตัว​ไป​นอน​พัก เผย​ลาก​กระเป๋า​ตาม ​ตี๋​เล็ก​หัน​มา​ตวาด​ให้​เอา​ไป​ซัก​ให้​หมด เผย​ตกใจ​ที่​เสื้อ​ผ้า​ทั้ง​กระเป๋า​ยัง​ไม่ได้​ซัก

ครุ่นคิด​นอน​ก่าย​หน้าผาก จะ​บอก​ฮิ้​มอ​ย่าง​ไร​ดี​ที่​เรียน ไม่​จบ​กลับ​มา ตี๋​เล็ก​ตัดสินใจ​ต้อง​ให้​เตีย​ม​ช่วย เขา​ลุก​ขึ้น​บิด​ขี้เกียจ พลัน​มอง​ออก​ไป​นอก​หน้าต่าง เห็น​ดอก​แก้ว​ถือ​หนังสือ​เรียน​ไป​นั่ง​อ่าน​ใต้​ต้นไม้​หน้า​เรือน​ชบา เขา​รู้สึก​ว่า​สวย​ถูกใจ

เตีย​ม​กำลัง​สั่ง​เผย​ไป​จ่ายตลาด ด้วย​ความ​ที่​เผย​เขียน​หนังสือ​ไม่​เป็น​จึง​ใช้​วิธี​วาด​รูป​ของ​ที่​สั่ง ​เตีย​ม​สั่ง​ขา​หมู​หมั่น​โถ​ว เผย​พยายาม​วาด​รูป​ขา​หมู พอ​สั่ง​เป็ด​ย่าง เผย​ก็​วาด​รูป​เป็ด เตีย​ม​ย้ำ

“วากให้​เหมือง​เป็ก​นะ อย่า​ให้​เหมือง​คราว​ก่อน ลื้อ​วาด​เป็ด​เหมือง​ไก่​แล้วไป​ซื้อ​ไก่​มา”

ตี๋​เล็ก​เดิน​มา​พอดี เตีย​ม​จึง​ถาม​ว่า​อยาก​กิน​อะไร ตี๋​เล็ก​มอง​กระดาษ​ใน​มือ​เผยอ​ย่าง​งงๆ เตีย​ม​จึง​บอก​ว่า​เผย​เขียน​หนังสือ​ไม่​เป็น​ใช้​วาด​รูป​เอา ตี๋​เล็ก​ไม่​สนใจ​กลับ​ถาม​ถึง​ผู้หญิง​ที่​เรือน​ชบา ​เตีย​ม​สงสัย​ว่า​คือ​ดอก​แก้ว ตี๋​เล็ก​ยิ้ม​ในหน้า

“นึก​แล้ว...ไม่ได้​เห็น​เสียหลาย​ปี มัน​โต​เป็น​สาว​แล้ว สวย​ดี​เสีย​ด้วย”

“ตา​เถ​ร...” เผย​อุทาน

ตี๋​เล็ก​ว่า​ต้องไป​ทักทาย​เสีย​หน่อย เขา​เดิน​ไปไม่​ฟัง​เสียง​ทัดทาน​ของ​เตีย​ม...​ตี๋​เล็ก​ถือ​กล่อง​ช็อกโกแลต​มา​ยื่น​ให้​ดอก​แก้ว เขา​กระแอม​เบาๆ ดอก​แก้ว​เงย​หน้า​มอง​งงๆ ตี๋​เล็ก​ยิ้ม​กรุ้มกริ่ม

“พี่​อุดม​ไง จำ​ได้​มั้ย...”

ดอก​แก้ว​ยกมือ​ไหว้ ภาพ​ใน​อดีต​ที่​ตี๋​เล็ก​เคย​แย่ง​ของเล่น พอ​ขอ​คืน​ก็​ให้​แลก​กับ​การ​ถูก​เตะ​แวบ​เข้า​มา เธอ​จึง​ไม่​รับ​ของ แต่​ตี๋​เล็ก​ฉวย​โอกาส​จับ​มือ​เธอ​วาง​กล่อง​ช็อกโกแลต​ใส่​มือ​แล้ว​รวบ​จับ​อยู่​อย่าง​นั้น ดอก​แก้ว​ตกใจ​พยายาม​ดึง​มือ​กลับ

“จับนิด​จับ​หน่อย​จะ​เป็นไร​ไป”

“อุดม...” เสียง​ชบา​ตวาด​ดัง​มา​ข้าง​หลัง

ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง​หัน​ไป​มอง ดอก​แก้ว​ดึง​มือ​กลับ​แล้ว​ขว้าง​กล่อง​ช็อกโกแลต​ทิ้ง วิ่ง​ไป​หา​ชบา ชบา​ให้​เข้า​บ้าน​ไป​ก่อน ตี๋​เล็ก​ตะโกน​ไล่​หลัง

“บังอาจ​ทิ้ง​ช็อกโกแลต​ของ​ข้า​เชียว​หรือ​วะ อี​เด็ก​เก็บตก อี​เด็ก...”

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ...” ชบา​โกรธ​จน​ตัว​สั่น

“ไม่​หยุด ไอ้​อี​หน้า​ไหน​จะ​ทำไม”

“ถ้า​เธอ​กล้า​แตะต้อง​ดอก​แก้ว​อีก ไอ้​อี​หน้า​นี้​แหละ​จะ​ฟาดหัว​เธอ” ชบา​ยก​เก้าอี้​ขึ้น​กระชับ

ตี๋​เล็ก​ชะงัก ชบา​จ้อง​หน้า​เขม็ง​ไล่​ให้​เขา​กลับ​ไป อย่า​ให้​เรื่อง​ต้อง​ถึง​หู​ฮิ้ม ตี๋​เล็ก​โกรธ​ที่​เอา​ฮิ้ม​มา​ขู่ จึง​ด่า​กลับ “...คน​อะไร​ไร้​ยางอาย แย่ง​ผัว​เขา​แล้ว​ยัง​จะ​ไป​เอา​เด็ก​ข้าง​ถนน​มา​เลี้ยง​เพื่อ​ขอ​แบ่ง​สมบัติ​อีก”

ชบา​พยายาม​นับ​หนึ่ง​ถึง​ร้อย​ระงับ​อารมณ์ บอก​ตี๋​เล็ก​ให้​กลับ​ไป ไม่​วาย​ตี๋​เล็ก​ยัง​ชี้​หน้า​ฝากไว้ก่อน ชบา​ทรุด​ลง​นั่ง​อย่าง​อ่อน​แรง...ใน​ขณะ​ที่​ดอก​แก้ว​ได้ยิน​ที่​ตี๋​เล็ก​พูด จึง​ร้องไห้​ถาม​เรียมว่า​ทำไม​ตี๋​เล็ก​ถึง​ว่า​ตน​เป็น​เด็ก​เก็บตก เด็ก​ข้าง​ถนน เรียม​ปลอบ​ว่า​ตี๋​เล็ก​พูด​ไป​เพราะ​เกลียด​ชบา​เลย​พาล​มา​ถึง ดอก​แก้ว​จะ​ฟ้อง​ฮิ้ม ​เรียม​ยุให้​ไป​ฟ้อง​เลย ชบา​เดิน​เข้า​มา ถาม​ว่า​สนับสนุน​ให้​ทำ​อะไร

พอ​รู้ ชบา​จึง​เตือน​ว่า​แค่​อย่า​อยู่​ใกล้​ก็​พอ ดอก​แก้ว​รีบ​บอก​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​อยู่​ใกล้​เลย ​แถม​เกลียด​มาก​ด้วย ชบา​ปราม​อย่า​พูด​ให้​ฮิ้ม​ได้ยิน จะ​เสียใจ​ที่​พี่น้อง​ไม่​รัก​กัน ดอก​แก้ว​พยัก​หน้า ชบา​ให้​ไป​ทาน​ข้าว ทาน​ยา แล้ว​หัน​มา​กำชับ​เรียม ต่อ​ไป​นี้​อย่า​ให้​ดอก​แก้ว​คลาด​สายตา เรียม​รับปาก

ooooooo



เสร็จ​งาน ผู้คน​ที่มา​เปีย​ลำไย​ได้ ก็​ขน​กัน​ไป  เปี๊ยก​เดิน​เข้า​มา​ใน​ร้าน เถ้าแก่​กำลัง​จ่าย​ค่า​แรง​คน​งาน แล้ว​ยื่น​เงิน​ค่า​แรง​ให้​เปี๊ยก แต่​สำหรับ​เปี๊ยก​กับ​หนา​นคน​งาน​อีก​คน มี​พิเศษ​เงิน​อีก​ถุง​ที่​เอา​ออก​มาแบ่ง​เป็น​สาม​ส่วน  เปี๊ยก​บ่น​ว่า​ได้​น้อย​เสีย​แรง​ที่​ใช้​ความ​สามารถ​พิเศษ หนา​น​หมั่นไส้​โพล่ง​ออก​มา​ว่า​โกง​เขา​มา​ไม่​ว่า เปี๊ยก​หัน​ขวับ​มา​จ้อง​หน้า ถ้า​คิด​อย่าง​นั้น​ก็​อย่า​เอา เถ้าแก่​รีบ​ไล่​หนา​น ให้​กลับ​ไป แล้ว​หัน​มา​เอาใจ​ชวน​เปี๊ยก​กิน​ข้าว

“กิน​ไม่​ลง กับข้าว​ซังกะบ๊วย ลื้อ​น่ะ​เหนียวหนืด​เป็น​ตังเม อั๊ว​ว่า​จะ​ไป​เป็นตู๊เ​ชี​ย​คาให้​ร้าน​อื่น​ดี​กว่า” เปี๊ยก​พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป

เถ้าแก่​สะดุ้ง​ร้อง​เรียก “เฮ้ย เดี๋ยว อย่า​นะ​ไอ้​เปี๊ยก พรุ่งนี้​อั๊ว​จะ​เอา​หมู​เห็ด​เป็ด​ไก่​มา​เซ่น​เอ็ง​เลย...อั๊ว​จะ​เพิ่ม​เงิน​ให้​ด้วย”

เปี๊ยก​โบก​ไม้​โบก​มือ​ไม่​หัน​ไป​มอง แต่​แอบ​หัว​เราะ​ชอบใจ​ที่​ได้​แกล้ง​เถ้าแก่...เดิน​มา​ได้​ระยะ​หนึ่ง เปี๊ยก​เจอ​พวก​ของ​เส็ง คือก​วง ผ่อง​ และ​แผ้ว ดัก​ปล้น​เงิน​แถม​จะ​ฆ่า​เขา​ให้​ตาย เปี๊ยก​กระเสือกกระสน​มือ​ไขว่คว้า​เจอ​มีด​จึง​แทง​

ก​วง​เข้าที่​สีข้าง ผ่อง​กับ​แผ้ว​ร้อง​ว่า​เปี๊ยก​ฆ่า​ก​วง​ตาย ​เปี๊ยก​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ไป​หา​โอ่ง​ที่​ร้าน เล่า​ให้​โอ่ง​ฟัง​ว่า​เขา​ป้องกัน​ตัว

“ไอ้​ก​วง​มัน​อา​จจะ​ไม่​ตาย​ก็ได้ ทำไม​ไม่​ขอ​ให้​เถ้าแก่​ฮิ้ม​ช่วย​ล่ะ เขา​รู้จัก​คน​ใหญ่​คน​โต​เยอะ​นะ​เว้ย ครู​ชบา​เมีย​เขา​ก็​เมตตา​เอ็ง” โอ่ง​แนะนำ

แต่​เปี๊ยก​ไม่​อยาก​รบกวน โอ่ง​จึง​ให้​ไป​หลบ​ซ่อน​ที่​กระท่อม​ก่อน เขา​จะ​จัดการ​เอง...โอ่ง​ไป​ดู​ที่​โรงพยาบาล​จึง​รู้​ว่า​ก​วง​ยัง​ไม่​ตาย จาก​นั้น​ก็​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ฮิ้ม ดอก​แก้ว​มา​ได้ยิน​ช่วย​อ้อนวอน​ฮิ้ม​ให้​ช่วย​เปี๊ยก​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี

“อาด​อก​แก้ว อา​เปี๊ยก​แทง​เขา​จะ​ตาย​หรือ​ไม่​ตาย​มัน​ก็​ไม่​ดี​ทั้งนั้น” ฮิ้ม​หนักใจ

“ดอก​แก้ว​รู้​ว่า​พี่​เปี๊ยก​ต้อง​ถูก​พวก​นั้น​รังแก​ก่อน พี่​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี ถ้า​อา​เตี่ย​ไม่​ช่วย​ดอก​แก้ว​ไม่​ยอม​ด้วย ดอก​แก้ว​จะ​ไม่​พูด​กับ​อา​เตี่ย”

“อ้าว ลื้อ​รัก​พี่​เปี๊ยก​มาก​กว่า​อา​เตี่ย​เรอะ​เนี่ย”

ดอก​แก้ว​รีบ​เข้า​กอด​ประจบ​ว่า​รัก​เตี่ย​มาก​ที่สุด​ใน​โลก แต่​เปี๊ยก​ก็​ช่วย​เลี้ยง​ตน​มา อย่างไร​เสีย​ต้อง​ช่วย​เปี๊ยก​ให้​ได้ ฮิ้ม​ถอน​ใจ​รับปาก​ ให้​โอ่ง​ไป​บอก​เปี๊ยก​หลบ​ซ่อน​ตัว​จนกว่า​เรื่อง​จะ​เงียบ​  และ​ได้​มอบ​เงิน​ให้​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใช้​ติดตัว โอ่ง​กราบ​ขอบคุณ​ฮิ้ม ดอก​แก้ว​ฝาก​โอ่ง​บอก​เปี๊ยก​ด้วย​ว่า​ตน​เป็น​ห่วง​มาก​ที่สุด ฮิ้ม​อุ้ม​ดอก​แก้ว​เข้า​บ้าน เผย​แอบ​มอง แจ้น​มา​ฟ้อง​เตีย​ม

“นัง​ลูก​สาว​มัน​พา​เถ้าแก่​เข้าไป​หา​แม่​มัน​ใน​บ้าน​แล้ว อี​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า รู้เห็นเป็น​ใจ”

“โอ๊ย...อั๊ว​ปวก​จาย...”

“เดี๋ยว​เถอะ เดี๋ยว​ได้​มีด​อก​อุตพิด​โผล่​ออก​มา​อีก​ดอก​นึง​หรอก”

เตีย​ม​งง   “แล้ว​มัง​จะ​โผล่​มา​จาก​ไหน​ล่ะ อา​ห​ล็อก​อุ​ก​ตา-​พิก​อะไร​นั่ง”

“โถ...คุณนาย​เจ้าขา คุณนาย​ช่าง​บริสุทธิ์​ร้าย​เดียงสา​เหลือ​เกิ๊น ก็​โผล่​มา​จาก​คุณนาย​เล็ก​ซิ​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​ผงะ พอ​รู้ความ​หมาย เผย​ยิ่ง​ปลุก​อารมณ์​ริษยา​พร่ำ​พูด​ว่า ชาย​หญิง​อยู่​ด้วย​กัน​บ่อยๆ อะไร​มัน​ก็​เกิด​ขึ้น​ได้ เตีย​ม​ปรี๊ด​แตก “โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...”

ขณะ​เดียวกัน ดอก​แก้ว​เล่า​เรื่อง​เปี๊ยก​ให้​ชบา​ฟัง ทำเอา​ชบา​ตกใจ​จน​เป็น​ลม ฮิ้ม​ตำหนิ​ลูก​สาว​ไม่​น่า​เอาเรื่อง​มา​ทำให้​แม่​รก​ใจ ชบา​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​รีบ​บอก​ฮิ้ม​ให้​ช่วย​เปี๊ยก​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​เด็ก​ดี ถือว่า​ช่วย​เอา​บุญ ฮิ้ม​ถอน​ใจ​ที่​แม่​ลูกคิด​เหมือน​กัน

ooooooo

โอ่ง​มา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​หน่อน​กับ​เฮง​ฟัง แล้ว​พา​กัน​ไป​หา​เปี๊ยก แต่​ไม่​เจอ​  ทั้ง​สาม​เป็น​ห่วง​กลัว​เปี๊ยก​คิดสั้น ไป​ตาม​ที่​บ้าน​ก็​พบ​ว่า​บ้าน​ปิด เฮง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​ให้​เกรียง​ช่วย เกรียง​เป็น​ตำรวจ​แล้ว​แถม​ยัง​เป็น​หนี้​บุญคุณ​เปี๊ยก​อยู่ โอ่ง​ว่า​เกรียง​ยัง​ยศ​แค่​นาย​ร้อย​จะ​ช่วย​อะไร​ได้

เปี๊ยก​กลัดกลุ้ม​ใจ​จน​ทน​ไม่​ไหว จึง​แอบ​ไป​หา​หง​วน​ที่​ตลาด เปี๊ยก​ดึง​หง​วน​มา​ริม​คลอง​มหา​นาค​ที่​ไม่ค่อย​มี​คน​พลุกพล่าน เพื่อ​ที่​จะ​บอก​ว่า​เขา​ต้อง​ไป​จาก​ที่​นี่​สัก​พัก หง​วน​ตกใจ​รีบ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เปี๊ยก​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​ฟัง แล้ว​คิด​ว่า​เขา​จะ​หลบ​ไป​หา​แม่​ที่​แก่ง​คอย หง​วน​สะดุ้ง​สีหน้า​ท่าทาง​อึดอัด เปี๊ยก​ไม่ทัน​สังเกต​บอก​หง​วน​ว่า

“ อา​หง​วน​ก็​รู้​ว่า​ผม​ไม่​เคย​เกะกะ​หาเรื่อง​ใคร ผม​ไม่​รู้ตัว​ด้วย​ซ้ำ​ตอน​พวก​มัน​มา​ดัก​ทำร้าย”

หง​วน​ลูบ​หัว​เปี๊ยก​อย่าง​เชื่อใจ ไม่​อาจ​พูด​อะไร​ได้​มาก ได้​แต่​เวท​นา​ถาม​เดินทาง​เมื่อ​ไหร่ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​คืน​นี้ หง​วน​จึง​ได้​แต่​เตือน​อ้อมๆว่า

“อา​อยาก​ให้​เอ็ง​ใช้​สติ ไม่​ว่า​จะ​เผชิญ​กับ​เหตุการณ์​อะไร​ก็ตาม หรือ​พบ​ว่า​ทุก​อย่าง​ไม่ได้​เป็น​อย่าง​ที่​เรา​คาด​คิด”

“ทำไม​อา​พูด​แปลกๆ”

หง​วน​กลบเกลื่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร​แค่​อยาก​เตือน แล้ว​อวย​พร​ให้​เดินทาง​ปลอดภัย เปี๊ยก​ลา​แล้ว​เดิน​เหม่อ​ลอย​มา​ตาม​ทาง จน​ไม่ทัน​เห็น​ว่า​รถไฟ​วิ่ง​มา​จะ​ชน โอ่ง เฮง และ​หน่อน​เห็น​ตะโกน​บอก​ให้​หลบ แต่​เปี๊ยก​กลับ​ไม่ได้​ยิน​เห็น​แต่​ท่าทาง​ที่​ทั้ง​สาม​คน​โบก​ไม้​โบก​มือ จนกระทั่ง​หัน​ไป​เห็น​รถไฟ​แล่น​เข้า​มา​ใกล้​  เขา​กระโดด​หลบ​อย่าง​เฉียด​ฉิว เพื่อนๆโวย​หา​ว่า​เขา​คิด​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย โอ่ง​รีบ​บอก​ว่า ก​วง​ยัง​ไม่​ตาย และ​ฮิ้ม​รับปาก​จะ​ช่วย​แถม​ให้​เงิน​ติดตัว เปี๊ยก​
จึง​บอก​ว่า​เขา​จะ​ไป​หา​แม่​ที่​แก่ง​คอย​และ​ถือโอกาส​บวช​เสีย​เลย แต่​ขอ​ย้ำ​สัญญา​จาก​เพื่อนๆที่​จะ​ไม่​พูด​เรื่อง​ดอก​แก้ว

“พวก​เอ็ง​ต้อง​ลืม​ให้​สนิท เหมือน​เรื่อง​นั้น​ไม่​เคย​เกิด​ขึ้น จำ​เอา​ไว้”...ทุก​คน​รับปาก

เปี๊ยก​คิด​ว่า​ควร​จะ​มาลา​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว จึง​แอบ​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ฮิ้ม เผอิญ​ดอก​แก้ว​ออก​มา​หา​ของ​ที่​สนาม คิด​ว่า​ทำ​หล่น​ไว้​ตอน​มา​นั่ง​ดู​หนังสือ จึง​ได้​พบ​กับ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ดีใจ​โผ​กอด เพราะ​เป็น​ห่วง​อยู่​แล้ว เปี๊ยก​ตกตะลึง​กาง​มือ​อยู่​ สัก​พัก​ก่อน​จะ​โอบ​ร่าง​ดอก​แก้ว​ไว้​อย่าง​อ่อนโยน ดอก​แก้ว​เงย​หน้า​มอง​เปี๊ยก​น้ำตา​ไหล​ริน เปี๊ยก​ค่อยๆเช็ดน้ำ​ตา​ให้   ​รู้สึก​ซาบซึ้ง​จน​เผลอไผล​ก้มหน้า​มา​ประชิด แต่​พอ​เห็น​สายตา​พิศวง​ของ​ดอก​แก้ว​ก็​รู้สึก​ตัว ดัน​ดอก​แก้ว​ออก​ห่าง

“ผม​มาลา​คุณ​หนู”

“พี่​เปี๊ยก​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน”

“แก่ง​คอย​ครับ”

“โห...​ไป​ตั้ง​ไกล​แน่ะ ดอก​แก้ว​คิดถึง​แย่​เลย แล้ว​อีก​นาน​มั้ย​คะ​กว่า​จะ​กลับ”

เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เสร็จ​เรื่อง​ก็​จะ​กลับ​มา แล้ว​ขอ​เข้าไป​ลา​ชบา ดอก​แก้ว​จึง​พา​เข้าไป​ใน​บ้าน...เปี๊ยก​กราบ​ชบา​ขอ​อโหสิกรรม ลา​บวช ชบา​ตื้นตัน​อวย​พร​ให้​หมด​เคราะห์​หมด​โศก เปี๊ยก​ไม่​ลืม​ที่​จะ​หัน​มา​ไหว้​ขอ​อโหสิ​กรรม​กับ​เรียม​ด้วย เรียม​ยิ้ม​ทั้ง​น้ำตา​อนุโมทนา​บุญ...

พอก​ลับ​ออก​มา เปี๊ยก​เจอ​โอ่ง หน่อ​น​ และ​เฮงรอ​อยู่​หน้า​บ้าน ทั้ง​สาม​มา​เพื่อ​พา​เปี๊ยก​ไป​ที่​ท้าย​ตลาด ช่วย​คน​ขับ​รถ​บรรทุก​ขน​ผัก​ขึ้น​รถ แลก​กับ​การ​ติด​รถ​ไป​ลง​แก่ง​คอย

ส่ง​เปี๊ยก​ไป​แล้ว โอ่ง  เฮง  ​และ​หน่อ​น​เดิน​คุย​กัน​มา​ตาม​ทาง มี​รถ​คัน​หนึ่ง​พุ่ง​เข้า​มา เปิด​ไฟ​ส่อง​หน้า​พวก​เขา ทั้ง​สาม​ฉุน​จะ​เอาเรื่อง แต่​พอ​คน​ที่​ลง​จาก​รถ​มา​คือ​เกรียง​อยู่​ใน​เครื่องแบบ​ตำรวจ​เต็มยศ ทั้ง​สาม​ก็​โวย​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ใช่​คนร้าย​นะ เกรียง​หัวเราะ​ทักทาย​เพื่อนๆแล้ว​ถาม​หา​เปี๊ยก  ​สาม​คน​มอง​หน้า​กัน​ไป​มา เฮง​โพล่ง​ออก​ไป​ว่า​เปี๊ยก​ไป​นอก เกรียง​ประหลาด​ใจ สาม​คน​แอบ​ขำ

ooooooo

ระหว่าง​ทาง คน​ขับ​รถ​เห็น​เปี๊ยก​นั่ง​เหม่อ​จึง​ชวน​คุย เปี๊ยก​ถาม​ว่า​รู้จักพระ​อาจารย์​พยุง เจ้าอาวาส​วัด​แก่ง​คอย​ไหม เขา​กำลัง​จะ​ไป​บวช​กับ​ท่าน คน​ขับ​รถ​รู้จักและ​ขอ​อนุโมทนา​บุญ​ด้วย...พอ​มา​ถึง​แก่ง​คอย เปี๊ยก​ก็​กลับ​มา​เคร่งขรึม​เพราะ​รู้ตัว​ว่า​เอาเรื่อง​ปวด​หัว​มา​ให้​แม่​อีก​แล้ว แต่​พอ​มา​ถึง​บ้าน​แม่ เปี๊ยก​ได้​พบ​ว่า​เสียง​ตั้ง​ท้อง​ได้​หก​เดือน เขา​ตกตะลึง ปุ๊​น้อง​สาว​เตือนสติ​ให้​เห็นใจ​แม่​บ้าง

“เขา​ดี​กับ​แม่​แล้ว​ก็​ปุ๊​มาก ช่วย​แนะนำ​เรื่อง​ค้าขาย” เสียง​ละอาย​ใจ​ที่​ไม่ได้​บอก​ลูก​มา​ก่อน

“มิน่า...แม่​ถึง​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน”

“ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น”

“แล้ว​ทำไม​แม่​ถึง​ไม่​บอก​เปี๊ยก ปุ๊​ก็​เหมือน​กัน น่า​จะ​บอก​ให้​รู้ตัว​ล่วงหน้า​บ้าง ไม่​ใช่​อยู่ดีๆก็...”

ปุ๊​กับ​เสียง​กล่าว​ขอโทษ เปี๊ยก​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้​จึง​ทำท่า​เหินห่าง​ขอ​นอน​นอก​ชาน​บ้าน เสียง​เสียใจ เข้า​มา​ปรับทุกข์​กับ​ศร สามี​ใหม่​ว่า​ตน​ผิด​เอง​ที่​ไม่ได้​บอก​ลูก​ก่อน ลูก​คง​ผิดหวัง​เสียใจ ศร​ปลอบ​ใจ​เสียง​ว่า​คน​เป็น​พ่อ​แม่​ไม่​จำเป็น​ต้อง​บอก​ลูก​ทุก​เรื่อง อีก​หน่อย​เปี๊ยก​ไป​มี​ครอบครัว​ตัว​เอง​ก็​จะ​เข้าใจ เสียง​พยัก​หน้า​แต่​อด​ไม่ได้​ที่​จะ​นอน​ร้องไห้​เสียใจ


คืน​นั้น​ทั้ง​คืน เปี๊ยก​นอน​คิดถึง​ที่​ผ่าน​มา แม่​ตรากตรำ​ทำ​งาน​เพื่อ​เลี้ยง​ตน​​และ​น้อง เช้า​ขึ้น​เขา​จึง​ตื่น​มา​ช่วย​ปุ๊​หุง​หา​อาหาร​เตรียม​ไว้​ให้​เสียง​กับ​ศร พอ​ทั้ง​สอง​คน​ออก​มา เปี๊ยก​ก็​ไหว้​ศร​แล้ว​บอก​ว่าทาน​ข้าว​เสร็จ​จะ​ได้​ไป​วัด​กัน ทั้ง​สอง​ทำ​หน้า​แปลก​ใจ ปุ๊​จึง​เฉลย​ว่า​เปี๊ยก​จะ​บวช เสียง​น้ำตา​ร่วง​ด้วย​ความ​ตื้นตัน เปี๊ยก​ก้ม​กราบ​เท้า​เสียง ศร​ยินดี​ด้วย เสียง​ดีใจ​ดึง​ลูกขึ้น​มาก​อด...

พอ​เปี๊ยก​ไม่​อยู่ ดอก​แก้ว​รู้สึก​หมด​ความ​สุข ทาน​ข้าว​ไม่​ลง​จน​ชบา​เป็น​ห่วง​และ​หวั่น​ใจ  ​เรียม​ปลอบว่า​ดอก​แก้ว​คง​แค่​คิดถึง​พี่​ชาย​ที่​ไป​อยู่​ที่​อื่น​นาน ชบา​ก็​ขอ​ให้​เป็น​เช่น​นั้น...วัน​ต่อ​มาด​อก​แก้ว​แต่งตัว​สวย​เพราะ​ต้อง​ไป​งาน​กับ​ฮิ้ม แต่​สีหน้า​บึ้งตึง​เพราะ​ชบา​ไม่​ไป​ด้วย​กัน ดอก​แก้ว​รู้​ว่า​ชบา​ไม่​ไป​เพราะ​เตีย​ม​ไป​ด้วย ชบา​ทำ​ผม​ให้​ลูก​สาวพูด​น้ำเสียง​อ่อนโยน

“คน​เรา​ต้อง​รู้จัก​กาล​เทศะ​นะ​ลูก ถ้า​คุณ​แม่​ใหญ่​ไป แม่​ก็​ไม่​ควร​ไป ทำตัว​เสมอ​แม่​ใหญ่ไม่ได้”

“คุณ​ล่ะ​ก็​คิดมาก ต่าง​คน​ต่าง​ไป​ไม่​เห็นจะ​เป็นไร โอ่ง​สนิท​กับ​คุณ​มาก​กว่า​คุณนาย​ใหญ่​เสีย​อีก เพราะ​เป็น​เพื่อน​กับ​เปี๊ยก” เรียม​บ่น

ชบา​จุ๊​ปาก “เรียม...พาด​อก​แก้ว​ไป​ส่ง​เถ้าแก่​ได้​แล้ว”

ดอก​แก้ว​บ่น​ถ้า​ไม่ได้​รับปาก​เปี๊ยก​ไว้​ก่อน จ้าง​ให้​ตน​ก็​ไม่​ไป...ดอก​แก้ว​มา​ถึง​บ้าน​ใหญ่​   เตีย​ม​กับ​เผย​มอง​อย่างเหยียดๆ ดอก​แก้ว​นั่ง​อึดอัด​รอ​ฮิ้ม​ลง​มา เผย​พยายาม​พูด​ยุให้​เตีย​ม​เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​จองหอง​ไม่​นอบน้อม​กับ​คุณนาย​ใหญ่ เตีย​ม​กำลังอ้า​ปาก​จะ​โวย ฮิ้ม​ลง​มา​พอดี​ถาม​ว่า​เอะอะ​อะไร เตีย​ม​รีบแก้ตัวว่า

“ห​ลุ​เห​ลอะ​อา​ราย​ที่ไหน อั๊ว​กำลัง​บอก​อา​หลอก​แก้ว​ว่า​ทำไม​แม่​อี​ปล่อย​ให้​ลูก​ตัว​ล่อง​จ้อง”

ดอก​แก้ว​สะดุ้ง เตีย​มอ​ธิบาย​ว่า “ทองหยอง​ไม่​มี​ติกตัว​ซัก​กะ​เส้ง”

ดอก​แก้ว​หายใจ​โล่ง เผย​ช่วย​แก้ตัว “จริง​เจ้า​ค่ะ แล้ว​นี่​คุณนาย​ใหญ่​ยัง​ร่ำๆจะ​ยก​ชุด​ทับ​ทิม​ให้​คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​ด้วย​นะ​คะ”

เตีย​ม​สะดุ้ง​โหยง “อั๊ว​บอก​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่​ว่ะ”

“โอ๊ย...​จะ​หา​ใคร​ใน​สาม​โลก​นี้​มี​เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และ​ใจกว้าง​เป็น​แม่น้ำ​เจ้าพระยา​มหา​นที​สี​ทัน​ดร

เท่ากับ​คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​ของ​อิ​เผยไม่​มี​อีก​แล้ว​ล่ะ​เจ้า​ค่ะ”

ฮิ้ม​จึง​แกล้ง​บอก​ให้​ไป​เอา​ของ​มา เตีย​ม​หน้า​เห​วอถลึงตา​ใส่​เผย ฮิ้ม​ย้ำ​ให้​ไป​เอา​ชุด​ทับทิม​มา เตีย​ม​อึกอัก ฮิ้ม​จึง

ดักคอ​ว่า “อั๊ว​หลง​เข้าใจ​ผิด​มา​นาน​ว่า​ลื้อ​ใจดำ แต่​ที่แท้​กลับ​ใจกว้าง​เป็น​แม่น้ำ​อย่าง​ที่​นัง​เผย​มัน​ว่า​จริงๆ”

เตีย​ม​ยิ้มแหยๆ จำ​ต้อง​กลับ​ขึ้น​ห้อง​ไป​เอา​ชุด​ทับทิม ปาก​ก็​บ่น​ว่า​เผย​จะ​หัก​เงินเดือน​สัก​สิบ​ปี ตี๋​เล็ก​เดิน​สวน​มา​ถาม​ว่า​บ่น​อะไร เตีย​ม​พรั่งพรู​ความ​เจ็บใจ​ออก​มา  ​ตี๋​เล็ก​จึง​บอก​ให้​เตีย​ม​คิด​เสีย​ว่า​เป็น​ของให้​ลูกสะใภ้ เตีย​ม​ขัด​ทันที​ว่า​ไม่​เอา แต่​พอ​ตี๋​เล็ก​ขยาย​ความ​ว่า​เอา​เป็น​ลูกสะใภ้​ชั่วคราว​แล้ว​เขี่ย​ทิ้ง​ให้​ชบา​เจ็บใจ​เล่น เตีย​ม​จึง​ยิ้ม​ออก

ดอก​แก้ว​กำลัง​จะ​บอก​ฮิ้ม​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ได้ เผย​ชิงพูด​ขึ้น​มา​ก่อน​ว่าถ้า​เกรงใจ​ก็​อย่า​รับ ฮิ้ม​หมั่นไส้​เผยอ​ยู่​นาน​แล้ว​จึง​ไล่​ตะเพิด​ให้​ออก​ไป ตี๋​เล็ก​เดิน​มา​กับ​เตีย​ม พอ​เห็น​ดอกแก้ว​ก็​ตะลึง ชม​ว่า​สวย​เหมือน​ชบา​ไม่​มี​ผิด ฮิ้ม​ให้​ดอก​แก้ว​เข้าไป​ให้​เตีย​ม​ใส่​ชุด​ทับ​ทิม​ให้ ดอก​แก้ว​คลาน​เข้า​ไป​อย่าง​อึดอัด​หนักใจ เตีย​ม​ก็​จำ​ใจ​ใส่​ให้​อย่าง​อดกลั้น​ความ​เกลียด​ชัง

ooooooo

วัน​นี้​เป็น​วัน​แต่งงาน​ของ​โอ่ง ซึ่ง​ตรง​กับ​วัน​ที่​เปี๊ยก​บวช ฮิ้ม​พาด​อก​แก้ว​กับ​ครอบครัว​มา​ร่วม​งาน​เพราะ​คุ้นเคย​กับ​พ่อ​แม่​โอ่ง​ดี และ​คิด​จะ​มา​คุย​กับ​สารวัตร​เรื่อง​ช่วย​เปี๊ยก​ด้วย ต้อย​เห็น​ว่า​ตัว​เอง​ไม่​ใช่​ลูก​หลาน​พ่อค้า​เหมือน​เพื่อนๆ จึง​ไป​งาน​บวช​เปี๊ยก​คน​เดียว เสียง​ถาม​ว่า​รู้​ได้​อย่างไร

“โอ่ง​ครับ ความ​จริง​มัน​ก็​อยาก​จะ​มา แต่​เผอิญ​ติด​แต่งงาน ไอ้​เฮง​กับ​ไอ้​หน่อ​น​ก็​ต้อง​เป็น​เพื่อนเจ้าบ่าว ส่วน​ผม​ไม่​มี​หน้าที่​ขา​ดไป​ก็​ไม่​มี​ใคร​รูู้้ ก็​เลย​มา​งาน​บวช​ไอ้ เอ๊ย...พระ​เปี๊ยก​ที่​นี่​ดี​กว่า”

เสียง​พยัก​หน้า​เบือน​สายตา​ไป​มอง​พิธี ต้อย​มอง​ตาม​เห็น​เปี๊ยก​มี​ท่าที​สงบ สำรวม​จน​รู้สึก​ตื้นตันใจ​ไป​ด้วย...พอ​เสร็จ​พิธี เปี๊ยก​ห่ม​ผ้าเหลือง​เป็น​พระ​บวช​ใหม่ กำลัง​ฉัน​อาหาร​รวม​กับ​พระรูป​อื่นๆ ต้อย​คลาน​เข้าไป​หา​เจ้าอาวาส ขอ​สมัคร​เป็น​ลูกศิษย์​วัด​ช่วย​ปรนนิบัติ​วัตถาก​พระ​เปี๊ยก

“ได้​โปรดเถิด​ท่าน โยม​เพื่อน​คง​ไม่​มี​วาสนา​พอ​ที่​จะ​บวช แค่​ได้​อยู่​รับ​ใช้​ใกล้​ชิด​พระสงฆ์​องคเจ้า​ก็​นับ​ว่า​เป็น​บุญ​ของ​โยม​เพื่อน​แล้ว”

“ทำไม​เอ็ง​ถึง​ไม่​มี​วาสนา​พอ​ที่​จะ​บวช” เจ้าอาวาส​ถาม

“กระผม​กิเลส​มาก​ขอรับ” พอ​เห็น​เจ้า​อาวาส​ทำ​หน้า​กังวล​ก็​รีบ​ขัด​ขึ้น​ว่า “แต่​รับรอง​ว่า​กระผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ชัก​พา​ให้​หลวง​เพื่อน​ต้อง​เสีย​พระ​เลย​ขอรับ อีกอย่าง​หลวง​เพื่อน​ของ​กระผม มัน​ เอ๊ย...ท่าน​เป็น​คน​ใจแข็ง​แน่วแน่​มั่นคง​ไม่​มี​ใคร​จะ​ทำให้​เสียคน​ง่ายๆ...นอกจาก​ท่าน​ทำ​เอง​ขอรับ”

เจ้าอาวาส​กำลัง​พยัก​หน้า​ต้อง​ชะงัก เปี๊ยก​มอง​เพื่อ​เขม็ง ต้อย​รีบ​แก้​คำ​พูด​ใหม่​ว่า เขา​รับรอง​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​มี​วัน​ทำ​อย่าง​นั้น เสียง​ถาม​ต้อย​ว่า​จะ​ทน​อยู่​กับ​กฎ​ระเบียบ​ของ​วัด​ได้​หรือ ต้อย​รับปาก​แข็ง​ขัน เสียง​จึง​ช่วย​ขอ​เจ้าอาวาส​ให้​ต้อย​ได้​อยู่​วัด​เผื่อ​จะ​ได้​ขัดเกลา​สิ่ง​ที่​ขาดๆเกินๆไป​บ้าง

งาน​แต่งงาน​จัด​ขึ้น​ใน​ภัตตาคาร​แห่ง​หนึ่ง ดอก​แก้ว​ชม​ว่า​โอ่ง​หล่อ​มาก​วัน​นี้ โอ่ง​พา​เจ้าสาว​มา​ไหว้​ฮิ้ม​แล้ว​เชื้อเชิญ​ไป​นั่ง​โต๊ะ​เดียว​กับ​ครอบครัว​สารวัตร เตีย​ม​ทักทาย​คุณนาย​สารวัตร​แล้ว พยายาม​แนะนำ​ตี๋​เล็ก แต่​ท่าทาง​ทุก​คน​ให้​ความ​สนใจ​ดอก​แก้ว​มาก​กว่า ฮิ้ม​ภาคภูมิ​ใจ​แนะนำ

“ลูก​สาว...ชื่อ​ดอก​แก้ว ชื่อ​จริง​ว่าโสภิ​ตน​ภางค์ครับ”

“ชื่อ​เพราะ​มาก สวย​มาก​ด้วย​ค่ะ ถ้า​เข้า​ประกวด​ที่ไหน​คง​ผ่าน​ตลอด นี่​ตา​ต้น​ลูก​ชาย​ดิฉัน​ค่ะ ชื่อ​จริง​ชื่อ​แทน​ไท”  คุณนาย​แนะนำ​ลูก​ชาย​บ้าง​อยาก​ให้​สนิทสนม​กัน​ไว้

อีก​ด้าน​หนึ่ง เกรียง​เดิน​เข้า​มา​ใน​งาน เฮง​กับ​หน่อ​น​ซึ่ง​ทำ​หน้าที่​ช่าง​ภาพ​ไม่ค่อย​อยาก​ทัก​จึง​เดิน​หนี แต่​ปรากฏ​ว่า​เกรียง​ไม่ได้​คิด​จะ​เข้า​มา​ทัก เกรียง​เดิน​ตรง​ไป​ทัก​สารวัตร​กับ​ฮิ้ม สายตาเขา​ดู​จะ​สนใจ​ดอก​แก้ว​มาก...ตลอด​เวลา​ใน​งาน ดอก​แก้ว ​พูด​คุย​กับ​แทน​ไทย​ดู​จะ​สนิทสนม​กัน​เร็ว ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ​ลุก​เดิน​หนี​ไป​ดื้อๆ สารวัตร​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ฮิ้ม​รู้​นิสัย​ลูก​จึง​ตอบแทน​ว่า​ท้องเสีย คุณนาย​เป็น​ห่วง​ถาม​อีก​
ว่า​มี​ยา​ทาน​หรือ​เปล่า ฮิ้ม​ตัดบท โต​เป็น​ควาย​แล้ว​ให้​ไป​หากิน​เอง ​เตีย​ม​ค้อนปะ​หลับ​ปะ​เหลือก ดอก​แก้ว​อมยิ้ม

เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​เข้า​มา​ถ่ายรูป​ด้วย​และ​มอบ​ของ​ชำร่วย โอ่ง​กระซิบ​ถาม​ฮิ้ม​ว่า​คุย​กับ​สารวัตร​หรือ​ยัง ฮิ้ม​ว่า​กำลัง​จะ​คุย เตีย​ม​ได้ยิน​แช่ง​ให้​ถูก​ประหาร​เจ็ด​ชั่วโคตร โอ่ง​ให้​เจ้าสาว​ไป​ถ่ายรูป​กับ​เพื่อนๆก่อน เขา​ช่วย​ฮ้ม​คุย​กับ​สารวัตร จน​ได้​เรื่อง​ว่า​ไม่​น่า​เป็น​ห่วง​เพราะ​ไม่​มี​คน​ตาย ดอก​แก้ว​ได้ยิน​ดีใจ​ไหว้​ขอบคุณ​สารวัตร เตีย​ม​หมั่นไส้​หา​ว่า​คน​ดีๆดัน​ไม่​อยาก​รู้จัก โอ่ง​เอง​ก็ดี​ใจ​รับรอง​แข็ง​ขัน​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี

ooooooo

คืน​แรก​ของ​การ​นอน​วัด ต้อย​รู้สึก​วังเวง​กลัว​ผี ทำเอา​พระ​เปี๊ยก​กลัว​ไป​ด้วย ยิ่ง​มี​เสีย​หมา​หอน ลม​พัด​เงา​ต้นไม้​ไหว​ไป​มา ต้อย​กระโดด​มา​นอน​คลุมโปง​ข้าง​พระ​เปี๊ยก...ไม่ทัน​สว่าง เจ้าอาวาส​มา​ปลุก ทั้ง​พระ​เปี๊ยก​และ​ต้อยร้อง​ลั่น​ว่า​กลัว​แล้ว นั่ง​พนม​มือ​หลับตา​ปี๋ พอ​ค่อยๆลืมตา​ดู​เห็น​เจ้าอาวาส​ยืน​ถือ​ไม้​ เปี๊ยก​ถาม “พระ​ที่​วัด​นี้​เขา​ปลุก​กัน​ด้วย​ไม้​หรือ​ขอรับ”

“ก็​นอน​ขี้เซา​นัก​นี่ ตี​สาม​แล้ว ลุก​เร็ว”

“ตี​สาม โห...​พระ​ที่​นี่​เขา​บิณฑบาต​ตั้งแต่​ตี​สาม​เลย​หรือ​ขอรับ” ต้อย​โอดครวญ

“ใคร​บอก​ล่ะ ไป​เดิน​จงกรม​แล้ว​นั่ง​สมาธิ​กัน อยู่​วัด​ขี้เกียจ​ไม่ได้​ ไป...”

เปี๊ยก​รีบ​เก็บ​ที่นอน ต้อย​ทำ​บ้าง​แล้ว​จะ​ตาม เจ้าอาวาส​หัน​มา​บอก​ต้อย​ไม่​ต้อง​ไป ให้​อยู่​ทำ​ความ​สะอาด​กุฏิ แล้ว​ทำ​งาน​อื่นๆไป ต้อย​หน้า​เบ้​ไม่​น่า​สมัคร​เป็น​ลูกศิษย์​วัด​เลย...บรรยากาศ​วังเวง​ชวน​ขนลุก เจ้าอาวาส​พา​พระ​เปี๊ยก​มา​ที่​เมรุ​เผา​ศพ พระรูป​อื่นๆแยกย้าย​กัน​หา​ที่นั่ง​บริกรรม

“เรา​จะ​นั่ง​สมาธิ​กัน​ที่​นี่​ทุก​เช้า ถ้า​เอ็ง​ยัง​ทำท่า​กลัว​โน่น​กลัว​นี่​อีก ข้า​จะ​หวด​ด้วย​ไม้เท้า​ให้​น่วม​ไป​ทั้ง​ตัว แล้ว​เอา​ขึ้น​เมรุ​เผา​เสีย​เลย”...พระ​เปี๊ยก​ยิ้มแหยๆแล้ว​มอง​หา​ที่นั่ง​บ้าง...

ตลอด​คืน ดอก​แก้ว​นอน​ไม่​หลับ คิดถึง​เปี๊ยก ขอ​ให้​เขา​ปลอดภัย จน​เช้า ที่​ตึก​ใหญ่ ฮิ้ม เตีย​ม ตี๋​ใหญ่​ และ​ตี๋​เล็ก​นั่ง​ทาน​อาหาร ตี๋​ใหญ่​ถาม​ถึง​งาน​เมื่อ​คืน​เรียบร้อย​ดี​ไหม ฮิ้ม​ว่า​เรียบร้อย​ดี​ยกเว้น​คน​บาง​คน เตีย​ม​รู้​ว่า​ฮิ้ม​พูด​กระทบ​ตี๋​เล็ก จึง​ทำ​เป็น​เอ็ด

ตี๋​ใหญ่​อย่า​ทำ​เป็น​ช่าง​ซัก ฮิ้ม​ไม่​พอใจเตียม​ที่​คอย​ให้​ทาย​ตี๋​เล็ก ตี๋​ใหญ่​มอง​น้อย​ชาย​เชิง​ถาม ตี๋​เล็ก​กลับ​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​ตี๋​ใหญ่​เยาะเย้ย ฮิ้ม​โมโห​เอ็ดตะโร​อย่า​ทำ​เป็น​ลูก​แหง่ เตียม​เกรง​ฮิ้ม​เล่น​งาน​ลูก

จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ลม ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​ช่วย​กัน​ประคอง​ขึ้น​ห้อง ฮิ้ม

เหนื่อย​ใจ​ที่​เตีย​ม​ชอบ​กัน​ไม่​ให้​เขา​สอน​ลูก

ooooooo
ตอนที่ 3


หน้า​ตึก​ ขณะ​ที่​ตี๋​ใหญ่​เดิน​มา​ส่ง​ฮิ้ม​ขึ้น​รถ​ไป​

ทำ​งาน ฮิ้ม​หัน​มา​ถาม​ว่า​ตกลง​ตี๋​เล็ก​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​ใหญ่​ไม่​รู้​ ฮิ้ม​จึง​ให้​ไป​ถาม​มา​ให้​รู้​เรื่องที่ตี๋​ใหญ่​ยืน​มอง​รถ​ฮิ้ม​แล่น​ออก​ไป แล้ว​หัน​ไป​มอง​เรือน​ชบา​เห็น​เงียบๆ

จึง​เดิน​ไป​รอบๆบ้าน ชบา​ออก​มา​ถาม

“มอง​หา​ใคร​หรือ​โกวิท”

“ผม...ผม​เดิน​เล่น​มา​เรื่อยๆน่ะ​ครับ เห็น​เรือน​เงียบๆก็​เลย​แวะ​มา​ดู”

“ก็​มี​ครู​อยู่​คน​เดียว​นี่ เข้า​มา​ข้าง​ใน​ก่อน​ไหม...”

ตี๋​ใหญ่​เดิน​ตาม​มา​นั่ง​คุย​กับ​ชบา​ใน​บ้าน จึง​รู้​ว่า​ดอก​แก้ว​ไม่​อยู่​ไป​ตลาด​กับ​เรียม...

ที่​ออก​มา​ตลาด​เพราะ​ดอก​แก้ว​อยาก​มา​ถาม​หง​วน​เรื่อง​เปี๊ยก หง​วน​บอก​ว่า​คง​ศึกษา​พระธรรม​อย่าง​สงบ​อยู่ หมวย​ขาย​ขนม​อยู่​ร้าน​ข้างๆหมั่นไส้ แขวะ​ดอก​แก้ว​ว่า​เป็น​เด็ก​ใจแตก ยัง​เรียน​ไม่​จบ​มา​ถาม​หา​ผู้ชาย เจ๊​ส้วน​ได้ยิน​ถาม​ลูก​สาว “ยัง​กับ​เอ็ง​เรียน​จบ​นี่”

หมวย​โวย​ว่า​ตน​ไม่​เรียน​เอง ไม่​ใช่​เรียน​ไม่​จบ มัน​ไม่​ เหมือน​กัน ทันใด...เส็ง​พา​พวก​ปิด​หน้า​บุก​มา​พัง​ร้าน​ผล​ไม้​ของ​หง​วน ท่ามกลาง​ความ​ตกใจ​ของ​ทุก​คน ดอก​แก้ว​กับ​เรียม​ได้ยิน​เสียง​รีบ​วิ่ง​มา​ดู พอดี​เจ๊​ส้​วน​เห็น​หน้า​เส็ง​เพียง​ครึ่ง​เดียว​ก็​จำ​ได้​ร้อง​ทัก

“พ่อ​เส็ง...​นั่นไง พ่อ​เส็ง​จริงๆด้วย ​แม่​จำ​ได้” เจ๊​ส้​วน

ดี​ใจ​เมื่อเส็ง​หัน​มา​มอง

ผู้คน​มอง​ไป​ที่​เส็ง ดอก​แก้ว​วิ่ง​กลับ​มา​ช่วย​เจ๊​หง​วน​กับ​จิ๊บ น้อง​เปี๊ยก​ที่มา​ช่วย​ขาย​ของ เจ๊​ส้​วน​สะใจ​ที่​ร้าน​หง​วน​พัง จึง​ชม​ว่า​เส็ง​เก่ง​จริงๆ เส็ง​หงุดหงิด​เรียก​พวก​ถอย​กลับ แล้ว​หลบ​มา​จ่าย​เงิน​ให้​ทุก​คน​ไป​จาก​ถิ่น​นี้​สัก​พัก

ชบา​เดิน​ออก​มา​ส่ง​ตี๋​ใหญ่​หน้า​เรือน ไม่ทัน​ไร ดอก​แก้ว​วิ่ง​หน้าตื่น​มา​เล่า​ให้​ชบา​กับ​ตี๋​ใหญ่​ฟัง​ถึง​สาเหตุ​ที่​ตน​กลับ​มา​ช้า “เกิด​เรื่อง​ใหญ่​ค่ะ​แม่ พวก​นาย​เส็ง​ยก​พวก​ไป​พัง​ร้าน​พี่​เปี๊ยก...”

ตำรวจ​มา​ดู​สถาน​ที่​และ​สอบ​ปาก​คำ หง​วน​บอก​ว่า​เจ๊​ส้​วน​เป็น​พยาน​ว่า​พวก​นั้น​คือ​พวก​เส็ง แต่​เจ๊​ส้​วน​กลับคำ บอก​ว่า​ไม่​รู้​ไม่​เห็น หง​วน​จึง​บอก​ว่า​เส็ง​มี​เรื่อง​กับ​เปี๊ยก​มา​ก่อน​จึง​กลับ​มา​แก้แค้น ตำรวจ​ว่า​ไม่​มี​หลักฐาน​แต่​จะ​เรียก​เส็ง​ไป​สอบ​ปาก​คำ​ที่​โรงพัก หง​วน​รู้​ว่า​เหลว​แน่...เก็บ​ของ​กลับ​มา​บ้าน จิ๊บ​บอก​หง​วน​โชค​ดี​ที่​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​กลับ​มา ไม่​อย่าง​นั้น​เป็น​เรื่อง​ใหญ่​แน่ แต่​หง​วน​ยัง​หวั่น​ใจ​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​อีก

พระ​ไพรัช​น้อง​ชาย​ของ​พระ​เปี๊ยก​ที่มา​บวช​อยู่​ก่อน เพิ่ง​กลับ​จาก​ธุดงค์​แวะ​มา​หา​ที่​กุ​ฏิ พระ​เปี๊ยก​ทัก​ว่า​ผอม​ไป​มาก พระ​ไพรัช​ตอบ​ว่า

“โบราณ​ท่าน​ว่า เสือ​พี​ฤาษี​ผอม​ถึง​จะ​งาม ตอน​ที่​ได้ยิน​ว่า​หลวง​พี่​มา​บวช​ยัง​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู”

“ทำไม​ไม่​เตือน​แม่” พระ​เปี๊ยก​ถาม​โพล่ง​ขึ้น​มา

“เพราะ​ไม่​ใช่​กิจ​ของสงฆ์  กัม​มุ​นาวัตตตีโลโก สัตว์​โลก​ย่อม​เป็น​ไป​ตาม​กรรม...ใน​เมื่อ​ตัดสินใจ​บวช​แล้ว หลวง​พี่​ก็​ตั้งใจ​ศึกษา​พระธรรม​ดี​กว่า จิตใจ​จะ​ได้​สงบ​ขึ้น มอง​โลก​อย่าง​รู้

เท่า​ทัน​และ​เข้าใจ​มาก​ขึ้น”

พระ​เปี๊ยก​ฟัง​แล้ว​ถอน​ใจ รู้ตัว​ดี​ว่า​ไม่​มี​ทาง​พบ​ความ​สว่าง​แน่...

ooooooo

รุ่งเช้า​เตีย​ม​กำลัง​รำ​มวย​จีน​อยู่ เผย​วิ่ง​มา​รายงาน​ว่า สารวัตรมา​  เห็น​ซุบซิบ​กับ​ฮิ้ม​แล้ว​พา​กัน​ไป​ที่​เรือน​ชบา เตีย​ม​ครุ่นคิด​แล้ว​ยิ้ม​ออก​เพราะ​คิด​ว่า​ชบา​ทำ​อะไร​ผิด​แล้ว​ความ​จริง​เปิดเผย

สารวัตร​กับ​ครอบครัว​มา​บอก​ข่าว​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​ถูก​จับ​แน่​แล้ว ดอก​แก้ว​ลืมตัว​ดีใจ​ออกนอกหน้า ชบา​ปราม​ให้​เบาๆ

แทน​ไท​สงสัย “พี่​ชัก​อยาก​เห็น​พี่​เปี๊ยก​ของ​น้อง​ดอก​แก้ว​แล้ว”

“เอา​ไว้​พี่​เปี๊ยก​กลับ​มา แล้ว​ดอก​แก้ว​จะ​แนะนำ​ให้​รู้จัก”

คุณนาย​ให้​ลูก​ชาย​ชวน​ดอก​แก้ว​พา​ชม​สวน ผู้ใหญ่​จะ​ได้​คุย​ธุระ​กัน ฮิ้​มอ​อก​อาการ​หวง​ลูก​สาว สารวัตร​จึง​ติง​ภรรยา​ว่า​ไม่​ขอ​อนุญาต​ฮิ้ม​ก่อน ฮิ้ม​เกรงใจ​ตอบ​ว่า​ไม่​เป็นไร ชบา​แอบ​ขำ​อาการ​ของ​ฮิ้ม แต่​ก็​พอใจ​ใน​ตัวแทน​ไท​ไม่​น้อย...เตีย​ม​กับ​เผย​กำลัง​แอบ​ดู​จาก​หน้าต่าง​ตึก​ใหญ่​เห็น​ดอก​แก้ว​เดิน​คุย​กับ​แทน​ไท​อย่าง​สนิทสนม​ก็​หมั่นไส้ พลัน​มีเสียง​ตี๋​เล็ก​ดัง​ขึ้น

“วอน​ซะ​แล้ว ไอ้​หน้า​เลี่ยน”

เตีย​ม​กับ​เผย​สะดุ้ง​หัน​มา​มอง เห็น​ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​เอาเรื่อง​ก็​รีบ​คว้า​แขน​ไว้ ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ตี๋​เล็ก​สะบัด​แขน​จะ​ออก​ไป เตีย​ม​สั่ง​เผย​ให้​จับ​ไว้ เผย​จึง​กอด​ขา​ตี๋​เล็ก​แน่น

“ปล่อย...ผม​จะ​ไป​ฆ่า​ไอ้​หน้า​เลี่ยน”

“ไอ๊ห​ยา เหลียว​ลื้อ​ก็​ติ​ก​คุก แล้ว​อั๊ว​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“ม้า​ก็​อยู่​นอก​คุก​น่ะ​สิ ปล่อย​ผม...ผม​จะ​ไป​ฆ่า​มัน”

“เป็ง​ตาย​อั๊ว​ก็​ไม่​ปล่อย” เตีย​ม​ไม่​ยอม​และ​ย้ำ​เผย​ไม่​ให้​ปล่อย

ตี๋​ใหญ่​เดิน​มา​อย่าง​รำคาญ​บอก​ว่า “เขา​อยาก​ไป​ก็​ปล่อย​เขา​เถอะ...บ้านเมือง​มี​ขื่อ​มี​แป ที่​สำคัญ​ไอ้​คน​ที่​ลื้อ​จะ​ไป​ฆ่า เขา​ก็​มี​มือ​มี​ตีน​เหมือน​กัน เขา​คง​ปล่อย​ให้​ลื้อ​ฆ่า​ง่ายๆหรอก”

เตีย​ม​นึก​ได้ “พ่อ​อี​ก็​เป็ง​สา​รา​วักล่วย​ คิก​ลีๆนะ​อา​โซ้ย​ตี๋...”

ตี๋​เล็ก​ฮึดฮัด​แต่​ไม่​เดิน​ไป เผย​ปล่อย​มือ​มอง​ลุ้น​ว่า​จะ​ไป​ไหม ตี๋​ใหญ่​ใจเย็น​เพราะ​รู้จัก​น้อง​ดี

ใน​สวน ดอก​แก้ว​พา​แทน​ไท​ดู​ต้นไม้ แทน​ไท​รู้จัก​ชื่อ​ต้นไม้​มากมาย​จน​ดอก​แก้ว​ทึ่ง

“ก็​บอก​แล้ว​ว่า​พี่​สนใจ ว่า​แต่​น้อง​ดอก​แก้ว​คง​ไม่​ถือ​นะ​ครับ ที่​คุณ​แม่​ของ​พี่​ท่าน​ดู​จะ เอ้​อ...”

“อ๋อ ไม่​เป็นไร​หรอก​ค่ะ...แล้ว​เรื่อง​พี่​เปี๊ยก...”

“นี่​น้อง​ดอก​แก้ว​ยัง​ติดใจ​อยู่​อีก​เหรอ​ครับ”

“ดอก​แก้ว​อยาก​ฟัง​อีก​ครั้ง​ให้​แน่ใจ​น่ะ​ค่ะ”

“เขา​คง​เป็น​คน​สำคัญ​สำหรับ​น้อง​ดอก​แก้ว​มาก...”

“ค่ะ เขา​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​บ้าน​นี้ เขา​เป็น​พี่​ชาย​ของ

ดอก​แก้ว​มา​ตั้งแต่​เล็กๆ ถ้า​เขา​เดือดร้อน ก็​เหมือน​ทุก​คน​เดือดร้อน​ไป​ด้วย”

“ถ้า​ยัง​งั้น​ก็​สบายใจ​ได้ คุณ​พ่อ​พี่​ตกลง​กับ​ทาง​โน้น​เรียบ– ร้อย​แล้ว ที​แรก​เขา​จะ​เรียก​ค่า​ทำขวัญ​เหมือน​กัน แต่​พอดี​เรา​พิสูจน์​ได้​ว่า​ทาง​โน้น​มา​พัง​ร้าน​ของ​คุณ​เปี๊ยก เลย​หายกัน​ไป”

ดอก​แก้ว​ถอน​ใจ​อย่าง​โล่ง​อก​สุดๆ แทน​ไท​ก็​สบายใจ​ขึ้น​ที่​เปี๊ยก​เป็น​เพียง​พี่​ชาย​เท่านั้น

ooooooo

เห็น​ตี๋​เล็ก​อยู่​ใน​ห้อง ตี๋​ใหญ่​จึง​เข้า​มา​ถาม​ตรงๆ ว่า​ตกลง​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง​เล็กน้อย ตอบ​ยียวน​ว่า จบ​หรือ​ไม่​จบ​เขา​ก็ได้​ชื่อว่า​เป็น​นักเรียน​นอก ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​เพราะ​เชื่อ​ว่า​ไม่​จบ จึง​ให้​ไป​บอก​เตี่ย​เอา​เอง ตี๋​เล็ก​หา​ว่า​ตี๋​ใหญ่​อิจฉา

ตี๋​ใหญ่​เดิน​ออก​มา เตีย​ม​ถาม​ทันที​ว่า​ไป​หาเรื่อง​อะไร​น้อง ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​รู้​ว่า​ม้า​รัก​แต่​น้อง​แต่​ก็​ตอบ “อา​เตี่ย​อยาก​ทราบ​ว่า​ตี๋​เล็ก​เรียน​จบ​หรือ​เปล่า​ครับ”

เผย​หูผึ่ง​ยื่น​หน้า​มา​ถาม แล้ว​จบ​ไหม เตีย​ม​ตวาด​ให้​หุบปาก​แล้ว​หัน​มา​ต่อว่า​ตี๋​ใหญ่​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง ตน​มั่นใจ​ว่า​จบ ตี๋​ใหญ่​มอง​ม้า​ด้วย​ความ​น้อยใจ​สุดๆ เดิน​เลี่ยง​ไป เตีย​ม​ยิ่ง​โกรธ​เรียก​ให้​หยุด

“ผม​ไม่​อยาก​ให้​ม้า​คอย​ให้ท้าย​ตี๋​เล็ก อย่าง​เช่น​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​เรียน​ไม่​จบ ม้า​ก็​ควร​จะ​ให้​เรียน​ต่อ​ให้​จบ เรียน​เมือง​ไทย​นี่แหละ” ตี๋​ใหญ่​หัน​กลับ​มา​เตือน

เตีย​ม​เบิ่ง​ตา​โต “จ๊าก...​อา​โก​วิก ลื้อ​เป็ง​ลูก ห้าง​มา​สั่ง​สอง​อั๊ว อา​ตี๋​เล็ก​จะ​เรียง​จก​หรือ​ไม่​จก​ก็​ช่าง​อี ม่าย​ล่า​ย​หนัก​หัว​ลื้อ”

ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​ยาว เผย​รีบ​ฟ้อง​เตีย​ม​ทำนอง​ตี๋​ใหญ่​รำคาญ ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ไล่​เผยอ​อก​ไป แล้ว​หัน​มา​เตือน​เตีย​ม​ว่า​ไม่​ควร​คบ​เผย เตีย​ม​หัน​มา​เอ็ด “ก็​ม่าย​ล่า​ย​หนัก​กา​บัง​ลื้อ​เหมือง​กัง...”

เตีย​ม​เดิน​ไป​เคาะ​ประตู​เรียก​ตี๋​เล็ก ตี๋​เล็ก​เปิด​ออก​มา​ถาม​อย่าง​หงุดหงิด​ว่า​เรียก​ทำไม​จะ​นอน ตี๋​ใหญ่​เอ็ด​น้อง​ทันที​ให้​พูด​กับ​ม้า​ดีๆ แต่​เตีย​ม​กลับ​หัน​มา​ตวาด​ตี๋​ใหญ่ ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง ตี๋​ใหญ่

เสียใจ​เดิน​ไป​เงียบๆ ตี๋​เล็ก​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า​เตีย​ม​อีก เตีย​ม​หน้าเสีย

ooooooo

ต่อ​มา​หง​วน​มา​หาเสียง​ที่​บ้าน​แก่ง​คอย เพื่อ​บอก​ข่าว​ว่า​หมด​เรื่อง​แล้ว พอ​เปี๊ยก​รู้​ก็​สึก​ทันที เพราะ​จิตใจ​ไม่​สงบ​พอ​ที่​จะ​บวช​ต่อ เปี๊ยก​ขอตัว​กลับ​กรุงเทพฯ เลย​อ้าง​ว่า​ลา​งาน​มา​นาน​แล้ว​เกรงใจ ​เสียง​เสียใจ​รู้​ว่า​ลูก​ยัง​โกรธ​ที่​ตน​ท้อง​ไม่​บอก แต่​ก็​ช่วย​เรียกรถ​สามล้อ​มา​รับ​ไป​ส่ง​ท่า​รถ ต้อย​กลับ​ไป​ด้วย   ระหว่าง​ทาง​ต้อย​ถาม​เปี๊ยก​โกรธ​อะไร​แม่​นักหนา

เปี๊ยก​คิด​สัก​พัก​ก่อน​จะ​ยอม​พูด​ออก​มา “น้า​ศร​อายุ​น้อย​กว่า​แม่​ตั้ง​หลาย​ปี ข้า​กลัว​จะ​ไป​กัน​ไม่​รอด ยิ่ง​มี​ลูก​ด้วย​กัน​อย่าง​นี้



...แม่​เคย​ถูก​พ่อ​ทิ้ง​มา​แล้ว ข้า​ไม่​อยาก​ให้​เขา​ต้อง​ชํ้า​ใจ​อีก”

ต้อย​ฟัง​แล้ว​เข้าใจ​ความรู้สึก​ของ​เปี๊ยก แต่​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​อย่างไร...

ขณะ​ที่​ง้​วน​ขับ​รถ​พา​ฮิ้ม​กลับ​จาก​ทำ​งาน ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน​มี​คน​มา​ดัก​ยิง​ฮิ้ม โชค​ดี​ที่​เขา​หลบ​ทัน คนใน​บ้าน​ได้ยิน​เสียง​ตกใจ ออก​มา​ยืน​รอ​หน้า​บ้าน ฮิ้ม​สั่ง​ง้​วน​ไม่​ให้​บอก​เตีย​ม​กับ​ชบา พอ​ถึง​บ้าน​เตีย​ม​กับ​เผย​วิ่ง​ถลา​มา​ถาม

“เมื่อกี้​อั้ว​ได้​ยิง​เสียง​ดัง​ปัง​เหมือง​เสียง​ปืง แต่​อิ​เผย​บอก​ว่า​เสียง​ระ​เบิก”

“เหลวไหล เสียง​ระเบิด เสียง​ปืน​ที่ไหน เสียง​ประทัด​ต่างหาก” ฮิ้ม​เอ็ด​ทั้ง​เตีย​ม​และ​เผย

ชบา​กับ​เรียม​เห็น​ฮิ้ม​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย​ก็​กลับ​เข้า​บ้าน...ฮิ้ม​เข้า​ห้อง​ทำ​งาน นั่ง​ครุ่นคิด​ว่า​ใคร​ที่​คิด​จะ​ฆ่า​เขา

เปี๊ยก​กลับ​มา​บ้าน​พร้อม​กับ​ต้อย สม​ศรี​พี่​สาว​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​จิ๊บ​เพราะ​หง​วน​ไป​แก่ง​คอย เปี๊ยก​เห็น​ว่า​ดึก​มาก​แล้ว​จึง​ให้​ต้อย​นอน​ค้าง​ที่​บ้าน สม​ศรี​เปรย​กับ​จิ๊บ​ว่า ไม่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​คบ​กับ​ต้อย​เลย เพราะ​ต้อย​ประวัติ​ไม่​ดี​มา​ก่อน...เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ​เปี๊ยก​มา​ที่​บ้าน​ชบา เจอ​เรียม​รด​นํ้า​ต้นไม้​อยู่

“อ้าว​เปี๊ยก...สึก​แล้ว​เ​รอะ”

เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​พอ​หง​วน​ไป​บอก​ข่าว​เขา​ก็​สึก​เลย “จิตใจ​ผม​มัน​ไม่​สงบ บวช​นาน​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์...คุณ​หนู​ยัง​ไม่​ไป​โรงเรียน​ใช่​ไหม​ครับ”

“ยัง กำลัง​ทาน​ข้าว​อยู่​แน่ะ...”

พอ​ดอก​แก้ว​เห็น​เปี๊ยก​เข้า​มา​กับ​เรียม​ก็ดี​ใจ​วาง​ช้อน​จะ​ลุก​ไป​หา ชบา​ปราม​เบาๆให้​สำรวม เปี๊ยก​ไหว้​ชบา ดอก​แก้ว​ล้อ “พี่​เปี๊ยก​หัวล้าน เอ้​ย...​หัวโล้น​เลย”

ชบา​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ที่​ล้อ​ผู้ใหญ่ ดอก​แก้ว​ยิ้ม​หวาน​แล้ว​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​พบ​เตี่ย​หรือ​ยัง เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​อยาก​พบ แต่​ไม่​อยาก​ไป​บ้าน​ใหญ่ ชบา​จึง​ถาม​จะ​มา​พบ​อีก​เมื่อ​ไหร่ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​จะ​ไป​หา​ที่​ร้าน​วัน​นี้​เลย ชบา​เห็นดี​ด้วย...ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​มา​ส่ง​เปี๊ยก​หน้า​บ้าน

“ส่ง​แค่​นี้​พอ​แล้ว​ครับ คุณ​หนู​กลับ​เข้าไป​ข้าง​ใน​เถอะ”

“พี่​เปี๊ยก​คิดถึง​ดอก​แก้ว​หรือ​เปล่า​คะ”

เปี๊ยก​ชะงัก​พูด​ไม่​ออก ดอก​แก้ว​ถาม​ยํ้า​อีก​ครั้ง ว่า​คิดถึง​ตน​หรือ​ไม่ เปี๊ยก​ตอบ​เลี่ยงๆไม่​มอง​หน้า “คน​เคย​เห็น​กัน​ทุก​วัน...”

ดอก​แก้ว​กระแทก​เสียง​เรียก​เปี๊ยก เปี๊ยก​ขาน​รับ​เบาๆ ดอก​แก้ว​เริ่ม​โกรธ “ทำไม​คะ มันอยาก​นัก​หรือ​ไง กับ​อี​แค่​จะ​บอก​ว่า คิดถึง​หนู”

“ผม​ต้อง​ไป​แล้ว” เปี๊ยก​รีบ​เดิน​ไป

ดอก​แก้ว​ตะโกน​ไล่​หลัง​ว่า​ตน​คิดถึง​เปี๊ยก เปี๊ยก​หยุด​หัน​มา​มอง​อย่าง​ซาบซึ้ง ดอก​แก้ว​ยืน​ยิ้ม​หวาน เปี๊ยก​รู้สึก​ตัว​หัน​หลัง​กลับ​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​มอง​ตาม​จน​ลับตา

ooooooo

ต้อย​ดอด​มา​หา​หมวย​ที่​ตลาด แล้ว​ชวน​ไป​เที่ยว​บาง​แสน หมวย​ดีใจ​รีบ​บอก​แม่​ให้​ขาย​ของ​ไป​คน​เดียว ตน​จะ​ไป​เที่ยว​กับ​ต้อย ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป...ง้​วน​ขับ​รถ​รับ​ดอก​แก้ว​กลับ​จาก​โรงเรียน ดอก​แก้ว​อ้อน​ขอ​แวะ​ไป​หา​เปี๊ยก แต่​ง้​วน​บอก​ว่า​ไม่ได้ เพราะ​เปี๊ยก​ตัด​ต้นไม้​ให้​ชบา​อยู่​ที่​บ้าน ดอก​แก้ว​ดีใจ​เร่ง​ง้​วน​ให้​ขับ​รถ​กลับ​บ้าน​เร็วๆ

เส็ง​เดิน​ก​ร่าง​มา​ตลาด​กับ​ลูกน้อง เจ๊​ส้​วน​เห็น​รีบ​เรียก​ให้​มา​ช่วย​อุดหนุน เพราะ​พอ​หมวย​ไม่​อยู่​ก็​ขาย​ไม่​ดี​เลย เส็ง​ไม่​พอใจ​ถาม​ว่า​หมวย​ไป​ไหน เจ๊​ส้​วน​อึกอัก​ไม่​กล้า​บอก เส็ง​ตะคอก​ถาม​อีก​ครั้ง เล่น​เอา​เจ๊​ส้​วน​ตกใจ​หลุดปาก​ออก​ไป​ว่า​ไป​บาง​แสน​กับ​ต้อย เส็ง​โกรธ​หยิบ​ถาด​ขนม​ปา​ทิ้ง​ลงพื้น เจ๊​ส้​วน​อ้า​ปาก​ค้าง​เมื่อ​เห็น​อารมณ์​ร้าย​ของ​เส็ง

ลูกจ้าง​ร้าน​โอ่ง​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​มา​บอก​โอ่ง​ว่า​ต้อย​แย่​แล้ว...พอ​โอ่ง​รู้​เรื่อง​เป็น​ห่วง​เพื่อน​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​เฮง​กับ​หน่อ​น​ให้หา​ทาง​ช่วย​ต้อย...ใน​ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ตัด​แต่ง​ต้นไม้​ให้​ที่​บ้าน​ชบา ดอก​แก้ว​ยก​นํ้า​กับ​ขนม​มา​วาง​เบาๆ แล้ว​ย่อง​มา​ปิด​ตา​เปี๊ยก เขา​ชะงัก​จับ​มือ​ดอก​แก้ว​ออก​แล้ว​ตำหนิ

“ต่อ​ไป​ห้าม​เล่น​อย่าง​นี้​อีก”

“ทำไม​คะ” ดอก​แก้ว​ยัง​ยื่น​หน้า​มา​ถาม​อย่าง​อารมณ์​ดี

เปี๊ยก​ปล่อย​มือ​ดอก​แก้ว​แล้ว​ลุก​ยืน ดอก​แก้ว​หน้าเสีย​ถาม “พี่​เปี๊ยก​โกรธ​หนู​เรื่อง​อะไร”

“เปล่า แต่​คุณ​หนู​โต​แล้ว”

“ไม่​เห็นจะ​เกี่ยว​ตรง​ไหน หรือ​ว่า​หนู​โต​แล้ว​ไม่​น่า​รัก​เหมือน​ตอน​เด็กๆ” เห็น​เปี๊ยก​นิ่ง​ไปดอก​แก้ว​จึง​ร้อง​ว่า “รู้​แล้ว พี่​เปี๊ยก​เกรงใจ​แม่​ค้าขาย​บัวลอย​ไข่​หวาน​ใช่​มั้ยล่ะ”

“ไม่​ใช่​นะ​ครับ”

“อย่า​เลย...หนู​เห็น​คน​จีบ​เขา​ทั้ง​ตลาด”

เปี๊ยก​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​เขา แล้ว​มอง​ไป​ที่​จาน​ขนม เปลี่ยน​เรื่อง​ถาม​ว่า​เอา​มา​ให้​เขา​ใช่​ไหม ดอก​แก้ว​งอน​ตอบ​ว่า ตอน​แรก​ใช่ ตอน​นี้​ไม่​ให้​แล้ว เปี๊ยก​เข้าไป​กิน​ขนม​ตุ้ยๆ ดอก​แก้ว​หน้างอ​หงุดหงิด เปี๊ยก​หัน​มา​ถาม ยัง​ไม่​หาย​โกรธ​เขา​อีก​หรือ ดอก​แก้ว​ส่าย​หน้า เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เขา​จะ​เลี้ยง​ไอศกรีม ดอก​แก้ว​เผลอ​ยิ้ม​แล้ว​บึ้ง​ตาม​เดิม เปี๊ยก​แกล้ง​จะ​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​รีบ​ร้อง​ว่า​ได้ๆ

“พูด​เพราะๆก่อน” เปี๊ยก​ให้​พูด​ใหม่ ดอก​แก้ว​ยอม​พูด​ใหม่​ลงท้าย​ว่า​ค่ะ เปี๊ยก​ยิ้ม​แล้ว​ให้​ไป​ขอ​อนุญาต​ชบา​ก่อน ดอก​แก้ว​ยิ้มแฉ่ง​เดิน​เข้า​บ้าน

ไม่​นาน​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ร่าเริง​ออก​มา เฮง​รอ​อยู่​หน้า​บ้าน ปรี่​เข้า​มา​บอก​เปี๊ยก​เรื่อง​ต้อย ดอก​แก้ว​ยืน​มอง​อย่าง​รู้แกว​ว่า คง​ผิดหวัง​ที่​จะ​ได้​ไป​กิน​ไอศกรีม​กับ​เปี๊ยก​แล้ว พอ​เปี๊ยก​หัน​มา​ไม่ทัน​พูด​เธอ​ก็​ก้มหน้า​เดิน​กลับ​เข้า​บ้าน​เงียบๆ เฮง​แปลก​ใจ​ว่า​เป็น​อะไร เปี๊ยก​ไม่​ตอบ​แต่​บอก​ให้​รีบ​ไป​กัน

เปี๊ยก​กับ​เฮง​มา​สมทบ​กับ​โอ่ง​และ​หน่อ​น​ตรง​จุด​ที่​รถ​ทัวร์​จะ​เข้า​มา​จอด เฮง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​รอ​ที่​ตลาด​ชูชีพ รถ​ต้อง​ไป​จอด​ปลายทาง​ตรง​นั้น เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เส็ง​กับ​พวก​อาจจะ​รอ​อยู่​ตรง​นั้น​เหมือน​กัน พวก​เรา​ต้อง​ดัก​เตือน​ต้อย​ตรง​นี้...จริง​อย่าง​ที่​เปี๊ยก​คาด​ไว้ เส็ง​กับ​ผ่อง แผ้ว ​และ​ก​วง​รอ​อยู่​ที่​ตลาด​ชูชีพ หมาย​มาด​จะ​เล่น​งาน​ต้อย​ให้​หนัก  รอ​อยู่​จน​เกือบ​สาม​ทุ่ม  ทุก​คน​เริ่ม​เมื่อย เส็ง​จึง​บอก​ลูกน้อง​ว่า ให้​เวลา​ถึง​สาม​ทุ่ม ถ้า​ยัง​ไม่​มา​จะ​กลับ ไว้​เล่น​งาน​ต้อย​วัน​หลัง พวก​ลูกน้อง​ดีใจ

เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​พยายาม​มอง​รถ​ทุก​คัน​ที่​แล่น​มา​จอด​ให้​คน​ลง​บ้าง​ก่อน​เข้า​ตลาด จน​รถ​คัน​สุดท้าย​ที่​เปี๊ยก​มั่นใจ​ว่า​น่า​จะ​ใช่ จึง​พา​กัน​ขึ้น​ไป​บน​รถ คน​ขับ​โวยวาย​ว่า​ขึ้น​มา​เอะอะมะเทิ่ง​ทำไม เปี๊ยก​หัน​มา​ยกมือ​ไหว้ “ขอโทษ​นะ​น้า ฉัน​มี​เรื่อง​คอ ขาดบาดตาย”

โอ่ง เฮง ​และ​หน่อ​น​เดิน​สำรวจ​จน​เห็น​ต้อย​นอน​หลับ​พิง​กับ​หมวย​อยู่​เบาะ​หลัง​สุด ช่วย​กัน​ปลุก​แล้ว​บอก​ว่า​เส็ง​กับ​พวก​ดัก​เล่น​งาน​อยู่ ทั้ง​สอง​ตกใจ หมวย​นึก​ได้​บอก​ให้​ต้อย​ลง​ไป​กับ​พวก​เปี๊ยก ตน​จะ​นั่ง​รถ​เข้าท่า​เพราะ​เชื่อ​ว่า เส็ง​ไม่​ทำ​อะไร​ตน​แน่...พอ​รถ​เข้า​มา​จอด​ท่า ต้อย​หอบ​ขนม​ที่​ซื้อ​พะรุงพะรัง​ลง​รถ​มา​เจอ​เส็ง​กับ​พวก แกล้ง​ทัก​หน้า​ใส​ซื่อ​ว่า​มา​ทำไม เส็ง​ถาม​หา​ต้อย

“หมวย​จะ​ไป​รู้​ได้​ยัง​ไง”

“อ้าว ก็​ไหน​แม่​บอก​ว่า หมวย​ไป​บาง​แสน​กับ​ไอ้​ต้อย”

“โธ่​เอ๊ย หมวย​ไป​เยี่ยม​ยาย แม่​ก็​ซัก​อยู่​นั่นแหละ หมวย​รำคาญ​เลย​บอก​ว่า​ไป​กับ​พี่​ต้อย ว่าจะ​บอก​ไป​กับ​ทิด​เปี๊ยก​ด้วย​ซ้ำ”

เส็ง​สีหน้า​ดี​ขึ้น ถาม​ทำไม​ไม่​ชวน​เขา หมวย​ทำ​เอียงอาย​​ต้อง​รัก​นวล​สงวน​ตัว เส็ง​หลง​เชื่อ​ตาม​ไป​ส่ง​หมวย​ที่​บ้าน พอ​ถึง​บ้าน หมวย​ก็​ต่อว่า​เจ๊​ส้​วน​ที่​บอก​เส็ง​ว่า​ตน​ไป​ไหน​กับ​ต้อย เจ๊​ส้​วน​เอ็ดตะโร​กลับ หมวย​จึง​งอน​ย้อน​​ว่า “ตามใจ​แม่​ละ​กัน ถ้า​แม่​อยาก​จะ​บอก​อะไร​เขา​ก็​บอกไปแล้ว​ถ้า​พี่​เส็ง​โกรธ​เลิก​สนใจ​ใย​ดีหมวย แม่​จะ​มา​โทษ​หมวย​ไม่ได้​นะ”

เจ๊ส้​วน​ตะโกน​ไล่​หลัง​ถาม​ว่า​ตกลง​จะ​เลือก​ใคร หมวย​ตะโกน​กลับ​มา​ว่า เอา​มัน​หมด​ทุก​คน เจ้ส้​วน​ตกใจ​ยกมือ​ทาบ​อก แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ

ooooooo

ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ฮิ้ม ง้​วน​จึง​แอบ​มา​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน เล่า​เรื่อง​ที่​ฮิ้ม​โดน​ลอบ​ยิง​ให้​ฟัง และ​กำชับ​ไม่​ให้​บอก​ใคร เปี๊ยก​ตกใจ​รับปาก​จะ​สืบ​ให้​เอง​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ทำ

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​แต่งตัว​จะ​ไป​ทำ​งาน​โรงแรม​ที่​เขา​สมัคร​เอา​ไว้ แต่​เผอิญ​เกิด​เรื่อง​เสีย​ก่อน ​ผู้จัดการ​ไม่​ว่า​อะไร​ยอม​ให้​เขา​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ได้ เขา​เดิน​ผ่าน​ร้าน​ผ้า​ของ​ฮิ้ม เห็น​เพ้ง​เปิด​ร้าน​อยู่​คน​เดียว​จึง​ทักทาย​ที่มา​ทำ​งาน​แต่​เช้า เพ้ง​ถือโอกาส​บ่น

“ก็​เช้า​อย่าง​นี้​ทุก​วัน​แหละ ยิ่ง​ตอน​นี้​เถ้าแก่​ไล่​เห​มย​ฟ้า​ออก อั๊ว​เลย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย”

“อ้าว...ทำไม​เถ้าแกถึงไล่​พี่​เห​มย​ฟ้า​ออก​ล่ะ”


เพ้ง​ไม่​อยาก​ตอบ​ทำ​เป็น​จัด​ข้าวของ เปี๊ยก​จึง​เดิน​ต่อ​ไป จน​มา​ถึง​อีก​ร้าน​ต้อง​ชะงัก เมื่อ​เห็น​เห​มย​กำลัง​จัด​ของ​อยู่ เปี๊ยก​ถาม​มา​ทำ​งาน​ร้าน​นี้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ เห​มย​ยัก​ไหล่​และ​ว่า​ตน​ต้อง​ดิ้นรน​เลี้ยง​ตัว พลัน​เพ้ง​เดิน​มา พอ​เห็น​เปี๊ยก​ก็​รีบ​หัน​หลัง​เดิน​กลับ เปี๊ยก​แปลก​ใจ​ที่​ทั้ง​สอง​คน​ดู​มี​พิรุธ

เช้า​นี้ ฮิ้ม​ตั้งท่า​จะ​อบรม​ตี๋​เล็ก​ให้​เป็น​เรื่องเป็นราว ท่าทาง​ตี๋​เล็ก​ดู​อึดอัด​มาก จน​เตีย​ม​สงสาร​ลูก​จึง​ช่วย​พูด​ขึ้น​ว่า “โซ้ย​ตี๋ ลื้อ​บอก​ว่า​จะ​ไป​ธุระ​ให้​ม้า​ไง...”

“ยัง​ไป​ไหน​ไม่ได้​ทั้งนั้น”ฮิ้ม​เสียง​เฉียบ

ตี๋​เล็ก​หัน​มอง​เตีย​ม​เชิง​ขอ​ให้​ช่วย เตีย​ม​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​ฮิ้ม​ทำไมต้อง​เสียง​ดัง​ให้​ตกใจ ฮิ้ม​ตวาด​เตีย​ม​ให้​เงียบ​และ​สั่ง​ตี๋​เล็ก​นั่ง​ลง คราว​นี้​เตีย​ม​ตกใจ​เอง ฮิ้ม​ร่าย​ต่อ

“ลื้อ​มัน​เข้า​ข้าง​ลูก​ตะบี้ตะบัน ไอ้​โซ้ยตี๋​มัน​ถึง​ได้​ไม่​โต​สัก​ที”

“ตัว​ออก​เบ้​อเริ่งเบ้อ​เทิ่ง​แบก​นี้ ลื้อ​ยัง​ว่า​ไม่​โต​อีก​รึ ซี้ซั้ว​พู​กอ​อก​มา​ล่า​ย”

“บอกให้​เงียบ ถ้า​เงียบ​ไม่ได้​ก็​ออก​ไป”  ฮิ้ม​โมโห​ไล่ เตีย​ม​ตกใจ​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป

ตี๋​เล็ก​ห้าม​อย่า​ไป​ร้อง​ว่า​กลัว​ฮิ้ม​ฆ่า​เอา ตี๋​ใหญ่​รำคาญ​ติง​ว่า​พ่อ​ที่ไหน​จะ​ฆ่า​ลูก ตี๋​เล็ก​กลับ​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ซ้ำเติม เตีย​ม​หัน​มา​เอ็ด​ตี๋​ใหญ่ ทำให้​ฮิ้ม​โกรธ​มาก​ลุก​พรวด​เดิน​ออก​ไป​แทน ตี๋​เล็ก​ถอน​ใจ​เฮือก ตี๋​ใหญ่​มอง​อย่าง​ตำหนิ​ ไม่​วาย​ตี๋​เล็ก​ยัง​หาเรื่อง

“ทำไม...หรือ​ว่า​ผิดหวัง​ที่​เตี่ย​ไม่​ลงโทษ​ผม ผม​รู้​นะ​ว่า​เฮีย​อิจฉา​ผม​ตลอด​มา”

ตี๋​ใหญ่​เอือม​จึง​เดิน​หนี แต่​ตี๋​เล็ก​ตะโกน​ไล่​หลัง “ผม​เห็น​นะ​ว่าเฮีย​แอบ​มอง​นัง​เด็ก​เก็บตก​นั่น​บ่อยๆ ฝัน​ไป​เถอะ เพราะ​นัง​เด็ก​นั่น​ต้อง​เป็น​ของ​ผม”

คราว​นี้​ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ก้าว​พรวด​กลับ​มา​กระชาก​คอเสื้อ ตี๋​เล็ก​ร้อง​ลั่น​ให้​เตีย​ม​ช่วย เตีย​ม​ถลา​เข้า​มา​ผลัก​ลูก​ชาย​คน​โต​กระเด็น แถม​ชี้​หน้า​ไล่​ ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​เยาะเย้ย รู้​หรือ​ยัง​ว่า​อั๊ว​ลูก​ใคร...ตี๋​ใหญ่​เสียใจ ไป​ขึ้น​รถ​นั่ง​กำ​พวงมาลัย​แน่น ขบ​กราม​ดับ​ความ​น้อยใจ​ที่​มี​ท่วมท้น

จาก​นั้น เตีย​ม​ก็​ซัก​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า เรียน​จบ​หรือ​เปล่า ตี๋​เล็ก​ตอบ​เลี่ยง​ไป​มา พอ​เห็น​เตีย​ม​ไม่​เชื่อ ก็​ออดอ้อน​ว่า​เขา​ลำบาก​มาก​ตอน​เรียน​อยู่​ที่​นั่น ถูก​เพื่อน​รังแก​ที่​เขา​เรียน​เก่ง​กว่า อิจฉา​ที่​เขา​รวย​กว่า ตี๋​เล็ก​กอด​ประจบ “นี่​ยัง​เล่า​ไม่​ถึง​ครึ่ง แต่​ผม​ไม่​อยาก​เล่า​ต่อ ผม​กลัว​ว่า​หัวใจ​ม้า​จะ​สลาย ผม​รู้​ว่า​ม้า​รัก​ผม​มาก ใช่​มั้ย​ครับ”

“ใช่​แล้ว...ม้า​รัก​ลื้อ​มากๆๆๆ” เตีย​ม​ลูบ​แขน​ลูบ​ไหล่​ลูก​ชาย​ด้วย​ความ​อาทร

ตี๋​เล็ก​ยิ่ง​ประจบ​พูด​คำ​หวาน​สารพัด​เพื่อ​ขอ​เงิน​ออก​ไป​เที่ยว จน​เตีย​ม​ใจอ่อน​ควัก​ให้​ไป

ooooooo

หลาย​วัน​ผ่าน​ไป ดอก​แก้ว​เรียน​หนังสือ​อยู่​ที่​โรงเรียน ภารโรง​เข้า​มา​บอก​ว่า มี​ผู้​ปกครอง​มา​รอ​พบ พอ​ดอก​แก้ว​มา​ที่​ห้อง​รับแขก  พบ​ตี๋​เล็ก​ยืน​ยิ้มกริ่ม​อยู่ บอก​ว่า​มา​รับ​กลับ​บ้าน

“แล้ว​อา​ง้​วน​ล่ะ​คะ โรงเรียน​ก็​ยัง​ไม่​เลิก​เลย” ดอก​แก้ว​สงสัย

“เรา​ออก​ไป​ก่อน​โรงเรียน​เลิก​ก็ได้ พี่​จะ​พาด​อก​แก้ว​ไป​ทาน​ไอศกรีม แล้ว​ก็​ไป...”

“ขอบคุณ​ค่ะ แต่​ดอก​แก้ว​ต้อง​อยู่​จน​โรงเรียน​เลิก แล้ว​ก็​รอ​อา​ง้​วน​มา​รับ” ดอก​แก้ว​ตัดบท

“เรื่อง​ไอ้​ง้​วน​น่ะ ไม่​เป็นไร​หรอก”

“เป็นไร​ซิ​ค่ะ แม่​สั่ง​ว่า​ใคร​มา​รับ​ไม่​ให้​กลับ​ด้วย นอกจาก​อา​ง้​วน​กับ​พี่​เรียม ขอโทษ​นะ​คะ” ดอก​แก้ว​พูด​จบ​เดิน​กลับ​ไป ตี๋​เล็ก​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เจ็บใจ คำราม​ใน​คอ​ว่า​หนี​เขา​ไม่​พ้น​หรอก

ตี๋​เล็ก​เดิน​บ่น​ด้วย​ความ​หงุดหงิด แล้ว​นึก​อะไร​ได้ รีบ​กลับ​บ้าน​รบเร้า​ให้​เตีย​ม​ช่วย เตีย​ม​ตบ​อก​ผาง​พอ​รู้​ว่า​ลูก​ชาย​กล้า​ทำ​ขนาด​นั้น ตี๋​เล็ก​โวยวาย​ว่า​เขา​อยาก​ได้​ตัว​ดอก​แก้ว​เร็วๆ เตีย​ม​ต้อง​ปราม​ให้​ลด​เสียง​ลง เผย​ถลา​เข้า​มา​ถาม​ว่า​อยาก​ได้​อะไร พอ​ตี๋​เล็ก​บอก เผย​ถึง​กับ​ผงะ​จึง​โดน​ตี๋​เล็ก​ตะเพิด​ให้​ไป​ไกลๆถ้า​ช่วย​ไม่ได้ แล้ว​หัน​มา​เขย่า​แขน​เตีย​ม​อ้อนวอน​ให้​ช่วย​เขา​ให้​ได้

“อา​โซ้ย​ตี๋...ผู้หญิง​มี​ออก​เยอะ​แยะ”

“แต่​ผม​อยาก​ได้​อาด​อก​แก้ว ยิ่ง​มัน​ทำ​สะดิ้ง ผม​ยิ่ง​อยากได้ๆๆ”

“พอ​เลี้ยว ลื้อ​ไม่​ช่าย​เหล็กๆนะ ถึง​จะ​มา​ร้อง​อยาก​ล่าย ​ผู้​ห​ลิง​เหมือง​อยาก​ล่า​ย​ขนม”

“แล้ว​ม้า​จะ​ช่วย​ผม​หรือ​เปล่า ตอบ​มา​คำเดียว”

เตีย​ม​กำลัง​จะ​สอน แต่​ตี๋​เล็ก​ตัดบท​ให้​ตอบ​ว่า​ได้​หรือไม่ เตีย​ม​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​จึง​ร้อง​ว่า...อั๊วป​วก​จาย...​เผย​ประคอง​เตีย​ม​ซึ่ง​อ่อน​ระทวย​เข้า​ห้อง​พยายาม​พูด​ปลอบ​ใจ

“โถ...ก็​คุณชาย​เล็ก​สันดาน​เสีย​มา​ตั้งแต่​เด็ก​นี่​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​สะดุ้ง​ตบ​ปาก​เผย​ที่มา​ด่า​ลูก เผย​โอดโอย “อูย คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา สันดาน​นี่​คำ​ไทย​แท้​นะ​เจ้า​คะ เสีย​นี่​ก็เป็น...”

“ห​ยุ​ก ไม่​งั้น​อั๊ว​ตก​ปาก​แหลก​เลย” เตีย​ม​ทน​ฟัง​ไม่ไหว ถาม​ถึง​แผนที่​เผย​มี เผย​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​จริงจัง​อธิบาย​แผนการ

เตีย​ม​เอา​แผน​ของ​เผย​มา​บอก​ลูก​ชาย แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​เอา “ไม่ ผม​ต้องการ​เผด็จ​ศึก​โดย​เร็ว​ที่สุด ม้า​ไม่ได้​สังเกต​หรือ​ว่า เฮีย​ก็​มอง​นั​งด​อก​แก้วตา​เป็น​มัน​เหมือน​กัน”

“เฮีย​ไหน​อีก​ล่ะ”

“ก็​ไอ้​เฮีย​โกวิท เก๊า​ตี๋​นี่​ไง ผม​เคย​บอก​ม้า​แล้ว”

เตีย​ม​จึง​บอก​ว่า​ห้าม​ตี๋​ใหญ่​ให้​เอง แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​ยอม​จะ​เอา​ให้​ได้​เร็ว​วัน​นี้ เตีย​ม​อ่อนใจ

ooooooo

เย็น​วัน​หนึ่ง ดอก​แก้ว​กลับ​จาก​โรงเรียน เจอเปี๊ยก​นั่ง​คุย​อยู่​กับ​ชบา​และ​เรียม ดอก​แก้ว​ยัง​โกรธ​ทำเป็นไม่​สนใจ​เปี๊ยก​เดิน​ผ่าน​ขึ้น​ห้อง​ไป ชบา​เรียก​ให้​มาทานขนม​เบื้อง​ที่​เปี๊ยก​ทำ​มา​ให้​ก็​ไม่​สนใจ จน​เปี๊ยก​ลาก​ลับจึงมา​ยืน​แอบ​มอง​ตรง​หน้าต่าง เปี๊ยก​เงย​หน้า​มองอย่างผิดหวัง

ชบา​เข้า​มา​ถาม​ดอก​แก้ว​ใน​ห้อง​นอน​ว่า​โกรธ​อะไร​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​บ่ายเบี่ยง​ไม่​เล่า ขอตัว​อาบ​น้ำ​ทำ​การบ้าน...เปี๊ยก​เดิน​มา​ถึง​ประตู​บ้าน แทน​ไท​ขับ​รถ​มา​จอด​พอดี เปี๊ยก​จึง​ช่วย​เปิด​ประตู​ให้ แทน​ไท​มอง​เปี๊ยก​อย่าง​ถูก​ชะตา เปี๊ยก​ก็​มอง​แทน​ไท​อย่าง​เป็น​มิตร

ชบา​ต้อนรับ​แทน​ไท​  ให้​เรียม​เอา​น้ำ​และ​ขนม​เบื้อง​ที่​เปี๊ยก​ทำ​ออก​มา​ให้​แทน​ไท​ทาน ดอก​แก้ว​ลง​มา ชบา​ให้​มาทาน​ด้วย​กัน ดอก​แก้ว​เบ้​หน้า​บอก​ว่า​เบื่อ​แล้ว​ไม่​เห็น​อร่อย แทนไท​ชม​ว่า​อร่อย​มาก ชบา​แกล้ง​ว่า​เห็น​ดอก​แก้ว​กิน​หมด​ทุกที

“ก็​ตอน​นั้น​มัน​หิว​นี่​คะ...หนู​ไป​ทำ​การบ้าน​ต่อ​ดี​กว่า” ดอก​แก้ว​งอน​ลุก​เดิน​ไป

ชบา​ส่าย​หน้า​บอก​แทน​ไท​ว่าคง​ยัง​งอน​เปี๊ยก​อยู่ แทนไท ​รู้สึก​สะกิด​ใจ​ทำไม​ต้อง​งอน​ขนาด​นี้...ทาง​ตึก​ใหญ่ ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​ออก​ไป​เที่ยว เห็น​รถ​แทน​ไท​จอด​อยู่​หน้า​เรือน​ชบา​ก็​ไม่​พอใจ​จะ​ไป​เอาเรื่อง เตีย​ม​รีบ​ห้าม​ถ้า​มี​เรื่อง​จะ​ทำให้​แผนการ​ที่​วาง​กัน​ไว้​พัง​หมด จึง​ฮึดฮัด​ออก​ไป

ดอก​แก้ว​เดิน​เลาะ​มา​บ้าน​ใหญ่​เห็น​ง้​วน​รดน้ำ​ต้นไม้​อยู่ จึง​ชวน​ง้​วน​ไป​เป็น​เพื่อน ง้​วน​แปลก​ใจ​ที่​ดอก​แก้ว​พาเดิน ​มา​ใน​ซอย​บ้าน​เปี๊ยก จึง​ถาม​ว่า​ขอ​อนุญาต​ชบา​แล้ว​หรือ ดอกแก้ว​รับรอง​แข็ง​ขัน​ว่า​แม่​สอน​ไม่​ให้​โกหก พอ​มา​ถึง​หน้าบ้าน ดอก​แก้ว​ให้​ง้​วน​เรียก​เปี๊ยก​ออก​มา หมวย​เห็น​ปรี่​เข้า​มา​แขวะ “อุ๊ย​ต๊าย คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​จริงๆนั่นแหละ คุณหนู​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่​คะ...อย่า​บอก​นะ​ว่า​มา​หา​เปี๊ยก”

ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ จึง​ตอบ​ว่า​มา​เดิน​เล่น หมวย​หัวเราะ​เสียง​แหลม “ตาย ตาย...ตาย ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​คน​อย่าง​คุณหนูดอกฟ้า ​จะ​มา​เดิน​ดิน โดยเฉพาะ​ใน​ตรอก​ซอก​ซอย​อัน​น้อยนิด​แห่งนี้”

“ฉัน​แวะ​มา​หา​เจ๊​เสียง พอดี​คุณ​หนู​ขอ​ตาม​มา​เที่ยว​ตลาด​ด้วย” ง้​วน​ตอบแทน หมวย​ไม่​เชื่อ  ง้​วน​จึง​บอก​ว่าชบา​ให้​เอา​เงิน​ค่า​ผัด​ไทย​กับ​ขนม​เบื้อง​มา​ให้​เสียง

ดอก​แก้ว​รีบ​เออออ​ว่า​ใช่ หมวย​เบ้​หน้า เปี๊ยก​กลับ​มา​พอดี​ทัก​ง้​วน​กับ​ดอก​แก้ว​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ หมวย​หัวเราะ​เยาะ​ส่ง​ตาหวาน​ให้​เปี๊ยก “เห็น​มั้ย แม้แต่​เปี๊ยก​ยัง​สงสัย​เลย ใช่มั้ย​จ๊ะ​เปี๊ยก”

เปี๊ยก​แปลก​ใจ​ที่​หมวย​ทำ​เสียง​หวาน ดอก​แก้ว​ถลึงตา​ใส่​อย่าง​โกรธ​จัด หมวย​แกล้ง​เกาะ​แขน​เปี๊ยก​ไล่ “คุณ​หนู​กลับ​ไป​เถอะ​ค่ะ เดี๋ยว​คน​แถว​นี้​เขา​จะ​นินทา​ได้​ว่าดอกฟ้า​มา​หา หมา​วัด”

เปี๊ยก​ตกใจ​ไล่​หมวย​ให้​กลับ​ไป หมวย​คิด​ว่า​ไล่​ดอกแก้ว แต่​ดอก​แก้ว​สวน​กลับ​ว่า​ไล่​หมวย​ต่างหาก​แล้ว​สั่ง​เปี๊ยก​เสียง​เฉียบ​ให้​ไป​กับ​ตน หมวย​รีบ​ห้าม

“อย่า​ไป​นะ​เปี๊ยก แม่​นั่น​เขา​วางอำนาจ​ใส่​ยัง​ไม่รู้ตัว​อีก​เหรอ”

เปี๊ยก​ไม่​สนใจ​หมวย เดิน​ตาม​ดอก​แก้ว​ไป หมวยโกรธ​เต้น​ผาง...เปี๊ยก​เดิน​ตาม​เรียก​ดอก​แก้ว แต่​เธอ​กลับ​หัน​มาไล่​ให้​เขา​กลับ​ไป​หา​หมวย เปี๊ยก​ทำ​หน้า​ดุ​แล้ว​ถาม​ว่า​มี​ธุระ​อะไร​กับ​เขา ดอก​แก้ว​ตวัด​เสียง​ตอบ​ว่า​ไม่​มี เปี๊ยก​จึง​ถาม​แล้ว​มา​ที่​นี่​ทำไม ดอก​แก้ว​ผลัก​อก​เปี๊ยก​ขึ้นเสียง​สูง

“อ๋อ เค้า​อยาก​มา เค้า​ก็​มา หรือ​ว่า​พี่ เอ๊ย...นายเปี๊ยก​เป็น​เจ้าของ”

เปี๊ยก​เอ็ด​ว่า​เหลวไหล ดอก​แก้ว​ยิ่ง​พาล​หา​ว่า​ตน​ไม่ดี​เลิศ​เหมือน​หมวย ง้​วน​เห็น​ไป​กัน​ใหญ่​จึง​ชวน​ให้​กลับ ดอกแก้ว​น้ำตา​คลอ เปี๊ยก​ขอ​ง้​วน​คุย​กับ​ดอก​แก้ว​สัก​ครู่ ดอก​แก้ว​ไม่ยอม​คุย ผลัก​อก​เปี๊ยก​แล้ว​เดิน​ปึ่งๆกลับ​ไป เปี๊ยก​มอง​ตาม​พลางส่ายหน้า

ooooooo
ตอนที่ 4


ด้วย​ความ​ขี้​งอน​ของ​ดอก​แก้ว​ทำให้​เปี๊ยก​เดิน​เซ็ง​กลับ​บ้าน หมวย​มา​ดัก​ยั่วยวน​แต่​เปี๊ยก​ไม่​สนใจ หมวย​จึง​ว่า​เปี๊ยก​จะ​ต้อง​เสียใจ​ที่​ไขว่คว้า​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เขา​ไม่​มี​วัน​เสียใจ​แน่ และ​ที่​ผ่าน​มา​เขา​ก็​ไม่​เคย​เสียใจ​เลย หมวย​ทำ​หน้า​ไม่​เชื่อ เปี๊ยก​ยิ้ม​และ​พูด​เปรยๆก่อน​จะ​เดิน​เลย​ไป

“เพราะ​ความ​รัก​แท้​คือ​การ​เสียสละ การ​ที่​เห็น​คน​ที่รัก​มี​ความ​สุข​สมบูรณ์​พร้อม​ทุก​ประการ นี่​คือ​ความ​พอใจ​ที่สุด​แล้ว”

หมวย​มอง​ตาม​หลัง​เปี๊ยก​ด้วย​ความ​พิศวง ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เปี๊ยก​พูด...พอ​ต้อย​แวะ​มา​ชวน​ไป​เที่ยว​อีก หมวย​จึง​เลียบเคียง​ถาม​ถึง​เปี๊ยก​และ​ให้​ต้อย​เตือน​เปี๊ยก​เรื่อง​ดอก​แก้ว​บ้าง เกรง​จะ​อกหัก

ยิ่ง​หงุดหงิด​จาก​เปี๊ยก​มา กลับ​บ้าน​ยัง​เจอ​ตี๋​เล็ก​มา​ก้อร่อ– ก้อติก​อยู่​ตรง​หน้าต่าง​ห้อง ​ดอก​แก้วโกรธ​จน​ทน​ไม่​ไหว ตัดสินใจ​เล่า​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​ไป​รับ​ที่​โรงเรียน​ให้​ชบา​ฟัง ชบา​กลุ้มใจ​เป็น​ห่วง​ลูก​สาว จึง​คิด​ว่า​ต้อง​มี​คน​คอย​ดูแล​คุ้มครอง ชบา​ตัดสินใจ​ไป​บ้าน​เปี๊ยก สม​ศรี​ออก​มา​เปิด​ประตู​รับ​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ

เปี๊ยก​และ​สม​ศรี​นั่ง​ฟัง​ชบา​พูด​เรื่อง​อยาก​ให้​เปี๊ยก​ช่วย​ดูแล​ดอก​แก้ว​เวลา​อยู่​นอก​บ้าน สม​ศรี​แย้ง​ว่าเรื่อง​ใหญ่​อย่าง​นี้​น่า​จะ​บอก​ให้​ฮิ้ม​จัดการ แต่​ชบา​หนักใจ

“ฉัน​รู้​นิสัย​อุดม​ดี เขา​ไม่​มี​วัน​เชื่อ​ใคร​หรอก โดยเฉพาะ​มี​แม่​คอย​ให้ท้าย​อย่าง​นั้น”

“ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ครับ คุณ​ชบา ถ้า​คุณ​หนู​ออก​จาก​บ้าน​เมื่อ​ไหร่​ผม​จะ​ดูแล​เธอ​เอง”

ชบา​ขอบ​อก​ขอบใจ​เปี๊ยก แต่​สม​ศรี​สีหน้า​หนักใจ...พอ​ชบา​กลับ​ไป สม​ศรี​ก็​เตือน​น้อง​ชาย​ว่า​ตัว​เอง​มี​งาน​ต้อง​ทำ แล้ว​จะ​เอา​เวลา​ที่ไหน​มา​ทำ​หน้าที่​ผู้​พิทักษ์  เปี๊ยก​ว่า​ชบา​กับ​ฮิ้ม​มี​บุญคุณ​ต่อ​เขา​มาก สม​ศรี​แย้ง​ว่าบุญคุณ​ก็​ส่วน​บุญคุณ เปี๊ยก​จึง​ตัดบท​ว่า เขา​โต​แล้ว​รู้​ว่า​ควร​ทำ​อย่างไร

“เออ...ให้​มัน​รู้​จริงๆเถอะ คน​แบบ​แก​น่ะ ​ฉัน​เห็น​มา​มาก​แล้ว”

“คน​อย่าง​ผม​มัน​เป็น​ยัง​ไง” เปี๊ยก​ฉุน

“ก็​หมา​เห็น​เครื่องบิน​ไง เคย​ได้ยิน​มั้ย” สม​ศรี​เตือน  เล่น​เอา​เปี๊ยก​สะอึก​เถียง​ไม่​ออก...

สม​ศรี​มา​บ่น​กับ​หง​วน​ที่​ร้าน เพราะ​รู้สึก​ผิด​ว่า​พูด​กับ​น้อง​แรง​เกินไป หง​วน​ตำหนิ​ว่า​เรื่อง​ที่​ควร​พูด​ก็​ไม่​พูด กลับ​ไป​พูด​เรื่อง​ไม่​ควร​พูด สม​ศรี​ย้อน​ถามหมาย​ถึง​เรื่อง​ที่​แม่​ท้อง​กับ​สามี​ใหม่​หรือ ทำไม​ไม่​พูด​เอง หง​วน​โวย​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง สม​ศรี​โต้ หง​วน​ก็​เป็น​ญาติ​ผู้ใหญ่​ทำไม​จะ​ไม่​ใช่​เรื่อง หง​วน​ชะงัก​พูด​ไม่​ออก สม​ศรี​ลาก​ลับฝาก​หง​วน​ขอโทษ​เปี๊ยก​ให้​ด้วย

ooooooo

วัน​ต่อ​มา เปี๊ยก​มา​สังเกต​การณ์ ทำ​ที​เป็น​ซื้อ​ของ​ฝั่งตรง​ข้าม​ร้าน​ที่​เห​มย​ทำ​งาน เพื่อ​ดู​ท่าที​ของ​เห​มย แล้ว​จึง​มา​สอบ​ถาม​ง้​วน​ที่​ร้าน​ว่า​ทำไม​ฮิ้ม​ถึง​ไล่​เห​ม​ยอ​อก ง้​วน​เล่า​ว่า​เรื่อง​เกิด​ตอน​ที่​เปี๊ยก​ไป​บวช ฮิ้ม​จับ​ได้​ว่า​เห​มย​ยักยอก​เงิน​ใน​บัญชี แต่​ไม่​รู้​ว่าเพ้ง​ยัง​ติดต่อ​กับ​เห​ม​ยอ​ยู่ เปี๊ยก​คิด​ว่า​ท่าทาง​ไม่ได้​ติดต่อ​กัน​ธรรมดา เอาเป็นว่า​เขา​จะ​จับตา​ดู ไม่ทัน​ไร เพ้ง​เดิน​มา​ใกล้ ​เปี๊ยก​กับ​ง้​วน​จึง​เปลี่ยน​เรื่อง​คุย สัก​พัก​ง้​วน​
บอก​ว่า​ต้อง​ไป​รับ​ฮิ้ม​แล้ว เปี๊ยก​เอง​ก็​ลา​กลับ เพ้​งม​อง​ตามอย่าง​สงสัย

เปี๊ยก​มา​หา​เกรียง​ที่​โรงพัก เพื่อ​ขอ​ให้​จับตา​ดู​เพ้ง​หน่อย เพราะ​เขา​สงสัย​ว่า​จะ​เป็น​คน​ลอบ​ยิง​ฮิ้ม เกรียง​คาด​ไม่​ถึง แต่​รับปาก​จะ​คอย​ดู​ให้

“ขอบใจ​มาก เถ้าแก่​มี​พระ​คุณ​กับ​ข้า” เปี๊ยก​สำนึก​ใน​บุญคุณ

“ไม่​ใช่​แค่​นั้น​มั้ง...​เป็น​เพราะ​ลูก​สาว​เถ้าแก่​ด้วย​หรือเปล่า” เกรียง​ดักคอ​เพราะ​รู้​มา​จาก​โอ่ง

“อย่า​พูด​อย่าง​นี้​อีก ข้า​ไม่​คู่ควร​กับ​คุณ​หนู แล้ว​ก็​ไม่​เคย​คิด​กับ​คุณ​หนู​แบบ​นั้น​ด้วย” เปี๊ยก​ดู​เศร้า​ เดิน​กลับ​ไป​เงียบๆ เกรียง​มอง​ตาม​หลัง​เพื่อน​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ...

ด้วย​ความ​ร้อน​ใจ เพ้ง​มา​บอก​เห​มย​ว่าดู​ท่า​ง้​วน​กับ​เปี๊ยก​จะ​สงสัย เห​ม​ยง​ง​ว่า​เปี๊ยก​มา​เกี่ยว​อะไร​ด้วย แล้ว​ตำหนิ​ว่า​เป็น​เพราะ​เพ้ง​ที่​ไม่​จ้าง​มือปืน​ไป​ยิง ดัน​ยิง​เอง​แล้ว​ก็​ไม่​แม่น  เพ้ง​ว่า​เขา​ยิง​แม่น​แต่​ฮิ้​มด​วง​ยัง​ไม่​ถึงฆาต เห​ม​ยก​ลัว​เสีย​เรื่องจึงออดอ้อน ​เอาใจ​เพ้ง​ว่าที่​ตน​ทำ ไป​เพื่อ​อนาคต​ของ​เรา​สอง​คน เห็น​เพ้ง​ทำงาน ​ให้​ฮิ้ม​มา​นาน​จน​รวย​เอาๆ แต่​เพ้ง​ก็​ยัง​ดักดาน​เหมือน​เดิม เพ้ง​หลง​เห​มย​จน​หัวปักหัวปํา​จึง​
คล้อย​ตาม​ทุก​อย่าง

เกรียง​มา​ที่​ร้าน เปี๊ยก​กำลัง​ช่วย​หง​วน​ขาย​ผัด​ไทย เกรียง​บอก​ว่า​ได้​ส่ง​คน​ไป​เฝ้า​ดู​เพ้ง​ไว้​แล้ว...เปี๊ยก​เห็น​ก​วง​มา​เฝ้า​หมวย​แทน​เส็ง​จึง​แกล้ง​สั่ง​ขนม​ให้​มา​ส่ง​ที่​ร้าน หมวย​ตัก​ขนม​หวาน​แล้ว​เลย​ใช้​ก​วง​เอา​ไป​ให้ ก​วง​ไม่ค่อย​พอใจ​เพราะ​เคย​มี​เรื่อง​กับ​เปี๊ยก​จะ​วาง​กระแทก เกรียง​ดักคอ​ให้​วาง​เบาๆ ก​วง​เกรงใจ​เพราะ​เกรียง​เป็น​ตำรวจ จง​ไม่​กล้า​หือ เปี๊ยก​ยิ้มเยาะ...

งาน​โรงแรม​ที่​เปี๊ยก​ทำ เป็น​งาน​เดิน​เอกสาร เปี๊ยก​นอบน้อม​ถ่อม​ตน มี​มนุษยสัมพันธ์​ดี ทำให้​เพื่อน​ร่วม​งาน​เอ็นดู...เสร็จ​จาก​งาน เปี๊ยก​ก็​ยัง​ไป​ช่วย​งาน​ที่​บ้าน​ชบา วัน​นี้​เขา​เอา​ต้น​นม​แมว​ไป​ลง​ให้​ใหม่​แทน​ต้น​ที่​ตาย​ไป เผอิญแทนไท​ มา​หาด​อก​แก้ว ​เธอ​จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​จูงมือ​จูง​ไม้​แทน​ไท​ต่อหน้า​เปี๊ยก แทน​ไท​เห็น​เปี๊ยก​ขุด​ดิน อยาก​ผูก​มิตร​ด้วย​จึง​เข้า​มาถาม มี​อะไร​ให้​เขา​ช่วย​ไหม

“ยืน​เฉยๆอยู่​อย่าง​นั้น​น่ะ​ดีแล้ว” เปี๊ยก​แดกดัน​เล็กๆ

“เอ๊ะ พี่​ต้น​เขา​เป็น​เพื่อน​ดอก​แก้ว​นะ คุณ​พ่อ​เขา​ก็​เป็น​สารวัตร”

เปี๊ยก​ยืด​ตัว​ขึ้น​พูด​สวน​ออก​ไป “แม่​ผม​เป็น​แม่​ค้า ส่วนผม​เป็น​พนักงาน​เดิน​หนังสือ​ใน​โรงแรม แล้ว​พวก​คุณ​จะ​มา​ยืน​ดู​ผม​ปลูก​ต้นไม้​ทำไม​มิ​ทราบ”

“ผม​ต้อง​ขอโทษ​แทน​ดอก​แก้ว​ด้วย​นะ​ครับ น้อง​ยัง​เด็ก ไม่ได้​มี​เจตนา...” แทน​ไท​พูด​ไม่ทัน​จบ ดอก​แก้ว​ขัด​ขึ้น

“ไม่​ต้อง​ขอโทษ เพราะ​ดอก​แก้ว​มี​เจตนา คอย​ดู​นะ​เค้า​จะ​ฟ้อง​แม่” ดอก​แก้ว​โกรธ​ลาก​แทน​ไท​ออก​ไป...เปี๊ยก​ก้มหน้า​ขุด​ดิน​ด้วย​ความ​หงุดหงิด

ชบา​เห็น​อาการ​ดอก​แก้ว​ก็​รู้​ว่า​มี​ปัญหา​กับ​เปี๊ยก จึง​เดิน​มา​หา​เปี๊ยก​เอา​เงิน​ค่า​ต้นไม้​ให้ แต่​เปี๊ยก​ไม่​รับ ขอ​เป็น​การ​ตอบแทน​บุญคุณ​บ้าง ชบา​จึง​ถาม​ว่า​ทำ​อะไร​ให้​ดอก​แก้ว​โกรธ เปี๊ยก​เอง​ก็​ไม่​รู้ ชบา​จึง​ให้​ไป​คิด​ดู​แล้ว​จัดการ​เสีย ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​งอน​ไม่​เลิก...

เปี๊ยก​กลุ้มใจ​กลับ​บ้าน ต้อง​แปลก​ใจ​เมื่อ​เจอเสียง​กับ​ปุ๊​กำลัง​คุย​อย่าง​สนุกสนาน​กับ​หง​วน​และ​จิ๊บ พอ​เห็น​เปี๊ยก เสียง​ก็​ทำ​หน้า​เกรงใจ​เพราะไม่​รู้​ว่า​ลูก​หาย​โกรธ​หรือ​ยัง เปี๊ยก​รู้​ว่า​แม่​คลอด​น้อง​แฝด​จึง​ถาม​ว่า​น้อง​แฝด​ได้​กี่​เดือน​แล้ว เสียง​ยิ้ม​ด้วย​ความ​ดีใจ​รีบ​ตอบ

“แปด​เดือน​กว่า​แล้ว เปี๊ยก​สบาย​ดี​หรือ​ลูก”

เปี๊ยก​นั่ง​ลง​ข้าง​แม่​ก่อน​จะ​ตอบ “ครับ...แม่​ก็​ดู​มี​น้ำมี​นวล​ขึ้น”

เสียง​ตื้นตัน​โผ​กอด​ลูก​ชาย​น้ำตา​รื้​น...คืน​นั้น เสียง​มา​ช่วย​หง​วน​ที่​ร้าน เปี๊ยก​ชวน​เพื่อนๆมา​ที่​ร้าน​ดู​คึกคัก หมวย​เอาใจ​ตัก​ขนม​หวาน​มา​ให้​กิน​กัน ผ่อง​ผ่าน​มา​เห็น​รีบ​รายงาน​เส็ง เปี๊ยก​กำลัง​บอก​ให้​โอ่ง​กลับ​บ้าน​เดี๋ยว​เมีย​เป็น​ห่วง เส็ง​กับ​พวก​เดิน​ก​ร่าง​เข้า​มา

“ใคร​สั่ง​บัวลอย​ไข่​หวาน​มา​กิน” เส็​งก​วาด​ตา​มอง​ไป​ที่​ขนม​หวาน​บน​โต๊ะ

“ไม่​มี​ใคร​สั่ง หมวย​เล็ก​มี​น้ำใจ​เอา​มา​ให้​เอง” เปี๊ยก​เย้ย

เส็ง​ไม่​พอใจ​หาเรื่อง​ว่า​เปี๊ยก​ส่ง​สายตา​จีบ​หมวย เฮง​ว่า​เส็ง​ถ้า​จะ​บ้า เส็ง​หัน​มา​ว่า​เฮง​อย่า​แส่ ​เปี๊ยก​หมั่นไส้​แกล้ง​นั่ง​กิน​ขนม​บัวลอย​ยั่ว เส็ง​ยิ่ง​โกรธ​ไม่ทัน​เห็น​ว่า​เกรียง​นั่ง​อยู่​ด้วย จึง​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​เปี๊ยก​ดึง​ขึ้น เกรียง​ถอด​หมวก​แล้ว​ลุก​ยืน พอ​เส็ง​เห็น​ก็​เกรง​กลัว​ปล่อย​คอเสื้อ​เปี๊ยก

“ผู้​หมวด​นั่นเอง กำลัง​นึกว่า​ใคร​หน้า​คุ้นๆ”

“ทำไม​หมวย​เล็ก​ถึง​จะ​ขาย​ขนม​บัวลอย​ให้​คน​อื่น​กิน​บ้าง​ไม่ได้” เกรียง​ถาม

เส็ง​ตอบ​ว่า​เพราะ​เขา​เหมา​หมด​แล้ว หมวย​ขัด​ขึ้น​ว่า​ไม่​จริง เส็ง​รีบ​บอก​ว่า​เขา​กำลัง​เหมา​อยู่​นี่​ไง หน่อ​น​แกล้ง​ตะโกน​ขึ้น​ว่า​เส็ง​เหมา​บัวลอย​ให้​ทุก​คน​กิน​ฟรี เส็ง​ห้าม​ไม่ทัน หมวย​กับ​แม่​ช่วย​กัน​ตัก​ขนม​แจก​ผู้คน เส็ง​เจ็บใจ​หัน​มา​ถลึง

ตา​ใส่ และ​คิด​ว่า​เปี๊ยก​เป็น​คู่แข่ง​ของ​เขา​ไม่​ใช่​ต้อย

ooooooo

เสร็จ​งาน​ร้าน เปี๊ยก​คุย​กับ​เฮง​และ​หน่อ​น​ให้​ช่วย​หา​คน​ที่​ไว้ใจ​ได้​ให้​หนึ่ง​คน จะ​เอา​ไป​ทำ​งาน​ตัด​หญ้า​ดูแล​สวน​ให้​ชบา เพราะ​ช่วง​นี้​เขา​ยุ่ง​เรื่อง​งาน​ที่​โรงแรม​และ​ยัง​งาน​เปีย​ลำไย​อีก

“แต่​ก่อน ต่อ​ให้​งาน​หนัก​แค่​ไหน เอ็ง​ก็​ต้องหา​เวลา​ไป​ทำ​สวน​ให้​คุณ​ชบา​จน​ได้”

“แต่​ก่อน​กับ​ตอน​นี้​ไม่​เหมือน​กัน” เปี๊ยก​ตอบ​หน่อ​น

เฮง​ถาม​บ้าง​ว่า​ไม่​ต้อง​สอน​การบ้าน​ดอก​แก้ว​แล้ว​หรือ เปี๊ยก​พูด​ไปยิ้มเยาะ​ตัว​เอง​ไป​ว่า​ตอน​นี้​ดอก​แก้ว​มี​คน​สอน​ใหม่​แล้ว หน่อ​น​กับ​เฮง​ถอน​ใจ “โธ่​เอ๊ย ที่แท้​ก็​น้อยใจ​คุณ​หนู​นี่เอง”



เปี๊ยก​ปฏิเสธ​แล้ว​จะ​เดิน​หนี เฮง​ถาม “เปี๊ยก เอ็ง​รัก​คุณ​หนู​ใช่​ไหม ถ้า​เอ็ง​รัก​คุณ​หนู เอ็ง​ก็​ไม่​ควร​ถอย​ออก​มา”

เปี๊ยก​สะดุ้ง หน่อ​น​เห็น​ด้วย​เพราะ​เปี๊ยก​เป็น​คน​พบ​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​รีบ​ห้าม “บอก​แล้ว​ไง​ว่า​ห้าม​พูด​เรื่อง​นี้​เด็ดขาด คุณ​หนู​เป็น​ลูก​คุณ​ชบา​กับ​เถ้าแก่​ฮิ้ม เธอ​มี​กำเนิด​ที่​สูงส่ง”

“ไอ้​เปี๊ยก​เอ๊ย...” เฮง​อ่อนใจ

“คน​ไม่​มี​อะไร​เลย​อย่าง​ข้า​ไม่​เหมาะสม​แม้แต่​จะ​คิด​อย่าง​นั้น” เปี๊ยก​เจียม​ตัว​เสมอ

“หมายความ​ว่า​เอ็ง​จะ​ปล่อย​ให้​คน​อื่น” หน่อ​น​ถาม

“คน​อื่น​ที่​เอ็ง​ว่า​มี​ชาติ​ตระกูล มี​ฐานะ และ​น่า​จะ​เป็น​คน​ดี​ที่​เหมาะสม​คู่ควร​กับ​คุณ​หนู​ทุก​อย่าง...พอ​แล้ว ห้าม​พูด​ถึง​เรื่อง​นี้​อีก​เด็ดขาด ถ้า​พวก​เอ็ง​ยัง​เป็น​เพื่อน​ข้า​อยู่” เปี๊ยก​พูด​ตัดบท​แล้ว​เดิน​ไป ปล่อย​เพื่อน​สอง​คน​ถอน​ใจ​มอง​หน้า​กัน

ไม่​เพียง​คำ​พูด​เพื่อน​ที่​กวน​ใจ กลับ​มา​บ้าน เสียง​ยัง​มา​คุย​กับ​เปี๊ยก “เห็น​อา​หง​วน​บอก​ว่า​ระยะ​หลัง​มา​นี้ เปี๊ยก​ดู​เครียดๆ”

“อา​หง​วน​ตื่น​แต่​เช้า​กว่า​จะ​กลับ​ก็​ดึก​จะ​เอา​เวลา​ที่ไหน​มา​สังเกต” เปี๊ยก​หัวเราะ​กลบเกลื่อน

“อา​หง​วน​เขา​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก”

เปี๊ยก​ลง​นอน​หนุน​ตัก​แม่​บอก​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​อะไร​หรอก แล้ว​เปลี่ยน​เรื่อง​ถาม​ว่า​เสียง​จะ​กลับ​พรุ่งนี้​ใช่​ไหม ศร​มา​รับ​หรือ​เปล่า เสียง​พยัก​หน้า เปี๊ยก​โล่ง​ใจ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง เปี๊ยก​บอก​แม่​ว่า​เขา​ไม่​อิจฉา​น้อง​หรอก เลย​วัย​นั้น​มา​แล้ว เสียง​ยิ้ม​ให้​ลูก​ด้วย​ความ​รัก ตั้งใจ​ว่า​พรุ่งนี้​จะ​ทำ​อาหาร​เช้า​ไว้​ให้​ก่อน​กลับ เปี๊ยก​ยิ้ม​ให้​แม่​สบายใจ...

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​พา​พร​มา​เป็น​คน​งาน​ใหม่​ให้​ชบา ชบา​แปลก​ใจ​ถาม​เปี๊ยก​จะ​ไป​ไหน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ช่วง​นี้​เขา​ไม่ค่อย​ว่าง ชบา​ไม่​ติดใจ...เข้า​บ้าน​มา​ดูแล​ดอก​แก้ว​แต่งตัว​ทาน​ข้าว​ไป​โรงเรียน​แล้ว​เลย​บอก​เรื่อง​เปี๊ยก​พา​พร​มา​ทำ​งาน​แทน ดอก​แก้ว​ชะงัก​ไม่​พอใจ  ​แต่​กลบเกลื่อน​ว่าเปี๊ยก​ไม่อยาก​ทำ​งาน​ให้​แล้ว​ก็​ไม่​ต้อง​ง้อ พูด​จบ​ก็​คว้า​กระเป๋า​ออก​ไป​ขึ้น​รถ ไป​โรงเรียน

พอ​ดอก​แก้ว​ไป​แล้ว ฮิ้ม​มา​กิน​อาหาร​เช้า​กับ​ชบา ทำให้​เตีย​ม​คร่ำครวญ​ปวด​ใจ ตี๋​ใหญ่​ปลอบ​ว่าเตี่ย​ทาน​ข้าว​บ้าน​ทุก​วัน จะ​ไป​ทาน​บ้าน​โน้น​บ้าง​ไม่​เห็น​เป็น​อะไร เตีย​ม​โวยวาย​หา​ว่า​ผัว​ทรยศ​แล้ว​ลูก​ยัง​เข้า​ข้าง​เมียน้อย ทรยศ​แม่​อีก เตีย​ม​ร้อง...อั๊ว

ป​วก​จายๆๆ...อยู่​อย่าง​นั้น

ฮิ้ม​มา​คุย​กับ​ชบา​เรื่อง​แทน​ไทว่า​สารวัตร​กับ​คุณนาย​อยาก​ได้​ดอก​แก้ว​เป็น​ลูกสะใภ้ ชบา​เห็น​ว่า​ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก​อยู่ แต่​ฮิ้ม​ว่า​อีก​ปี​สอง​ปี​ก็​เป็น​สาว​แล้ว

“แล้ว​เฮีย​คิด​ว่า​ยัง​ไง​ล่ะ​คะ”

“ลูก​ชาย​สารวัตร​เพียบพร้อม​ทุก​อย่าง”

“อ้าว...เห็น​วัน​นั้น​ทำท่า​ไม่​พอใจ”

“ก็​ใช่ แต่​พอ​คิด​ไป​คิด​มา อาด​อก​แก้ว​จะได้​มี​คน​เปรียบเทียบ​บ้าง ไม่​ใช่​เห็น​มัน​เป็น​วีรบุรุษ​อยู่​คน​เดียว”

“เฮีย​หมาย​ถึง​ใคร” ชบา​ถาม​ทั้งที่​รู้​ว่า​หมาย​ถึง​เปี๊ยก...ฮิ้ม​ก้มหน้า​กิน​ข้าวไม่​ตอบ

พอ​ทาน​เสร็จ ฮิ้ม​ให้​ชบา​ไป​แต่งตัว​จะ​พา​ออก​ไป​เที่ยว ชบา​แปลก​ใจ...เตีย​ม​กำลัง​คร่ำครวญ​ให้​ตี๋​เล็ก​ฟัง ทั้งที่​ตี๋​เล็ก​ยัง​นอน​หลับตา​อยู่​บน​เตียง​ใน​ห้อง​นอน หา​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ชัก​น้ำ​เข้า​ลึก​ชัก​ศึก​เข้า​บ้าน ทำ​เป็น​เรียน​ภาษาไทย​ไม่​รู้​เรื่อง​ต้อง​จ้าง​ครู​มา​สอน แล้ว​กลาย​มา​เป็น​เมียน้อย​ทิ่มแทง​ใจ

“ลำพัง​นัง​เมียน้อย​คง​เลีย​ว​ก็​ไอ๊หยา​เลี้ยว นี่​ยัง...” เตีย​ม​พูด​ไม่ทัน​จบ มีเสียง​เคาะ​ประตู​รัว

ตี๋​เล็ก​หงุดหงิด​โวยวาย “โว้ย...นี่​มัน​วัน​โลกาวินาศ​เรอะ​ไง​เว้ย”

“ม่าย​ช่ายน่อ ม่าย​ช่าย วัง​นี้​วัง​พะรึ​หัก ปี​นี้​วัง​พะรึ​หัก​เป็งอะทิบ​อ...ลี” เตีย​ม​พาซื่อ

เผย​เปิด​ประตู​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ฮิ้ม​พา​ชบา​แต่งตัว​สวย​ออก​ไป​ข้าง​นอก ตี๋​เล็ก​ดีใจ แต่​เตีย​ม​ร้อง​ว่า...อั๊วป​วก​จาย...​เตีย​ม​เดิน​งุ่นง่าน​เป็น​กังวล เพราะ​ตี๋​เล็ก​จะ​ดำเนิน​ตาม​แผน​ของ​เผย ใจ​หนึ่ง​ก็​กลัว ​ภาวนา​ให้​ฮิ้ม​กับ​ชบา​กลับ​มา​ก่อน​ดอก​แก้ว เผย​เตือน​ว่า​ถึงไม่​ทำ​วัน​นี้ วัน​หน้า​ก็​ต้อง​ทำ​อยู่ดี

“ถ้า​นัง​ชบา​รู้​ยัง​ม่าย​เท่า​ไหร่ แต่​ถ้า​อา​เฮีย​รู้ อั๊ว​ยัง​นึก​พา​ก​ไม่​ออก​ว่า​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“พอ​ถึง​เวลา​แล้ว​ก็​นึกออก​เอง​นั่นแหละ​เจ้า​ค่ะ”

เตีย​ม​ถอน​ใจ เผย​ปราม​ห้าม​ถอน​ใจ เตีย​ม​บ่น​ท้อ​ใจ​เผย​ก็​ห้าม​พูด เตีย​ม​ชัก​หงุดหงิด เอา​พัด​ฟาดหัว​เผย “ลื้อ​นั่ง​แหละ ห้าง​ขัก​คอ​อั๊ว ห้าง​ทะลุ​กลาง​ป้อง อั๊ว​รู้​แล้ว​ว่า​อั๊ว​ต้อง​ทำ...”

ตี๋​เล็ก​ตื่นเต้น เตรียม​ตัวจัดการ​กับ​ดอก​แก้ว

ooooooo

ฮิ้ม​พา​ชบา​มา​เดิน​ซื้อ​ของ​แถว​ราชวงศ์ แวะ​ทาน​ข้าว​หน้า​ไก่​เจ้า​อร่อย ชบา​เริ่ม​กังวล​มอง​นาฬิกา​ว่า​ใกล้​เวลา​โรงเรียน​ดอก​แก้ว​จะ​เลิก ฮิ้ม​บอก​ไม่​ต้อง​ห่วง ถ้า​ดอก​แก้ว​กลับ​บ้าน​ก่อน​ก็​มี​เรียม​ดูแล​อยู่ นานๆจะ​ออก​มา​เที่ยว​ทั้งที เขา​อยาก​ให้​ชบา​มี​ความ​สุข ชบา​อด​ประชด​เล็กๆไม่ได้​ว่าที่​มา​นี่​ขอ​อนุญาต​เตียม​หรือ​ยัง ฮิ้ม​ถาม​ทำไม​ต้อง​ขอ เขา​จะ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ก็ได้

ใกล้​เวลา​ดอก​แก้ว​จะ​กลับ เรียม​เตรียม​ทำ​ขนม​ปัง​หน้า​หมู​ไว้​ให้ เผย​เก​ร่​เข้า​มา​ใน​ครัว ทำ​จมูก​ฟุดฟิด เรียม​ตกใจ​ไล่​ให้​ออก​ไป เผย​ว่า​ไม่​เห็น​มี​ใคร​อยู่​เลย​เดิน​เข้า​มา เรียม​จึง​โอ้อวด

“เถ้าแก่​พา​คุณ​ชบา​ไป​เที่ยว​ราชวงศ์ คุณ​ชบา​เธอ​แต่งตัว​สวย​เชียว”

“เหรอ...แล้ว​เมื่อ​ไหร่​กลับ​ล่ะ” เผย​แอบ​เบ้​ปาก​ก่อน​จะ​ถาม

“เย็น​ค่ำ ย่ำ​สุ​ริ​ยา​มั้ง เห็น​ว่า​จะ​ซื้อ​นาฬิกา เสื้อ​ผ้า​สวยๆ...” เรียม​พูด​ไม่ทัน​จบ

เผย​เดิน​หนี​กลับ​ไป​เสีย​แล้ว เรียม​คิด​ว่า​คง​รีบ​ไป​รายงาน​เจ้านาย...พอ​ตี๋​เล็ก​รู้​ว่า​ชบาก​ว่า​จะ​กลับ​ก็​ค่ำ ดีใจ​สุดๆผิด​กับ​เตีย​ม​ที่​เ​ก็​ก​ซิม ปวด​ใจ สามี​พา​เมียน้อย​ไป​เที่ยว​จับจ่าย กิน​ของ​อร่อย

“เพราะฉะนั้น ม้า​ต้อง​แก้แค้น” ตี๋​เล็ก​ยุ “ไม่​นึก​เลย​ว่า เหตุการณ์​ทุก​อย่าง​มัน​จะ​เป็นใจ​ขนาด​นี้ ถ้า​ไม่​ใช่​บุพเพสันนิวาส​แล้ว​จะ​เรียก​ว่า​อะไร พอ​วาง​แผน​ปุ๊บ ทั้ง​อา​เตี่ย​ทั้ง​เมียน้อย​ก็​ไม่​อยู่​บ้าน​ปั๊บ”

แต่​เตีย​ม​ยัง​คร่ำครวญ​เจ็บใจ ตี๋​เล็ก​ปลอบ​แล้ว​สั่ง​เผย “ม้า​ครับ...ม้า​ไม่​ต้อง​เสียใจ ถ้า​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย ผม​จะ​พา​ม้า​ไป​กิน​ข้าว​หน้า​ไก่​ราชวงศ์​เอง นัง​เผย...แก​คอย​ดู​ไว้​นะ​ว่า​ดอก​แก้ว​กลับ​มา​เมื่อ​ไหร่ เรา​จะ​ได้​เริ่ม​ทำ​ตาม​แผน​ทันที...”

ตก​เย็น ดอก​แก้ว​กลับ​มา เรียม​ให้​ไป​ล้างมือ​ก่อน​มา​ทาน​ของว่าง​ เผย​รีบ​รายงาน​ตี๋​เล็ก และ​ทำ​ตาม​แผน แต่​ไม่​ลืม​ย้ำ​เตีย​ม

“คุณนาย​ใหญ่​ต้อง​จำ​ใส่​ศีรษะ​ไว้​เลย​นะ​เจ้า​คะ ว่า​ถึง​จะ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ดัง​ขนาด​ไหน​ก็​ห้าม​เปิด​ประตู​ออก​มา​เด็ดขาด”

“ถ้า​นั​งด​อก​แก้ว​มัง​เรียก​อั๊ว​ล่ะ”

“ก็​ไม่​ต้อง​ออก​ค่ะ ทำ​เป็น​ว่า​ไม่ได้​ยิน​อะไร​ทั้งนั้น ถึง​แม้​จะ​ได้ยิน​เต็ม​สอง​รู​หู​ก็ตาม​เจ้า​ค่ะ”

เผย​วิ่ง​มา​เรือน​ชบา สอด​ส่าย​สายตา​ไม่​เห็น​เรียม จึง​แอบ​เรียก​ดอก​แก้ว แล้ว​หลอก​ว่า​เตีย​ม​ไม่สบาย​ให้​ช่วย​ไป​ดู​หน่อย ที่​บ้าน​ไม่​มี​ใคร​อยู่ ตน​ก็​ความ​รู้​น้อย​นิด​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก ดอก​แก้ว​ลังเล​แต่​ก็​เป็น​ห่วง​จึง​ขอ​ไป​บอก​เรียม​ก่อน เผย​รีบ​ห้าม​แล้ว​บอก​ให้​ดอก​แก้ว​รีบ​ไป ตน​จะ​ไป​บอก​เรียม​เอง ดอก​แก้ว​หลง​เชื่อ เดิน​ตรง​ไป​บ้าน​ใหญ่

เข้า​มา​ใน​ตึก​ใหญ่ ดอก​แก้ว​ร้อง​เรียก​เตียม แต่​เงียบ​ไม่​มีเสียง​ตอบ เธอ​จึง​ตัดสินใจ​เดิน​ขึ้น​ข้าง​บน ด้วย​ความ​ไม่​รู้​ว่า​อยู่​ห้อง​ไหน​จึง​เดิน​ร้อง​เรียก “คุณ​แม่​ใหญ่​ขาๆๆ...”

เพราะ​ความ​กลัว เตีย​ม​เอา​หู​แนบ​ประตู​ฟัง ดอก​แก้ว​ตัดสินใจ​จะ​กลับ​ไป​ตาม​เผย​ พลัน​มีเสียง​ประ​ตู​ห้อง​สุดท้าย​แง้ม จึง​หัน​กลับ​ไป​มอง ค่อยๆเดิน​ไป​ผลัก​ประตู แล้ว​เธอ​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​ตี๋​เล็ก​ยืน​ยิ้ม​อยู่​ใน​ห้อง เขา​บอก​เธอ​ว่า​เตีย​มน​อ​นอ​ยู่​ให้​เข้า​มา

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ เมื่อกี้​เผย​บอก​ว่า​พี่​ตี๋​เล็ก​ไม่​อยู่” ดอก​แก้ว​ระวัง​ตัว​แจ

“เหรอ...นัง​เผย​มัน​คง​ไม่​เห็น​มั้ง” ตี๋​เล็ก​แสยะ​ยิ้ม

ดอก​แก้ว​หวาด​กลัว​หัน​หลัง​กลับ​จะ​วิ่ง ตี๋​เล็ก​กระชาก​แขน “จะ​ไป​ไหน...”

“ปล่อย​นะ พี่​ตี๋​เล็ก ไม่​งั้น​ดอก​แก้ว​จะ​ตะโกน​ให้​คน​ช่วย”

“ก็​เอา​สิ แต่​จะ​เตือน​ว่า ต่อ​ให้​แก​ร้อง​จน​คอ​แตก​ตาย​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​หรอก”

ดอก​แก้ว​ร้อง​ตะโกน​ให้​เรียม​ช่วย​ด้วย ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​จับ​เธอ​เหวี่ยง​เข้าไป​ใน​ห้อง “นัง​เรียม​มัน​มา​ไม่ทัน​หรอก แก​มัน​ตัว​แสบ นัง​แม่​แก​ก็​เหมือน​กัน วัน​นี้​ฉัน​จะ​ล้างแค้น​ให้​แม่​ของ​ฉัน มา​นี่”

ดอก​แก้ว​ดิ้นรน​ต่อสู้ ถูก​ตี๋​เล็ก​ตบ​หน้า​หัน เธอ​เอา​ตัว​รอด​ด้วย​การ​กัด​แขน​ตี๋​เล็ก​จน​เขา​ร้อง​ลั่น​ปล่อย​มือ เธอ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​ห้อง​จะ​ไป​ที่​บันได ตี๋​เล็ก​ตาม พลัน​เตีย​ม​เปิด​ประตู​ออก​มา ตี๋​เล็ก​ชะงัก​หัน​ไป​ตะคอก “ม้า​ออก​มา​ทำไม...”

เตีย​ม​เดิน​ไป​จับ​แขน​ดอก​แก้ว “ลง​ไป​คุย​ข้าง​ล่าง​เถอะ”


ดอก​แก้ว​รีบ​ประคอง​เตีย​ม​พา​เดิน​ลง​บันได​ด้วย​เกรง​จะ​เป็น​ลม​ตกลง​ไป แต่​ใจคอ​ยัง​สั่น​ไม่​หาย ตี๋​เล็ก​โกรธ​ผลุนผลัน​กลับ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู​โครม...ดอก​แก้ว​ให้​เตีย​ม​นั่ง​ที่​โซฟา เตีย​ม​หัน​มา​ลูบ​แขน​ดอก​แก้ว​เชิง​ขอร้อง “อา​หลอก​แก้ว ลื้อ​ใจ​เย็งๆก่อ​ง อา​โซ้ย​ตี๋​อี​ไม่​ล่า​ย​ตั้งใจ”

“ยิ่ง​กว่า​ตั้งใจ​อีก​ค่ะ แล้ว​นี่​ก็​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ด้วย”

“ลื้อ​อย่า​ฟ้อง​อา​เตี่ย​ล่า​ย​มั้ย...”

“ไม่ได้​ค่ะ ครั้ง​แรก​ยัง​พอ​อภัย แต่​ครั้ง​ที่​สอง​นี่​ ไม่​เด็ดขาด”

“อา​หลอก​แก้ว...” เตีย​ม​โอดครวญ ดอก​แก้ว​นึกได้​เพ่ง​พิศ​ว่า​ไม่สบาย​ไม่​ใช่​หรือ เตีย​ม​รู้ตัว​รีบ​ทำ​เป็น​อ่อน​แรง “ไม่​ซา...บาย...​ใช่​แล้ว อั๊ว​ไม่​ซา...บาย อู​ย มังป​วก​ไป​หมด ป​วก​จายล่วย”

“ไป​หา​หมอ​ดี​กว่า​ค่ะ ดอก​แก้ว​จะ​ไป​บอก​อา​ง้​วน” ดอก​แก้ว​จะ​ลุก​ขึ้น

เตีย​ม​รั้ง​ไว้​รีบ​บอก​ว่า​ตน​หาย​แล้ว และ​บีบน้ำตา “อา​หลอก​แก้ว ลื้อ​ให้​สังญา​กะ​คุ​ง​แม่​หญ่าย​ล่า​ย​มั้ย นึก​ว่า​สงสาร เห็งจาย​คุ​ง​แม่​หญ่ายบึ้มล่วย ล่า​ย​โป​รก​กา​รู​นา...”

ด้วย​ความ​รัก​ลูก เตีย​ม​ถึง​ขนาด​คุกเข่า​ประสาน​มือ​ขอร้อง​ดอก​แก้ว ทำเอา​ดอก​แก้ว​ตกใจ​ดึง​เตีย​ม​ให้​ลุก​ขึ้น เผย​เข้า​มา​เห็น​ตกใจ​เอา​มือ​อุด​ปาก​ไม่​ให้​มีเสียง​อุ​ทาน​รีบ​หลบ​แอบ​ดู ดอก​แก้ว​ขอร้อง​ไม่​ให้​เตีย​ม​ทำ​แบบ​นี้​เดี๋ยว​ตน​อายุสั้น เตีย​ม​พลั้งปาก “ลี...​เอ๊ย...ไม่​ลี...”

ดอก​แก้ว​ขอ​ให้​เตีย​ม​ลุก​ขึ้น​นั่ง​เก้าอี้ แต่​เตีย​ม​กลับ​บีบน้ำตา​ขอร้อง “ลื้อ​ต้อง​สัญญา​กะ​อั๊ว​ก่อ​ง​ว่า จะ​ไม่​ฟ้อง​อา​เตี่ย จะ​ไม่​บอก​ใคร​ทั้งนั้น ไม่​งั้ง​คุ​ง​แม่​หญ่าย​จะ​นั่ง​คุกเข่า​ไหว้​ลื้อ​อยู่​ยัง​งี้ ทั้ง​วัง​ทั้ง​คืง​เลย”

เตีย​ม​ก้มหัว​ปลกๆ ดอก​แก้ว​หนักใจ​จำ​ต้อง​รับปาก ทั้งที่​เจ็บใจ​และ​โกรธ​มาก เตีย​ม​ดีใจ​โอบ​กอด​ขอบใจ​ดอก​แก้ว เผย​ที่​แอบ​ดู​อยู่​ตา​เบิ่ง​โพลง​ไม่​คิด​ว่า​เตีย​ม​จะ​ทำ​ขนาด​นี้

ดอก​แก้ว​กลับ​มา​ที่​เรือน เรียม​ปรี่​เข้า​มา​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​มา ดอก​แก้ว​โกหก​ว่า​ไป​เดิน​เล่น​ พอ​เรียม​เห็น​รอย​แดง​ที่​หน้า​กับ​ผม​เผ้า​ยุ่งเหยิง​ก็​ตกใจ​ถาม​โดน​อะไร​มา ดอก​แก้ว​ว่า​ตน​หกล้ม​หน้า​ฟาด แล้ว​รีบ​ขอตัว​ไป​ทำ​การบ้าน เรียม​มอง​ตามอย่าง​สงสัย

ooooooo

ตบ​พื้น​โป้ง​เมื่อ​เผย​ได้​ฟัง​เตีย​ม​บอก​เหตุ​ผล​ที่​ยอม​กราบ​ปลกๆดอก​แก้ว “มิน่า คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม ​ถึง​เหลือ​เล็ก​นิดเดียว ต้อง​กราบ​มัน น่า​เวทนา”

“ถ้า​อั๊ว​ไม่​ทัง​ยัง​งั้ง มี​หวัง​มัง​ต้อง​ฟ้อง​อา​เฮีย ตาย​ยก​คัวกัง​หมด โลย​ฉะ​เพาะ​อา​ตี๋​เล็ก อี​ต้อง​โ​ดงเนละเท​กอ​อก​ไป​จาก​บ้า​น​นี้​แน่ๆ”

“นับ​ว่า​เป็น​ความ​ชาญ​ฉลาด​ของ​คุณนาย​ใหญ่​เจ้า​ค่ะ”

“อั๊วแค้ง​ใจ​นัก​ที่​ต้อง​ไหว้​กราบ​นัง​เหล็ก​หลอก​แก้ว”

“อย่า​ว่า​แต่​คุณนาย​ใหญ่​บิ๊ก​บึ้ม​เลย​เจ้า​ค่ะ แม้แต่​อี​เผย​ยัง​สุด​แสน​แค้น​จน​แทบ​กระอัก​เลือด ​คิด​ดู​สิ​คะ​ว่า​มัน​น่า​ทุเรศ​เวทนา​ขนาด​ไหน ที่​คน​ขนาด​คุณนาย​ใหญ่​ต้อง​ลง​ไป​คุกเข่า​กราบ​ไหว้​เด็ก​ข้าง​ถนน​อย่าง​นัง​คน​นั้น โถ...ลูกเต้า​เหล่า​ใคร​ก็​ไม่​รู้ อาจจะ​เป็น​พวก​หยำ​ฉ่า​ก็ได้”

เผย​ยิ่ง​พูด​เตีย​ม​ยิ่ง​แค้น สั่ง​ให้​เผย​หยุด​พูด แต่​เผย​เมามัน​พูด​ไป​อีก​ว่า​ป่านนี้​คง​ไปเล่า​กัน​สาม​บ้าน​แปด​บ้าน​แล้ว เตีย​ม​โกรธ​ฟาดหัว​เผย​โครม เผย​ร้อง​โอดโอย​ยอม​หยุด​แต่​โดย​ดี เตีย​ม​ลุก​เดิน​จะ​ไป​หา​ตี๋​เล็ก เผอิญ​กำลัง​ลง​มา​พอดี “จะ​ไป​ไหน อา​โซ้ย​ตี๋”

“จะ​ออก​ไป​ให้​พ้นๆบ้าน​หลัง​นี้”

“ลื้อ​อย่า​โกรธ​อา​ม้า​เลย​นะ   อา​ม้า​ทัง​ไป​เพราะ​ความ​หวัง​ลี”

“เนี่ย​นะ​หวัง​ดี เขา​เรียก​ว่า​หวัง​ร้าย​ต่างหาก ถ้า​ม้าไม่​มา​ขัดขวาง ป่านนี้​นั​งด​อก​แก้ว​เป็น​เมียผม​ไป​แล้ว ม้า​เป็น​มาร​ขวาง​ความ​สุข​ผม​ต่างหาก ผม​เสียใจ ผม​เกลียด​ม้า”

เตีย​ม​สะอึก​น้ำ​ตาไหล​พราก​ร้อง​ว่า “ไอ้​ห​ยา...อา​โซ้ย​ตี๋​ว่า​อั๊ว​เป็น​มา​ง อั๊วป​วก​จาย...”

ตี๋​เล็ก​วิ่ง​มา​เจอเผย​ชะเง้อ​คอ​มอง​ก็​ด่า​ว่า​เหมือน​ฮิปโป​ชูคอ เผย​หน้า​หงาย​เคือง​มาก บ่น​ปอดแปด​ว่า​ทำ​อย่าง​ตัว​เอง​แก่​แล้ว​จะ​ไม่​ลงพุง​หัวโล้น​บ้าง​ก็​แล้วไป...

อาบ​น้ำ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เสร็จ เรียม​เตรียม​ยามา​ประคบ​หน้า​ให้​ดอก​แก้ว ทำ​ไป​บ่น​ไป​ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า​ล้ม​หน้า​กระแทก​เพราะ​รอย​มัน​เหมือน​โดน​อย่าง​อื่น ดอก​แก้ว​เจ็บใจ​ที่​บอก​ไม่ได้ จึง​ว่า​ตน​โง่​เอง​ที่​ล้ม​ท่า​พิสดาร เรียม​ยิ่ง​งง

คืน​นั้น เผย​เอาน้ำ​ใบ​บัวบก​มา​ให้​เตีย​ม แล้ว​อด​ไม่ได้​ที่​จะ​ยุแยง​ว่า​ดอก​แก้ว​อาจจะ​ผิด​สัญญา​ ทำให้​เตีย​ม​เริ่ม​กังวล ตี๋​ใหญ่​กลับ​มา​พอดี​จึง​ถามยุแยง​ตะแคง​รั่ว​อะไร​อีก เผย​หน้าเสีย​ปฏิเสธ​เสียง​อ่อย เตีย​ม​เห็น​ตี๋​ใหญ่​ก็​รีบ​บอก​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​ปรึกษา...พอ​ตี๋​ใหญ่​รู้​เรื่อง​ที่​ตี๋​เล็ก​ทำ​ก็​โมโห​มาก

“ลื้อ​อย่า​โกรธ​น้อง​สิ อั๊ว​ให้​ลื้อ​มา​ช่วย​คิก”

“ผม​ไม่​ช่วย​หรอก​ครับ ม้า​เอง​ก็​ไม่​ต้อง​ช่วย มัน​กล้า​ทำ​เลวๆขนาด​นี้”

เตีย​ม​โกรธ​ประกาศ​ตัดขาด​แม่​ลูก​ถ้า​ไม่​ช่วย ตี๋​ใหญ่​ว่า​จะ​ทำให้​ตี๋​เล็ก​เคยตัว เตีย​ม​ไม่​สนใจ ถาม​คำเดียว​จะ​ช่วย​หรือ​ไม่ ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ​เฮือก​ด้วย​ความ​หนักใจ...ตี๋​ใหญ่​นั่ง​รอ​น้อง​ชาย​กลับ​มา​จน​ดึก พอ​ตี๋​เล็ก​เดิน​เข้า​บ้าน​มา ตี๋​ใหญ่​ก็​ชก​หน้า​โครม​ ชี้​หน้า “สำหรับ​ที่​แก​บังอาจ​ทำ​กับ​ดอก​แก้ว”

“ทำไม...นั​งด​อก​แก้ว​ดอก​ขวด​นั่น​มันวิเศษ​ขนาด​ไหน หา...วิเศษ​ขนาด​ไหน” ตี๋​เล็ก​ลุก​ขึ้น​ชก​คืน แต่​วืด​ชก​ลม และ​โดน​พี่​ชาย​ชก​เข้า​อีก​หมัด

ตี๋​เล็ก​ยิ่ง​โกรธ​ลุก​ขึ้น​ถลา​จะ​เข้าใส่​ตี๋​ใหญ่ เสียง​ฮิ้ม​ดัง​ขึ้น “นั่น​อะไร​กัน...”

ทั้ง​สอง​ชะงัก เตีย​ม​ลง​มา​วิ่ง​เข้าไป​ทุบตี​ตี๋​ใหญ่ “อา​เก๊า​ตี๋ ลื้อ​ต่อย​น้อง​ทังไม โถ...อา​โซ้ย​ตี๋​ของ​ม้า ไอ้​เก๊า​ตี๋​มัง​ใจร้าย อาโซ้ย​ตี๋​ของ​ม้า​ไม่​เคย​ทัง​อา​ลาย​มัง”

ตี๋​ใหญ่​มอง​เตีย​ม​ด้วย​แวว​ตา​เจ็บ​ช้ำ น้อยใจ ฮิ้ม​ตะโกน​ขึ้น​ว่า​ให้​หยุด​คร่ำครวญ​แล้ว​บอก​มา​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ตี๋​เล็ก​รีบ​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร เตีย​ม​โวย​ไม่​มี​ได้​อย่างไร ตี๋​เล็ก​ถลึงตา​ใส่​​เตีย​ม

“ผม​บอก​ว่า​ไม่​มี​ก็​ไม่​มี​สิ​ม้า ผม​กับ​เฮีย​ซ้อม​ชกมวย​กัน​ครับ บังเอิญ​หมัด​เฮีย​หนัก​ไป​หน่อย เอา​ไว้​ผม​จะ​ซ้อม​มา​ใหม่ ระวัง​ตัว​ไว้​นะ​เฮีย”ตี๋​เล็ก​พูดเป็น​นัยๆก่อน​จะ​เดิน​เลี่ยง​ไป

ฮิ้ม​เดิน​ตาม​เตีย​ม​ขึ้น​ห้อง เขา​ถาม​เตีย​มอ​ยู่​บ้าน​ทุก​วัน​ต้อง​รู้​ว่า​ลูก​สอง​คน​มี​ปัญหา​อะไร​กัน เตีย​ม​ส่าย​หน้า​ไม่​รู้ เพราะ​ตน​อยู่​บ้าน​แต่​ลูกๆไม่ได้​อยู่​บ้าน ฮิ้ม​หงุดหงิด​ที่​เตีย​ม​บ่ายเบี่ยง​ไม่​บอก

ooooooo

บรรยากาศ​ตลาด​คึกคัก เปี๊ยก​ช่วย​หง​วน​ขาย​ผัด​ไทย แทน​ไท​แวะ​มา​ทักทาย​และ​สั่ง​ผัด​ไทย​หนึ่ง​จาน เปี๊ยก​ไม่ค่อย​พอใจ​บอก​ไป​ว่า​ต้อง​รอ​นาน​หน่อย หง​วน​เห็น​ท่าที​เปี๊ยก​จึง​ถาม​ว่า​รู้จัก​หรือ ​เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ลูก​ชาย​สารวัตร​ใหญ่ หง​วน​ตกใจ​จะ​รีบ​ทำให้​ก่อน เปี๊ยก​ห้าม ทุก​คน​ต้อง​ตาม​คิว

พอดี​เส็ง​กับ​พวก​นั่ง​ส่งเสียง​ก่อกวน​อยู่​ร้าน​หมวย หงวน​เกรงใจ​รีบ​ให้​จิ๊บ​เอา​ผัด​ไทย​ไป​เสิร์ฟ​แทน​ไท​ก่อน ท่าทีแทนไท​สุภาพ​อ่อนโยน​ดู​เป็น​มิตร​จน​จิ๊บ​แปลก​ใจ แต่​เปี๊ยก​ไม่สนใจ...

วัน​นี้​ดอก​แก้ว​ไม่​ไป​โรงเรียน​เพราะ​เป็น​วัน​หยุด พยายาม​หลบหน้า​หลบตา​ชบา​แต่​ก็​ไม่​พ้น​ ชบา​ถาม​ลูก​สาว​ว่า​ไม่ได้​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​แน่​หรือ​ ดอก​แก้ว​หัวเราะ​กลบเกลื่อน​จะ​ไป​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​ได้ ตนหกล้ม​จริงๆ...ด้าน​ตี๋​เล็กเอาอกเอาใจ​เตีย​ม ตัก​ข้าว​ตัก​กับ​ให้ ตี๋​ใหญ่​ลง​มา​จะ​ออก​ไป​ทำ​งาน ​เตีย​ม​เรียก​ไว้ ตี๋​ใหญ่​พยายาม​เก็บ​ความ​น้อยใจ​ถาม​ว่า “ม้า​มี​อะไร​หรือ​ครับ”

“ก็​ม้า​บอก​ให้​เข้า​มา​ไง” ตี๋​เล็ก​วางอำนาจ​สั่ง

ตี๋​ใหญ่​โกรธ “ฉัน​ต้อง​ไป​ทำ​งาน ไม่ได้​อยู่​ว่างๆผลาญ​เงิน​ไป​วันๆ”

ทั้ง​เตีย​ม​และ​ตี๋​เล็ก​สะดุ้ง เผย​ยื่น​หน้า​มา​ว่า “คุณชาย​ใหญ่​เสียดสี​คุณชาย​เล็ก​เจ้า​ค่ะ คุณนาย”

“ทังไม​ลื้อ​เป็ง​คง​หยั่ง​งี้ อา​โซ้ย​ตี๋​เป็ง​น้อง​ชาย​คาง​กา​ดึ้บ กา​ดึ้บ​ตาม​ลื้อ​ออก​มา แต่​ลื้อ​กลับ​รังเกียจ​ชิงชัง​อี”

ตี๋​เล็ก​ว่า​ตี๋​ใหญ่​อิจฉา​ที่​ม้า​รัก​เขา​มาก​กว่า เตีย​ม​บ่น​พี่น้อง​ต้อง​รัก​กัน ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​เดิน​หนี​ เตีย​ม​ตะโกน​ไล่​หลัง “ลื้อ​จัง​ไว้​เลย​นะ ว่า​อา​โซ้ย​ตี๋​ทัง​อา​ลาย​ก็​ไม่​ผิก เพราะ​อั๊ว อก​รง​มา​กัก​มือ”

เห็น​ตี๋​ใหญ่​ไป​แล้ว เตีย​ม​จึง​หัน​มา​บอก​ตี๋​เล็ก​ว่า​ช่าง​มัน​ให้​กิน​ข้าว​กัน​ต่อ แต่​ตี๋​เล็ก​กลับ​บอก​ให้​เตีย​ม​ร่วมมือ​กับ​เขา​อีก​ครั้ง ถ้า​ครั้ง​นี้​ไม่​สำเร็จ เขา​จะ​ออก​จาก​บ้าน​นี้ เตีย​ม​ตกใจ​หน้า​เหวอ...

เห็น​พร​ทำ​สวน​อยู่ ดอก​แก้ว​เดิน​เลียบเคียง​เข้า​มา ถาม​ถึง​เปี๊ยก​เป็น​อย่างไร​บ้าง พรต​อบ​เหมือน​ท่อง​มา​ว่า ทำ​มา​หากิน​ตาม​อัตภาพ พอ​ดอก​แก้ว​ถาม​อีก​ว่า​ใคร​บอก​ให้​ตอบ​อย่าง​นี้ พร​ก็​พูด​ซื่อๆว่า​เปี๊ยก​สั่ง ดอก​แก้ว​เม้มปาก​ไม่​พอใจ...พอ​พร​ทำ​งาน​เสร็จ​เดิน​กลับ​บ้าน เจอ​เปี๊ยก​กลาง​ทาง ​เปี๊ยก​ก็​ถาม​ถึง​ดอก​แก้ว​เป็น​อย่างไร​บ้าง พรต​อบ​ว่า​ หกล้ม​หน้า​กระแทก​พื้น เท่านั้น​เปี๊ยก​ก็​แล่น​มา​ที่​บ้าน​ชบา ชะเง้อ​มอง​เข้าไป​
ใน​บ้าน ตี๋​เล็ก​มา​เห็น​โวยวาย​ว่า​เปี๊ยก​มา​ขโมย​ของ เปี๊ยก​บอก​ว่า​เปล่า ​ตี๋​เล็ก​จึง​แสยะ​ยิ้ม​และ​ว่า “สม​กัน​ยัง​กะ​ผี​เน่า​กับ​โลง​ผุ”

เปี๊ยก​ถาม​หมาย​ถึง​ใคร ตี๋​เล็ก​ตอบ​ว่า “ก็​แก​เป็น​ผี​เน่า ส่วน​อี​นัง​คน​นั้น​มัน​ก็​คือ​โลง​ผุ”

เท่านั้น​เปี๊ยก​ก็​ชก​โครม​เข้าที่​หน้า​ตี๋​เล็ก​หงายหลัง​ไป ตี๋​เล็ก​โกรธ​ชี้​หน้า​ด่า​เปี๊ยก...

ooooooo
ตอนที่ 5


ทำ​เป็น​เก่ง​แต่​พอตี๋​เล็ก​โดน​เปี๊ยก​ต่อย​ล้ม​ไป​กอง​ก็​ชี้​หน้า​ด่า​เปี๊ยก​ว่า​เป็น​กุ๊ย​ข้าง​ถนน เปี๊ยก​จึง​ไม่​เกรงใจ สวน​กลับ​ไป​ว่า “เออ แล้ว​ก็​จำ​ใส่​หัว​เอา​ไว้​ด้วย​ว่า ไอ้​กุ๊ย​ข้าง​ถนน​มัน​ก็​มี​สอง​มือ​สอง​เท้า​เหมือน​กัน มัน​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​รังแก​หรือ​ด่า​อยู่​ฝ่าย​เดียว​หรอก”

ตี๋​เล็ก​กำ​ก้อน​กรวด​ที่​พื้น​ปา​ใส่​หน้า​เปี๊ยก แล้ว​กระโจน​เข้า​ทั้ง​ชก​ทั้ง​เตะ พอ​เปี๊ยก​ตั้ง​หลัก​ได้​ก็​ไล่​ถลุง​กลับ​  ตี๋​เล็ก​สู้​ไม่ได้​ร้อง​ลั่น “ไอ้​เปี๊ยก กู​จะ​ฟ้อง​อา​เตี่ย ไอ้​เนรคุณ อา​เตี่ย​ดี​กับ​มึง​ขนาด​ไหน​มึง​ยัง​ทำร้าย​กู​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ได้”

เปี๊ยก​เงื้อ​หมัด​ค้าง รถ​ฮิ้ม​แล่น​กลับ​เข้า​มา​พอดี ตี๋​เล็ก​ร้อง​ลั่น​ให้​ช่วย​ด้วย เปี๊ยก​ถอย​ออก​ห่าง  ​ฮิ้ม​ก้าว​เข้า​มา​หน้า​เครียด ตี๋​เล็ก​ฟ้อง​ใส่ไฟ​ยกใหญ่ เปี๊ยก​ก้มหน้า​อย่าง​สำนึก​ผิด...เตีย​ม​ทำ​แผล​ให้​ลูก​ชาย​ไป​ปาก​ก็​ด่า​ว่า​เปี๊ยก​ไป เปี๊ยก​กราบ​เท้า​ขอโทษ​ฮิ้ม ตี๋​เล็ก​โวย​ว่า​ต้อง​กราบ​ตัว​เขา​ด้วย

“อา​เฮีย...ไอ้​เปี๊ยก​มังกังเ​ริก​เ​สิ​ก​สาง บัง​อา​ก​หาง​กล้า ทัง​ร้าย​ร่างกาย​อา​โซ้ย​ตี๋ อา​เฮีย​ต้อง​ลง​โท​กมัง​ให้​เข็ก​หลาก มังเป็ง​ใคร อา​โซ้ย​ตี๋​เป็ง​ใคร จะ​โกก​จะ​เกี​ยก​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​คิก”

เปี๊ยก​ก้มหน้า​นิ่ง ฮิ้ม​เอ่ย​ขึ้น “ไอ้​เปี๊ยก ลื้อ​กราบ​ขอโทษ​ลูก​อั๊ว​เดี๋ยวนี้”

เปี๊ยก​สะดุ้ง​มอง​หน้า​ฮิ้ม​ด้วย​สายตา​เจ็บ​ช้ำ ตี๋​เล็ก​ยิ้มเยาะ เปี๊ยก​ต้อง​กล้ำกลืน​ความ​เจ็บปวด​ค่อยๆก้ม​ลง​กลั้นใจ​กราบ ชบา​เดิน​เข้า​มา​พอดี พอ​เห็น​ภาพ​เปี๊ยก​ต้อง​กราบ​ตี๋​เล็ก​ก็​เวทนา​ทน​ไม่ได้​เดิน​กลับ​ไป​เงียบๆ ฮิ้​มก​ล่า​ว​กับ​เปี๊ยก​ว่า ให้​จำ​ไว้ จะ​ถูก​ผิด​อย่างไร​ก็​ทำร้าย​ลูก​เขา​ไม่ได้ เปี๊ยก​ก้มหน้า​ซ่อน​ความ​เจ็บ​ช้ำ​สุดๆ เตีย​ม​ไล่​เปี๊ยก​ให้​กลับ​ไป​และ​ห้าม​มา​เหยียบ​บ้าน​นี้​อีก เปี๊ยก​มอง​ฮิ้ม​ที่​ลุก​หนี ไม่​แม้แต่​จะ​เหลียว​มอง​เขา​บ้าง เปี๊ยก​ทั้ง​น้อยใจ​เสียใจ​เดิน​ออก​ไป

ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​บอก​เตีย​ม​ว่า “ผม​สะใจ​มาก​ที่สุด​เลย​ม้า วัน​นี้​เล่น​งาน​ศัตรู​ได้​ตั้ง​สอง​คน”

เตีย​ม​งง​ว่า​ใคร​อีก​คน ตี๋​เล็ก​สีหน้า​เหี้ยม​ขึ้น​มา​ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า ตี๋​ใหญ่​ไง...เตีย​ม​สะดุ้ง​รีบ​บอก​ว่า​นั่น​พี่​ชาย​นะ ตี๋​เล็ก​ว่า “จะ​เฮีย​หรือ​ไม่​เฮีย ถ้า​ทำตัว​เป็น​ศัตรู ผม​ไม่​เอา​ไว้​ทั้งนั้น”

เตีย​ม​ร้อง​ไอ๊​หยา ตก​ใจที่​ลูกคิด​อย่าง​งั้น...

ชบา​กลับ​มา​บ่น​กับ​เรียม​สงสาร​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ผ่าน​มา​ได้ยิน ทน​ไม่ได้​เข้า​มา​โวย​ว่า​พ่อ​ไม่​ยุติธรรม ตี๋​เล็ก​ก็​เจ้าเล่ห์ ตน​ยัง​เกลียด​เลย ชบา​เอ็ด “ตาย​แล้ว พี่​ตี๋​เล็ก​เขา​เป็น​พี่​ชาย​หนู​นะ​คะ​ลูก”

“คน​เป็น​พี่​ชาย​มัน​ไม่​ทำ​กับ​น้อง​อย่าง​นี้​หรอก” ดอก​แก้ว​พลั้งปาก

ชบา​ตกใจ​รีบ​ถาม​ว่า​ตี๋​เล็ก​ทำ​อะไร ดอก​แก้ว​อึกอัก​แก้ตัว​ว่า ก็​เมื่อ​วัน​ที่​เอา​ช็อกโกแลต​มา​ให้​ชบา​จึง​บอก​ต้อง​ไต่​สวน​ดู​ว่า​เปี๊ยก​ต่อย​ตี๋​เล็ก​ก่อน​จริง​หรือ​เปล่า ดอก​แก้ว​ยืนยัน

“พี่​เปี๊ยก​ไม่​เคย​ทำร้าย​ใคร​ก่อน หนู​รู้ หนู​รู้จัก​พี่​เปี๊ยก​ดี”

“รู้จัก​ดีแล้ว​ทำไม​ถึง​โกรธ​เขา​ตั้ง​นาน​ล่ะ​ลูก ป่านนี้​ยัง​ไม่​เห็นดี​กัน​เลย”

ดอก​แก้ว​อึ้ง​ไป...แต่​เรื่อง​นี้​ฮิ้ม​ก็​ไม่ได้​ปักใจ​เชื่อ​ว่า​เปี๊ยก​เริ่ม​ก่อน จึง​เข้า​มา​ถาม​ตี๋​เล็ก​ใน​ห้อง​ว่า​เรื่อง​มัน​เป็น​อย่างไร ตี๋​เล็ก​ยืนยัน​ว่า​อย่าง​ที่​เห็น เปี๊ยก​ทั้ง​เตะ​และ​ต่อย​เขา

“ทำไม​ลื้อ​ออก​มา​ให้​มัน​ต่อย​ถึง​นอก​บ้าน”

“ผม...เห็น​มัน​ด้อมๆมองๆที่​บ้าน​ครู​ชบา ก็​เลย​ออก​ไป​ถาม​ว่า​จะขโมย​อะไร มัน​ไม่​พอใจ​เลย​ต่อย​ผม​ครับ อีกอย่าง​ผม​เป็น​ห่วง​น้อง​ดอก​แก้ว​ด้วย”

“ลื้อ​พูด​จริง​หรือ​โกหก​อั๊ว​ไม่​รู้  แต่​ถ้า​จับ​ได้​ว่า​โกหก  ​อั๊ว​จะ​ให้​ลื้อ​กราบ​ตีน​มัน​กลับคืน” ฮิ้ม​พูด​จบ​เดิน​ออก​ไป ปล่อย​ให้​ตี๋​เล็ก​เข่น​เขี้ยว ตาย​ซะ​ดี​กว่า​ต้อง​กราบ​เปี๊ยก

ooooooo

ร้อน​ใจ​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​จึง​มา​ชวน​เรียม​ทำ​ที​ว่า​จะ​ไป​ซื้อ​หมู​สะเต๊ะ​ร้าน​โอ่ง เรียม​รู้ทัน​ดักคอ​ว่า​ตอน​นี้​เปี๊ยก​ไป​ทำ​งาน ดอก​แก้ว​ว่า​ไป​ดัก​ทัน เรียม​อ่อนใจ ดอก​แก้ว​วิ่ง​ไป​เห็น​เปี๊ยก​กำลัง​จะ​ขึ้น​รถ​เมล์​ก็​ร้อง​เรียก “พี่​เปี๊ยก...พี่​เปี๊ยก อย่า​เพิ่ง​ไป”

เปี๊ยก​ชะงัก​หัน​มอง​ดอก​แก้ว​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ ดอก​แก้ว​ดึง​เปี๊ยก​มา​คุย​ริม​น้ำ และ​ให้​เรียม​ไป​ซื้อ​หมู​สะเต๊ะ​แทน ตน​จะ​อยู่​คุย​กับ​เปี๊ยก เรียม​ลังเล เปี๊ยก​จึง​ชวน​ไป​คุย​กัน​ที่​ร้าน​โอ่ง

“คุย​ที่​นี่แหละค่ะ นะ​จ๊ะ...พี่​เรียม หนู​ไม่​ทำ​อะไร​เสียหาย​หรอก” ดอก​แก้ว​ขอร้อง​เรียม

เรียม​ปลอบ​ใจ​ตัว​เอง​ว่า​ดอก​แก้ว​กับ​เปี๊ยก​คง​ไม่ได้​คิด​อะไร​กัน พอ​เรียม​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​ก็​นั่ง​ลง​ริม​น้ำ เปี๊ยก​นั่ง​ตาม​แต่​รักษา​ระยะ​ห่าง​ให้​ไม่​น่า​เกลียด ดอก​แก้ว​มอง​รอย​ช้ำ​บน​หน้า​เปี๊ยก​แล้ว​ถาม​ว่า​เจ็บ​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไม่​เจ็บ ดอก​แก้ว​ถาม​อีก เกิด​อะไร​ขึ้น

“ก็​ไม่​มี​อะไร​มาก”

“งั้น​ทำไม​อา​เตี่ย​ต้อง​ให้​พี่​เปี๊ยก​กราบ​เท้า​ตี๋​เล็ก​ด้วย”

เปี๊ยก​อึ้ง ขบ​กราม​ด้วย​ความ​เจ็บ​ช้ำ ดอก​แก้ว​รู้สึก​ตัว​ว่า​ถาม​มาก​ไป​จึง​ขอโทษ เปี๊ยก​ส่าย​หน้า​ไม่​เป็นไร เรื่อง​มัน​จบ​ไป​แล้ว ดอก​แก้ว​เอื้อม​มือ​มา​จับ​แขน​เปี๊ยก​เป็น​เชิง​ปลอบ​ใจ เปี๊ยก​มอง​มือ​นั้น อยาก​จะ​กุม​มือ​ไว้​แต่​หักใจ​นิ่งเฉย​จน​ดอก​แก้ว​ถอน​ใจ​ดึง​มือ​กลับ​ไป แล้ว​ถาม

“ทำไม​พี่​เปี๊ยก​ให้​คน​อื่น​ไป​ทำ​สวน​แทน”

“ผม...ไม่ค่อย​ว่าง”

“พี่​เปี๊ยก​โกรธ​หนู​ต่างหาก”

“ผม​จะ​ไป​โกรธ​คุณ​หนู​เรื่อง​อะไร”

“ก็​เรื่อง​ที่​หนู​โกรธ​พี่​เปี๊ยก​ไง”

“แล้ว​คุณ​หนู​โกรธ​ผม​ทำไม” เปี๊ยก​มอง​หน้า​ดอก​แก้ว​อย่าง​ต้องการ​คำ​ตอบ

ดอก​แก้ว​อึกอัก พอ​เห็น​สายตา​อ่อนโยน​ของ​เปี๊ยก​ก็​ยิ่ง​เขิน​ตอบ​ไม่​ถูก เปี๊ยก​รบเร้า “ถ้า​คุณ​หนู​ไม่​บอก ผม​ก็​อาจจะ​ทำ​ผิด​ซ้ำ​ให้​คุณ​หนู​โกรธ​อีก...ผมไม่​อยาก​ทำให้​คุณ​หนู​โกรธ”

“หนู​ไม่​ชอบ​คน​ที่​ขาย​ขนม​หวาน” ดอก​แก้ว​ทำ​จมูก​ย่น

“ใคร...อ๋อ...หมวย​เล็ก”

“นั่นแหละ”

เปี๊ยก​มอง​ดอก​แก้ว​อย่าง​เพ่ง​พิศ​เหมือน​จะ​หยั่ง​ให้​รู้​ถึง​จิตใจ เธอ​หน้า​แดง​กับ​สายตา​ที่​มอง​มา​นั้น ก้มหน้า​ลง เขา​เริ่ม​จะ​เข้าใจ ค่อยๆเอื้อม​มือ​ไป​เชย​คาง​ให้​เงย​ขึ้น ดอก​แก้ว​หลบตา ทำให้​เขา​รู้​ว่า​เธอ​คิด​เหมือนกับ​เขา เขา​ต้อง​ตัดใจ​ปล่อย​มือ​จาก​เธอ ขยับ​ตัว​ออก​ห่าง​แล้ว​เปลี่ยน​เรื่อง​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​ทำไม​เรียม​ยัง​ไม่​มา ดอก​แก้ว​สีหน้า​จริงจัง​พูด​ขึ้น​ว่า “พี่​เปี๊ยก​อย่า​โกรธ​อา​เตี่ย​ของ​หนู​นะ”

“พูด​อะไร​อย่าง​นั้น เถ้าแก่​มี​พระ​คุณ​ล้น​เหลือ ต่อ​ให้​บอก​ให้​ผม​ไป​ตาย ผม​ก็​จะ​ไป”

“จริง​เหรอ แล้ว​ถ้า​อา​เตี่ย​บอก​ให้​เลิก​พูด​คุย​กับ​หนู​ล่ะ” เห็น​เปี๊ยก​นิ่ง​อึ้ง​ดอก​แก้ว​ถาม​ย้ำ “ว่า​ไง​คะ พี่​เปี๊ยก​จะ​เชื่อ​หรือ​ไม่...

พี่​เปี๊ยก ทำไม​ต้อง​คิด​นาน​ขนาด​นั้น”

“พี่​คง​ตอบ​ไม่ได้ เพราะ​เหตุการณ์​ที่​คุณ​หนู​สมมติ​จะ​เกิด​ขึ้น​หรือ​เปล่า ก็​ยัง​ไม่​มี​ใคร​รู้​ อีกอย่างพี่​มั่น​ใจ​ว่า พี่​คง​ไม่​ทำ​อะไร​เลว​ร้าย​ถึง​ขนาด​ให้​เถ้าแก่​สั่ง​ห้าม​อย่าง​นั้น”

“ก็​ถ้า​หาก​อา​เตี่ย​เกิด​ห้าม...”

“แล้ว​ดอก​แก้ว​จะ​เชื่อ​รึ​เปล่า​ล่ะ”

“ไม่​ค่ะ เพราะ​ดอก​แก้ว​มั่นใจ​ว่า​พี่​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี และ​จะ​ไม่​มี​วัน​ทำ​อะไร​เหลวไหล​อย่าง​แน่นอน ดอก​แก้ว​ตอบ​แล้ว ตา​พี่​เปี๊ยก​ตอบ​บ้าง” คำ​พูด​ของ​ดอก​แก้ว​ดู​หนักแน่น​จริงจัง

เปี๊ยก​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร โชค​ดี​ที่​เรียม​กลับ​มา​เสีย​ก่อน เปี๊ยก​จึง​บอก​ให้​ดอก​แก้ว​รีบ​กลับ​บ้าน เขา​ก็​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ​งาน​เหมือน​กัน ดอก​แก้ว​ทำ​หน้า​ไม่ค่อย​เต็มใจ​นัก

ooooooo

เวลา​ประมาณ​ตี​สี่...เถ้าแก่​คุ​ง​ชะเง้อ​คอ​รอ​เปี๊ยก​อยู่​หน้า​ร้าน เพื่อ​ให้​เปี๊ยก​ไป​เปีย​ลำไย​ที่​ตลาด​มหา-​นาค​ให้ เปี๊ยก​มา​สาย​จน​เถ้าแก่​คุ​ง​หงุดหงิด แต่​พอ​มา​ถึง​กลับ​ไม่​โกรธ​แถม​เอาใจ​ให้​กิน​ข้าว​กิน​ปลา​ก่อน ถึง​เวลา​เปีย​ลำไย เปี๊ยก​ตกลง​กับ​หนาน​คน​งาน​เถ้าแก่​คุ​ง​ให้​คอย​ลาก​เข่ง​ลำไย​ไป​ขาย​ทันที​เวลาเขา​ลาก​เข่ง​ส่ง​ให้ ที่​เหลือ​จะ​ให้​ลูกน้อง​ขน​ต่อ​ไป​ให้​เถ้าแก่​คุ​ง

การ​เปีย​ลำไย จะ​มี​คน​จาก​หลาย​ร้านค้า​มา​รอ​รับ เวลา​ที่​มี​รถ​มา​ส่ง​ลำไย​เขา​จะ​เรียก​ชื่อ​ร้าน​แต่ละ​ร้าน​ให้​มา​รับ​อย่าง​รวดเร็ว​มาก เปี๊ยก​อาศัย​ความ​ไว​ลากเข่ง​ของ​ร้าน​อื่น​ติดมือ​มา​ด้วย ถือ​เป็น​กำไร​ใน​ครั้ง​นั้น ฉะนั้น​ทุก​ร้าน​ต้อง​ว่องไว...หมวย​เดิน​มา​กับ​เพื่อนๆพอ​เห็น​เปี๊ยก​ถอด​เสื้อกล้าม​เป็น​มัดๆกระโดด​ขึ้น​โต๊ะ​ทำ​การ​เปีย​ลำไย ก็​กรี๊ด​กร๊าด​กัน​ใหญ่ หมวย​เข้า​มา​ช่วย​ตะโกน​โฆษณา​ว่า​ลำไย​หวาน​กรอบ​มาก ผู้คน​แย่ง​กัน​ประมูล



ดอก​แก้ว​ขอ​ชบา​ออก​มา​ซื้อ​ยา​กับ​เรียม แต่​แล้ว​กลับ​ไม่​ไป​ วิ่ง​มา​ดู​เปี๊ยก​เปีย​ลำไย พอ​เห็น​หมวย​ช่วย​เปี๊ยก​อยู่​ก็​ไม่​พอใจ คว้า​ลำไย​มา​ชิม​แล้ว​ร้อง​ขึ้น​ว่า “จืด​สนิท ไม่​เห็นจะ​อร่อย​เลย...”

เรียม​ยกมือ​ทาบ​อก​ตกใจ ทุก​คน​ชะงัก​หัน​มา​มอง​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​ถอน​ใจ​เฮือก​ใน​ขณะ​ที่​ดอก​แก้ว​มอง​เปี๊ยก​อย่าง​ท้าทาย...

ดอก​แก้ว​เดิน​จ้ำ​พรวดๆ ด้วย​สีหน้า​บึ้งตึง เรียม​วิ่ง​ตาม​ตักเตือน

“คุณ​หนู​ไม่​ควร​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น เปี๊ยก​เขา​อาจจะ​ขาย​ไม่ได้”

“ดี สมน้ำหน้า”

“แล้ว​ใครๆ เขา​อาจจะ​ตำหนิ​คุณ​หนู”

ดอก​แก้ว​ไม่​แคร์ เพราะ​หมั่นไส้​ที่เปี๊ยก​ทำ​เป็น​ถอด​เสื้อ​โชว์​กล้าม​สาวๆ เรียม​ตกใจ​กับ​คำ​พูด​ของ​ดอก​แก้ว​ พยายาม​ไม่​คิด​ใน​ทาง​ไม่​ดี...หมวย​เปีย​ลำไย​ของ​เปี๊ยก​มา​สอง​เข่ง​เอา​กลับ​มา​ทำ​ข้าวเหนียว​เปียก​ลำไย​ที่​บ้าน เจ๊​ส้​วน​บ่น​ว่า​เอา​มา​ทำไม​มากมาย และ​ถาม​ว่า​ทำไม​ต้อง​อุดหนุน​เปี๊ยก หมวย​ตอบ​ตามตรง​ว่า​เพราะ​เปี๊ยก​หล่อ​ล่ำ​ถูกใจ เจ๊​ส้​วน​ร้อง​ลั่น

“ฟัง​นะ​นัง​หมวย รูป​หล่อ​น่ะ​กิน​ไม่ได้​หรอก มัน​ต้อง​มี​เงิน แล้ว​พ่อ​เส็ง​เค้า​ก็​มี​เงิน เอ็ง​เป็น​เมีย​เขา​เอ็ง​ก็​สบาย แถม​แม่​ยัง​สบาย​อีก​ด้วย ไม่​ต้อง​ทำ​ขนม​ขาย​งกๆ”

หมวย​ไม่​สนใจ​แถม​ยืนยัน​ว่า ตน​จะ​เป็น​เมีย​คน​ที่รัก​เท่านั้น เจ๊​ส้​วน​ตกใจ​เถียง​ไม่​ออก...

ดอก​แก้ว​กลับ​มา​มือ​เปล่า​ไม่​มี​ยา เธอ​บอก​ชบา​ว่า​หาย​เป็น​ปลิด​ทิ้ง​แล้ว ตอน​นี้​ขอตัว​ไป​ทำ​การบ้าน ชบา​หัน​มา​ถาม​เรียม​ซึ่ง​กำลัง​จะ​เลี่ยง​หนี เรียม​ตัดสินใจ​บอก​ความ​จริง​ว่า​ดอก​แก้ว​ไป​ดู​เปี๊ยก​เปีย​ลำไย ชบา​แปลก​ใจ “อ้าว​ ไหน​ทำท่า​ว่า​โกรธ​นัก​โกรธ​หนา​ไง”

“คราว​นี้​คง​โกรธ​มาก​กว่า​เก่า​อีก​ค่ะ” เรียม​พูด​แค่​นั้น​ก็​เลี่ยง​ออก​ไป​ไม่​อยาก​เล่า​อะไร...

คน​ของ​เส็ง​เห็น​หมวย​เปีย​ลำไย​ของ​เปี๊ยก​ก็​รีบ​มา​ฟ้อง เส็ง​แล่น​มา​ถาม​หมวย​ถึง​บ้าน เจ๊​ส้​วน​ต้อนรับขับสู้​อย่าง​ดี หมวย​เซ็ง​แต่​แล้ว​คิด​ได้​ว่า​จะ​ถอน​เงิน​ค่า​ลำไย​คืน​ได้​จาก​ใคร หมวย​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า คิด​จะ​ทำ​ข้าวเหนียว​เปียก​ลำไยไป​ฝาก​ลุง​ของ​เส็ง​ด้วย แต่​ซื้อ​มา​มาก​เกินไป ไม่​รู้​จะ​เอา​ที่​เหลือไป​ไว้​ที่ไหน เงิน​ก็​ลง​ไป​เยอะ เส็ง​รีบ​บอก​ว่า​เขา​เหมา​ต่อ​เอง หมวย​แอบ​ยิ้ม​เท่า​นี้​ก็ได้​เงิน​คืน...

คน​ของ​เส็ง​แบก​เข่ง​ลำไย​เดิน​ตาม​เส็​งอ​อก​มา​จาก​บ้าน​หมวย ระหว่าง​ทาง​เห็น​ต้อย​เดิน​มา​เส็ง​รู้​ว่า​ต้อง​ไป​หา​หมวย​จึง​แกล้ง​เข้าไป​ทัก “จะ​ไป​บ้าน​หมวย​เล็ก​หรือ​วะ”

“แล้ว​เอ็ง​ล่ะ เพิ่ง​ถูก​หมวย​ถีบ​ส่ง​ออก​มา​ล่ะ​สิ” ต้อย​ตอบ​อย่าง​กวนๆ

เส็ง​จะ​ให้​ผิดใจ​กับ​เปี๊ยก จึง​บอก​ว่า​เขา​เพิ่ง​ช่วย​สงเคราะห์​หมวย​ที่​อุตส่าห์​ตื่น​แต่​เช้า​ไป​ประมูล​ลำไย​ของ​เปี๊ยก​มา​ตั้ง​สอง​เข่ง ไม่​รู้​ไป​หลง​คารม​อะไร “ระวัง​นะ​เว้ย เพื่อน​เรา​มัน​จะ​เผา​เรือน ไอ้​ข้า​น่ะ ไม่​เท่า​ไหร่​หรอก เพราะ​เอ็ง​นับ​ว่า​เป็น​ศัตรู​อยู่​แล้ว แต่​ไอ้​เปี๊ยก​เพื่อน​รัก​ของ​เอ็ง​นี่​สิ”

เส็ง​ยั่ว​ยุ​แล้ว​เดิน​ไป ปล่อย​ให้​ต้อย​ยืน​คิด​หวั่น​ใจ...เย็น​วัน​นั้น​ต้อย​ไป​ดัก​รอ​ถาม​เปี๊ยก​ตรงๆว่า​ชอบ​หมวย​หรือ​เปล่า เปี๊ยก​ยืนยัน​หนักแน่น “ถึง​เอ็ง​ไม่​ใช่​เพื่อน ข้า​ก็​ไม่ได้​คิด​จะ​ชอบ​หมวย​เล็ก​  ชัด​หรือ​ยัง...นึก​ยัง​ไง​ถึง​ถาม​แบบ​นี้”

เปี๊ยก​มอง​ต้อย​ด้วย​สายตา​จริงใจ ทำให้​ต้อย​เชื่อใจ​และ​เสียใจ​ที่​สงสัย​เพื่อน


ooooooo

ขณะ​ที่​ดอก​แก้ว​นั่ง​อ่าน​หนังสือ​อยู่​หน้า​บ้าน ตี๋​ใหญ่​กลับ​​จาก​ทำ​งาน​เข้า​มา​ทัก​ถาม​ว่า​สอบ​เข้า​มหาวิทยาลัย​ปี​นี้​ใช่​ไหม ดอก​แก้ว​แปลก​ใจ​ที่​ตี๋​ใหญ่​จำ​ได้ ตี๋​ใหญ่​ยิ้ม​ให้​อย่าง​เอ็นดู

“แล้ว​ทำ​ไมพี่​ถึง​จะ​จำ​ไม่ได้​ล่ะ”

“ก็...ดอก​แก้ว​เห็น​พี่​ตี๋​ใหญ่​ทำ​แต่​งาน ไม่​น่า​จะ​สนใจ​เรื่อง​แบบ​นี้”

“ดอก​แก้ว​เป็น​น้อง​สาว​ของ​พี่ พี่​ต้อง​สนใจ​อยู่​แล้ว”

ดอก​แก้ว​ทึ่งที่​ตี๋​ใหญ่​ไม่​เหมือน​ตี๋​เล็ก สายตา​เธอ​มี​แวว​เจ็บแค้น​ชิงชัง “พี่​ตี๋​ใหญ่​คิด​ว่า​ดอก​แก้ว​เป็น​น้อง แต่​พี่​ตี๋​เล็ก...”

“ดอก​แก้ว​โต​เป็น​สาว​แล้ว ต้อง​ระวัง​ตัว” ตี๋​ใหญ่​เข้า​ใจ ทำ​อะไร​ไม่ได้ ได้​แต่​เตือน

“ดอก​แก้ว​ถาม​อะไร​พี่​ตี๋​ใหญ่​หน่อย​ได้​ไหม​คะ ดอก​แก้ว​เคย​จะ​ถาม​แม่ แต่​ก็​กลัว​แม่​จะ​ลำบาก​ใจ”

“ดอก​แก้ว​อยาก​รู้​อะไร​ล่ะ ถ้า​พี่​รู้ พี่​ก็​จะ​ตอบ”

“ดอก​แก้ว​ใช่​ลูก​อา​เตี่ย​หรือ​เปล่า​คะ”

ตี๋​ใหญ่​สะดุ้ง​นิ่ง​อึ้ง ดอก​แก้ว​น้ำตา​คลอ​บอก​ว่า “ที่​พี่​ตี๋​ใหญ่​ไม่​พูด​อะไร​เป็น​คำ​ตอบ...ถึง​จะ​ใช่​หรือ​ไม่​ใช่ ดอก​แก้ว​ก็​ยัง​รัก​อา​เตี่ย​เหมือน​เดิม”

ตี๋​ใหญ่​คิด​หา​คำ​พูด พอดี​เผย​มา​ตาม ส่งเสียง​ขัดจังหวะ ดอก​แก้วรีบ​ปาด​น้ำตา เผย​จ้อง​อย่าง​อยาก​รู้ “คุณ​หนู​หลอก เอ๊ย ดอก​แก้ว​ร้องไห้​หรือ​คะ ร้อง​ทำไม ใคร...”

ตี๋​ใหญ่​ขัด​ขึ้น ถาม​ว่า​มา​ทำไม เผย​บอก​ว่า​เตีย​ม​ให้​มา​ตาม​ไป​หา ตี๋​ใหญ่​ไม่​พอใจ​ไล่​ให้​เผย​กลับ​ไป​ก่อน แต่​เผย​ยืนยัน​ว่า​ต้อง​ไป​เดี๋ยวนี้ ดอก​แก้ว​จึง​บอก​ให้​ตี๋​ใหญ่​กลับ​ไป ตน​ก็​จะ​เข้า​บ้าน...

มา​ถึงเตีย​ม​เอ็ดตะโร​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ไป​คุย​กับ​ดอก​แก้ว​ทำไม ตี๋​ใหญ่​ถาม​กลับ​ว่า

“แล้ว​ทำไม​ผม​จะ​ไป​คุย​กับ​น้อง​ไม่ได้​ล่ะ​ครับ”

“เพราะ​คุณชาย​เล็ก​จอง​เอา​ไว้​แล้ว​ค่ะ” เผย​เสนอ​หน้า​ตอบ

ตี๋​ใหญ่​เอ็ด​เผย​ไม่​มี​สิทธิ์​พูด​พล่อยๆแต่เตีย​ม​กลับ​บอก​ว่า​เผย​พูด​ถูก ตี๋​ใหญ่​ย้อน​ถาม “ดอก​แก้ว​เป็น​ลูก​อา​เตี่ย​เหมือน​กัน พวก​เรา​มี​พ่อ​คน​เดียวกัน​นะ​ครับ”

“ลื้อ​อย่า​ทัง​เป็ง​โง่​ไป​หน่อย​เลย นัง​หลอก​แก้ว​มังใช่ลูก​อา​เตี่ย​ที่ไหน มัง​เป็ง​เหล็ก​ข้าง​ทา​หน​ง นัง​ครู​ชบา​เ​ก็​ก​มา​เลี้ยง แล้ว​อ้อ​ง​วอ​ง​ให้​อา​เตี่ย​รัก​เป็ง​ลูก”

“ม้า​พูด​ออก​มา​ได้​ยัง​ไง”

เตีย​ม​โวย​ว่า​ทำไม​จะ​พูด​ไม่ได้ เผย​คอย​เสริม​ว่า​ใช่ๆ ตี๋​ใหญ่​ทน​ไม่​ไหว​ลุก​หนี เตีย​ม​ตะโกน​ไล่​หลัง “จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป แต่​จัง​ใส่​หัว​ไว้​เลย​ว่า ห้าง​เอาเรื่อง​นี้​ไป​บอก​อา​เตี่ย...และ​อา​โซ้ย​ตี๋​จอง​นัง​หลอก​แก้ว​ไว้​ก่อง​แล้ว ห้าม​ลื้อ​แย่ง​น้อง​เหล็ก​ขาก”

ตี๋​ใหญ่​สะเทือนใจ​และ​น้อยใจ​มาก ก้มหน้า​เดิน​ไป...

ooooooo

ช่วง​หัวค่ำ ชบา​มา​ดัก​รอ​ฮิ้ม​กลับ​จาก​ทำ​งาน ดึง​มา​คุย​ใน​บ้าน เธอ​ต้องการ​ถาม​เรื่อง​ที่​ฮิ้มให้​เปี๊ยก​กราบ​ตี๋​เล็ก ฮิ้ม​บ่น​ว่า​ทำไม​ชบา​ต้อง​ปกป้อง​เปี๊ยก​ทุก​ครั้ง ทั้งที่​เปี๊ยก​มี​เรื่อง​กับ​ลูก​เขา

“ถ้า​เฮีย​คิด​ว่า​ลูก​เมีย​เฮีย​ทำ​อะไร​ถูก​หมด ฉัน​ก็​ไม่​มี​อะไร​จะ​พูด​กับ​เฮีย​แล้ว เชิญ​เฮีย​กลับ​ไป​หา​ลูก​เมีย​ที่​ตึก​ใหญ่​เถอะ...แล้ว​ฉัน​ก็​จะ​จำ​ใส่ใจ​เอา​ไว้​ว่า...”

“ทำไม​ลื้อ​จะ​ต้อง​ไป​เดือด​เนื้อ​ร้อน​ใจ​กับ​คน​พวก​นั้น”

“จะ​คน​พวก​นั้น​หรือ​คน​พวก​ไหน​มัน​ก็​คน​เหมือน​กัน ถ้า​จะ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​แค่​ชาว​บ้าน ฉัน​ก็​เป็น​ชาว​บ้าน​เหมือน​กัน ไม่ได้​มี​อะไร​ดิบดี​ไป​กว่า​กัน มิ​หนำซ้ำ...”

“เอา​น่า อั๊ว​ยัง​ไม่ได้​ว่า​อะไร​สัก​หน่อย”

“อ๋อ เฮีย​ไม่ได้​ว่า​หน่อย​นึง​หรอก แต่​ว่า​เยอะ​ทีเดียว​แหละ เฮีย​ดูถูก​พวก​ที่​เฮีย​จัด​ระดับ​ว่า​เป็น​ชาว​บ้าน ซึ่ง​ก็​รวม​ทั้ง​ฉัน​ด้วย”

ฮิ้ม​รีบ​คว้า​มือ​ชบา​มา​กุม​ไว้ และ​ขอโทษ​จะ​ให้​เขา​ทำ​อย่างไร ชบาขอ​​แค่​ให้​เขา​มี​ความยุติธรรม​กับ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย ฮิ้ม​ถาม​ว่า​ถึง​กับ​ต้อง​ให้​เขา​ลงโทษ​ลูก​เมีย​ต่อหน้า​เปี๊ยก​ไหม ชบา​เตือน

“ฉัน​คง​ไม่​บังอาจ​ให้​เฮีย​ทำ​ขนาด​นั้น​หรอก ฉัน​ว่า​ลึกๆแล้ว​เฮีย​ก็​รู้จัก​นิสัย​อุดม​เหมือน​กัน ​แล้ว​ก็​รู้​ด้วย​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​ใช่​คน​ที่​จะ​ลง​ให้​กับ​ใคร​ง่ายๆ โดยเฉพาะ​ถ้า​เขา​ไม่​ผิด แต่​ที่​ยอม​ลด​ทิฐิ​ทำ​ตาม​ที่​เฮีย​สั่ง​ก็​เพราะ​เขา​กตัญญู​เฮีย” ชบา​พูด​จบ​เดิน​ออก​ไป ปล่อย​ให้​ฮิ้ม​นิ่ง​คิด

ฮิ้ม​หน้า​เครียด​กลับ​มา​บ้าน​ใหญ่ เจอ​เตีย​ม​นั่ง​ฟัง​งิ้ว​อยู่​กับ​เผย ฮิ้ม​ถาม​หา​ตี๋​เล็ก เตีย​ม​สะดุ้ง​ร้อย​วัน​พันปี​ไม่​เคย​ถาม​หา ต้อง​มี​เรื่อง​ไม่​ดี​แน่ ฮิ้ม​ไม่​บอก​อะไร สั่ง​ไว้​ว่า ตี๋​เล็ก​กลับ​มา​เมื่อ​ไหร่​ให้​ไป​หา​เขา​ที่​ห้อง เตีย​ม​ใจคอ​ไม่​ดี นั่ง​รอ​ตี๋​เล็ก​กลับ​บ้าน

เย็น​วัน​นั้น เปี๊ยก​เอา​ผัด​ไทย​กับ​ขนม​เบื้อง​มา​ฝาก​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว เรียม​ให้​เปี๊ยก​เอา​เข้าไป​ให้​เอง​เพราะ​ทั้ง​สอง​กำลัง​จะ​ทาน​อาหาร​เย็น​พอดี...ดอก​แก้ว​บ่น​ว่า​เบื่อ​อาหาร​บน​โต๊ะ​จะ​แย่ แต่​พอ​เรียม​พา​เปี๊ยก​ถือ​ผัด​ไทย​เข้า​มา ชบา​จึง​บอก​งั้น​ทาน​ผัด​ไทย ดอก​แก้ว​งอน​ทันที นั่ง​ลง​กิน​ข้าว


“ใคร​บอก​คะ หนู​ชอบ​ทาน​ข้าว​หมู​ทอด​กับ​แกงจืด​หมู​บะ​ช่อ​นี่แหละ เบื่อ​พวก​ก๋วยเตี๋ยว”

ชบา​รู้สึก​ขวาง​นิดๆ จึง​บอก​เปี๊ยก​ว่า​ให้​ทาน​ข้าว​ด้วย​กัน ส่วน​ผัด​ไทย​ตน​จะ​ทาน​เอง ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ​แกล้ง​ดึง​จาน​หมู​ทอด​กับ​แกงจืด​ไป​ไว้หน้า​ตน​ไม่​ให้​เปี๊ยก​ตัก​ถึง ชบา​เอ็ด​ให้​เลื่อน​กลับ​มา​ตรง​หน้า​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ดื้อ​ไม่​ยอม เปี๊ยก​รีบ​เอาใจ

“ไม่​เป็นไร​ครับ ผม​ทาน​ผัด​ไทย​ของ​ผม​เอง​ก็ได้...”

“เปี๊ยก​ก็​เป็น​เสีย​อย่าง​นี้ ยาย​หนู​ถึง​ได้​ข่ม​เอาๆ”

เปี๊ยก​ยิ้มๆ ก้มหน้า​กิน​ก๋วยเตี๋ยว​ตัว​เอง​​ไป ใน​ขณะ​ที่​ดอก​แก้ว​ทำท่า​เคี้ยว​ตุ้ยๆยั่ว...


เผย​เห็น​เปี๊ยก รีบ​มา​ฟ้อง​เตีย​ม​ว่า​ชบา​เปิด​โอกาส​ให้​เปี๊ยก​มา​หาด​อก​แก้ว ยุ​ให้​เตีย​ม​ฟ้อง​ฮิ้ม เตีย​ม​จึง​เข้าไป​หา​ฮิ้ม​ใน​ห้อง พยายาม​พูด​ให้​ฮิ้ม​ไม่​พอใจ​ที่​ชบา​ปล่อย​ให้​เปี๊ยก​มา​หาด​อก​แก้ว แต่​ฮิ้ม​ทำ​เฉย เตีย​ม​จึง​โวย

“ฮึ  ที​ยัง​งี้​ทังเป็ง​ไม่​เข้า​จาย  แต่​พอ​อา​โซ้ย​ตี๋​ล่ะก็​คอย​จัก​ผิก ลื้อ​มัง​ไม่​ยุติ​ทัง พ่อ​ยัง​งี้​ก็​มี​ล่วย ลูก​ตัว​เอง​ไม่​รัก ไป​รัก​เหล็ก​ข้าง​ทา​หน​ง ลูกเต้า​เหล่า​ใคร​ก็​ไม่​รู้” เตีย​ม​โวยวาย​แล้ว​กลับ​ออก​ไป

ฮิ้ม​ครุ่นคิด​แล้ว​มา​ยืน​มอง​ตรง​หน้าต่าง...เปี๊ยก​อยู่​ช่วย​เรียม​เก็บ​โต๊ะ ล้าง​จาน ดอก​แก้ว​เดิน​เข้า​มา​ใน​ครัว แกล้ง​พูด​เยาะ​เปี๊ยก​ว่า วัน​อาทิตย์ แทน​ไท​จะ​มา​ติว​คณิตศาสตร์ ให้​เรียม​ทำ​ของ​อร่อยๆไว้​ด้วย เรียม​ถาม​ว่า​ทุกที​เห็น​ให้​เปี๊ยก​ติว​ให้

“ให้​คุณ​ต้น​ติว​ให้​ดีแล้วล่ะ​ครับ ผม​ไม่​เก่ง​พอ” เปี๊ยก​ขัด​ขึ้น

“รู้ตัว​ก็ดี​แล้ว” ดอก​แก้ว​สวน​ทันควัน

เรียม​ปราม​ว่า​พูด​แบบ​นี้​เปี๊ยก​จะ​เสียใจ ดอก​แก้ว​ยัก​ไหล่​ไม่​แคร์ เปี๊ยก​กล้ำกลืน​ความ​น้อยใจ​รีบ​ล้าง​จาน​ให้​เสร็จ​เร็วๆ ดอก​แก้ว​ยัง​เล่า​ว่า เธอ​ต้อง​ไป​งาน​วัน​เกิด​คุณ​แม่​ของ​แทน​ไท​ด้วย​ต้อง​เล่น​​ดนตรี​ไทย​โชว์ เปี๊ยก​สะเทือนใจ​เผลอ​ทำ​จาน​ตก​แตก ดอก​แก้ว​ได้ที​ขู่​ว่า จาน​ใบ​นี้​แพง​มาก ​เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เขา​จะ​ไป​หา​ซื้อ​มา​คืนให้ แต่​พอ​เปี๊ยก​มา​บอก​ชบา เธอ​กลับ​เอ็ด​เขา​ว่า​ไม่​ต้อง​มา​ซื้อ​ใช้ จาน​ใบ​เดียว​ราคา​ไม่​กี่​สตางค์ ดอก​แก้ว​ออก​อาการ​งอน​เดิน​ปึงปัง​ขึ้น​ห้อง ชบา​ต้อง​ตาม​ไป​ดู ​เปี๊ยก​เดิน​ออก​จาก​บ้าน ฮิ้ม​เฝ้า​มอง​ทาง​หน้าต่าง

เรียม​มา​เปรยๆกับ​ชบา เพราะ​รู้สึก​ผิด​สัง​เกต​ท่าที​ของ​ดอก​แก้ว​ที่​มี​ต่อ​เปี๊ยก แต่​ชบา​ไม่​อยาก​คิด​อย่าง​นั้น “ก็​ใช่ ฉัน​ยอม​รับ​ว่า​เคย​คิด​ระแวง​ไป​เหมือน​กัน แต่​พอ​มา​ใคร่ครวญ​ดู​อีก​ที เปี๊ยก​ก็​ไม่​เคย​มี​ท่าที​เป็น​อื่น​นอกจาก​เจียม​เนื้อ​เจียม​ตัว แล้ว​ก็​รัก​และ​เป็น​ห่วง​ดอก​แก้ว​เหมือน​น้อง​สาว”

“แต่​คุณ​หนู...”

“นั่น​ยิ่ง​แล้วใหญ่​ ดอก​แก้ว​ลืมตา​ขึ้น​มา​ก็​เห็น​เปี๊ยก​แล้ว​มั้ง แก​ก็​เลย​รู้สึก​เหมือน​เปี๊ยก​เป็น​พี่​ชาย​ที่รัก​และ​ตามใจ​ทุก​อย่าง แก​จะ​เอาชนะ​คะ​คาน​ยัง​ไง​ก็ได้”

“ถ้า​หาก​เป็น​อย่าง​ที่​คุณ​ชบา​พูด​ก็ดี​น่ะ​สิ​คะ แต่...”

“เรียม...เด็กๆเขา​ไม่ได้​คิด​อะไร เรา​เป็น​ผู้ใหญ่​อย่า​ไป​คิด​แทน เดี๋ยว​จะ​เป็น​การ​ชี้​โพรง​ให้​กระรอก ถ้า​หาก​เรียม​เป็น​ห่วง​ก็​คอย​ดู​อยู่​ห่างๆอย่า​ให้​เขา​รู้สึก​ตัว เพราะ​อย่าง​ที่​ฉัน​ว่า​นั่นแหละ”

เรียม​ยอม​จำนน...ด้วย​ความ​รัก​ลูก เตีย​ม​ลงทุน​นั่ง​รอ​ตี๋​เล็ก​กลับ​จน​ดึก เพื่อ​ที่​จะ​บอก​ให้​หลบ​ฮิ้​มอ​อก​ไป​นอน​โรงแรม หา​ว่า​ชบา​ยุยง​ให้​ฮิ้ม​สอบสวน​เรื่อง​ที่​ชก​กับ​เปี๊ยก​ใหม่

เช้า​วัน​ใหม่ เตีย​ม​สั่ง​ทำ​อาหาร​ชุด​ใหญ่ หวัง​เอาใจ​ฮิ้ม​ไม่​ให้​สนใจ​เรื่อง​ตี๋​เล็ก ฮิ้ม​กลับ​โวยวาย​ไม่​กิน​และ​ให้​คน​ไป​​ตาม​ตี๋​เล็กมา เตีย​ม​รีบ​ห้าม​แต่​ฮิ้ม​สั่ง​ตี๋​ใหญ่​ขึ้น​ไป​เรียก จึง​จับ​ได้​ว่า​ตี๋​เล็ก​ยัง​ไม่​กลับ​มา​นอน​บ้าน ฮิ้ม​รู้​ว่า​เป็น​ฝีมือ​เตีย​ม แต่​เตีย​ม​ทำ​เป็น​ไม่​รู้​เรื่อง ฮิ้ม​จึง​บอก​ว่า​วัน​นี้​เขา​จะ​รอ​จนกว่า​ตี๋​เล็ก​จะ​กลับ​เอง ตี๋​ใหญ่​จึง​ไป​ทำ​งาน​ที่​ร้าน​แทน...เตีย​ม​ยิ่ง​ไม่​พอใจ​ยิ่ง​โทษ​ชบา​ยุยง​จึง​มา​ที่​เรือน​ชบา ตะโกน​โหวกเหวก​เรียก​ให้​ออก​มา

ชบาออก​มา​กับ​เรียม ถาม​เตีย​ม​มี​ธุระ​อะไร เตีย​ม​โวยวาย​ว่า​ชบา​ยุยง​ฮิ้ม​ให้​เล่น​งาน​ตี๋​เล็ก  ​ชบา​ถาม​ว่า​ตน​จะ​ทำ​ทำไม


“ลื้อ​อยาก​ให้​อั๊ว​บ้าง​แตก​สาแหรก​ขาก​ไง ลื้อ​มังจาย​ลำ อำ​มา​หิก   ชา​ก​นี้​แย่ง​ผัว​เขา   ตาย​ไป​ต้อง​ตก​นารก”   เตีย​ม​ชี้​หน้า​ด่า

“ปีน​ต้น​งิ้ว​ด้วย​เจ้า​ค่ะ เถ้าแก่​ก็​ต้อง​ปีน​ด้วย” เผย​ช่วย​เสริม

ดอก​แก้ว​ออก​มา​จับ​มือ​ปลอบ​ชบา​ที่​ยืน​เสียใจ​แล้ว​ให้​เรียม​พา​ชบา​เข้า​บ้าน​ไป ก่อน​จะ​หัน​มา​บอก​เตีย​ม “แม่​ไม่ค่อย​สบาย​ค่ะ เชิญ​คุณ​แม่​ใหญ่​กลับ​ไป​ก่อน​นะ​คะ”

เผย​สะกิด​บอก​เตีย​ม​ว่า​ดอก​แก้ว​ไล่ เตีย​ม​โกรธ​ถาม​ดอก​แก้ว​ไล่​ตน​หรือ ดอก​แก้ว​ส่าย​หน้า “ทำไม​คุณ​แม่​ใหญ่​ถึง​ได้​ชอบ​เชื่อ​ช้าง​พูด​ได้​นัก​นะ​คะ”

“ช้าง​ที่ไหน​พูก​ล่า​ย” เตีย​ม​งง ใน​ขณะ​ที่​เผย​สะดุ้ง

“ดอก​แก้ว​ขอร้อง​ให้​คุณ​แม่​ใหญ่​กลับ​ไป​ก่อน​นะ​คะ... ครั้ง​ที่​แล้ว​คุณ​แม่​ใหญ่​ขอร้อง​ดอก​แก้ว ดอก​แก้ว​ยัง​ยอม​ทำ​ตาม​เพราะ​เห็นแก่​คุณ​แม่​ใหญ่”

“อี​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า​ลำ​เลิก​เจ้า​ค่ะ คุณนาย​ใหญ่​อย่า​ยอม​นะ​เจ้า​คะ” เผย​ยุ​จน​เตีย​ม​โกรธ​ปาก​คอ​สั่น ดอก​แก้ว​จ้อง​เผย​เขม็ง​จน​เผย​ต้อง​หลบตา

ดอก​แก้ว​ถาม​เตีย​ม​คิด​ว่า​จะ​เชื่อ​ใคร เตีย​ม​กลอก​ตา​ไป​มา​ด้วย​ความ​แค้น​จัด...เรียม​ปลอบโยน​ชบา​ไม่​ให้​เสียใจ​กับ​คำ​พูด​เหล่า​นั้น ชบา​น้ำตา​ไหล​พราก​รู้​ว่า​มัน​เป็น​ความ​จริง ดอก​แก้ว​เข้า​มา​คุกเข่า​ตรง​หน้า​ชบา จับ​มือ​อย่าง​อ่อนโยน ชบา​ถาม​ว่า​เตีย​ม​กลับ​ไป​แล้ว​หรือ ดอก​แก้ว​พยัก​หน้า

“ไป​ง่ายๆเลย​หรือ​คะ” เรียม​แปลก​ใจ

“จ้ะ ดอก​แก้ว​หว่านล้อม​เก่ง”

“คุณ​แม่​ใหญ่​ไม่​น่า​จะ​เชื่อ​ง่ายๆขนาด​นั้น หนู​ไป​พูด​อะไร...” ชบา​ไม่​อยาก​เชื่อ

ดอก​แก้ว​กอด​เอว​ชบา​อย่าง​ประจบ​ว่า​ตน​จำ​ไม่ได้​แล้ว อย่า​ไป​คิดมาก​เลย แต่​ชบา​ยัง​คง​เสียใจ...ไม่​วาย​เผย​ยัง​ตาม​พูด​ยุ​ให้​เตีย​ม​โกรธว่า​ดอก​แก้ว​คง​จะ​เอาเรื่อง​นี้​มา​ขู่​อีก ถ้า​ไม่​รีบ​จัดการ

“จัก​กาง​บ้า​บอ​คอ​แตก​อา​ลาย​ของ​ลื้อ ก็​ม่า​ย​เพราะไอ้​จัก​การ​เนี่ย​เรอะ อา​โซ้ย​ตี๋ของ​อั๋ว​ถึง​ต้อง​ลัง​บาก​ตาก​ตัง​ยัง​งี้” เตีย​ม​หงุดหงิด

แต่​เผย​ไม่​หยุดยุ​ว่า​ถ้า​ปล่อย​ไว้ตี๋​เล็ก​จะ​ลำบาก ต้อง​จัดการ​ให้​เด็ดขาด​ ไม่ทัน​ขาดคำเสียง​รถ​ตี๋​เล็ก​แล่น​เข้า​มา สอง​คน​ลุก​ขึ้น​มอง​หน้า​กัน รีบ​ออก​ไป​บอก​ให้​กลับ​ออก​ไป​ก่อน ตี๋​เล็ก​บ่น


“โอ๊ย...จะ​ให้​ผม​ไป​ไหน​อีก​ล่ะ​ม้า”

ไม่ทัน​ที่​เตีย​ม​จะ​ตอบ ทุก​คน​ต้อง​สะดุ้ง​เมื่อ​เสียง​ฮิ้ม​ดัง​ขึ้น​ว่า “ลื้อ​จะ​ให้​อา​โซ้ย​ตี๋​ไป​ไหน”

เผย​รีบปลีกตัว​หลบ​ออก​ไป เตีย​ม​อึกอัก​พูด​ไม่​ออก ฮิ้ม​ให้​ตี๋​เล็ก​ตาม​เขา​ไป เตีย​ม​เดิน​นำ​ลูก​ชาย​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง พอ​จะ​เข้าไป​ใน​ห้อง ฮิ้ม​หัน​กลับ​มา​เอ็ด

“อั๊ว​เรียก​อา​โซ้ย​ตี๋ ไม่ได้​เรียก​ลื้อ”

“แต่​อั๊วเป็ง​แม่”

“ก็​เพราะ​เป็น​แม่​อย่าง​นี้​น่ะ​สิ อา​โซ้ย​ตี๋​ถึง​ได้​เหลวไหล​เอา​ดี​ไม่ได้​สัก​อย่าง”

เตีย​ม​หน้า​เจื่อน ฮิ้ม​ไล่​ให้​เตีย​มอ​อก​ไป​แล้ว​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า​ เตีย​ม​ทุบ​ประตู​ปังๆ​เป็น​ห่วง​ลูก​ ฮิ้ม​โมโห​ตะโกน​ไป​ว่า ถ้า​ยัง​ส่งเสียง​เขา​จะ​เฆี่ยน​ตี๋​เล็ก เตีย​ม​หยุด​เอา​มือ​อุด​ปาก​ไม่​กล้า​ส่งเสียง

ฮิ้ม​หัน​มา​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า​ทะเลาะ​กับ​เปี๊ยก​เรื่อง​อะไร ตี๋เล็ก​หลบตา​วูบ​ทำ​เป็น​คิด​แล้ว​บอก​ว่า​จำ​ไม่ได้ ฮิ้ม​ฟาด​มือ​ลง​บน​หน้า​ตี๋​เล็ก ถึง​กับ​หน้า​หัน ตกใจ​น้ำตา​คลอ​ละล่ำละลัก “ไอ้​ลูก​แม่​ค้า​นั่น​มัน​ดี​ยัง​ไง อา​เตี่ย​ถึง​ต้อง​ตบ​ผม​เพราะ​มัน”

“อั๊ว​ไม่ได้​ตบ​ลื้อ​เพราะ​ไอ้​เปี๊ยก แต่​อั๊ว​หมั่นไส้​ลื้อ​สะสม​มา​นาน​แล้ว เรียน​ก็​ไม่​จบ ทำ​อะไร​ก็​ไม่ได้​เรื่อง​สัก​อย่าง ไม่​ใช่​สิ ที่​ถูก​คือ​ลื้อ​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง นอกจาก​ผลาญ​เงิน​ไป​วันๆ”

“ถึง​ผม​จะ​ผลาญ ผม​ก็​ผลาญ​เงิน​ม้า ไม่ได้​ผลาญ​เงิน​เตี่ย​สัก​หน่อย ทำไม​เตี่ย​จะ​ต้อง​เดือดร้อน” ตี๋​เล็ก​ไม่​สำนึก​สัก​นิด

“หน็อย​แน่ะ ไอ้​ลูก​เนรคุณ เงิน​แม่​ลื้อ​มัน​ก็​เงิน​อั๊ว​นั่นแหละ ว่า​ไง ลื้อ​ทะเลาะ​กับ​อา​เปี๊ยก​เรื่อง​อะไร” ฮิ้ม​ฉุน​จัด

ตี๋​เล็ก​โกหก​ว่า​เปี๊ยก​ต่อย​เขา​ก่อน เขา​เห็น​เปี๊ยก​มา​ด้อมๆมองๆบ้าน​ชบา​เลย​คิด​ว่า​จะ​มา​ขโมย​เงิน​หรือ​แอบ​มอง​ดอก​แก้ว เขา​ก็​ช่วย​ปกป้อง​ยัง​ไม่​มี​ความ​ดี​อีก ฮิ้ม​จะ​เรียก​เปี๊ยก​มา​ถาม​อีก​ที​  ตี๋​เล็ก​เปลี่ยน​จาก​แข็ง​มา​ทำ​เป็น​น้อยใจ​ว่า​จะ​เชื่อ​คน​อื่น​มาก​กว่า​ลูก​ก็ตาม​ใจ และ​ทำ​เป็น​สำนึก​ผิด​กราบ​ขอโทษ​ที่​เขา​เรียน​ไม่​จบ​เพราะ​หัว​ทึบ เขา​ยอม​ให้​ลงโทษ​ทุก​อย่าง​แต่​อย่า​เกลียด​เขา​เลย ฮิ้ม​จึง​ให้​ตี๋​เล็ก​พิสูจน์​ด้วย​การ​ไป​ช่วย​งาน​ตี๋​ใหญ่​ที่​ร้าน ตี๋​เล็ก​รับคำ​หนักแน่น...เรียม​เห็น​ตี๋​เล็ก​ขับ​รถ​พา​ฮิ้​มอ​อก​ไป​ทำ​งาน จึง​มา​รายงาน​ชบา ชบา​กลับ​เห็น​ว่า​ดีแล้ว​ที่​ตี๋​เล็ก​ทำตัว​เป็น​ประโยชน์​บ้าง...

ยัง​พยายาม​จะ​ทำ​ความ​มักคุ้น​กับ​เปี๊ยก แทน​ไท​ไป​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน ขอ​ให้​ช่วย​ไป​ปลูก​ต้น​กุหลาบ​ที่​บ้าน​ชบา​ให้​ที เขา​อยาก​ให้​ดอก​แก้ว​ได้​เห็น​แต่​เขา​ปลูก​แล้ว​ตาย​ทุกที สม​ศรี​กับ​หง​วน​ท้วง​จะ​ไป​ทำไม​ให้​ช้ำใจ เปี๊ยก​อ้าง​ว่า​เขา​จะ​ทำ​เพราะ​ชบา​มี​บุญคุณ ทั้ง​สอง​รู้​ว่า​เป็น​ข้ออ้าง...เปี๊ยก​ไป​ขุด​ดิน​ปลูก​ต้น​กุหลาบ​ให้ ดอก​แก้ว​หมั่นไส้​แกล้ง​พูด​เสียดสี​ให้​เปี๊ยก​สะเทือนใจ แทน​ไท​จะ​ลงมือ​ช่วย ดอก​แก้ว​ห้าม “อย่า​เลย​ค่ะ พี่​ต้น เดี๋ยว​เสื้อ​ผ้า​เลอะ”

เปี๊ยก​จึง​บอก​ให้​แทน​ไท​อยู่​เฉยๆเพราะ​บอก​เอง​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​ปลูก​อะไร​ก็​ตาย​หมด แทน​ไท​ขอโทษ​แทน​ดอก​แก้ว​แต่​เปี๊ยก​กลับ​บอก​ว่า​เขา​ชิน​แล้ว...คืน​นั้น ดอก​แก้ว​ออก​มา​เดิน​ดู​ต้น​กุหลาบ​ที่​เปี๊ยก​ปลูก เธอ​รู้ตัว​ว่า​พูด​ไม่​ดี​กับ​เปี๊ยก​ไว้​มาก พลัน​ต้อง​ตกใจ​เหมือน​มี​คน​ยืน​มอง​อยู่​ใน​เงา​มืด...

ooooooo
ตอนที่ 6


ดอก​แก้ว​หัน​ไป เห็น​ตี๋​เล็ก​ยืน​มอง​ด้วย​แวว​ตา​ไม่​น่า​ไว้ใจ จึง​ทำ​เสียงแข็ง “หยุด​อยู่​ตรง​นั้น​นะ คุณ​อุดม”

“แหม...แหม...แหม คุณ​อุดม...อย่า​บัง​อาจ​มา​ออก​คำสั่ง​กับ​ฉัน เพราะ​ที่​นี่​เป็น​บ้าน​ของ​ฉัน​ไม่​ใช่​บ้าน​ของ​นัง​เมียน้อย” ตี๋​เล็ก​สีหน้า​เหี้ยมเกรียม​จะ​เดิน​เข้าหา

ดอก​แก้ว​คว้า​ก้อน​หิน​ปา​ใส่​ป้องกัน​ตัว​ก่อน โดน​หัว​ตี๋​เล็ก​แตก​เลือด​ซึม เขา​โกรธ​มาก​ชี้​หน้า​เรียก​อี​ดอก​แก้ว ดอก​แก้ว​สวน​กลับ “จะ​ทำไม ไอ้​อุดม”


“บังอาจ...” ตี๋​เล็ก​โกรธ​จัด ย่างสามขุม​เข้าหา​ดอก​แก้ว แต่​แล้ว​ต้อง​ชะ​งัก เมื่อ​มีเสียง​เรียก

“อุดม...” เปี๊ยก​โผล่​เข้า​มา ดอก​แก้ว​ดีใจ​จะ​วิ่ง​ไป​หา แต่​แล้ว​นึก​ได้​ว่า​ยัง​โกรธ​จึง​หยุด​นิ่ง

ตี๋​เล็ก​จิก​เรียก ไอ้​เปี๊ยก เปี๊ยก​จึง​ตอบ​ว่า ใช่​แล้ว​ไอ้​อุดม ตี๋​เล็ก​โกรธ​มาก เงื้อ​หมัด​จะ​ต่อย​แต่​แล้ว​ลังเล ได้​แต่​ชี้​หน้า “ไอ้...แก​เรียก​ข้า​ว่า​ไอ้...”

“เออ จะ​เรียก​ตั้งแต่​แรก​ด้วย​ซ้ำ แต่​เกรงใจ​เถ้าแก่...คุณ​หนู​กลับ​เข้า​บ้าน​ไป” เปี๊ยก​บอก​ดอก​แก้ว เธอ​ลังเล​ซัก​พัก​ก่อน​จะ​ยอม​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป เปี๊ยก​หัน​มา​จ้อง​หน้า​ตี๋​เล็ก

ตี๋​เล็ก​ทำใจ​ดี​สู้​เสือ​ตะคอก “จะ​ฆ่า​ข้า​เรอะ ไอ้​เปี๊ยก”

“ถ้า​แก​บังอาจ​แตะต้อง​คุณ​หนู​ละ​ก็​ใช่”

“เฮ​อะ...​คุณ​หนู เรียกเ​ข้า​ไป​ได้ ไอ้​หน้า​โง่ นัง​เด็ก​ที่​แก​ยกย่อง​เสีย​ดิบดี​ว่า​คุณ​หนู​น่ะ ที่แท้​ก็​อี​แค่​เด็ก​เก็บตก​จาก​กอง​ขยะ...” ตี๋​เล็ก​ยัง​ว่า​ไป​ถึง​พ่อ​แม่​ที่แท้​จริง​ว่า​เป็น​พวก​กุ๊ย​และ​ผู้หญิง​ห​ยำ​ฉ่า

เปี๊ยก​พุ่ง​พรวด​เข้าใส่ ตี๋​เล็ก​วิ่ง​หนี​หัวเราะ​เยาะ​ร่า ชบา​ออก​มา​เรียก​เปี๊ยก​ไว้​ไม่​ให้​ตาม แล้ว​ถาม​ว่า​ทะเลาะ​อะไร​กัน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า เขา​ไม่​ชอบ​ที่​ตี๋​เล็ก​ดูถูก​ดอก​แก้ว ชบา​ขอบใจ​แต่​ขอ​ว่า​คราว​หน้า​อย่า​มี​เรื่อง ​มี​อะไร​ให้​มา​บอก “จำ​ได้​ใช่​ไหม​ว่าคราว​ก่อน​เป็น​ยัง​ไง อุดม​เป็น​ลูก​ชาย​เถ้าแก่ ถึง​จะ​ผิด​จะ​ถูก​อย่างไร เขา​ก็​คือ​ลูก ส่วน​เปี๊ยก​เป็น​คน​อื่น”

เปี๊ยก​นิ่ง​อึ้ง ชบา​ขอบใจ​อีก​ครั้ง​ที่​เขา​ปกป้อง​และ​ดูแล​ดอก​แก้ว​อย่าง​จริงใจ เปี๊ยก​สบตา​ชบา​แล้ว​สัญญา​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ทำให้​เธอ​ผิดหวัง​ใน​ตัว​เขา...

ตี๋​เล็ก​มา​เซ้าซี้​ให้​เตีย​ม​ไป​ฟ้อง​ฮิ้ม แต่​เตีย​ม​หวั่น​ใจ​กลัว​ฮิ้ม​จะ​รำคาญ “หมู่​นี้​อา​เตี่ย​อา​รง​ไม่ค่อย​จะ​ลี ลื้อ​ได้​โป​ก​กา​รุณา​มี​เรื่อง​ห่างๆหน่อย​ลีก​ว่า อี​เป็ง​พ่อ​ที่​ไม่ค่อย​เข้า​ข้าง​ลูก”

เผย​ยื่น​หน้า​มา​ขอ​อนุญาต​แส่​วาง​แผน “เรื่อง​ทำให้​คน​ดี​กลาย​เป็น​คน​เลว คน​เลว​กลาย​เป็น​คน​ดี​นี่​เผย​ถนัด​นัก”

“แก​ว่า​ฉัน​เป็น​คน​เลว​เรอะ​อี​นัง​เผย” ตี๋​เล็ก​จิกหัว​เผย​จน​ร้อง​ลั่น เผย​รีบ​แก้ตัว​ว่า คุณชาย​เล็ก​แสน​ดี​เหมือน​อา​ม้า​ไม่​มี​ผิด แล้ว​อธิบาย​แผนการ​ให้​ตี๋​เล็ก​กับ​เตีย​ม​ฟัง

พอ​ถึง​เวลา​อาหาร​เย็น เตีย​ม​ก็​ทำท่า​มี​เรื่อง​อยาก​จะ​พูด​กับ​ฮิ้ม​แต่​เปลี่ยนใจ ลังเล​จะ​พูด​ดี​หรือ​ไม่​พูด​ดี จน​ฮิ้ม​รำคาญ​ลุก​เดิน​หนี ตี๋​เล็ก​สะกิด​ให้​เตีย​ม​ตาม เตีย​ม​วิ่ง​ตาม​มา​ฟ้อง​ว่า​วัน​นี้​เปี๊ยก​มา​หว่าน​เสน่ห์​ดอก​แก้ว ตี๋​เล็ก​ช่วย​เข้าไป​ขัดคอ ฮิ้ม​ตวาด​ให้​หยุด​พูด เขา​เบื่อ​ฟัง​เรื่อง​นี้​เต็ม​ทน

เตีย​ม​สะดุ้ง​โหยง​ร้อง “ไอ๊ห​ยา อา​เฮีย​ไม่​เชื่อ​อั๊ว...อั๊ว​ปวก​จาย...”

พอ​เสียง​กลับ​มา​เยี่ยม​บ้าน​จึง​ช่วย​หงวนขายผัด​ไทย​และ​ขนม​เบื้อง​ที่​ร้าน ลูกค้า​เข้า​มา​กิน​กัน​แน่น หมวย​มา​ช่วย​งาน​ใน​ร้าน​จน​เจ๊​ส้​วน​บ่น หมวย​กลับ​ประกาศ​ว่า ตน​ถือ​คติ​ต้อง​ช่วย​แม่​ผัว​แม่​ตัว​เอา​ไว้​ทีหลัง เสียง​กับ​เปี๊ยก​สะดุ้ง​เฮือก เจ๊​ส้​วน​โวย “นัง​หมวย เดี๋ยว​พ่อ​เส็ง​เขา​ก็​โกรธ​เอา”

หมวย​ไม่​แคร์...ขณะ​ที่​วุ่นวาย​อยู่​ใน​ร้าน เกรียง​มาก​วัก ​มือ​เรียก​เปี๊ยก เขา​จึง​หลบ​มา​คุย​ด้วย เกรียง​มา​เพื่อ​บอก​ว่า ได้​ให้​ลูกน้อง​สืบ​เรื่อง​เพ้ง ได้ความ​ว่า เพ้​งอ​ยู่​กับ​เห​มย​ทุก​คืน และ​ร้านนั้น​ก็​เป็น​ร้าน​เสื้อ​ผ้า​ที่​เห​มย​เปิด​เอง เ​ปี๊ยก​แปลก​ใจ​เพราะ​เห​มย​ไม่​ใช่​คน​ร่ำรวย​อะไร เกรียง​บอก​อีก​ว่า ดู​ท่า​แล้ว เห​มย ​จะ​หลอก​ใช้​เพ้ง...​เปี๊ยก​รีบ​มา​ส่งข่าว​ง้​วน​และ​ให้​ตาม​ดู​ว่า​เพ้​ง อยู่​กับ​เห​มย​จริง​ไหม...

พอ​รู้​ว่า​แม่​มา​บ้าน สม​ศรี​ก็​ซื้อ​ขนม​มา​หา​แต่​เช้า เผอิญ​เจอ​หมวย​ระหว่าง​ทาง หมวย​จึง​ชวน​คุย​ใส่ไฟ​ว่า​ดอก​แก้ว​จะ​ทำให้​เปี๊ยก​อกหัก...สม​ศรี​เอาเรื่อง​นี้​มา​ปรึกษา​แม่

“หมวย​เล็ก​น่ะ มัน​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก กลัวว่าเปี๊ยก​จะ​อกหัก แต่​เรื่อง​นี้​จะ​โทษ​เปี๊ยก​คน​เดียว​ก็​ไม่​ถูก เมื่อ​วัน​ก่อน​คุณ​หนู​อุ​ต​ส่า​ห์​ มา​หา​เปี๊ยก​ถึงที่​นี่”

เสียง​ตกใจ “แล้ว​คุณ​ชบา​กับ​เถ้าแก่​รู้​หรือ​เปล่า เดี๋ยว​ก็​ยุ่ง​กัน​ใหญ่​หรอก”

“หนู​ถึง​ได้​บอก​แม่​ให้​ช่วย​เตือน​เปี๊ยก​ไง เปี๊ยก​มัน​รัก​แม่ เชื่อฟัง​แม่​มา​ตั้งแต่​เด็ก”

เสียง​ถอน​ใจ​ ไม่​แน่ใจ​ว่า​ตอน​นี้​เปี๊ยก​ยัง​เชื่อฟัง​ตน​อยู่​หรือ​เปล่า...

ooooooo

ค่ำ​แล้ว ง้​วน​ดูแล​ให้​เพ้ง​ปิด​ร้าน แล้ว​จึง​ถามไถ่​ถึง​แม่​เป็น​อย่างไร​บ้าง เพ้ง​ตอบ​ว่า​แม่​ป่วย​อาการ​ไม่ค่อย​ดี เขา​ต้อง​ไป​นอน​เฝ้า​แม่​ทุก​คืน ง้​วน​พยัก​หน้า​แล้ว​ขอ​ให้​หาย​ไวๆ เพ้ง​ถือโอกาส​ขอ​ลา​หยุด​หนึ่ง​วัน จะ​พา​แม่​ไป​โรงพยาบาล ง้​วน​อนุญาต พอ​เพ้​งก​ลับ​ไป เปี๊ยก​ก็​เดิน​เข้า​มา ทั้ง​สอง​สะกด​รอย​ตาม​เพ้ง

วัน​รุ่ง​ขึ้น ฮิ้ม​เอา​สมุด​บัญชี​มา​ให้​ชบา​ดู ปรึกษา​เรื่อง​ที่​เขา​ถูก​เพ้ง​ยักยอก​เงิน ชบา​ตรวจสอบ​บัญชี​ให้​จึง​เห็น​ว่าย​อด​ หาย​ไป​สอง​สาม​เดือน ฮิ้ม​บอก​ชบา​ว่า​เพ้ง​เป็น​คน​ทำ ชบา​ไม่​อยาก​เชื่อ​เพราะ​เพ้ง​ทำ​งาน​กับ​ฮิ้ม​มา​นาน​มาก ฮิ้ม​บอก​ว่า​เขา​ต้อง​ไป​แล้ว​จะ​ไป​ดู​หน้า​คน​โกง...

เผย​รีบ​มา​รายงาน​เตีย​ม “คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​เจ้าขา คุณนาย​ต้อง​ฟัง​เอา​ไว้​เจ้า​ค่ะ เถ้าแก่​กิน​ข้าว​เสร็จ​แทนที่จะ​ไป​ทำ​งาน กลับ​ไป​ที่​บ้าน​คุณนาย​เล็ก​เจ้า​ค่ะ

“อั๊ว​ไม่​เห็ง​มี​อา​ลาย บางที​ยัง​ไม่​ทัง​กิน​ข้าว อี​ก็​ไป​บ้าง​โน้ง​แล้ว”


“หึง​หน่อย​สิ​เจ้า​คะ หึง หึง หึง”

เตีย​ม​เห็น​เป็น​เรื่อง​ธรรมดา แต่​พอ​เผย​พูด​แกม​ประชด​ว่า “แล้ว​ที่​เถ้าแก่​ให้​อา​ง้​วน​หอบ​บัญชี​ไป​ให้​คุณนาย​เล็ก​ดู​น่ะ ทัง​มาลา มั้ยล่ะ​เจ้า​คะ”

“อั๊วป​วก​จาย...” เตีย​ม​แหกปาก​ลั่น​แล้ว​บุก​ไป​ทวง บัญชี​ถึง​บ้าน​ชบา



ชบา​งง​หัน​ไป​ถาม​เผย “แก​ไป​ยุยง​อะไร​คุณนาย​ใหญ่”

“อุ๊ย เปล่า​นะ​เจ้า​คะ อี​เผย​ไม่ได้​ยุยง แค่​ส่งเสริม” เผย​กระซิบ​เตีย​ม “อาจจะ​เป็น​พินัยกรรม​ก็ได้​เจ้า​ค่ะ”

“คน​ของ​คุณนาย​ใหญ่​เชื่อ​ไม่ได้...คุณนาย​ใหญ่​เป็น​ภรรยา​ของ​เถ้าแก่ ไม่​น่า​จะ​ลด​ตัว​ลง​ไป​เชื่อฟัง​คน​อย่าง​นัง​เผย​เพราะ​มัน​ไม่​สมควร​อย่าง​ยิ่ง” ชบา​เตือน​แต่​กลับ​ทำให้​เตีย​ม ​โกรธ​จัด...

รถ​ที่​ง้​วน​ขับ มา​จอด​ตรง​ข้าม​ร้าน​เห​มย ฮิ้ม​ลง​จาก​รถ เดิน​เข้า​ร้าน​ด้วย​สีหน้า​ดุดัน เห​มย​กำลัง​ขาย​ผ้า​ให้​กับ​ลูกค้า ฮิ้ม​ถาม​หา​เพ้ง​เสียง​ดัง​จน​ลูกค้า​ใน​ร้าน​ตกใจ เห​มย​เอง​ก็​ตกใจ​ปาก​คอ​สั่น​บอก​ว่า​อยู่​ร้าน​เถ้าแก่​ไง ฮิ้ม​โมโห​สั่ง​ง้​วน​ไป​ลาก​ตัว​เพ้​งอ​อก​มา เห​มย​ร้อง​ไม่​ให้​เข้า​ใน​ร้าน​ตน

“ลื้อ​นั่นแหละ​หยุด น้ำหน้า​อย่าง​ลื้อ​หรือ​จะ​มี​ปัญญา​เป็น​เจ้า​ของ​ร้าน​นี้ นี่​มัน​เงิน​ทองของ​อั๊ว​ทั้งนั้น” ฮิ้ม​ตวาด​เห​มย

ผู้คน​เริ่ม​มุง​ดู เห​มย​ร้อง​ว่า​จะ​แจ้งความ ฮิ้ม​ท้า​ให้​ไป​พา​มา​จะ​ได้​แจ้ง​จับ​ฐาน​ฉ้อโกง ทำเอา​เห​มย​อึ้ง​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว...ง้​วน​ลาก​ตัว​เพ้​งอ​อก​มา เปี๊ยก​พา​เกรียง​พร้อม​ตำรวจ​อีก​สอง​นาย​มา​ถึง​รวบ​ตัว​เพ้ง​กับ​เห​มย​ไว้...

ฮิ้ม​กลับ​มา​เล่า​ให้​ชบา​ฟัง ชบา​กลับ​สงสาร​เพ้ง “อะไร​ที่​อโหสิ​ได้​ก็​ควร​จะ​อโหสิ​นะ​คะ”

ครุ่นคิด กลับ​มา​ตึก​ใหญ่ เจอ​เตีย​ม​ซัก​ถาม​ทำไม​ไม่​เอา​บัญชี​มา​ให้​ตน​ดู​บ้าง ฮิ้ม​กำลัง​หงุดหงิด​จึง​ตอบ​ห้วนๆ “เพราะ​ลื้อ​ดู​ไม่​รู้​เรื่อง...อย่า​เพิ่ง​มา​ยุ่ง อั๊ว​เหนื่อย”

เตีย​ม​เสียใจ​ร้อง​เรียก​เผย​เพราะ​รู้​ว่า​แอบ​ฟัง​อยู่​แถว​นี้ เผย​แล่น​ออก​มา​พูดให้​เตีย​ม​ใจเสีย​เข้าไป​อีก​ ว่า​นี่​เป็น​สัญญาณ​เวลา​ผัว​จะ​ทอดทิ้ง​เมีย ทำเอา​เตีย​ม​ร้อง...อั๊วป​วก​จาย

ooooooo

ตี๋​ใหญ่​แปลก​ใจ​ที่​ฮิ้ม​ไม่​เอา​เพ้ง​กับ​เห​มย​เข้า​คุก ฮิ้ม​บอก​ว่า​สงสาร​เห็น​ว่า​ทำ​งาน​ด้วย​กัน​มา​นาน แค่​ยึด​ข้าวของ​คืน​มา​เท่านั้น​ก็​สิ้นเนื้อประดาตัว​กัน​แล้ว ตี๋​ใหญ่​ไม่​ให้​เอา​เพ้​งก​ลับ​มา​ทำ​งาน​ด้วย​อีก แต่​ฮิ้ม​ขอ​ดู​ก่อน และ​ว่า​งาน​นี้​ต้อง​ให้​รางวัล​เปี๊ยก เพราะ​เป็น​คน​สืบ​และ​เอา​ตำรวจ​มา​จัดการ​ให้ ตี๋​ใหญ่​ชื่นชม​ใคร​บอก​เปี๊ยก​คบ​แต่​นักเลง เขา​เห็น​เพื่อน​เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี​ทุก​คน ฮิ้ม​เห็น​ด้วย

วัน​นี้ เปี๊ยก​นั่ง​รถ​ง้​วน​ไป​รับ​ดอก​แก้ว​กลับ​จาก​โรงเรียน​มา​ด้วย เพราะ​ชบา​ให้​มา​พบ ดอก​แก้ว​ออก​อาการ​ไม่​พอใจ​กระฟัดกระเฟียด​ใส่​เปี๊ยก​ตลอด​เวลา จน​เรียม​ต้อง​รีบ​ไป​ตาม​ชบา​ออก​มา​ก่อน​ที่​ดอก​แก้ว​จะ​เล่น​งาน​เปี๊ยก​มาก​กว่า​นี้... ชบา​ออก​มา​ได้ยิน​ดอก​แก้ว​ตวาด “ไอ้​พี่​เปี๊ยก​บ้า”

จึง​เอ็ด​และ​ให้​ดอก​แก้ว​ขอโทษ​เปี๊ยก ตอน​แรก​เธอ​ไม่​ยอม​แต่​พอ​เห็น​ว่า​ชบา​ดุ​จริง ดอก​แก้ว​จึง​ขอโทษ​อย่าง​ไม่​เต็มใจ เปี๊ยก​บอก​ชบา​ว่า​ไม่​เป็นไร ชบา​ดุ​เปี๊ยก​อีก​คน

“เปี๊ยก​ก็​เหมือน​กัน น้อง​ทำ​อะไร​ก็​ไม่​เป็นไร คอย​แก้ตัว​ให้​ตลอด​จน​เคยตัว​แล้ว”

ดอก​แก้ว​งอน​ค้อน​ขวับ​ก่อน​จะ​วิ่ง​ขึ้น​ห้อง​ไป ชบา​ส่าย​หน้า​อย่าง​ระอา ก่อน​จะ​หัน​มา​คุย​ธุระ​กับ​เปี๊ยก​ว่า ฮิ้ม​ฝาก​ซอง​เงิน​ไว้​ให้ เป็น​สินน้ำใจ​ที่​ช่วย​จับ​คน​โกง เปี๊ยก​ไม่​รับ​แต่​ชบา​เตือน​ว่า

“ฉัน​บอก​ได้​เลย​ว่า ถ้า​เปี๊ยก​ปฏิเสธ เถ้าแก่​จะ​ไม่​พอใจ แล้ว​เด็ก​ก็​ไม่​ควร​ปฏิเสธ​ผู้ใหญ่​ด้วย” เห็น​เปี๊ยก​นั่ง​นิ่ง ชบา​จึง​ย้ำ “รับ​ไป​เถอะ​เปี๊ยก เถ้าแก่​ให้​ก็​เพราะ​เมตตา เรา​จะ​ทำให้​เขา​เกลียด​ขี้หน้า​ทำไม” ...เปี๊ยก​มอง​ชบา​อย่าง​ซึ้ง​ใจ​ใน​คำ​ตักเตือน

เสร็จ​เรื่อง​จาก​เปี๊ยก ชบา​มา​อบรม​ดอก​แก้ว​อีก​คน ถาม​ตรงๆว่า​รังเกียจ​ที่​เปี๊ยก​จน​หรือ ดอก​แก้ว​รีบ​ปฏิเสธ ชบา​จึง​ดุ​ว่า​มัน​น่า​รำคาญ​ที่​ทำ​เจ้า​แง่​แสนงอน​ไม่​เป็น​เรื่อง​แบบ​นี้ จะ​ไม่​ให้​เปี๊ยก​มา​ที่​นี่​อีก ดอก​แก้ว​ไม่​คิด​ว่า​แม่​จะ​ทำ​จริง​จึง​พูด​ไป​ว่า​แล้วแต่​แม่ ชบา​ลุก​จะ​ไป​สั่ง​ง้​วน ดอก​แก้ว​ตะลึง...

แม้​ฮิ้ม​จะ​เชื่อ​ชบา​ให้​อโหสิกรรม​ให้​เพ้ง​กับ​หมวย แต่​หมวย​ยัง​เจ็บแค้น​จ้าง​มือปืน​มา​ยิง​ฮิ้ม​หน้า​บ้าน​ใน​คืน​วัน​นั้น ทุก​คน ใน​บ้าน​ตกใจ​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ปืน ชบา​มี​สติ​กว่า​ใคร​เพื่อน ​รีบ​พา​ฮิ้ม​ส่ง​โรงพยาบาล และ​ให้​เรียม​ไป​บอก​เตียม​ตาม​ไป เตีย​ม​โวยวาย​ไม่​มี​คน​ขับ​รถ​พา​ไป เรียม​จึง​แนะนำ​ให้​โทร.​ตาม​ลูก​ชาย​มา​รับ เผย​ได้​สติ​รีบ​บอก​ว่า กำลัง​จะ​พูด​แต่​เรียม​ชิง​พูด​ก่อน

ทุก​คน​มา​ออ​หน้า​ห้อง​ผ่า​ตัด เตียม​ถาม​ชบา​ว่า​ฮิ้ม

เป็น​อย่างไร​บ้าง ชบา​ตอบ​ว่า​ยัง​ไม่​รู้ ตี๋​เล็ก​โวย​หา​ว่า​ชบา​รู้​แต่​ไม่​ยอม​บอก ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ “จะ​บ้า​เหรอ พี่​ตี๋​เล็ก”

“ฉัน​ไม่​ใช่​พี่​แก อย่า​คิด​ว่า​ฉัน​ไม่​รู้เท่า​ทัน พวก​แก​ปิด​ไว้​เพื่อ​จะ​ได้​มรดก​กัน​สอง​คน”

“ตี๋​เล็ก อา​เตี่ย​ยัง​อยู่​ใน​ห้อง​ผ่า​ตัด ลื้อ​ยัง​มี​แก่​ใจ​นึกถึง​มรดก​อีก​เรอะ” ตี๋​ใหญ่​เอ็ด


“ก็​ตอน​นี้​ละ​ที่​สำคัญ​ที่สุด พวก​มัน​จ้อง​จะ​ฮุบ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง”

ตี๋​ใหญ่​ตวาด​ให้​หุบปาก เตีย​ม​โวย “ไม่​ต้อง​หุก ลื้อ​น่ะ มัง​ลูก​นอกคอก แทง​ที่​จะ​เข้า​ข้าง​ม้า​กัก​น้อง กัก​ไป​เข้า​ข้าง​สัก​ตู เข้า​ข้าง​นัง...”

ง้​วน​ขัดขึ้น​ชี้​ให้​ดู​ว่า​พยาบาล​มอง​กัน​ใหญ่ ตี๋​เล็ก​โวย​ว่า​จะ​มา​ทำไม​เขา ตี๋​ใหญ่​จึง​บอก​ว่า​พวก​เขา​จะ​มา​ไล่​ออก​ไป​น่ะ​สิ ตี๋​เล็ก​ถลึงตา​ใส่​แต่​ไม่​ส่งเสียง​อีก...เรียม​มา​ส่งข่าว​เปี๊ยกสม​ศรี​เห็น​หา​ว่า​จะ​มา​จิกหัว​น้อง​ไป​ใช้​อีก เสียง​เอ็ด​สม​ศรี​ว่า​ปากจัด พอ​เรียม​บอก​ว่า​ฮิ้ม​โดน​ยิง ทุก​คน​ตกตะลึง

เปี๊ยก​รีบ​มา​ที่​โรงพยาบาล โดน​ตี๋​เล็ก​กับ​เตีย​ม​ไล่​ให้​ออก​ไป แต่​ตี๋​ใหญ่​กับ​ชบา​ช่วย​พูด

“คุณนาย​ใหญ่ เปี๊ยก​เขา​มี​น้ำใจ​มา​เยี่ยม​เถ้าแก่​นะ​คะ”

“เมียน้อย​ไม่​เกี่ยว” ตี๋​เล็ก​พูด​ใส่​หน้า​ชบา

“มัน​จะ​มาก​ไป​แล้ว”ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ

ตี๋​ใหญ่​เอ็ด​ตี๋​เล็ก​ให้​ถอน​คำ​พูด เตีย​มอ​อก​ปกป้อง​ลูก​ชาย ไม่​ต้อง​ถอน​คำ​พูด​และ​สั่ง​ห้าม​เปี๊ยก​เยี่ยม เปี๊ยก​ไม่​อยาก​ให้​เป็น​เรื่อง​จึง​ขอตัว​กลับ ดอก​แก้ว​มอง​เปี๊ยก​อย่าง​เห็นใจ...เปี๊ยก​เดิน​ออก​มา​เจอ​เข้า​กับ​แทน​ไท​ระหว่าง​ทาง แทน​ไท​ถาม​อาการ​ฮิ้ม เปี๊ยก​ตอบ​อย่าง​ไม่ค่อย​เป็น​มิตร

“ไม่​ทราบ​ครับ เพราะ​ยัง​ไม่ทัน​ได้​เข้า​เยี่ยม”

“ทำไม​ล่ะ​ครับ”


“ก็​ถูก​ไล่​กลับ​ไง​ครับ...ยัง​มี​อะไร​จะ​ถาม​อีก​ไหม​ครับ” เปี๊ยก​จะ​เดิน​หนี

แทน​ไท​ยิ้มแหยๆตอบ​ว่า​ไม่​มี ทั้งที่​เสียดาย​ที่​ได้​คุย​กับ​เปี๊ยก​เดี๋ยว​เดียว...เตีย​ม​วางอำนาจ​ไล่​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว​ให้​กลับ​ไป ตี๋​ใหญ่​ไม่​ชอบ​การ​กระทำ​ของ​แม่​กับ​น้อง จึง​อาสา​ไป​ส่ง​บ้าน​เอง ทำให้​เตีย​ม​ฉุน​จัด พอดี​แทน​ไท​เดิน​เข้า​มา ตี๋​เล็ก​มอง​เขม็ง​อย่าง​ขัดใจ ตี๋​ใหญ่​รีบ​บอก​แทน​ไท​ว่า​เขา​กำลัง​จะ​ไป​ส่ง​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว​เพื่อ​กัน​ไม่​ให้​แทน​ไท​เสนอ​ตัว แทน​ไท​จึง​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​ไป​หา​ที่​บ้าน ทุก​คน​เดิน​ไป ตี๋​เล็ก​มอง​ตาม​แทน​ไท​อย่าง​พิจารณา แล้ว​ถาม​เตีย​ม​ว่า ดู​แทน​ไท​แปลกๆไหม

“แปลก​ยัง​ไง...”

“บางที​ท่าทาง​อี​เหมือน​ผู้หญิง”

“แต่อีเป็ง​ผู้ชาย”

“รู้​แล้ว ก็​ไม่ได้​ว่า​เป็น​ผู้หญิง แต่​เหมือน​ผู้หญิง”ตี๋​เล็ก​หงุดหงิด​ที่​เตีย​ม​ไม่​เข้าใจ จึง​เปลี่ยน​มา​ขอ​เงิน​จะ​ไป​หา​เพื่อน เตีย​ม​บ่น​ว่า​ไม่​อยู่​เฝ้า​เตี่ย​หรือ ตี๋​เล็ก​บอก​ว่า​เตีย​มอ​ยู่​เฝ้า​คน​เดียว​ก็​เกิน​พอ

ooooooo

เปี๊ยก​มา​บ่น​กับโอ่ง เฮง  ​และ​หน่อ​น ทุก​คน​บอก​ให้​เปี๊ยก​บุก​เข้าไป​เยี่ยม​ฮิ้ม​เลย ไม่ทัน​ไร...ชบา​ให้​คน​มา​ตาม​เปี๊ยก​ไป​พบ ทั้ง​ชบา​และ​ดอก​แก้ว​เป็น​ห่วง​ความรู้สึก​ของ​เปี๊ยก ท่าที​​ดอก​แก้ว​ยิ้ม​ให้​อย่าง​เป็น​มิตร​จน​เปี๊ยก​งง ชบา​บอก​เปี๊ยก​ถึง​อาการ​ของ​ฮิ้ม​ว่า​ปลอดภัย​แล้ว อีก​สอง​อาทิตย์​ก็​กลับ​บ้าน​ได้ เปี๊ยก​โล่ง​ใจ ชบา​ถาม​เรื่อง​มือปืน เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เป็น​เพ้ง​แน่นอน

“เพ็ง​ไม่​น่า​เห็น​ผิด​เป็น​ชอบ​เลย เท่า​ที่​เห็น​มา​ก็​ไม่​ใช่​คน​ใจคอ​โหดร้าย​อะไร” ชบา​ถอน​ใจ

ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​เป็น​เพราะ​ความ​รัก​อย่าง​เดียว ชบา​เอ็ด​ว่า​แก่แดด ดอก​แก้ว​ร้อง “ก็​จริง​นี่​คะ แล้ว​นี่​เพื่อน​พี่​เปี๊ยก​คน​ที่​เป็น​ตำรวจ เขา​มี​หลักฐาน​พอ​ที่​จะจับ​ไอ้​เพ้ง​ได้​มั้ย​คะ”

“จุ๊...​ยัย​หนู​พูด​จาหยาบคาย แล้ว​นี่​หาย​โกรธ​พี่​เขา​แล้ว​หรือ ทุกที​เห็น​หน้า​กัน​ที​ไร ทำ​ฟอดแฟด​ใส่​เขา​ทุกที”

ดอก​แก้ว​ยิ้ม​ประจบ...พอ​เปี๊ยก​จะ​กลับ ก็​เดิน​ตาม​ออก​มา​ส่ง​หน้า​บ้าน เปี๊ยก​แปลก​ใจ​บอก​ให้​เธอ​เข้า​บ้าน​ไป ดอก​แก้ว​ไม่​ยอม​จะ​เดิน​ไป​ส่ง

“ไม่​จำเป็น​หรอก​ครับ ผม​ไม่​ใช่​คุณ​ต้น”

“นั่นแน่ อิจฉา​พี่​ต้น​ใช่​มั้ยล่ะ เค้า​จับ​ได้​แล้ว”

เปี๊ยก​สะดุ้ง​เหมือน​ถูก​แทงใจดำ รีบ​หัน​หลัง​สาวเท้า​จะ​เดิน​ไป ดอก​แก้ว​หน้าเสีย​คิด​ว่า​เปี๊ยก​โกรธ​จริงๆร้องไห้​เสียง​สั่น​วิ่ง​เข้าไป​พนม​มือ​ไหว้​ที่​อก “พี่​เปี๊ยก​หนู​ผิด​แค่​นี้ ยก​โทษ​ให้​ไม่ได้​หรือ​ไง...หนู​ยอม​รับ​ผิด หนู​ขอโทษ”

เปี๊ยก​ใจอ่อน​ยวบ “ผม​ไม่​เคยโกรธ​คุณ​หนู​เลย”

ดอก​แก้ว​ดีใจ​โผกอด​เปี๊ยก รับปาก​ว่า​จะ​ไม่​เอาแต่ใจ​ไม่​มี​เหตุผล​อีก เปี๊ยก​ค่อยๆดัน​ตัว​ดอก​แก้ว​ออก​ห่าง​ก่อน​จะ​ชม “ดีแล้ว ถ้า​ทำได้​จริง มัน​ก็ดี​กับ​ตัว​คุณ​หนู​เอง”

ดอก​แก้ว​รับปาก แต่​พอ​เปี๊ยก​บอก​ให้​กลับ​เข้า​บ้าน เธอ​อิดออด เปี๊ยก​เอ็ด​ไหน​ว่า​จะ​เชื่อฟัง ดอก​แก้ว​จำ​ต้อง​กลับ​เข้า​บ้าน แต่​ยัง​หัน​มา​โบก​มือ​ให้​เขา​อย่าง​น่า​รัก เปี๊ยก​ยิ้ม​ตื้นตันใจ...

เข้า​มา​ใน​บ้าน ชบา​ถาม​ว่า​ทำไม​อยู่ๆก็​หาย​โกรธ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า ตน​สงสาร​เปี๊ยก​ที่​ถูก​เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​ไล่​เหมือน​หมู​เหมือน​หมา ชบา​เตือน​ให้​พูดจา​เพราะๆแต่​เธอ​กลับ​ย้ำ​ว่า เกลียด​เกลียด​ที่สุด​ใน​โลก ชบา​หน้า​เครียด “จะ​ต้อง​ให้​แม่​พูด​สัก​กี่​ครั้ง​ว่า ห้าม​พูดจา​ล่วงเกิน​คุณ​แม่​ใหญ่”

“หนู​ก็ไม่ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​นี่​คะ หนู​แค่​บอก​ว่า หนู​เกลียด​ไอ้​อุดม”

“แม่​ไม่ได้​หมายความ​ว่า​ให้​หนู​รัก ถ้า​รู้​ว่า​เขา​เป็น​คน​ไม่​ดี​ก็​แค่​อยู่​ห่างๆถึง​อย่างไร​เขา​ก็​เป็น​ลูก​อา​เตี่ย เป็น​พี่​ชาย​ของ​หนู”

“มี​พี่​ที่ไหน​เขา​ทำ​กับ​น้อง​อย่าง​นั้น​หรือ​คะ”

ชบา​นิ่ว​หน้า​ถาม​ว่า​ตี๋​เล็ก​ทำ​อะไร ดอก​แก้ว​รู้ตัว​ว่า​หลุดปาก​รีบ​กลบเกลื่อน ไม่​มี​อะไร ชบา​มอง​ลูก​สาว​อย่าง​ครุ่นคิด...

หลาย​วัน​ต่อ​มา ดอก​แก้ว​มา​เฝ้า​ฮิ้ม เปี๊ยก​ถือ​ของ​เยี่ยม​เข้า​มา​พร้อม​เพื่อนๆ ฮิ้ม​จึง​ถาม​ถึง​คดี​ เกรียง​ตอบ​ว่า​รวบรวม​หลักฐาน​อยู่  ดอก​แก้ว​บ่น​ว่า​ไม่​ใช่​ปล่อย​มือปืน​หนี​ไป​ได้เกรียง​ว่า ถึง​หนี​เขา​ก็​จะ​พลิกแผ่นดิน​ตาม​หา โอ่ง เฮง ​และ​หน่อ​นก​ระแ​อม​หมั่นไส้​ที่​เกรียง​ดู​ท่า​จะ​เอาใจ​ดอก​แก้ว​ คุย​กัน​สัก​พัก เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​ก็​ลาก​ลับ ดอก​แก้ว​จะ​เดิน​ไป​ส่ง เปี๊ยก​ห้าม​ไว้ ดอก​แก้ว​หน้า​มุ่ย...พอ​เดิน​กัน​ออก​มา เจอ​ตี๋​ใหญ่​เข้า​พอดี ทักทาย​กัน พอ​ตี๋​ใหญ่​รู้​ว่า​ดอก​แก้ว​เฝ้า​ฮิ้​มอ​ยู่​คน​เดียว สีหน้า​เขา​ดีใจ จน​โอ่ง​ผิดสังเกต

ตี๋​ใหญ่​เข้า​มา​เยี่ยม​ฮิ้ม ฮิ้ม​จึง​ถือโอกาส​พูด​เรื่อง​งาน “ต่อ​ไป​นี้​เตี่ย​คง​ไป​ดูแล​กิจการ​ไม่ได้​มาก​เหมือน​ก่อน ลื้อ​ต้อง​ลา​ออก​จาก​งาน​มา​เป็น​หู​เป็น​ตา​แทน​เตี่ย​เต็มตัว และ​ให้​เอา​ตี๋​เล็ก​กับ​ดอก​แก้ว​มา​ช่วย​ด้วย”

“อุ๊ย...ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก ยัง​เรียน​หนังสือ” ดอก​แก้ว​ตกใจ​รีบ​ปฏิเสธ

ฮิ้ม​จึง​บอก​ว่า ให้​เข้าไป​เรียนรู้​งาน เรียน​จบ​จะ​ได้​ช่วย​งาน​ได้​เลย ส่วน​ตี๋​เล็ก ยัง​ไม่​ต้อง​ให้​รับผิดชอบ​งาน​สำคัญ​อะไร แต่​ให้​คอย​เรียก​มา​ใช้​ใกล้​ตัว​จะ​ได้​ไม่​เป็น​คน​หลักลอย งานการ​ไม่​ทำ

“ครับ ผม​จะ​พยายาม​ช่วย​ตี๋​เล็ก​ให้​เต็มที่ ให้​เขา​กลับเนื้อกลับตัว​มา​เป็น​กำลัง​สำคัญ​ของ​อา​เตี่ย​ให้​ได้”

“ดี พวก​ลื้อ​มี​กัน​สาม​คน​พี่น้อง ต้อง​รัก​กัน สามัคคี​กัน กิจการ​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง”

“อา​เตี่ย​ต้อง​พูด​กับ​พี่​ตี๋​เล็ก​เอง​มั้ง​คะ พูด​กับ​พี่​ตี๋​ใหญ่ ​ก็​งั้นๆแหละ​ค่ะ พี่​ตี๋​เล็ก​ไม่​เชื่อ​ร้​อก”

“อา​เตี่ย​รู้​แล้ว ลื้อ​ก็​เหมือน​กัน​อย่า​ดื้อ​กับ​อา​เฮีย​เขา​เด็ดขาด เขา​สอน​อะไร​ก็​ต้อง​เชื่อฟัง”

ดอก​แก้ว​ทำ​จมูก​ย่น ตี๋​ใหญ่​ยิ้ม​อย่าง​เอ็นดู ฮิ้ม​ลอบ​มอง​อย่าง​ครุ่นคิด...ตี๋​ใหญ่​กับ​ดอก​แก้ว​กำลัง​เดิน​ไป​ทาน​ข้าว​กลางวัน เตีย​ม​ดึง​ตี๋​เล็ก​ที่​เพิ่ง​ปลุก​ขึ้น​มา​ให้​มา​เยี่ยม​ฮิ้ม เพราะ​การ​ยุยง​ของ​เผย​ที่​ว่า ปล่อย​ให้​พวก​เมียน้อย​ใกล้​ชิด​จน​เสีย​ผล​ประโยชน์​ไป​เยอะ​แล้ว สอง​ฝ่าย​มา​เจอ​กัน เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​ก็​ถากถาง​ดอก​แก้ว​ทันที โดย​มี​เผย​คอย​ยุยง​ส่งเสริม ตี๋​ใหญ่​เอ็ด​เผย​ให้​หุบปาก เตีย​ม​กลับ​ต่อว่า​ตี๋​ใหญ่​เข้า​ข้าง​พวก​เมียน้อย ดอก​แก้ว​เก็บ​ความ​เจ็บใจ​ไว้​ใน​อก...พอ​เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​เข้า​มา​หา​ฮิ้ม ฮิ้ม​จึง​พูด​เรื่อง​ให้​ไป​ช่วย​งาน​ตี๋​ใหญ่ ตี๋​เล็ก​ออก​มา​โวยวาย​กับ​เตีย​ม​ว่า​ไม่​อยาก​ทำ​งาน แต่​พอ​เตีย​ม​บอก​ว่า​จะ​ได้​ใกล้​ชิด​กับ​ดอก​แก้ว ตี๋​เล็ก​ยอม​ทันที แต่​มี​ข้อแม้ ต้องหา​เมีย​ให้​ตี๋​ใหญ่​ก่อน...

ooooooo
ตอนที่ 7


เมื่อ​ตี๋​เล็ก​ให้​เตีย​มหา​ผู้หญิง​มา​แต่งงาน​กับ​ตี๋​ใหญ่ เพื่อ​กัน​ไม่​ให้​มา​ยุ่ง​กับ​ดอก​แก้ว เตีย​ม​กลุ้มใจ​ร้อง​เรียก​เผย​ให้​มา​หา เผย​ถลา​เข้า​มา​ถาม “คุณชาย​เล็ก​อาละวาด​อะไร​อีก​หรือ​เจ้า​คะ”

“หน็อยแน่ มา​หา​ว่า​อา​โซ้ย​ตี๋​อาละวาก ลูก​อั๊วเป็ง​คง​ลี​มา​ตั้งแต่​เหล็กๆแล้ว​ยิ่ง​เ​ติ​ก​โต​อี​ก็​ยิ่ง​ลี ลี​จง​ไม่​สา​มาก​บัง​ยาย​ล่า​ย”

“เจ้า​ค่ะ ถ้า​คุณชาย​เล็ก​ดี โลก​นี้​คง​หา​คน​ชั่ว​ไม่ได้​เลย​เจ้า​ค่ะ”

“นี่​ลื้อ​ห​ล่า หรือ​ลื้อ​ชง” เตีย​ม​ชัก​งงๆ

“ชง เอ๊ย ชม​สิ​เจ้า​คะ ว่า​แต่​ตอน​นี้​คุณชาย​เล็ก​มี​ความ​คิด​อะไร​ดีๆมา​นำ​เสนอ​คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​อีก​ล่ะ​เจ้า​คะ”

ตี๋​เล็ก​โกรธ​ตวาด​ไล่​เผยอ​อก​ไป แล้ว​อ้อนวอน​เตีย​ม​ให้​จัดการ​เรื่อง​ตี๋​ใหญ่​โดย​ไม่​ต้อง​บอก​ให้​รู้​ล่วงหน้า เตีย​ม​หวั่น​ใจ “เอ... แล้ว​ถ้า​หาก​อี​เกิก​ไม่​เอา​อา​หลิว​ขึ้ง​มา​ล่ะ อั๊ว​มิ​โลน​ถอง​หงอก​เรอะ”

“ถอน​ไม่ได้​หรอก เพราะ​ม้า​ย้อม​เสีย​ดำ​ปี๋...เชื่อ​ผม​เถอะ​ม้า รับรอง​ว่า​เฮีย​ต้อง​สำนึก​บุญคุณ​เรา​แม่​ลูก​ไป​จน​ตาย” ตี๋​เล็ก​กอด​ประจบ​เอาใจ แต่​แอบ​ยิ้มเยาะ​อย่าง​สะใจ

วัน​รุ่ง​ขึ้น เตีย​ม​กับ​ตี๋​เล็ก​ไป​บ้าน จาง​และ​ลิลลี่ เพื่อ​ทาบทาม​ขอ​ลูก​สาว​ที่​ชื่อ​หลิว จาง​กับ​ลิลลี่​หมั่นไส้​เตีย​ม​มา​นาน​แล้ว “นัง​เถ้าแก่​เนี้ย​จอม​เค็ม”

“ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​จะ​สั่งสอน​นัง​เตีย​มเกี​ยง” จาง​หมายมั่น

หลิว​เอง​ก็​ให้​พ่อกับ​แม่​เรียกค่า​สินสอด​ให้​มากๆ จาง​กับ​ลิลลี่​จึง​บอก​กับ​เตีย​ม​ว่า ขอ​ทอง​แท่ง​หนัก 100 บาท ทองรูปพรรณ 100 บาท เงินสด 1 ล้าน เครื่อง​เพชร 1 ชุด ทับทิม 1 ชุด ลิลลี่​ขอ​รถยนต์​อีก 1 คัน จาง​ตบ​ท้าย “...อั๊ว​ไม่ได้​มี​ลูก​สาว​ไว้​ขาย เรียก​แค่​นี้​ก็​คง​จะ​พอ”

เตีย​ม​อ้า​ปาก​ค้าง ตี๋​เล็ก​ตอบ​ตกลง​แทน เตีย​ม​ได้สติ​รีบ​บอกว่า “ซัก​สง​บัก​แค่​นี้ แลก​กะ​คง​ดูแล​ปง​นี​บัก​อย่าง​ลี​หนึ่ง​คง ถือว่า​คุ้ง”

หลิว​หน้า​เจื่อน ไม่​ยอม​แต่ง​แล้ว เตีย​ม​โล่ง​ใจ​ที่​รอด​มา​ได้ แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​หยุด​บอก​เตีย​ม​ให้​ไป​หา​ลูก​สาว​บ้าน​อื่น เตีย​ม​ส่าย​หน้า​ไม่​เอา​แล้ว เข็ด​ขี้​อ่อน​ขี้​แก่ ให้​ตี๋​ใหญ่​ไป​หา​เจ้าสาว​เอา​เอง...

หลาย​วัน​ผ่าน​ไป ตี๋​ใหญ่​พา​ฮิ้​มอ​อก​จาก​โรงพยาบาล​กลับ​มา​บ้าน เข็น​รถ​เข็น​ให้​ฮิ้ม​เข้า​มา เตีย​ม​รีบ​บอก​ให้​หยุด แล้ว​ให้

ตี๋​เล็ก​ไป​เข็น​แทน ฮิ้ม​โบก​มือ​ไม่​ต้อง​แล้ว​ลุก​เดิน​เอง​และ​ให้​ตี๋​ใหญ่​ประคอง​คน​เดียว​พอ ตี๋​เล็ก​หัน​ไป​ฟ้อง​เตีย​ม“เห็น​มั๊ย ม้า...”

“เห็ง เห็ง​เต็ง​ลูก​กะ​ตา​เลย”

เผย​ยก​น้ำ​ชา​มา​วาง​พร้อม​กับ​ถาม​เอาใจ​ว่า​สบาย​ดีแล้ว​หรือ ฮิ้ม​ตอบ​ด้วย​ความ​รำคาญ “ลื้อ​ลอง​มา​ถูก​ยิง​ดูมั่ง​มั้ย จะได้​รู้​ว่า​สบาย​ดี​หรือ​เปล่า”

เผย​หน้า​เหย เตีย​ม​อ้า​ปาก​จะ​พูด ฮิ้ม​ยกมือ​ห้าม “ขอ​ให้​อั๊ว​ได้​อยู่​อย่าง​สงบ​หน่อย ใคร​อยาก​ส่งเสียง​ออก​ไป​ข้างนอก” เตีย​ม​สะบัด​หน้า​เดิน​ไป ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​เดิน​ตาม ฮิ้ม​ถอน​ใจ​แล้ว​บอก​ตี๋​ใหญ่ เขา​จะ​นอน​ห้อง​ข้าง​ล่าง​สัก​พัก ให้​ช่วย​จัด​ห้อง​ให้ ตี๋​ใหญ่​ไป​จัดการ​กับ​ง้​วน

ดอก​แก้ว​ชวน​ชบา​ไป​เยี่ยม​ฮิ้ม​ที่​บ้าน​ใหญ่ เดิน​มา​เจอ​กับ​กลุ่ม​เตีย​ม เผย​ลอยหน้า​พูด​ขึ้น

“แหม...คุณนาย​ใหญ่​ยัง​ไม่ทัน​จุด​ธูป ก็​พา​กัน​ล่อง​ลอย​มา​แล้ว​เจ้า​ค่ะ”

เรียม​ออก​หน้า​มา​โต้เถียง​แทน เผย​สู้​ไม่ได้​หัน​มา​ฟ้อง​เตีย​ม ตี๋​เล็ก​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​คน​ดี​มี​น้ำใจ​เอ็ด​เผย​ให้​หยุด แล้ว​เชิญ​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว​เข้า​บ้าน เตีย​ม​จะ​ต่อว่า ตี๋​เล็ก​รีบ​กระซิบ​ว่า​เป็น​แผน

ดอก​แก้ว​เข้า​มาก​อด​ฮิ้ม ดีใจ​ที่​กลับ​มา​บ้าน เห็น​ย้ายมา​อยู่​ห้อง​ข้าง​ล่าง​ยิ่ง​ดีใจ​ใหญ่​ที่​ตน​จะ​ได้​มา​หา​ตอน​ทุก​คน​ขึ้น​นอน​หมด​แล้ว ฮิ้ม​ว่า “อาด​อก​แก้ว​จะ​มา​คุย​กับ​อา​เตี่ย​เมื่อ​ไหร่​ก็ได้ อา​เตี่ย​อนุญาต ใคร​ว่า​ก็​ให้​มา​บอก​อา​เตี่ย”

ใน​ขณะ​ที่​เตีย​ม​ฟัง​แผน​ของ​ตี๋​เล็ก​ที่​จะ​ทำ​ดี​ให้​ดอก​แก้ว​ตายใจ เข้า​มา​ติด​กับ​ เผย​ทะลุ​กลาง​ปล้อง​ขึ้น​มา​ว่า “ตา​เถร คุณนาย​ใหญ่​เจ้าขา...เถ้าแก่​อยู่​ใน​ห้อง คุณนาย​เล็ก​จะ​อยู่​ที่ไหน​ล่ะ​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​นึก​ได้​รีบ​วิ่ง​จะ​ขึ้น​ชั้น​บน​ไป​ขวาง ง้​วน​รีบ​บอก​ว่า​ฮิ้ม​ไม่ได้​อยู่​ข้าง​บน...เตีย​ม​ถลา​เข้า​มา​ใน​ห้อง ชบา​กำลัง​ขยับ​หมอน​ให้​ฮิ้ม​พิง ดอก​แก้ว​ห่ม​ผ้า​แพร​ให้ พอ​เห็น​เตีย​ม​เข้า​มา​ก็​ถอย​ออก​ห่าง เตีย​ม​โวย “ลื้อ​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​เป็ง​ซา​หงก​ซา​เห​งี่​ยง​เ​จี​ยง​ตัว อาชา​บา”

ชบา​ตอบ​เรียบๆว่า​ตน​ไม่ได้​ทำ​อะไร เตีย​ม​แหว​ใส่​อย่า​มา​เถียง ฮิ้ม​รำคาญ​ไล่​ให้​ออก​ไป​ เตีย​ม​โกรธ​ตัว​สั่น ตี๋​เล็ก​ทำ​เป็น​โอบ​ประคอง​เตีย​ม “หม่า​ม้า​ครับ เรา​ออก​ไป​ข้าง​นอก​ก่อน​ดี​กว่า”

“อา​โซ้ย​ตี๋ ลื้อ​เข้า​ข้าง​พวก​มัง โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย”

ตี๋​เล็ก​ขยิบ​ตา​ให้​ก่อน​จะ​ดึง​เตีย​มอ​อก​ไป ชบา​หน่าย​ใจ​ขอตัว​กลับ แต่​ฮิ้ม​บอก​ให้​เธอ​มา​ดูแล​เขา​ที่​นี่ ดอก​แก้ว​ร้อง​ว่า​ไม่ได้​หรอก มี​หวัง​ถูก​รุมกินโต๊ะ​ตาย ชบา​เอง​ก็​ขอ​ว่า​อย่า​ให้​เตีย​ม​ต้อง​โกรธ​เกลียด​ตน​มาก​ไป​กว่า​นี้​เลย ตี๋​ใหญ่​รีบ​บอก​ว่า​เขา​จะ​เข็น​รถ​พา​ฮิ้ม​ไป​บ้าน​ชบา​บ่อยๆเอง

ooooooo

ขณะ​ที่​เปี๊ยก​กำลัง​ช่วย​หง​วน​ที่​ร้าน แทน​ไท​แวะ​มา​อีก ​หมวย​ชะเง้อ​มอง​อย่าง​สนใจ แทน​ไท​บอก​เปี๊ยก​ว่า เขา​อยาก​สั่ง​ผัด​ไทย​กับ​ขนม​เบื้องญวน​ไป​เลี้ยง​พระ​และ​แขกวัน​เกิด​แม่​อาทิตย์​หน้า ​หมวย​รีบ​เสนอ​ขนม​หวาน​ของ​ตน แต่​แทน​ไท​ปฏิเสธ หมวย​หน้าเสีย เปี๊ยก​จะ​ไม่​รับ​แต่​หง​วน​รีบตกลง แทน​ไท​กลับ​ไป หมวย​มอง​ตาม​รู้สึก​แปลกๆกับ​สายตา​ท่าทาง​ของ​แทน​ไท

เย็น​วัน​หนึ่ง ต้อย​มา​ดัก​รอ​เปี๊ยก​หน้า​บ้าน ส่ง​น้ำหอม​ที่​ซื้อ​มา​ฝาก​ให้ “รับรอง​ว่า​ไม่ได้​เอา​เงิน​ที่​ไป​จี้​ปล้น​ใคร​มา​ซื้อ​แน่  เอ้า รับ​ไป​สิ”



เปี๊ยก​บอก​ว่า​เขา​ไม่​ใช้​น้ำหอม ต้อย​ว่า​มัน​คือ​โค​โลญ ถ้า​ไม่​เอา​ก็​ให้​ดอก​แก้ว เปี๊ยก​ถลึงตา ต้อย​รีบ​ขอโทษ​แล้ว​ว่า​ให้​แล้ว​ไม่​เอา​คืน อีก​ขวด​เขา​จะ​ให้​หมวย แต่​ขอ​ให้​เปี๊ยก​ช่วย​นัด​หมวย​ออก​มา​ที...เปี๊ยก​มา​เรียก​หมวย​ออก​ไป​จาก​ร้าน หมวย​หลง​ดีใจ​ทิ้ง​งาน​ใน​ร้าน​ไป​ทันที พอ​มา​ถึง​ริม​คลอง ก็​ถาม​เปี๊ยก​ด้วย​สายตา​หวาน​ฉ่ำ​ว่า​มี​ธุระ​อะไร​กับ​ตน เปี๊ยก​ชี้​ไป​ที่​ต้อย​ที่​กำลัง​เดิน​มา หมวย​น้ำตา​รื้น​ผิดหวัง​น้อยใจ แต่​พอ​ต้อย​เข้า​มา​ยื่น​ของ​ฝาก​ให้ หมวย​กะ​พริบตา​ถี่ๆให้​น้ำตา​ไหล​กลับ​ลง​ไป​แล้ว​โปรย​ยิ้ม รับ​ของ​มา​เปิด​ดู​พอ​เห็น​เป็น​น้ำหอม​ก็ดี​ใจ​ออดอ้อน​ออเซาะ​ตาม​นิสัย...

วัน​ต่อ​มา แทน​ไท​พา​แม่​มา​เชิญ​ครอบครัว​ฮิ้ม​ไป​งานวัน​เกิด เตีย​มอ​อก​มา​ต้อนรับ เผย​กุลีกุจอ​เสิร์ฟ​น้ำ​แล้ว​ปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ​ฟัง เตีย​ม​ทักทาย “แหม...วัง​เกิก​อา​คุ​ง​นาย​สา​ลา​วัก...”

แทน​ไท​กับ​แม่​สะดุ้ง เตีย​ม​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​มด​กัด​หรือ สะดุ้ง​กัน​เป็น​แถว สาลี่​รีบ​บอก​ว่า​เปล่า แล้ว​ขอ​ให้​เตีย​ม​กับ​ฮิ้ม​ไป​เป็น​เกียรติ​ใน​งาน​ด้วย

“ต้อง​ไป​แน่​อยู่​แล้ว​ล่ะ​ฮ่ะ วัง​เกิด​คุ​ง​นาย​สา​ลา​วัก​ทั้งที คิก​ว่า​จะ​ไป​กัง​ทั้ง​คอก​เลย”

สาลี่​ทำ​หน้า​งงๆ เผย​แปล​ให้​ว่า​ไป​กัน​ทั้ง​ครอบครัว สาลี่​พยัก​หน้า​ยิ้มๆแล้ว​ขอ​ไป​เชิญ​ฮิ้ม​ด้วย​ตัว​เอง...เตีย​ม​เดิน​นำ​แทน​ไท​กับ​แม่​ไป​ที่​ห้อง ฮิ้ม​กำลัง​โวยวาย​ไม่​มี​ใคร​ดูแล พอ​สาลี่​กับ​แทน​ไท​เข้า​มา​ก็​ชะงัก เปลี่ยน​ท่าที​นอบน้อม สาลี่​เอ่ย​ปาก​ชวน แต่​ฮิ้ม​กลับ​บอก​ว่า

“ผม​คง​ยัง​รับปาก​ไม่ได้ ไม่​ใช่​ว่า​ไม่​อยาก​ไป แต่​มัน​ไม่​แข็ง​แรง​พอ”

เตีย​ม​โวยวาย​ว่า​ตน​รับปาก​แล้ว สาลี่​รีบ​ตัดบท​ว่า​ไม่​เป็นไร แทน​ไท​ขอ​อนุญาต​พาด​อก​แก้ว​ไป​เพราะ​ตกลง​กัน​ไว้​จะ​โชว์​ตี​ขิม เตีย​ม​กลัว​น้อยหน้า​รีบ​เสนอตี๋​เล็ก​ว่า​ตี​กลอง​ได้ จะ​ให้​เล่น​คู่​กัน ฮิ้ม​หน่าย​ใจ บอก​แทน​ไท​ต้อง​ไป​ขอ​อนุญาต​ชบา​เอา​เอง

แทน​ไท​พา​แม่​มา​หา​ชบา​ที่​เรือน​เล็ก ชบา​ต้อนรับ​ด้วย​กิริยา​สุภาพ​เรียบร้อย คน​รับ​ใช้​ก็​มี​มารยาท​ดี ผิด​กับ​ที่​บ้าน​ใหญ่ ชบา​รู้​มา​ก่อน​แล้ว​ว่า​ดอก​แก้ว​จะ​ไป​เล่น​ขิม​ใน​งาน แต่​ขอ​ให้​คน​ที่​บ้าน​รับ​ส่ง​เอง และ​ตน​จะ​ทำ​ขนม​ฝาก​ไป​ทำบุญ​เลี้ยง​พระ​ด้วย สาลี่​ไม่​อาจ​ปฏิเสธ ได้​แต่​ขอบคุณ

“คุณ​น้า​ครับ คือ​เย็น​นี้ ผม​จะ​พา​แม่​ไป​ลอง​ชิม​ผัด​ไทย​ร้าน​คุณ​เปี๊ยก เพราะ​จะ​เหมา​ไป​ผัด​เลี้ยง​ใน​งาน ไป​กัน​สอง​คน​คุณ​แม่​กลัว​จะ​เก้อ เลย​อยาก​จะ​ชวน​คุณ​น้า​กับ​น้อง​ดอก​แก้ว​ไป​ด้วย”

“เห็น​เขา​ลือ​กัน​มา​นาน​แล้ว​ว่า​อร่อย โดยเฉพาะ​ตา​ต้น​นี่แหละ​ค่ะ แต่​ก็​ยัง​ไม่​เคย​ทาน​สัก​ที”

ชบา​ยิ้มๆ แทน​ไท​รีบ​บอก​ว่า​แม่​ของ​เขา​ทาน​แต่​อาหาร​เหลา เขา​เลย​อยาก​ให้​ลอง​เปลี่ยน​ดู​บ้าง ชบา​จึง​เสริม​ว่า ทาน​แล้ว​จะ​ติดใจ และ​ขนม​เบื้องญวน​ของ​เปี๊ยก​ก็​อร่อย...

ใน​บ้าน​ใหญ่ เตีย​ม​กำลัง​โวยวาย​ไม่​ยอมที่​ฮิ้ม​ขอ​ให้​ชบา​มา​ดูแล​ปรนนิบัติ​เขา​ที่​นี่ ฮิ้ม​จึง​ถาม​ว่า​จะ​ให้​เขา​ไป​อยู่​เรือน​เล็ก​หรือ​จะ​ให้​ชบา​มา เลือก​เอา เตีย​ม​ร้อง​ลั่น​ว่า​ไม่​เลือก

“ก็​ให้​อา​เก๊า​ตี๋​หยุก​งา​ง  ให้​อา​โซ้ย​ตี๋​ไป​คุ​ง​งา​ง​แทง​ไป​ก่อ​ง”

“มี​หวัง​บรรลัย​หมด ว่า​ไง หรือ​ลื้อ​จะ​มา​คอย​ดูแล​อั๊ว​ก็ได้” ฮิ้ม​ชัก​โมโห

เตีย​ม​หงุดหงิด​เดิน​มา​หลัง​บ้าน เจอ​เผย​นั่ง​กิน​ขนม​อยู่​ก็​โมโห คว้า​ชาม​ขนม​ปา​ทิ้ง​แล้ว​โวย​ว่า​เพราะ​อย่าง​นี้​ถึง​เรียก​ไม่ได้​ยิน ทำให้​ตน​เดือดร้อน...เผย​ไป​ตะโกน​เรียก​ชบา​อย่าง​วางอำนาจ เรียม​ออก​มา​รับหน้า เผย​เท้า​สะเอว​แล้ว​ว่า ตน​เรียก​เจ้านาย​ไม่ได้​เรียก​ขี้ข้า เรียม​โมโห พอดี​ชบา​เดิน​ออก​มา​ถาม​เผย เอะอะ​โวยวาย​อะไร เผย​จึง​บอก​ว่า​เตีย​ม​เรียก​ไป​พบ พูด​จบ​เผย​สะบัด​หน้า​กลับ​ไป เรียม​หมั่นไส้​จะ​ตาม​ไป​ตบ แต่​ชบา​ห้าม​ว่า ตน​ยัง​ทน​ได้​แล้ว​ทำไม​เรียม​จะ​ทน​ไม่ได้

ชบา​ไป​ที่​บ้าน​ใหญ่​คน​เดียว เตีย​ม​เอา​เก้าอี้​มา​นั่ง​รอ​หน้า​บ้าน มี​เผย​นั่ง​แทบ​เท้า พอ​ชบา​มา​ก็​สั่ง​ให้​นั่ง​ลง ชบา​มอง​แล้ว​ไม่​มี​เก้าอี้​จึง​ว่า “ไม่​เป็นไร​ค่ะ คุณนาย​ใหญ่​มี​ธุระ​อะไร​กับ​ฉัน​เหรอ​คะ”

เตีย​ม​โวย​ให้​นั่ง​ลง​เพราะ​เมื่อย​คอ ชบา​ขอ​ให้​เตีย​ม​ยืน​ขึ้น​จะ​ได้​ไม่​เมื่อย เตีย​ม​โมโห​หา​ว่าย​อก​ย้อน ชบา​จึง​ว่า​ถ้า​ไม่​มี​อะไร​ตน​จะ​กลับ​​  เตีย​ม​เชิด​หน้า​บอก​ให้​มา​ดูแล​ฮิ้ม​ที่​นี่​ทุก​วัน  ชบา​ถาม​ว่า​ใคร​สั่ง เตีย​ม​บอก​ว่า​ตน​สั่ง​เพราะ​ตน​ใหญ่​ที่สุด​ใน​บ้าน ชบา​หัน​หลัง​เดิน​กลับ​เงียบๆ

ooooooo

ตก​เย็น แทน​ไท​กับ​แม่​มา​รับ​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว​ไป​ตลาด เปี๊ยก หง​วน​ และ​จิ๊บ​วุ่น​กับ​งาน​ใน​ร้าน จิ๊บ​สะกิด​เปี๊ยก​ให้​ดู ดอก​แก้ว​มา​กับ​แทน​ไท ชบา​และ​สาลี่ หง​วน​เหลือบ​มอง​หน้า​หลาน​ชาย​ที่​ดู​สลด​ลง สาลี่​ทึ่ง​ที่​​คน​เต็ม​ร้าน ชบา​ชม​ว่า​ของ​เขา​อร่อย​จริงๆ

ท่าทาง​ดอก​แก้ว​ร่าเริง​ถาม​ใคร​เอา​อะไร​ตนจะ​ไป​สั่ง​ให้ ชบา​สั่ง​ผัด​ไทย สาลี่​ขอ​ลอง​ทั้ง​ผัด​ไทย​และ​ขนม​เบื้องญวน ต้น​เดิน​ตาม​ไป​เป็น​เพื่อน

“หนู​ดอก​แก้ว​นี่​น่า​รัก​เหลือเกิน” สาลี่​เอ็นดู​ดอก​แก้ว​มาก​จน​อด​ชม​ไม่ได้

“เวลา​ดื้อ​ขึ้น​มา​ก็​เอาเรื่อง​เหมือน​กัน​ล่ะ​ค่ะ”

“ดิฉัน​ถูก​ชะตา​กับ​แก​มาก นาย​ต้น​เอง​เขา​ก็​ไม่​เคย​สนิทสนม​กับ​ผู้หญิง​คน​ไหน​เท่า​นี้” สาลี่​เห็น​ชบา​ท่าทาง​อึดอัด รีบ​บอก​ว่า “ดิฉัน​ทราบ​ดี​ว่า​ทั้ง​เถ้าแก่​แล้ว​ก็​คุณ​ชบา​หวง​ลูก​สาว”

ชบา​อ้าง​ว่า ​ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก สาลี่​จึง​ขอ​ทาบทาม​ไว้​ก่อน...

ดอก​แก้ว​ยืน​รอ​เปี๊ยก​ทำ​ผัด​ไทย เปี๊ยก​ไม่ค่อย​พอใจ​ที่​แทน​ไท​ยืน​อยู่​ด้วย จึง​ให้​ดอก​แก้ว​ไป​รอ​ที่​โต๊ะ ดอก​แก้ว​โกรธ​หา​ว่า​ไล่​ทั้งที่​ตน​จะ​ช่วย แทน​ไท​แตะ​แขน​เตือน​ให้​เธอ​ใจเย็นๆแล้ว​พา​กลับ​ไป​ที่​โต๊ะ สัก​พัก จิ๊บ​ยก​มา​เสิร์ฟ​แล้ว​บอก​ว่า​ยัง​เหลือ​อีก​สอง​ที่ แทน​ไท​ตาม​ไป​ช่วย​ยก ชบา​ชม​ว่า​แทน​ไท​ช่าง​เป็น​คน​จิตใจ​ดี สาลี่​ปลื้ม

“ค่ะ เขา​เป็น​คน​อย่าง​นี้​มา​ตั้งแต่​เด็ก ไม่​ชอบ​มี​เรื่อง​มี​ราวกับ​ใคร ไม่​ชอบ​ความ​รุนแรง​เลย ไม่​อยาก​เป็น​ตำรวจ​ตาม​พ่อ”

ตลอด​เวลา เปี๊ยก​ก็​คอย​ชำเลือง​มอง​ดอก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​จน​หง​วน​ต้อง​สะกิด เดี๋ยว​เส้น​ไหม้ พอ​ทุก​คน​ทาน​เสร็จ สาลี่​ชม​กับ​หง​วน​ว่า​อร่อย​มาก ขอ​ให้​วัน​งาน​ได้​รสชาติ​แบบ​นี้ หง​วน​รับรอง

“อย่า​ให้​เสียชื่อ​ฉัน​กับ​ยัย​หนู​เชียว​นะ โดยเฉพาะ​ยัย​หนู​คุย​เอา​ไว้​มาก” ชบา​สำทับ

“แม่​ล่ะ​ก็ หนู​ไม่ได้​คุย​อะไร​สัก​หน่อย พี่​ต้น​เขา​มา​ชิม​เอง​ชอบ​เอง​ต่างหาก”

แทน​ไท​ว่า​เขา​เชื่อมือ​หง​วน​กับ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ขอ​ไป​ซื้อ​บัวลอย​ฝาก​เรียม แทน​ไท​เดิน​ตาม​หมวย​เห็น​แทน​ไท​รูป​หล่อ​จึง​พูดจา​ดี ไม่​แขวะ​ดอก​แก้ว​เหมือน​เคย เส็ง​กับ​พวก​มา พอ​เห็น​ดอก​แก้ว​ก็​ทักทาย ดอก​แก้ว​นิ่งเฉย​ไม่​คุย​ด้วย เส็ง​ไม่​พอใจ บ่น​ไล่​หลัง​ว่า​ทำ​เป็น​หยิ่ง หมวย​ว่า​พวก​ผู้ดี​เขา​ไม่​เห็น​หัว​คน​จน​หรอก เส็ง​ตา​เป็น​ประกาย​อยาก​เอาชนะ...


ไม่​วาย เผย​ยุ​ว่า​ชบา​กับ​ดอก​แก้ว​ออก​ไป​เที่ยว ปล่อย​คน​นอน​ป่วย​ไม่​ดู​ดำ​ดู​ดี ให้​เตีย​ม​ฟ้อง​ฮิ้ม แต่​ฮิ้ม​กลับ​เห็น​ว่า ดี​เสีย​อีก​จะ​ได้​ปลอดภัย เตีย​ม​เจ็บใจ​ที่​ยุ​ไม่​ขึ้น... แต่​ฮิ้ม​ก็​กลับ​มา​นอน​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​เตีย​ม “ฮึ เห็ง​หรือ​ยัง​ว่า​ใคร​ที่ไหน​จะ​เหมือง​อั๊ว ลื๊อเจ็ก​ป่วย อั๊ว​ก็​อยู่​ล่วย ไม่​มี​ทอ​ก​ทิ้ง​ไป​ไหน ป่า​ง​นี้​อี​สอง​คน​แม่​ลูก​คง​สำเริง​สำ​ราง​เหมือน​หลอก​ไม้​บาง​ยาง​
เช้า​แล้ว”

คืน​นั้น เปี๊ยก​เอง​ก็​เศร้า​นั่ง​มอง​ดวง​จันทร์ หง​วน​ออก​มา​พูด​ลอยๆ เหมือน​ย้ำ​ให้​คิด “ท่าทาง​คุณ​ชบา​จะ​สนับสนุน​คุณ​ต้น​มา​เป็น​ลูกเขย​นะ...แต่​ก็​สม​กัน​ดี”

เปี๊ยก​หัน​มา​พูด​อย่าง​จริงจัง​ว่า คน​หาเช้ากินค่ำ​อย่าง​เขา เจียม​ตัว​เสมอ อย่า​กลัว​ว่า​เขา​จะ​อกหัก​รัก​คุด​ไป​เลย หง​วน​ขอ​ให้​เป็น​จริง​อย่าง​ที่​พูด

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น​ ชบา​มา​ตึก​ใหญ่​เพื่อ​จะ​ดูแล​ฮิ้ม เตีย​ม ​นั่ง​โบก​พัด​มอง​อย่าง​ดูหมิ่น มี​เผย​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง เตีย​ม​บอก​เผยอ​ย่า​เพิ่ง​ไป​ไหน ให้​คอย​ดู​คน​ถูก​ไล่​ตะเพิด​ออก​มา เพราะ​โดน​ด่า​ที่​เอา​ลูก​ไป​สำเริง​สำราญ​เมื่อ​วาน เตีย​ม​หัวเราะ​เย้ย​หยัน

ชบา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​เห็น​ฮิ้ม​ยืน​อยู่​ริม​หน้าต่าง จึง​ถาม​ว่า​ลุก​ขึ้น​ได้​แล้ว​หรือ ฮิ้ม​ตอบ​น้ำเสียง​ห้วนๆว่า ทำไม​จะ​ลุก​ไม่ได้ เขา​ไม่ได้​ถูก​ยิง​ที่​ขา แต่​พอ​ขยับ​ตัว​ก็​นิ่ว​หน้า​รู้สึก​เจ็บ ชบา​จะ​เข้า​พยุง เขา​โบก​มือ​ไม่​ต้อง แล้ว​ถาม​ขึ้น​ว่าเมื่อ​วาน​พาด​อก​แก้ว​ไป​ไหน ชบา​เล่า​ไป​ตาม​ความ​จริง แต่​ฮิ้ม​กลับ​หา​ว่า​เธอ​อยาก​ให้​ลูก​สาว​สนิทสนม​กับ​แทน​ไท​มาก​กว่า ชบา​จึง​รู้​ว่าที่​ฮิ้ม​โกรธ​เพราะ​หวง​ลูก​สาว...ชบา​จะ​เช็ด​ตัว​ให้​ฮิ้ม จึง​ออก​มา​บอก​เผย​ให้​ช่วย​ต้ม​น้ำให้ แต่​เผย​ไม่​ทำ​และ​ฟ้อง​เตีย​ม

“อย่า​ยอม​ให้​เขา​แตะ​เนื้อ​ต้อง​ตัว​เถ้าแก่นะ​เจ้า​คะ อย่า​ยอม​เด็ดขาด”

เตีย​ม​จึง​สั่ง​ห้าม​ชบา​เช็ด​ตัว​ฮิ้ม ชบา​จึง​ให้​เตีย​ม​ไป​ทำ​แทน เตีย​ม​บ่ายเบี่ยง​ทำ​ไม่​เป็น ชบา​จึง​ให้​เตีย​ม​เลือก​ว่า​จะ​ให้​ใคร​ทำ เตีย​ม​มอง​เผย เผย​ร้อง
“ว๊าย เผย​ทำ​ไม่ได้​เจ้า​ค่ะ เผย​ยัง​เป็น​สาว​เป็น​นาง​ไม่​มี​ลูก​มี​ผัว​นะ​เจ้า​คะ”

“ถ้า​ทำ​ไม่ได้​ก็​รีบ​ไป​ต้ม​น้ำ​แล้ว​เอา​ผ้า​ขนหนู ผ้าเช็ดตัว​มา”

เผย​ตาลีตาเหลือก​ไป​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ชบา ไม่​สนใจ​

เตีย​ม​ที่​เรียก​ให้​หยุด...

วัน​ต่อ​มา ตี๋ใหญ่​มา​รอ​รับ​ดอก​แก้ว​ไป​งาน​บ้าน​แทน​ไท ตี๋​ใหญ่​ตะลึง​เมื่อ​เห็น​ดอก​แก้ว​ใน​ชุด​ผ้า​ซิ่น เสื้อ​ลูกไม้​สี​ชมพู​หวาน เรียม​ถือ​ขิม​ตาม​มา​ส่ง ตี๋​ใหญ่​รับปาก​ชบา​ว่า​จะ​ดูแล​ดอก​แก้ว​อย่าง​ดี พอ​สอง​คน​ไป​แล้ว เรียม​เปรยๆว่า​สายตาที่​ตี๋​ใหญ่​มอง​ดอก​แก้ว​ดู​แปลกๆ  ชบา​ไม่​อยาก​คิด​ เพราะ​เห็น​สอง​คน​เป็น​พี่น้อง​กัน...

งาน​ใน​บ้าน​แทน​ไท เปี๊ยก​กับ​พวก​เพื่อนๆได้​รับ​การ​จ้าง​ให้​มา​ออกร้าน​ใน​งาน พอ​ทุก​คน​เห็น​ดอก​แก้ว​ลง​จาก​รถ​เดิน​เข้า​มา​ก็​ตะลึง​กัน​หมด เฮง​ถึง​กับ​ออกปาก​ว่ายิ่ง​โต​ยิ่ง​สวย โอ่ง​สะกิด​ให้​เกรงใจ​เปี๊ยก​บ้าง สาลี่​ให้​แทน​ไท​ไป​หา​ของกิน​มา​ให้​ดอก​แก้ว...แทน​ไท​ถือโอกาส​ให้​คน​ตัก​ข้าวต้ม​ปลา​ไป​ให้​เปี๊ยก​กับ​เพื่อนๆและ​ร่วม​กิน​ด้วย​จน​แต่ละ​คน​แปลก​ใจ...

งาน​ดำเนิน​ไป พระ​สวด​และ​ฉัน​เสร็จ แขก​ใน​งาน​ร่วม​รับประทาน​อาหาร ดอก​แก้ว​แสดง​ตี​ขิม​โชว์ สาลี่​กระซิบ​กับ​สามี​ว่าอยาก​ได้​เป็น​ลูกสะใภ้​มากๆ แต่​สารวัต​รไม่ค่อย​แน่ใจ​ว่า​ลูก​ชาย​ต้องการ​อย่าง​นั้น​หรือ​เปล่า...เปี๊ยก​หลบ​มา​ยืน​มอง​ดอก​แก้ว​อย่าง​ชื่นชม​แอบ​รัก เสร็จ​งาน เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​เก็บ​ข้าวของ​กลับ​ไป​ก่อน พอ​ดอก​แก้ว​รู้​ก็​แอบ​น้อยใจ

กลับ​ถึง​บ้าน ชบา​แปลก​ใจ​ที่​เห็น​ดอก​แก้ว​ซึมๆไม่​ร่าเริง​เหมือน​ตอน​ไป...สาลี่​พยายาม​พูด​กับ​แทน​ไท​เรื่อง​จะ​หมั้น​หมาย​ดอก​แก้ว แทน​ไท​ดู​บ่ายเบี่ยง ไม่​ถึง​กับ​ปฏิเสธ​ให้​แม่​ผิดหวัง

วัน​รุ่ง​ขึ้น แทน​ไท​นำ​หมูยอ​กับ​แหนม​มา​ให้​ชบา​ที่​บ้าน และ​ฝาก​ให้​ตึก​ใหญ่​ด้วย แต่​ชบา​เห็น​ว่า​ควร​จะ​ไป​ให้​เอง​จึง​ให้​ดอก​แก้ว​พา​ไป ระหว่าง​ทาง แทน​ไท​ขอ​ให้​พา​ไป​บ้าน​เปี๊ยก​ด้วย​เพราะ​อยาก​ขอบคุณ​ที่​ช่วย​งาน ดอก​แก้ว​หน้าบาน แทน​ไท​แปลก​ใจ​เพราะ​นึก​ว่า​จะ​โกรธ​เปี๊ยก แต่​แล้ว​ต้อง​หุบ​ยิ้ม​เมืี่อ​เจอ​เข้า​กับ​ตี๋​เล็ก ท่าที​ตี๋​เล็ก​เปลี่ยน​ไป เขา​ต้อนรับเธอกับ​แทน​ไท​อย่าง​ดี พูดจา​ดีจน​แม้แต่​เผย​ยัง​หน้า​เห​วอ

เตีย​ม​นั่ง​บ่น​อยู่​ข้าง​เตียง ที่​ฮิ้​มน​อน​หลับตา “ให้​มัง​รู้​ไป​ว่า ลื้อ​จะ​ไม่​ยอม​ตื่ง​ตา​หลอก​ทั้ง​วัง ​อั๊ว​จะ​นั่ง​มั​งอ​ยู่​ยัง​งี้​แหละ”

แต่​พอ​ตี๋​เล็ก​พาด​อก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​เข้า​มา ฮิ้ม​ขยับ​ตัว​ลุก​ขึ้น​ต้อนรับ เตีย​ม​ค้อน​ขวับ​ไม่​พอใจ ตี๋​เล็ก​จึง​พา​ออก​ไป เตีย​ม​โวย “อาโซ้ย​ตี๋ ลื้อ​ทอ​รา​ยก​ม้า”

“โธ่ ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​แผนการ”...ทั้ง​เตีย​ม​และ​เผย​ตา​โต​พยัก​หน้า​หงึกๆ...

หลังจาก​นั้น ดอก​แก้ว​พา​แทน​ไท​มา​ที่​บ้าน​เปี๊ยก หมวย​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​หง​วน​เรื่อง​ให้​เ​ปี๊​ยก​ออก​ห่าง​จาก​ดอก​แก้ว แล้ว​เสนอ​ตัว​เป็น​หลาน​สะใภ้ หง​วน​บ่ายเบี่ยง​จน​หมวย​จ๋อย​กลับ​ไป​อย่าง​ไม่​พอใจ เดิน​ออก​มา​เจอ​ดอก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​เข้า​พอดี ก็​จิก​กัด​ทันที ดอก​แก้ว​เม้มปาก​ไม่​โต้เถียง​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป แทน​ไท​เผลอ​หลุดปาก​ว่า​หมวย​น่า​ตบ ดอก​แก้ว​ได้ยิน​ไม่​ถนัด...

พอ​เจอ​เปี๊ยก เขา​กลับ​ต่อว่า​แทน​ไท “คุณ​ให้​คุณ​หนู​พา​มา​หรือ รู้​หรือ​เปล่า​ว่า​มัน​ไม่​สมควร ​ใคร​เห็น​เข้า​จะ​ว่า​ยัง​ไง กลับ​ไป​เดี๋ยวนี้...คุณ​หนู​ก็​เหมือน​กัน”

แทน​ไท​ตกใจ ดอก​แก้ว​โกรธ “โธ่​เอ๊ย คน​เขา​มา​ดี​แท้ๆกลับ​ไล่​เหมือน​หมู​เหมือน​หมา พี่​ต้น​ให้​เขา​ไป​เลย​ค่ะ จะ​ได้​กลับ​กัน​เสียที...หนู​จะ​ไป​รอ​ข้าง​นอก​ล่ะ”

เปี๊ยก​ขอบคุณ​แทน​ไท แต่​แทน​ไท​บอก​ให้​ไป​ง้อ​ดอก​แก้ว​ก่อน เปี๊ยก​จึง​เดิน​ตาม​ออก​ไป ​แทน​ไท​มอง​ตาม​หลัง​เปี๊ยก​อย่าง​อาลัย...เปี๊ยก​ตาม​มา​ถึง ดอก​แก้ว​หา​ว่า​จะ​มา​ด่า​อะไร​อีก เปี๊ยก​เอ็ด​ที่​พูด​ไม่​เพราะ ดอก​แก้ว​กระ​แนะ​กระ​แหน “แหง​ล่ะ​สิ ใคร​จะ​ดี​เหมือน​ยัย​หมวย​ของ​พี่​ล่ะ”

“ไม่​มี​ใคร​ดี​ไป​กว่า​คุณ​หนู​อีก​แล้ว จำ​เอา​ไว้...ที่​ผม​เอะอะโวยวาย​เมื่อกี๊​ก็​เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​เขา​ว่า​คุณ​หนู​ได้”

ดอก​แก้ว​เสียง​อ่อย​ลง​ว่าตน​มา​เป็น​เพื่อน​แทน​ไท ใคร​จะ​มา​ว่า​อะไร แต่​เปี๊ยก​ว่า​มัน​จะ​ทำให้​เสียหาย​ได้ ดอก​แก้ว​บ่น...

แล้ว​ก็​ไม่​บอก...แทน​ไท​เดิน​ตาม​ออก​มา​ถาม​ว่า​หาย​งอน​แล้ว​ใช่​ไหม เ​ปี๊ยก​หัน​มา​เตือน​แทน​ไท​อย่า​พาด​อก​แก้ว​มา​ที่​นี่​อีก แทน​ไท​ขอโทษ ดอก​แก้ว​ขอ​ให้​เปี๊ยก​เดิน​ไป​ส่ง​ที่​รถ แต่​เปี๊ยก​กลับ​บอก​ว่า​ไม่ได้ แค่​นี้​ก็​เสียหาย​พอ​แล้ว สอง​คน​กลับ​ไป

ดอก​แก้ว​เห็น​แทน​ไท​เงียบๆจึง​ถาม​ว่า​โกรธ​เปี๊ยก​หรือ แทน​ไท​ตอบ​ว่า “เปล่า พี่​ผิด​จริงๆจน​ลืม​นึกถึง​ความ​ไม่​เหมาะสม”

ดอก​แก้ว​รู้สึก​ว่า​คำ​พูด​ของ​แทน​ไท​แปลกๆ แต่​เขา​บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร​แล้ว​ขับ​รถ​ต่อ​ไป

ooooooo
ตอนที่ 8


ด้วย​ความ​เจ็บใจ​ที่​เปี๊ยก​เห็น​ดอก​แก้ว​ดี​กว่า​ตน หมวยคิด​จะ​สร้าง​อุปสรรค​ให้​กับ​เปี๊ยก​มาก​ขึ้น ด้วย​การ​จะ​ไป​ฟ้อง​ชบา​ว่า​ดอก​แก้ว​แอบ​มา​หา​เปี๊ยก​ถึง​บ้าน แต่​เผอิญ​เจอ​กับ​เผย​ที่​หน้า​บ้าน เผย​ไม่​ยอม​ให้​เข้าไป จึง​ฝาก​เผย​ไป​บอก พอ​เผย​รู้​เรื่อง​รีบ​แล่น​ไป​รายงาน​เตีย​มอ​ย่าง​ดีใจ เตีย​ม​นำ​เรื่อง​ไป​เล่า​ให้​ฮิ้ม​ฟัง​ต่อหน้า​ชบา​ที่​กำลัง​ดูแล​ฮิ้​มอ​ยู่

ฮิ้ม​ถาม​ชบา​ว่า​จริง​ไหม​ที่​ให้​ดอก​แก้ว​ไป​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน ชบา​ยอม​รับ​ว่า​เป็น​คน​อนุญาต แต่​ที่​เตีย​ม​พูด​เป็น​การ​เข้าใจ​ผิด เผย​เสนอ​หน้า​หา​ว่า​ชบาโทษ​เตีย​ม​ผิด ฮิ้ม​โมโห​ไล่​เผยอ​อก​ไป เตีย​ม​ขวาง​ไม่​ให้​ไป​เพราะ​เผย​เป็น​พยาน​ได้

“อั๊ว​ต้องการ​ฟัง​จาก​อา​ชบา​คน​เดียว นอก​นั้น​ออก​ไป” ฮิ้ม​ไล่​เตีย​ม​ด้วย

“โอ้​ย...อั๊วป​วก​จาย...” เตีย​ม​โบก​พัด​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​หงุดหงิด

ฮิ้ม​ฟัง​ชบา​เล่า​ว่า​แทน​ไท​มา​ขอ​ให้​พา​ไป​บ้าน​เปี๊ยก​เพื่อ​เอา​ของ​ให้ ฮิ้ม​ว่า​น่า​จะ​ให้​คน​อื่น​ไป​แทน ไม่​ใช่​ให้​คน​ที่​ตลาด​เห็น​เอา​มา​ฟ้อง ชบา​บอก​ดอก​แก้ว​กับ​เปี๊ยก​สนิท​กัน​มา​ตั้งแต่​เด็ก

“ตอน​นี้​ควร​เลิก​สนิท​กัน​ได้​แล้ว ไอ้​เปี๊ยก​มัน​เป็น​หนุ่ม แล้ว​ดอก​แก้ว​ก็​เป็น​สาว  ถ้า​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​ไม่​งาม​ขึ้น​มา​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“ฉัน​ไม่​คิด​ว่า​เปี๊ยก​จะ​กล้า​ทำ​อย่าง​นั้น”

“ไม่​ต้อง​ให้​ถึง​ขนาด​นั้น​หรอก แค่​อี​ชอบ​กัน อั๊ว​ก็​ถือว่า​ไม่​ดี​งาม​แล้ว ลูก​ชาย​ผู้​กำกับ​ที่​ลื้อ​หมายตา​เอา​ไว้ อั๊ว​ก็​บอก​แล้ว​ว่า​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา ลื้อ​จะ​เร่ง​ให้​ลูก​เป็น​สาว​ไป​ถึง​ไหน”

ชบา​เม้มปาก​อย่าง​อัดอั้น ฮิ้ม​สั่ง​ว่า ต่อ​ไป​ดอก​แก้ว​จะ​ไป​ไหน​ให้​มา​ขอ​อนุญาต​เขา​ก่อน​ ชบา​เดิน​ออก​มา​จะ​กลับ​เรือน เผย​แกล้ง​ทำ​ของ​หล่น เตีย​ม​ทำ​เป็น​ตกใจ​ถาม​ว่า​เสียง​อะไร

“เสียง​คน​ตก​กระป๋อง​เจ้า​ค่ะ”

“ไหน อั๊ว​มอง​ไม่​เห็ง​ใคร​เลย นอกจาก​นัง​เมียน้อย”

“นั่นแหละ​เจ้า​ค่ะ ตก​กระป๋อง​ซะ​แล้ว พุทโธ่ พุ​ท​ถัง อนิจจัง เห็น​กัน​อยู่​หลัดๆ”

“อี​เผย เดี๋ยว​นัง​เมียน้อย​ออก​ไป​แล้ว ลื้อ​รีบ​เอา​นั้ม​มา​ไล่​สา​เห​นี​ยก​ให้​หมก​ล่วย​นะ พรุ่งนี้​อั๊วจา​ไป​นิมง​พระ​มาส​วก​ปัก​รัง​ค​วาง”

“หรือ​คะ แต่​จะ​ให้​ดี คุณนาย​ใหญ่​น่า​จะ​หยุด​ตาม​รังควาน​เสีย​มาก​กว่า” ชบา​หัน​กลับ​มา​โต้​ด้วย​สีหน้า​เยือกเย็น ก่อน​จะ​เดิน​ไป

เตีย​ม​พยักพเยิด​แล้ว​รู้สึก​ว่า​ฟัง​ดู​แปลกๆ เผย​อธิบาย “ไม่​แปลก​เลย​เจ้า​ค่ะ คุณนาย​ใหญ่​จะ​นิมนต์​พระ​มา​ปัดรังควาน และ​คุณนาย​เล็ก​บอก​ว่า​คุณนาย​ใหญ่​คือ​ตัว​รังควาน”

“ไอ๊​ย่า...หน็อย​แน่ะ นัง​เมียน้อย​มั​งก​ล้า​ห​ล่า​อั๊ว...”

เผย​ยุ​ให้​ตาม​ไป​ตบ เตีย​ม​วิ่ง​ตาม​ชบา​ออก​มา ง้​วน​กำลัง​เช็ด​รถ​อยู่ เข้า​มา​ขวาง แล้ว​เตือนสติ​เตีย​ม​ว่า อย่า​เชื่อ​บ่าง​ช่าง​ยุ​อย่าง​เผย​นัก เป็น​ถึง​คุณนาย​ใหญ่ ไม่​ควร​ปล่อย​ให้​คน​รับ​ใช้​ชี้นำ​ผิดๆ เตีย​ม​เริ่ม​คิด​ตาม ง้​วน​รี​บบ​อก​ให้​กลับ​เข้า​บ้าน เผย​ยัง​พูด​ยุยงไม่​หยุด จน​ง้​วน​ว่า​ถ้า​ไม่​หยุด​จะ​ถูก​ตบ ​เผย​ชะงัก ชบา​เดิน​กลับ​เรือน​เล็ก เตียม​มอง​อย่าง​สองจิตสองใจ...ชบา​เข้า​
บ้าน​มา​ปรับทุกข์​กับ​เรียม​ว่า​จะ​พูด​กับ​ดอก​แก้ว​อย่างไร​ดี เรา​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด เตีย​ม​ก็​พูด​ให้​เป็น​ผิด​จน​ได้

ooooooo

หลัง​เลิก​เรียน ดอก​แก้ว​มา​ช่วย​งาน​เช็กสต๊อก​ที่​ร้าน เล่น​เอา​เหงื่อ​ท่วม ตี๋​ใหญ่​ตรวจ​บัญชี​หน้า​เครียด ตี๋​เล็ก​ไม่​มา​ทำ​งาน​ตามเคย ดอก​แก้ว​ลอง​โทร​.กลับ​ไป​ถาม​ที่​บ้าน เผย​บอก​ว่า​ตี๋​เล็ก​ออก​ไป​ทำ​งาน​แต่​เช้า ตี๋​ใหญ่​จึง​คิด​ว่า​จะ​ให้​เปี๊ยก​มา​ช่วย​ทำ​งาน ดอก​แก้ว​แอบ​ยิ้มกริ่ม ตี๋​ใหญ่​ให้​ง้​วน​ไป​สั่ง​หง​วน​ที่​ร้าน​ผัด​ไทย​ไว้​ว่า​พรุ่งนี้​ให้​เปี๊ยก​แวะ​มา​หา

ตี๋​ใหญ่​คุย​กับ​เตีย​ม​เรื่อง​ตี๋​เล็กไม่​มา​ทำ​งาน เตีย​ม​กลับ​ต่อว่า​ตี๋​ใหญ่ จะ​ให้​น้อง​ไป​คร่ำเคร่ง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​ได้​อย่างไร พอ​ตี๋​ใหญ่​ย้อน​ถาม​ว่า​ทำไม​เขา​ทำได้ เตีย​ม​กลับ​บอก​ว่า​จะ​ไป​รู้​ได้​อย่างไร

“อา​เตี่ย​บอก​ให้​ผม​คอย​ควบคุม​ดูแล​ตี๋​เล็ก​ให้​มา​ทำ​งาน​ทุก​วัน”

“อ้อ คิก​จา​ฟ้อง​อา​เตี่ย​ละ​ซิ อย่า​เชียว​นา อั๊วจา​โกก​ลื้อ​ร้อย​ปี อย่า​มาลี​ร้อย​ชา​ก​เลย​เข้าใจ​มั้ย”

ตี๋​ใหญ่​ถอน​ใจ ดอก​แก้ว​ไม่​พอใจ​จึง​คิด​ว่า​ตน​จะ​เป็น​คน​ฟ้อง​เอง พอ​ฮิ้ม​รู้​ว่า​ตี๋​เล็ก​ไม่ค่อย​ไป​ทำ​งาน​ก็​เรียก​ตัว​มา​อบรม ถ้า​ไม่​ไป​จะ​ตัด​เงิน​ ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ​บอก​เตีย​ม​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ฟ้อง​ว่า​เขา​ไม่​ไป​ทำ​งาน​ “เฮีย​ทำให้​อา​เตี่ย​ด่า​ผม ม้า​ต้อง​ด่า​เฮีย​เป็น​การ​แก้แค้น​ให้​ผม”

“แน่​นอง​ที่​สุก ต้อง​ห​ล่า​ให้​เจ็กๆเลย ขี้​ฟ้อง​ลี​นัก”

ตี๋​เล็ก​เดิน​มา​ทำท่า​จะ​ขึ้น​รถ มอง​ไป​ที่​บ้าน​ชบา ครุ่นคิด​แล้ว​เดิน​ตรง​ไป พอดี​ดอก​แก้ว​กำลัง​จะ​ไป​โรงเรียน ตี๋​เล็ก​ทำ​เป็น​ยิ้มแย้ม​อาสา​ไป​ส่ง​ให้ ดอก​แก้ว​ชัก​สีหน้า​ไม่​ไป ชบา​จึง​ไกล่เกลี่ย

“ปกติ อา​ง้​วน​ก็​ไป​ส่ง​เป็น​ประจำ​อยู่​แล้ว”

“โอย จะ​ต้อง​ไป​รบกวน​อา​ง้​วน​ทำไม ให้​เขา​อยู่​ดูแล​อา​เตี่ย​ไป​เถอะ”

“นั่น​เป็น​หน้าที่​ของ​ครู”

“อ้าว แล้ว​ม้า​ผม​ล่ะ”

“ก็​เป็น​หน้าที่​ของ​คุณนาย​ใหญ่​ด้วย ขอบใจ​ที่​หวัง​ดี แต่​ให้​อา​ง้​วน​ไป​ส่ง​น่ะ​ดี​ที่สุด”

ตี๋​เล็ก​หน้า​ตึง​กลับ​ออก​มา ​เข่น​เขี้ยว ขัดขวาง​ดี​นัก เขา​จะต้อง​​เอา​ให้​ได้...

เปี๊ยก​มา​หา​ตี๋​ใหญ่​ที่​ร้าน​ตอน​เช้า ตี๋​ใหญ่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​มา​ช่วย​ทำ​บัญชี​ตอน​เย็น​ทุก​วัน เปี๊ยก​ขอ​ไป​ปรึกษา​หง​วน​ก่อน​ว่า​ทำ​งาน​ที่​ร้าน​ไหว​ไหม เพราะ​ที่​ร้าน​ตอน​เย็น​ก็​วุ่น​เหมือน​กัน...เปี๊ยก​กลับ​ไป ตี๋​เล็ก​มา​ถึง​โวยวาย​ใส่​ตี๋​ใหญ่​หา​ว่า​ขี้​ฟ้อง อยาก​ให้​เขา​มา​อุดอู้​อยู่​แต่​ใน​ร้าน ตี๋​ใหญ่​ว่า​นี่​มัน​ร้าน​ของ​เรา​ต้อง​ช่วย​กัน​ทำ​งาน ตี๋​เล็ก​เกี่ยง​ให้​ดอก​แก้ว​ออก​จาก​เรียน​มา​ทำ​งาน เป็น​ผู้หญิง​จะ​เรียน​ไป​ทำไม เดี๋ยว​ก็​ต้อง​มี​ลูก​มี​ผัว ตี๋​ใหญ่​โมโห​อยาก​จะ​ชก​หน้า พอดี​ฮิ้ม​โทร.​เข้า​มา​ถามไถ่ ตี๋​ใหญ่​จึง​บอก​ว่า​กำลัง​ให้​ตรวจ​บัญชี​อยู่ ตี๋​เล็ก​จึง​ไม่​กล้า​หือ​ได้​แต่​ฮึดฮัด​กระแทกกระทั้น

ooooooo



พอ​ปรึกษา​หง​วน​ ​เธอ​เห็นดี​ด้วย​ที่​เปี๊ยก​จะ​ไป​ทำ​งาน​บัญชี จะ​ได้​มี​ราย​ได้​อีก​ทาง​มา​ช่วย​ครอบครัว เพราะ​ตอน​นี้​สามี​ใหม่​ของ​เสียง​กำลัง​ป่วย ขาด​ราย​ได้​เลี้ยง​น้อง​ฝาแฝด​อยู่ เปี๊ยก​มา​คุย​กับ​เพื่อนๆ โอ่ง​เห็นดี​ด้วย เฮง​กับ​หน่อน​บอก​จะ​ได้​เก็บ​เงิน​ซื้อ​ตั๋ว​เครื่องบิน​ไป​อยู่​เมืองนอก​กับ​พวก​เขา เพราะ​อีก​หน่อย​เขา​สอง​คน​ต้อง​ไป​เรียน​ต่อ เปี๊ยก​ว่า​ท่า​จะ​ยาก

ระหว่าง​เดิน​กลับ​บ้าน ต้อย​มา​ดัก​รอ​เปี๊ยก​เพื่อ​ชวน​ไป​แข่ง​สนุ้ก​หาเงิน เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​เขา​ได้​งาน​ทำ​แล้ว ต้อย​ทำ​หน้าเสีย​ดาย​ดู​มี​อะไร​บาง​อย่าง ยิ่ง​สภาพ​ต้อย​ดู​ทรุดโทรม​เหมือน​คน​ป่วย ​แต่​พอ​เปี๊ยก​ถาม ต้อย​ตอบ​ว่า​อาจ​เป็น​เพราะ​เขา​ยัง​ไม่ได้​ตัด​ผม ว่า​แล้ว​ก็​รีบ​เดิน​จาก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

เย็น​วัน​นั้น พอ​ดอก​แก้ว​เลิก​เรียน​ก็​มา​ที่​ร้าน เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน​เจอ​เปี๊ยก​นั่ง​ทำ​บัญชี​อยู่​ก็ดี​ใจ เปี๊ยก​แปลก​ใจ​แต่​ก้มหน้า​ทำ​งาน​ต่อ​ไป ดอก​แก้ว​ถาม “นึก​ว่า​พี่​เปี๊ยก​จะ​ไม่​รับ​งาน​นี้​เสีย​อีก”

“อะไร​ที่​ได้​เงิน แล้ว​ก็​เป็น​งาน​สุจริต ผม​ทำ​ทั้งนั้น​แหละ​ครับ”

“พี่​ตี๋​ใหญ่​เขา​รู้ ถึง​ได้​ชวน​มา​ทำ​งาน​ด้วย พี่​ตี๋​ใหญ่​ใจดี”

“กับ​คุณ​ต้น​ล่ะ​ครับ ใคร​ใจดี​กว่า​กัน” เปี๊ยก​ถาม​ลอยๆ

ดอก​แก้ว​ลาก​เก้าอี้​มา​ตรง​หน้า​เปี๊ยก​แล้ว​บอก​ว่า “พี่​เปี๊ยก​ใจดี​ที่สุด...หนู​พูด​จริงๆนะ”

“ผม​นึก​ว่า คุณ​หนู​ยัง​โกรธ​ผม​อยู่”

“บอก​แล้ว​ไง​ว่า หนู​ไม่​เคย​โกรธ​พี่​เปี๊ยก​นาน​หรอก อาจจะ​มี​น้อยใจ​บ้าง”

พนักงาน​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ดอก​แก้ว​จะ​ทาน​อะไร ดอก​แก้ว​สั่ง​เผื่อ​เปี๊ยก​ด้วย​แม้​เขา​จะ​บอก​ว่า​ไม่​หิว...พอ​ทาน​เสร็จ พนักงาน​เข้า​มา​บอก​อีก​ว่า​มี​คน​มา​ขอ​พบ ดอก​แก้ว​แปลก​ใจ ไม่ทันไร หมวย​โผล่​เข้า​มา ชะงัก​เล็กน้อย​เมื่อ​เห็น​เปี๊ยก​อยู่​ด้วย เปี๊ยก​ไล่​ให้​หมวย​กลับ​ไป หมวย​น้อยใจ ดอก​แก้ว​ถาม​หมวย​มี​เรื่อง​อะไร​กับ​ตน เปี๊ยก​ไม่​ให้​สนใจ​แล้ว​ไล่​หมวย​อีก​ครั้ง​ให้​กลับ​ไป ห
มวย​น้อยใจ​เดิน​ร้องไห้​ออก​ไป ดอก​แก้ว​พูด​ขึ้น​ว่า​น่า​เห็นใจ​หมวย เปี๊ยก​นิ่ง ดอก​แก้ว​จึง​มา​ยืน​ตรง​หน้า

“ถ้า​พี่​เปี๊ยก​ไม่​ให้​ความ​หวัง เขา​คง​ไม่​ตาม​มา​ถึง​นี่​หรอก”

“เขา​ตาม​คุณ​หนู ไม่ได้​ตาม​ผม”

“ก็​เพราะ​เขา​เห็น​หนู​สนิท​กับ​พี่​เปี๊ยก​ไง”

เปี๊ยก​เงย​หน้า​มอง​แล้ว​ถาม​ทำไม​หมวย​ต้อง​ทำ​อย่าง​นั้น ดอก​แก้ว​สบตา​เปี๊ยก​รู้​สึก​วาบ​หวิว​จน​ต้อง​หลบตา​เดิน​ออก​ห่าง เปี๊ยก​ลุก​ตาม​ไป​ดัก​หน้า​จ้อง​ตา​ถาม “คุณ​หนู​ยัง​ไม่ได้​ตอบ​ผม​เลย”

“ก็​จำ​คำ​ถาม​ไม่ได้​แล้ว​นี่...” ดอก​แก้ว​เบือน​หน้า​ไป​ทาง​อื่น เปี๊ยกจะ​ถาม​ใหม่ เธอ​รีบ​ห้าม​ว่า​ไม่​ต้อง เปี๊ยก​มอง​ท่า​เขินๆของ​ดอก​แก้ว​จน​เผลอไผล​ปกปิด​ความรู้สึก​ไม่​ไหว

“ผม​ไม่​เคย​ให้​ความ​หวัง​อะไร​กับ​หมวย​เล็ก เรา​เป็น​แค่​คน​รู้จัก​กัน​ธรรมดา​เท่านั้น”

“แล้ว​มา​บอก​หนู​ทำไม” ดอก​แก้ว​ชำเลือง​มอง​แล้ว​ค้อน

“เพราะ​ผม...” เปี๊ยก​ก้มหน้า​มา​ประชิด ดอก​แก้ว​เรียก ทำให้​เขา​รู้สึก​ตัว​รีบ​ถอย​ห่าง

เปี๊ยก​ตัดสินใจ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง ดอก​แก้ว​ร้อง​เรียก ไม่​เข้าใจ​กับ​ท่าที​ที่​เปลี่ยน​ไป​ของ​เขา... เปี๊ยก​เดิน​ดุ่มๆ ออก​จาก​ร้าน​ไป​ยืน​มุม​หนึ่ง​ของ​ถนน สะบัด​หน้า​กำจัด​ความรู้สึก​นั้น​ออก​ไป

ใน​วัน​เดียวกัน เส็ง​มา​หา​เจ๊​ส้​วน​ที่​บ้าน เอา​สร้อยทอง​มา​ให้​และ​บอก​ว่า​เธอ​จะ​ได้​มาก​กว่า​นี้​ถ้า​ยก​หมวย​ให้​เขา เจ๊​ส้​วน​รีบ​ยก​ให้​ทันที หมวย​กลับ​มา​บ้าน​ด้วย​ความ​เสียใจ พอ​แม่​บอก​ให้​แต่งงาน​กับ​เส็ง เธอ​ปรี๊ด​ขึ้น​มา​สุดๆ

“ฟัง​ให้​ดี​นะ​แม่ หมวย​จะ​ไม่​มี​วัน​แต่งงาน​กับ​ไอ้​เส็ง​เด็ดขาด ชาติ​นี้​ก็​ไม่​แต่ง ชาติ​หน้า​หรือ​ชาติ​ไหนๆก็​ไม่​แต่ง” หมวย​เดิน​แกม​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน เจ๊​ส้​วน​ตะโกน​ไล่​หลัง​ว่า​ต้อง​แต่ง

เดิน​ร้องไห้​กลับ​มา​ที่​ร้าน​ฮิ้ม พนักงาน​ตกใจ​ขวาง​ไม่​ให้​เข้า​ไป หมวย​ตะโกน​เรียก​หา​เปี๊ยก​ลั่น พนักงาน​บอก​ว่า​ไม่​อยู่​ก็​หา​ว่า​โกหก จน​ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​มา หมวย​ชี้​หน้า
“ออก​มา​แล้ว​เรอะ บอก​มา​ดีๆว่า​เอา​เปี๊ยก​ไป​ซ่อน​ไว้​ที่ไหน”

“พี่​เปี๊ยก​เขา​ไม่​ใช่​สิ่งของ​นี่ จะ​ได้​ซ่อน​ไว้​ได้”

หมวย​โวยวาย​ไม่​เชื่อ ดอก​แก้ว​จึง​ให้​เข้า​ไป​ดู​ใน​ห้อง​ทำ​งาน หมวย​ค้น​หา​ทุก​ซอก​ทุก​มุม ไม่​พอ​จะ​ขอ​เข้าไป​หา​ใน​โกดัง ดอก​แก้ว​ไม่​ให้​เข้า​ไป​และ​ไล่​ให้​กลับ​ไป​ได้​แล้ว หมวย​ไม่​ยอม​ไป​จนกว่า​จะ​เจอ​เปี๊ยก พอดี​ตี๋​ใหญ่​มา​จึง​ไล่​หมวย​ให้​ไป​หา​ที่​ร้าน​ผัด​ไทย ดอก​แก้ว​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​หงุดหงิด​ขอตัว​กลับ​บ้าน ตี๋​ใหญ่​ไป​ส่ง ​เธอ​จึง​ขอร้อง​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ชบา

เส็ง​มา​หา​หมวย​ที่​ร้าน เจอ​แต่​เจ๊​ส้​วน บอก​ว่า​หมวยป่วย​นอน​อยู่​บ้าน เส็ง​รีบ​ไป​หา​ที่​บ้าน​ไม่​เจอ กลับ​มา​บอก​เจ๊​ส้​วน เธอ​ว่า​หมวย​อาจจะ​ออก​ไป​เที่ยว​กับ​เพื่อนๆทิ้งทวน​ก่อน​แต่งงาน แต่​ความ​จริง หมวย​ไป​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​หน้า​บ้าน​เปี๊ยก พอเปี๊ยก​กลับ​มา​ก็​โผ​กอด​ร้องไห้​ให้​ช่วย ว่า​ถูก​บังคับ​ให้​แต่งงาน​กับเส็ง เปี๊ยก​ให้​กลับ​ไป​คุย​กับ​แม่ หมวย​ว่า​คุย​จน​ไม่​รู้​จะ​คุย​
อย่างไรแล้ว

“ฉัน​จน​ใจ​จริงๆ ทำไม​ไม่​ไป​ขอ​ให้​ต้อย​ช่วย​ล่ะ ต้อย​มัน​รัก​หมวย​”

“แต่​หมวย​ไม่ได้​รัก​ต้อย”

“ฉันก็​จน​ปัญญา​เหมือน​กัน ตัว​เอง​ยัง​เอา​ไม่ค่อย​จะ​รอด แล้ว​จะ​มี​ปัญญา​ช่วย​ใคร”

“ช่วย​ได้​สิ เปี๊ยก​ช่วย​แต่งงาน​กับ​หมวย”

เปี๊ยก​สะดุ้ง​ปฏิเสธ​พัลวัน หมวย​คร่ำ​ครวญ​ขอร้องให้เปี๊ยก​ไป​จดทะเบียน​สมรส​กับ​ตน ​เปี๊ยก​ลุก​เดิน​หนี หมวยร้องไห้ ตามขอร้อง คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​มอง​กัน​ใหญ่ เปี๊ยก​หัน​กลับ​มาพูด​อย่าง​ขึงขัง​ก่อน​จะ​เดิน​จาก​ไป “กลับ​ไป​ได้​แล้ว ฉัน​ไม่​อยาก​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​คน​อื่น ให้​ฉัน​ช่วย​อย่าง​อื่น​เถอะ เรื่อง​นี้​จนปัญญาจริงๆ”

ปล่อย​ให้​หมวย​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อยู่​ตรง​นั้น...เปี๊ยก​เดิน​หนี​มา​ที่​กระท่อม​ที่​เคย​มา​เล่น​กับ​เพื่อนๆสมัย​เรียน เจอต้อย​นอน​อยู่​ก็​แปลก​ใจ ต้อย​บอก​ว่า แม่​แต่งงาน​ใหม่​และ​ขายบ้านไป เขา​จึง​ไม่​รู้​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน เปี๊ยก​ชวน​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​แต่​ต้อย​ไม่​อยาก​รบกวน สอง​คน​จึง​คุย​กัน​รำลึก​วัน​เก่า

ooooooo

เช้า​วัน​ใหม่ ขณะ​ที่​เตีย​ม ตี๋​ใหญ่​  และ​ตี๋​เล็ก​นั่ง​ทาน​อาหาร​เช้า​อยู่ ชบา​เข็น​ฮิ้​มอ​อก​มา ตี๋​ใหญ่​รีบ​เชิญ​ชวน​ให้​ทาน​ด้วย​กัน​ ชบา​ส่าย​หน้า ฮิ้ม​ก็​บอก​ว่า​ยัง​ไม่​หิว เตีย​ม​กระแทก​เสียง​ว่า​เจ้ากี้เจ้าการ



ฮิ้​มอ​อก​มา​เพื่อ​จะ​สั่ง​ตี๋​เล็ก​ให้​นั่ง​รถ​ไป​ทำ​งาน​กับ​ตี๋ใหญ่​ทุก​วัน ไม่​ต้อง​ขับ​รถ​ไป​สอง​คัน​ ตี๋​เล็ก​ไม่​พอใจ เตีย​ม​โวย “ทังไมลื้อ​ต้อง​คอย​บังคับ​จิก​ใจ​อา​โซ้ย​ตี๋ ให้​อี​ไป​ทำ​งาง อี​ก็ อุ​กส่า​ห์ไป​ให้​แล้ว นี่​ยัง​ต้อง​ให้​นั่ง​รถ​ไป​กะ​อา​เก๊า​ตี๋​อีก”

“เลิก​ให้ท้าย​มัน​เสียที ลื้อ​ก็​เหมือน​กัน อา​โซ้ย​ตี๋​รู้จักโต​เป็น​ผู้ใหญ่​ได้​แล้ว” ฮิ้ม​ตวาด

“ลื้อ​ให้​อา​เก๊า​ตี๋​คอย​ค​วก​คุ​ง​อี​ยัง​งี้ แล้ว​จะ​เป็ง​ผู้ใหญ่​ล่า​ย​ยัง​ไง”

“ให้​อา​เก๊า​ตี๋​คุม​ยัง​ดี​กว่า​ให้​ลื้อ​คุม”

“อา​เฮีย...” เตีย​ม​หน้า​เห​วอ​มอง​ฮิ้ม​ที่​พยัก​หน้า​ให้ชบา​พา​กลับ​เข้า​ห้อง...

ดอก​แก้ว​นั่ง​รถ​ที่​ง้​วน​ขับ​ออก​จาก​บ้าน ง้​วน​จอด​รับเปี๊ยก​ข้าง​ทาง ดอก​แก้ว​บอก​ง้​วน “หนู​พูด​อะไร อา​ง้​วน​ต้องไม่ได้ยิน เข้าใจ​ไหม”

ง้​วน​ร้อง​อ้าว เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า “ถ้า​อา​ง้​วน​ไม่ได้​ยิน ผมก็​ไม่ได้​ยิน​เหมือน​กัน”

“ไม่​ต้อง​มา​พูด​ดี​เลย รู้​หรือ​เปล่า​ว่าเมื่อ​วาน​หนู​อับอาย​ขายหน้า​ขนาด​ไหน”

ง้​วน​หูผึ่ง เปี๊ยก​กล่าว “ผม​ขอโทษ อา​ง้​วน​ไปได้แล้ว​ครับ เดี๋ยว​คุณ​หนู​ถึง​โรงเรียน​สาย”

ดอก​แก้ว​นั่ง​คอแข็ง มอง​เปี๊ยกโกรธๆ...จิ๊บ​ออก​ไป​ซื้อ​ของ​ที่​ตลาด ได้ยิน​คน​คุย​กัน​เรื่อง​หมวย เปี๊ยก ​และ​ดอก​แก้ว กลับ​มา​บอก​หง​วน​ให้​ตกใจ “เจ้าประคุณ​รุน​ช่อง​เอ๊ย ผู้หญิง​อะไร​ถึง​ได้หน้า​ด้าน​ขนาด​นี้ ไอ้​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​เท่า​ไหร่ สงสาร​แต่​คุณ​หนู เอ๊ะ...หรือ​ว่า​เปี๊ยก​มัน​จะ​มี​ท่าที​กับ​เขา”

จิ๊บ​รับรอง​เสียงแข็ง​ว่า​ไม่​มี​แน่ หง​วน​ก็​คิด​ว่า​อย่าง​นั้น เพราะ​ไม่​เคย​เห็น​ท่าที แถม​เจ๊​ส้​วน​ก็​คุย​โว​ว่า​จะ​ให้​ลูกสาว​แต่ง​งา​นก​ับ​เส็ง จิ๊บ​อยาก​ช่วย​แต่​หง​วน​ว่า​ให้​เปี๊ยก​จัดการ​เรื่อง​ของ​ตัว​เอา​เอง

ทน​ไม่​ไหว ง้​วน​เอาเรื่อง​ที่​ได้ยิน​มา​บอก​ชบา ทำให้​เธอ​ร้อน​ใจ แอบ​โทร.​ไป​ถาม​ข่าว​ตี๋​ใหญ่

“อา​ง้​วน​เล่า​ทำไม​ก็​ไม่​รู้ ไม่​มี​อะไร​หรอก​ครับ”

“ครู​เป็น​ห่วง​ยัย​หนู”

“ไม่​ต้อง​ห่วง​ครับ ผม​จะ​ดูแล​ให้​เอง ผู้หญิง​คน​นั้น​มัน​บ้า พอดี​เมื่อ​วาน​ผม​ออก​ไป​พบ​ลูกค้า​มัน​เลย​บุก​เข้า​มา​ได้ แต่​ตอน​นี้​ผม​จ้าง​ยาม​มา​เฝ้า​หน้า​ร้าน​แล้ว”

ชบา​ชัก​ไม่​อยาก​ให้​ดอก​แก้ว​ไป​ที่​ร้าน​ช่วง​นี้ แต่​ตี๋​ใหญ่​เกรง​ฮิ้ม​จะ​สงสัย จึง​รับรอง​แข็ง​ขัน​จะ​ดูแล​อย่าง​ดี ชบา​วาง​สาย​ด้วย​สีหน้า​กังวล เผย​โผล่​มา ถาม​อย่าง​วางอำนาจ​ว่า​มา​ทำ​อะไร​ตรง​นี้​แล้ว​ทำท่า​ตรวจตรา​ข้าวของ จน​ชบา​ต้อง​ถาม หา​ว่า​ตน​เป็น​ขโมย​หรือ

“อู​ย หาความ​ใคร​จะ​บังอาจ​ว่า​คุณนาย​เล็ก​อย่าง​นั้น​ล่ะ​เจ้า​คะ เพียง​แต่​เผย​รู้สึก​ว่าผู้คน​สมัย​นี้​ไว้ใจ​ไม่ได้ ผัว​เขา​เห็น​อยู่​ทนโท่​ยัง​กล้า​ขโมย นับประสา​อะไร​กับ​​สิ่งของ​เล็กๆน้อยๆ คุณนาย​เล็ก​ว่า​มั้ยล่ะ​เจ้า​คะ” เผย​ทำ​เสียง​เยาะ

ชบา​ถึง​กับ​ผงะ​ไม่ทัน​ตั้งตัว ทรุด​ลง​นั่ง​หลับ​ตา​เหมือน​จะ​เป็น​ลม

ooooooo

วัน​นี้ หมวย​ไม่​ไป​ช่วย​แม่​ขาย​ของ เจ๊​ส้​วน​เข้าใจ​ว่า​หมวย​ยัง​ป่วย​อยู่ ​จึง​บอก​ว่า​จะ​ให้​เส็ง​มา​พา​ไป​หา​หมอ พอ​เจ๊​ส้​วน​ออก​ไป หมวย​ก็​รีบ​ออก​จาก​บ้าน​เช่น​กัน เธอ​ไป​หา​โอ่ง​ที่​ร้าน​หมู​สะเต๊ะ​ถาม​หา​ต้อย โอ่ง​คิดๆ แล้ว​ให้​ลอง​ไป​ดู​ที่​กระท่อม​หลัง​วัด

หมวย​ลอง​ไป​ดู​ก็​พบ​ต้อย​เข้า​จริงๆ หมวย​ขอ​ให้​เขา​ช่วย​ที่​ถูก​บังคับให้​แต่ง​งา​นก​ับ​เส็ง ต้อย​รัก​หมวย​อยู่​แล้ว​จึง​รีบ​ปกป้อง​เต็มที่...เย็น​วัน​นั้น เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​นัด​เจอ​กัน​เหมือน​สมัย​เด็ก​ที่​บ้าน​พิษณุโลก หอบ​อาหาร​การ​กิน​มา​รวม​กัน โอ่ง​เล่า​ให้​เปี๊ยก​ฟัง​ว่า​หมวย​มา​ถาม​หา​ต้อย แล้ว​สัก​พัก​ก็​มา​นั่ง​กินที่​ร้าน เปี๊ยก​รู้สึก​โล่ง​ใจ เฮง​เตือน​เปี๊ยก

“ข้า​รู้​ว่า​เอ็ง​รัก​ไอ้​ต้อย​มาก แต่​เอ็ง​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ให้​ความ​รัก​ความ​สงสาร​เพื่อน​มา​บังตา ถ้า​ไอ้​ต้อย​มา​พูด​อะไร...เฮ้ย อย่า​เพิ่ง​โกรธ​สิ” เฮง​เห็น​ท่าที​เปี๊ยก​ไม่​พอใจ

“พวก​เรา​ก็​รัก​ไอ้​ต้อย​เหมือน​เอ็ง​นั่นแหละ แต่​ไอ้​ต้อย​มัน​ใจอ่อน ถูก​ชักจูง​ได้​ง่าย ไอ้​เฮง​มัน​ก็​เลย​กลัว​ว่า...” หน่อ​น ​ช่วย​เฮง​เตือน​แต่​เปี๊ยก​สวน​ทันควัน​ว่า​ต้อย​เป็น​คน​ดี

โอ่ง​ตัดบท “ข้า​บอก​พวก​เอ็ง​แล้ว​ใช่​มั้ย ไอ้​เฮง​ไอ้​หน่อ​น ไอ้​เปี๊ยก​มัน​ไม่​ฟัง​หรอก”

ไม่ทัน​ไร เกรียง​แต่งตัว​สำอาง​เดิน​เข้า​มา​ยืน​มอง​เพื่อนๆ แล้ว​ถาม​ว่า​ไม่​เชิญ​เขา​นั่ง​บ้าง​หรือ  โอ่ง​หมั่นไส้​บอก​ให้​ยืน​อยู่​อย่าง​นั้น​แหละ เกรียง​ยก​ไม้​ยกมือ “เอา​ล่ะ เอา​ล่ะ ข้า​จะ​มา​บอก​ให้​พวก​เอ็ง​เตือน​ไอ้​ต้อย​มัน​หน่อย...”

พูด​ไม่ทัน​จบ​ทุก​คน​ก็​บอก​ให้​เกรียง​ไป​เตือน​เอง​ เปี๊ยก​หน้า​เครียด หา​ว่า​ถ้า​เกรียง​จะ​ใช้​พวก​เขา​เป็น​เครื่องมือ​เอาผิด​ต้อย​ล่ะก็​  เลิก​คบ​กัน เกรียง​ถอน​ใจ​เฮือก​ที่​เพื่อน​เข้าใจ​อย่าง​นั้น

ใน​ขณะ​ที่​ต้อยมา​ขอ​ให้​เสี่ย​จั๊ว​ช่วย ​แต่​เขา​กลับ​ให้​พา​คน​ที่​จะ​เล่น​สนุ้ก​มา​ให้​ก่อน​แล้ว​ค่อย​ตกลง​กัน ต้อย​รับปาก​อย่าง​หนักใจ...เดิน​มา​ระหว่าง​ทาง ต้อย​ปลอบ​หมวย​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว เขา​จะ​ช่วย​เธอ​ให้​ได้ หมวย​หน้างอ “ช่วย​ยัง​ไง ฉัน​ยัง​ไม่​เห็น​ทาง เมื่อกี้​เฮีย​เขา​ก็​ไม่ได้​รับปาก​ใช่​ไหม​ล่ะ”

“ถ้า​หาก​ไอ้​เปี๊ยก​มัน​มา​ทำ​งาน​ให้​ เฮีย​เขา​ก็​ตกลง​จะให้​เงิน​ฉัน​ก้อน​นึง เรา​จะ​หนี​ไป​ด้วย​กัน”

“หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“ถ้า​เรา​แต่งงาน​กัน​แล้ว ใคร​ก็​บังคับ​หมวย​ให้​แต่งงาน​กับ​ไอ้​เส็ง​ไม่ได้”

หมวย​หน้าเสีย​ไม่ได้​อยาก​แต่งงาน ไม่ทัน​พูด​อะไร เส็ง​กับ​พวก​โผล่​มา​เล่น​งานต้อย ​หมวย​ตกใจ​ร้องให้​คน​ช่วย...เกรียง​กำลัง​อธิบาย​ให้​เปี๊ยก​เข้าใจ​ว่า​เขา​ไม่ได้​โกรธ​เกลียด​ต้อย​เลย ​พลัน ชาว​บ้าน​วิ่ง​มา​บอก​ว่า​ต้อย​โดน​ยำ​อยู่​ใน​ซอย​บ้าน​หมวย ทุก​คน​ลุก​พรวด​ออก​ไป เปี๊ยก เฮง หน่อ​น ​และ​โอ่ง​เข้า​ตะลุมบอน​ช่วย​ต้อย เกรียง​ตะโกน​ให้​ทุก​คน​หยุด ก​วง​เซ​เข้า​มา เกรียง​จึง​ต่อย​โครม​เข้า​ให้ แล้ว​ร้อง​ให้​ทุก​คน​หยุด​อีก ไม่​มี​ใคร​ฟัง ​เขา​นึก​ได้​ดึง​นกหวีด​ออก​มา​เป่า  เท่านั้น...เส็ง​ตะโกน​บอก​ลูกน้อง​ว่า​ตำรวจ​มา แล้ว​วิ่ง​หนี​กัน​กระ​เ​จิ​ง ​เกรียง​ถอน​ใจ​มอง​นกหวีด​ใน​มือ

“มัน​กลัว​นกหวีด​มาก​กว่า​ตำรวจ​อีก​ว่ะ...”

เกรียง​จะ​ให้​ทุก​คน​ไป​ให้การ​ที่​โรงพัก​เพราะ​มี​การ​ทะเลาะ​วิวาท​มี​คน​เจ็บ แต่​ไม่​มี​ใคร​ยอม​ไป เกรียง​บอก​มัน​ผิด​กฎหมาย เปี๊ยก​ย้อน​ว่า​เกรียง​ก็​ทำ​ผิด​เพราะ​ต่อย​กวง เกรียง​หน้า​เห​วอ เกรง​ว่า​ถ้า​เส็ง​ไป​แจ้งความ​จะ​เดือดร้อน​กัน​หมด เปี๊ยก​บอก​ว่า​ถึง​เวลา​นั้น​พวก​เขา​จะ​เป็น​พยาน​ให้

ooooooo
ตอนที่ 9


เปี๊ยก​มา​ที่​ร้าน เห็น​แม่​อยู่​แปลก​ใจ​เข้าไป​ไหว้​และถาม​ทุกข์สุข​ เสียง​บอก​ว่า​กลับ​บ้าน​ค่อย​คุย​กัน  ​ตอน​นี้​ช่วย​กัน​ขาย​ก่อน​เพราะ​คน​เต็ม​ร้าน ต้น​พา​เพื่อน​มา​เมีย​งๆมองๆเปี๊ยก เพื่อน​เห็น​ความ​หล่อ​ของ​เปี๊ยก​ก็​ชื่นชม ต้น​เตือน​อย่า​ทำให้​เปี๊ยก​รู้​เด็ดขาด เขา​กลัว​ว่า​เปี๊ยก​จะ​รังเกียจ ขอ​แค่​ได้​พูด​คุย​บ้าง​เขา​ก็​พอใจ​แล้ว ทั้ง​สอง​เข้าไป​สั่ง​ผัด​ไทย เปี๊ยก​ทำท่า​เมิน​เฉย​เหมือน​เป็น​ลูกค้า​คน​หนึ่ง

ถึง​บ้าน เสียง​เข้า​มา​คุย​กับ​เปี๊ยก​ตามลำพัง เตือน​ให้​กลับ​ไป​เรียน​หนังสือ​ให้​สูงๆไม่​ใช่​ห่วง​แต่​น้องๆเปี๊ยก​รับปาก​ว่า​จะ​พยายาม​และ​ได้​ให้​เงิน​แม่​จำนวน​หนึ่ง เสียง​ไม่​อยาก​รับ​ไว้ อยาก​ให้​ลูก​เก็บ​ไว้​เป็น​ทุน แต่​เปี๊ยก​บอก​ว่า​ตั้งใจ​จะ​เอา​เงิน​นี้​ไป​ให้​อยู่​แล้ว​อย่า​ให้​ตน​เสีย​ความ​ตั้งใจ​เลย...

หลาย​วัน​ต่อ​มา ชบา​ต้อง​ไป​เยี่ยม​เพื่อน​รุ่น​พี่​ที่​เคย​มี​บุญคุณ​ซึ่ง​ป่วย​หนัก พอ​เตีย​ม​รู้​ก็​รีบ​แต่งตัว​ออก​จาก​บ้าน​จะ​ไป​ช็อปปิ้ง​เพราะ​เกรง​ต้อง​ดูแล​ฮิ้ม​แทน จึง​เป็น​หน้าที่​ของ​ดอก​แก้ว ชบา​เป็น​ห่วง​กลัว​ตี๋​เล็ก​จะ​ทำ​ไม่​ดี​เอา​อีก จึง​ย้ำ​กับ​ดอก​แก้ว​ให้​ระวัง​ตัว​มากๆอย่า​ไว้ใจ​ใคร​ที่​ตึก​ใหญ่

ดอก​แก้ว​เดิน​มา​ที่​ตึก​ใหญ่ เห็น​เตีย​ม​กำลัง​จะ​ขึ้น​รถ​จึง​ถาม​ว่า​ไป​ไหน เผย​ลอยหน้า​ตอบแทน​ว่า​ไป​ช็อปปิ้ง ดอก​แก้ว​ไม่​ติดใจ​อะไร​ไป​ดูแล​ปรนนิบัติ​ฮิ้ม จน​เขา​รู้สึกว่าคิด​ไม่​ผิด​เลย​ที่​รับ​เลี้ยง​เป็น​ลูก ดอก​แก้ว​จะไป​เอา​หนังสือพิมพ์​มา​อ่าน​ให้​ฮิ้ม​ฟัง แต่​พอ​มา​ที่​ห้อง​รับแขก พบ​ตี๋​เล็ก​นั่ง​อยู่ เธอ​หัน​หลัง​กลับ ตี๋​เล็ก​รีบ​ตาม​ถาม “ถ้า​น้อง​ดอก​แก้ว​ต้องการ​อะไร​ก็​บอก​พี่​ตี๋​เล็ก​ได้​นะ​คะ”

“ต้องการ​ความ​สงบ​และ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​ค่ะ” ดอก​แก้ว​พูด​ยิ้มๆแล้ว​เดิน​ต่อ​ไป

“เดี๋ยว​แก​ได้​สงบ​แน่ นั​งด​อก​แก้ว” ตี๋​เล็ก​มอง​ตามอย่าง​หมาย​มาด

ฮิ้ม​แปลก​ใจ​ที่​ดอก​แก้ว​ไม่​มี​หนังสือพิมพ์​กลับ​มา ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​ไม่​มี​ข่าว​อะไร​น่า​อ่าน ตี๋​เล็ก​ถือ​หนังสือพิมพ์​ตาม​เข้า​มา “น้อง​ดอก​แก้ว​คง​ยัง​อ่าน​ไม่​ละเอียด​ครับ”

ดอก​แก้ว​หัน​ขวับ​ไป​มอง ใน​ขณะ​ที่​ฮิ้ม​ถาม​ว่า​ทำไม​ไม่​ไป​ทำ​งาน ตี๋​เล็ก​ทำ​เป็น​คน​ดี “ผม​เห็น​ว่า​หม่า​ม้า​ไม่​อยู่ ครู​ชบา​ก็​ไม่​อยู่ ก็​เลย​โทร.​ไป​บอก​เฮีย​ว่า รอ​ให้​คน​ใด​คน​หนึ่ง​กลับ​มา​ก่อน แล้ว​ผม​จะ​รีบ​ไป​ทำ​งาน อา​เตี่ย​จะ​ได้​มี​คน​ดูแล”

“อาด​อก​แก้ว​อี​ก็​อยู่”

“ผม​เพิ่งทราบ​เมื่อกี้​นี้​เอง​ครับ...น้อง​ดอก​แก้ว​อยู่​ก็ดี​แล้ว ผม​จะ​ได้​ไป”

ฮิ้ม​จึง​ท้วง​ว่า​รอ​ให้​เตีย​ม​กลับ​มา​ก่อน​ก็ได้ และ​ให้​ตี๋​เล็ก​ไป​ซื้อ​กระเพาะปลา​น้ำ​แดง​มา​ให้​กิน​กลางวัน ตี๋​เล็ก​กระตือรือร้น ถาม​ดอก​แก้ว​อยาก​ทาน​อะไร​เขา​จะ​ซื้อ​มา​ให้ ดอก​แก้ว​ปัด​ว่า​นึก​ไม่​ออก แล้ว​นั่ง​อ่าน​หนังสือพิมพ์​ไม่​สนใจ​ตี๋​เล็ก​อีก

ไม่​วาย​เป็น​ห่วง​ดอก​แก้ว ชบา​ให้​ง้​วน​ไป​ตาม​เปี๊ยก​มา​คอย​คุมเชิง สม​ศรี​ออก​อาการ​ไม่​พอใจ​เพราะ​กำลัง​กิน​เลี้ยงส่ง​แม่​กลับ หง​วน​ปราม​อย่า​ไป​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​น้อง แต่​สม​ศรี​อด​ไม่ได้​ตาม​ไป​ต่อว่า “พอ​เขา​เรียก​ปุ๊บ​ก็​ถลา​ไป​ทันที ยัง​กับ​ทาส​ผู้​ซื่อสัตย์ เจ็บ​แล้ว​ไม่​รู้...”

เปี๊ยก​ตัดบท​ว่า​เขา​ไป​ธุระ​แล้ว​เข้า​ห้อง​ไป สม​ศรี​สะบัด​หน้า​ด้วย​ความ​เจ็บใจ เสียง​ถาม​ว่า​พูด​กี่​ครั้ง​แล้ว​เปี๊ยก​เคย​ฟัง​ไหม ขนาด​ตน​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​ฟัง​เลย ก็​ควร​จะปล่อย​ให้​เขา​เจอ​ปัญหา​เอา​เอง

ooooooo

มา​ถึง​บ้าน​ชบา เปี๊ยก​ถาม​หาด​อก​แก้ว เรียม​บอก​ว่า​อยู่​บน​ตึก​ใหญ่ เปี๊ยก​ว่า​ทำไม​เรียม​ไม่​ไป​อยู่​ด้วย เรียม​บ่น​ขืน​ไป​ก็​โดน​เถ้าแก่​ไล่​กลับ​มา เปี๊ยก​มอง​ไป​เห็น​รถ​แทน​ไท​จอด​อยู่​ก็​ชะงัก

“คุณ​ต้น​เธอ​แวะ​มา​หา​คุณ​หนู พี่​เลย​ขอร้อง​ให้​อยู่​ก่อน”

“งั้น​ผม​ก็​ไม่​จำเป็น​แล้ว​มั้ง” เปี๊ยก​พูด​แฝง​ความ​น้อยใจ

เรียม​รีบ​บอก​ว่า​อยู่​หลาย​คน​จะ​ได้​อุ่น​ใจ พอ​แทน​ไท​เห็น​เปี๊ยก​ก็ดี​ใจ​เข้า​มา​ทักทาย แต่​เปี๊ยก​พูด​ด้วย​แบบ​เสีย​ไม่ได้ เรียม​หมั่นไส้​จึง​บอก​ว่า​ถ้า​เปี๊ยก​ไม่​เต็มใจ​อยู่​ก็​กลับ​ไป แทน​ไท​รีบ​ไกล่เกลี่ย

“คุณ​เปี๊ยก​มา​ก็​แปล​ว่า​เต็มใจ พี่​เรียม​ไป​บอก​น้อง​ดอก​แก้ว ​เถอะ​ว่า เรา​มา​กัน​ครบ​แล้ว” พอ​เรียม​เดิน​ไป แทน​ไท​ก็​หัน​มา​พูด​ลอยๆ “คุณ​เป็น​คน​ที่​ทำ​อะไร​ตรง​ข้าม​กับ​ใจ” ...เปี๊ยก​มอง​หน้า​งงๆ

เดิน​มา​ถึง​ตึก​ใหญ่ เรียม​เห็น​สาว​ใช้​แต่งตัว​สวย​กำลัง​จะ ออก​จาก​บ้าน​จึง​ถาม​ว่า​ไป​ไหน​  สาว​ใช้​ตอบ​ว่า เผย​ให้​ตน​ออก​ไป​เที่ยว ตน​ยัง​แปลก​ใจ​เลย เรียม​สงสัย เผย​มี​สิทธิ์​อะไร​มา​สั่ง​ให้​คนใน​บ้าน​ออก​ไป​เที่ยว ทั้งๆที่​เถ้าแก่​นอน​ป่วย​อยู่

ดอก​แก้ว​เห็น​ฮิ้ม​หลับ​จึง​ย่อง​จะ​ออก​ไป​เข้า​ห้องน้ำ สาว​ใช้​เข้า​มา​เรียน​ว่า เรียม​รอ​อยู่​ข้าง​นอก เผย​เห็น​สอง​คน​คุย​กัน​ก็​เข้า​มา​วางอำนาจ “ฉัน​บอก​ให้​ไป​เที่ยว ทำไม​ยัง​ไม่​ไป”

“กำลัง​จะ​ไป​ค่ะ พอดี​พี่​เรียม​ให้​มา​ตาม​คุณ​หนู”

เผย​หูผึ่ง​รีบ​ตาม​ดอก​แก้ว​ออก​ไป ได้ยิน​ดอก​แก้ว​คุย​กับ​เรียม​ว่า​แทน​ไท​กับ​เปี๊ยก​มา อยู่​ที่​บ้าน จึง​รีบ​มา​รายงาน​ตี๋​เล็ก ตี๋​เล็ก​พลุ่ง​พล่าน​ที่​จะ​ต้อง​เสีย​แผน​อีก​ครั้ง...ดอก​แก้ว​มา​ถึง​เรือน​เล็ก​มอง​แทน​ไท  ​กับ​เปี๊ยก​อย่าง​ต้องการ​คำ​อธิบาย​ว่า​มา​ทำไม แทน​ไท​รีบ​บอก​ว่า

“พี่​จะ​มา​ชวน​น้องดอก​แก้ว​ไป​ซื้อ​ผล​ไม้​ร้าน​คุณ​เปี๊ยก​น่ะ​ครับ”

เปี๊ยก​สวน​ขึ้น​ว่า​ทำไม​ต้อง​ไป​ร้าน​เขา ร้าน​อื่น​มี​ตั้ง​เยอะ ดอก​แก้ว​เห็น​ด้วย แทน​ไท​อ้าง​ว่า​อยาก​อุดหนุน​เพื่อน แต่​เปี๊ยก​ว่า​แทน​ไท​เอา​เขา​บังหน้า​เพื่อ​พบ​ดอก​แก้ว​มาก​กว่า ดอก​แก้ว​หัน​มา​ถาม​เปี๊ยก​อีก​คน​ว่า​มา​ทำไม เปี๊ยก​อึ้ง​ไม่​อยาก​บอก​ว่า​ชบา​ให้​ง้​วน​ไป​ตาม ไม่ทัน​ที่​จะ​อธิบาย ตี๋​เล็กบุก​เข้า​มา​กับ​เผย มอง​แทน​ไท​กับ​เปี๊ยก​อย่าง​ไม่​พอใจ “แห่​กัน​มา​ทำไม...”

“สอง​คน​นี้​เป็น​แขก​ของ​ดอก​แก้ว​นะ​คะ กรุณา​พูด​กับ​เขา​ให้​ดี​หน่อย”

“นี่​ล่ะ​ดี​ที่สุด​สำหรับ​พวก​มัน​แล้ว เธอ​ก็​เหมือน​กัน ไม่​ควร​นัด​ผู้ชาย​มา​บ้าน​เวลา​ไม่​มี​ใคร​อยู่” ทุก​คน​สะดุ้ง เปี๊ยก​ให้​ระวัง​ปาก​ไว้​บ้าง ตี๋​เล็ก​ตะคอก “จะ​ทำไม แก​จะ​ทำไม​ฉัน​ฮึ ไอ้​เปี๊ยก...ดอก​แก้ว​กลับ​ตึก​ใหญ่​เดี๋ยวนี้ เตี่ย​เจ็บ​นอน​พะงาบๆ ยัง​จะ​มี​แก่​ใจ​ชวน​ผู้ชาย​มา​ต้อนรับขับสู้​กัน​ถึง​ใน​บ้าน” เปี๊ยก​กำ​หมัด​จะ​เอาเรื่อง แทน​ไท​รั้ง​ไว้ ​ตี๋​เล็ก​ไม่​สำนึก​ท้า​เห​ย็งๆ

“ทำไม ไอ้​เปี๊ยก ไอ้​ยาจก​ไอ้​กระจอก แก​จะ​ต่อย​ฉัน​งั้น​เรอะ จำ​ได้​หรือ​เปล่า​ที่...”

“พี่​ตี๋​เล็ก​นั่นแหละ กลับ​ไป” ดอก​แก้ว​เสียง​เฉียบ เรียม​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​รีบ​หลบ​ออก​ไป

ตี๋​เล็ก​โกรธ​ที่มา​ไล่ จึง​พูด​ให้​เสียหาย “ต่อหน้า​ไอ้​พวก​นี้​ทำ​เป็น​เก่ง พอ​ลับหลัง​ละ​ก็...”

เปี๊ยก​ถาม​พอ​ลับหลัง​ทำไม ตี๋​เล็ก​ยิ้มเยาะ “อยาก​รู้​เรอะ ไอ้​ถ่อย จะ​บอก​ให้​ก็ได้ พอ​ลับหลัง​ก็​เข้า​มา​ออดอ้อน​ออเซาะ พี่​ตี๋​เล็ก​คะ พี่​ตี๋​เล็ก​ขา หนู​เหงา​จัง พี่​ช่วย​แก้​เหงา​ให้​หนู​ที”

เปี๊ยก​จะ​ถลา​เข้าใส่​ตี๋​เล็ก แทน​ไท​ดึง​ไว้​เตือน​อย่า​มี​เรื่อง​กับ​คน​พาล เปี๊ยก​ทน​ไม่​ไหว​สะบัด​แทน​ไท​เซ​ไป จะ​พุ่ง​เข้า​ชก ดอก​แก้ว​รีบ​ขวาง​ก่อน​จะ​หัน​ไป​ไล่​ตี๋​เล็ก “พี่​เปี๊ยก ไม่​คุ้ม​หรอก​ค่ะ...ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​เดี๋ยวนี้”

ตี๋​เล็ก​ชี้​หน้า “กล้า​ไล่​ฉัน​เรอะนั​งด​อก​แก้ว นี่​มัน​บ้าน​เตี่ย​ฉัน ถ้า​เตี่ย​เป็น​อะไร​ไป​บ้าน​นี้​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ฉัน ฉัน​จะ​เฉด​หัว​พวก​แก​ไป​ให้​หมด นัง​คน​เนรคุณ เตี่ย​นอน​เจ็บ​อยู่​ยัง​กล้า​นัด​ผู้ชาย​มา​หา สอง​คน​มัน​น้อย​ไป​มั้ง ต้อง​ชวน​ฉัน​ด้วย​สิ สาม​คน​มัน​จะ​ได้​สนุก​ถึงใจ”

เปี๊ยก​สุด​ทน​จะ​พุ่ง​เข้าใส่ ดอก​แก้ว​กอด​เอา​ไว้​รวม​ทั้ง​แทน​ไท​ด้วย ตี๋​เล็กยัง​สำรอก “ฉัน​ว่า​ฉัน​ก็​ไม่ได้​หล่อ​น้อย​กว่า​ไอ้​สอง​คน​นั่น​หรอก​ไม่​ชอบ​เรอะ​ไง”

“ไม่​ใช่​ไม่​ชอบ​หรอก เกลียด​ด้วย​ซ้ำ” ดอก​แก้ว​โต้​อย่าง​รุนแรง

“ทำไม ฉัน​ก็​เป็น​ผู้ชาย”

“ชาย​กระเบน​น่ะ​สิ รู้จัก​ไหม ชาย​กระเบน​น่ะ พวก​ที่​ชอบ​หลบ​อยู่​แต่​ข้าง​หลัง ไม่​ชอบ​สู้​ซึ่งๆหน้า ดี​แต่​เห่า​ดี​แต่​หอน​ไป​วันๆ” ดอก​แก้ว​พูด​แรง​จน​เปี๊ยก​กับ​แทน​ไท​ยัง​สะดุ้ง

“นัง​ดอก​แก้ว ฉัน​จะ​ตบ​แก​ถวาย​เจ้า” ตี๋​เล็ก​โกรธ​เงื้อ​มือ​ขึ้น

เปี๊ยก​ท้า กล้า​ดี​ก็​เข้า​มา ดอก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​ขยับ​ให้​เปี๊ยก​ออก​ไป “แก​ขืน​แตะต้อง​คุณ​หนู​แม้แต่​ปลาย​เล็บ ฉัน​เอา​แก​ตาย​แน่ นักเลง​กว่า​แก​ฉัน​ก็​เคย​แทง​ปาง​ตาย​มา​แล้ว ไอ้​ขี้ขลาด​อย่าง​แก​น่ะ สบาย​มาก”

ดอก​แก้ว​ยิ้ม​สะใจ ท้า​ให้​เข้า​มา เปี๊ยก​หัน​มา​ปราม ตี๋​เล็ก​ถอย​กลับ​แต่​ยัง​ชี้​หน้า​ฝากไว้ก่อน​จะ​ไป​ฟ้อง​เตีย​ม​ให้​มา​จัดการ...ตี๋​เล็ก​ออก​มา​เจอ​เรียม​เข็น​รถ​ฮิ้ม​เข้า​มา เผย​วิ่ง​ตาม ตี๋​เล็ก​จะ​โวย​เรียม ฮิ้ม​ขัด​ขึ้น​ว่า​ตน​เป็น​คน​สั่ง​เอง แล้ว​ถาม​มา​อาละวาด​อะไร​ที่​นี่ ตี๋​เล็ก​หา​ว่า​เรียม​ไป​ฟ้อง​ผิดๆ

“อั๊ว​ถาม​ลื้อ ไม่​ต้อง​ไป​หาเรื่อง​คน​อื่น​เขา”



ตี๋​เล็ก​โมโห​จน​ลืมตัว “นัง​ลูก​สาว​คน​โปรด​ของ​เตี่ย​นัด​ผู้ชาย​มา​พบ​ใน​บ้าน​ตั้ง​สอง​คน ​เป็น​ไง​ล่ะ สะใจ​ดี​มั้ย เอา​ลูก​เขา​มา​เลี้ยง เอา​เมี่ยง​เขา​มา​อม ไม่​รู้​หัวนอนปลายตีน แค่​จะ​เอาใจ​นัง​เมียน้อย​ถึง​กับ​อุตส่าห์​ขุด​ลูก​โสเภณี​จาก​ซ่อง​ไหน​มา​เลี้ยง​ก็​ไม่​รู้”

“ไอ้​ตี๋​เล็ก ไอ้​เก๋า​เจ้ง...” ฮิ้ม​โกรธ​ลุก​ขึ้น​ตวาด​เสียง​ดังลั่น

“เก๋า​เจ้ง​แล้ว​ไง เตี่ย​ก็ดี​แต่​ด่า​ลูก​ตัว​เอง ที​ลูก​อี...”

“หยุด อั๊ว​บอก​ให้​หยุด”

“ไม่​หยุด ที​ลูก​อี​ผู้หญิง​ห​ยำ​ฉ่า​กลับ​เอา​มา​ยกย่อง​เทิด​ทูน เอ๊ะ...หรือ​ว่า​นั​งด​อก​แก้ว​มัน​เป็น​ลูก​ของ​ผู้หญิง​ห​ยำ​ฉ่า​กับ​อา​เตี่ย”

ฮิ้ม​ชี้​หน้า​ตี๋​เล็ก​มือ​ไม้​สั่น “ไอ้​ตี๋​เล็ก ไสหัว​ออก​จาก​บ้าน​อั๊ว​ไป​เดี๋ยวนี้”

“ไป​ก็ได้ แต่​ไม่ได้​ไป​ลับ อา​เตี่ย​ตาย​เมื่อ​ไหร่ อั๊ว​จะ​กลับ​มา​ทวง​ของ​ทุก​อย่าง​ของ​อั๊ว​คืน​คอย​ดู...” ตี๋​เล็ก​เดิน​หงุดหงิด​ไป​ที่​รถ

ฮิ้ม​โกรธ​จัด​จน​ล้ม​ลง​หมด​สติ เรียม​ตกใจ​ร้อง​เรียก​ดอก​แก้ว เผย​วิ่ง​ตาม​ไป​บอก​ตี๋​เล็ก แต่​เขา​ไม่​สนใจ บึ่ง​รถ​ออก​ไป ดอก​แก้ว เปี๊ยก​ และ​แทน​ไท​วิ่ง​ออก​มาตกตะลึง ​เปี๊ยก​มี​สติ​รีบ​บอก​แทน​ไท​เลื่อน​รถ​มา​พา​ฮิ้ม​ไป​โรงพยาบาล ดอก​แก้ว​ร้องไห้​โฮ...

ooooooo

เสร็จ​เรื่อง​ที่​โรงพยาบาล เปี๊ยก​กลับ​มา​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ที่​บ้าน สม​ศรี​กระ​แนะ​กระ​แหน​เขา​เรียก​ไป​ใช้​อะไร​ล่ะ เปี๊ยก​เล่า​ว่า​ฮิ้​มทะ​เลาะ​กับ​ลูก​ชาย ความ​ดัน​ขึ้น​ต้อง​ส่ง​เข้า​โรงพยาบาล สม​ศรี​อึ้ง มา​เล่า​ให้​หง​วน​ฟัง แล้ว​มอง​ไป​เห็น​หมวย​ดู​สงบเสงี่ยม​ผิด​ปกติ จึง​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า ​เจ๊​ส้​วน​ตอบแทน​ว่า​ลูก​สาว​ตน​สบาย​ดี กำลัง​จะ​แต่งงาน​กับ​เจ้าพ่อ​โบ๊เบ๊ สม​ศรี​ทำ​หน้า​งง​ว่า​ใคร

“โอ๊ย ทำไม​โง่​ยัง​งี้​วะ​สม​ศรี​เอ๊ย จะ​มี​ใคร้​ถ้า​ไม่​ใช่ เฮีย​เส็ง”

“ไอ้​เส็ง​น่ะ​เรอะ”

“เฮีย​เส็ง​โว้ย​ไม่​ใช่​ไอ้​เส็ง ไม่​รู้จัก​ที่​ต่ำ​ที่​สูง​เล้ย เอ็ง​นี่”

สม​ศรี​ทำท่า​จะ​เถียง หง​วน​สะกิด​แล้ว​กระซิบ​อย่า​ไป​ขัดคอ สม​ศรี​ขัดใจ​เพราะ​รู้​เต็มอก​ว่าหมวย​ชอบ​เปี๊ยก หง​วน​ว่า​ก็​แม่​มัน​ชอบ​เส็ง ช่วย​ไม่ได้ สอง​อา​หลาน​หัวเราะ​กัน​คิก...

พอ​ชบา​รู้​จาก​เรียม​ว่า​ฮิ้ม​เข้า​โรงพยาบาล​ก็​รีบ​ตามไป ฮิ้ม​หลับ​อยู่​บน​เตียง​ใน​ห้อง​พยาบาล มีด​อก​แก้ว​กับ​แทนไทนั่งเฝ้า ชบา​เปิด​ประตู​เข้า​มา ดอก​แก้ว​โผ​กอด​ร้องไห้

“ไอ้​ตี๋​เล็ก​มัน​ทำ​ค่ะ​แม่ ไอ้​ตี๋​เล็ก​มัน​เลว​ที่สุด”

“อา​เตี่ย​เป็น​อะไร​มาก​หรือ​เปล่า”

“ถ้า​เข้า​มา​ช้า​คง​แย่​เหมือน​กัน​ค่ะ โชค​ดี​ที่​พี่​ต้น​กับพี่เปี๊ยก​มา​ที่​บ้าน”

ชบา​หัน​ไป​ขอบใจ​แทน​ไท พอดี​ตี๋​ใหญ่​เข้า​มา​ถึง​ก็ถาม​ทันที​ว่า​ฝีมือ​ตี๋​เล็ก​ใช่​ไหม ดอก​แก้ว​จุ๊​ปาก​เกรง​ฮิ้ม​จะ​ตื่น ทุกคน​จึง​พูด​กัน​เบา​เสียง​ลง...พอ​เตีย​ม​กลับ​มา เผย​ก็​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​รายงาน

“คุณนาย​เมียน้อย​เป็นต้น​เหตุ​เจ้า​ค่ะ ถ้า​อี​ไม่​เสนอหน้า​มา​เป็น​เมียน้อย​เถ้าแก่ แม่คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​ก็​ไม่​ต้อง​มา​อยู่​ที่นี่ คุณ​ต้น​กับ​ไอ้​เปี๊ยก​ก็​ไม่​ต้อง​มา​หา คุณชาย​เล็ก​ก็​ไม่​ต้อง​ทะเลาะกับ​เถ้าแก่ จน​ถูก​ไล่​ออก​ไป​จาก​บ้าน แล้ว​เถ้าแก่​ก็​ไม่​ต้อง​ไป​นอน​โรงพยาบาล”

“ทุกที เป็น​ยัง​งี้​ทุกที ไม่​ว่า​จะ​เกิก​เรื่อง​อา​ลาย นังชบามัง​ต้อง​เป็งต้ง​เห​ก เป็ง​ตัว​ซวย​ทูก​ที แล้ว​นี่​อา​โซ้ย​ตี๋​เป็ง​ตายร้าย​ดี​ยัง​ไง​บ้าง​ก็​ไม่​รู้”

“คุณนาย​ใหญ่​ไม่​รีบ​ไป​เยี่ยม​เถ้าแก่​หรือ​เจ้า​ค่ะ เดี๋ยว​คุณนาย​เมียน้อย​จะ​ได้หน้า​ไป​หมด”

“แล้ว​อา​โซ้ย​ตี๋​ล่ะ”

“ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก​เจ้า​ค่ะ ถ้า​เงิน​หมด​เมื่อ​ไหร่​ก็​กลับ​มา​เอง” เตีย​ม​เห็น​จริง​จึง​ไป​เ​ยี่​ย​ม​ฮิ้ม...

หมด​หนทาง​จริงๆ ต้อย​มา​ดัก​พบ​เปี๊ยก ขอร้อง​ให้​ไป​ช่วย​เล่น​สนุ้ก​ให้​เสี่ย​จั๊ว เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เงิน​มา​พา​หมวย​หนี​ไป ต้อย​ลงทุน​คุกเข่า​ขอร้อง​จน​เปี๊ยก​ต้อง​ยอม ต้อย​รีบ​มา​บอก​หมวย​ว่า​เปี๊ยก​ยอม​ช่วย​แล้ว หมวย​น้ำตา​ซึม​พยายาม​ก​ล้ำกลืน​ความ​ขมขื่น ต้อย​เข้าใจ​ว่า​หมวย​ตื้นตัน​ดีใจ...

เปี๊ยก​แวะ​มา​เยี่ยม​ฮิ้ม ชบา​ให้​ดอก​แก้ว​พา​ออก​มา​คุย​หน้า​ห้อง เพราะ​ฮิ้ม​เพิ่ง​จะ​หลับ ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​แทน​ไท​ก็เพิ่ง​กลับ​ไป เปี๊ยก​ประชด​ว่า​ช่าง​เป็น​คน​ดี​จริงๆ ดอก​แก้วแกล้งย้ำว่า ใช่​เป็น​คน​ดี เปี๊ยก​หน้าเสีย ดอก​แก้ว​ยิ้มๆแล้ว​บอก​ว่า “พี่เปี๊ยก​ก็​เป็น​คน​ดี ดี​ที่สุด​เลย”

ชบา​ตาม​ออก​มา ขอบใจ​เปี๊ยก​ที่​ช่วย​เป็น​ธุระ​ให้ เปี๊ยก​บอก​ให้​ขอบคุณ​แทน​ไท​เพราะ​ถ้า​ไม่ได้​รถ​ของ​เขา​ก็​คง​มา​ไม่ทัน ชบา​จึง​บอก​ว่า​ขอบใจ​ทั้ง​สอง​คน​แหละ ดอก​แก้วชวนเปี๊ยก​ไป​ทาน​ข้าว​ด้วย​กัน แต่​เปี๊ยก​ขอตัว​เพราะ​มี​นัด ดอก​แก้ว​หน้างอ​ถาม​นัด​กับ​ใคร ชบา​เอ็ด​ว่า​เป็น​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​เปี๊ยก แต่​เปี๊ยก​บอก​ว่า​ไม่​เป็นไร แล้ว​บอก​ดอก​แก้ว​ว่า​เขา​นัด​กับ​ต้อย ดอก​แก้ว​ยิ้ม​โล่ง​ใจ

ooooooo

หน้า​โรง​บิลเลียด เปี๊ยก​มา​ยืน​รอ​ต้อย​สัก​พัก ตัดสินใจ​เข้าไป​ดู​ข้าง​ใน พอดี​อำ​ภา​ศรี​เปิด​ประตู​ออก​มา ทั้ง​สอง​ชะงัก เปี๊ยก​ตะลึง​ที่​เธอ​สวย​แต่งหน้า​จัด​แต่งตัว​เปิดเผย​แบบ​นัก​ร้อง อำ​ภา​ศรี​มอง​เปี๊ยก​อย่าง​พึง​พอใจ จึง​ถาม​ว่า​มา​หา​ใคร เปี๊ยก​ตอบ​ตะกุกตะกัก​ว่า​มา​หา​เสี่ย​จั๊ว เธอ​ถาม​ว่า​มี​ธุระ​อะไร เปี๊ยก​อ้ำๆอึ้งๆ “เอ้​อ ความ​จริง ผม​นัด​กับ​ต้อย​น่ะ​ครับ”

อำ​ภา​ศรี​เห็น​ท่าทาง​เปี๊ยก​ก็​อด​เย้า​แหย่​ไม่ได้​ว่า​ตกลง​มา​หา​ใคร เปี๊ยก​ดู​ท่า​มือ​ไม้​เกะกะ​ไป​หมด​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร เธอ​จึง​จับ​แขน​เขา​ไว้ “เลย​เงอะงะ​ไป​ใหญ่ เอาอย่าง​นี้ ไหนๆก็​มา​แล้ว ฉัน​จะ​พา​ไป​เลี้ยง​ฉลอง​ที่​ได้​รู้จัก​กัน​ดี​กว่า”

เปี๊ยก​จะ​ปฏิเสธ แต่​อำ​ภา​ศรี​ดัน​ให้​เข้าไป​ใน​ส่วน​ที่​เป็น​ไนต์คลับ​ซึ่ง​เธอ​ร้องเพลง​ที่​นี่เปี๊ยก​มอง​สถาน​ที่​อย่าง​ตื่นตาตื่นใจ เสียง​เพลง​ไพเราะ​เคล้า​กับ​ความ​เย้า​ยวน​ของ​อำ​ภา​ศรี เธอ​สั่ง​เหล้า​มา​ดื่ม  แล้ว​จ่อ​ที่​ปาก​เขา  แขน​ก็​โอบพาด​ไป​ที่​หลัง​เขา  กระซิบ​ถาม​ว่า ​ชอบ​ไหม เปี๊ยก​นั่ง​ตัว​แข็ง เบือน​หน้า​ไป​มอง​ที่​อื่น อำ​ภา​ศรี​ขยับ​เข้า​มา​ชิด​อีก​แล้ว​ถาม​ย้ำ​ว่า “ไง ฉัน​ถาม​ว่า​ชอบ​ไหม”

เปี๊ยก​ตัดสินใจ​หัน​กลับ​มา ปาก​เขา​แตะ​แก้ม​อำ​ภา​ศรี​เข้า​พอดี เธอ​มอง​จ้อง​อย่าง​เย้า​ยวน

“ทำไม​ถึง​คิด​ว่า​ผม​ไม่​ชอบ​ล่ะ...” เปี๊ยก​เลิก​ข่ม​ใจ​หัน​มาก​อด​แล้ว​จูบ​เธอ​อย่าง​ร้อน​แรง

“ไป​กัน​เถอะ...” อำ​ภา​ศรี​กระซิบ​แล้ว​ดึง​เปี๊ยก​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น

ใน​ห้อง​นอน​ของ​อำ​ภา​ศรี เปี๊ยก​ลืมตัว​ปล่อยใจ​ให้​ดูดดื่ม​ไป​กับ​สาว​สวย​อย่าง​อำ​ภา​ศรี จน​แทบ​จะ​ปิด​ประตู​ห้อง​ไม่ทัน...หน้า​โรง​บิลเลียด ต้อย​งุ่นง่าน​รอ​เปี๊ยก จน​เสี่ย​จั๊ว​มา​ถึง ต้อย​รีบ​บอก​ว่า​เปี๊ยก​อาจจะ​ติด​ธุระ​สำคัญ ​เขา​ขอโอกาส​อีก​สัก​ครั้ง พรุ่งนี้​เขา​จะ​เอา​ตัว​เปี๊ยก​มา​ให้​ได้ เสี่ย​จั๊ว​ยอม

เมื่อ​สติ​กลับ​มา เปี๊ยก​ก็​รู้สึก​ละอาย​ใจ อำ​ภา​ศรี​ยัง​จูบ​เล้าโลม​เขา​แล้ว​ถาม​ว่า​หิว​ไหม  เปี๊ยก​ลุก​ขึ้น​คว้า​เสื้อ​ผ้า​มา​ใส่
อำ​ภา​ศรี​บอก​ให้​ทาน​ข้าว​กัน​ก่อน แต่​เปี๊ยก​ปฏิเสธ​โดย​ไม่​สบตา

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​รีบ​กลับ”

“ผม​กลัว​เสี่ย​จั๊ว​จะ​มา​ที่​นี่ แล้ว​คุณ​จะ​เดือดร้อน”

“เธอ​รู้​ได้​ยัง​ไง​ว่า...”

“ทุก​คน​แถว​โบ๊เบ๊​เขา​รู้​กัน​ทั้งนั้น​แหละ​ครับ”

“เรา​จะ​ได้​พบ​กัน​อีก​ไหม” อำ​ภา​ศรี​ถาม เปี๊ยก​ไม่​ตอบ​แต่​ขอตัว​กลับ​ออก​ไป​ทันที

เปี๊ยก​ลง​มา​ข้าง​ล่าง เจอ​ฉวี​ยืน​มอง​ด้วย​สายตา​จับผิด เปี๊ยก​หลบตา​แล้ว​เดิน​ผ่าน​ไป  อำ​ภา​ศรี​ตาม​ลง​มา​สั่ง​ฉวี​อย่า​ปากโป้ง ฉวี​ว่า​หู​ตา​เสี่ย​จั๊ว​เป็น​สับปะรด อำ​ภา​ศรี​โต้​ว่า ถ้า​ฉวี​ไม่​พูด ก็​ไม่​มี​ใคร​รู้ และ​ถ้า​เสี่ย​จั๊ว​รู้ ฉวี​ก็​ต้อง​แย่​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​ว่า​ลูก​หลาน​ฉวี​ยัง​ต้อง​ใช้​เงิน​ของ​ตน​อยู่

กลับ​ถึง​บ้าน เปี๊ยก​นั่ง​หลับตา​ถอน​ใจ​อย่าง​รู้สึก​ผิด พึมพำ “คุณ​หนู...ผม​ขอโทษ”

เปี๊ยก​ต้อง​สะดุ้ง​เมื่อ​ต้อย​เข้า​มา​ใน​บ้าน มา​ถาม​ว่า​ทำไม​ไม่​ไป​ตาม​นัด ต้อย​รู้สึก​ผิดสังเกต​กับ​สีหน้า​ท่าทาง​ของ​เปี๊ยก แถม​ยัง​มี​กลิ่น​น้ำหอม​ติดตัว จึง​ยิ้มๆคิด​ว่า​เปี๊ยก​ไป​หา​ผู้หญิง​มา เลย​นัด​ใหม่​ว่า​พรุ่งนี้​สิบ​โมง​จะ​มา​รับ​ห้าม​เบี้ยว...

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น หมวย​หลบ​แม่​เอา​โจ๊ก​ไป​หา​ต้อย​ที่​กระท่อม​หลัง​วัด ที่จริง​อยาก​รู้​เรื่อง​ของ​เปี๊ยก แต่​พอ​ต้อย​บอก​ว่า​นัด​ใหม่

วัน​นี้​สิบ​โมง เพราะ​เมื่อ​วาน​เปี๊ยก​เบี้ยว

“หมวย​รู้​ไหม ไอ้​เปี๊ยก​มัน​มี​แฟน เมื่อ​คืน​ตอน​ฉัน​ไป​หา​มัน​ที่​บ้าน มัน​เพิ่ง​กลับ พอ​ถาม​ว่า​ไป​ไหน​มา ท่าทาง​มัน​มี​พิรุธ​ทันที แถม​ตัว​ยัง​มี​กลิ่น​น้ำหอม​อีก...อยาก​รู้​จัง​ว่า​ผู้หญิง​ที่ไหน”

หมวย​สะดุ้ง​แต่​รีบ​เก็บ​อารมณ์​แล้ว​บอก​ว่า ดอก​แก้ว...ต้อย​ว่า​ไม่​ใช่​แน่ เพราะ​ดอก​แก้ว​ออก​มา​หา​เปี๊ยก​ตอน​กลางคืน​ไม่ได้ หมวย​น้ำตา​จะ​ไหล​ด้วย​ความ​เสียใจ จึง​รีบ​ขอตัว​กลับ ต้อย​ลุก​มาก​อด หมวย​เบี่ยง​หน้า​หลบ​อย่าง​รังเกียจ แต่​พอ​รู้สึก​ตัว​ก็​รีบ​กลบเกลื่อน​ว่า​รอ​ให้​อยู่​ด้วย​กัน​ก่อน

“หมวย​ยัง​ยืนยัน​หรือ​เปล่า ว่า​เรา​จะ​หนี​ไป​ด้วย​กัน” ต้อย​อด​ถาม​ไม่ได้

“ฉัน​ไม่​ใช่​คน​พูด​พล่อยๆ...ไป​ก่อน​ล่ะ” หมวย​เดิน​ไป...

ต้อย​มอง​ตาม​ด้วย​สีหน้า​เปี่ยม​สุข

เดิน​ออก​มาส​วน​กับ​เปี๊ยก​เข้า​พอดี เปี๊ยก​ทัก​ว่า​มา​หา​ต้อย​หรือ หมวย​พยัก​หน้า​เศร้าๆ เปี๊ยก​ปลอบ​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว ทุก​อย่าง​ต้อง​เรียบร้อย หมวย​โพล่ง​ออก​มา​อย่าง​อัดอั้น


“ฉัน​ไม่ได้​กลัว รู้​ไหม​ว่า​ทำไม ฉัน​ยอม​ตกลง​ปลงใจ​กับ​ต้อย​ง่ายๆ...​เพราะเป็น​ความต้องการ​ของ​เปี๊ยก​ไง ต้อย​เป็น​เพื่อน​รัก​ของ​เปี๊ยก เปี๊ยก​อยาก​ให้​ฉัน​อยู่​กับ​เขา ฉัน​ก็...” ก้อน​สะอื้น​มา​จุก​อก หมวย​ไม่​อาจ​พูด​ต่อ​ไป​ได้ รีบ​ผละ​เดิน​จาก​ไป เปี๊ยก​มอง​ตาม​ถอน​ใจ...

เปี๊ยก​มา​เพื่อ​จะ​บอก​ต้อย​ว่า เขา​จะ​ไป​เจอ​กับ​ต้อย​ที่​โรง​บิลเลียด​เอง​ไม่​ต้อง​ไป​รับ เขา​จะ​ไป​ทำ​ธุระ​ก่อน ต้อย​กระเซ้า​ถาม​ถึง​ผู้หญิง​เมื่อ​คืน เปี๊ยก​ไม่​ตอบ​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

ฮิ้ม​ตื่น​ขึ้น​มา​พบ​ดอก​แก้ว เธอ​เข้า​มา​กุม​มือ​บอก​ว่า​สายๆแม่​จะ​มา ฮิ้ม​พยัก​หน้า​แล้ว​พึมพำ​ว่า​เขา​ไล่​ตี๋​เล็ก​ออก​จาก​บ้าน​ไป​แล้ว น้ำตา​ฮิ้ม​เอ่อ​ขึ้น​มา ดอก​แก้ว​โผ​​กอด​ปลอบ​อย่า​คิดมาก คุณ​หมอบ​อก​ให้​พักผ่อน​มากๆจะ​ได้​หาย​ไวๆ ฮิ้ม​กลับ​บอก​ว่า ไม่​มี​วัน​หาย​แล้ว มี​แต่​รอ​วัน​ตาย ดอก​แก้ว​ตกใจ​ที่​เห็น​ฮิ้ม​มี​ความ​ทุกข์​มาก

แทน​ไท​ถือ​ของ​เยี่ยม​เดิน​มา​ตาม​ทาง เห็น​เปี๊ยก​เดิน​มา​ก็ดี​ใจ​รีบ​เข้าไป​ทัก​ว่า​มา​เยี่ยม​ฮิ้ม​หรือ

“มา​เดิน​เล่น​มั้ง​ครับ” เปี๊ยก​ตอบ​กวนๆ

“คุณ​เปี๊ยก​พูด​ตลก​ดี”

“หรือ​ครับ ผม​ไม่​ยัก​รู้”

“น้อง​ดอก​แก้ว​คง​ดีใจ​ที่​คุณ​มา​เยี่ยม”

“เปล่า ดีใจ​ที่​คุณ​มา​เยี่ยม​ต่างหาก ผม​เอง​ก็​จะ​โล่ง​อก​เสียที”

แทน​ไท​ชัก​แปลก​ใจ​กับ​คำ​พูด​ของ​เปี๊ยก เปี๊ยก​จึง​ถาม​ตรงๆ “คุณ​ต้น​รัก​คุณ​หนู​มาก​ใช่​ไหม”

แทน​ไท​สะดุ้ง เปี๊ยก​สรุป​เอง​ว่า “ผม​รู้​ว่า​ใช่ คน​อื่น โดยเฉพาะ​ผู้ใหญ่​ทั้ง​สอง​ฝ่าย คง​ต้อง​รู้​เหมือน​กัน แถม​ทุก​คน​ก็​ต้อง​สนับสนุน เพราะ​คุณ​​กับ​คุณ​หนู​เหมาะสม​คู่ควร​กัน​ที่สุด”

แทน​ไท​ถอน​ใจ​ไม่​รู้​จะ​พูด​อย่างไร จึง​ชวน​เปี๊ยก​เดิน​ไป​เยี่ยม​ฮิ้ม​ดี​กว่า ดอก​แก้ว​เห็น​ทั้ง​สอง​คน​มา​ก็ดี​ใจ แต่​สายตา​มอง​ไป​ที่​เปี๊ยก​มาก​กว่า ทั้ง​สอง​พูด​คุย​กับ​ฮิ้ม​นิดหน่อย ก็​หลับ​ไป​อีก ดอก​แก้ว​พยัก​หน้า​ให้​ออก​ไป​คุย​ข้าง​นอก “อา​เตี่ย​ไม่ค่อย​มี​แรง​ค่ะ พูด​นิดหน่อย​ก็​เหนื่อย​แล้ว”

“เพราะ​มัน​คน​เดียว ไอ้​คน​อกตัญญู”เปี๊ยก​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​โกรธ

แทน​ไท​เห็น​สะกิด​ให้​เปี๊ยก​เกรงใจ​ดอก​แก้ว​บ้าง แต่​เธอ​กลับ​บอก​ว่า​ไม่​เป็นไร เพราะ​ตน​ก็​เกลียด​เหมือน​กัน แทน​ไท​มอง​ทั้ง​สอง​คน​ด้วย​สีหน้า​ครุ่นคิด...

ออก​จาก​โรงพยาบาล แทน​ไท​ตาม​เปี๊ยก​มา​ที่​บ้าน บอก​ว่า​มี​ธุระ​อยาก​คุย​ส่วนตัว แทน​ไท​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​สนิทสนม​กับ​ดอก​แก้ว​มา​ตั้งแต่​เด็กๆใช่​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ใช่

“ผม​ไม่​แน่ใจ​ว่า คุณ​เปี๊ยก​สังเกต​บ้าง​หรือ​เปล่า ที่จริง​ผม​ก็​ชั่งใจ​อยู่​นาน​เหมือน​กัน​ว่า​จะ​พูด​เรื่อง​นี้​กับ​คุณ​เปี๊ยก​ดี​หรือ​เปล่า”

เปี๊ยก​คิด​ว่า​แทน​ไท​คง​จะ​บอก​ว่า​รัก​ดอก​แก้ว​จึง​ขบ​กราม​เตรียม​ใจ “ผม​รู้​ว่า​คุณ​จะ​พูด​อะไร”

“นั่น​ไง แสดง​ว่า​คุณ​เปี๊ยก​ก็​สังเกต​เห็น​เหมือน​ผม”

“ผม​ขอ​เพียง​ว่า​ให้​คุณ​จริงใจ​กับ​คุณ​หนู​เท่านั้น”

“แน่นอน ผม​จริงใจ​กับ​น้อง​เท่าๆกับ​ที่​คุณ​จริงใจ แต่​คุณ​ตี๋​เล็ก​ดูเหมือน​จะ​ไม่​ใช่”

เปี๊ยก​ชัก​งง​จะ​พูด​อะไร แทน​ไท​มอง​เหมือน​ตัดสินใจ​แน่วแน่ “ผม​สงสัย​ว่า​ทำไม​คุณ​ตี๋​เล็ก​ถึง​พูด​กับ​น้อง​ดอก​แก้ว​อย่าง​นั้น มัน​ไม่​เหมือน​คน​ที่​เป็น​สายเลือด​เดียวกัน ถึง​จะ​คน​ละ​แม่​ก็​เถอะ”

เปี๊ยก​เริ่ม​อึดอัด แทน​ไท​ยัง​ว่า​ตี๋​เล็ก​​คิด​ชั่ว​แบบ​นั้น​ก็​เลว​มาก แล้ว​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​จริง​ไหม เปี๊ยก​เออออ​ไป​ด้วย แทน​ไท​เสนอ​ให้​ฟ้อง​ผู้ใหญ่​แต่เปี๊ยกคิดว่าผู้ใหญ่รู้อยู่​แล้ว แทน​ไท​พยัก​หน้า​ช้าๆ แต่​นัยน์ตา​ยัง​ครุ่นคิด เปี๊ยก​ถาม​แทน​ไท​ว่า​ชอบ​ดอก​แก้ว​ไหม  แทน​ไท​ชะงัก​จะ​ปฏิเสธ  แต่​เปี๊ยก​ชิง​พูด​ว่า​เป็น​หน้าที่​ของ

แทน​ไท​ต้อง​ดู​แล​ดอก​แก้ว​ให้​ดี แทน​ไท​ย้อน​ถาม​ว่า“แล้ว​เปี๊ยก​ล่ะ”

“ผม​ก็​เป็น​แค่​ไอ้​เปี๊ยก ลูก​แม่​ค้า​ขาย​ผัด​ไทย​ตลาด​โบ๊เบ๊ อย่า​ลืม คุณ​ต้อง​ปกป้อง​ดูแล​คุณ​หนู​ให้​ดี อย่า​ทำให้​เธอ​เสียใจ​เด็ดขาด ผม​นี่แหละ​จะ​เล่น​งาน​คุณ” พูด​จบ​เปี๊ยก​ขอตัว​ไป​ทำ​ธุระ แทน​ไท​ถอน​ใจ​รีบ​เดิน​ตาม​ออก​ไป​ด้วย​สีหน้า​ไม่​รู้​จะ​พูด​อย่างไร​ดี

ooooooo

ขณะ​ที่​ต้อย​ยืน​รอ​เปี๊ยก​อย่างกระวนกระวาย เกรียง​ผ่าน​มา​จับ​ไหล่​ทักทาย ต้อย​แสดง​ท่าที​ไม่​พอใจ เสี่ย​จั๊ว​มา​ถึง​ทักทาย​เกรียง​แล้ว​ชวน​เข้าไป​เล่น​สนุ้ก เกรียง​ปฏิเสธ​แล้ว​ขยับ​จะ​เดิน​ไป ​พอดี​ได้ยิน​เสี่ย​จั๊ว​ถาม​ต้อย “ไหน​วะ​ไอ้ต้อย ไอ้​เปี๊ยก​เพื่อน​เอ็ง”

เกรียง​ชะงัก​นึก​เป็น​ห่วง จึง​นั่งร้าน​กาแฟ​ตรง​ข้าม​เฝ้า​มอง​เห็น​เปี๊ยก​มา​แล้ว​เข้าไป​ข้าง​ใน...เปี๊ยก​เข้า​มา​ถึง​เห็น​เสี่ย​จั๊ว​กำลัง​หยอก​ล้อ​กับ​อำ​ภา​ศรี โดย​ต้อย​นั่ง​เมิน​หน้า​ไป​ทาง​อื่น เปี๊ยก​ตะลึง ​ต้อย​เห็น​รีบ​แก้​ให้​เพื่อน  “เปี๊ยก​มัน​ไม่​เคย​เห็น​คน​สวยขนาด​นี้​น่ะ​ครับ”

“เป็น​คำ​ชม​หรือ​เปล่า​จ๊ะ...”  อำ​ภา​ศรี​ป​ราย​ตา​มอง​เปี๊ยก

เสี่ย​จั๊ว​หึง​ให้​อำ​ภา​ศรี​ออก​ไป​รอ​ข้าง​นอก เปี๊ยก​กับ​ต้อย​ก้มหน้า​นิ่ง...เสี่ย​จั๊​วอ​ธิบาย​ให้​เปี๊ยก​ฟัง​ว่าสำเริง​วังหลังได้​ข้าม
​มา​เล่น​โต๊ะ​เขา แล้วไป​ประกาศ​ว่าที่​นี่​มี​แต่​หมูสนาม ต้อย​ขยาย​ความ​ว่า เสี่ย​จั๊ว​สั่ง​โต๊ะ​มา​ใหม่​ขนาด​มาตรฐาน​เท่า​ใน​สโมสร ทั้งที่​ส่วน​ใหญ่​ตาม​ร้าน​จะ​ใช้​ขนาด​เล็ก จึง​กลั่นแกล้ง เสี่ย​จั๊ว​ถาม​ฝีมือ​ดี​จริง​หรือ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​พอตัว เขา​จะ​ทำ​งาน​ให้​แต่​มี​ข้อ​แลกเปลี่ยน

“ลื้อ​ต้องการ​อะไร...” เสี่ย​จั๊ว​ถาม ขณะ​ที่​ต้อย​สะดุ้ง​เฮือก

เปี๊ยก​ขอ​ให้​เสี่ย​จั๊ว​ช่วย​สืบ​หา​คน​ที่​ยิง​ฮิ้ม และ​ให้​ไป​ท้า​เดิมพัน​กับ​สำเริง​ให้​มัน​กลับ​ถิ่น​เดิม​ได้​เลย​ภายใน​สาม​ยก ถ้า​เขา​แพ้​เขา​ยอม​ให้​กระทืบ​สาม​ครั้ง เสี่ย​จั๊ว​พอใจ​กับ​ความ​ใจ​นักเลง​ของ​เปี๊ยก แต่​ต้อย​เป็น​กังวล กลับ​ออก​มา ต้อย​ชัก​ไม่​อยาก​ให้​เปี๊ยก​ทำ​งาน​นี้​แล้ว​เพราะ​เกรง​ถ้า​แพ้ เปี๊ยก​จะ​โดน​กระทืบ แต่​เปี๊ยก​รับรอง​แข็ง​ขัน​ว่า​จะ​ต้อง​ได้​เงิน​ช่วย​ต้อย​และ​หา​มือปืน​ที่​ยิง​ฮิ้ม​ได้​ด้วย

“เอ็ง​ยัง​มี​อนาคต​ที่​รุ่งเรือง​รอ​อยู่ อย่า​ให้​มัน​ตกต่ำ เอ็ง​ต้อง​สร้าง​ตัว​ให้​เป็น​เพชร อย่า​เป็น​ก้อน​กรวด​ก้อน​ดิน​ไม่​มี​ราคา​เหมือน​ข้า” ต้อย​น้ำตา​รื้น​เตือน​เปี๊ยก​เพื่อน​รัก

เปี๊ยก​เข้าใจ​ว่า​ต้อย​ห่วง จึง​เตือน​กลับ​ให้​ต้อย​สร้าง​ครอบครัว​กับ​หมวย​ให้​เป็น​หลัก​เป็น​ฐาน เขา​ไม่​อยาก​เห็น​ต้อย​เป็น​ก้อน​กรวด​ก้อน​ดิน​ให้​คน​เหยียบย่ำ​อีก ไม่​มี​อะไร​สาย​เกินไป​ที่​จะ​เริ่ม​ต้น...

เกรียง​มา​บอก​โอ่ง เฮง  และ​หน่อ​น​ให้​เตือน​เปี๊ยก อย่า​เข้าไป​โรง​บิลเลียด​กับ​ต้อย เพราะ​ที่​นั่น​เป็น​แหล่ง​มั่วสุม ทุก​คน​ฟัง​แล้ว​ก็​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​อะไร​เพราะ​รัก​เพื่อน แต่​จะ​หา​วิธี​เตือนได้​อย่างไร

ใน​โรง​บิลเลียด  เปี๊ยก​เล่น​โชว์  อำ​ภา​ศรี​มา​นั่ง​ดู​เผลอ​ลุก​ขึ้น ​ตบ​มือ สายตา​ที่​มอง​เปี๊ยก​ทำให้​ต้อย​หวั่น​ใจ เธอ​ชวน​เปี๊ยก​ไป​เลี้ยง​ข้าว ต้อย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ขอ​ไป​ด้วย อำ​ภา​ศรี​ทำ​หน้า​ไม่ค่อย​พอใจ เสี่ย​จั๊ว​เดิน​มา​พอดี มอง​ด้วย​ความ​ระแวง เธอ​ยิ้ม​หวาน​เข้า​ประจบ​ว่า​กำลัง​จะ​พา​สอง​คน​ไป​เลี้ยง​ข้าว

“อำ​ภา​เลี้ยง​แต่​เฮีย​จ่าย​เงิน​ค่ะ อำ​ภา​กะ​ว่าพา​สอง​คน​ไป​ที่​ร้าน​แล้ว​จะ​ให้​คน​ไป​ตาม​เฮีย”

ต้อย​ช่วย​สำทับ​ว่า​ใช่ เสี่ย​จั๊​วสี​หน้า​ดี​ขึ้น ไม่​ติดใจ​อะไร ควง​อำ​ภา​ศรี​เดิน​นำ​ไป...ระหว่าง​ทาน​อาหาร  อำ​ภา​ศรี​ใช้​เท้า​เขี่ย​เปี๊ยก​อย่าง​ให้ท่า​ตลอด​เวลา ขึ้น​ครวญ​เพลง​ก็​ส่ง​สายตา​ให้​เปี๊ยก​จน​เขา​เผลอ​จ้อง​มอง​ไป​ด้วย ต้อย​คอย​สะกิด​ชวน​คุย...ก่อน​จะ​แยก​กัน ต้อย​จึง​เตือน​เปี๊ยก

“พูด​ตรงๆนะ ข้า​เห็น​สายตา​ที่​เอ็ง​กับ​อำ​ภา​ศรี​มอง​กัน​แล้ว​ใจไม่ดี...ข้า​ไม่​อยาก​ให้​เอ็ง​มี​อันตราย เสี่ย​จั๊ว​น่ะ ทั้ง​รัก​ทั้งหลง​ผู้หญิง​คน​นี้​มาก”

“มัน​ไม่​เกี่ยว​กับ​เอ็ง แล้ว​ไง”

“วะ ถาม​ได้ ก็​เสี่ย​เขา​จะ​เอา​เอ็ง​ตาย​น่ะ​สิ”

เปี๊ยก​ไม่​อยาก​ต่อ​ความ​ยาว จึง​บอก​ว่าเขา​ไม่​มี​อะไร​หรอก แต่​ต้อย​ยัง​กังวล​ใจ...

เช้า​วัน​ใหม่ ตี๋​เล็ก​หมด​เงิน​กลับ​มา​บ้าน เตีย​ม​ดีใจ​เข้า​มา​หา​ใน​ห้อง ตี๋​เล็ก​หงุดหงิด​อยาก​นอน เตีย​ม​ถาม​ทำไม​ทำให้​เตี่ย​เจ็บ ตี๋​เล็ก​ฉุน หา​ว่า​พวก​ดอก​แก้ว​ใส่ร้าย ที่​ฮิ้ม​เจ็บ​เพราะ​เห็น​ดอก​แก้ว​นัด​ผู้ชาย​มา​บ้าน​สอง​คน เตีย​ม​ตกใจ​เชื่อ​ลูก​ชาย​เป็นตุเป็นตะ ถลา​เข้า​กอด

“โธ่ อา​โซ้ย​ตี๋ ลื้อ​ม่า​ย​ต้อง​ไป​ไหน​ทั้ง​นั้ง อั๊ว​ไม่​ยอง​ให้​ใคร​ไล่​ลื้อ​เหล็ก​ขาก” เตีย​ม​จะ​ไป​สั่ง​เผย​ทำ​ข้าวต้ม​ให้ ตี๋​เล็ก​บ่น​เบื่อ​จะ​กิน​ไข่​ดาว ไส้กรอก หมูแฮม

เตีย​ม​รีบ​ลง​มา​สั่ง​เผยอ​อก​ไป​ซื้อ เผย​บอก​ว่า “อา​ง้​วน​จะ​พา​คุณนาย​เล็ก​ไป​เยี่ยม​เถ้าแก่​ค่ะ”

“เห็น​หรือ​ยัง​ม้า มัน​กำลัง​จะ​ชิง​ความ​เป็น​คุณนาย​ใหญ่​ไป​จาก​ม้า ตอน​นี้​ยึด​รถ​กับ​คน​รถ อีก​หน่อย​รับรอง​ว่า​ต้อง​ยึด​บ้าน​แน่” ตี๋​เล็ก​ยั่ว​ยุ​ให้​เตีย​ม​โกรธ​มาก​ขึ้น

เตีย​ม​รีบ​ออก​ไป​ห้าม​ชบา​ขึ้น​รถ ตน​จะ​ใช้​ง้​วน​ไป​ซื้อ​ของ ง้​วน​รีบ​บอก​ว่าเถ้าแก่​สั่ง​ให้​ชบา​ทำ​อาหาร​ไป​ให้ เผย​ถาม​ทำไม​ไม่​ให้เตีย​ม​ทำ เตีย​ม​รีบ​บอก​ว่า​ทำ​ไม่​เป็น เผย​จึง​บอก​ว่า​ตน​ทำ​แทน​ได้  ง้​วน​ตบ​หน้า​เผย​ ​“เถ้า​แก​อยาก​กิน​ฝีมือ​คุณ​ชบา​มาก​กว่า​ฝีมือ​ลื้อ”

“แล้ว​ไส้กรอก หมู​แฮงของ​อา​โซ้ย​ตี๋​ล่ะ”

“โซ้ย​ตี๋​น่ะ โต​จน​มี​ลูก​มี​เมีย​ได้​แล้ว เขา​หากิน​เอง​ได้​ค่ะ ไป...ง้​วน” ชบา​ถือ​ของ​ขึ้น​รถ

ให้​ง้​วน​ออก​รถ​ได้ เตีย​ม​โกรธ​จัด...ตี๋​เล็ก​กับ​เผย​ยุ​เตีย​ม​ให้​ไป​เฝ้า​ฮิ้ม​บ้าง​ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​โดน​เมียน้อยฮุบ​สมบัติ เตีย​ม​บ่นน่าเบื่อ     แต่​ตี๋​เล็ก​ให้​อดทน​เพราะ​ไม่​กี่​วัน​ฮิ้ม​จะ​กลับ​บ้านได้ เตีย​ม​ตกลง

ooooooo
ตอนที่ 10


ขณะ​ที่​เปี๊ยก​ช่วย​หงวน​จัด​ของ​ใน​ร้าน​กำลัง​คุย​กัน​เรื่อง​เจ๊​ส้​วน​ปิด​ร้าน​เตรียมตัว​เป็น​แม่ยาย​เจ้าพ่อ​โบ๊เบ๊ อำ​ภา​ศรี​แต่งตัว​สวย​เริ่ด​เดิน​เข้า​มา มอง​เปี๊ยก​อย่าง​ยั่วเย้า เปี๊ยก​ยืน​อึ้ง อำ​ภา​ศรี​หัน​มา​พูด​กับหงวน​ว่า​เห็น​คน​ลือ​กัน​ว่า ผล​ไม้​ร้าน​นี้​หวาน​สด จึง​มา​ลอง​ซื้อ​ดู หงวน​กุลีกุจอ​จะ​ให้​ชิม ใช้​เปี๊ยก​เอา​ผล​ไม้​ไป​ล้าง​และ​เอา​มีด​มา​ให้ อำ​ภา​ศรี​ทำ​เป็น​เอ็นดู “อ้อ...ชื่อ​เปี๊ยก หน้าตา​ดี​นะ”

“ค่ะ เป็น​หลาน​ชาย...เอา​ให้​คุณ...เธอ​สิ” หงวน​ให้​เปี๊ยก​ส่ง​มีด​กับ​ผล​ไม้​ให้​อำ​ภา​ศรี

เปี๊ยก​ส่ง​ให้​โดย​ไม่​สบตา อำ​ภา​ศรี​แกล้ง​แตะ​มือ​เปี๊ยก​อยู่​นาน กว่า​จะ​ดึง​ออก​มา แล้ว​ปอก​ผล​ไม้​ชิม ชม​ว่า​หวาน​จริง จึง​เหมา​เกือบ​หมด หงวน​ให้​เปี๊ยก​หอบ​ผล​ไม้​ไป​ส่ง​ให้​ที่​รถ... อำ​ภา​ศรี​เปิด​ท้าย​รถ​ให้​เปี๊ยก​เอา​ของ​ใส่ แล้ว​กระซิบ​ว่า​อยาก​พบ​เขา​อีก เปี๊ยก​ตอบ​เบาๆว่า คง​ไม่​ดี​แน่

“คืน​นี้​สอง​ยาม​เธอ​ไป​รอ​อยู่​ปาก​ซอย​บ้าน​ฉัน ฉัน​ร้องเพลง​สอง​สาม​เพลง​แล้ว​จะ​ลา​ป่วย”

“ผม​ขอโทษ​สำหรับ​เหตุการณ์​วัน​นั้น ผม​ไม่ได้​ตั้งใจ​จริงๆครับ” เปี๊ยก​ยกมือ​ไหว้

“แต่​ฉัน​ตั้งใจ...คืน​นี้​ฉัน​จะ​รอ​เธอ” อำ​ภาศรี​พูด​หนักแน่น

หมวย​ผ่าน​มา​เห็น​ความ​ใกล้​ชิด​ของ​ทั้ง​สอง​คน ก็​รีบ​หลบ​แอบ​มอง...เปี๊ยก​ปฏิเสธ​จะ​ไม่​ไป​แต่​อำ​ภา​ศรี​ขู่​ว่า​จะ​ฟ้อง​เสี่ย​จั๊ว​ว่า​เขา​ล่วงเกิน เปี๊ยก​หน้าเสีย มอง​เธอ​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​อย่าง​ว้าวุ่น​ใจ​  หมวย​ครุ่นคิด แล้ว​รีบ​มา​บอก​ต้อย​ที่​กระท่อม ต้อย​พลอย​ร้อน​ใจ​ไป​ด้วย...

ดอก​แก้ว​ซ้อม​เล่น​ขิม​อยู่​ใน​บ้าน เรียม​เห็น​ตี๋​เล็ก​เดิน​วน​ไป​วน​มา​อยู่​หน้า​บ้าน จึง​ออก​ไป​ดู ​ตี๋​เล็ก​กำลัง​จะ​เดิน​เข้า​มา​พอดี เรียม​รีบ​ถาม​ว่า ต้องการ​พบ​ใคร ตี๋​เล็ก​ฉุน​ตวาด​เรียม

“กล้า​ถาม​เรอะ นัง​คนใช้ ที่นี่​เป็น​บ้าน​อา​เตี่ย”

“แต่​เถ้าแก่​ยก​ให้​คุณ​ชบา​แล้ว​ค่ะ อ้อ...ดูเหมือน​ท่าน​จะ​บอก​ให้​คุณ​ตี๋​เล็ก​ไป​พัก​ที่​อื่น​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ”

ตี๋​เล็ก​โกรธ​จัด​จะ​เข้า​เล่น​งาน​เรียม ดอก​แก้ว​เดิน​ออก​มา​พร้อม​ท่อน​ไม้​ใน​มือ “อย่า​มา​ทำ​ใหญ่​แถว​นี้ ตัว​เอง​ทำ​ผิด​อะไร​ไว้​ยัง​ไม่​สำนึก​อีก”

“นั​งด​อก​แก้ว...”

“เออ...ไอ้​โซ้ย​ตี๋ ไอ้​ลูก​เนรคุณ อนาคต​ของ​แก​อยู่​โน่น กระทะ​ทองแดง” ดอก​แก้ว​สวน​ทันควัน เรียม​เอง​ยัง​สะดุ้ง​อย่าง​คาด​ไม่​ถึง

ตี๋​เล็ก​เดือดดาล ดอก​แก้ว​กระชับ​ไม้​ใน​มือ​ท้า​ให้​เข้า​มา​จะ​ตี​ให้​หัว​แบะ ตี๋​เล็ก​ไม่​กลัว​ขยับ​จะ​เข้าหา เรียม​คว้า​ไม้​แถว​นั้น​ขึ้น​มา แล้ว​ท้า​อีก​คน ตี๋​เล็ก​ชะงัก “นัง​เรียม แก​กล้า​เรอะ”

ท่าทาง​ดอก​แก้ว​และ​เรียม​เอาจริง ตี๋​เล็ก​ชี้​หน้า​จะ​ฟ้อง​เตีย​ม​ให้​ไล่​ออก ดอก​แก้ว​ย้อน​ว่า

“บ้าน​นี้​เป็น​บ้าน​แม่​ชบา คน​ที่​จะ​ไล่​พี่​เรียม​ได้​คือ​แม่​ชบา​คน​เดียว”

“นัง​เด็ก​ไม่​มี​หัวนอนปลายตีน นัง​ลูก​ไม่​มี​พ่อ​ไม่​มี​แม่ เฮ​อะ...​ทำ​เป็น​ชูคอ​จองหอง​พอง​ขน​ว่า​เป็น​ลูก​อา​เตี่ย จะ​บอก​ให้​เอา​บุญ​ว่า อา​เตี่ย​เก็บ​แก​มา​จาก​ข้าง​ถนน พ่อ​แม่​แท้ๆเขา​ยัง​ไม่​อยาก​ได้​แก​เล้ย แล้ว​ถ้า​จะ​ให้​เดา คน​ที่​ทิ้ง​ลูก​แบบ​นี้​ก็​มี​แต่​ผู้หญิง​ห​ยำ​ฉ่า ที่​หา​พ่อ​ให้​ลูก​ไม่ได้​เท่านั้น​แหละ”

ดอก​แก้ว​หน้าซีด เจ็บปวด​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก เรียม​ตกใจ​ตบ​อก ตั้ง​สติ​ได้​ร้อง​ให้​พอที...

“แก​จะ​ทำไม นัง​ขี้ข้า โธ่​เอ๊ย อุตส่าห์​สมคบ​กับ​นัง​เมียน้อย​เอา​ลูก​อีกา​มา​เลี้ยงดู​อุ้มชู​เสีย​ดิบดี หวัง​จะ​ให้​เป็น​นาง​หงส์ ที่ไหนได้ อีกา​มัน​ก็​เป็น​อีกา​อยู่​วันยังค่ำ”

ดอก​แก้ว​เหลืออด ปา​ไม้​ใส่​หัว​ตี๋​เล็ก​แตก เขา​ร้อง​ลั่น​จะ​เข้า​ขย้ำ​เธอ เรียม​ชู​ไม้​ท้า​ว่า​เข้า​มา​ตน​ตี​ไม่​ยั้ง​แน่ ตี๋​เล็ก​ชะงัก เจ็บใจ​ได้​แต่​ชี้​หน้า​อาฆาต​ก่อน​จะ​กลับ​ไป...

ดอก​แก้ว​นั่ง​นิ่ง นัยน์ตา​แห้งผาก เรียม​คอย​ปลอบ​ประโลม​อย่า​ไป​ฟัง​ที่​ตี๋​เล็ก​พูด เขา​อยาก​ทำให้​เจ็บปวด ดอก​แก้ว​พึมพำ “แล้ว​หนู​ก็​เจ็บปวด​จริงๆด้วย”

“โถ...แม่คุณ​ของ​พี่​เรียม” เรียม​โอบ​กอด​ดอก​แก้ว

ดอก​แก้ว​ขอตัว​อยาก​อยู่​คน​เดียว เรียม​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​สงสาร...เรียม​เดิน​ไป​มา​เหมือน​เฝ้า​ยาม สัก​พัก​ดอก​แก้ว​กลับ​ลง​มา​ขอ​ให้​พา​ไป​บ้าน​เปี๊ยก ถ้า​ไม่​ไป​จะไป​คน​เดียว...เตีย​ม​กำลัง​ซัก​ถาม​ตี๋​เล็ก​ว่า​ทำไม​ถูก​ตี​หัว​แตก เผย​มา​รายงาน​ว่า​ดอก​แก้ว​กับ​เรียม​พา​กัน​ออก​ไป​ข้าง​นอก เตีย​ม​ตกใจ​กลัว​ว่า​จะ​ไป​ฟ้อง​ฮิ้ม เผย​แนะ​ให้​รีบ​ไป​ที่​โรงพยาบาล​ไป​ขัดขวาง​อย่า​ให้​ฟ้อง​ได้ เตีย​ม​คิด​ดู​อีก​ที

“อา​หลอก​แก้ว​อี​ไม่​ฟ้อง​หรอก อี​รัก​อา​เตี่ย อา​เตี่ย​นอน​พะ​งา​กๆอยู่​อย่าง​นั้ง อี​ไม่​ซั้งเ​ติง​เหล็ก​ขาก หยั่ง​ลี​ก็​ฟ้อง​นัง​ชบา นัง​ชบา​จะ​มา​ทัง​อา​ไร​ล่า​ย”

“ลูก​นอก​ไส้​ยัง​ดี​กว่า​ลูก​ในไส้​อีก​นะ​เจ้า​คะ” เผย​เผลอ​บ่น​ออก​มา

เตีย​ม​พยักพ​เยิด​แล้ว​นึก​ได้​ว่า​ด่า​ลูก​ตน จึง​ไล่​เผย​ไป​ให้​พ้น​หน้า...

สอง​คน​นั่ง​สามล้อ​มา​ที่​ตลาด เรียม​ให้​ดอก​แก้ว​รอ​อยู่​ข้าง​นอก ตน​ทำ​ที​เป็น​ไป​ซื้อ​ผล​ไม้ ไม่​เจอ​เปี๊ยก​ก็​กลับออก​มา​รายงาน ดอก​แก้ว​จะ​ไป​ดู​ที่​บ้าน​เปี๊ยก​อีก เรียม​จึง​ขอ​ให้​ไปรอ​ที่​บ้าน​ดี​กว่า ​ตน​จะ​ไป​ดู​ให้​เอง...เรียม​พบ​เปี๊ยก แต่​เขา​อ้าง​ว่า​ต้อง​ไป​ทำ​งาน​ให้​บอก​ดอก​แก้ว​ว่า​ไม่​เจอ​เขา ​เรียม​ถอน​ใจ​ต้อง​กลับ​มา​โกหก​ดอก​แก้ว​ว่า​ไม่​พบ ดอก​แก้ว​มอง​อย่าง​จับ​พิรุธ

เปี๊ยก​เศร้า​ใจ เขา​ไม่​มี​หน้า​จะ​ไป​พบ​ดอก​แก้ว​ได้ แถม​ยัง​คำ​ขู่​ของ​อำ​ภา​ศรี​ที่​ให้​ไป​รอ​อีก เขาเครียด​สุดๆ...ดอก​แก้ว​เอง​ก็​อัดอั้นตันใจ ทน​ไม่ได้ โทร.​ตาม​แทน​ไท​ให้​มา​หา​ตน​ด่วน​ที่สุด

กว่า​แทน​ไท​จะ​มา ดอก​แก้ว​เริ่ม​ชา​ชิน​กับ​ความ​เสียใจ “ต้อง​ขอโทษ​ที่​ทำให้​พี่​ต้น​เสีย​เวลา”

“ไม่​เสีย​หรอก คุณ​แม่​พี่​อยาก​ทาน​หมู​สะเต๊ะ​ร้าน​คุณ​โอ่ง พี่​แวะ​ซื้อ​ให้​ท่าน อ้อ...แล้ว​จะ​ไป​สืบ​หา​คุณ​เปี๊ยก​ให้​น้อง​ดอก​แก้ว​ด้วย”

“พี่​ต้น​อย่า​ลำบาก​เลย​ค่ะ ดอก​แก้ว​มา​คิดๆดู​แล้ว เขา​คง​ไม่​อยาก​เจอ​ดอก​แก้ว​สัก​เท่า​ไหร่”

“อย่า​คิดมาก​สิ​คะ ไม่​มี​ใคร​อีก​แล้ว​ที่​คุณ​เปี๊ยก​อยาก​จะ​พบ​อยาก​จะ​เจอ​เท่า​น้อง​ดอก​แก้ว” แทน​ไท​พูด​ด้วย​ความ​ปวด​ใจ ดอก​แก้ว​มอง​แทน​ไท​เหมือน​จะ​ค้น​หา​ว่า​ไป​รู้​อะไร​มา...

ooooooo

แทน​ไท​มา​ที่​ร้าน​โอ่ง ทั้ง​สอง​ออก​มา​นั่งร้าน​กาแฟ​ใน​ตลาด เฮง​กับ​หน่อ​น​ตาม​มา​สมทบ​แขวะ​โอ่ง​เล็กน้อย​ว่า​กลัว​เมีย​จน​ไม่​กล้า​ให้​เพื่อน​ไป​นั่ง​กิน​หมู​สะเต๊ะ​ที่​ร้าน ก่อน​จะ​หัน​มา​ถาม​แทน​ไท​ว่า​อยาก​เป็น​เพื่อน​กับ​พวก​เขา​หรือ

“นั่น​ก็​ใช่​ครับ...แต่​ว่า​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​อีก​เรื่อง” แทน​ไท​ถาม​ทุก​คน​ว่า​เปี๊ยก​อยู่​ที่ไหน

โอ่ง​กับ​พวก​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร จึง​พา​ไป​ดู​ด้วย​ตัว​เอง ทั้ง​สี่​คน​มา​ที่​หน้า​โรง​บิลเลียด เห็น​เปี๊ยก​กับ​ต้อย​เดิน​มา​แล้ว​ทักทาย​พวก​นักเลง​ก่อน​จะ​เข้าไป​ข้าง​ใน แทน​ไท​ถึง​กับ​อุทาน

“ไม่​เห็น​กับ​ตา​ไม่​เชื่อ​เลย​นะ​เนี่ย”

เฮง​ชวน​ให้​ตาม​เข้าไป แต่​แทน​ไท​ไม่​เอา​ด้วย กลับ​มา​ส่งข่าว​ดอก​แก้ว เธอ​ตกใจ​กลัว​เปี๊ยก​เล่น​การ​พนัน แทน​ไท​บอก​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​เพื่อ​ช่วย​เพื่อน​เท่านั้น ดอก​แก้ว​ขอ​ให้​พา​เธอ​ไป​ที่​นั่น แทน​ไท​เผลอ​ร้อง​ว่า “ไม่ได๊...” พอ​รู้สึก​ตัว​รีบ​พูด​ใหม่ “ไม่ได้​แน่นอน​ครับ น้า​ชบา​เอาเรื่อง​พี่​ตาย​แน่”



ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​พรุ่งนี้​ตน​หยุด​ท่อง​หนังสือ ให้​แทน​ไท​มา​ติว​เลข​แล้ว​จะ​หา​ทางออก​ไป​เอง​แทน​ไท​หนักใจ...ชบา​กลับ​จาก​โรงพยาบาล​อย่าง​เหนื่อย​อ่อน เผย​มา​ตาม​ไป​พบ​เตีย​ม จึง​ขอ​ผลัด​ไป​พรุ่งนี้​เช้า ให้​กลับ​ไป​บอก​ตาม​ที่​ตน​พูด​อย่า​เปลี่ยนแปลง​คำ​พูด​ให้​เป็น​เรื่อง​อีก ชบา​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป เผย​หัน​มา​มอง​ง้​วน ง้​วน​ดักคอ​ไว้​ก่อน​ว่า​เขา​จะ​เป็น​พยาน​คำ​พูด​ของ​ชบา เผย​ขัดใจ​แทบ​ร้อง​กรี๊ด...แต่​ก็​ไม่​วาย​มา​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​ฟ้อง​ว่า ชบา​ประกาศ​สงคราม​ด้วย

“นัง​ชบา​มัง​บัง​อา​ก​ปา​กาก​สงคราม​กะ​อั๊ว ชา​ก​นี้​จะ​อยู่​ร่วง​โลก​กะ​มัง​ไม่​ล่าย”

“คุณนาย​เจ้าขา ตอน​นี้​คุณนาย​ใหญ่​อยู่ร่วม​บริเวณ​เดียว​กับ​คุณนาย​เล็ก​นะ​เจ้า​คะ”

เตีย​ม​ว่า​เออ​จริง แล้ว​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เผย​เสนอ​ให้​ขอ​เถ้าแก่​ดู​พินัยกรรม เตีย​ม​โวย​ว่า​ซี้ซั้ว​พูด โง่​แบบ​นี้​มา​ทำให้​ตน​โง่​ไป​ด้วย อย่าง​นี้​ต้อง​หัก​เงินเดือน เผย​หน้า​เหยเก​โอดโอย...

ชบา​เข้า​มา​ใน​บ้าน เรียม​จะ​รายงาน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​วัน​นี้ ดอก​แก้ว​เข้า​มา​ขัด​ด้วย​สีหน้า​ไม่​สู้​ดีว่า​แม่กลับ​มา​เหนื่อยๆให้​ไป​อาบ​น้ำ​ก่อน ชบา​รู้สึก​ไม่สบาย​ใจ​ขอ​ฟัง​เรื่อง​เดี๋ยวนี้​เลย ดอก​แก้ว​น้ำตา​รื้น​ขึ้น​มา​ทันที ชบา​กอด​ลูก​ถาม​ว่า​ใคร​ทำ​อะไร ดอก​แก้ว​น้ำตา​ไหล​พราก​ตัดสินใจ​ถาม

“แม่​ขา...หนู​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​แม่​หรือ​คะ”

“ดอก​แก้ว หนู​เอา​อะไร​มา​พูด” ชบา​ใจ​แทบ​ขาด ดอก​แก้ว​ถาม​ย้ำ​อีก​ครั้ง ชบา​จึง​ตอบ​เพียง​ว่า “อย่า​ไป​ฟัง​ใคร​เลย​ลูก”

“ที่จริง​หนู​รู้​ตั้ง​นาน​แล้ว​ว่า หนู​ไม่​ใช่​ลูก​อา​เตี่ย แต่​คง​จะ​เป็น​ลูก​ของ​ญาติ​แม่​หรือ​คน​ที่​แม่​รู้จัก ไม่​นึก​เลย​ว่าที่​แท้​หนู​เป็น​ลูก​ไม่​มี​พ่อ​ไม่​มี​แม่ พี่​ตี๋​เล็ก​ถึง​ได้​เรียก​หนู​ว่า​เป็น​เด็ก​เก็บตก”

“หนู​จะ​เป็น​ลูก​ใคร​ก็​ไม่​สำคัญ​เท่ากับ​ตอน​นี้​หนู​เป็น​ลูก​ของ​อา​เตี่ย​กับ​แม่ เรา​สอง​คน​รัก​ลูก​อย่าง​ลูก​แท้ๆ”

“ทั้งๆที่​หนู​อาจ​เป็น​ลูก​ของ​โสเภณี​ที่​ท้อง​ไม่​มี​พ่อ​หรือ​คะ” สีหน้า​ดอก​แก้ว​เจ็บปวด​มาก

“ใช่​จ้ะ ไม่​ว่า​จะ​ยัง​ไง หนู​คือ​ลูก​ของ​อา​เตี่ย​กับ​แม่ ต่อ​ไป​นี้​ไม่​ว่า​ใคร​จะ​พูด​อะไร​ก็​อย่า​ไป​ฟัง​อย่า​ไป​ให้​ความ​สำคัญ​เพราะ​นั่น​ก็​เท่ากับ​หนู​ไม่​รัก​อา​เตี่ย ไม่​รัก​แม่”

ดอก​แก้ว​กอด​ชบา​พร่ำ​บอก​ว่า​ตน​รัก​แม่​กับ​เตี่ย​มาก​ที่สุด​ใน​โลก ชบา​ขอ​ให้​ตัด​เรื่อง​นี้​ออก​ไป​จาก​หัว ดอก​แก้ว​ว่า​จะ​พยายาม แต่​คง​ตัด​ไม่ได้​ทันที​ทันใด ชบา​กระชับ​กอด​ลูก​สาว​และ​พร่ำ​บอก​แม่​รัก​ลูก​มาก​กว่า​ชีวิต มาก​กว่า​อะไร​ทั้งหมด ดอก​แก้ว​ตื้นตันใจ

ooooooo

คืน​นั้น เปี๊ยก​จำต้อง​มา​รอ​อำ​ภา​ศรี​กลาง​ซอย พอ​รถ​มา​จอด​ก็​แอบ​ขึ้น​รถ​เข้า​บ้าน​เธอ ทั้ง​สอง​ไม่​พูด​พร่ำ​ทำ​เพลง เผย​ความ​เร่าร้อน​เข้าหา​กัน...เช้ามืด เปี๊ยก​สะดุ้ง​ตื่น คว้า​เสื้อ​ผ้า​มา​ใส่ อำ​ภา​ศรี​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​รีบ​จะ​ไป​ส่ง แต่​เปี๊ยก​หน้า​เคร่งเครียด​รู้สึก​ผิด

“เรา​ไม่​ควร​ทำ​อย่าง​นี้​อีก เพราะ​มัน​ผิด​ทั้ง​ทาง​โลก​และ​ทาง​ธรรม”

อำ​ภา​ศรี​หัวเราะ เปี๊ยก​ยืนยัน​ว่า​เขา​พูด​จริง เธอ​ก็​บอก​ว่า​เธอ​พูด​จริง​ว่า​เลิก​ไม่ได้ เปี๊ยก​จึง​ยื่น​คำขาด “งั้น​คุณ​ก็​ต้อง​เลือก​เอา ระหว่าง​เฮีย​จั๊ว​ซึ่ง​ร่ำรวย​และ​ให้​คุณ​ได้​ทุก​อย่าง กับ​ผม​ซึ่ง​มี​แต่​ตัว”

อำ​ภา​ศรี​ไม่​ยอม​เลือก เปี๊ยก​ไม่​ต้องการ​เป็น​ชาย​ชู้ เขา​ยินดี​รับผิดชอบ อำ​ภา​ศรี​กลัว​เสี่ย​จั๊ว​ตาม​ฆ่า เปี๊ยก​รับรอง​ว่า​เขา​มี​คน​ที่​จะ​ให้​ความ​คุ้มครอง​ได้ อำ​ภา​ศรี​ครุ่นคิด​ลง​นอน​ก่าย​หน้าผาก...

วัน​นี้ แทน​ไท​มา​ตาม​ที่​นัด​ดอก​แก้ว​ไว้ ชบา​จะ​ไป​เยี่ยม​ฮิ้ม​แต่​ต้อง​แวะ​หา​เตีย​ม​ที่​ตึก​ใหญ่​ก่อน ฝาก​แทน​ไท​ดูแล​ดอก​แก้ว​ด้วย​เขา​รับปาก​และ​ว่า​บ่ายๆจะ​พา​ไป​ที่​โรงพยาบาล...พอ​ไป​ถึง​เตีย​ม​ก็​บอก​ว่า​วัน​นี้​ตน​จะ​ไป​เฝ้า​ฮิ้ม​เอง ชบา​เห็น​ว่า​ดี​เพราะ​พรุ่งนี้​ฮิ้ม​ก็​จะ​กลับ​แล้ว

“แล้ว​ทังไม​ไม่​มี​ใคร​บอก​อั๊ว”เตีย​ม​ตกใจ

“นั่น​น่ะ​สิ​เจ้า​คะ ถ้า​เถ้าแก่​รู้​ว่า​คุณ​ตี๋​เล็ก​กลับ​มา​มี​หวัง​เจ็บ​ต่อ”

“ก็​ให้​อา​โซ้ย​ตี๋​คอย​หลกลีๆ ไม่​เห็ง​จะ​เป็ง​อา​ราย”

ชบา​ถาม​ว่าที่​เรียก​มา​มี​ธุระ​แค่​นี้​ใช่​ไหม เตีย​ม​นึก​ได้ “ยัง​จา​มี​หน้า​มา​ถาง ลูก​ลื้อ​ฟาก​ลูก​อั๊ว​หัว​แตก ลื้อ​ต้อง​รัก​ผิก​ชอก”

“แล้ว​อุดม​บอก​คุณนาย​ใหญ่​หรือ​เปล่า​คะ ว่า​ทำไม​ดอก​แก้ว​ถึง​ทำ​อย่าง​นั้น”

“ยอกย้อน​เจ้า​ค่ะ ยอกย้อน”เผย​ยุยง​ส่งเสริม

“บอก​หรือ​ไม่​บอก อา​หลอก​แก้ว​ก็​ผิก​วัง​​ยัง​คั่ง”

“ถ้า​หาก​คุณ​อุดม​ไม่​ไป​ว่า​เรื่อง​พ่อ​แม่​ของ​ดอก​แก้ว ก็​คง​ไม่​โดน​ขนาด​นั้น เฮีย​​เป็น​คน​สั่ง​เอง​ไม่​ให้​ใคร​พูด​ถึง​กำเนิด​ของ​ดอก​แก้ว​เด็ดขาด แต่​​อุดม​กลับ​ขุด​ขึ้น​มา​เยาะ​เย้ย​ถากถาง”

“แล้ว​ลื้อ​จะ​ทังไม”

“ฉัน​คง​ทำ​อะไร​ไม่ได้​หรอก​ค่ะ แต่​หาก​ใคร​รู้​เข้า เขา​จะ​คิด​ว่า​อุดม​ไม่​เป็น​สุภาพบุรุษ ขาด​การอบรม”

“ว้าย​ตาย​แล้ว คุณนาย​เล็ก​ว่าคุณ​โซ้ย​ตี๋ ว่า​พ่อ​แม่​ไม่​สั่งสอน​เจ้า​ค่ะ”เผย​ย้ำ​ให้​โกรธ เตีย​ม​ร้อง ไอ๊ห​ยา...ชบา​เบื่อ​หน่าย​กลับ​ไป ปล่อย​เตีย​ม​โกรธ​หน้า​เขียว​หน้า​เหลือง​อยู่​ตรง​นั้น

พอ​ชบา​ไม่​ออก​ไป​ไหน ดอก​แก้ว​ก็​หนักใจ​ว่า​ตน​จะ​ออก​ไป​หา​เปี๊ยก​ได้​อย่างไร แทน​ไท​แนะ​ว่า ให้​ขอ​ออก​ไป​ซื้อ​ของกิน​ที่​ตลาด แทน​ไท​อด​ถาม​ไม่ได้​ว่า​ทำไม​ถึง​ต้อง​พบ​เปี๊ยก​ให้​ได้ ดอก​แก้ว​หน้า​เศร้า​ลง รำพัน​ว่า ตั้งแต่​เด็ก​เวลา​มี​ทุกข์ ตน​จะ​บอก​เปี๊ยก และ​เปี๊ยก​มัก​จะ​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ยากจน​ต่ำต้อย​กว่า แต่​ตอน​นี้​ตน​อยาก​จะ​บอก​เขา​ว่า ตน​ไม่ได้​ดี​กว่า​เขา​เลย อาจจะ​แย่​กว่า​ด้วย​ซ้ำ เพราะ​เปี๊ยก​ยัง​รู้​ว่า​พ่อ​แม่​เป็น​ใคร แต่​ตน​ไม่​รู้​เลย แทน​ไท​ปลอบ​ว่า​อาจ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​คิด​ก็ได้...

บ่าย​แล้ว เปี๊ยก​ยัง​นอน​อยู่​ใน​บ้าน ต้อย​มุด​รั้ว​เข้า​มา​ชวน​ให้​ไป​ซ้อม​สนุ้ก เพราะ​อนาคต​เขา​ฝาก​ไว้​กับ​การ​แข่งครั้ง​นี้ เปี๊ยก​เหนื่อย​ใจ​แต่​ก็​ต้อง​ยอม​ไป...แทน​ไท​พาด​อก​แก้ว​มา​ที่​ตลาด แต่​ให้​รอ​ใน​รถ เขา​จะ​ไป​ดู​ว่า​เปี๊ยก​อยู่​ที่​ร้าน​หรือ​เปล่า หมวย​เห็น อด​ไม่ได้​ที่​จะ​ทำร้าย​จิตใจ​ดอก​แก้ว จึง​เข้า​มา​ถากถาง “มา​รอ​ใคร​คะ เปี๊ยก​เขา​ไม่​สนใจ​ใคร​แล้ว เขา​กำลัง​คบ​กับ​นัก​ร้อง​ชื่อ​อำ​ภา​ศรี เคย​ได้ยิน​มั้ย นัก​ร้อง​ที่​ชื่อ​อำ​ภา​ศรี​น่ะ”

ดอก​แก้ว​หน้าเสีย แทน​ไท​กลับ​ออก​มา​บอก​ดอก​แก้ว​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​อยู่​ใน​ตลาด ดอก​แก้ว​ให้​พา​ไป​ที่​โรง​บิลเลียด แทน​ไท​ตกใจ

ต้อย​พา​เปี๊ยก​มา​ที่​โรง​บิลเลียด ขณะ​ยืน​คุย​อยู่​ข้าง​หน้า อำ​ภา​ศรี​เข้า​มา​ทักทาย ยิ้มแย้ม​ดู​ให้​ความ​สนใจ​เปี๊ยก​มาก จน​ต้อย​หวั่น​ใจ แทน​ไท​ขับ​รถ​เข้า​มา ดอก​แก้ว​เห็น​เปี๊ยก​ใกล้​ชิด​สนิทสนม​กับ​อำ​ภา​ศรี​เต็มตา ทุก​คน​หัน​มอง​ที่​รถ เปี๊ยก​ชะงัก​หัน​ไป​บอก​ต้อย​ให้​เข้าไป​กัน​ก่อน เขา​เดิน​ตรง​ไป​ที่​รถ อำ​ภา​ศรี​ตัดสินใจ​ตาม​เปี๊ยก​มา​ด้วย เปี๊ยก​มา​ถึง​ตำหนิ​ดอก​แก้ว​ทันที​ว่า​ไม่​ควร​มา​ที่​นี่

“ต๊าย ทำไม​พูด​อย่าง​นั้น​ล่ะ​จ๊ะ เปี๊ยก​จ๋า ยัง​กับ​ว่า​เป็น​ที่​อโคจร​ยัง​งั้น​แหละ” อำ​ภา​ศรี​ตี​แขน​เปี๊ยก หัวเราะ​​คิก​คัก​ดู​สนิทสนม​กัน​มาก

เปี๊ยก​บอก​แทน​ไท​ให้​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป ดอก​แก้ว​เคือง​ย้อน​ถาม​ทำไม​เปี๊ยก​มา​ได้ เปี๊ยก​ว่า​เพราะ​เขา​เป็น​แค่​ไอ้​เปี๊ยก แต่​เธอ​เป็น​คุณ​หนู ดอก​แก้ว​แย้ง​ว่า​ตน​ก็​เป็น​แค่​ดอก​แก้ว

“ชื่อ​ดอก​แก้ว​หรือ​คะ น่า​รัก​จัง น้อง​ดอก​แก้ว​เชื่อ​เปี๊ยก​เขา​เถอะ​ค่ะ”

“คุณ​ไม่​เกี่ยว...”ดอก​แก้ว​หัน​ขวับ​มา​จ้อง​อำ​ภา​ศรี


“ถาม​เปี๊ยก​ดู​สิ​คะ แล้ว​​จะ​รู้​ว่า​พี่​เกี่ยว​หรือ​เปล่า พี่​ชื่อ​อำ​ภา​ศรี”อำ​ภา​ศรี​มอง​เปี๊ยก​ตาหวาน

“ขอโทษ ฉัน​ไม่ได้​ถาม”ดอก​แก้ว​หงุดหงิด​กับ​ท่าทาง​นั้น

อำ​ภา​ศรี​ยิ่ง​ยั่ว​ให้​ดอก​แก้ว​โกรธ แทน​ไท​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ชวน​ดอก​แก้ว​กลับ เธอ​ไม่​ยอม เปี๊ยก​ตัดบท​ว่า​ตอน​เย็น​จะ​แวะ​ไป​หา ดอก​แก้ว​ไม่​เชื่อ เปี๊ยก​ถาม​ว่า​เขา​เคย​โกหก​หรือ อำ​ภา​ศรี​มอง​ด้วย​ความ​ริษยา พอ​แทน​ไท​พาด​อก​แก้ว​กลับ​ไป เธอ​จึง​ถาม​เปี๊ยก​ว่า เพราะ​เด็ก​คน​นี้​ใช่​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไม่​ใช่​คน​ไหน​ทั้งนั้น แล้ว​เดิน​เลี่ยง​ไป​ที่​โรง​บิลเลียด อำ​ภา​ศรี​สาวเท้า​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ

ระหว่าง​ทาง ดอก​แก้ว​นั่ง​หน้างอ​จน​แทน​ไท​ต้อง​จอด​รถ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร น้ำตา​เธอ​เอ่อ​ล้น​ก่อน​จะ​ระบาย​ออก​มา​ว่า “ผู้หญิง​คน​นั้น ท่าทาง​เขา​สนิท​กับ​พี่​เปี๊ยก​มาก​กว่า​ดอก​แก้ว​อีก”

“อย่า​เอา​ตัว​เอง​ไป​เปรียบเทียบ​กับ​ใคร”

“พี่​ต้น ทำไม​ดอก​แก้ว​ไม่​มี​ความ​สุข​เลย มัน​กระวน กระวาย​แล้ว​ก็​เจ็บปวด”

“พี่​ก็​เหมือน​กัน”แทน​ไท​ถอน​ใจ นัย​ต์​ตา​หมอง​หม่น ดอก​แก้ว​หัน​มา​มอง แทน​ไท​รู้สึก​ตัว​รีบ​พูด​ต่อ​ให้​จบ​ว่า “ที่​เห็น​น้อง​ดอก​แก้ว​เป็น​แบบ​นี้”

ดอก​แก้ว​ว่า​ตน​ไม่ได้​อยาก​เป็น​แบบ​นี้ แทน​ไท​ปลอบ​แล้ว​ชวน​กลับ​เดี๋ยว​ชบา​เป็น​ห่วง...

ooooooo

ใน​โรง​บิลเลียด เปี๊ยก​ซ้อม​แทง​สนุ้กอ​ย่าง​ตั้งอกตั้งใจ อำ​ภา​ศรี​คอย​เชียร์​อยู่​ไม่​ห่าง ต้อย​มอง​ดู​อย่าง​ไม่สบาย​ใจ​เลย จนกระทั่ง​เสี่ย​จั๊ว​เดิน​เข้า​มา เห็น​สายตา​ท่าทาง​ของ​อำภา​ศรี​ที่​ดู​สน​อก​สนใจ​เปี๊ยก​มาก​ก็​ไม่​พอใจ​เรียก​เธอ​ด้วย​เสียง​ดัง อำ​ภา​ศรี​สะดุ้ง ตั้ง​สติ​ได้​ปรี่​เข้า​กอด​หอม​เอาใจ​เสี่ยจั๊ว เขา​ถาม​ทำไม​ไม่​รอ​ข้าง​ใน เธอ​ออดอ้อน​ฉอเลาะ ว่า​อยาก​ดู​เปี๊ยก​เล่น เปี๊ยกพูด​อย่าง​อ่อนน้อม​ว่า​อำ​ภา​ศรี​ช่วย​แนะนำ​เขา​หลาย​อย่าง ต้อย​ช่วย​เสริม​ว่า​ใช่ๆมี​ประโยชน์​มาก​เลย เสี่ย​จั๊ว​จึง​ไม่​ติดใจ

เสี่ย​จั๊ว​กับ​อำ​ภา​ศรี​คลอเคลีย​กัน​ออก​ไป ต้อย​กระซิบ​เปี๊ยก​ว่า​เห็น​หรือ​ยัง เปี๊ยก​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​ต้อย​ย้ำ​ให้​สำนึก “เสี่ย​แก​ทั้ง​รัก​ทั้ง​หลง​ยัง​กับ​อะไร​ดี ไม่​ใช่​เอ็ง​ที่​แย่​คน​เดียว ข้า​ก็​ต้อง​พินาศ​ไป​ด้วย”

ส่งดอก​แก้ว​แล้ว แทน​ไท​วกกลับ​มา​รอ​รับ​เปี๊ยก​เพื่อ​ไป​หาด​อก​แก้ว​ที่​ร้าน​ไอศกรีม เขา​ให้​เปี๊ยก​เข้าไป​คุย​กัน​ตามลำพัง แต่​อด​ไม่ได้​ที่​จะ​มอง​ตาม​หลัง​เปี๊ยก​ไป​อย่าง​เศร้าๆ...เปี๊ยก​มา​ถึง​ก็​ตำหนิ​ดอก​แก้ว​ทันที “ถ้า​คุณ​หนู​เป็น​น้อง​เป็น​นุ่ง​ละ​ก็ ผม​จะ​จับ​ตี​เสีย​ให้​เข็ด มี​อย่าง​ที่ไหน ให้​คุณ​ต้น​พา​ไป​โรง​บิลเลียด เมื่อกี้​ผม​ก็​ต่อว่า​ไป​แล้ว”

ดอก​แก้ว​ท้า​ให้​ตี​ได้​เลย เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​เพราะ​เธอ​ไม่​ใช่​น้อง เขา​ไม่​กล้า​ให้​ว่า​ธุระ​มา ดอก​แก้ว​ถาม​ทันที​ว่า​ผู้หญิง​คน​นั้น​เป็น​ใคร เปี๊ยก​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​เด็ก ดอก​แก้ว​สวน “หนู​ไม่​ใช่​เด็ก”

“คน​ที่​พูด​อย่าง​นี้​ส่วน​ใหญ่​เป็น​เด็กๆทั้งนั้น คน​โตๆเขา​ไม่​พูด​กัน​หรอก”

“เขา​สวย​ดี​นะ”...เปี๊ยก​ถาม​ว่า​ใคร ดอก​แก้ว​โพล่ง​ออก​มา​ว่า “ก็​อำ​ภา​ศรี​ไง”

“รู้จัก​ชื่อ​เขา​ด้วย​หรือ” เปี๊ยก​ถาม ​แล้ว​เห็น​ดอก​แก้ว​เขี่ย​ไอศกรีม​ไป​มา จึง​ให้​ทาน​หมด​ก่อน​ค่อย​คุย​กัน ดอก​แก้ว​น้ำตา​ซึม​มอง​ตา​เปี๊ยก​แล้ว​บอก​ว่า “พี่​เปี๊ยก หนู​ไม่​ใช่​ลูก​อา​เตี่ย​กับ​แม่​หรอก”

เปี๊ยก​สะดุ้ง​ที่​ดอก​แก้ว​รู้ความ​จริง เธอ​รำพัน​ว่า​เป็น​ลูก​ใคร​ไม่​รู้​เอา​มา​ทิ้ง​ไว้ พูด​ไป​ก็​น้ำตา​ไหล​พราก เปี๊ยก​ถาม​ว่า​ใคร​บอก ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า​ตี๋​เล็ก เปี๊ยก​ขุ่นแค้น​อย่าง​มาก...แทน​ไท​ซึ่ง​นั่ง​รอน​อก​ร้าน มอง​เปี๊ยก​กับ​ดอก​แก้ว​แล้ว​รำพึงว่า​วาสนา​เขา​ได้​แค่​เห็น​หน้า​บ้าง พูด​คุย​ด้วย​บ้าง​ก็​ยัง​ดี...

เปี๊ยก​บีบ​มือ​ปลอบ​อย่า​ไป​เชื่อ แต่​ดอก​แก้ว​กลับ​บอก​ว่า ทุก​อย่าง​มัน​ชวน​ให้​คิด ตน​ไม่ได้​ดี​ไป​กว่า​เขา​เลย เปี๊ยก​ไม่​ให้​เอา​เขา​ไป​เปรียบ​กับ​เธอ และ​ให้​คิด​ว่า ดวง​ชะตา​กำหนด​มา​ให้​เธอ​เป็น​ลูก​เถ้าแก่​ฮิ้ม​กับ​ชบา และ​อย่า​คิด​เป็น​อื่น​ให้​ท่าน​ทั้ง​สอง​เสียใจ ดอก​แก้ว​หยิบ​ผ้าเช็ดหน้า​ออก​มา​ซับ​น้ำตา เปี๊ยก​ดึง​ผ้า​มา​เช็ด​ให้​อย่าง​อ่อนโยน ดอก​แก้ว​มอง​หน้า​เปี๊ยก​อย่าง​ซาบซึ้ง แต่​แล้ว​นึก​ได้​ถาม​ถึง​อำ​ภา​ศรี​อีก เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า “อยาก​รู้​ก็​จะ​บอก​ให้ คุณ​อำ​ภา​ศรี​เขา​มี​สามี​แล้ว”

“งั้น​พี่​เปี๊ยก​ก็​ไม่ได้​มี​อะไร​เกี่ยวข้อง​กับ​เขา​ใช่​ไหม​คะ”ดอก​แก้ว​ยิ้ม​ทั้ง​น้ำตา

“มัน​ก็​คง​ต้อง​เป็น​อย่าง​นั้น”เปี๊ยก​เสมอ​ง​ไป​ทาง​อื่น​ไม่​กล้า​สบตา​ดอก​แก้ว...

จาก​นั้น เปี๊ยก​มา​ดัก​ตี๋​ใหญ่​กลาง​ทาง​เพื่อ​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​รู้​แล้ว​ว่าเธอ​ไม่​ใช่​ลูก​ชบาจาก​ตี๋​เล็ก ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ระคน​สงสัย “ลื้อ​รู้​เรื่อง​ดอก​แก้ว​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่”

“ก็...มา​รู้​ตอน​ที่​คุณ​หนู​บอก​ครับ”

“แสดง​ว่า​ดอก​แก้ว​ไว้ใจ​ลื้อ​มาก แล้ว​ก็​คง​เห็น​ว่า​อั๊ว​ไม่ค่อย​มี​เวลา” ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​นิดๆแล้ว​เลย​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​เมื่อ​ไหร่​จะ​มา​ทำ​งาน​กับ​เขา เปี๊ยก​ขอ​เวลา​สัก​พัก ตี๋​ใหญ่​เตือน​ว่า แน่ใจ​นะ​ว่า​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เปี๊ยก​สะดุ้ง​มอง​ตี๋​ใหญ่​อย่าง​ระแวง ตี๋​ใหญ่​ทำ​หน้า​ปกติ...

เข้า​บ้าน​มา ตี๋​ใหญ่​ถาม​หา​ตี๋​เล็ก เตีย​ม​โวย​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​น้อง ตี๋​ใหญ่​ไม่​อยาก​เถียง​กับ​เตีย​ม​ให้​ต้อง​น้อยใจ​อีก จึง​ขึ้น​ไป​หา​ตี๋​เล็ก​บน​ห้อง แล้ว​ตะบัน​หน้า​สั่งสอน​ที่​บอก​ความ​จริง​ดอก​แก้ว ตี๋​เล็ก​ไม่​สำนึก ท้า​เห​ย็งๆว่า​ใคร​ดี​ใคร​ได้​ตัว​ดอก​แก้ว​ไป ตี๋​ใหญ่ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​โกรธ​จัด

ooooooo

เจ๊​ส้​วน​เร่ง​การ​แต่งงาน​เข้า​มา ทำให้​หมวย​ต้อง​ไป​เร่งรัด​ต้อย​ให้​พา​หนี​โดย​เร็ว ต้อย​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​เพราะ​เงิน​ที่​จะ​ได้​ต้อง​รอ​หลัง​การ​แข่ง​สนุ้ก จึง​ไป​รบเร้า​เปี๊ยก​ว่า​แพ้​ไม่ได้​นะ เปี๊ยก​เหนื่อย​ใจ​ที่​ตัว​เอง​เข้าไป​พัวพัน​กับ​อำ​ภา​ศรี​และ​เสี่ย​จั๊ว​มาก​เกินไป

เปี๊ยก​ตัดสินใจ​เอา​พระ​กับ​สร้อยทอง​ไป​จำนำ เอา​เงิน​มา​ให้​ต้อย​ก่อน โอ่ง เฮง ​และ​หน่อ​น​เห็น​รีบ​เข้า​มา​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​ต้องการ​เงิน​ทำไม​ไม่​เอา​จาก​พวก​เขา​ก่อน เปี๊ยก​ไม่​บอก​อะไร​แล้ว​เดิน​หนี เฮง​ตาม​ไป​ดู​ว่า​เปี๊ยก​เอา​เงิน​ไป​ใช้​อะไร จึง​เห็น​ว่า​เอา​มา​ให้​ต้อย เปี๊ยก​ขอ​ต้อย​อย่า​บอก​หมวย​ว่า​เป็น​เงิน​ของ​เขา หมวย​จะ​ได้​ภูมิใจ​ว่า​เป็น​น้ำพักน้ำแรง​ของ​ต้อย และ​ขอ​ให้​ต้อย​เลิก​เหล้า​เลิก​ยา​เลิก​การ​พนัน ขยัน​ทำ​มา​หากิน นั่น​เป็น​การ​ตอบแทน​เขา​แล้ว แต่​หมวย​มา​เห็น​เปี๊ยก​พอดี​ยิ่ง​เสียใจ​ที่​เปี๊ยก​ผลัก​ดัน​ตน​ให้​ต้อย​เต็มที่​อย่าง​นี้

วัน​นี้ ฮิ้​มอ​อก​จาก​โรงพยาบาล ตี๋​ใหญ่​กับ​เตีย​ม​พา​กลับ​มา ชบา​เข้า​มา​เยี่ยม​ใน​ห้อง เตีย​ม​โวยวาย​จะ​ให้​ฮิ้ม​พักผ่อน ฮิ้ม​กลับ​บอก​ว่า​ให้​เตีย​ม​นั่นแหละ​ออก​ไป และ​ให้​ชบา​เป็น​คน​ดูแล เตีย​ม​เจ็บใจ​ค้อน​ขวับ​เดิน​ออก​มา ​ตี๋​ใหญ่​ตาม​ออก​มา​ด้วย เตีย​ม​โวยว่า​ทำไม​ไม่​อยู่​กันท่า​ไว้ ตี๋​ใหญ่​ว่า โธ่​เขา​อยู่​กัน​มา​จะ​ยี่สิบ​ปี​อยู่​แล้ว เตีย​มโ​อด​ครวญ...โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย...

อำ​ภา​ศรี​มา​ดัก​รอ​เปี๊ยก​หน้า​บ้าน เปี๊ยก​ไม่ค่อย​พอใจ ตัดสินใจ​พูด​ตรงๆกับ​เธอ​ว่า เขา​ละอาย​ใจ​มาก จะ​ไม่​มี​ครั้ง​ที่​สาม​อีก​เด็ดขาด ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะ​ไป​สารภาพ​กับ​เสี่ย​จั๊ว​เอง อำ​ภา​ศรี​เสียใจ​และ​โกรธ​มาก​ที่​ถูก​ตัดรอน จึง​แกล้ง​ส่ง​ตุ๊กตา​ไป​ให้​ดอก​แก้ว​ที่​บ้าน พร้อม​จดหมาย​ว่า

“หนู​จ๋า หนู​ยัง​เด็ก เล่น​ตุ๊กตา​ตาม​ประสา​เด็ก​เถอะ​นะ อย่า​เล่น​กับ​ผู้ชาย​ตัว​โตๆเลย มัน​แก่แดด​เกินไป เอา​ไว้​ให้​พี่​เล่น​ดี​กว่า ปล.​เปี๊ยก​น่ะ เขา​เป็น​ของ​พี่...เอ็นดู อำ​ภา​ศรี”

อ่าน​แล้ว​ดอก​แก้ว​ขยำ​ทิ้ง​ด้วย​ความ​โกรธ โทรศัพท์​หา​แทน​ไท​ให้​มา​หา​โดย​เร็ว...

ooooooo
ตอนที่ 11


เย็น​วัน​นั้น แทน​ไท​กำลัง​ตัด​ดอก​กุหลาบ​อยู่ ตัด​ไป​หอม​ไปอย่าง​ชื่น​ใจ สาลี่​มา​ตาม​ไป​รับ​โทรศัพท์ ดอก​แก้ว​โทร.​มา​อีก​ครั้ง​เพื่อ​เล่า​รายละเอียด​ให้​ฟัง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พอ​เขา​รู้​ว่า​อำ​ภา​ศรี​ส่ง​ตุ๊กตา​พร้อม​จดหมาย​น่า​อาย​มา​ให้ ก็​ตกใจ​ยกมือ​ทาบ​อก สาลี่​เห็น​ท่าทาง​ลูก​ชาย​ก็​แปลก​ใจ แต่​ไม่​ฉุกคิด​ว่า​ลูก​ชาย​เบี่ยง​เบน กลับ​ชวน​ไป​ดู​ตัว​ลูก​สาว​เพื่อน​ใน​วัน​พรุ่งนี้

แทน​ไท​เผลอ​หลุด “โอ๊ย ไม่​เอา​ครับ ไม่​ชอบ...คือ ผม​ชอบ​คน​อื่น​อยู่​แล้ว​ครับ”

สาลี่​เข้าใจ​ว่า​เป็น​ดอก​แก้ว​จึง​ว่า​ลืม​ไป งั้น​จะ​จัดการ​หมั้น​หมาย​ให้ แต่​แทน​ไท​ขอ​ผลัด​ไป​ก่อน​อ้าง​ว่า​ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก เขา​ไม่​อยาก​ปิด​โอกาส ให้​เธอ​ได้​เจอ​คน​ดีๆอีก​มากมาย สาลี่​ถอน​ใจ...

พอ​ชบา​รู้​ว่า​มี​คน​เอา​ตุ๊กตา​มา​ให้​ดอก​แก้ว​ถึง​บ้าน​ก็​แปลก​ใจ แถม​เรียม​บอก​ว่า คน​ที่​เอา​มา​ให้​แต่งตัว​จัด​เหมือน​พวก​นัก​ร้อง​ไนต์คลับ ชบา​จึง​ถาม​ดอก​แก้ว​ว่า​ไป​รู้จัก​กัน​ได้​อย่างไร ดอก​แก้ว​ต้อง​โกหก​ว่า เป็น​เพื่อน​ของ​แทน​ไท ชบา​รีบ​โทร.​ไป​ซัก​ถาม แทน​ไท​ตั้งตัว​แทบ​ไม่ทัน รีบ​อ้าง​ว่า

“อ๋อ เขา​เป็น​นัก​ร้อง​ครับ เขา​รู้จัก​กับ​เพื่อน​ของ​ผม เผอิญ​วัน​นั้น​ไป​ทาน​ข้าว​ร้าน​เดียวกัน เขา​เอ็นดู​น้อง​ดอก​แก้ว​มาก​ครับ ชม​ว่า​เป็น​เด็ก​ดี”

ชบา​เตือน​ดอก​แก้ว​ว่า อย่า​ไป​สนิทสนม​ด้วย ดอก​แก้ว​ว่า​ตน​ก็​ตั้งใจ​จะ​ให้​แทน​ไท​เอา​ตุ๊กตา​ไป​คืน ชบา​ว่า​ดี​ไม่​ควร​รับ​ของ​จาก​คน​แปลก​หน้า...วัน​ต่อ​มา แทน​ไท​ไป​รับ​ดอก​แก้ว​ที่​โรงเรียน​แล้วไป​ดัก​รอ​เปี๊ยก​ระหว่าง​ทาง ดอก​แก้ว​แปลก​ใจ​ที่​แทน​ไท​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​เปี๊ยก​ต้อง​มา​ทาง​นี้ แทน​ไท​อึกอัก​ตอบ​ว่า​เพื่อน​กัน​ก็​ต้อง​รู้​กัน ดอก​แก้ว​ยิ่ง​สงสัย​เพราะ​เพิ่ง​จะ​รู้จัก​กัน พอดี​เปี๊ยก​เดิน​มา แทน​ไท​รีบ​ลง​จาก​รถ​ไป​หา​เปี๊ยก บอก​ให้​ไป​หาด​อก​แก้ว​ที่​รถ เปี๊ยก​ไป​เคาะ​กระจก​รถ​แล้ว​เปิด​เข้าไป​นั่ง​ข้างดอก​แก้ว​ส่ง​ถุง​ให้ แทน​ไท​เลี่ยง​ไป​นั่ง​ที่​ร้าน​ข้าง​ทาง

เปี๊ยก​ตกใจ​เมื่อ​เห็น​ตุ๊กตา แล้ว​ถาม​ว่า​เอา​มา​ให้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไหร่ ดอก​แก้ว​งอน​ให้​ไป​ถาม​กันเอง เปี๊ยก​ว่า​เขา​จะ​ถาม​ดอก​แก้ว​นี่แหละ

“นี่แน่ะ...ไม่​ต้อง​มา​ทำ​เป็น​พูด​ดี​เลย หนู​เกลียด​พี่​เปี๊ยก เกลียด​ที่สุด​ใน​โลก เกลียดๆๆๆ” ดอก​แก้ว​ทุบตี​เปี๊ยก​ไป​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ไป “เกลียด​ยัย​คน​นั้น​ด้วย พี่​เปี๊ยก​จะ​รัก​กับ​เขา​ก็​รัก​ไป​ไม่​ต้อง​เอา​หนู​เข้าไป​เกี่ยว”

เปี๊ยก​รวบ​มือ​ดอก​แก้ว​ทั้ง​สอง​ข้าง จ้อง​หน้า​แล้ว​บอก​ว่า “ใคร​บอก​ว่า​ผม​รัก​เขา”

“ไม่​ต้อง​บอก​ก็​รู้...”

“เหลวไหล เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก คิด​อะไร​แก่แดด”

“หนู​ไม่​ใช่​เด็ก เพราะฉะนั้น ต่อ​ไป​อย่า​สมคบ​กัน​ส่ง​ตุ๊กตา​มา​ให้​หนู​เด็ดขาด”

“ไป​กัน​ใหญ่​แล้ว สมคบ​สม​เคิบ​อะไร​ที่ไหน”

“ก็​ที่​นี่แหละ พี่​เปี๊ยก​หา​ว่า​หนู​เป็น​เด็ก ยัย​นัก​ร้อง​นั่น​ถึง​ได้​ส่ง​ตุ๊กตา​มา​ให้​หนู คอย​ดู ต่อ​ไป​หนู​จะ​หัด​ร้องเพลง​บ้าง เอา​ให้​เพราะ​กว่า​ยัย​อำ​ภา​ศรี​ด้วย”

เปี๊ยก​ขำ​คำ​พูด​ของ​ดอก​แก้ว ทำให้​เธอ​โกรธ โถม​เข้า​ทุบตี เปี๊ยก​ไม่ทัน​ระวัง​เสียหลัก​เอน​พิง​เบาะ​รวบ​ตัว​ดอก​แก้ว​ไป​ด้วย​ตาม​สัญชาตญาณ ดอก​แก้ว​ใจหาย​เงย​หน้า​มอง​เปี๊ยก ทั้ง​สอง​ตะลึง​งัน เปี๊ยก​ลืมตัว​ที่​จะ​สะกด​กั้น​ความ​รัก​ไว้​ได้​อีก เขา​ก้มหน้า​มา​จะ​จูบ​เธอ ดอก​แก้ว​เคลิ้ม​หลับตา​พริ้ม พอ​ใกล้​จะ​สัมผัส​กัน

เปี๊ยก​ได้สติ​ดัน​ดอก​แก้ว​ออก เธอ​ตกใจ​ลืมตา​มอง​เขา​งงๆ เปี๊ยก​เปิด​ประตู​ลง​จาก​รถ ดอก​แก้ว​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​อาย​ปา​ถุง​ตุ๊กตา​ใส่​กลาง​หลัง​เปี๊ยก เขา​หัน​มา​เห็น​เธอ​น้ำตา​ไหล​พราก แต่​ต้อง​ตัดใจ​เก็บ​ถุง​นั้น​เดิน​จาก​ไป

แทน​ไท​เข้าไป​หา​เปี๊ยก ถาม​ว่า​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน​แล้ว​ใช่​ไหม เปี๊ยก​กลับ​บอก​ว่า ต่อ​ไป​อย่า​พา​เธอ​มา​พบ​เขา​อีก​เด็ดขาด เข้าใจ​ไหม แทน​ไท​สะดุ้ง​รับ​ว่า​เข้าใจ​อย่าง​งงๆ...มา​ที่​รถ​เห็น​ดอก​แก้ว​ร้องไห้​พร่ำ​พูด​แต่​ว่า ตน​เกลียด​เปี๊ยก อย่า​พูด​ถึง​อีก แทน​ไท​เผลอ​พูด​ว่า​ดี​เหมือน​กัน เธอ​มอง​งงๆแทน​ไท​รีบ​แก้ตัว​ว่า

“พี่​บอก​ว่า​ดี​เหมือน​กัน เพราะ​น้อง​ดอก​แก้ว​จะ​ได้​มี​สมาธิ​กับ​การ​เรียน​อย่าง​เต็มที่​เรื่อง​อื่น​เอา​ไว้​ทีหลัง”

ดอก​แก้ว​รับปาก พอกันที​ชีวิต​ตน​จะ​ไม่​มี​เปี๊ยก​จาก​นี้​เป็นต้น​ไป แทน​ไท​อยาก​เตือน​แต่​เปลี่ยนใจ หัน​มา​ขับ​รถ​พา​เธอ​กลับ

ooooooo

กลับ​มา​นั่ง​เครียด​หน้า​บ้าน จิ๊บ​ออก​มา​เห็น​ตุ๊กตา​ก็​อยาก​ได้ เปี๊ยก​บอกปัด​ว่า​ของ​เพื่อน แล้ว​คว้า​ถุง​เดิน​ออก​ไป จิ๊บ​ตะโกน​ตาม​หลัง​ว่า​ให้​ไป​ช่วย​ที่​ร้าน​คืน​นี้​ด้วย​เพราะ​หง​วน​ไม่สบาย เปี๊ยก​ชะงัก​หัน​มา​ถาม​อย่าง​ห่วงใย​ว่า​เป็น​อะไร จิ๊บ​ตอบ​ว่า​เป็น​หวัด เปี๊ยก​พยัก​หน้า​แล้ว​เดิน​ไป

ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เปี๊ยก​มา​ขอ​ให้​โอ่ง​ช่วย​ให้​เด็ก​ที่​ร้าน​เอา​ตุ๊กตา​ไป​คืน​อำ​ภา​ศรี โอ่ง​แปลก​ใจ​แต่​ไม่​กล้า​ถาม พอ​อำ​ภา​ศรี​ได้​รับ​ก็​โกรธ มา​หา​เปี๊ยก​ถึง​ร้าน บอก​หง​วน​ว่า​ขอยืม​ตัว​เปี๊ยก​สัก​ครู่ หง​วน​แปลก​ใจ ไป​รู้จัก​กัน​เมื่อ​ไหร่ อำ​ภา​ศรี​อ้าง​ว่า

“ก็​รู้จัก วัน​ที่​เขา​ช่วย​ไป​ส่ง​ผล​ไม้​นั่นแหละ เห็น​หน่วยก้าน​ดี​เลย​จะ​ฝาก​งาน​ให้”

เปี๊ยก​เดิน​ตาม​อำ​ภา​ศรี​ออก​ไป พอ​ลับตา​คน​อำ​ภา​ศรี​โผ​กอด​จูบ​เปี๊ยก เขา​ผลัก​เธอ​ออก​แล้ว​เอ็ด​ว่า​อย่า​ทำ​แบบ​นี้ อำ​ภา​ศรี​น้อยใจ “เธอ​รังเกียจ​อะไร​ฉัน​นักหนา หรือ​ว่า​เป็น​เพราะ​เฮีย​จั๊ว

ถ้า​อย่าง​นั้น​ฉัน​ก็​จะ​เลิก​กับ​เขา”

“ไม่​ใช่ ถึง​คุณ​ไม่​มี​ใคร​เลย เรื่อง​ของ​เรา​ก็​เป็น​ไป​ไม่ได้ เพราะ​ผม​ไม่ได้​รัก​คุณ”

“เด็ก​คน​นั้น​ต่างหาก เธอ​รัก​เด็ก​คน​นั้น”  อำ​ภา​ศรี​น้ำตา​คลอ​ด้วย​ความ​แค้น​ใจ

เปี๊ยก​รีบ​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​ไม่​เกี่ยว อำ​ภา​ศรี​หา​ว่า​เปี๊ยก​ปกป้อง​และ​เพราะ​ดอก​แก้ว​ฟ้อง เขา​จึง​เอา​ตุ๊กตา​มา​คืน เปี๊ยก​ไม่​ตอบ​เดิน​ผละ​จาก​ไป เรียก​เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​หัน​มา​เธอ​ยิ่ง​แค้น​ใจ...

กลับ​มา​หง​วน​ถาม​เปี๊ยก อำ​ภา​ศรี​หา​งาน​อะไร​ให้​ทำ เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​งาน​ไนต์คลับ​แต่​เขา​ไม่​ทำ หง​วน​บอก​ว่า​ดีแล้ว ไม่​อยาก​ให้​เข้าไป​ทำ​งาน​พวก​นั้น

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น คน​รถ​ขับ​รถ​พาด​อก​แก้ว​ไป​โรงเรียน ต้อง​เบรก​ทันที​เพราะ​มี​กล่อง​มา​วาง​อยู่​หน้า​บ้าน คน​รถ​ลง​ไป​หยิบ​เห็น​มี​การ์ด​เสียบ​ไว้​ว่า​ของ​ดอก​แก้ว จึง​เอา​มา​ส่ง​ให้​ใน​รถ ดอก​แก้ว​เปิด​ดู​แทบ​ผงะ เพราะ​ตุ๊กตา​ถูก​หัก​แขน​ขา​และ​คอ ยัด​ใน​กล่อง แถม​ดวงตา​ยัง​มี​เข็ม​หมุด​ปัก​อยู่

ooooooo

หมวย​ค่อยๆทยอย​กระเป๋า​มา​ไว้​ที่​กระท่อม​ต้อย เขา​จึง​บอก​ว่า​จะ​พา​เธอ​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​แม่​เขา​ก่อน  แล้วสัก​พัก​จะ​ตาม​ไป​จะ​ได้​ไม่​ผิดสังเกต แต่​หมวย​ไม่​เอา ขอ​ไป​อยู่​กับ​เสียง​แม่​เปี๊ยก เพราะ​ยัง​คุ้นเคย​กัน​บ้าง ต้อย​เกรง​จะ​เป็น​การ​รบกวน หมวย​อ้าง​ว่า​เพราะ​เปี๊ยก​มี​บุญคุณ ตน​จึง​จะ​ช่วย​ดูแล​แม่​ให้​เป็น​การ​ตอบแทน แต่​ขอ​ว่า​อย่า​บอก​เปี๊ยก​ให้​ตน​ไป​อยู่​สัก​พัก​ก่อน ต้อย​ลังเล​ก่อน​จะ​เห็น​ด้วย

เมื่อ​วาน​เปี๊ยก​ไม่​มา​ซ้อม​สนุ้ก เสี่ย​จั๊ว​ให้​คน​ไป​ถาม และ​เรียก​อำ​ภา​ศรี​มา​พบ​แต่​เช้า

“มี​คน​มา​บอก​เฮีย​ว่า หมู่​นี้​อำ​ภา​​ไป​ตลาด​บ่อยๆ”

“แหม...มัน​ก็​มี​บ้าง​ล่ะ​ค่ะ บางที​อำ​ภา​เบื่อๆ” อำ​ภา​ศรี​ฝืน​หัวเราะ

เสี่ย​จั๊ว​ถาม​อย่าง​จับผิด ปกติ​ไม่​เห็น​ชอบ​เดินตลาด​แต่​นี่​ไป​ร้าน​เปี๊ยก​บ่อยๆ เธอ​รีบ​แก้ตัว​ว่า​ผล​ไม้​ร้าน​เขา​ดี​เลย​อยาก​อุดหนุน เสี่ย​จั๊ว​ดักคอ​ไว้​ก่อน​ว่า​อย่า​ทรยศ​เขา เคย​ได้ยิน​ไหม รัก​สนุก​ต้อง​ทุกข์​ถนัด เขา​ไม่​เลี้ยง​คน​ทรยศ​ไว้​แน่ อำ​ภา​ศรี​หน้า​เจื่อน

คน​ของ​เสี่ย​จั๊ว​มา​ถาม​หา​เปี๊ยก​กับ​จิ๊บ​และ​หง​วน​ที่​บ้าน ทั้ง​สอง​แปลก​ใจ​ว่า​ทำไม​หมู่​นี้​เปี๊ยก​ถึง​ไป​ข้องแวะ​กับ​คน​พวก​นี้...

ไม่ทัน​ไร พอ​สอง​อา​หลาน​มา​ที่​ร้าน ก็​เจอ​เส็ง​กับ​พวก และ​เจ๊​ส้​วน​มา​ถาม​หา​เปี๊ยก​ท่าทาง​เอาเรื่อง  หง​วน​ตั้งท่า​สู้  เส็ง​จึง​สั่ง​ไว้​ว่า  ให้​เปี๊ยก​พา​หมวย​กลับ​มา​คืน​ภายใน​สาม​วัน มิ​ฉะนั้นตาย หง​วน​กับ​จิ๊บ​สะดุ้ง​เพราะ​สีหน้า​เส็ง​ดู​เหี้ยม​มาก

เปี๊ยก​เดิน​เข้า​มา​เห็น​ต้อย กำลัง​จะ​ถาม​ถึง​หมวย ต้อย​ขยิบ​ตา​อย่า​เพิ่ง​พูด เพราะ​หง​วน​นั่ง​อยู่​ด้วย เปี๊ยก​ชะงัก​แล้ว เปลี่ยน​เป็น​ถาม​ว่า​คุย​อะไร​กัน หง​วน​เล่า​ว่า​เส็ง​กับ​เจ๊​ส้​วน​หา​ว่า เปี๊ยก​พา​หมวย​หนี​ไป เปี๊ยก​อุทาน “ผิด​คน​แล้ว​ล่ะ​ครับ”

ต้อย​สะดุ้ง​โหยง หง​วน​หัน​มา​ถาม “ไอ้​ต้อย ไหน​เมื่อกี้​เอ็ง​ว่า​ไม่​รู้​เรื่อง​ไง”

ต้อย​อึกอัก เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​ต้อย​หรอก หมวย​คง​ไม่​อยาก​แต่งงาน​กับ​เส็ง​เลย​หนี​ไป หง​วน​ถาม​ย้ำ​ว่า​แน่​นะ สอง​คน​ตีหน้า​ซื่อ​สบตา​หง​วน...

สอง​สาม​วัน​ผ่าน​ไป หมวย​เขียน​จดหมาย​หา​ต้อย​แต่​ต้อง​ส่ง​ไป​ที่​บ้าน​เปี๊ยก เพราะ​ต้อย​มี​ที่​อยู่​ไม่​แน่นอน เสียง​จึง​บอก​น่า​จะ​พา​กัน​มา​อยู่​ที่​นี่ หมวย​กลับ​บอก​ว่ามา​ไม่ได้​เพราะ​ต้อย​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก และ​ทำ​อึกอัก​เหมือน​เป็น​ความ​ลับ​ของ​เปี๊ยก เสียง​สัญญา​ว่า​จะ​ไม่​บอก​ใคร​ว่า​รู้​จาก​หมวย

“เปี๊ยก​กำลัง​ติดพัน​นัก​ร้อง​จ้ะ  นั่น​ยัง​ไม่​สำคัญ​เท่ากับ​เขามี​ผัว​แล้ว และ​ผัว​เขา​ก็​ไม่​ใช่​ขี้​ไก่ เขา​เป็น​นักเลง​เจ้าของ​โรง​บิลเลียด​ใน​โบ๊เบ๊”...เสียง​แทบ​ช็อก หมวย​แอบ​ยิ้ม​สมใจ...



เสียง​เขียน​จดหมาย​ไป​บอก​สม​ศรี เธอ​รีบ​เอา​จดหมาย​มา​ให้​หง​วน​อ่าน ทั้ง​สอง​แปลก​ใจ​ว่า​เสียง​รู้​ได้​อย่างไร สม​ศรี​มา​ถาม​โอ่ง​ว่า​เปี๊ยก​ไป​ข้องแวะ​กับ​อำ​ภา​ศรี​จริง​หรือ โอ่ง​ครุ่นคิด​แล้ว​บอก​ว่า คง​เป็น​ต้อย​ที่​ชักนำ​เปี๊ยก​เข้าไป สม​ศรี​ว่า เตือน​แล้ว​ไม่​ให้​คบ​ต้อย​ก็​ไม่​เชื่อ นี่​ยังช​วน​กัน​ไป​มั่วสุม​อีก...กลับ​มา​บ้าน ทั้ง​หง​วน​และ​สม​ศรี​รุม​ซัก​ถาม​เปี๊ยก​เรื่อง​อำ​ภา​ศรี จน​เขา​ต้อง​แล่น​ไป​เล่น​งาน​ต้อย​อีก​ต่อ มี​โอ่ง เฮง​และ​หน่อ​น​ไป​ด้วย ต้อย​อึกอัก​ไม่​กล้า​พูด​อะไร​กลัว​กระทบ​ถึง​หมวย

โอ่ง เฮง ​และ​หน่อน​ให้​เปี๊ยก​ถอน​ตัว​ออก​มา ต้อย​ร้อง​ลั่น “ไม่ได้...”

“เอ็ง​กล้า​เอาชีวิต​เพื่อน​ไป​แลก​กับ​ความ​สุข​ชั่ว​วูบ​ของ​เอ็งเชียว​หรือ​วะ” หน่อน​โวย​ต้อย

“หมวย​เล็ก​มัน​ไม่​อยู่​กับ​เอ็ง​นาน​หรอก  พอ​เงิน​หมด​มัน​ก็​ไป เคย​ได้ยิน​มั้ยล่ะ​ที่​เขา​ว่า เงิน​จาง นาง​จร​น่ะ มัน​ไม่​ยอม​กัด​ก้อน​เกลือ​กิน​กับ​เอ็ง​หรอก” โอ่ง​สำทับ

“ไม่​จริง หมวย​เล็ก​รัก​ข้า ถาม​ไอ้​เปี๊ยก​ดู​ก็ได้ มัน​รู้​เรื่อง​นี้​มา​ตั้งแต่​ต้น​ไม่​เหมือน​พวก​เอ็ง”

“พวก​ข้า​น่ะ​รู้​มาก​กว่า​เอ็ง​อีก​จะ​บอก​ให้​    รู้​ว่า​หมวย​รัก​ใคร” หน่อ​น​โพล่ง​ออก​ไป

ต้อย​ถลา​เข้า​รวบ​คอเสื้อ​หน่อ​น​ด้วย​ความ​โกรธ เพื่อนๆดึง​ให้​แยก​จาก​กัน เปี๊ยก​โมโห​บอก​ให้​ปล่อย​ให้​ฆ่า​กัน​ไป​เลย ต้อย​กับ​หน่อ​น​ชะงัก ต้อย​น้ำตา​คลอ​พูด​ด้วย​ความ​น้อยใจ

“ข้า​เป็น​คน​ผิด​เอง ผิด​มา​ตั้งแต่​จำ​ความ​ได้ ไอ้​เปี๊ยก...เอ็ง​ไม่​ต้อง​ช่วย​ข้า​แล้ว”

ผอง​เพื่อน​เริ่ม​สงสาร เฮง​เอ่ย​ขึ้น​ว่า น่า​จะ​คิด​ได้​ตั้งแต่​แรก แต่​เปี๊ยก​กลับ​พูด​ขึ้น​ว่า เขา​จะ​ช่วย​ต้อย​ต่อ​ไป​จนกว่า​จะ​สำเร็จ เฮง​บ่น เหมือน​ที่​เตือน​เรื่อง​คุณ​หนู​เลย เปี๊ยก​หัน​มา​จ้อง​เฮง​ให้​หยุด​สาม​คน เฮง โอ่ง ​และ​หน่อ​น​เดิน​ออก​มา ต่าง​ถอน​ใจ​ที่​เปี๊ยก​ก็​เป็น​เสีย​แบบ​นี้ รัก​เพื่อน​จน​เกินตัว...เหลือ​เปี๊ยก​กับ​ต้อย​ยัง​คุย​กัน เปี๊ยก​ถาม “บอก​ความ​จริง​มา​ซิ...เอ็ง​อย่า​มา​ทำ​ไขสือ ข้า​รู้​ว่า​คน​อย่าง​เอ็ง​จะไม่​มี​วัน​เอาเรื่อง​ของ​ข้า​มา​เที่ยว​โพนทะนา​หรอก หมวย​ใช่​ไหม”

ต้อย​อึกอัก​อยู่​นาน​ถึง​ยอม​รับ ขอร้อง​อย่า​โกรธ​หมวย เปี๊ยก​ว่า​โกรธ​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์​ เปี๊ยก​กำลัง​จะ​กลับ ต้อย​พูด​ขึ้น​อย่าง​ละอาย “ยัง​มี​อีก​เรื่อง​หนึ่ง...เอ็ง​ต้อง​สัญญา​ก่อน​ว่า​จะ​ไม่​โกรธ”

“ยัง​มี​อะไร​ให้​โกรธ​อีก​เรอะ...”

“ที่จริง​มัน​ก็​ไม่​ร้ายแรง​หรอก...ข้า พา​หมวย​ไป​ฝาก​ไว้​ที่​บ้าน​แม่​เอ็ง”

เปี๊ยก​หัน​ขวับ​มา ต้อย​รีบ​บอก “หมวย​เขา​กลัว​ว่า​แม่​ข้า​จะ​ไม่​เต็มใจ​ให้​อยู่​ด้วย อีกอย่าง​แม่​ก็​มี​สามี​ใหม่​ไป​แล้ว เอ็ง​คง​เข้าใจ​นะ”

“ข้า​ไม่​เข้าใจ ข้า​ก็​พยายาม​ช่วย​เอ็ง​จนถึง​ที่สุด​แล้ว ทำไม​เอ็ง​ถึง...ข้า​ให้​เวลา​เอ็ง เจ็ด​วัน​หา​ที่​อยู่​ใหม่​ให้​หมวย” เปี๊ยก​เห็น​ต้อย​คุกเข่า​ขอโทษ​จึง​ใจอ่อน​ลง...ต้อย​บ่น​ว่า​ใจร้าย เปี๊ยก​ตัดใจให้​เป็น​หนึ่ง​เดือน ก่อน​ที่​หมวย​จะ​ก้าวก่าย​ชีวิต​เขา​มาก​เกินไป

ooooooo

ตัดสินใจ​เอา​ตุ๊กตา​ให้​แทน​ไท​ดู​ใน​กล่อง​มี​ผ้าเช็ดหน้า​ใส่​มา​ด้วย เขา​หยิบ​การ์ด​ขึ้น​มา​อ่าน...ผ้าเช็ดหน้า 7 ผืน ชื้น​ไป​ด้วย​น้ำตา คน​ที่รัก​หนี​หน้า เอา​ไว้​เช็ดน้ำ​ตา​นะ​จ๊ะ​หนู​น้อย...แทน​ไท​ขยำ​การ์ด​ด้วย​ความ​โกรธ​จัด ดอก​แก้ว​ถาม​ว่า​ตน​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​อำ​ภา​ศรี​ดี  แทน​ไท​ตอบ​ว่า เรื่อง​นี้​เขา​จัดการ​เอง แทน​ไท​ยิ้ม​อย่าง​เจ้าเล่ห์

วัน​ต่อ​มา ขณะ​ที่​อำ​ภา​ศรี​กำลัง​จะ​เข้าไป​ใน​โรง​บิลเลียด มี​เด็กชาย​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ถือ​ถุง​มา​ดึง​กระโปรง​ร้อง​เรียก​ป้าๆ มี​คน​ฝาก​มา​ให้ เสียง​ดัง​จน​ทำให้​คน​แถว​นั้น​มอง แทน​ไท​แอบ​มอง​ใน​รถ​หัวเราะ​คิก​คัก อำ​ภา​ศรี​ถือ​ถุง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน​เสี่ย​จั๊ว ล็อก​ห้อง เปิด​ถุง​ดู​ก็​ชะงัก นอกจาก​ตุ๊กตา​ที่​เธอ​ส่ง​ให้​ดอก​แก้ว และ​ยัง​มี​ผ้าเช็ดหน้า​เพิ่ม​มา​อีก 7 ผืน พร้อม​จดหมาย จึง​เปิด​อ่าน

“ขอบใจ​ที่​ส่ง​มา​ให้​แต่​เก็บเอา​ไว้​ใช้​เอง​เถอะ​ย่ะ  เพราะ​ได้​ข่าว​ว่า​เปี๊ยก​เขา​พยายาม​หลบ​ลี้​หนี​หน้า​หล่อน อ้อ...ฉัน​ส่ง​เพิ่ม​มา​ให้​อีก  เพราะ  7  ผืน​คง​ไม่​พอ​ซับ​น้ำตา 14 ผืน​นี่​ยัง​กลัวว่า​จะ​เอา​ไม่​อยู่”

“หนอ​ย​แน่ะ นั​งด​อก​แก้ว” อำ​ภา​ศรี​เข่น​เขี้ยว​ขยำ​จดหมาย​ใน​มือ

เสี่ย​จั๊ว​เคาะ​ประตู​รัว อำ​ภา​ศรี​ตกใจ​รีบ​มา​เปิด อ้าง​ว่า​อยาก​นอน​ไม่​ให้​ใคร​รบกวน​จึง​ล็อก​ห้อง เสี่ย​จั๊ว​มอง​อย่าง​จับผิด​แล้ว​ย้ำ​ว่า  อย่า​ให้​จับ​ได้​ว่า​ทรยศ อำ​ภา​ศรี​ยิ้ม​หวาน​ทั้งที่​ใน​ใจ​หวาด​ผวา ค่ำ​วัน​นั้น อำ​ภา​ศรี​แอบ​ไป​ดัก​รอ​เปี๊ยก​กลาง​ซอย โดย​ไม่​รู้​ว่า

เสี่ย​จั๊ว​ส่ง​ลูกน้อง​ตาม​ดู เธอ​ละล่ำละลัก​บอก​เปี๊ยก​ว่า​เสี่ย​จั๊ว​เริ่ม​สงสัย เปี๊ยก​จึง​บอก​ให้​เลิก​มา​หา​เขา แต่​อำ​ภา​ศรี​ไม่​ยอม

“ฉัน​ทำ​ไม่ได้ ฉัน​รัก​เธอ เรา​หนี​ไป​อยู่​ที่​อื่น​เถอะ ฉัน​มี​เงิน มี​เครื่องประดับ”

“ผม​บอก​แล้ว​ว่า​มัน​เป็น​ไป​ไม่ได้”

“ทำไม ถ้า​เพราะ​นัง​เด็ก​นั่น​ก็​ดู​เสีย​ให้​เต็มตา...นั​ง ด​อก​แก้ว​มัน​ร้าย​กว่า​ที่​เธอ​คิด” อำ​ภา​ศรี​ส่ง​ถุง​ตุ๊กตา​ใส่​มือ​เปี๊ยก​แล้ว​เดิน​ไป...

ลูกน้อง​จั๊​วก​ลับ​มา​รายงาน เสี่ย​จั๊ว​ขุ่นเคือง​มาก​เพราะ​สงสัย​อยู่​แล้ว แต่​ยัง​ทำ​อะไร​เปี๊ยก​ไม่ได้​จนกว่า​จะ​แข่ง​สนุ้ก​เสร็จ​ก่อน...เปี๊ยก​ดู​ของ​ใน​ถุง​และ​อ่าน​จดหมาย​แล้ว  ​เขา​พึมพำ​ว่า จะ​ไม่​ยอม​ให้​ดอก​แก้ว​มา​แปดเปื้อน​กับ​เรื่อง​นี้ ไม่ทัน​ไร เส็ง​กับ​ลูกน้อง​โผล่​มา เส็ง​ใช้​มีด​คม​ปลา​บจี้​ที่​สีข้าง​ของ​เปี๊ยก

ขู่​ให้​เอาตัว​หมวย​คืน​มา เปี๊ยก​ย้อน​ถาม​ว่า เป็น​แฟน​หมวย​ทำไม​ไม่​รู้​ว่า​อยู่​ไหน เส็ง​โกรธ​จิ้ม​มีด​เข้าไป​พอ​ให้​เลือด​ซึม เปี๊ยก​สะดุ้ง แต่​ยัง​ขู่​เส็ง​ว่า

“ก็​เอา​สิ ไอ้​เกรียง​เพื่อน​ข้า​เป็น​ตำรวจ ถ้า​ข้า​เป็น​อะไร​ไป มัน​เอา​พวก​เอ็ง​ตาย​แน่ ข้า​บอก​ไอ้​เกรียง​ไป​แล้ว​ว่า​พวก​เอ็ง​เป็น​ศัตรู​หมาย​เลย​หนึ่ง ไอ้​โอ่ง ไอ้​เฮง ไอ้​หน่อน​ก็​รู้​ทั้งนั้น”

“อย่า​มา​ขู่ ข้า​ไม่​กลัว...” เส็ง​จิ้ม​มีด​เข้าไป​อีก เปี๊ยก​สะดุ้ง​เล็กน้อย

โชค​ดี​ที่​แทน​ไท​มา​เรียก​เปี๊ยก ลูกน้อง​เส็ง​ถาม​ว่า​จะ​ให้​จัดการ​อีก​คน​ไหม เปี๊ยก​เยาะ​ว่า อยาก​หาเรื่อง​ตาย​หรือ นั่น​ลูก​ชาย​สารวัตร​ใหญ่ เส็ง​ชะงัก ปล่อย​เปี๊ยก​แล้ว​บอก​พวก​ให้​กลับ แทน​ไท​เข้า​มา​ใกล้​ถาม​ว่า​พวก​นั้น​ใคร เปี๊ยก​ยัง​ไม่​ตอบ​บอก​ให้​ไป​ให้​พ้น​จาก​ตรง​นี้​ก่อน

เข้า​มา​ใน​บ้าน​เปี๊ยก แทน​ไท​ช่วย​ทำ​แผล​ให้​เปี๊ยก แต่​ทำ​หน้า​หวาดเสียว​จน​เปี๊ยก​ต้อง​บอก​ว่า ถ้า​กลัว​ก็​ไม่​ต้อง​ทำ เขา​ทำ​เอง​ได้ แทน​ไท​ยื้อ​ทำ​แผล​ให้​จน​เสร็จ ปาก​ก็​ถาม​ว่า​พวก​นั้น​เป็น​ใคร

“ช่าง​เถอะ ว่า​แต่​คุณ​ต้น​เถอะ มา​หา​ผม​ทำไม”

“ยัย​นัก​ร้อง​นั่น​เขา​ตาม​รังควาน​น้อง​ดอก​แก้ว​ไม่​หยุด​เลย”

เปี๊ยก​มอง​หน้า​แทน​ไท​เหมือน​ต้องการ​ฟัง​เรื่อง​ทั้งหมด...

วัน​รุ่ง​ขึ้น เปี๊ยก​ทำ​เป็น​มา​ทำ​สวน​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​พบ​ดอก​แก้ว แทน​ไท​นั่ง​อยู่​ด้วย เปี๊ยก​รับรอง​ว่า​จะ​ไม่​ให้​อำ​ภา​ศรี​มา​ยุ่ง​กับ​ดอก​แก้ว​อีก

“ดอก​แก้ว​ไม่​เข้าใจ​ว่า​ ทำไม​ยัย​คน​นั้น​ถึง​ได้​คอย​ตาม​รังควาน​หนู​อยู่​เรื่อย​เลย”

เปี๊ยก​อ้าง​ว่า​คง​เข้าใจ​อะไร​ผิด แทน​ไท​เห็น​ตี๋​ใหญ่​เดิน​มา​จึง​สะกิด​เตือน​ให้​หยุด​คุย​กัน​ก่อน  ​ตี๋​ใหญ่​มอง​แทน​ไท​อย่าง​ไม่ค่อย​พอใจ แล้ว​บอก​ดอก​แก้ว​ว่า​ฮิ้ม​เรียก ดอก​แก้ว​ชวน​แทน​ไท​ไป​ด้วย ตี๋​ใหญ่​หัน​มา​เปรย​กับ​เปี๊ยก​ว่า “ลอง​เช้า​ถึง​เย็น​อย่าง​นี้ ต้อง​มา​จีบ​ดอก​แก้ว​แน่ๆ”

เปี๊ยก​รับรอง​ว่า​แทน​ไท​เป็น​คน​ดี​แต่​ตี๋​ใหญ่​ว่า​ดี​ยัง​ไง​ก็​ไม่​เหมาะสม​เพราะ​ดอก​แก้ว​ยัง​เด็ก เปี๊ยก​มอง​ตี๋​ใหญ่​อย่าง​สงสัย ​ตี๋​ใหญ่​ให้​เปี๊ยก​คอย​ดูแล​ดอก​แก้ว​ให้​ดี เขา​ไม่​อยาก​ให้​ใจแตก และ​ดอก​แก้ว​ท่าทาง​จะ​เชื่อฟัง​เปี๊ยก​มาก​กว่า​เขา  เปี๊ยก​หลบตา​เกรง​ตี๋​ใหญ่​จะ​รู้​ว่า​เขา​เอง​ก็​รัก​ดอก​แก้ว​เหมือน​กัน

ใน​ตึก​ใหญ่ เตีย​ม​นั่ง​คุย​กับ​ตี๋​เล็ก พอ​เห็น​ดอก​แก้ว​เดิน​เข้า​มา​กับ​แทน​ไท​ก็​เปรย​ว่า แห่​กัน​มา​ทำไม ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า ตี๋​ใหญ่​ไป​บอก​ว่า​ฮิ้ม​เรียก ดอก​แก้ว​จะ​เดิน​ไป เตีย​ม​เรียก​แทน​ไท​ไว้

“อั๊​วอ​ยาก​คุย​ล่วย​หน่อย อา​หลอก​แก้ว ลื้อ​จะ​ไป​ไหน​ก็​เชิง”

แทน​ไท​ให้​ดอก​แก้ว​เข้าไป​ก่อน เตีย​ม​ทำ​เป็น​ถาม​ถึง​พ่อ​แม่​สบาย​ดี​ไหม แทน​ไทต​อบ​ว่า​สบาย​ดี ตี๋​เล็ก​โพล่ง​ขึ้น​มา​ว่า “แต่​ลื้อ​คง​ไม่สบาย​แน่ กลับ​ไป ที่​นี่​ไม่​ต้อนรับ”

“คุณ​ตี๋​เล็ก​ขา นั่น​ลูก​นาย​ตำรวจ​ใหญ่​นะ​เจ้า​คะ” เผย​เตือน​อย่าง​แหยงๆ

เตีย​ม​ปราม​ให้​เกรงใจ แต่​ตี๋​เล็ก​ไม่​สนใจ​ยัง​ไล่​แทน​ไท​ให้​กลับ​ไป ตี๋​ใหญ่​เข้า​มา​บอก​ให้​ตี๋​เล็ก​นั่นแหละ​ต้อง​ไป เพราะ​เตี่ย​ไล่​ออก​จาก​บ้าน​แล้ว ไม่​มี​สิทธิ์​กลับ​มา ตี๋​เล็ก​เต้น​ผาง​ฟ้อง​เตีย​มอ​ย่าง​ลูก​แหง่ แทน​ไท​เดิน​เลี่ยง​ไป​ห้อง​ฮิ้ม เตีย​ม​เข้า​ข้าง​ตี๋​เล็ก ไล่​ตี๋​ใหญ่​ให้​ออก​ไป ตี๋​ใหญ่​น้อยใจ​มอง​แม่น้ำ​ตา​คลอ เตีย​ม​ขึ้นเสียง​อีก “ออก​ไป ไอ้​เก๊า​ตี๋”

“ม้า ดู​เฮีย​บีบน้ำตา​เหมือน​ผู้หญิง​เลย” ตี๋​เล็ก​หัวเราะ​เยาะ

เสียง​ฮิ้ม​ดัง​อย่าง​มี​อำนาจ “ไอ้​ตี๋​เล็ก...ลื้อ​กลับ​มา​ก่อ​เรื่อง​อะไร​อีก”


ทุก​คน​สะดุ้ง ตี๋​เล็ก​รีบ​หลบ​หลัง​เตีย​ม เตีย​ม​ทำ​เป็น​หัวเราะ​เข้า​มา​พูด​กับ​ฮิ้ม “อา​เฮีย อย่า​พูก​เสีย​งลัง ลูกเต้า​ตกกาใจ​หมก อา​โซ้ย​ตี๋​อีคิก​ถึง​เฮีย เป็น​ห่วง​เฮีย พอ​ล่า​ย​ข่าว​ว่า​เฮีย​กัก​มา ก็​รี​ก​มา​เยี่ยง​เ​ยี​ยง​ล่วย​ความ​กา​ตัง​ยู​รู้​คุ​ง เฮีย​ยัง​จะ​ใจร้าย​ใจ​ลำ​กะ​อี​ไป​ถึง​ไหน”

เตีย​ม​กวักมือ​เรียก​ตี๋​เล็ก​มาก​ราบ​ฮิ้ม ตี๋​เล็ก​ทำ​หน้า​เศร้า​คลาน​เข้า​มาก​ราบ ขอ​มา​ปรนนิบัติ​เตี่ย เตีย​ม​ตื้นตันใจ แต่​ฮิ้ม​หมั่นไส้ “พอที ไอ้​โซ้ย​ตี๋ อั๊ว​ให้โอกาส​ลื้อ​มา​มาก​แล้ว ไสหัว​ลื้อ​ออก​ไป”

“ใจเย็นๆค่ะ​อา​เตี่ย เดี๋ยว​ความ​ดัน​ขึ้น” ดอก​แก้ว​เตือน​ฮิ้ม

“ลี ให้​มัง​ขึ้ง​ไป​เยอะๆเลย หน็อย​แน่ะ ลูก​อุ​ก​ส่า​กาก​ตี​งสัง​นึก​ผิก ยัง​มี​หน้า​ไล่​ออก​จาก​บ้าง​อีก โอ๊ย...อั๊วป​วก​จาย​จริงๆที​อี​นัง​หลอก​แก้ว​หลอก​ข​วก...”

“อา​เตีย​ม​เถียง...” ฮิ้ม​ตวาด ​โกรธ​จน​ตัว​สั่น

“ทัง​มา​ย ลื้อ​เรียก​อั๊วทัง​มา​ย...”

“ถ้า​ลื้อ​ยัง​หลับ​หู​หลับตา​เข้า​ข้าง​ไอ้​โซ้ย​ตี๋​อยู่​ล่ะ​ก็ จัด​เสื้อ​ผ้า​ลงกระเป๋า​ตาม​อี​ไป​ด้วย​เลย”

เตีย​ม​ตะลึง สัก​พัก​ร้อง​ลั่น​ว่า อั๊วป​วก​จาย...ฮิ้ม​ย้ำ​ว่า​ใช่​เขา​ไล่​แล้ว​เดิน​กลับ​เข้า​ห้อง​โดย​มีด​อก​แก้ว​กับ​แทน​ไท​ช่วย​ประคอง ชบา​คอย​อยู่​ใน​ห้อง ช่วย​ให้​ฮิ้ม​ลง​นอน​ด้วย​สีหน้า​วิตก​กังวล...

พอ​ถึง​ช่วง​วิกฤติ เตีย​ม​หยุด​คร่ำครวญ​แล้ว​ใช้​ความ​คิด ตี๋​เล็ก​ยัง​โวยวาย​ว่า​ไม่​อยาก​ไป​อยู่​ที่อื่น เพราะ​มัน​ไม่​สะดวก​สบาย​เหมือน​ที่​บ้าน เตีย​ม​กลุ้มใจมาก ตัดสินใจ​ขอร้อง​ตี๋​ใหญ่​ให้​น้อง​ไป​อยู่​ที่​ร้าน ตี๋​ใหญ่​ถาม​ด้วยความ​น้อยใจ “ถาม​จริงๆเถอะ​ม้า อั๊ว​ใช่​ลูก​แท้ๆของ​ม้า​หรือเปล่า”

“ไอ๊​ย่า ถัง​ยัง​งี้​มังลู​ถูก​กัง​นี่​ห​ว่า อั๊ว​คอก​ลื้อ​เจ็กแทกตาย แล้ว​ยัง​มา​ถาม​ก​วง​ปา​สาก ตอก​มา​เลย​ว่า​จาโอ​เค​หรือ​ไม่​โอเค”

ตี๋​ใหญ่​เกรง​ฮิ้ม​รู้​จะ​โกรธ เตีย​ม​โวย​ก็​อย่า​ให้​รู้​แล้ว​รวบรัด​จะ​ให้​ตี๋​เล็ก​ย้าย​เข้าไป​วัน​นี้​เลย

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น แทน​ไท​มา​ดัก​รอ​เปี๊ยก​ใน​ซอย​บ้าน ทำ​เป็น​ส่งข่าว​ว่า​ฮิ้ม​ไม่ค่อย​สบาย​ไป​หา​หมออีก แต่แท้ ที่จริง​อยาก​ถาม​ถึง​อาภา​ศรี เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​คง​ไม่​มา​ยุ่ง​อีก​แล้ว แทน​ไท​เผลอ​เตือน​ให้​เปี๊ยก​ใจแข็ง​กับ​เธอ​เข้า​ไว้ เขา​เป็น​ห่วง น้ำเสียง​ทำให้​เปี๊ยก​สะดุดหูหันมองหน้า แทน​ไท​รู้สึก​ตัว​ทำ​เป็น​ตบ​ไหล่​อย่าง​แมนๆว่า​เขา​ห่วง​อย่าง​เพื่อน​คน​หนึ่ง

สายๆตี๋​เล็ก​ย่อง​กลับ​มา​บ้าน รู้​จาก​เผย​ว่า​เตีย​ม​และ​ชบา​พา​ฮิ้ม​ไป​โรงพยาบาล แสดง​ว่า​ดอก​แก้ว​อยู่​บ้าน​กับ​เรียม จึง​ให้​เผย​ไป​หลอก​ดอก​แก้ว​มา​ที่​ตึก​ใหญ่...เผย​สร้าง​เรื่อง​ว่า ตี๋​เล็ก​กลับ​มา เข้าไป​ค้น​ใน​ห้อง​เตีย​ม​แล้ว​กลับ​ไป ตนกลัวว่า​ของ​มี​ค่า​จะ​หาย จะ​เข้าไป​ตรวจ​เช็ก ​จึง​อยาก​ให้​ดอก​แก้ว​ไป​ช่วย​เป็น​พยาน ดอก​แก้ว​หวั่นๆไม่​อยาก​เชื่อ แต่​เห็น​เผยมาดี​อีกอย่าง​เรียม​กำลัง​ง่วน​กับ​งาน​บ้าน

พอ​ไป​ถึง​ห้อง​เตีย​ม เผย​ให้​ดอก​แก้ว​เป็น​คน​เปิด​เข้าไป ไม่ทัน​ไร​เผย​ก็​หลบ​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง ตี๋​เล็ก​โผล่​เข้า​มา​สวมกอดเธอ​ด้าน​หลัง ดอก​แก้ว​ตกใจ​ร้อง​ให้​เผย​ช่วย​และ​ดิ้นรน​ต่อสู้​สุดชีวิต จน​หนี​ออก​มา​จาก​ห้อง​ได้ ตี๋​เล็ก​ตาม​ออก​มา​รวบ​ตัว เธอ​ดิ้นรนจน​พลัด​ตก​บันได​ลง​มาส​ลบ​ไป ตี๋​เล็ก​ตกใจ

“ตาย​หรือ​เปล่า​เนี่ย ถ้า​ตาย​ก็​อย่า​โทษ​นะ​เว้ย แกดัน​ทะลึ่ง​ตกลง​มา​เอง” ตี๋​เล็ก​หนี​ไป​ทันที

เผย​ย่อง​มา​ดู พอ​เห็น​ดอก​แก้ว​นอน​หมด​สติ​ตีน​บันได​ก็​ตกใจ​กลัว​มี​ความ​ผิด รีบ​ไป​ตาม​เรียม​มา​พา​ส่ง​โรงพยาบาล...พอ​ชบา เตีย​ม​ และ​ตี๋​ใหญ่​พา​ฮิ้ม​กลับ​มา ฮิ้ม​ให้​ชบา​กลับ​ไป​อาบน้ำ​พักผ่อน เดิน​ผ่าน​เผย​ที่​ก้มหน้า​หลบตา​อย่าง​มี​พิรุธ พอ​ชบา​เดิน​ไป เผย​ก็​แล่น​มา​รายงาน​เตีย​ม

“คุณนาย​ใหญ่​บึ้ม​เจ้าขา เกิด​เรื่อง​ใหญ่​ยิ่ง​กว่า​คุณนาย​ใหญ่​อีก​เจ้า​ค่ะ...คุณชาย​เล็ก​หลอก​นั​งด​อก​แก้ว​มา​จะ​ปู้ยี่ปู้ยำ แต่​คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​ฮึด​สู้​จน​ตก​บันได​ตาย​เจ้า​ค่ะ”

เตีย​ม​ลุก​พรวด​ร้อง “ไอ๊​ย่า...อั๊ว​ซี้​เลี้ยว...”

ใน​ขณะ​ที่​ชบา​เซ​แทบ​เป็น​ลม น้ำตา​ไหล​พราก​เมื่อ​แทน​ไท​มา​บอก​เรื่อง​ดอก​แก้ว ทั้ง​สอง​รีบ​ไป​โรงพยาบาล ชบา​โผ​กอด​ดอก​แก้ว​ที่​ยัง​นอน​ไม่ได้​สติ มี​ผ้าพันแผล​ที่​ศีรษะ​และ​เข้าเฝือก​ที่​แขน สัก​พัก​ดอก​แก้ว​คราง​ฮือ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​แต่​ยัง​เลื่อนลอย​พึมพำ “แม่ แม่​หรือ​คะ”

“จ้ะ​ลูก หนู​ปลอดภัย​แล้ว​นะ แม่​เสียใจ​ที่​ประมาท ไม่​คิด​ว่า​ไอ้​ชั่ว​นั่น...”

“ช่าง​เขา​เถอะ​ค่ะ แม่” ดอก​แก้ว​พูด​ได้​แค่​นั้น​ก็​หลับ​ไป​อีก

ชบา​ตกใจ แต่​แทน​ไท​บอก​ว่า​ดอก​แก้ว​แค่​เพลีย​ไม่​ต้อง​กังวล เพราะ​หมอบ​อก​ว่า​ปลอดภัย​แล้ว ชบา​เจ็บใจ​จะ​ไป​เอาเรื่อง​ตี๋​เล็ก​ให้​ถึงที่​สุด...ชบา​หน้า​เครียด​มา​ที่​ตึก​ใหญ่ เตีย​ม​เพิ่ง​คุย​โทรศัพท์​กับ​ตี๋​เล็กด้วย​ความ​เป็น​ห่วง พอ​รู้​ว่า​ไม่​เป็น​อะไร​ก็​โล่ง​ใจ ชบา​ตะโกน​เรียก​อย่าง​ไม่​เกรงใจ “คุณนาย​ใหญ่...ไอ้​ลูก​ชาย​ตัวดี​ของ​คุณนาย​ใหญ่​อยู่​ที่ไหน”

เตีย​ม​ตั้ง​สติ​ได้​ทำ​หน้า​ไม่​รู้ ชบา​โกรธ​ขึ้นเสียง​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า​อยู่​ที่ไหน เตีย​ม​ตกใจ​ร้อง...ไอ๊​ย่า ชบา​หัน​มา​ถาม​เผย “แก​นั่นแหละ​ตัวดี รู้เห็น​เหตุการณ์​ทั้งหมด ฉัน​จะ​เอา​ทั้ง​แก​ทั้ง​อุดม​เข้า​คุก”

“ไอ๊​ย่า ลื้อ​มัง​ใจร้าย​ใจ​ลำ​อำ​มะ​หิก”

“แล้ว​ที​มัน​ทำให้​ลูก​ฉัน​ตก​บันได​ปาง​ตาย​ล่ะ”

“ก็​มัง​ไม่​ล่า​ย​ตั้งใจ”

“มี​เรอะ คน​อย่าง​อุดม​ไม่ได้​ตั้งใจ ตอน​ยัง​เด็ก​มัน​ก็​เกือบ​จะ​ฆ่า​ลูก​ฉัน​มา​หน​​นึง​แล้ว โต​ขึ้น​สันดาน​มัน​ก็​ไม่​เคย​เปลี่ยน คุ​ณ​นาย​ใหญ่​อบรม​มัน​ไม่ได้ ฉัน​จะ​ส่ง​มัน​เข้า​คุก​ดัดสันดาน​มัน​เอง คน​อย่าง​นี้​อยู่​ข้าง​นอก​ก็​รัง​แต่​จะเป็น​อันตราย​กับ​คน​อื่น”

“ก็​จริง​ของ​เขา​เหมือน​กัน​นะ​เจ้า​คะ” เผย​ลืมตัว​เห็นดี​ด้วย

เตีย​ม​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​แกล้ง​ร้องไห้​โฮ​ให้​เอาเลย ฮิ้ม​จะ​ได้​เส้นเลือด​แตก​ตาย และ​ตน​ก็​จะ​หัวใจ​วาย​ตาย​เหมือน​กัน พอ​เห็น​ชบา​นิ่ง​ไป เตีย​ม​ก็​คุกเข่า​ขอร้อง สัญญา​ด้วย​เกียรติยศ​จะ​ไม่​ให้​ตี๋​เล็ก​กลับ​มา​บ้าน​นี้​อีก จะ​เลว​ร้าย​อย่างไร​ก็​เป็น​ลูก​ขอ​อย่าง​เดียว​อย่า​เอา​ตี๋​เล็ก​เข้า​คุก แล้ว​ตน​จะ​ไม่​พูด​ถึง​ชาติ​กำเนิด​ของ​ดอก​แก้ว ชบา​ตอบ​ว่า​ดอก​แก้ว​รู้​เรื่อง​หมด​แล้ว เตีย​ม​สะดุ้ง​โหยง หัน​มอง​เผย ​เผย​ร้อง “เปล่า​นะ​เจ้า​คะ อี​เผย​ไม่​เคย​หลุดปาก​ออก​มา​เลย”

“อย่า​โทษ​ใคร​เลย ไอ้​อุดม​สุด​ที่รัก​ของ​คุณนาย​ใหญ่​นั่นแหละ​ตัวดี ทั้ง​การ​กระทำ​และ​คำ​พูด​ของ​มัน ใคร​ไม่​รู้​ก็​โง่​ตาย”

เตีย​ม​หน้า​เจื่อน​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ตัดสินใจ​โอบ​กอด​ชบา “ลื้อ​อย่า​ใจร้าย​นัก​เลย เรา​สอง​คนใช้​ผัว​คง​เลีย​ว​กัน​มา​นาง​เลี้ยว ชา​นั้ง​เรา​ต้อง​เห็​งอก​เห็งใจ​กัง สามัคคี​กัง...​คิด​ลูให้​ลี ถ้า​ลื้อ​ไม่​แย่ง​อา​เฮีย​ไป​จาก​อั๊ว เรื่อง​พวก​นี้​มัง​ก็​คง​ไม่​เกิก​ขึ้ง อั๊ว​เอง​ก็​ไม่​ล่า​ย​ถือ​โท​ก​โกก​ลื้อ ยอม​ให้​อา​เฮีย​พา​ลื้อ​เข้า​มา​อยู่​ใน​บ้าง​แต่​โลยลี...​เอา​เป็ง​ว่า​เรา​หาย​กัง​นะ อาชา​บา”

เผย​ตกตะลึง​ที่​เตีย​ม​ทำ​ขนาด​นี้ ชบา​เอง​ก็​อึดอัด​ที่​ถูก​รวบรัด บีบคั้น​แบบ​นี้ เธอ​ถอน​ใจ​เดิน​ออก​มา​หน้า​บ้าน โบก​แท็กซี่​กลับ​ไป​ที่​โรงพยาบาล...เตีย​ม​กับ​เผย​นั่ง​กังวล​ใจ​กลัว​ฮิ้ม​ถาม​หา​ชบา ตี๋​ใหญ่​กลับ​มา เตีย​ม​จึง​เล่าเ​รื่อง​ให้​ฟัง​แล้ว​ขอร้อง​อย่า​บอก​ให้​ฮิ้ม​รู้ ตี๋​ใหญ่​ไม่​พอใจ แต่​พอ​อยู่​ต่อหน้า​ฮิ้ม​ก็​พูด​ไม่​ออ​กกลัว​จะ​เจ็บป่วย​ลง​ไป​อีก พอ​ฮิ้ม​ถาม​หา​ชบา จึง​โกหก​ไป​ว่า ชบา​ดูแล​ดอก​แก้ว​เพราะ​ป่วย​เป็น​หวัด เตีย​ม​ขอบ​อก​ขอบใจ​ตี๋​ใหญ่​แล้ว​คิด​จะ​หา​เมีย​ให้​เป็น​การ​ตอบแทน...

วัน​ต่อ​มา แทน​ไท​ไป​ดัก​รอ​เปี๊ยก​เพื่อ​บอก​ข่าว​ดอก​แก้ว​นอน​อยู่​โรงพยาบาล เปี๊ยก​ตกใจ​รีบ​ไป​เยี่ยม มา​ถึง​เห็น​สภาพ​ดอก​แก้ว​ก็​ปรี่​เข้า​แตะ​มือ​เธอ​เบาๆด้วย​แวว​ตา​ที่​เจ็บปวด​ยิ่ง​กว่า แทน​ไท​พา​เรียม​ออก​มา​ข้าง​นอก แล้ว​ถาม​ถึง​ชบา เรียม​ตอบ​ว่า​กลับ​ไป​ดูแล​ฮิ้ม กลัว​จะ​สงสัย แทน​ไท​อยาก​ให้​ฮิ้ม​รู้ แต่​เรียม​บอก​ว่า ชบา​สัญญา​กับ​เตีย​ม​ไว้​แล้ว​จะ​ไม่​บอก แทน​ไท​เจ็บใจ​ที่​ตี๋​เล็ก​รอด​ไป​ได้​อีก

ดอก​แก้ว​ร้องไห้​ถาม​เปี๊ยก​ว่า ตน​โง่​มาก​ใช่​ไหม​ที่​โดน​หลอก​อีก ไม่​รู้จัก​เข็ด ​เปี๊ยก​บีบ​มือ​เธอ​ปลอบ “คุณ​หนู​ไม่ได้​โง่ เพียง​แต่​มอง​โลก​ใน​แง่​ดี​เกิน​ไป บริสุทธิ์ใจ​กับ​ทุกๆคน”

“นั่นแหละ​ค่ะ เขา​เรียก​ว่า​โง่”

“จุ๊ๆ อย่า​ว่า​ตัว​เอง​อย่าง​นั้น คน​ที่​ถูก​ปอง​ร้าย​ย่อม​เสียเปรียบ​คน​ที่​มัน​จ้อง​จะ​ทำลาย​อยู่​วันยังค่ำ” เปี๊ยก​ยกนิ้ว​แตะ​ปาก​ดอก​แก้ว​เบาๆ

ดอก​แก้ว​ยัง​สะอื้น​บ่น​ว่า​เจ็บ​ตัว​ยัง​ไม่​เท่า​เจ็บใจ แต่​เปี๊ยก​กลับ​บอก​ว่า “คุณ​หนู​เจ็บ​แค่​ไหน​ผม​ยิ่ง​กว่า​นั้น​ร้อย​เท่า​พัน​เท่า” ดอก​แก้ว​ชะงัก​มอง​เปี๊ยก เขา​ปลอบ​เธอ​อีก “ทำใจ ให้​สบาย พักผ่อน​มากๆ ผม​ไม่​ยอม​ให้​คุณ​หนู​เจ็บ​ฟรี​แน่” สีหน้า​แวว​ตา​ของ​เปี๊ยก​ดู​หมาย​มาด...

เพราะ​ความ​รัก​ลูก ทำให้​เตีย​ม​ต้อง​ตาม​ประกบ​ชบา​เวลา​มา​ดูแล​ฮิ้ม เกรง​จะ​พูด​เรื่อง​ตี๋​เล็ก​ออก​ไป พอ​ฮิ้ม​ถาม​ถึง​ดอก​แก้ว​อยาก​ไป​เ​ยี่​ยม เตีย​ม​ก็​จ้อง​หน้า​ชบา​จะ​ตอบ​อย่างไร ชบา​ตอบ​ว่า​ดอก​แก้ว​ไป​โรงเรียน เตีย​ม​รีบ​สำทับ “เออ​ใช่ อา​หลอก​แก้ว​ต้อง​ไป​โรง​บาง เอ๊ย...โรง​เรียง”

ฮิ้ม​บ่น​อยาก​ออกไป​เดิน​เล่น​ข้าง​นอก เตีย​ม​รีบ​กระซิบ​ชบา​ว่า​อย่า​ลืม​ที่​สัญญา​กับ​ตน​ไว้ พอ​ฮิ้ม​เปรย​ว่า ไม่​รู้สึก​สดชื่น​แบบ​นี้​มา​นาน​แล้ว เตีย​ม​รีบ​บอก​ชบา​ว่า อย่า​ทำลาย​บรรยากาศ ฮิ้ม​หัน​มา​มอง​เตีย​ม​แล้ว​บอก​ว่า “ลื้อ​ควร​จะ​บอก​ตัว​เอง​มาก​กว่า เพราะ​ลื้อ​นั่นแหละ​ตัว​ทำลาย​บรรยากาศ”

“อา​เฮีย...ทังไม​ต้อง​หลอก​ห​ล่า​อั๊ว​ต่อ​หล้า​นัง ​เอ๊ย...”

พอดี​ตี๋​ใหญ่​เดิน​เข้า​มา​ยินดี​ที่​เห็น​ฮิ้ม​สดชื่น​ขึ้น พอ​ฮิ้ม​ถาม​ถึง​งาน​ที่​ร้าน ตี๋​ใหญ่​รายงาน​ว่า​เขา​สั่ง​โรง​งาน​เอา​ผ้าลูกไม้​ทำ​เป็น​โบ​ผูก​ผม​ออก​มา​ขาย ขาย​ดี​มาก เตีย​ม​หมั่นไส้​หา​ว่า​โอ้อวด ตี๋​ใหญ่​จึง​ถาม​ว่า​จะ​ให้​เขา​บรรยาย​เรื่อง​ตี๋​เล็ก​แทน​ไหม เตีย​ม​สะดุ้ง​เฮือก

ooooooo
ตอนที่ 12


เมื่อ​ฮิ้ม​หลับ ตี๋​ใหญ่​กราบ​ขอบคุณ​ชบา​ที่​ไม่​บอก​เรื่อง​ตี๋​เล็ก​ทำร้าย​ดอก​แก้ว ความ​จริง​เขา​อยาก​ให้​ตี๋​เล็ก​โดน​ลงโทษ​ให้​เข็ดหลาบ แต่​เกรง​อาการ​ของ​ฮิ้ม​จะ​แย่​ลง ชบา​เข้าใจ​ดี ตี๋​ใหญ่​ชวน​ชบา​ไป​เยี่ยม​ดอกแก้ว แต่​เธอ​เกรง​ฮิ้ม​จะ​ถาม​หา เขา​บอก​ให้​เป็น​หน้าที่​ของ​เตีย​มหา​คำ​ตอบ​เอา​เอง​เพราะ​เรียน​ผูก​ก็​ต้อง​เรียน​แก้ ชบา​ปราม​อย่างไร​ก็​แม่​นะ ตี๋​ใหญ่​ไม่ได้​คิด​เนรคุณ​เพียง​อยาก​ให้​รู้สึก​บ้าง​ว่า การ​ปกป้อง​คน​ผิด​มัน​ลำบาก​ใจ​แค่​ไหน...

ระหว่าง​ที่​เปี๊ยก​ปลอบ​ใจ​ดอก​แก้ว เธอ​ให้​เขา​สัญญา​อย่า​มี​เรื่อง​กับ​ตี๋​เล็ก เปี๊ยก​ขบ​กราม​แน่น​ฟัง​เธอ “ถึง​จะ​ทำ​ผิด​ร้ายแรง​ขนาด​ไหน เขา​ก็​ยัง​เป็น​ลูก​ของ​อา​เตี่ย หนู​แค้น​นะ​คะ​ไม่​ใช่​ว่า​ไม่​แค้นแต่​ก็​ต้อง​หักใจ​เพราะ​ถ้า​อา​เตี่ย​ไม่​เก็บ​หนู​มา​เลี้ยง ป่านนี้​หนู​จะ​ระหกระเหิน​ไป​อยู่​ที่ไหน​ก็​ไม่​รู้”

เรียม​น้ำตา​คลอ แทน​ไท​พลอย​ซึ้ง​ใจ​ไป​ด้วย ดอก​แก้ว​ย้ำ​ว่า ตน​เจ็บ​ตัว​แค่​นี้​ยัง​ดี​กว่า​เสียตัว  ​เปี๊ยก​ยิ่ง​สะเทือนใจ​สุดๆ ชบา​กับ​ตี๋​ใหญ่​เปิด​ประตู​เข้า​มา ตี๋​ใหญ่​ปรี่​เข้าหา​ดอก​แก้ว ทั้ง​สาม​คน​ถอย​ออก​มา ชบา​ทักทาย​เปี๊ยก​กับ​แทน​ไท เปี๊ยก​ขอตัว​กลับ แทน​ไท​รู้สึก​ว่า​ตี๋​ใหญ่​ไม่ค่อย​ชอบ​หน้า​ตน​จึง​ลาก​ลับ​ด้วย​คน พอ​เดิน​ออก​มา​กับ​เปี๊ยก​ เขา​ก็​บ่น​ออก​มา

“พี่​ตี๋​ใหญ่​นี่​ก็​ไม่​แคล้ว​หลง​รัก​น้อง​ดอก​แก้ว​เหมือน​กัน... คุณ​ก็​สังเกต​เห็น​ใช่​ไหม”

เปี๊ยก​ย้อน​ถาม​แทน​ไท​ว่า​รักดอก​แก้ว​จริง​ไหม แทน​ไท​ตอบ​ว่า​รัก​จริง​เหมือน​น้อง ​เปี๊ยก​มอง​หน้า​แวบ​หนึ่ง “ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​ใคร​ที่​ได้​ใกล้​ชิด​คุณ​หนู​แล้ว​จะ​ไม่​รัก”

“อย่า​เอา​ตัว​เอง​เป็น​มาตรฐาน​ซิ” แทน​ไท​ยิ้ม​นิดๆ พอ​เห็น​สายตา​ดุ​ของ​เปี๊ยก​ก็​รีบ​ขอโทษ​แก้​คำ​พูด​ใหม่​ว่า “อย่า​เอา​ความ​เชื่อ​ของ​ตัว​เอง​เป็น​มาตรฐาน​น่ะ” แล้ว​เห็น​เปี๊ยก​ถอน​ใจ​เดิน​ไป...

ถึง​อย่างไร เปี๊ยก​ก็​ต้อง​สั่งสอน​ตี๋​เล็ก​ให้​ได้ เขา​ให้​ต้อย​ช่วย​สืบ​ว่า​ตี๋​เล็ก​ไป​อยู่​ที่ไหน ต้อย​เป็น​ห่วง​เปี๊ยก​จะ​มี​เรื่อง​จน​เสีย​อนาคต​จึง​มา​ปรึกษา​เกรียง เกรียง​รู้​ว่า​เตือน​อย่างไร​เปี๊ยก​ก็​ไม่​เชื่อ​จึง​ให้​ตาม​เพื่อน​ทุก​คน​มา​ช่วย​กัน...ตี๋​ใหญ่​โกรธ​ตี๋​เล็ก​มาก​ที่​ทำ​กับ​ดอก​แก้ว​ขนาด​นี้ เขา​มา​ไล่​ตี๋​เล็ก​ให้​ออก​ไป​จาก​ร้าน ให้​เวลา​สาม​วัน​ไป​หา​ที่​อยู่​เอา​ใหม่ ตี๋​เล็ก​ไม่​สำนึก กลับ​ออก​ท่อง​ราตรี​กับ​เพื่อนๆ

โอ่ง เฮง หน่อน เกรียง ​และ​ต้อย ดึง​เปี๊ยก​มา​คุย​กัน​ที่​กระท่อม ทุก​คน​บอก​เปี๊ยก​ว่า​เห็น​ด้วย​กับ​ความ​คิด​ของ​เกรียง ที่​ว่า​เปี๊ยก​ไม่​ควร​เอา​อนาคต​ไป​เสีย​กับ​เรื่อง​นี้ สู้​ทำให้​ตี๋​เล็ก​ติด​คุก​ติดตะราง​ไป​จะ​ดี​กว่า จะ​ได้​ทน​ทุกข์​ทรมาน​และ​อับอาย เปี๊ยก​ครุ่นคิด​คน​เดียว​สัก​พัก​ว่าเขา​ประคับประคอง​ดอก​แก้ว​ตั้งแต่​แบเบาะ​ไป​ให้​ฮิ้ม และ​เฝ้า​ดู​เธอ​เติบโต​ด้วย​ความ​ภาคภูมิ​ใจ แต่​ตี๋​เล็ก​มา​ทำลาย​ภาพ​ที่​สวย​งาม​ของ​เขา พอ​คิดถึง​คำ​พูด​เพื่อนๆ เขา​ก็​ตัดสินใจ...ใน​ขณะ​ที่​เพื่อนๆทุก​คน​กลัว​ว่า​เปี๊ยก​จะ​บ้าระห่ำ​ไป​มาก​กว่า​นี้

ตก​ดึก แทน​ไท​มา​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน​ทำ​เป็น​ซื้อ​ข้าว​มา​ฝาก พอดี​พรม​าส่งข่าว​ว่า​ตี๋​เล็ก​อยู่​ที่​ไนต์คลับ เปี๊ยก​ผลุนผลัน​ออก​ไป​ทันที แทน​ไท​รีบ​มา​บอก​เกรียง

เปี๊ยก​มา​ที่​ไนต์คลับ เห็น​ตี๋​เล็ก​มี​สาว​ขนาบ​ข้าง​ส่งเสียง​มี​ความ​สุข จึง​เข้าไป​ยั่วให้​โมโห​จน​มี​เรื่อง เปี๊ยก​ปล่อย​ให้​ตี๋​เล็ก​กับ​เพื่อน​ซ้อม​เขา​อย่าง​หนัก จน​เกรียง​พา​กำลัง​ตำรวจ​มา​จับ ตี๋​เล็ก​หนี​ไป​ได้ แทน​ไท​พา​เปี๊ยก​ไป​ทำ​แผล​ที่​โรงพยาบาล เขา​ทึ่ง​มาก​ที่​เปี๊ยก​ยอม​เอาชีวิต​เป็น​เดิมพัน​ขนาด​นี้ ถ้า​เขา​เป็น​ดอก​แก้ว​ต้อง​ภาคภูมิ​ใจ​อย่าง​ที่สุด

ตี๋​เล็ก​กลับ​มา​หา​เตีย​ม​ให้​ช่วย บอก​ว่าเขา​กำลัง​หนี​ตำรวจ เตีย​ม​ตกใจ​รีบ​ไป​หยิบ​เงิน​มา​ให้ ลูก​ชาย​หนี​ไป​หลบ​ซ่อน แต่​ไม่​วาย ตี๋​เล็ก​ถูก​เกรียง​ดัก​จับ​หน้า​บ้าน เตีย​ม​ตกใจ​มาก​มาขอร้อง​ฮิ้ม

“ดี...ปล่อย​ให้​มันอยู่​ใน​คุก​นั่นแหละ” ฮิ้ม​เสียง​ดัง​ลั่น

“เรียก​ห้อง​กรง​ก็​ล่า​ย อา​เฮีย ลื้อ​ต้อง​ไป​ช่วย​ลูก​รัก​เหลียว​นี้​เลย​นะ อา​เผย​บอก​ว่า​อาหม​วก​เกรียง​เป็ง​คง​จัก​ไป ลื้อ​ไป​บอก​พ่อ​แม่​อี​สั่งให้ปล่อย​เหลียว​นี้​เลย” เตีย​ม​คร่ำครวญ

ฮิ้ม​ไม่​ทำ  ​ใน​เมื่อ​ทำ​ผิด​ก็​ให้​โดน​ดัดสันดาน​เสีย​บ้าง เตีย​ม​ฟ้อง​ว่า​เปี๊ยก​ยั่ว​โมโห​ก่อน ฮิ้ม​ไม่​อยาก​เชื่อ แต่​ก็​แอบ​คิด เตีย​ม​ร้องไห้​โฮ​จะ​ไป​ช่วย​ลูก​ชาย​ด้วย​ตัว​เอง...พอ​ไป​ถึง​โรงพัก ตี๋​เล็ก​ร้อง​ให้​เตีย​ม​ช่วย เตีย​ม​ใจ​แทบ​ขาด​ที่​เห็น​ลูก​อยู่​ใน​ห้อง​ขัง ถาม​หา​เกรียง แต่​ร้อย​เวร​บอก​ว่า​เกรียง​ออก​เวร​ไป​แล้ว ทำให้​ตี๋​เล็ก​ต้อง​นอน​ใน​ห้อง​ขัง​คืน​หนึ่ง​โดย​ปริยาย

ooooooo

อำ​ภา​ศรี​รู้​เรื่อง​จาก​เด็ก​ใน​ร้าน รีบ​ไป​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน แต่​เปี๊ยก​แสดง​ท่าทางอ​อก​ห่าง​ทำให้​เธอ​เสียใจ “ถ้า​เปี๊ยก​ไม่​อนุญาต​ให้​ฉัน​เป็น​ห่วง​ใน​ฐานะ​คน​รัก ก็​ขอ​ให้​ฉัน​เป็น​ห่วง​ใน​ฐานะ​เพื่อน​ฐาน​ะพี่​สาว​จะ​ได้​ไหม”

เปี๊ยก​พยัก​หน้า อำ​ภา​ศรี​เชย​คาง​เขา​ดู​แผล​บน​ใบหน้า แล้ว​ถาม​ว่า​ทำไม​ยอม​เจ็บ​ตัว​ขนาด​นี้ เธอ​ไม่​เชื่อ​ว่า​เขา​สู้​ไม่​ไหว เปี๊ยก​ดึง​มือ​เธอ​ออก​แล้ว​ขอ​ให้​กลับ​ไป อำ​ภา​ศรี​รู้​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​เพื่อ​ดอก​แก้ว เธอ​เสียใจ​กลับ​ไป เปี๊ยก​ถอน​ใจ​พึมพำ​ว่า​เขา​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​เธอ​ออก​ไป​จาก​ชีวิต​เขา​เสียที

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น เรียม​รายงาน​ชบา​เรื่อง​เปี๊ยก​เมื่อ​คืน ดอก​แก้ว​ได้ยิน​แล้ว​รู้ทัน​ที​ว่า​เปี๊ยก​ทำ​เพื่อ​ตน ชบา​รีบ​ไป​เยี่ยม​เปี๊ยก​ที่​บ้าน หง​วน​ทำ​หน้า​ไม่สบาย​ใจ ชบา​ถาม​อาการ​เปี๊ยก

“ค่อยยังชั่ว​แล้ว​ครับ คุณ​ชบา​ไม่​น่า​จะ​ต้อง​ลำบาก​มา รบกวน​เปล่าๆ”

“ไม่​รบกวน​เลย ยัย​หนู​ฝาก​ให้​ฉัน​ซื้อ​โจ๊ก​มา​เยี่ยม​ด้วย”

เปี๊ยก​ยิ้ม​อย่าง​ซึ้ง​ใจ “จริง​สิ วัน​นี้​คุณ​หนู​จะ​ออก​จาก​โรงพยาบาล”

ชบา​บอก​ว่า​ถึง​บ้าน​แล้ว ตน​ถึง​ออก​มา เปี๊ยก​ฝาก​ขอบคุณ​ดอก​แก้ว​และ​ให้​บอก​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​อะไร...เตีย​ม​ยัง​ขอร้อง​ฮิ้ม​ให้​ไป​ช่วย​ประกัน​ตัว​ตี๋​เล็ก แต่​ฮิ้ม​ให้​เตีย​ม​จัดการ​เอง เตีย​ม​โกรธ​หอบ​เงิน​ไป​ประกัน​ตัว​ลูก​ชาย​เอง พอ​สายๆเปี๊ยก​ทน​ไม่​ไหว แต่งตัว​ออก​ไป​เยี่ยม​ดอก​แก้ว​ที่​บ้าน

ดอก​แก้ว​นอน​พัก​อยู่​ที่​โซฟา เธอ​ให้​เรียม​ไป​ทำ​งาน​อยาก​คุย​กับ​เปี๊ยก​ตามลำพัง พอ​เห็น​หน้า​เปี๊ยก​ที่​บอบช้ำ​ก็​เอื้อม​มือ​ไป​แตะ​ถาม​ว่า​เจ็บ​ไหม

“เจ็บ​น้อย​กว่า​คุณ​หนู​มาก​ครับ”

“รู้​ได้​ยัง​ไง...” ดอก​แก้ว​ขยับ​จะ​ลุก​ขึ้น แต่​เพราะ​แขน​อีก​ข้าง​ยัง​เข้าเฝือก​จึง​เสียหลัก

เปี๊ยก​เข้า​ประคอง​ทำให้​แก้ม​ดอก​แก้ว​สัมผัส​จมูก​เปี๊ยก​พอดี เธอ​เขิน​อาย​หลบ​ตา เปี๊ยก​รีบ​ขอโทษ ทั้ง​สอง​ทำตัว​ไม่​ถูก​ไป​พัก​ใหญ่...ก่อน​ที่​เปี๊ยก​จะ​หาเรื่อง​คุย​ว่า​โจ๊ก​เมื่อ​เช้า​อร่อย​มาก ดอก​แก้ว​ยัง​เขิน​ตอบ​สั้นๆว่า “เหรอ​คะ...”

เปี๊ยก​วางตัว​ไม่​ถูก​จึง​ลาก​ลับ ดอก​แก้ว​จึง​ถาม​ขึ้น​ว่า “พี่​เปี๊ยก​บาดเจ็บ​นี่​เพื่อ​ดอก​แก้ว​ใช่​ไหม...พี่​เปี๊ยก​ทำ​เพื่อ​ดอก​แก้ว​มา​ตลอด”

“มัน​เป็น​หน้าที่​ของ​ผม...”

“ทำไม​พี่​เปี๊ยก​ดี​กับ​ดอก​แก้ว​ขนาด​นี้”

“เพราะ​ผม​ต้องการ​ให้​คุณ​หนู​มี​ชีวิต​ที่ราบ​รื่น งดงาม และ​มี​ความ​สุข”

“ขอบคุณ​มาก​ค่ะ ดอก​แก้ว​ก็​อยาก​ให้​พี่​เปี๊ยก​มี​ชีวิต​ที่ราบ​รื่น​งดงาม​และ​มี​ความ​สุข​เช่น​กัน”

เรียม​มา​ตาม​ชบา​ให้​ไป​กันท่า​เด็ก​สอง​คน ชบา​ยิ้ม​เข้าใจ​ว่า​เรียม​เป็น​ห่วง จึง​ยอม​ลง​มา ดอก​แก้ว​กำลัง​อวย​พร​ให้​เปี๊ยก​ชนะ​การ​แข่ง​ขัน​วัน​นี้ เปี๊ยก​ตกใจ​ที่​เธอ​รู้ ไม่ทัน​จะ​พูด​อะไร​อีก ชบา​เข้า​มา​ทักทาย​เปี๊ยก เขา​จึง​ลาก​ลับ ดอก​แก้ว​หัน​มา​แขวะ​เรียม​ว่า​ให้​แม่​ลง​มา​คุม​ตน​และ​ว่า​เรียม​คิด​อะไร​น่า​เกลียด ชบา​เตือน​ว่า​เรียม​หวัง​ดี​พอๆกับ​ตน​และ​เปี๊ยก

กลับ​มา​ถึง​บ้าน  เปี๊ยก​เจอ​แทน​ไท​มา​นั่ง​รอ​แซว “ยังไม่ทัน​หาย​ ก็​ออก​ตระเวน แล้ว​เย็น​นี้​จะ​แข่ง​ไหว​หรือ”

เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไหว แทน​ไท​อยาก​ให้​เลื่อน​การ​แข่ง​ออก​ไป​ก่อน แต่​เปี๊ยก​ไม่​ยอม แทน​ไท​จึง​ให้​นอน​พักผ่อน​ไป​แล้ว​ลาก​ลับ เปี๊ยก​นอน​ไม่​หลับ ครุ่นคิด​ถึง​สัมผัส​ที่​หอม​แก้ม​ดอก​แก้ว​ไป​โดย​ไม่​ตั้งใจ เขา​รู้สึก​ผิด แต่​สำหรับ​ดอก​แก้ว​รู้สึก​มี​ความ​สุข​กับ​สัมผัส​นั้น​อย่าง​มาก...

โอ่ง​ห่วง​เปี๊ยก​กับ​การ​แข่ง​ขัน​ครั้ง​นี้ จึง​ชวน​เกรียง​กับ​เพื่อน​ไป​เชียร์ ขาด​แต่​ต้อย​ที่​ไป​หา​หมวย เกรียง​บ่น​ว่า​เปี๊ยก​ดูเหมือน​จะ​แขน​ขวา​ซ้น​ไม่​รู้​จะ​แข่ง​ไหว​หรือ​เปล่า โอ่ง​กับ​เพื่อนๆเป็น​ห่วง​มาก พา​กัน​ไป​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน​ก่อน เปี๊ยก​ตำหนิ​เกรียง​ที่​ทำให้​เพื่อน​ยุ่งยาก เฮง​ด่า​ว่า​ต้อย​ตัว​ต้นเหตุ​หายหัว​ไป​หา​เมีย น่า​จะ​มา​ดูแล​เปี๊ยก​บ้าง

“เฮ้ย บอก​แล้ว​ว่า​อย่า​ไป​ว่า​มัน ข้า​ไม่ได้​เป็น​อะไร​มาก แต่​ถึง​เป็น​ก็​คุ้ม เพราะ​ข้า​เอา​มัน​ติดตะราง​ได้​อย่าง​น้อย​ก็​คืน​นึง” เปี๊ยก​ออกรับ​แทน​ต้อย

ooooooo

เตียม​ประกัน​ตัว​ตี๋​เล็ก​กลับ​มา​บ้าน เรียม​รีบ​มา​รายงาน​ชบา ดอก​แก้ว​บ่น​อุบ น่า​จะ​ติด​คุก​ซัก​ปี​หนึ่ง ชบา​เห็น​ว่าติด​วัน​เดียว​ก็​อับอาย​ขายหน้า​แย่​แล้ว

“หนู​อยาก​ไป​ดู​หน้า​มัน​จัง...จริง​ด้วย ไป​กัน​เถอะ​ค่ะ​แม่”

“เขา​จะ​ได้​หา​ว่า​เรา​ไป​เยาะเย้ย​น่ะ​สิ”

“ก็​ใช่​น่ะ​สิ​คะ...” ดอก​แก้ว​จะ​ไป​จริงๆ ชบา​ต้อง​ปราม...

ใน​ขณะ​ที่​ตี๋​เล็ก​เดิน​ขึ้น​ห้อง ตี๋​ใหญ่​สวน​ลง​มา ป​ราย​ตา​มอง​ไม่​ทักทาย ตี๋​เล็ก​ร้อนตัว “ลื้อ​สมน้ำหน้า​อั๊ว​ใช่​มั้ย เป็น​พี่​ประสา​อะไร​วะ สมน้ำหน้า​น้อง”

“อั๊ว​ยัง​ไม่ได้​พูด​อะไร​สัก​คำ”

“แต่​ลื้อ​คิด อั๊ว​รู้​ว่า​ลื้อ​ต้อง​คิด” เห็น​ตี๋​ใหญ่​ส่าย​หน้า​อย่าง​ระอา ตี๋​เล็ก​ยิ่ง​โมโห “ลื้อ​คิด​ใช่​มั้ย”

“ลื้อ​นี่​ถ้า​จะ​บ้า​ ไป​นอน​ซะ” ตี๋​ใหญ่​หัน​มา​ว่า ทำให้​ตี๋​เล็ก​โมโห​หัว​ฟัด​หัว​เหวี่ยง

พอ​ตี๋​ใหญ่​เดิน​ลง​มา​เข้าไป​ใน​ห้อง​รับแขก เตีย​ม

ก็​เอ็ด “ลื้อ​มัง​เป็น​คง​ไม่​มี​นั้ง​ใจ”

ตี๋​ใหญ่​ลอบ​ถอน​ใจ เผย​ทำ​เป็น​เตือน “เวลา​คุณ​หม่า​ม้า​พูด​ด้วย อย่า​ถอน​ใจ​สิ​เจ้า​คะ มัน​บาป”

“นัง​เผย...ตี๋​เล็ก​ทำ​บัตร​แส่​ให้​หรือ​ยัง” ตี๋​ใหญ่​ตอก​กลับ

เผย​เผลอ​ตอบ​ว่า​ยัง​เลย ตี๋​ใหญ่​จึง​ตวาด​ให้​หุบปาก เผย​สะดุ้ง...เตีย​ม​โวย​ขึ้น​มา



“อา​เก๊า​ตี๋ ลื้อ​มัง​ไม่​มี​น้ำใจ เมื่อ​คืง​แทง​ที่​จะ​อยู่​เป็ง​เพื่อง​อา​โซ้ย​ตี๋​ที่​โรงพัก ลื้อ​กลับ​ทังเป็ง​ไม่​รู้​ไม่​ชี้ ลื้อ​รู้​มั้ย​ว่า​อั๊วป​วก​จายที่​ลูก​ไม่​รัก​กัง”

ตี๋​ใหญ่​ออกตัว​ว่า​เขา​นอน​ที่​ร้าน​เลย​ไม่​รู้​เรื่อง เตีย​ม​แหว​ใส่​ว่า​ไม่​รู้​ก็​ต้อง​โทร.​ถาม เสียง​ฮิ้ม​ดัง​ขัด​ขึ้น “เลิก​เหลวไหล​เสียที​เถอะ อา​เตีย​มเกี​ยง...อา​เก๊า​ตี๋ ไป​กับ​อั๊ว​หน่อย”

ตี๋​ใหญ่​พยัก​หน้า​แล้ว​เข้า​ประคอง​ฮิ้ม​เดิน​ไป เตีย​ม​มอง​ตามอย่าง​น้อยใจ “อี​เผย ลื้อ​เห็ง​หรือ​ยัง​ว่า​อา​เถ้าแก่​รัก​ลูก​ไม่​เท่า​กัง อั๊วแทก​จะ​ทงควัม​ไม่​ยุติ​ทัง​ของ​อี​ไม่​ล่า​ย

อ​ยู่​เลี้ยว อั๊วป​วก​จาย...อั๊ว​แสง​สง​สาง​อา​โซ้ย​ตี๋ อีก​ลาย​เป็ง​เหล็ก​มี​ปัง​หา​ก็​เพราะ​อา​เตี่ย​รัก​ลูก​ไม่​เท่า​กัง ยิ่ง​พูกอั๊ว​ยิ่ง​ป​วก​ใจ”

“ก็​นั่น​น่ะ​ซี​เจ้า​คะ อี​เผย​ถึง​ได้​หวั่น​เกรง​เรื่อง​มรดก​นัก นี่​ไม่​ใช่​ยุยง​นะ​เจ้า​คะ แค่​ส่งเสริม​เจ้า​ค่ะ” เผย​ลอยหน้า​ลอย​ตา​พูด​ให้​เตีย​ม​คล้อย​ตาม

ขณะ​ที่​เรียม​กำลัง​ช่วย​ดอก​แก้ว​หยิบ​จับ​ของ​ที่​หล่น ตี๋​ใหญ่​ประคอง​ฮิ้ม​เข้า​มา พอ​ฮิ้ม​เห็น​ดอก​แก้ว​เข้าเฝือก​ที่​แขน​และ​หัว​มี​ป​ลา​สเ​ตอ​ร์​ปิด​แผล ก็​ตกใจ เรียม​กับ​ชบา​หน้าซีด​พอกัน ตี๋​ใหญ่​เพิ่ง​นึก​ได้ ดอก​แก้ว​ไม่​รู้​อะไร​จึง​ถาม​ด้วย​ความ​ดีใจ “อา​เตี่ย​มา​เยี่ยม​ดอก​แก้ว​หรือ​คะ”

“ลื้อ​เป็น​อะไร ใคร​ทำ​ลื้อ...อา​ชบา ทำไม​ลื้อ​ไม่​บอก​อั๊ว​ว่า​ดอก​แก้ว​แขน​หัก”

ชบา​ได้สติ “เอ้​อ...ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​เฮีย​ตกใจ​น่ะ​ค่ะ”

“แล้ว​ให้​อั๊ว​มา​รู้​เอง​ทีหลัง​ยัง​งี้​เรอะ”

“แต่​ดอก​แก้ว​ก็​ไม่​เป็น​อะไร​แล้ว​นี่​ครับ” ตี๋​ใหญ่​ช่วย​แก้ แต่​ฮิ้ม​ยัง​บ่น​ว่า​ทุก​คน​รวมหัว​กัน​ปิดบัง​เขา ทำเอา​ทุก​คน​หายใจ​ไม่​ทั่ว​ท้อง

ขณะ​เดียวกัน เตีย​ม​กับ​เผย​นั่ง​กังวล​เดา​กัน​ไป​ต่างๆนานา ว่า​ตอน​นี้​ฮิ้ม​กำลัง​ทำ​อะไร เผย​ให้​คิด​ใน​ทาง​ร้าย​ว่า​ฮิ้​มอ​ยู่​ที่​บ้าน​ชบา

“เจ้า​ค่ะ คุณนาย​เล็ก​คง​กำลัง​จีบ​ปาก​จีบ​คอ​ฟ้อง​เรื่อง​คุณชาย​เล็ก​เกือบ​จะ​ฆ่า​คุณ​หนู​ดอก​แก้ว​อย่าง​แน่นอน​เจ้า​ค่ะ แล้ว​ทีนี้​มัน​จะ​ไม่​ใช่​ติด​คุก​คืน​เดียว แต่​อาจจะ​เป็น​ปี​เชียว​นะ​เจ้า​คะ”

“ไอ๊ห​ยา...” เตีย​ม​ร้อง​เสียงหลง...

ทุก​คน​บอก​ฮิ้ม​ว่าดอก​แก้ว​ซุ่มซ่าม​ตก​บันได​ลง​มา ฮิ้ม​จึง​เตือน​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วงให้​ระวัง​ตัว​มากๆ ชบา​หลบ​สายตา​รู้สึก​ผิด​ที่​ต้อง​โกหก “ไว้ใจ​เถอะ​ค่ะ​เฮีย ฉัน​จะ​ไม่​มี​วัน​ยอม​ให้​เกิด​เหตุการณ์​อย่าง​นี้​อีก​เด็ดขาด”

“ดีแล้ว...อาด​อก​แก้ว อา​เตี่ย​จะ​ซื้อ​ทอง​ทำขวัญ​ลื้อ”

“อุ๊ย ไม่​ต้อง​หรอก​ค่ะอา​เตี่ย ดอก​แก้ว​ไม่ได้​เป็น​อะไร​มากมาย”

“อา​เตี่ย​ให้​ก็​รับ​ไว้​เถอะ” ตี๋​ใหญ่​เตือน

ชบา​ให้​ดอก​แก้ว​ขอบคุณ​ฮิ้ม ดอก​แก้ว​เข้าไป​กอด​ประจบ ฮิ้ม​กอด​ลูก​สาว​อย่าง​รัก​ใคร่​เอ็นดู

ooooooo

บ่าย​มาก​แล้ว แทน​ไท​ยัง​หอบ​ข้าว​กับ​โอเลี้ยง​มา​หา​เปี๊ยก​ที่​บ้าน เปี๊ยก​บ่น​ขณะ​ไป​เปิด​ประตู​ว่า​หมู่​นี้​มา​บ่อย​เหลือเกิน

“ผม​ซื้อ​ข้าว​ผัด​ปู​กับ​โอเลี้ยง​มา​กิน​ด้วย มี​เกี๊ยว​น้ำ​ด้วย”

“ใคร​บอก​ล่ะว่า​ผม​ชอบ​กิน​ข้าว​ผัด​ปู”

“ไม่​ต้อง​บอก​ก็​รู้ ใครๆก็​ชอบ​ข้าว​ผัด​ปู​กัน​ทั้งนั้น”

แทน​ไท​จัดแจง​หยิบ​จาน​ช้อน​ส้อม

“คุณ​ต้น​นี่​แปลก...”

“แปลก​ยัง​ไง...”

“ผม​เดา​เอา​ว่า​เพื่อน​คุณ​ต้อง​มี​หลาย​คน แล้วแต่​ละ​คน​ก็​ต้องร่ำรวย​กัน​ทั้งนั้น แต่​ทำไม​ถึง​ได้​มา​คบ​คน​ซึ่ง​ไม่​มี​อะไร​เลย”

“คุณ​เป็น​คน​ดี”

“เพื่อน​คุณ​ก็​ต้อง​มี​คน​ดี อาจจะ​ดี​กว่า​ผม​เสีย​อีก”

“คุณ​ยัง​เป็น​เพื่อน​น้อง​ดอก​แก้ว​ด้วย” แทน​ไท​พูด​เท่า​นี้ เปี๊ยก​ก็​สลด​ลง​ทันที...

พอ​ทาน​เสร็จ​แทน​ไท​ให้​เปี๊ยก​ไป​อาบ​น้ำ​แต่งตัว เขา​จะ​ล้าง​จาน​ให้ เปี๊ยก​บอก​ไม่​เป็นไร​ยัง​มี​เวลา แต่​แทน​ไท​กลับ​บอก​ว่าเขา​จะ​พา​เปี๊ยก​ไป​ที่​ที่​หนึ่ง​ก่อน เปี๊ยก​แปลก​ใจ...และ​แล้ว แทน​ไท​ก็​พา​เปี๊ยก​มา​หาด​อก​แก้ว เปี๊ยก​ไม่​อยาก​เข้าไป แต่​แทน​ไท​บอก​ว่า “น้อง​ดอก​แก้ว​อยาก​อวย​พร​คุณ”

“ทำไม​ต้อง​ไป​เล่า​ให้​คุณ​หนู​ฟัง​ด้วย” เปี๊ยก​หงุดหงิด แทน​ไท​หน้าเสีย เปี๊ยก​ตำหนิ “คุณ​จะ​เอาใจ​คุณ​หนู​ยัง​ไง​ก็​ทำ​ไป แต่​อย่า​เอาเรื่อง​ส่วนตัว​ของ​ผม​เข้าไป​เกี่ยว”

เปี๊ยก​จะ​เดิน​ลง​จาก​รถ แทน​ไท​น้ำตา​รื้น “คุณ​เปี๊ยก... ขอร้อง​ละ​ครับ คุณ​จะ​โกรธ​จะ​เกลียด​ผม​ยัง​ไง​ก็ได้ แต่​ขอ​ให้​เห็นแก่​น้อง​ดอก​แก้ว​เถอะ​ครับ เธอ​จะ​เสียใจ​แค่​ไหน​ที่​ต้อง​รอ​คุณ​เก้อ ยิ่ง​ตอน​นี้​ไม่ค่อย​สบาย​อยู่​ด้วย แขน​ก็​หัก ศีรษะ​ก็​แตก...”

“พอ...ไม่​ต้อง​บรรยาย​มาก” เปี๊ยก​ตัดบท

“ตกลง​คุณ​เปี๊ยก​เข้าไป​พบ​น้อง​นะ​ครับ”

เปี๊ยก​พยัก​หน้า​อย่าง​เสีย​ไม่ได้ ส่วน​แทน​ไท​ยิ้ม​ด้วย​ความ​ดีใจ...ทั้ง​สอง​เข้า​มา​ใน​บ้าน เห็น​ดอก​แก้ว​นอน​หลับ​กอด​ช่อ​ดอก​แก้ว​ไว้​แนบ​อก แทน​ไท​ให้​เปี๊ยก​เข้าไป​หา “เข้าไป​สิ คุณ​น้า​ชบา​ไหว้​พระ​อยู่​ข้าง​บน ส่วน​พี่​เรียม​ซัก​ผ้า​อยู่​หลัง​บ้าน”

“มา​บ่อย​เสีย​จน​รู้​ไป​หมด​เลย​นะ” เปี๊ยก​ประชด​เบาๆ แทน​ไท​ดัน​เปี๊ยก​ให้​เข้าไป

เปี๊ยก​มา​คุกเข่า​ข้าง​โซฟา เขา​มอง​ใบหน้า​ดอก​แก้ว​อย่าง ​อ่อนโยน​รัก​ใคร่ แทน​ไท​มอง​ภาพ​นั้น​อย่าง​สะเทือนใจ จน​ต้อง​หลบ​ออก​ไป​เตือนใจ​ตัว​เอง​ว่ารัก​แท้​คือ​การ​เสียสละ

สัก​พัก ดอก​แก้ว​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็น​เปี๊ยก​ก็ดี​ใจ “หนู​เผลอ​งีบ​ไป​หน่อย”

“คุณ​หนู​ให้​คุณ​ต้น​ไป​ตาม​ผม​มา​ทำไม​หรือ​ครับ”

ดอก​แก้ว​ยื่น​ช่อ​ดอกไม้​ให้ “ขอ​ให้​พี่​เปี๊ยก​ชนะ​นะ จำ​ไว้​ว่า​หนู​เชื่อ​มั่นใน​ตัว​พี่​เปี๊ยก​เสมอ”

“ขอบคุณ​ครับ ขอบคุณ​มาก” เปี๊ยก​รับ​มา​ด้วย​ความ ​ตื้นตัน

“เก็บ​ดอก​แก้ว​ช่อ​นี้​ติดตัว​ไว้ หนู​จะ​เป็น​กำลังใจ​ให้​พี่​เปี๊ยก​เสมอ”

“ผม​จะ​จำ​ไว้...” ทั้ง​สอง​มอง​ตา​กัน​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง

ชบา​ลง​มา​เห็น​สายตา​ของ​ทั้ง​คู่ รู้สึก​ไม่สบาย​ใจ ทำ​ที​เข้า​มา​ทักทาย “อ้าว เปี๊ยก...วัน​นี้​มา​บ่อย​นะ เมื่อ​เช้า​ก็​มา”

ดอก​แก้ว​รีบ​แก้​ให้​ว่าตน​ให้​แทน​ไท​ไป​ตาม​เปี๊ยก​มา​เอง ชบา​เอ็ด​ดอก​แก้ว​ที่​ไป​ใช้​แทน​ไท​แบบ​นั้น แล้ว​ถาม​ว่า​เขา​อยู่​ไหน ดอก​แก้ว​บอก​ว่า​คง​ออก​ไป​รอ​ข้าง​นอก เปี๊ยก​จึง​ออก​ไป​ตาม ชบา​ถาม​ดอก​แก้ว​ถึง​ช่อ​ดอกไม้​ใน​มือ​เปี๊ยก ดอก​แก้ว​ตอบ​ว่า ​ให้​เรียม​ไป​เก็บ​มา​เอง ตั้งใจ​ให้​เปี๊ยก ชบา​ยิ่ง​กังวล​ใจ...เปี๊ยก​ออก​มา​บอก​แทน​ไท​ให้​เข้าไป​ใน​บ้าน เขา​จะ​กลับ​แล้ว

“ไม่ได้ ผม​เป็น​คน​พา​คุณ​มา ก็​ต้อง​พา​คุณ​กลับ”

แทน​ไท​ไม่​ยอม

“ไม่​จำเป็นเพราะ​ผม​ไม่ได้​ขอร้อง​คุณ” เปี๊ยก​เดิน​ออก​ไป

แทน​ไท​เข้า​มา​สวัสดี​ชบาแล้ว​ขอ​อนุญาต​ลาก​ลับ​เลย ชบา​แปลก​ใจ หัน​มา​ถาม​ดอก​แก้ว

“ทำไม​ถึง​ต้อง​ตาม​เปี๊ยก​เขา​มา​ให้​ดอก​แก้ว​ล่ะ​ลูก”

“ดอก​แก้ว​อยาก​ขอบคุณ​เขา​น่ะ​ค่ะ”

“ก็​แม่​ซื้อ​โจ๊ก​ไป​ให้​เขา​แล้ว​ไง​จ๊ะ”

“หนู​มา​คิด​ดู​อีก​ที ดอกไม้​ชื่อ​หนู​คง​จะ​มี​ความ​หมาย​มาก​กว่า​โจ๊ก”

ชบา​ฟัง​นิ่งๆ เก็บ​ความรู้สึก​ ไม่​ให้​ดอก​แก้ว​รู้​ว่า​ตน​ระแวง...

ooooooo

แทน​ไท​ขับ​รถ​มา​ขวาง​เปี๊ยก​กลาง​ซอย เพื่อ​จะ​รับ​ไป​ส่ง​บ้าน แต่​เปี๊ยก​ไม่​ยอม​ขึ้น​รถ​และ​ขอ​ให้​เลิก​ยุ่ง​กับ​เขา​เสียที  เปี๊ยก​เดิน​ไป  แทน​ไท​มอง​ตาม​ด้วย​แวว​ตา​เศร้าๆ มา​ถึง​บ้าน เปี๊ยก​เจอ​ต้อยนั่ง​รอ ถึง​กับ​ถอน​ใจ “ทำไม​ข้า​ถึง​หนี​ไม่​พ้น​ไอ้​พวก ต.​เต่า ต.​ต้อย”

ต้อย​ยิ้มแห้งๆ เปี๊ยก​ถามไถ่​เพิ่งมา​หรือ แล้ว​เลย​บอก​ว่า​ให้​ไป​ที่​โรง​บิลเลียด​ก่อน แล้ว​เขา​จะ​ตาม​ไป ต้อย​ทำท่า​อึกอัก

“ข้า​มี​เรื่อง​รบกวน​เอ็ง​อีก​แล้ว”

“เรื่อง​อะไร​อีก​ล่ะ”

“ข้า​ก็​พยายาม​พูด​ให้​หมวย​เข้าใจ​แล้ว แต่​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง...เขา​อยาก​ได้​เงิน​อีก​ก้อน​นึง คือ​ไอ้​เส็ง​มัน​ข่มขู่​ทวง​เงิน​ที่​มัน​เอา​มา​หมั้น​หมาย” ต้อย​เสียง​อ่อย​อย่าง​เกรงใจ

“แล้ว​ที่​ให้​ไป​ไม่​พอ​หรอก​เรอะ ที่​อยู่​ก็​ฟรี”

“หมวย​เขา​ก็​พยายาม​ออก​เงิน​ช่วย​ค่าน้ำ​ค่า​ไฟ​แม่​เอ็ง​บ้าง ข้า​ก็​ไม่​รู้​จะ​พูด​ยัง​ไง แค่​นี้​ก็​เกรงใจ​แล้ว​ก็​ละอาย​ใจ​จะ​แย่​อยู่​แล้ว...ลืม​ที่​ข้า​พูด​เถอะ เดี๋ยว​เอ็ง​ตาม​ไป​ก็​แล้วกัน” ต้อย​จะ​เดิน​ไป

เปี๊ยก​เรียก​ให้​หัน​มา​แล้ว​บอก​ว่า ชนะ​แล้ว​จะ​ให้​เงิน​ไป​ก่อน ต้อย​ทำท่า​จะ​ปฏิเสธ เปี๊ยก​จึง​บอก​ว่า​ให้​ยืม ทำ​งาน​ได้​แล้ว​ให้​เอา​มา​คืน ต้อย​ตื้นตันใจ​จน​บอก​ไม่​ถูก...ต้อย​เดิน​ออก​มาก​ลาง​ซอย​เจอ​โอ่ง เฮง และ​หน่อ​น ทั้ง​สาม​คน​ต่อว่า​ที่​ต้อย​หายหัว​ไป ต้อย​ขอโทษ​จริงๆ แล้ว​ชวน​กัน​ไป​รับหน้า​เสี่ย​จั๊ว​ที่​โรง​บิลเลียด โอ่ง​ให้​ทุก​คน​ไป​ก่อน เขา​มี​ธุระ​นิดหน่อย​แล้ว​จะ​รีบ​ตาม​ไป...

เสี่ย​จั๊ว​หงุดหงิด​งุ่นง่าน​ที่​เปี๊ยก​ยัง​ไม่​มา ยิ่ง​พอ​รู้​จาก​ต้อย​ว่า​เปี๊ยก​บาดเจ็บ​เพราะ​ไป​มี​เรื่อง​ก็​ยิ่ง​หัวเสีย ต้อย​บอก​ว่า​เปี๊ยก​ใจร้อน​ไป​หน่อย เฮง​กับ​หน่อ​น​หมั่นไส้​ต้อย​จึง​แขวะ​ว่า

“เออ ไอ้​เปี๊ยก​มัน​ใจร้อน เวลา​ใคร​มี​เรื่อง​อะไร​ล่ะ​ก็​เที่ยว​ได้​แส่​ไป​ช่วย​เขา แต่​พอ​เวลา​มัน​มี​เรื่อง​บ้าง ก็​ไม่​เคย​เห็น​สุนัข​สัก​ตัว​ไป​ช่วย​มัน ปล่อย​ให้​ถูก​รุม​กัด​รุม​ทึ้ง​อยู่​คน​เดียว”

ต้อย​สะดุดหู​ถาม​ว่า ว่า​ใคร หน่อ​น​ย้อน​ถาม​ว่า​เป็น​สุนัข​หรือ​เปล่า ถ้า​ไม่​ใช่​ก็​อย่า​กิน​ปูน​ร้อน​ท้อง ทั้ง​สอง​เถียง​กัน ​จน​เสี่ย​จั๊ว​รำคาญ​ยุ​ส่ง​ให้​ฆ่า​กัน​ตาย​ไป​เลย โยน​ปืน​ให้​คน​ละ​กระบอก ทั้ง​สอง​จึง​สงบ​ลง​ได้...

โอ่ง​มา​ไถ่​สร้อย​พระ​ที่​เปี๊ยก​เอา​มา​จำนำ​เอา​เงิน​ให้​ต้อย​ออก​มา แล้ว​รีบ​วิ่ง​ไป​ที่​โรง​บิลเลียด​อย่าง​เหนื่อย​หอบ...สำเริง​คู่​ท้า​แข่ง​ของ​เปี๊ยก​มา​ถึง ทำ​โวยวาย​ที่​ไม่​เห็น​เปี๊ยก

“ไอ้​คน​ไหน​วะ ที่​จะ​ต้อง​ถูก​กระทืบ​สาม​ที” สำเริง​ถาม

เฮง​ตอบ​ว่า​กำลัง​เดิน​ทา​งมา สำเริง​หัวเราะ​ลั่น หา​ว่า​อ้าง​เพราะ​กลัว แล้ว​ท้า​ให้​คน​อื่น​ลง​มา​แข่ง​แทน เฮง หน่อ​น และ​ต้อย เกี่ยง​กัน สำเริง​รำคาญ​บอก​ให้​เสี่ย​จั๊ว​ลง​มา​แข่ง​เอง เปี๊ยก​มา​ถึง​พอดี

“ข้า​มา​แล้ว” ทุก​คน​หัน​มา​มอง​เปี๊ยก ที่​ข้อ​แขน​ยัง​มี​ผ้า​พัน​อยู่

โอ่ง​มา​ถึง​ร้อง​เรียก​เปี๊ยก “ไอ้​เปี๊ยก...อั๊ว​ไป​ไถ่​สร้อย​พระ​มา​ให้​เอ็ง ใส่​ซะ แล้ว​จะ​ได้​ชนะ”

“ไอ้​โอ่ง...ขอบใจ...”  เปี๊ยก​มอง​โอ่ง​อย่าง​ตื้นตัน กำลังใจ​มา​มาก​ขึ้น


สำเริง​หมั่นไส้ เปิด​เสื้อ​ให้​ดู​พระ​ที่​คอ​ตน​พวง​ใหญ่​กว่า​มาก เปี๊ยก​กับ​เพื่อน​ถอน​ใจ เสี่ย​จั๊ว​ตัดบท​ถาม​หา​มาร์​กเก​อร์​
ของ​สำเริง สำเริง​ตอบ​อย่าง​หงุดหงิด “ก็​บอก​ว่า​มัน​กำลัง​มา”

“อั๊ว​ให้​อีก​สิบ​นาที ถ้า​ยัง​ไม่​มา​ก็​เป็นอัน​ว่า​จะ​ใช้​คน​ของ​อั๊ว...​ไอ้​ต้อย เอ็ง​อยู่​ที่​นี่ พร้อม​เมื่อ​ไหร่​ค่อย​เข้าไป​ตาม ไป ไอ้​เปี๊ยก” เสี่ย​จั๊ว​เดิน​นำ​เปี๊ยก​เข้า​ห้อง​ทำ​งาน

พอ​อยู่​กัน​ตาม​ลำ​พัง เสี่ย​จั๊ว​ก็​ถาม​เปี๊ยก​ว่า​ไหว​ไหม เปี๊ยก​ตอบ​ว่า​ไหว เสี่ย​จั๊ว​ว่า​อย่า​ทำ​เป็น​เล่น ถ้า​แพ้​จะ​โดน​กระทืบ เปี๊ยก​ยัง​ยืนยัน​เหมือน​เดิม...อำ​ภา​ศรี​เดิน​เข้า​มา เสี่ย​จั๊ว​ไม่ค่อย​พอใจ​ถาม ไหน​บอก​ว่า​จะ​นอน อำ​ภา​ศรี​ทำ​ออดอ้อน​ว่า​คิดถึง แล้ว​ถาม​ว่า​คุย​ความ​ลับ​กัน​อยู่​หรือ​เปล่า

“ให้​เปี๊ยก​มัน​เข้า​มา​ทำ​สมาธิ รอ​มาร์​กเก​อร์​ของ​ไอ้​สำเริง​มัน” เสี่ย​จั๊วสะบัด​เสียง

อำ​ภา​ศรี​ยิ้ม​ยั่วยวน​แล้ว​บอก​ว่า​ตน​ก็​ทำได้ เฮีย​จั๊ว​เอ็ด​ไม่​ต้อง อำ​ภา​ศรี​โอดโอย “ทำไม​ล่ะ​ค่ะ เฮีย​ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก​น่า ชาติ​นี้​อำ​ภา​ไม่​มี​สายตา​ให้​ใคร​อีก​แล้ว นอกจาก​เฮีย”

เสี่ย​จั๊ว​ดึง​เธอ​เข้า​มาก​อด เปี๊ยก​เบือน​หน้า​หนี...การ​แข่ง​ขัน​เริ่ม​ขึ้น อำ​ภา​ศรี​ทำ​หน้าที่​มาร์​กเก​อร์​อย่าง​คล่องแคล่ว เปี๊ยก​เล่น​ได้​ไม่ค่อย​ดี​เพราะ​ยัง​ใช้​แขน​ที่​เจ็บ​ไม่​ถนัด สำเริง​ทำ​คะแนน​นำ​ไป​ก่อน จน​มา​พลาด​ให้​เปี๊ยก​ได้​โอกาส​เล่น เปี๊ยก​กวาด​หมด​โต๊ะ ทำให้​ชนะ​ไป​ได้​ขาดลอย ท่ามกลาง​ความ​ดีใจ​ของ​ทุก​คน สำเริง​พา​พวก​กลับ เสี่ย​จั๊ว​ตะโกน​ไล่​หลัง​ว่า ห้า​มมา​เหยียบ​ที่​นี่​อีก​ตาม​สัญญา

คืน​นั้น เสี่ย​จั๊ว​ริน​เหล้า​ส่ง​ให้​ทุก​คน​ร่วม​ฉลอง​ชัยชนะ “ชน​แก้ว​กัน​หน่อย ดื่ม​ให้​ไอ้​เปี๊ยก” พอ​ริน​ใหม่​อีก​แก้ว เสี่ย​จั๊ว​ก็​ชู​ขึ้น​แล้ว​กล่าว “ดื่ม​ให้​อำ​ภา​ศรี...”

ทั้ง​เปี๊ยก​และ​อำ​ภา​ศรี​สะดุ้ง เช่น​เดียว​กับ​คน​อื่นๆที่​ต้อง​สบตา​กัน รู้สึก​แปลกๆ เสี่ย​จั๊วบอก​ให้​ทุก​คน​ดื่ม​กัน​ตาม​สบาย แต่​พอ​เห็น​สีหน้า​ทุก​คน “ทำไม​พวก​เอ็ง​ทำ​หน้า​ยัง​กับ​ปวด​ท้อง​วะ อ้าว...เมีย​อั๊ว​ก็​พลอย​เป็น​ไป​ด้วย กิน​ให้​เต็มที่ กิน”

ทุก​คน​คีบ​อาหาร​เข้า​ปาก​อย่าง​กระอักกระอ่วน...จน กระทั่ง​งาน​เลิก เสี่ย​จั๊ว​กับ​อำ​ภา​ศรี​ขึ้น​รถ​ไป​ด้วย​กัน เสี่ย​จั๊ว​มอง​หน้า​เธอ​แล้ว​ว่า “เฮีย​ไม่​ชอบ​ให้​อำ​ภา​ทำ​หน้า​บึ้ง”

“อำ​ภา​ยัง​ไม่​มี​อารมณ์​จะ​หัวเราะ”

“ทำไม​ล่ะ ไอ้​เปี๊ยก​มัน​ชนะ เธอ​น่า​จะ​ดีใจ​กว่า​ใคร” เสี่ย​จั๊ว​ขึ้นเสียง​ดัง

“ทำไม​เฮีย​พูด​อย่าง​นั้น​คะ” อำ​ภา​ศรี​สะดุ้ง

“ก็​ทำไม​จะ​พูด​ไม่ได้ ไอ้​เปี๊ยก​ชนะ​ก็​เท่ากับ​เฮีย​ชนะ

ไอ้​สำเริง​มันจะ​ได้​เลิก​มา​รังควาน​เฮีย​เสียที แล้ว​อำ​ภา​ไม่​ดีใจ​หรอก​เรอะ” เสี่ย​จั๊ว​มอง​อำ​ภา​ศรี​ด้วย​สายตา​จับ​พิรุธ
อำ​ภา​ศรี​นั่ง​นิ่ง​เมิน​หน้า​ไป​มอง​นอก​หน้าต่าง...เช่น​เดียว​กับ​เปี๊ยก โอ่ง เฮง หน่อ​น และ​ต้อย ที่​รู้สึก​ว่า​เสี่ย​จั๊ว​พูด​แปลกๆ เฮง​ถาม​เปี๊ยก​ตรงๆว่า​มี​อะไร​กับ​อำ​ภา​ศรี​หรือ​เปล่า เปี๊ยก​สะดุ้ง​ไม่ทัน​ได้​ตอบ มี​ชาย​ฉกรรจ์ 6-7 คน ออก​จาก​เงา​มืด​มา​พร้อม​ไม้​ท่อน​ยาว เปี๊ยก​กับ​พวก​ตกตะลึง ช่วย​กัน​ต่อสู้​ป้องกัน​ตัว พลัน​มี​รถ​พุ่ง​เข้า​มา ส่อง​ไฟ​ใส่ชาย​ฉกรรจ์​ร้อง​บอก​พรรคพวก​ให้​หนี​ก่อน รถ​คัน​นั้น​ดับ​ไฟ แทน​ไท​ลง​จาก​รถ​มา ถาม​ทุก​คน​เป็น​อะไร​กัน​หรือ​เปล่า

“ถ้า​คุณ​ต้น​มา​ไม่ทัน คง​แย่​เหมือน​กัน ขอบคุณ​มาก” ทุก​คน​ขอบใจ​แทน​ไท​กัน​ใหญ่

ทุก​คน​แยกย้าย​กัน​กลับ เปี๊ยก​เดิน​มา​กับ​ต้อย​จนถึง​หน้า​บ้าน เขา​ส่ง​เงิน​รางวัล​ให้​กับ​ต้อย​เอาไป​ให้​หมวย ​ต้อย​บ่ายเบี่ยง​ไม่​อยาก​รับ “ข้า​จะ​ไม่​เอาเปรียบ​เอ็ง​อีก​แล้ว”

“อย่า​มา​ทำ​เป็น​หยิ่ง ข้า​ยัง​ไม่ได้​มี​เมีย​เหมือน​เอ็ง ​เอา​ไป​เถอะ มี​เมื่อ​ไหร่​ค่อย​เอา​มา​ใช้​คืน”

“ถ้า​เผื่อ​มี​ชาติ​หน้า​ล่ะ”

“พูด​บ้าๆ ถ้า​มี​ชาติ​หน้า​ก็​เอา​มา​ใช้​ชาติ​หน้า”

ต้อย​ซึ้ง​น้ำใจ​จน​น้ำตา​คลอ​มอง​เปี๊ยก​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป​ลับตา...เปี๊ยก​เข้า​มา​ใน​ห้อง​นอน รีบ​เอา​ช่อ​ดอก​แก้ว​ที่​เขา​ใส่​แก้ว​ไว้มา​ชื่นชม​แล้ว​ประคอง​วาง​ทับ​ใน​หนังสือ​เล่ม​หนึ่ง นึกถึง​คำ​พูด​ของ​ดอก​แก้ว​ที่​บอก​ให้​เขา​เก็บ​ช่อ​ดอก​แก้ว​นี้​ติดตัว​ไว้ เธอ​จะ​เป็น​กำลังใจ​ให้​เสมอ...

วัน​รุ่ง​ขึ้น​แทน​ไทโทร​.ส่งข่าว​ดอก​แก้ว​ว่า​เปี๊ยก​ชนะ เธอ​ดีใจ​ให้​เขา​ไป​รับ​ที่​โรงเรียน​แล้ว​ให้​นัด​เปี๊ยก​มา​เจอ​ที่​ร้าน​ไอศกรีม ชบา​มา​ได้ยิน​ไม่สบาย​ใจ พอ​ดอก​แก้ว​ขอ​อนุญาต​จึง​บอก​ว่า วัน​นี้​ดอก​แก้ว​ต้อง​ดูแล​ฮิ้ม​แทน เพราะ​ตน​จะ​ออก​ไป​สังสรรค์​กับ​เพื่อน ดอก​แก้ว​หน้า​มุ่ย​โทร​.กลับ​ไป​ยกเลิก​นัด​กับ​แทน​ไท...ชบา​มา​คุย​กับ​เรียม​ว่า​ตน​เห็น​ด้วย​กับ​เรียม​แล้ว เรื่อง​เปี๊ยก​กับ​ดอก​แก้ว

“เรียม​ดีใจ​ค่ะ ที่​คุณ​ชบา​สังเกต​เห็น ความ​ใกล้​ชิด​สนิทสนม​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ผูกพัน เปี๊ยก​เป็น​คน​ดี ชีวิต​ออก​จะ​น่า​สงสาร และ​ความ​สงสาร​ก็​เป็น​บ่อเกิด​ของ​ความ​รัก”

“ฉัน​ก็​ไม่ได้​รังเกียจ​เปี๊ยก แต่​ยัย​หนู​น่า​จะ​ได้​คน​ที่​ดี​กว่า​นี้” ชบา​ถอน​ใจ...

ต้อย​กลับ​ไป​หา​หมวย​ที่​บ้าน​เสียง พบ​ว่า​หมวย​ยัง​ไม่​ตื่น​นอน​เพราะ​เมื่อ​คืน​ไป​ดู​ลิเก​กับ​เพื่อนๆจน​ดึกดื่น ต้อย​เกรงใจ​เสียง จึง​ไป​ปลุก​หมวย​ให้​มา​ช่วย​เสียง​บ้าง หมวย​ไม่​สนใจ​กลับ​ทวง​เงิน​ที่​ให้​ไป​ขอ​เปี๊ยก ต้อยส่ง​เงิน​ให้​พร้อม​กับ​กล่าว

“เปี๊ยก​มัน​ดี​เสีย​จน​ฉัน​เกรงใจ”

“ไม่​เห็นจะ​ต้อง​เกรงใจ เปี๊ยก​อยาก​ยุ​หมวย​ให้​อยู่​กับ​ต้อย หมวย​ก็​ทำ​ตาม​แล้ว เพราะฉะนั้น​เปี๊ยก​ต้อง​รับผิดชอบ​ชีวิต​เรา”

“หมวย​พูด​อะไร​น่ะ” ต้อย​ตกใจ

“ก็​พูด​ความ​จริง​น่ะ​สิ ขอ​ไป​อาบ​น้ำ​อาบ​ท่า​ก่อน​นะ ไม่​รู้​ว่า​เช้า​นี้ น้า​เสียง​ทำ​อะไร​ให้​กิน” หมวย​ให้​ต้อย​เก็บ​มุ้ง​ให้​ด้วย แล้ว​คว้า​ผ้าเช็ดตัว​เดิน​ไป​ห้องน้ำ​หน้าตา​เฉย ต้อย​รอ​จน​เสร็จ​จึง​เตือน

“ฉัน​อยาก​ให้​หมวยช่วย​น้า​เสียง​บ้าง ตอน​อยู่​กรุงเทพฯ​หมวย​ยัง​ช่วย​แม่​ขาย​ของ”

“ก็​นั่น​ฉัน​ต้อง​เลี้ยง​แม่​ตาม​ประสา​ลูก​ที่​ดี​นี่ แต่​ตอน​นี้​ฉัน​มี​ผัว ผัว​ก็​ต้อง​เลี้ยง​ฉัน​กับ​แม่”

ต้อย​ถอน​ใจ ขอ​ให้​หมวย​ประหยัดๆหน่อย หมวย​แหว​ใส่​ว่า​ตอน​อยู่​กับ​แม่​ตน​ไม่​เห็น​ต้อง​ประหยัด หมวย​ให้​ต้อย​ไป​ขอ​เงิน​เปี๊ยก​มา​อีก​จะ​ลงทุน​ค้าขาย ที่​ได้​มา​นี่​จะ​ใช้​ส่วนตัว ต้อย​อึ้ง

“ก็​ที่​ฉัน​เพิ่ง​ให้​ไป”

“เอ๊ะ...พูด​ไม่​รู้​ฟัง บอก​แล้ว​ว่า​จะ​เก็บ​ไว้​ใช้​ส่วนตัว ต้อย​จะ​ปล่อย​ให้​ฉัน​แต่งตัว​โทรมๆเรอะ​ไง ฉัน​อุตส่าห์​เสียสละ​ความ​สุข​ทุก​อย่าง​มา​อยู่​ด้วย ต้อย​ก็​ต้อง​เสียสละ​เพื่อ​ฉัน​บ้าง อย่า​ให้​ฉัน​ต้อง​มา​นั่ง​กัด​ก้อน​เกลือ​กิน​ให้​มัน​อเน็จอนาถ​เลย”

ต้อย​ทรุด​ลง​นั่ง​กอด​เข่า สี​หน้า​อัดอั้นตันใจ...หมวย​เดิน​ลง​ส้น​ผ่าน​หน้า​เสียง​ไป ต้อย​เดิน​ตาม​ออก​มา เสียง​จึง​ถาม​ว่า​ทะเลาะ​กัน​อีก​หรือ ต้อย​ทำ​หน้า​ละอาย​ใจ​ก่อน​จะ​ลาก​ลับ แต่​ไม่​วาย​ฝาก​เสียง​ดูแล​หมวย​ด้วย เสียง​ตอบ​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง หมวย​เก่ง​กว่า​ที่​ต้อย​คิด​ไว้​มาก

ooooooo

หลังกลับจากโรงเรียน ดอกแก้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมา เรียมยกขนมปังหน้าหมูที่เพิ่งทำเสร็จมาวางให้ ดอกแก้วขอให้ทำเพิ่มอีกสองที่จะมีเพื่อนมาทานด้วย แต่ตอนนี้ตนจะไปหาฮิ้มก่อนแล้วจะกลับมา เรียมถามว่าใคร ดอกแก้วหาว่าซักเหมือนแม่เลย แต่ไม่ตอบแล้วเดินไป

ไม่สำนึกในความผิดของตัวเองเลย ตี๋เล็กแต่งตัวจะไปเที่ยวเดินผิวปากลงมา พอเตียมทักจะไปไหน ก็ทำโอดโอยหาว่าบีบคั้น เตียมทำหน้างงว่าตนบีบคั้นตรงไหน เผยช่วยเสริมว่าไม่ได้ยินเหมือนกัน ตี๋เล็กโวยเผยว่ายังไม่มีบัตรแส่อย่ามายุ่ง แล้วหันมาแบมือขอเงินเตียม

“อาโซ้ยตี๋ ตองนี้อาเตี่ยลื้อจังกัดกางใช้เงิงของอั๊วเลี้ยว”

“อ้อ แล้วม้าก็เลยจะมาจำกัดอั๊วอีกทีเป็นการแก้แค้น ทำแบบนี้ไม่ยุติธรรม”

เตียมงงไปกันใหญ่ พอดีดอกแก้วเดินเข้ามา ทุกคนชะงัก ตี๋เล็กถาม “จะไปไหนนังตัวดี”

ดอกแก้วไม่สนใจเดินผ่าน ตี๋เล็กโมโหกระชากแขน “หูแตกเรอะไง อั๊วถามว่าจะไปไหน”

“ถ้าไม่ปล่อย พี่ตี๋เล็กได้เข้าคุกอีกแน่ แล้วดอกแก้วจะเล่าให้อาเตี่ยฟังให้หมดว่าพี่ตี๋เล็กทำอะไรดอกแก้วบ้าง”

เตียมร้องไอ๊หยา...ตี๋เล็กปล่อยมือแต่ยังวางฟอร์มว่าที่ปล่อยไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากมีเรื่อง ดอกแก้วเดินเชิดไป เล็กสบถ “เห็นมันเชิดใส่อั๊วมั้ยม้า คอยดูวันนึงอั๊วจะทำให้หมดฤทธิ์ทีเดียว”

“พอเลี้ยว อาโซ้ยตี๋ แค่นี้ลื้อก็ลังบากพอเลี้ยว”

ตี๋เล็กยักไหล่ว่าไม่กลัว เพราะรู้ว่าเตียมไม่มีวันปล่อยให้ตนลำบากแน่ เตียมหน้าเหวอ ตี๋เล็กแบมือขอเงินอย่างไม่รู้สึกรู้โสอะไร...

ดอกแก้วดูแลป้อนข้าวให้ฮิ้มแล้วขอตัวกลับไปบ้านสักพัก รับรองจะรีบกลับมา...ตี๋เล็กออกมาที่รถเห็นแทนไทขับรถมาจอดหน้าบ้านชบา มีเปี๊ยกมาด้วย ก็เข้าไปหาเรื่อง ไล่ทั้งสองคนออกไป เปี๊ยกไม่เกรงกลัวถามว่าติดคุกคืนเดียวไม่เข็ดใช่ไหม ตี๋เล็กเดือดดาล ดอกแก้วมาถึง ตี๋เล็กยังปากเสีย “อ้อ นัดกันล่ะสิ ลูกสาวเก็บตกของอาเตี่ยเก่งมาก นัดผู้ชายทีละสองคน”

“คนใจสกปรกก็มักคิดอะไรสกปรก” ดอกแก้วโต้ เรียมได้ยินเสียงเอะอะออกมาดู

เปี๊ยกให้ดอกแก้วเข้าบ้านไปก่อน ตี๋เล็กตะโกนถามว่าจะเข้าไปเตรียมตัวรอหรือ เปี๊ยกคว้าคอเสื้อตี๋เล็ก เรียมร้องห้าม ดอกแก้วรีบเตือนเปี๊ยกอย่าไปแลกกับคนพาลแล้วชวนเปี๊ยกกับแทนไทเข้าบ้าน ตี๋เล็กไม่วายตะโกนไล่หลังว่าให้ตนเข้าไปอีกสักคนไหม

ดอกแก้วชวนเปี๊ยกกับแทนไทกินขนมปังหน้าหมู เปี๊ยกเห็นสายตาเรียมที่มองเขาไม่ค่อยพอใจ จึงขอตัวกลับอ้างว่ามีธุระ ดอกแก้วถามว่าธุระอะไร เปี๊ยกนิ่งไม่ตอบ

“หนูยังไม่ยอมให้พี่เปี๊ยกกลับจนกว่าจะกินขนมปังหน้าหมูให้หมดก่อน”

“คุณหนู ก็เปี๊ยกเขาบอกแล้วไงคะ ว่าเขามีธุระ...เปี๊ยกกลับไปเถอะ” เรียมติง

เปี๊ยกรู้สึกถึงน้ำเสียงและท่าทีของเรียมว่ามีอะไร จึงลุกขึ้นเดินออกไป ดอกแก้ววิ่งตามออกไปส่ง เรียมจะตามต้องชะงัก เมื่อได้ยินแทนไทเปรยว่า “เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรจะเข้มงวดเกินไป ต้องเว้นช่องให้เขาหายใจหายคอบ้าง”

เปี๊ยกหันมาบอกดอกแก้วว่าเขาไปเองได้ไม่ต้องส่ง ดอกแก้วรู้ว่าเปี๊ยกโกรธเรียม จึงบอกว่าจะเข้าไปต่อว่าให้เอง เปี๊ยกห้าม

“อย่าไปว่าอะไรเลยครับ พี่เรียมเขาทำตามหน้าที่ของเขา แล้วผมก็ต้องทำตามหน้าที่ของผม คุณหนูคนดีกลับเข้าไปนะครับ”

“พี่เรียมกีดกันไม่ให้พี่เปี๊ยกกินร่วมโต๊ะกับพี่ต้น หนูรู้”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาก็ทำถูกแล้ว”

ดอกแก้วบ่นว่าไม่ชอบการแบ่งชั้นวรรณะ แล้วเลยบอกเปี๊ยกให้มาหาฮิ้มวันพรุ่งนี้ เพราะถามถึง เปี๊ยกรับคำ...พอเปี๊ยกไปแล้วดอกแก้วเข้ามาคุยกับแทนไทว่า ตนจะฟ้องชบาเรื่องนี้...แต่พอพูด ชบากลับเห็นว่าเรียมทำเพราะเป็นห่วง แล้วเลยสอนอีกว่า

“หนูโตเป็นสาวแล้วเปี๊ยกเขาก็เป็นหนุ่ม จะมาใกล้ชิดกันเหมือนตอนเด็กๆคงไม่สมควร แม่ไม่อยากให้ลูกสนิทสนมกับเปี๊ยกมากจนเกินงาม หนูเข้าใจนะลูก”

“ไม่หรอกค่ะ หนูรักพี่เปี๊ยกด้วยความบริสุทธิ์ใจ แล้วก็คิดว่าพี่เปี๊ยกคงรู้สึกเหมือนกัน จะมาสั่งว่าไม่ให้พบกันก็ต้องมีเหตุผลพอ” ดอกแก้วตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ยังงงว่าทำไมแม่เกิดไม่ชอบ

ooooooo
ตอนที่ 13


วันต่อมา ลูกน้องเสี่ยจั๊วมาตามเปี๊ยกไปพบเสี่ย เปี๊ยกระมัดระวังตัวอย่างมากด้วยไม่ค่อยไว้ใจ แต่พอพวกมันบอกว่าเป็นเรื่องของเพ้งกับเหมย เปี๊ยกจึงตามไป พอไปถึงกำลังจะเข้าห้องทำงานเสี่ยจั๊ว อำภาศรีเดินสวนออกมา มีหน้าตาบวมช้ำ เปี๊ยกตกใจถามว่าใครทำอะไร อำภาศรีไม่ได้ตอบแต่กระซิบให้เขาระวังตัว แล้วเลี่ยงไป เสี่ยจั๊วเรียกเปี๊ยกให้เข้าไปนั่ง

“คุณอำภาเป็นอะไรหรือครับ” เปี๊ยกถามทันที

“เมื่อกี้เขาบอกว่ายังไงล่ะ”

เปี๊ยกส่ายหน้า เสี่ยจั๊วหัวเราะอย่างมีเลศนัย “งั้นสงสัยว่าจะตกบันไดมั้ง เดินซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือก็เป็นแบบนี้แหละ”

“เสี่ยทำอะไรเขาหรือเปล่า” เปี๊ยกสงสัย

“ก็แล้วทำไมอั๊วจะต้องทำอะไรมันด้วย มันทำผิดคิดร้ายอะไรเรอะ” เสี่ยจั๊วมองเปี๊ยกเขม็ง เห็นเปี๊ยกนิ่งจึงยิ้มเยาะเล็กๆ “ลื้อก็ตอบไม่ได้...อั๊วให้คนไปตามลื้อมา เพราะจะบอกว่า อั๊วทำตามสัญญาแล้ว ก็เรื่องไอ้เพ้งกับเหมยฟ้าไง อั๊วให้ลูกน้องไปสืบที่ร้านใหม่ของมัน...”

ลูกน้องเสี่ยจั๊วพาเปี๊ยกไปดูร้านใหม่ของเพ้งกับเหมย พอดีสองคนกำลังถกเถียงกันเรื่องการค้าที่ดูท่าจะไปไม่รอด เหมยหาว่าเพ้งโง่ ทีตอนทำอยู่กับฮิ้มถึงขายดิบขายดี เพ้งตอบว่า ฮิ้มกับตี๋ใหญ่เป็นคนคิดวางแผนทุกอย่างเขาแค่ทำตาม ไม่วายเหมยยังว่าเพ้งโง่ที่ไม่รู้จักจำ เพ้งเริ่มฉุนแล้วเขาก็แอบเห็นเหมยออกจากบ้านไปขึ้นรถผู้ชายคนหนึ่ง จึงรู้ว่าเหมยมีชู้...เปี๊ยกเห็นทุกอย่างรู้สึกสมน้ำหน้าเพ้ง

ชบายังคุยกับเรียม ด้วยไม่เข้าใจว่า ทำไมแทนไทถึงพาเปี๊ยกมาใกล้ชิดดอกแก้วบ่อยๆทั้งที่เปี๊ยกเป็นคู่แข่งไม่ทันไร เปี๊ยกมากดกริ่งหน้าบ้าน เรียมไปเปิดประตู เขาขอพบชบา เรียมไล่ให้กลับไป เปี๊ยกเริ่มแปลกใจว่าทำไมดูเรียมรังเกียจเขามากขึ้น พลันดอกแก้วเดินออกมา เธอจึงพาเขาไปหาชบา ชบาชักสีหน้านิดหน่อยไม่ค่อยอยากให้เปี๊ยกมาที่บ้านอีก แต่พอเปี๊ยกบอกว่าเขาพบเพ้งกับเหมยแล้ว ชบาก็หันมาฟังอย่างกระตือรือร้น เปี๊ยกเล่าว่ากิจการเพ้งไม่ค่อยดี

“กรรมตามสนองนั่นแหละ สมน้ำหน้า” ดอกแก้วสะใจ

“พูดไม่เพราะเลยยัยหนู”

“คนเนรคุณแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดดีเลยนี่คะ อาเตี่ยรู้คงสะใจ ไปบอกอาเตี่ยกันเถอะ พี่เปี๊ยก” ดอกแก้วจูงมือเปี๊ยกดึงออกไป ชบามองตามอย่างหนักใจ

จูงลากเปี๊ยกออกมานอกบ้าน เขาขืนตัวดึงมือออก ดอกแก้วงงถามว่ารังเกียจตนหรือ เปี๊ยกรู้ว่าชบายังมองอยู่จึงไม่ตอบอะไร ดอกแก้วสะบัดหน้าเดินไปอย่างงอนๆ เปี๊ยกเดินตาม แต่แล้วเธอหยุดกะทันหัน เปี๊ยกชนเกือบล้ม ทั้งคู่จับกันไว้ตามสัญชาตญาณ เปี๊ยกรีบปล่อยแล้วขอโทษ ดอกแก้วหันมาถาม “ทำไมพี่เปี๊ยกต้องทำท่าเหมือนรังเกียจหนู”

“เหลวไหล...” เปี๊ยกไม่อยากพูดอะไรมากแล้วขอให้ดอกแก้วพาไปพบฮิ้ม

มาถึงตึกใหญ่ เตียมกับเผยกันไม่ให้ดอกแก้วพาเปี๊ยกเข้าไป ตี๋ใหญ่ออกมาเจอจึงบอกจะไปตามฮิ้มออกมาให้เอง เตียมร้องลั่น

“เหลียวก่อง อาเก๊าตี๋ ลื้อทังอั๊วปวกใจตาหลอกปี”

“อั๊วขอโทษ แต่อั๊วไม่อยากให้อาเตี่ยตำหนิม้า เพราะเปี๊ยกคงมีเรื่องสำคัญจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามาหรอก” ...เตียมอึ้งเห็นจริงอย่างที่ตี๋ใหญ่พูด

ฮิ้มขอบใจที่เปี๊ยกไม่ลืมที่รับปากไว้ เปี๊ยกขอโทษที่มันล่าช้าไปหน่อย ดอกแก้วแขวะว่าเปี๊ยกมัวแต่ไปติดผู้หญิง เปี๊ยกปฏิเสธไม่จริง ดอกแก้วยืนยันว่าจริง

“จะรักชอบใคร ดูดีๆก็แล้วกัน เลือกที่เขาเป็นคนดี รู้จักทำมาหากิน และมีความกตัญญูรู้คุณ” ฮิ้มตักเตือนอย่างจริงใจ เปี๊ยกจำต้องรับคำโดยปริยาย...แต่แล้วฮิ้มก็บอกว่า เขาเลิกโกรธแค้นเพ้งกับเหมยแล้ว ยิ่งตัวเองมาเจ็บป่วยแบบนี้ ยิ่งรู้ว่า ยังมีกฎแห่งกรรมที่จะลงโทษทั้งสองคนนั่น เปี๊ยกอยากให้สองคนรับโทษทางกฎหมาย แต่ก็รู้ว่าเพ้งกำลังรับโทษจากกฎแห่งกรรมอยู่...

และแล้วเหมยก็ทิ้งเพ้งไปจริงๆ เธอกลับมาจะเก็บข้าวของออกไปกับชายชู้ เพ้งจับได้ ตบตีเหมยจนเธอไปแจ้งความ ทั้งสองขึ้นโรงพัก ด่าว่าสาวไส้กันและกัน จนกลายเป็นสารภาพความจริงออกมาต่อหน้าตำรวจ จึงโดนจับเข้าคุกทั้งคู่ เกรียงให้คนไปตามเปี๊ยกมารับฟัง...พอเพ้งเห็นเปี๊ยกก็ขอให้ไปบอกฮิ้มมาช่วยประกันตัว เปี๊ยกเดินขบกรามเข้ามาใกล้เพ้ง

“เฮียไม่ละอายใจบ้างหรือไง เฮียเนรคุณเถ้าแก่ถึงขนาดจะฆ่าจะแกงกัน แล้วยังจะมีหน้าขอความช่วยเหลือจากท่านอีก”

“อั๊วผิดไปแล้ว...” เพ้งโอดครวญ เหมยแขวะว่าทุเรศ เปี๊ยกว่าทุเรศทั้งสองคนนั่นแหละ...

เปี๊ยกจะมารายงานฮิ้มแต่คนงานไม่เปิดประตูให้เข้าไปเพราะเตียมสั่งห้าม ดอกแก้วเห็นจึงพาเปี๊ยกเข้ามาเอง เปี๊ยกเตือน

“ค่อยๆเดินครับ เดี๋ยวก็หกล้มแขนหักไปอีกข้างนึงหรอก”

“พี่เปี๊ยกจะไปหาอาเตี่ยเหรอคะ”

“ครับ ทำไมคุณหนูไม่ไปโรงเรียน”

“ที่โรงเรียนมีงาน หนูขี้เกียจไป ถึงไปก็ไม่สนุกเพราะแขนหักก็เลยอยู่บ้านดีกว่า”

สองคนเดินคุยกันไปทางตึกใหญ่ โดยข้างในตึกนั้นตี๋เล็กกำลังโวยวายต่อว่าตี๋ใหญ่ด้วยความเบื่อหน่ายไม่พอใจ ก็เลยโดนตี๋ใหญ่ตบหัวไปเต็มแรง เตียมเข้ามาเห็นกับตาจึงตำหนิตี๋ใหญ่หลายคำ แต่ตี๋ใหญ่ไม่ได้ใส่ใจจะฟัง กลับหันไปให้ความสนใจดอกแก้วกับเปี๊ยกที่โผล่เข้ามาด้วยกัน

“เปี๊ยกมาหาอาเตี่ยหรือ”

“ครับ”

“อั๊วพาไปเอง”

ตี๋ใหญ่เดินนำสองคนนั้นไปทันที เตียมมองตามตาขวางไม่พอใจลูกชายคนโตที่ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าตน

“ม้า...ทำไมม้าไม่ลงโทษไอ้ตี๋ใหญ่ มันตบหัวอั๊ว เดี๋ยวอั๊วก็โง่หรอก” ตี๋เล็กโวย

“นั่นสิเจ้าคะ คุณตี๋เล็กยิ่งฉลาดๆอยู่ด้วย” เผยพูดโพล่งประสาคนปากไว

“ลื้อประชดอั๊วเรอะ อีเผย” ตี๋เล็กตะคอกขึงขังจนเผยกลัวหัวหด รีบปฏิเสธปากคอสั่น

“โอ๊ย...มิกล้าเจ้าค่ะ”

“หยุดได้เลี้ยวอีเผย ลื้อนี่ชอกต่อปากต่อคังนัก”

“ม้าต้องจัดการไอ้ตี๋ใหญ่ให้อั๊วนะ ให้อั๊วตบหัวมันเป็นการเอาคืน”

“ล่ายเลย ให้มังออกมาก่อง” เตียมไฟเขียวเต็มที่ เพราะหมั่นไส้ตี๋ใหญ่อยู่เป็นทุน

ooooooo

หลังฟังเรื่องราวของเพ้งจากเปี๊ยกแล้ว ฮิ้ม

ถึงกับถอนใจยาวอย่างปลดปลงก่อนเปรยออกมาว่า

“ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละ จะไปเอาอะไรมากมาย”

“พี่เปี๊ยก พี่ตี๋ใหญ่ เห็นมั้ยว่าอาเตี่ยใกล้จะบรรลุนิพพานแล้ว” ดอกแก้วแซวยิ้มๆ เพราะอยากเห็นอาเตี่ยอารมณ์ดี ส่วนตี๋ใหญ่นั้นข้องใจว่าอาเตี่ยไม่โกรธเพ้งเลยหรือ

“ตอนแรกโกรธขนาดฆ่ามันได้เลย แต่มาถึงตอนนี้ ลำพังปล่อยมันไปตามบุญตามกรรมก็จะแย่แล้ว ขืนไปแจ้งความเอาโทษอีก มันคงไม่ได้ผุดได้เกิดกันพอดี...ขอบใจนะอาเปี๊ยก ที่คอยเป็นธุระให้ตลอด ลื้อเป็นคนกตัญญูรู้คุณ ชาตินี้ไม่มีวันตกอับหรอก”

“ขอบพระคุณมากครับ” เปี๊ยกพนมมือไหว้ฮิ้มอย่างซึ้งใจ

พอฮิ้มถามเรื่องเรียนของเปี๊ยกซึ่งอีกหลายเดือนกว่าจะจบ ตี๋ใหญ่รีบกำชับเปี๊ยกทันทีว่า ถ้าจบแล้วยังไม่มีงานทำ ก็ให้มาทำกับตน ตนชอบที่เปี๊ยกเอาใจใส่และละเอียดรอบคอบ

“เดี๋ยวดอกแก้วเรียนจบแล้วจะมาช่วยทำอีกคนนะคะ”

“เฮียบอกหรือยังว่าจะรับ” ตี๋ใหญ่แกล้งแหย่ ดอกแก้วหน้าง้ำทุบแขนตี๋ใหญ่อย่างงอนๆ

ฮิ้มมองภาพนั้นอย่างครุ่นคิด เปี๊ยกเหลือบเห็นสายตาฮิ้มก็ชะงักไปเหมือนกัน

ooooooo

ออกจากตึกใหญ่มาแล้ว ดอกแก้วคุยจ้อแทบไม่มองทาง เป็นเหตุให้เดินสะดุดเกือบล้มถ้าเปี๊ยกไม่เข้ามาโอบประคองเธอไว้ เรียมกำลังกระวนกระวายรอคอยคุณหนู พอเห็นเปี๊ยกถูกเนื้อต้องตัวดอกแก้วก็บ่นอุบอิบไม่ค่อยชอบใจ

“น่าหยิกนักเชียว คุณหนู”

สองคนเดินมาถึงประตูรั้ว เปี๊ยกให้ดอกแก้วกลับเข้าบ้าน แต่ดอกแก้วทำท่าจะไม่ยอม อยากไปส่งเขาที่หน้าบ้านก่อน

“เหลวไหล นั่นพี่เรียมมองแล้ว”

เรียมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเปี๊ยกเห็น ดอกแก้วบ่นเบื่อหน่ายพี่เรียม เดาว่าเดี๋ยวพี่เรียมต้องไปฟ้องแม่แน่ๆ แต่พอเปี๊ยกถามว่าฟ้องอะไร ดอกแก้วก็อึกอักไม่กล้าพูด...

เมื่อถูกชบาซักถามว่าเปี๊ยกมาทำไม ดอกแก้วเหลือบมองเรียมนิดหนึ่งก่อนตอบแม่ว่า พี่เปี๊ยกมาบอกอาเตี่ยว่าอาเพ้งกับเหมยฟ้าถูกตำรวจจับ แล้วเมื่อสักครู่พี่ตี๋ใหญ่ก็ใจดีมากๆ ชวนพี่เปี๊ยกให้มาทำงานด้วยหลังจากเรียนจบ

ชบานิ่งฟังอย่างไม่สบายใจนักโดยเฉพาะเรื่องเปี๊ยก พอลับหลังลูกสาว ชบาจึงให้เรียมไปตามตี๋ใหญ่มาพบและพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวที่หลังบ้าน

“ที่ออกมาคุยกันข้างนอกเพราะยายหนูอยู่ในบ้าน ครูไม่อยากให้แกได้ยิน...ได้ยินว่า ถ้าเปี๊ยกเรียนจบเธอจะรับเขาเข้าทำงาน”

“ครับ ว่าจะให้เข้ามาทำเต็มตัวเลย”

“อย่ารับได้ไหม”

“อะไรนะครับ”

“ครูอยากขอร้องไม่ให้เธอรับเปี๊ยกเข้าทำงาน”

“ผมไม่เข้าใจ”

“เธออาจจะคิดว่าครูไม่ดี ครูเป็นโรคประสาท แต่ครูไม่อยากให้เปี๊ยกกับดอกแก้วสนิทสนมกันมากกว่านี้ เธอเข้าใจมั้ย...ครูไม่ได้ว่าเปี๊ยกไม่ดี แต่ในฐานะคนเป็นแม่ ย่อมอยากให้ลูกมีชีวิตที่ราบรื่นมีความสุข ครูไม่อยากให้ดอกแก้วต้องกัดก้อนเกลือกิน”

“ครูเป็นคนดีครับ แล้วก็เป็นแม่ที่ดีด้วย”

“ไม่ใช่ว่าครูจะดูถูกหรือเกลียดชังเปี๊ยก แต่ถ้าแยกทั้งสองคนตั้งแต่ตอนนี้ จะดีกว่าปล่อยให้เขาผูกพันกันจนแยกไม่ได้”

“ผมเข้าใจครับครู และจะทำตามที่ครูต้องการทุกอย่าง”

“ขอบใจมากโกวิท ขอบใจจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ ครูทำใจให้สบายนะครับ” ตี๋ใหญ่รับปากแข็งขัน ทำให้ชบาเบาใจ คลายความวิตกกังวลไปได้บ้าง

ooooooo

จากนั้นตี๋ใหญ่ส่งคนไปตามเปี๊ยกมาพบที่ร้าน กาแฟ เขาครุ่นคิดคำที่จะพูดกับเปี๊ยกว่าไม่ต้องมาทำงาน กับเขาแล้ว กาแฟที่วางอยู่ตรงหน้าละลายไปโดยที่เขาไม่ได้ดื่มแม้แต่นิดเดียว ทำให้เปี๊ยกรู้ว่า ตี๋ใหญ่ต้องมีเรื่องหนักใจอย่างมาก เมื่อตี๋ใหญ่เกริ่นมาว่า

“ที่บอกว่าอีกหลายเดือนจบน่ะ อีกกี่เดือน”

“สามสี่เดือนครับ”

“ก็ไม่นานเท่าไหร่นี่...อั๊วอยากให้ลื้อลืมเรื่องที่เราพูดกันเมื่อวาน อั๊วต้องขอโทษที่ทำให้ลื้อมีความหวัง แล้วกลับทำให้ผิดหวังในที่สุด”

เปี๊ยกก้มหน้านิ่งข่มใจรับฟัง ตี๋ใหญ่ถามว่าไม่ถามเขาหรือว่าทำไม เปี๊ยกส่ายหน้ารู้ว่าเขาต้องมีเหตุผล ตี๋ใหญ่ตบไหล่เปี๊ยกเบาๆ “ขอบใจลื้อมาก เพื่อเป็นการตอบแทน อั๊วจะฝากงานให้”

“ขอบคุณครับ แต่อย่าให้ผมต้องรบกวนเลย ผมคิดว่าจะทำงานที่โรงแรมเต็มตัว”

ตี๋ใหญ่ขอบใจอีกครั้งและบอกว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก เขาวางเงินค่ากาแฟแล้วบอกเปี๊ยกว่าเงินทอนยกให้ก่อนจะเดินไป เปี๊ยกมองเงินนั่นด้วยสีหน้าเจ็บปวด ท้อแท้อย่างมาก...สักพักเปี๊ยกฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาเอาสร้อยพระไปจำนำ เพื่อเอาเงินมาคืนให้โอ่ง เพราะไม่อยากเบียดเบียนใครอีก แถมยังกำชับโอ่งห้ามไปไถ่คืนมาให้เขาอีก ไม่อย่างนั้นเขาจะเลิกคบ...

ในขณะที่ดอกแก้วยังร่าเริงยินดีที่เปี๊ยกจะเข้ามาทำงาน ที่ร้าน และต่อไปตนก็จะได้ทำงานด้วยกัน เรียมเห็นความดีใจของดอกแก้วแล้วอดเหน็บไม่ได้ “สงสัยดีใจเก้อแล้วมั้งคะ”

ดอกแก้วสะดุดหู สงสัยว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ จึงรีบไปซักถามชบา พอชบารู้ว่าเรียมหลุดปากออกมาจึงพยายามหาข้ออ้างว่า “นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ อาเตี่ยอาจจะเห็นว่าเปี๊ยกไม่เหมาะสมกับงานนี้ก็ได้ แต่พอถึงเวลาที่เปี๊ยกเรียนจบอาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกก็เป็นได้”

ดอกแก้วไม่อยากเชื่อว่าฮิ้มจะไม่ให้รับเปี๊ยกเข้าทำงาน เธอรีบไปถามฮิ้ม ชบาหนักใจอย่างมากเรียมเข้ามาขอโทษที่พลั้งปากออกไป ชบาหวังว่า ฮิ้มคงหาทางออกให้ได้...

แต่พอดอกแก้วถาม “อาเตี่ยเป็นคนไม่อนุญาตให้พี่เปี๊ยกทำงานกับพี่ตี๋ใหญ่ใช่ไหมคะ”

“อั๊วยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย จะว่าไป อั๊วอยากให้รับด้วยซ้ำ อาเปี๊ยกเป็นคนดี”

“งั้นจะเป็นใคร...” ดอกแก้วชักสงสัย

ฮิ้มว่าดอกแก้วคงเข้าใจผิด ดอกแก้วครุ่นคิด กลับมาที่เรือนเล็กด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่พูดคุยกับใคร เดินขึ้นห้องไป ชบาสบตากับเรียมและคิดว่าคงไม่มีอะไรแล้ว...แต่ไม่เป็นอย่างนั้น ดอกแก้วกลับมาดักรอตี๋ใหญ่กลับจากทำงาน ตี๋ใหญ่แปลกใจชวนเข้าไปคุยในบ้านเธอก็ไม่ไป

“ท่าทางจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแฮะ” ตี๋ใหญ่พูดล้อๆอย่างเอ็นดู

“ทำไมพี่ตี๋ใหญ่ไม่รับพี่เปี๊ยกเข้าทำงาน ทั้งๆที่รับปากแล้ว”

ตี๋ใหญ่อึดอัดใจ พยายามหาคำตอบที่ไม่กระทบใคร ว่าเป็นความต้องการของเปี๊ยกเอง ดอกแก้วสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไป...เสียงตี๋เล็กหัวเราะ

“ไง นางเอกงอนไปแล้วเรอะ ทำไมไม่นัดในห้องล่ะ จะได้หนีไปไหนไม่ได้”

ตี๋ใหญ่กำลังจะเดินเข้าบ้านหันขวับมาชกหน้าตี๋เล็กล้มคว่ำแล้วเดินไป ตี๋เล็กโกรธจัดตามจะเอาคืน แต่ต้องชะงักเมื่อ เจอฮิ้มนั่งจิบน้ำชาอยู่ จึงฟ้องฮิ้มว่าถูกตี๋ใหญ่ต่อย ฮิ้มกลับถามว่าต่อยกี่ที พอตี๋เล็กตอบว่าทีเดียว ฮิ้มบอกว่าน้อยไป เตียมเดินมาพอดีถามว่าคุยอะไรกัน ฮิ้มจึงบอกว่า



“อาเก๊าตี๋มันต่อยอาโซ้ยตี๋ทีเดียว อั๊วเลยบอกให้ต่อยอีก”

“อาเฮีย ลื้อทำไม่ถูก ลื้อไม่ยุติทัง”

“อาเก๊าตี๋เป็นคนมีเหตุผล ถ้าอีต่อยใครก็หมายความว่าไอ้คนนั้นมันสมควรโดนแล้วโดยเฉพาะไอ้โซ้ยตี๋” ฮิ้มพูดหน้าตาเฉย

เตียมเต้นผาง ฮิ้มจึงให้ตี๋ใหญ่เล่าถึงสาเหตุให้ฟัง แต่พอตี๋ใหญ่จะอ้าปาก ตี๋เล็กก็โวยวายขัดขึ้นเพราะรู้ว่าตนเป็นคนเริ่มก่อน แถมโวยเสร็จก็เดินหนีไปเสียดื้อๆ เตียมทำท่าจะตามลูกรักไป แต่ต้องชะงักกับเสียงสั่งเฉียบขาดของฮิ้ม

“ถ้าตามไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก”

เตียมโกรธมากแต่ไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่สะบัดหน้ากลับขึ้นห้องไปร้องไห้

ooooooo

ชบาเห็นดอกแก้วเก็บตัวเงียบในห้องจึงเข้ามาพูดคุยด้วย ดอกแก้วโกรธตี๋ใหญ่ด้วยเข้าใจว่าเขาเปลี่ยนใจไม่ให้เปี๊ยกมาทำงานด้วย ชบารู้สึกผิดอยากจะสารภาพแต่ก็พูดไม่ออก

ในที่สุดชบาก็ตัดสินใจคุยกับเปี๊ยกด้วยเรื่องนี้ เธอขอร้องให้เปี๊ยกบอกดอกแก้วว่าเขาไม่อยากทำงานกับตี๋ใหญ่เอง เปี๊ยกรู้ทันทีว่าชบาคือผู้อยู่เบื้องหลังเพราะไม่ต้องการให้เขาใกล้ชิดดอกแก้ว ซึ่งเปี๊ยกก็เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ที่รักและเป็นห่วงลูกสาว เขาจึงยินดีทำตามที่ชบาซึ่งเป็นผู้มีพระคุณของเขาขอร้อง

เปี๊ยกเดินออกมาจากบ้านเจอดอกแก้วกลับจากโรงเรียนพอดี เขาถือโอกาสพูดคุยทำความเข้าใจกับเธอเรื่องที่ชบาขอร้องเมื่อสักครู่ แต่ไม่กล่าวอ้างกระทบถึงใคร

ดอกแก้วสงสัยทำไมจู่ๆเปี๊ยกถึงพูดเรื่องนี้ ถามเขาว่าใครบอก หรือว่าพี่ตี๋ใหญ่

“คุณตี๋ใหญ่จะมาบอกผมทำไม ผมไม่มีความสำคัญขนาดนั้นหรอกครับ ผมเองยังเกรงใจคุณตี๋ใหญ่แทบแย่ที่ต้องปฏิเสธเขา”

ดอกแก้วไม่อยากเชื่อ เปี๊ยกเลยต้องหาข้ออ้างขึ้นมาอีก บอกว่าทางโรงแรมให้ตนทำงานเต็มตัวหลังเรียนจบ ดอกแก้วหน้างอย้อนถามว่าพ่อของตนก็มีพระคุณทำไมไม่มาช่วยงาน แล้วเธอก็คิดไปเองว่าทางโรงแรมคงให้เงินมากกว่า เปี๊ยกอึดอัดลำบากใจแต่ก็ยอมให้เธอเข้าใจไปอย่างนั้น

ดอกแก้วผิดหวังเสียใจกลับมาร้องไห้กับชบา รำพึงรำพันว่าเกลียดเปี๊ยก ไม่นึกว่าเขาจะเห็นแก่เงิน เห็นคนอื่นดีกว่า...ชบาพูดไม่ออกเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นไร จึงได้แต่ปลุกปลอบดอกแก้ว และลึกๆก็สงสารเปี๊ยกเหมือนกัน

ooooooo

เปี๊ยกกลับบ้านด้วยจิตใจที่เศร้าหมองไม่อยากพูดคุยกับใคร เขาตั้งใจจะหลบเข้าห้องอยู่เงียบๆคนเดียว แต่หงวนร้องทักและหยิบซองบนหลังตู้มาส่งให้

“เปี๊ยก อาลืมบอกไป เมื่อวานแม่เขาส่งจดหมายมาแน่ะ”

“ขอบคุณครับ” เปี๊ยกรับจดหมายของแม่เข้าไปอ่านในห้อง “เปี๊ยก...หมวยเล็กไปแล้วนะ แม่เห็นเก็บเสื้อผ้าเลยถามว่าไปไหน เขาบอกว่าจะกลับบ้านเพราะทนความเงียบเหงา ความลำบากไม่ได้ต่อไปแล้ว...ไอ้ความเงียบเหงาน่ะอาจใช่ แต่ความลำบากน่ะไม่เป็นความจริง เพราะอยู่กินครบสามเวลา และก็ไม่เคยให้เงินช่วยเหลืออะไรด้วย ซึ่งแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเห็นว่าเป็นเมียต้อย”

เปี๊ยกพับจดหมายใส่กระเป๋าเสื้อ ถอนใจเดินออกจากห้อง แล้วก็เจออาหงวนเข้าอีก หงวนอยากรู้ว่าเสียงเขียนจดหมายมาว่าอย่างไรบ้าง เปี๊ยกไม่อยากให้อารู้เรื่องหมวยจึงตอบเลี่ยงไม่ค่อยตรงคำถามนักว่าแม่สบายดี

“แล้วนั่นจะไปไหน” หงวนถามทันทีที่เห็นเปี๊ยกจะออกจากบ้าน

“ไปธุระหน่อยครับ”

“ธุระเยอะจริงนะหมู่นี้” หงวนตะโกนไล่หลังประชดหลานชายด้วยความหมั่นไส้

ooooooo

เปี๊ยกตัดสินใจมานั่งรอต้อยที่กระท่อม เห็นต้อยขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาก็ถามว่าไปเอารถมาจากไหน ต้อยบอกว่าเสี่ยจั๊วให้ยืม

“ตกลงนี่เอ็งทำงานกับเสี่ยจั๊วหรือวะ”

“ใช่...คนไม่มีความรู้อย่างข้าจะให้ไปทำอะไรได้ เสี่ยให้เฝ้าโรงบิลเลียดก็วิเศษแล้ว เอ็งมีเรื่องอะไรถึงให้ไอ้พรไปตามข้ามา”

“แม่ข้าเขียนจดหมายมาบอกว่าหมวยเล็กกลับมาแล้ว”

“อะไรนะ!” ต้อยตกใจและแปลกใจว่าเป็นไปได้ยังไง ทำไมตนไม่รู้เรื่องเลย...

ส่วนหมวยพอออกจากบ้านแม่ของเปี๊ยกมาก็ตัดสินใจหอบเสื้อผ้ากลับไปบ้าน เจ๊ส้วนเห็นลูกสาวก็โผเข้ากอดด้วยความดีใจ

“แม่ดีใจเหลือเกินที่เอ็งกลับมา เอ็งไปอยู่ไหนมาวะ”

หมวยโกหกว่าไปอยู่บ้านเพื่อนแต่ไม่บอกว่าเป็นใคร เจ๊ส้วนไม่ติดใจเพราะหวังว่าลูกสาวกลับมาจะได้ตบแต่งไปกับเส็งเสียที แต่หมวยเกรงว่าเส็งคงโกรธและไม่อยากมองหน้าตนอีก

“ไม่หรอก เขารักเอ็งจะตาย เขาบอกแม่ว่าจะรอจนกว่าเอ็งกลับมา แล้วเอ็งล่ะ ว่ายังไง”

“ถ้าไม่ได้อยู่กับคนที่เรารัก หมวยก็ขออยู่กับคนที่รักเรา และก็ให้ความสุขกับเราได้ทุกอย่างดีกว่า มันอาจจะพอชดเชยกันได้”

พูดไปแล้วหมวยถอนใจ พยายามทำสีหน้าให้สดชื่น เพราะรู้แล้วว่าไม่มีทางเอาชนะใจเปี๊ยกได้ ก็ไม่ขอทนกัดก้อนเกลือกินกับต้อยอีกต่อไป

ooooooo
พอรู้เรื่องจากเปี๊ยก ต้อยดึงดันจะไปตามหมวย กลับมา เปี๊ยกห้ามไว้และให้ตอบก่อนว่า ถ้าหมวยไม่ยอมกลับจะทำอย่างไร ต้อยไม่อยากเชื่อว่าหมวยจะทิ้งตน ถึงอย่างไรต้องไปถามให้ได้ เปี๊ยกจึงขอเป็นคนขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปให้

หน้าบ้านหมวย มีผู้คนสัญจรไปมา ต้อยตะโกนเรียกให้หมวยออกมา หมวยตกใจละล้าละลัง เจ๊ส้วนให้ลูกสาวอยู่ในบ้าน ตนออกไปรับหน้าเอง

“มาตะโกนโหวกเหวกอะไรแถวนี้เฮอะ”

“ผมมาหาหมวย”

“หมวยไม่ได้อยู่ที่นี่”

“ไม่จริง...”

“ไอ้ต้อย ฉันไม่แพ่นกบาลแกก็บุญแล้ว บังอาจพาลูกสาวฉันหนี ไอ้เปี๊ยกก็เหมือนกันเป็นพ่อสื่อพ่อชักเจ้ากี้เจ้าการดีนัก”

เปี๊ยกดึงต้อยให้กลับ แต่ต้อยไม่ยอม ตะโกนเรียกหมวยให้ออกมาไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งเธอยอมออกมาแล้วบอกให้เขากลับไป ตนยอมรับว่าต้อยเป็นคนดี แต่ตนทนกัดก้อนเกลือกินไม่ไหวจริงๆ ต้อยถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เปี๊ยกตบไหล่เบาๆเชิงปลอบ แล้วชวนให้กลับบ้าน...หมวยเข้ามาในบ้าน นั่งกอดเข่าครุ่นคิดสงสารต้อย เจ๊ส้วนเตือนว่าผู้ชายน่ะลืมง่ายแถมย้ำ

“เฮียเส็งเขายังรักเอ็งอยู่นะ”

“ทั้งๆที่รู้ว่าหมวยหนีตามต้อยไปน่ะเหรอ”

เจ๊ส้วนยืนยันว่าใช่ ทำให้หมวยตัดสินใจเลือกเส็ง เจ๊ส้วนดีใจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่...

วันรุ่งขึ้น ขณะที่เปี๊ยกกำลังจัดของในร้าน ดอกแก้วเดินเข้ามาด้วยความลังเล เปี๊ยกหันมาเจอรีบดึงเธอออกไปจากร้าน แล้วถามว่ามากับใคร ดอกแก้วตอบว่ามาคนเดียว เปี๊ยกตกใจ

“เดี๋ยวคนรู้จักเห็นเข้า คุณหนูจะเสียหายนะครับ...มีใครรู้หรือเปล่าว่ามาที่นี่” พอเห็นดอกแก้วส่ายหน้า เขาจึงถามแล้วมาทำไม ดอกแก้วอ้างว่ามาซื้อผลไม้ เขาไม่เชื่อ

ดอกแก้วมองหน้าเปี๊ยกถามอย่างจริงจัง “อะไรทำให้พี่เปี๊ยกเปลี่ยนไป”

“ผมก็เป็นของผมอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว”

“ที่เห็นแก่เงินมากกว่าความผูกพันน่ะเหรอ”

“คุณหนูคงหมายถึงที่ผมเลือกทำงานโรงแรมแทนที่จะทำกับคุณตี๋ใหญ่”

“ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ”

“ยังมีอีกหลายอย่างที่คุณหนูไม่รู้เกี่ยวกับผม...อย่าคิดว่าคุณหนูรู้จักผมดี ผมไม่ชอบทำงานอุดอู้อยู่แต่ในร้านผ้าทั้งวัน ผมชอบทำงานโรงแรมเพราะได้รู้จักคนเยอะแยะ ที่สำคัญเงินเดือนก็มากกว่า ความก้าวหน้าก็มากกว่า...”

“พอที...” ดอกแก้วทนฟังไม่ไหว

“คุณหนูมาที่นี่เพราะต้องการให้แน่ใจไม่ใช่หรือว่าผมคิดยังไง”

“หนูรู้จักพี่เปี๊ยก พี่เปี๊ยกไม่ใช่คนอย่างนั้น”

“ก็เพิ่งพูดอยู่หยกๆว่าคุณหนูไม่ได้รู้จักผมดีอย่างที่คิด อย่างเรื่องอำภาศรีนั่นก็ใช่”

“หมายความว่า...พี่เปี๊ยกมีอะไรกับเขาจริงๆ...”ดอกแก้ว เห็นเปี๊ยกยิ้มนิดๆรู้สึกผิดหวังสุดๆ “พี่เปี๊ยก...หนูคงคิดไปเองจริงๆว่าหนูรู้จักพี่เปี๊ยกดีกว่าใคร”

“คุณหนูก็เคยได้ยินไม่ใช่หรือว่า จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้หยั่งถึง” เปี๊ยกยังยิ้ม
ทำให้ดอกแก้วเสียใจ หันหลังกลับวิ่งหนีไป เปี๊ยกมองตามด้วยสีหน้าสลดลง...

ooooooo

ในขณะที่เปี๊ยกกำลังซื้อโจ๊กจะเอาไปให้ต้อยที่กระท่อม เส็งยกพวกไปทำร้ายต้อย เพราะแค้นที่พาหมวยหนีไป เส็งพลั้งมือแทงต้อยจนตายอยู่หน้ากระท่อม เปี๊ยกถือถุงโจ๊กเดินมา ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเส็งกับพวกเดินสวนไปอย่างมีพิรุธ

พอมาถึงกระท่อม เห็นต้อยนอนเลือดท่วมอยู่ที่พื้น เปี๊ยกตกใจทิ้งถุงโจ๊ก น้ำตาไหลพรากเข้ามาช้อนร่างเพื่อนเขย่าให้ฟื้นก่อนจะตะโกนก้อง “ไอ้เส็ง ไอ้กวง ข้าจะลากเอ็งเข้า ตะรางให้ได้”

โอ่ง เฮง หน่อน และเกรียงตามมาที่โรงพยาบาล เห็นเปี๊ยกยืนมองศพต้อย ขบกรามแน่นด้วยสายตาเคียดแค้น “ไอ้ต้อย ข้าจะเอาเลือดไอ้เส็งมาเซ่นเอ็งให้ได้”

“ไม่มีประโยชน์ เพราะนอกจากมือเอ็งจะเปื้อนเลือดแล้ว เอ็งยังต้องติดคุกฐานฆ่าคนตายอีก สะใจได้เดี๋ยวเดียวเท่านั้น สู้จัดการมันตามกฎหมายไม่ได้ ข้าสัญญาว่าจะจับไอ้เส็งมารับโทษให้ได้” เกรียงเตือนสติเปี๊ยก...โอ่ง เฮงและหน่อนเห็นด้วย

ทั้งเส็งกับกวงโดนตำรวจไล่ล่า ต้องหนีไปกบดานในโรงแรมจิ้งหรีด และให้ผ่องกับแผ้วหาทางหนีทีไล่ให้ ผ่องกับแผ้วนัดแนะจะเอารถมารับตอนทุ่มตรง

ooooooo

พอแทนไททราบข่าว รีบมาหาดอกแก้วที่บ้าน เรียมเข้ามาเมียงมองทำทีคอยรับใช้ เพราะเกรงแทนไท จะชักชวนให้พบกับเปี๊ยกอีก แทนไทอึกอักไม่พูดอะไร ดอกแก้วเข้าใจจึงบอกเรียม

“หนูไม่ใช้อะไรพี่เรียมแล้ว หนูจะคุยกับพี่ต้น... ตามลำพัง” ดอกแก้วเน้นคำ

เรียมจำใจเดินออกไป แทนไทจึงบอกเรื่องที่ต้อยถูกแทงตายดอกแก้วตกใจเป็นห่วงว่าเปี๊ยกต้องเสียใจมากๆจึงขอให้แทนไทพาไปวัดด้วย เธอวิ่งไปขออนุญาตชบาไปงานศพต้อย

“อย่าไปเลยลูก หนูไม่ได้รู้จักสนิทสนมอะไรกับนายต้อยนั่นสักหน่อย”

“พี่ต้อยเป็นเพื่อนสนิทของพี่เปี๊ยก หนูรู้ว่าพี่เปี๊ยกเสียใจมาก หนูอยากไปปลอบเขา”

“เปี๊ยกไม่ใช่เด็กๆนะจ๊ะ แล้วก็เป็นผู้ชายด้วย หนูไม่ต้องไปปลอบโยนอะไรเขาหรอก”

ดอกแก้ววิงวอน ชบาไม่อยากให้ลูกไปใกล้ชิดเปี๊ยกอีก แต่จำต้องยอมโดยตนจะไปด้วย ดอกแก้วดีใจรีบไปแต่งตัว...

เรียมออกมาเมียงมองว่าจะไปไหนกัน พอแทนไทบอกว่าจะไปงานศพต้อย เรียมตกใจเพราะเห็นกันมานานเหมือนกัน ชบากับดอกแก้วแต่งชุดดำลงมา ชบาสั่งเรียมไว้ ถ้าฮิ้มถามหาให้บอกว่าตนกับลูกไปงานศพ

ไม่พ้นสายตาเผยไปได้ เผยวิ่งตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยมารายงานเตียม ตี๋เล็กได้ยินหัวเราะสมน้ำหน้า
“แหงล่ะซี เพื่อนลูกเขยนี่ จะเลือกลูกเขยทั้งทีดันเลือกไอ้เปี๊ยก ตาต่ำยิ่งกว่าตาตุ่ม อั๊วดีกว่ามันตั้งเยอะ ดันมองข้าม”

“เจ้าค่ะ ในโลกนี้ไม่มีใครดีเลิศประเสริฐศรีเท่าคุณตี๋เล็กอีกแล้ว...เสียแต่ไม่ค่อยมีใครเห็น”
ตี๋เล็กกำลังยิ้มเชิดอย่างภูมิใจ ต้องชะงักเพราะฟังๆดูเผยชมหรือด่ากันแน่ เตียมถามเผย

“โอ๊ย ระดับคุณตี๋เล็กนี่ไม่ต้องด่าแล้วเจ้าค่ะเขารู้กันหมด” เผยหัวเราะคิกคักๆ แต่พอเงยหน้ามาเห็นเจ้านายเขม้นมองก็รีบหุบปาก ก้มหน้านิ่ง

ooooooo

มาถึงวัด แทนไทพาดอกแก้วกับชบาเดินตรงไปที่ศาลาไม่ทันไร หมวยลงจากแท็กซี่มายืนเศร้าๆสักพัก ก่อนจะสูดลมหายใจราวกับทำใจก่อนจะเดินตรงไปเช่นกัน

บรรยากาศในงานศพ เพื่อนๆช่วยกันประดับประดาดอกไม้หน้าโลงศพต้อย เปี๊ยกยืนมองรูปเพื่อนด้วยแววตาสะเทือนใจสุดๆ แทนไทเข้ามาเรียกเปี๊ยกเพื่อบอกว่าชบากับดอกแก้วมา เปี๊ยกหันมาสบตาดอกแก้ว เขารับรู้ได้ว่าเต็มไปด้วยการปลอบโยนเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง ชบามองสายตาสองคนอย่างไม่สบายใจ พอเห็นลูกสาวขยับเข้าหาเปี๊ยก เธอจึงขยับตามทันที ทำเป็นเข้าไปแสดงความเสียใจ เปี๊ยกยกมือไหว้ชบา เธอส่งซองทำบุญให้ ดอกแก้วหยิบของตัวเองออกมายื่นให้ด้วย เปี๊ยกสบตาเธออีกครั้ง ในลักษณะอดโหยหาอาวรณ์ไม่ได้ ชบาเห็นสายตานั้นแต่ไม่พูดอะไร หันมาชวนดอกแก้วไปกราบพระแล้วเคารพศพ

หมวยเดินหน้าเศร้าเข้ามา หงวนเห็นจึงเรียก...หมวยจับมือหงวนให้รู้ว่าตนเสียใจ หงวนให้ไปเคารพศพ ชบาดึงดอกแก้วขยับออกมา หมวยมองรูปต้อยน้ำตาไหลพราก กำธูปยกมือไหว้

“ต้อย...หมวยขอโทษ หากชาติหน้ามีจริง ขอให้ต้อยเกิดมาสบายกว่านี้ มีความสุขกว่านี้ รักใครก็ขอให้เขารักตอบอย่าได้อาภัพเหมือนชาตินี้เลย” หมวยปักธูปลุกขึ้นไปเคาะโลงร้องไห้

เกรียงมาถึงในขณะที่พระกำลังสวด เปี๊ยก โอ่ง หน่อนและเฮง มองเกรียงเหมือนถามว่าจับเส็งกับพวกได้ไหม เกรียงสบตาเปี๊ยกพยักหน้าเล็กน้อย ทุกคนโล่งใจ เส็งกับพวกถูกจับขณะขึ้นรถผ่องกับแผ้วหนี ตำรวจจึงจับได้ยกแก๊ง

ระหว่างกรวดน้ำ ดอกแก้วเข้ามาแตะแขนเปี๊ยกร่วมด้วยคน ชบาอยากห้ามแต่พูดไม่ถนัด พอเดินกลับมาที่รถ ดอกแก้วเปรยกับแทนไทว่า ท่าทางหมวยจะเสียใจมาก

“ครับ...แต่มันก็สายเกินไป”

“ยังดีที่จับคนร้ายได้” ชบาโล่งใจ

“หมวยเลยไม่ได้อยู่กับใครสักคน สามีเก่าถูกแทงตาย สามีใหม่ติดคุก”

“นี่ยังไงแม่ถึงบอกว่า ผู้หญิงเราจะเลือกคู่ครองก็ต้องเลือกให้ดี” ชบาถือโอกาสสอน...



ทุกคนในวัดแยกย้ายกันกลับ เปี๊ยกขออยู่เป็นเพื่อนต้อยอีกสักพัก หมวยอยากอยู่ด้วย แต่หงวนดึงให้กลับ เปี๊ยกนึกถึงอดีตที่ผ่านมา ที่เขาร่วมทุกข์สุขกับต้อย จนคนดูแลจะปิดศาลา เขาจึงต้องกลับ

ooooooo

เวลาผ่านไป...ดอกแก้วเรียนจบ เข้ามากราบฮิ้ม ชบายืนปลื้มใจอยู่ข้างๆ ฮิ้มถามลูกสาวว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญ ดอกแก้วกลับตอบว่า

“อาเตี่ยให้ดอกแก้วมามากแล้ว ดอกแก้วไม่อยากได้อะไรเลยค่ะ นอกจากขอให้อาเตี่ยอายุยืน หายจากการเจ็บไข้ได้ป่วย ร่างกายแข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของดอกแก้วไปนานๆ”

“ชื่นใจอาเตี่ยจริงๆ อาชบา...ลื้อสั่งสอนอบรมลูกได้ดีมาก ไม่เหมือนอาเตียมเกียง”

ชบาเห็นตี๋ใหญ่หน้าเสีย รีบแก้ให้ว่า “คุณนายใหญ่ก็อบรมสั่งสอนโกวิทได้ดีนะคะ”

“อาโกวิทอีดีเองต่างหาก อาเตียมเกียงไม่ได้สั่งสอนหรอก คนที่อีสั่งสอนก็คืออาตี๋เล็ก แล้วลื้อดูสิว่ามันเป็นยังไง”

เผยมาแอบฟัง เบิ่งตาโพลงรีบแจ้นไปฟ้องเตียม “ไอ้หยา... อาเฮียก็หล่าอั๊วว่าสองลูกไม่ลีน่ะสิ”

“ถูกเผงเลยเจ้าค่ะ”

“หนอยแน่ะ อั๊วปวกใจนัก ทังไมอีไม่พูกมั่งว่าอาตี๋เล็ก เป็งนักเรียงนอก”

“ก็นั่นน่ะซีเจ้าคะ อีเผยน่ะยังฟังไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”

“ลื้อไปฟังต่อสิว่าพวกมังคุยกังว่ายังไงอีก”

“เจ้าค่ะ เดี๋ยวอีเผยจะกลับมารายงานเป็นฉากๆ ให้เห็นความเข้มข้นยิ่งกว่าของเดิมอีกเจ้าค่ะ” เผยรีบวิ่งกลับไปแอบฟังที่ห้องรับแขกต่อ
สี่คน ฮิ้ม ชบา ตี๋ใหญ่ และดอกแก้วยังคุยกันอยู่ ดอกแก้วอ้อนฮิ้มว่า “ของขวัญอาเตี่ยดอกแก้วไม่อยากรบกวน แต่อยากได้ของขวัญพี่ตี๋ใหญ่ต่างหาก”

“ได้เลย แล้วเฮียจะหามาให้ ดอกแก้วอยากได้อะไรล่ะ”

ไม่ทันจะตอบ เตียมโผล่เข้ามาโวย “อาเฮีย ทังไมลื้อต้องหาว่าอั๊วเลี้ยงอาตี๋เล็กไม่ลีล่วย”

“อีเผยล่ะสิ” ฮิ้มหันไปมองเผยเชิงตำหนิ

“อย่าโทกมัง อั๊วเลี้ยงมังให้เป็งบ่าง มังก็ทังตางหน้าที่เท่านั้ง”

“เจ้าค่ะ อีเผยแค่ทำตามคำสั่ง”

“ถ้าลื้อยังขืนทำหน้าที่บ่างต่อไป อั๊วจะไล่ลื้อออก” ฮิ้มคาดโทษเผย

เตียมโวยวายไม่ยอมให้ไล่เผยออก ฮิ้มรำคาญ ลุกขึ้นชวนชบากับดอกแก้วออกไป เตียมรีบถามว่าจะไปไหน

“ก็ไปคุยกันต่อที่บ้านอาชบาน่ะสิ คุยกันที่นี่มันร้อนหู”

“อาเฮีย...” เตียมโอดโอย

“เฮียอย่าไปเลยค่ะ เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่ ฉันกับลูกจะกลับไปก่อน”

“อาเตี่ยอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ใหญ่นะคะ”

“ลื้อไม่ต้องมาทังเป็นคงลี”

ฮิ้มหันมาทำหน้าเซ็งถามชบาว่ามันน่าอยู่ไหม ตี๋ใหญ่ตัดปัญหา ชวนฮิ้มเข้าห้องพักผ่อน เตียมโวยตี๋ใหญ่อีกคนว่าเป็นลูกนอกคอก ฮิ้มหันกลับมาเอ็ด

“อาเตียมเกียงถ้าลื้อยังอาละวาดฟาดหัวฟาดหางไม่หยุด อั๊วจะไปอยู่ที่บ้านอาชบาเดี๋ยวนี้”

เตียมเต้นผาง ชบากับดอกแก้วเลี่ยงกลับไป ตี๋ใหญ่พาฮิ้มเข้าห้อง เผยช่วยพัดวีให้เจ้านายใจเย็นลง

ooooooo

ผ่านไปสองวัน ตี๋ใหญ่ถือช่อดอกกุหลาบและ กล่องของขวัญมาที่เรือนชบา เข้ามาเจอชบากำลังถักนิตติ้งอยู่ เขาชะงักรู้สึกเขินเล็กน้อย เรียมมองของในมือ ตี๋ใหญ่รีบบอก

“เอ้อ...ผมเอามาให้น้องน่ะครับ สัญญากับแกไว้แล้ว”

ชบาให้ตี๋ใหญ่ไปพบดอกแก้วอยู่หลังบ้าน เรียมมองหน้าชบาก่อนจะเปรยๆว่าถ้าจะยังไงๆอยู่ ชบาพยักหน้าเห็นจริง เรียมว่าดีเหมือนกัน แต่ชบาแย้ง

“เถ้าแก่คงไม่ชอบเท่าไหร่หรอก เพราะทั้งโกวิทแล้วก็ยัยหนูได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องกัน”

เรียมถามว่าชบาคิดอย่างไร เพราะมองสีหน้าเธอไม่ออก ชบานิ่งครุ่นคิด...

ดอกแก้วนั่งเหม่อลอยอยู่ ตี๋ใหญ่เข้ามายืนมองด้วยแววตาซาบซึ้ง จนเธอรู้สึกตัวหันมาทัก ตี๋ใหญ่รีบกลบความรู้สึกเข้ามานั่งข้างๆแล้ววางของให้ “ของขวัญที่เรียนจบ”

“ขอบคุณค่ะ หอมจัง สวยด้วย ในกล่องนี่อะไรคะ”

ตี๋ใหญ่ให้เปิดดูเอง ดอกแก้วแกะออกดูเห็นว่าเป็นช็อกโกแลตก็ดีใจ พอเงยหน้ามาเห็นตี๋ใหญ่มองจ้องอยู่จึง ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“เปล่า...เมื่อกี้ตอนเข้ามา พี่เห็นดอกแก้วใจลอย กำลังคิดอะไรอยู่หรือ”

“หนูเรียนจบ ทุกคนมายินดีกันหมด ขาดแต่พี่เปี๊ยกคนเดียว...หรือว่าเขาไม่รู้...”

ตี๋ใหญ่สะอึก อับจนถ้อยคำ พอดอกแก้วถามว่า“พี่ตี๋ใหญ่ว่าเขารู้ไหมคะ”

“อาจจะยังไม่รู้” ตี๋ใหญ่ข่มความน้อยใจตอบออกไป

“หนูว่าเขาพยายามหลบหน้าหนู”

ตี๋ใหญ่ทนความสะเทือนใจไม่ไหว ลุกขึ้นบอกว่าเขาจะไปแล้ว ดอกแก้วยังอยู่ในอิริยาบถเดิม ยิ่งทำให้เขาน้อยใจสุดๆเดินจากไป...ตกค่ำ ดอกแก้วโทร.หาแทนไท

“พี่ต้น นี่ดอกแก้วนะ พี่ต้นรู้หรือเปล่าว่าใครๆเขาก็แสดงความยินดีที่หนูเรียนจบแล้ว ขาดอยู่คนเดียว”

“คือคุณเปี๊ยก” แทนไทรู้ทัน

“ใช่ แต่พี่ต้นไม่ต้องไปบอกเขาหรอกนะ”

“ทำไมล่ะ”

“เดี๋ยวเขาจะหาว่าหนูทวงของขวัญ”

“ตกลง...ไม่บอกก็ไม่บอก”

“แค่นี้แหละค่ะ หนูโทร.มาบ่นเฉยๆ” ดอกแก้ววางสายแล้วถอนใจ

ไม่นาน วันต่อมา แทนไทขับรถมารับดอกแก้วหน้าบ้าน ตี๋เล็กออกกำลังกายอยู่ที่สนามเห็นแล้วหงุดหงิดอิจฉา ที่ดอกแก้วให้ความสนใจแทนไทมากกว่าตน

พอขึ้นรถ แทนไทถามทันที “น้องดอกแก้วบอกคุณน้าชบาว่ายังไงคะ”
“ก็บอกตามตรงว่า พี่ต้นจะพาไปทานไอติม เอ๊า...พี่ต้นถามทำไมคะ”

“เปล่าครับ”

“ไม่เชื่อ พี่ต้นจะพาดอกแก้วไปไหน”

“ไม่ได้พาไปขายก็แล้วกัน” แทนไทขับรถพาดอกแก้วมาในที่ที่หนึ่งริมคลอง แล้วพาเธอเดินไป เห็นเปี๊ยกยืนถือช่อดอกแก้วอยู่ใต้ต้นไม้ “นั่นไง...”

“พี่ต้น...พี่หลอกดอกแก้วมาพบอีตาคนนั้นเหรอคะ”

“พี่จะไปรอที่รถนะ”

“ดอกแก้วจะกลับ”

“ตกลงกันเองแล้วกัน” แทนไทเดินเลี่ยงไป

ดอกแก้วจะเดินตาม  เปี๊ยกเข้ามาจับข้อมือไว้ “คุณหนูครับ”

“ปล่อย เค้าจะกลับแล้ว”

“ผมมีของขวัญให้คุณหนู” เปี๊ยกส่งช่อดอกแก้วให้

“ไม่เห็นอยากได้” ดอกแก้วชำเลืองมองแวบหนึ่ง

“เพราะมันไม่มีค่าเหมือนของขวัญจากคนอื่นใช่ไหมครับ”

“หนูไม่ได้คิดถึงราคาค่างวด น้ำใจคนให้ต่างหากที่สำคัญกว่า”

“ดอกแก้วเป็นดอกไม้ที่ผม...รักที่สุด ผมจึงมอบให้คุณหนูในโอกาสที่คุณหนูเรียนจบเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกนิดแล้วนะครับ” เปี๊ยกมองดอกแก้วด้วยสายตาอ่อนโยน

ดอกแก้วสบตา รับช่อดอกแก้วมาก่อนจะขอบคุณเขา เปี๊ยกถามว่าจะเรียนอะไรต่อ

“อาเตี่ยกับแม่ อยากให้เรียนบัญชี แต่หนูชอบคณะอักษรศาสตร์”

“เรียนบัญชีจะได้ช่วยธุรกิจครอบครัว” เปี๊ยกนั่งลงข้างดอกแก้ว

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นล่ะค่ะ” ดอกแก้วใจเย็นลง เงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนยอมรับว่าชีวิตนี้ต้องทำเพื่อครอบครัวที่มีพระคุณ

เปี๊ยกมองดอกแก้วด้วยสายตาซาบซึ้งใจ แทนไทเห็นภาพสองคนปรับความเข้าใจกัน เขาถอนใจพึมพำคนเดียว “ขอให้สองคนนั่นเข้าใจกันเสียที กามเทพต้นจะได้หมดหน้าที่ ไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดอยู่อย่างนี้”

เวลาผ่านไป เปี๊ยกบอกให้ดอกแก้วกลับได้แล้วดอกแก้วหันมามองอย่างน้อยใจ

“พี่เปี๊ยกไล่หนูเหรอคะ”

“เปล่า แต่คุณชบาจะดุเอา”

“ทำไมหมู่นี้พี่เปี๊ยกไม่ค่อยไปที่บ้านหนูคะ”

“ผมไม่ค่อยว่าง...ไป กลับได้แล้ว” เปี๊ยกตัดบทลุกขึ้น

ดอกแก้วยอมลุกตามอย่างเนือยๆ ทั้งสองเดินมาที่รถ ดอกแก้วบอกเปี๊ยกว่า “หนูจะเก็บดอกแก้วช่อนี้ไว้ในสมุด จะไม่ทิ้งเลยตลอดชีวิต”

เปี๊ยกชะงักหันมองดอกแก้วอย่างปลื้มใจ ดอกแก้วเดินเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีกจนมาขึ้นรถ

ooooooo

ความสุขใจชั่วครู่ที่เปี๊ยกได้รับจากดอกแก้ว ทำให้เขาต่อสู้ชีวิตได้ต่อไป แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่มีหวังจะคู่ควรกับเธอเลย แต่ก็ยินดีที่จะเฝ้ามองเธอมีครอบครัวที่สุขสมบูรณ์ เขาเห็นแล้วว่าแทนไทเหมาะสมกับเธอที่สุด แต่ดอกแก้ว เคยบอกเขาอย่างขำๆว่า

“พี่เปี๊ยกคิดว่าพี่ต้นชอบหนูหรือคะ”

“ใช่ คุณต้นถึงได้เทียวไปเทียวมา บริการคุณหนูทุกอย่าง”

“พี่ต้นเขารักคนอื่น”

“ใคร”

“บอกไม่ได้หรอกค่ะ ไม่งั้นเขาโกรธหนูตายเลย”

“ถ้าอย่างนั้น เขาจะมาคอยตามเฝ้าคุณหนูแจทำไม”

“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ...” ดอกแก้วเปลี่ยนไปสนใจเรื่องอื่น ไม่พูดถึงเรื่องแทนไทอีก

แม้เปี๊ยกจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกของดอกแก้วที่มีต่อแทนไท แต่เขาก็ไม่เห็นใครที่จะดูแลเธอได้ดีเท่าแทนไทอีกแล้ว... แต่ก็ยังมีอีกคนที่คิดแบบเดียวกับเปี๊ยกคือฮิ้ม

ในสวนหน้าบ้านชบา เรียมยกของว่างและน้ำชามาวาง ฮิ้มกับชบานั่งคุยกัน ฮิ้มซักถามเรื่องของดอกแก้วเพราะเห็นว่าเรียนจบ ม.ปลายแล้ว

“เรื่องลูกชายผู้กำกับกับอาดอกแก้วไปถึงไหนแล้ว”

“ก็ไม่เห็นไปถึงไหนนี่คะ ดูเขาเป็นเพื่อนกันดี”

“ผู้หญิงกับผู้ชายเป็นเพื่อนกันได้ที่ไหน คบกันนานๆ แบบนี้ ลูกสาวเราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบนะ”

“ดอกแก้วเพิ่งจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย อายุก็ยังน้อย”

“งั้นก็ต้องถามว่าจะเอายังไงกันแน่ หมั้นหมายกันไว้ก่อนก็ได้”

“แต่เราเป็นฝ่ายหญิงนะคะ พูดไปมันจะไม่ดี”

“งั้นก็ถามอาดอกแก้ว ถ้าอาต้นมีท่าที อีก็ต้องบอกได้”

“ฉันก็เคยเลียบๆเคียงๆถามเหมือนกันค่ะ แต่แกบอกว่าไม่มีอะไร”

“งั้นลื้อก็ต้องถามใหม่ คาดคั้นเอาความจริงให้ได้”

ชบารับคำด้วยความลำบากใจ...ไม่รอดพ้นสายตาเผยไปได้ เผยแล่นไปรายงานเตียม ซึ่งกำลังพยายามจะถักนิตติ้งด้วยความลำบากยากเย็น แต่ไหมพรมกลับพันกันยุ่งเหยิง

“ไอ๊หยา ทังไมมังพังกังไปหมกวะ...”

“คุณนายใหญ่เจ้าขามัวแต่มาจับเชือกขยุกขยุยอย่างนี้ ไม่ทันเขาแน่เจ้าค่ะ”

“เขาเรียกถักนิตติ้ง อั๊วเห็งนังชบามังถักให้อาเฮีย อั๊วเลยเกิกไอเลียบังเจิก จะทังมั่ง”

“โอ๊ย คุณนายเล็กเขาไม่ได้ถักนิตต้งนิตติ้งแล้วละเจ้าค่ะ ตอนนี้เขาเชิญเถ้าแก่ไปรับประทานของว่างที่บ้านเขาแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“ไอ๊หยา...”

“รีบไปเลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องมัวแต่ไอ๊หยาแล้ว”

เตียมทิ้งไหมพรมรีบเดินจ้ำออกไป...ชบากำลังรินน้ำชาส่งให้ฮิ้ม

“ขอบใจ...อาชบา อั๊วมีเรื่องสำคัญจะบอกลื้อ”

“เรื่องยัยหนู” ชบาดักคอ

“ไม่ใช่”

ไม่ทันที่ฮิ้มจะพูดอะไร เสียงเตียมขัดขึ้นมา “อาเฮีย...”

“ลื้อมาทำไม”

“เชิญคุณนายใหญ่นั่งก่อนค่ะ ฉันจะไปบอกให้เรียมจัดของว่างมาเพิ่ม”

“ไม่ต้อง” ฮิ้มบอกในขณะที่เตียมให้ไปเอามาเลย ชบามองสองคนไปมาตกลงจะให้ตนทำอย่างไร ฮิ้มเสียงเฉียบ “ไม่ต้องไป...”

“ไปเลย” เตียมพูดพร้อมกับฮิ้มอีกครั้ง ทำให้ฮิ้มมองหน้าเตียมอย่างโกรธๆ

“อาเตียมเกียง ลื้อมาที่นี่ทำไม หรือว่าจะมาอยู่บ้านนี้ อั๊วจะได้ให้อาชบาไปอยู่ตึกใหญ่”

“ไอ๊หยา...” เตียมร้องเสียงหลง พร้อมๆกับที่เผยร้องตาเถร

“ว่าไง จะเอายังไงก็บอกมา อั๊วขี้เกียจจะรอ”

“อาเฮีย...อั๊วทังผิกคิกร้ายอาลาย ลื้อถึงล่ายทังร้ายจิกใจอั๊วคาหนากนี้ อาโซ๊ยตี๋ถึงจาซุกซงตางปาสาเหล็กๆไปบ้าง แต่อีก็ยังเป็งลูกแท้ๆของลื้อ แต่อาหลอกแก้ว...”

“พอที...” ฮิ้มฉุนจัดตัดบทให้เตียมหยุด

ชบาไม่อยากให้เป็นเรื่องจึงขอให้ฮิ้มกลับตึกใหญ่ไปก่อน  “ฉันไม่ได้โกรธหรือประชดประชัน แต่ฉันคิดว่า คุณนายใหญ่พูดถูก เฮียไม่ควรทำให้คุณนายใหญ่เสียใจ”

“ลื้อไม่ต้องมาทังเป็งนางเอก” เตียมหันมาแหวใส่

ชบาพยายามข่มอารมณ์ให้นิ่ง หันมาขอร้องฮิ้มอีกครั้ง “เฮียคะ...”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อั๊วจะไม่อยู่ทั้งบ้านเล็กบ้านใหญ่ ไปอยู่ข้างนอกดีกว่า”

“อาเฮีย...”เตียมโอดครวญมองฮิ้มลุกเดินไป แล้วหันมาต่อว่าชบา“เพราะลื้อคงเลียวอีนังเมียน้อย”

ชบาข่มใจเดินเลี่ยงเข้าบ้าน เผยรีบยุให้เตียมตามไปราวีให้กระเจิง เตียมหันมาตวาดใส่ “ลื้อก็เหมืองกัง อีนังบ่าง ช่างยุยงส่งเสริมลีนัก”

“อีเผยไม่ได้ยุยงนะเจ้าคะ แค่ส่งเสริมเท่านั้นเอง” เผยวิ่งตามเตียมกลับตึกใหญ่

ooooooo

ด้วยความหงุดหงิด ฮิ้มโทร.เรียกตี๋ใหญ่ให้มารับเขาเดี๋ยวนี้...ชบานั่งซึมด้วยความเหนื่อยใจ เรียมเห็นเข้ามาถามอย่างห่วงใยว่าไม่สบายหรือ

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่”ชบาเปรยออกมา

“งั้นก็แปลว่าปะทะคารมกับคุณนายใหญ่มา โธ่เอ๊ย อุตส่าห์บุกมาถึงนี่”

“เรียม...ห้ามพูดอย่างนี้นะ ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็เป็นฝ่ายผิดมาตั้งแต่ต้น ฉันถึงได้มาชั่งใจว่า ถึงเวลาหรือยังที่จะไปจากที่นี่”

“หากคุณชบาไป จะยิ่งยุ่งไปใหญ่เจ้าค่ะ เถ้าแก่คงต้องตามหาคุณนายใหญ่ก็จะยิ่งหงุดหงิดทะเลาะกันไปใหญ่โต”

“อาจจะไม่เป็นอย่างนั้น”

“เป็นแน่นอนค่ะ เชื่อเรียมเถอะ”

ชบายิ่งกลุ้มใจ...

ในขณะเดียวกัน เผยกำลังเอาใจเตียม รินน้ำชาให้

“เจียะเต๊ให้ใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะ”

“ใจเย็งยังไง อั๊วจาทงไม่ไหวอยู่เลี้ยว”

“งั้นเอายังงี้เจ้าค่ะ...”เผยคิดแผนการสักพักแล้วบอกว่า

“หางานอดิเรกทำซิเจ้าคะ”

“มังเป็งยังไง งางอาหลิเหลกของลื้อ”

“เป็นแบบนี้เจ้าค่ะ”เผยทำท่าประกอบการอธิบาย เหมือนจั่วไพ่เตียมตั้งอกตั้งใจฟัง

ooooooo
ตอนที่ 14


ตี๋ใหญ่หน้าตาตื่นเดินเข้ามาในบ้าน พบเตียมแต่งตัวกำลังจะออกจากบ้าน บอกเขาว่าจะไปคลายเครียด ตี๋ใหญ่มองแม่ตัวเองเดินไปกับเผยอย่างงงๆ พอเข้ามาหาฮิ้ม เห็นฮิ้มแต่งตัวพร้อมสรรพแถมบอกว่าจะพาไปไหนก็ได้ให้พ้นจากบ้านนี้ พูดพลางเดินลิ่วๆออกไป...

พอเปี๊ยกรู้ว่าชบาไม่อยากให้เขาใกล้ชิดดอกแก้ว เขาจึงไม่ค่อยไปที่บ้าน ดอกแก้วอยากพบเปี๊ยกต้องใช้วิธีส่งจดหมายผ่านแทนไท...เปี๊ยกเปิดจดหมายออกอ่านข้อความว่า

“พี่เปี๊ยก ทำไมหมู่นี้ถึงได้พบตัวยากเย็นเหลือเกิน ดีแต่ว่าพี่ต้นยอมทำตัวเป็นบุรุษไปรษณีย์ให้ ดอกแก้วมีเรื่องจะปรึกษา ถ้าหากพี่เปี๊ยกยังรักยังห่วงดอกแก้วอยู่ พี่เปี๊ยกต้องมาพบหนูให้ได้นะคะ ถ้าไม่อย่างนั้น พี่เปี๊ยกอาจจะไม่ได้เห็นดอกแก้วอีกตลอดไป”

เปี๊ยกครุ่นคิดจะไปดีหรือไม่ไปดี ไม่ทันไร แทนไทมาทวงจดหมาย เปี๊ยกอ้างว่าต้องรีบไปทำงาน แทนไทคว้าแขนทันที

“ไม่ได้ยินหรือไงว่าผมมาทวงจดหมาย”

“ผมยังไม่ได้เขียนเลย”

แทนไทให้ไปเขียนเดี๋ยวนี้ แต่เปี๊ยกว่าเขาต้องไปทำงาน แทนไทไม่ยอม “ถ้าผมไม่ได้จดหมายตอบน้องดอกแก้ว คุณก็ไม่ได้ไปทำงานแน่ จะขวางอยู่อย่างนี้แหละ”

เปี๊ยกสบตาแทนไทที่ดูท่าทางเครียดและเอาจริง...สุดท้ายแทนไทได้จดหมายมายื่นให้ดอกแก้วแถมจะรอให้เธอตอบจดหมายอีกต่างหาก ดอกแก้วเกรงใจให้เขากลับไปทำงานดีกว่า แทนไทจึงบอกว่า เลิกงานตอนเย็นเขาจะมาใหม่ ดอกแก้วเดินออกไปส่งแทนไทที่รถ เรียมชะเง้อมองอย่างสงสัย รีบมารายงานชบา

“ไม่ทราบว่าจดหมายอะไรเหมือนกันค่ะ แต่ต้องไม่ใช่ของคุณต้นแน่นอน”

“หรือว่า...จะเป็นของเปี๊ยก” ชบาชักสงสัย

เรียมว่าไม่น่าจะเป็นคนอื่น ชบาอยากรู้ว่ามีความลับอะไรนักหนาถึงต้องติดต่อกันทางจดหมาย...ดอกแก้วเข้าห้องปิดประตูล็อก เอาจดหมายเปี๊ยกออกมาอ่าน เปี๊ยกเขียนอย่างตัดรอนว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้ปรึกษาแทนไท ท่าทางผลักไสเธอเต็มที่ ดอกแก้วอ่านจบน้ำตาไหลพราก...

คืนนั้น แทนไทต้องมาหาเปี๊ยกที่บ้าน เพื่อถามว่าเขียนอะไรถึงดอกแก้ว ทำให้เธอร้องไห้จนตาบวม “ทำไมคุณเขียนจดหมายเหมือนไม่มีเยื่อใยกับน้องดอกแก้วเลย”

“คุณไม่รู้อะไรแล้วอย่าพูด” เปี๊ยกข่มความขมขื่นในใจ

“ผมว่าผมรู้ ผมถึงได้พูด”

“ถ้าคุณรู้ คุณก็ต้องเข้าใจว่าผมทำในสิ่งที่เหมาะสมที่สุด และดีที่สุด”

แทนไทถามว่าสำหรับใคร เปี๊ยกตอบสำหรับทุกคน แทนไทแย้ง “แต่ไม่ใช่ดอกแก้วแน่”

“สำหรับคุณหนูแล้วก็ผมด้วย” เปี๊ยกย้ำ

แทนไทมองไม่เชื่อ เปี๊ยกตัดบทว่าหมดธุระแล้วให้แทนไท กลับไป แต่แทนไทว่าเขายังไม่หมด เปี๊ยกสวน “คุณต้น เท่าที่ผมเสนอหน้าไปพบกับคุณหนูในระยะหลังๆโดยที่คุณคอยเป็นตัวกลางตลอดมานี่ มันก็ทำให้ผมแย่พออยู่แล้ว อย่าทำให้ผมเกลียดตัวเองมากไปกว่านี้เลย”

“น้องดอกแก้วจะเลิกเรียนแล้ว” แทนไทบอกเท่านี้เปี๊ยกถึงกับชะงัก แทนไทให้ไปถามเอง

วันรุ่งขึ้น แทนไทวางแผนให้ดอกแก้วขออนุญาตชบาไปงานวันเกิดของเขา ชบารู้ทันพอแทนไทมารับ จึงแกล้งพูดคุยด้วย แล้วถามว่าเปี๊ยกไปด้วยหรือเปล่า แทนไทสะอึกก่อนจะรับว่าไป ชบาพยักหน้าเชิงกำชับ “ฝากน้องด้วยนะ อย่าลืมว่าน้าไว้ใจต้น”

พอสองคนออกไป ชบาก็เปรยกับเรียมว่า ท่าทางแทนไทไม่ได้รักชอบดอกแก้ว แถมทำตัวเป็นพ่อสื่อพ่อชัก ชบาคิดว่าตนคงต้องเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ดอกแก้วรู้จักหลานชายพี่บุญนำ ทั้งหน้าตาดี ความรู้ดี หน้าที่การงานก็ดี ฐานะไม่ต้องห่วง...เรียมหัวเราะคิก เพราะถ้าดีพร้อมขนาดนั้นก็เหมาะสมคู่ควรกันอย่างยิ่ง

แทนไทขับรถมาเรื่อยๆ สีหน้าแววตาดูเคร่งขรึมจนดอกแก้วทักว่ามีอะไรหรือเปล่าแทนไทไม่อยากให้ดอกแก้ว ไม่สบายใจจึงปฏิเสธว่าไม่มีอะไร จนมาถึงที่นัดเปี๊ยกไว้ แทนไทรอในรถ

ดอกแก้วเดินมาหยุดตรงหน้าเปี๊ยกไม่รอช้าที่จะต่อว่า “หนูเฝ้าคิดอยู่ตลอดเวลาว่าทำไมพี่เปี๊ยกถึงทำตัวห่างเหินหนู แล้วหนูก็พบว่า พี่เปี๊ยกยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องความแตกต่างของฐานะความเป็นอยู่ระหว่างเรา ทั้งๆที่ตอนหนูเด็กๆ พี่เปี๊ยกไม่เคยเอามาเป็นอารมณ์เลย”

เปี๊ยกอ้างว่าตอนนั้นดอกแก้วยังเด็ก ดอกแก้วสวน “แล้วไงคะ...หนูเองก็เคยบอกพี่เปี๊ยกว่า เราสองคนไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย หนูไม่ได้สูงส่งดิบดีมาจากไหน”

“อย่าพูดอย่างนั้น คุณหนูเป็นลูกเถ้าแก่กับคุณชบา”

“ก็แค่ลูกที่เขาเก็บตกมาเลี้ยง”

“ถ้าเถ้าแก่กับคุณชบาได้ยิน ต้องเสียใจมาก...คุณหนูมีอะไรจะปรึกษาผมหรือครับ” เปี๊ยกถามเมื่อเห็นดอกแก้วนิ่งเงียบไป

“หนูคิดว่าจะไปเรียนต่อเมืองนอก พี่เปี๊ยกคิดว่าดีไหมคะ” ...เปี๊ยกถึงกับชะงักงันไป...

ooooooo

รถของแทนไทขับเข้ามาส่งดอกแก้วหน้าเรือนเล็ก

ดอกแก้วก้าวลงมาแล้วโบกมือส่งจนเขาขับรถออกไป

ตี๋ใหญ่เดินมาพอดีมองภาพนั้นด้วยสีหน้าครุ่นคิดแล้วเดินกลับตึกใหญ่ เข้ามานั่งหลับตาถอนใจ ไม่ทันไร มีเสียงกระแอมดังขึ้น เขาลืมตามองเห็นตี๋เล็กยืนยิ้มเยาะอยู่

“ไงเฮีย เห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าล่ะซี ถึงได้มานั่งละห้อยละเหี่ยเพลียฮาร์ตอยู่อย่างนีิ้...น้าน น้าน จี้กลางใจดำพอดี เมื่อกี้อั๊วเห็นไอ้เลี่ยนมันมาส่งนังดอกแก้ว” ตี๋เล็กยิ่งยั่วเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆของพี่ชาย

“อย่าเรียกดอกแก้วว่านัง”

ตี๋เล็กจึงเปลี่ยนมาเรียก อี...ตี๋ใหญ่โกรธไล่ให้ไปไหนก็ไป แต่ตี๋เล็กกลับบอกว่าจะวางแผนให้ “ถ้าเปลี่ยนจากอั๊วเป็นลื้อปล้ำ มันอาจจะยอมก็ได้”

ตี๋ใหญ่โมโหขยับจะชก แต่ตี๋เล็กโดดหลบเพราะระวังตัวอยู่แล้ว แถมลูบผมทำท่ากวนว่าทำคุณบูชาโทษ ถ้าอยากให้ช่วยเมื่อไหร่ให้บอก พูดจบรีบเดินหนีพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย...

พอกลับมาตอนหัวค่ำ ชบาก็ทักว่าไม่สนุกหรือ ดอกแก้วตอบว่างั้นๆ ไม่อยากกลับดึกกลัวโดนบ่น ชบาแขวะว่าดี...กลัวให้ตลอด ดอกแก้วยิ้มๆขอตัวขึ้นนอน แต่พอเข้ามาในห้องสีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นเศร้านึกถึงตอนที่คุยกับเปี๊ยก เธอถามเขาว่าจะไปเรียนต่อเมืองนอกดีไหม เปี๊ยกย้อนถามว่าชบากับฮิ้มว่าอย่างไร  รู้ทั้งรู้ว่าต้องไม่อยากให้ไป เขาให้เธอเชื่อฟังทั้งสองท่าน

“หนูอยากถามความเห็นของพี่เปี๊ยก”

“ผมไม่มีความเห็น”

“พี่เปี๊ยกเกลียดหนูมากหรือคะ ถ้าเกลียดหนูมากนักก็บอกมาเลย หนูจะได้ไม่มาให้เห็นหน้าอีก” ดอกแก้วน้ำตาไหลพราก

“คุณหนู...” เปี๊ยกตกใจ เห็นดอกแก้วเดินหนี เขารีบไปดึงตัวเธอ

ดอกแก้วเสียหลักเซมาปะทะอกเปี๊ยก เขาแพ้ใจตัวเองกอดเธอไว้แน่น ดอกแก้วยังฟูมฟายว่าตนทำผิดคิดร้าย

อะไร ถึงได้รังเกียจตน เปี๊ยกละล่ำละลักว่า ไม่จริง เขาไม่เคยคิดอย่างนั้น

“แล้วทำไมกว่าจะพบกันได้แต่ละทีแสนยากเย็น หนูต้องตามตื๊อพี่เปี๊ยกเหมือนผู้หญิงไร้ยางอาย”

เปี๊ยกประคองหน้าดอกแก้วปราม “อย่าพูดอย่างนั้น คุณหนูเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ถ้าเป็นดอกไม้ คุณหนูก็ควรคู่กับแจกันแก้วเจียระไนที่สูงค่าพอกัน ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะมาปักไว้ในแจกันกระเบื้องราคาถูก”

“หนูเป็นแค่ดอกหญ้าที่บังเอิญโชคดี”

“ไม่ คุณหนูเป็นดอกฟ้าต่างหาก และผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณหนูดำรงฐานะนั้นไว้ตลอดไป” ...ดอกแก้วฟังแล้วซาบซึ้ง ซบอกเปี๊ยกด้วยความเศร้าเสียใจกับชะตาชีวิตตัวเอง

ooooooo

คิดทบทวนแล้ว ตี๋ใหญ่ตัดสินใจเดินมาที่เรือนเล็กเพื่อสารภาพกับชบาว่าเขารักดอกแก้ว เขาสมควรบอกเธอหรือไม่ ชบาไม่ได้รังเกียจแค่เตือนว่าดอกแก้ว รู้จักเขาในฐานะพี่ชายมาแต่เล็ก ตี๋ใหญ่อยากลองเสี่ยงดู ไม่อยากอยู่กับความไม่แน่ใจไปตลอดชีวิต สู้ให้รู้แน่ชัดไปเลยดีกว่า

“ถ้ายังงั้นก็ตามใจ เธอเป็นคน