กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

[ช่อง 3] เรือนหอรอเฮี้ยน





เรือนหอรอเฮี้ยน


ออกอากาศ : ทุกวันศุกร์ เวลา 20.30 น. วันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางช่อง 3
บทประพันธ์โดย : ณัชภีม
บทโทรทัศน์โดย : ณัชภีม
กำกับการแสดงโดย : ตรัยยุทธ กิ่งภาภรณ์


รายชื่อนักแสดง


หลุยส์ สก๊อตต์  รับบท ตะวันฉาย
สุษิรา แอนจิลีน่า         รับบท รัตติกาล/หม่อมเจ้ามาลา
รวิชญ์ เทิดวงส์          รับบท หลวงบวรสงคราม
มนตรี เจนอักษร          รับบท หาญกล้า
ดวงตา ตุงคะมณี          รับบท คุณหญิงภัทรา
โชติมา นวคุณากร         รับบท พัดชา
ภูดิศ สุริยวงศ์          รับบท พิชญ์
ภัทรภณ โตอุ่น          รับบท ตะวันรอน
วิรากานต์ เสณีตันติกุล         รับบท พิไลพร (หนูดี)
สุคนธวา เกิดนิมิตร         รับบท กระทง
นิธิชัย ยศอมรสุนทร         รับบท กระทิง


เรื่องย่อ เรือนหอรอเฮี้ยน

              ในปี พุทธศักราช 2453 หลวงบวรสงคราม (รวิชญ์ เทิดวงส์) ได้วางแผนกับชาวต่างชาติเพื่อยึดแผ่นดินไทยแต่ถูกจับได้จึงพาพวกหลบหนีโดยชิงตัว หม่อมเจ้ามาลา (สุษิรา แอนจิลีน่า) ท่านหญิงที่หลวงบวรสงครามเตรียมการแต่งงานไปด้วย หม่อมเจ้ามาลาหมดรักหลวงสงครามแล้วเพราะรู้ความจริงจึงฆ่าหลวงบวรสงครามและตนเองตายตามไป ปีพุทธศักราช 2553 คฤหาสน์จันทราสุสานร้างกลางเขาที่สิงสถิตย์ของหลวงบวรสงครามและสมุนทั้งสอง กระทิง        (นิธิชัย ยศอมรสุนทร)
              รัตติกาลกับตะวันฉายได้รับการความช่วยเหลือจาก พัดชา (โชติมา    นวคุณากร) และ พิชญ์ (ภูดิศ สุริยวงศ์) เพื่อนสนิท กระทิงและกระทงพยายามทำร้ายรัตติกาลแต่ตะวันมาช่วยได้ทุกครั้ง ทำให้ความรักของเขายิ่งสุกงอมมากขึ้น คุณหญิงได้สั่งให้ตะวันแต่งงานกับ พิไลพร หรือ หนูดี (วิรากานต์ เสณีตันติกุล) ตะวันจึงหาโอกาสที่จะแต่งงานและจัดเตรียมเรือนหอ โดยให้ ตะวันรอน (ภัทรภณ โตอุ่น) ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องคอยขัดขวางหนูดี
               ด้านหลวงบวรสงครามปลอมตัวเองเป็นมนุษย์ เพื่อเสนอภาพยนตร์ให้รัตติกาลเล่นเป็นนางเอกหวังจะเอาวิญญาณแต่ไม่สำเร็จ ในวันที่รัตติกาลแต่งงานกับตะวันฉาย กระทงได้ปลอมตัวเป็นคนเพื่อให้รัตติกาลดื่มยาพิษและนำวิญญาณไปพร้อมกับนำร่างไปซ่อนไว้ที่คฤหาสน์ หลวงบวรสงครามได้พยายามให้รัตติกาลระลึกชาติที่แล้ว ส่วนตะวันตั้งใจมากตามหารัตติกาลที่คฤหาสน์ แต่คุณหญิงภัทรา ผู้เป็นแม่ไม่ยอม และยื่นคำขาดให้เลือกระหว่างผู้หญิงที่ตายไปแล้วกับเรือนหอ ตะวันฉายจึงเลือกเรือนหอและยุติการค้นหาหวังว่าวันหนึ่งรัตติกาลจะกลับมาตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้ก่อนแต่งงาน
รัตติกาลรู้ว่าปิ่นปักผมของหม่อมมาลาเป็นอาวุธที่หลวงบวรสงครามหวั่นกลัวจึงขโมยและหนีออกมาอยู่ที่เรือนหอและพยายามทำให้ตะวันรู้ว่าตนอยู่ โดยการเข้าสิงพัดชาเพื่อเตือนตะวันให้ระวังหลวงบวรสงคราม พิชญ์เสนอให้ใช้ปิ่นปักผมของหม่อมมาลาจัดการกับหลวงบวรสงคราม ตะวันจึงไปตามหาร่างของรัตติกาลที่ป่าจันทรา ตะวันเกือบจะถูกหลวงบวรฆ่าตายรัตติกาลจึงตัดสินใจมาช่วยจนวิญญาณจะสลายต้องรีบกลับสู่ร่าง
                รัตติกาลจะกลับเข้าสู้ร่างได้ทันเวลาหรือไม่ และจะได้แต่งงานกับ ตะวันฉาย หรือไม่ ต้องติดตามชม “เรือนหอ รอเฮี้ยน”

ที่มา :

เรื่องย่อแบบละเอียด ละครเรือนหอรอเฮี้ยน

ที่มา :

ตอนที่ 1


ตะวัน​ฉาย หนุ่ม​มาด​กวนเซอร์ๆ แต่​เท่ ลูก​ชาย​เศรษฐี​เจ้าของ​ตลาด​ร้อย​ล้าน เพิ่ง​เรียน​จบ​จาก​อเมริกา และ​กำลัง​เดินทาง​กลับ​ประเทศ เขา​ดวง​ดี​ที่​ได้​อัพเกรด​จาก​ชั้น​ประหยัด​มา​เป็น​ชั้น​เฟิร์สคลาส เพราะ​ความ​ผิด​พลาด​ใน​การ​ออก​ตั๋ว​ของ​พนักงาน

เขา​เดิน​ตาม​แอร์โฮสเตส​ไป​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส​อย่าง​เท่ แอร์โฮสเตส​ฉีก​ยิ้ม​ให้​ตลอด​เวลา​ตาม​สโลแกน​ของ​สาย​การ​บิน​ซัน​ไช​น์​ที่​ว่า “การ​ให้​บริการ​ที่​ดี​ที่สุด เพื่อ​การ​เดินทาง​ที่​ดี​ที่สุด และ​รอย​ยิ้ม​พิมพ์ใจ”

แต่​รอย​ฉีก​ยิ้ม​ของ​แอร์โฮสเตส​ที่​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ตลอด​เวลา​ที่​เธอ​ให้​บริการ​นั้น กลับ​ทำให้​เขา​รู้สึก​อึดอัด​ กระทั่ง​บาง​ครั้ง​สยอง​มาก​กว่า​อบอุ่นเป็น​กันเอง ดังนั้น เมื่อ​เธอ​พา​เขา​มา​นั่ง​ตาม​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​และ​ฉีก​ยิ้ม​ให้​อีก​ที​ก่อน​เดิน​ไป ตะวันฉาย​มอง​ตาม​พึมพำ​แหยงๆ

“กว่า​จะ​ถึง​เมือง​ไทย​สงสัย​จะ​เหงือก​แห้ง”

แต่​ใน​ความ​โชค​ดี​ของ​ตะวัน​ฉาย ก็​มี​โชค​ร้าย​แฝง​อยู่​และ​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา​หา​เขา...

ระหว่าง​ที่​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใน​ช่อง​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว​นั่นเอง...

รัตติกาล นัก​แสดง​สาว​สวย​ดาวรุ่ง​ในฟาก​ฟ้า​บันเทิง​ของ​ไทย ก็​เดิน​เชิด​เข้า​มา เธอ​มา​ทำ​งาน และ​กำลัง​จะ​เดินทาง​กลับ​ใน​เที่ยว​บิน​นี้​เช่น​กัน แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​เดิน​มา​ส่ง​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส เธอ​บอก​แม​รี่​ว่า อยาก​พักผ่อน​ให้​แม​รี่​กลับ​ไป​ที่นั่ง​ของ​ตัว​เอง​ได้​แล้ว

แม​รี่​บ่น​อุบอิบ​ว่า​มา​ก็​มา​ด้วย​กัน กลับ​ก็​กลับ​ด้วย​กัน​ทำไม​ตน​ไม่ได้​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส​ด้วย​กัน รัตติกาล​อ้าง​ว่า ตน​เหนื่อย​มาก​อยาก​พักผ่อน​ต้องการ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​มากๆ พอดี​แอร์โฮสเตส​มา​ตาม​บอก​ว่า​ชั้น​ประหยัด​เชิญ​ทาง​นี้ แม​รี่​เลย​เดิน​หน้า​ง้ำ​ตาม​ไป

ตะวัน​ฉาย​ยัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใส่​ที่​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว พอ​ยัด​ได้​สำเร็จ​ก็​จะ​นั่ง​ เป็น​เวลา​ที่​รัตติกาล​เจอที่นั่ง​ของ​ตัว​เองหย่อนตัว​จะ​นั่ง​เหมือน​กัน

“โป๊ก!!” หัวต่อ​หัว​โขก​กัน​อย่าง​จัง จน​รัตติกาล​ร้อง​โอ๊ย ส่วน​ตะวัน​ฉาย​รีบ​ขอโทษ​ตาม​แบบ​สุภาพบุรุษ แต่​คำ​ขอโทษ​ของ​เขา​ไม่ได้​ทำให้​อีกฝ่าย​รู้สึก​ดี​เลย กลับ​ด่า​มา​อย่าง​หัวเสีย​ว่า

“ตา​อยู่​ที่​ตาตุ่ม​รึ​ไง ไม่​เห็น​เหรอ​ว่า​ฉัน​ยืน​อยู่​ตรง​นี้ ซุ่มซ่าม”

ถูก​เหวี่ยง​ใส่​ขนาด​นี้ ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​ใจเย็น​บอก​ว่า​ไม่​เห็น ขอโทษ​ที่​ไม่ได้​สนใจ

คำ​ว่า “ไม่ได้​สนใจ” บาด​อารมณ์​รัตติกาล​นัก ​ตวาด​ถาม​ว่า​รู้​ใช่​ไหม​ว่า​ตน​เป็น​ใคร ตะวัน​ฉาย​มอง​กวนๆด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​หรือ

“เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​ดาว​อังคาร​เหรอ​ยะ​ ถึง​ไม่​รู้จัก​ดารา​ดัง​อย่าง​ฉัน” รัตติกาล​หาง​ตา​ใส่​เหมือน​เห็น​เขา​เป็น​ตัว​ประหลาด แล้ว​ก็​โกรธ​จี๊ด​ขึ้น​มา​อีก​เมื่อ​เขา​บอก​ว่า​ไม่ได้​ใส่ใจ​อะไร​เรื่อง​นี้ มัน​ไร้​สาระ

รัตติกาล​หาเรื่อง​ด่า​เขา​แม้​กระทั่ง​เสื้อ​ที่​เขา​ใส่​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “เซ็กซ์​ปลอดภัย​ปกป้อง​โลก” ว่า​สมอง​คง​คิด​แต่​เรื่อง​นี้​เลย​กล้า​ใส่​เดิน​ไป​เดิน​มา​แบบ​นี้ เลย​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​อย่าง​เจ็บแสบ​ว่า

“ผม​สนับสนุน​เรื่อง​พวก​นี้​แล้ว​มัน​ผิด​ตรง​ไหน ถ้า​คุณ​มี​เซ็กซ์​ไม่​ระวัง ไม่​ป้องกัน​ตัว​โรค​เอดส์​ก็​ถาม​หา ยิ่ง​หน้าตา

ดีๆอย่าง​คุณย่ิง​ต้อง​ระวัง​ไม่​งั้น​ได้​พา​คน​ตาย​ตาม​อีก​เป็น​เบือ”     

รัตติกาล​เห​วอ​ไป​เลย อึ้ง​ไป​นาน​กว่า​จะ​ด่า​ออก​มา​ได้​ว่า​ไอ้​โรคจิต ประกาศ​ว่า​ตน​ยัง​เ​วอ​ร์​จิ้น​อยู่​หลุดปาก​ไป​แล้ว​รีบ​หยุด​กึก ตะวัน​ฉาย​หรี่​ตา​มอง​กวนๆทำ​เป็น​หู​ฝาด​ฟัง​ไม่​ชัด​ถาม​ว่า​อะไร​นะ​ไม่​น่า​เชื่อ ถาม​อย่าง​จงใจ​ให้​เธอ​พูด​ใหม่​ว่า “คุณ​บอก​ว่า​คุณ​เป็น​อะไร​นะ”

รัตติกาล​ตอบ​มั่ว​ไป​ว่า​ตน​เป็น​ดารา ดัง​ด้วย ตะวัน​ฉาย​ได้ที​ย้ำ​ว่า​ยิ่ง​เป็น​ดารา​ยิ่ง​ไม่​น่า​เชื่อ​ใหญ่​เลย ทำเอา​รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก พาล​ด่า​ว่า​โรคจิต หุบปาก​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​เลย​เปลี่ยน​เรื่อง​บอก​เธอ​ว่า ​เธอ​นั่ง​ที่​ของ​เขา​อยู่ รัตติกาล​มอง​เขา​แต่​หัว​จด​เท้า​ด้วย​สายตา​ที่​ดูถูก​ว่า​สาร​รูป​แบบ​นี้​หรือ​จะ​มา​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส พอดี​แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​ดู​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​ของ​รัตติกาล​แล้ว​ผาย​มือ​เชิญ​นั่ง​ใน​ที่​ถัด​ไป

ตะวัน​ฉาย​อมยิ้ม​ขำๆกับ​ความ​วี​น เหวี่ยงของ​รัตติกาล​แต่​สุดท้าย​ก็​ต้อง​จ๋อย​เพราะ​ตัว​เอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด ส่วน​รัตติกาล พอ​แอร์โฮสเตส​บอก​ที่นั่ง​ของ​เธอ​แล้ว เธอ​ก็​กระแทก​ตัว​ลง​นั่ง​อย่าง​หงุดหงิด​บ่น​อุบอิบ

“นี่​มัน​วัน​ดวง​ซวย​อะไร​ของ​ฉัน​เนี่ย...หือ!”

ส่วน​พวก​แอร์โฮสเตส​คน​อื่นๆที่​อยู่​แถว​นั้น คน​หนึ่ง​พูด​อย่าง​รับ​ไม่ได้​ว่า​ไม่​อยาก​เชื่อ​เลย​ว่า​นี่​คือ​เจ้าหญิง​ของ​วงการ​ตัว​จริง​เหวี่ยง​จน​น่า​หมั่นไส้ อีก​คน​บอก​ว่า

“ก็​นั่น รัตติกาล นางเอก​ที่​กำลัง​ฮอต​ไง ขึ้น​เครื่อง​มา​ไม่ทัน​ไร ชี​ก็​โวยวาย​ทะเลาะ​กับ​ผู้โดยสาร​คน​อื่น ซวย​จริงๆต้อง​มา​ดูแล​ผู้โดยสาร​แบบ​นี้”

แต่​ที่​แอร์​ทั้ง​สอง​พา​กัน​วิตก​กว่า​นั้น​คือ ข่าว​พาด​หัว​จาก​หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ว่า ดวง​ของ​รัตติกาล​ถึง​คราว​เคราะห์ ต่าง​วิตก กลัว​เธอ​จะ​พา​ซวย​กัน​ยก​ลำ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ไป​อัด​รายการ​เสร็จ ก็​ถูก​นักข่าว​รุม​กัน​สัมภาษณ์​ถาม​ว่า​ดวง​ของ​รัตติกาล​จะ​ถึง​เคราะห์​จริง​หรือ หมอดู​ย้อน​ถาม​ว่าหมอ​เคย​ทำนาย​ดวง​ดารา​คน​ไหน​ผิด​บ้าง นักข่าว​อีก​คน​ยิง​คำ​ถาม​ว่า รัตติกาล​ให้​ข่าว​ว่าหมอ​ตา​ทิพย์​อยาก​เกาะ​กระแส​เธอ​ดัง คราว​นี้​หมอ​ตอบ​ด้วย​เสียง​หัวเราะ

“หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ ฮิๆๆ”

จาก​นั้น​ตอบ​ว่า “หมอ​รู้...หมอดู​ดวง​ให้​เซ​เลบดังๆมา​หลาย​สิบ​ปี ดัง​อยู่​แล้ว​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เกาะ​ใคร​ดัง​อีก ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​ต้อง​ตาย​แน่ๆเพราะ​ดวง​เธอ​ถึงฆาต จะ​แก้​กรรม​ก็​ทำ​ไม่ได้ ตาย​ชัวร์ๆแบบ​หา​ศพ​ไม่​เจอ​ด้วย”

นักข่าว​จอม​ซอกแซก​ถาม​อีก​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไหร่​ พอ​จะ​ระบุ​แบบ​เห็นจะ​จะ​ได้​ไหมหมอดู​ทำ​หน้า​ขลังตอบ​ชั​วะ “ไม่​เกิน​วัน​เกิด​ปี​นี้​แน่ หมอ​เห็น​เต็มตา!!!”

ooooooo

บน​เครื่องบิน...เมื่อ​ได้ที่​นั่ง​เรียบร้อย​แล้ว แทน​ที่​เหตุการณ์​จะ​สงบก็​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​อีก​จน​ได้​ เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​หยิบ​คู่มือ​แนะนำ​การ​เอาชีวิต​รอด​ใน​สถานการณ์​ฉุกเฉิน​ขึ้น​มา​เปิด​ดู เสียง​พลิก​กระดาษ​ทำให้​รัตติกาล​รำคาญ ดึง​ที่​ปิด​ตา​ออก บอก​ให้​เงียบ​หน่อย​ตน​อยาก​พักผ่อน ตะวัน​ฉาย​แนะนำ​ว่า​ให้​เอา​อะไร​อุด​หู​เสีย​จะ​ได้​ไม่​
หนวกหู

เธอ​ถาม​อย่าง​หงุดหงิด​ว่า​หนังสือ​แบบ​นี้​จะ​ดู​ไป​ทำไม ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เผื่อ​ฉุกเฉิน​จะ​ได้​แก้​สถานการณ์​เอา​ตัว​รอด​ได้ ส่วน​คน​ไม่​อ่าน​ก็​คง​ไม่​รอด เขา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ดี​ก็​ถูก​ตบ​ผัวะ​ที่​ปาก รัตติกาล​ยิ้มเยาะ​อย่าง​สะใจ​แล้ว​ดึง​ที่​ปิด​ตา​ลง​จะ​พักผ่อน



ทันใดนั้น​ เครื่องบิน​สั่น​กระแทก​ปึงปัง รัตติกาล​ตกใจ​ร้อง​ลั่น “ว้าย​ยยยย...” เผลอ​โผ​ไป​ซบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เงย​หน้า​ขึ้น เห็น​เขา​หัวเราะ​หึๆเพราะ​ทุก​อย่าง​เป็น​ปกติ เขา​บอก​เธอ​ว่า​แค่​เครื่องบิน​ตก​หลุมอากาศ​ก็​ร้อง​ว้าย​แล้ว เธอ​แก้เกี้ยว​ด้วย​การ​คว้า​คู่มือ​ไป​อ่าน เขา​ถาม​กวนๆว่า​กลัว​ตาย​หรือ

รัตติกาล​หาง​ตา​ขวับ​ใส่​มอง​แบบ “ฝากไว้ก่อน” แล้ว​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​เอาหน้า​รอด​ไป​คราว​หนึ่ง

ระหว่าง​ทาง​ทั้ง​คู่​ยัง​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​ตลอด​เวลา กระทั่ง​เรื่อง​รัตติกาล​ทาน​สลัด​เหลือ​มากมาย​ก็​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​

ว่า​รู้​ไหม​ว่า​กว่า​ที่​ผัก​ต้น​หนึ่ง​จะ​โต​จน​ขนาด​นี้​ต้อง​สิ้น​เปลือง​ทรัพยากร​ไป​เท่าไร กิน​ทิ้ง​กิน​ขว้าง​แบบ​นี้​โลก​มัน​ถึง​ได้​ร้อน​อย่าง​ทุก​วัน​นี้​ไง

“ไอ้​โรคจิต​ตัว​พ่อ​ทำ​เป็น​รัก​โลก​ชอบ​ยุ่ง​เรื่อง​คน​อื่น​แบบ​นี้​ได้​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก​แน่”

“ถึงผม​ต้อง​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก ​แต่​ยัง​ไง​ก็​ยัง​ตาย​ช้า​กว่า​พวก​ดวง​ถึง​ฆาต​อย่าง​คุณ​แน่”

เป็น​เรื่อง​ทันที รัตติกาล​หา​ว่า​เขา​แช่ง ตะวัน​ฉาย

พยัก​เพยิด​ให้​เธอ​มอง​ไป​ที่​ผู้โดยสาร​สามี​ภรรยา​ที่นั่ง​ใกล้ๆกัน ทั้ง​สอง​กำลัง​วิพากษ์วิจารณ์​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​ทำนาย​อะไร​ไม่​เคย​พลาด​ ทั้ง​ยัง​วิตก​ว่า​บิน​มา​กับ​คน​ดวง​ถึงฆาต​แบบ​นี้​จับพลัดจับผลู​จะ​พลอย​ซวย​ไป​ด้วย

พอ​ฟัง​จับความ​ได้ รัตติกาล​แหว​ใส่​สอง​สามี​ภรรยา​ทันที​ว่า​ให้​เคารพ​สิทธิ​ส่วน​บุคคล​ด้วย ด่า​ว่า “นินทา​เผาขน​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า​ปากตลาด”

ขณะ​เรื่อง​กำลัง​จะ​บานปลาย​นั่นเอง เครื่องบิน​ก็​มี​สัญญาณ​ไฟ​เตือน​ให้​รัดเข็มขัด แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​กลับ​ที่นั่ง​และ​รัดเข็มขัด​ด้วย เพราะ​กัปตัน​แจ้ง​ว่า​เรา​กำลัง​บิน​เข้า​เขต​พายุ

สอง​สามี​ภรรยา​ที่​อ่าน​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​มอง​หน้า​กัน ฝ่าย​ภรรยา​พูด​เสียง​ดัง​ว่า

“เห็น​ไหม​คุณ...ดวง​ยัย​ดารา​นั่น​พา​เรา​ซวย​แน่”

ทันใดนั้น​เครื่องบิน​เริ่ม​สั่น สอง​สามี​ภรรยา​พนมมือ ​สวด​มนต์​ภาวนา รัตติกาล​จิก​เท้า​แน่น นั่ง​ตัว​เกร็ง ตะวัน​ฉายเหลือบ​มอง​ยิ้มๆ เธอ​รีบ​ทำ​เชิด​วางท่า​ว่า​ไม่​แยแส แต่​ที่แท้​ใจสั่น ตึกตัก...ตึก​ตัก...

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา เป็น​คฤหาสน์​เก่า​แก่​ทรง​ยุโรป​อายุ​ร่วม​ร้อย​ปี ตั้ง​อยู่​กลาง​ป่า​ที่​รก​ทึบ​ใน​ดง​พญาไฟ ดู​วังเวง

ที่​นี่ “หลวง​บวร​สงคราม” ชาย​หนุ่ม​หน้าตา​เคร่งขรึม​ใน​ชุด​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ​สมัย​พุทธศักราช 2453 ยืน​อยู่​ใน​มุมมืด​มอง​ภาพ​วาด​บน​ผนัง พึมพำ​เสียง​ทุ้ม​น่า​เกรงขาม

“ท่านหญิง​ของ​ข้า ใกล้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​กลับ​มา​หา​ข้า​เสียที ข้า​รอ​เวลา​นี้​มา​นาน​เหลือเกิน”

ครู่​หนึ่ง ​หลวง​บวร​สงคราม​ก้าว​ออก​จาก​มุมมืด ใบหน้า​ที่​หล่อเหลา​เมื่อ​ต้อง​แสงจันทร์​ที่​สาด​เข้า​มาก​ลับ​กลาย​เป็น​ใบหน้า​ของ​ผี​ตายซาก​ที่​โครงกระดูก​บน​หน้า​มี​เนื้อ​หนัง​ติด​รุ่งริ่ง​ดู​น่า​สยอง

หลวง​บวร​สงคราม คือ​นาย​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ 100 ปี​ก่อน มี​คน​รับ​ใช้​ใกล้​ชิด​คอย​รับ​ใช้​หลาย​คน ​หนึ่ง​ใน​นั้น​คือ​กระทิง ขุน​ทหาร​คู่ใจ ผู้​บ้า​พลัง บ๊อง และ​หูตึง เพราะ​เคย​โดน​แรง​ระเบิด​กระแทก​ที่​หัว

กระทง ข้า​รับ​ใช้​ส่วนตัว​ของหลวง​บวร​สงคราม​ที่​หลง​รัก​เจ้านาย​หัวปักหัวปํา ประคอง​ถาด​แก้ว​ไวน์​สูง​ที่​มี​เลือด​สี​แดง​เข้ม​อยู่​ใน​นั้น​เข้า​มา โดย​มี​กระทิง​เดิน​ตาม​มา​ด้วย แต่​พอ​หลวง​บวรฯ​ยก​แก้ว​จะ​ดื่ม​ก็​ชะงัก​เมื่อ​ได้​กลิ่น​เลือด​ใน​แก้ว มอง​อย่าง​ไม่​พอใจ​ทำท่า​จะ​ปา​แก้ว​ทิ้ง กระทง​รีบ​คว้า​ไว้​หัน​มา​ทาง​กระทิง​ถาม​ว่า​เอา​เลือด​อะไร​มา​ให้​คุณ​หลวง

กระทิง​ยก​ถุง​เลือด​ให้​ดู​อ้าง​ว่า​วัน​นี้​หา​เหยื่อ​หลง​ป่า​เข้า​มา​ไม่ได้​เลย​เอา​เลือด​บริจาค​มา​แทน คุณ​หลวง​โกรธ​จัด ทำให้​เขี้ยว​ค่อยๆงอก​ยาว​ออก​มา กระทง​ตกใจ​รู้​ว่า​คุณ​หลวง​กำลัง​ไม่​พอใจ​รีบ​ขอโทษ

“ขอโทษ​เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง   ต่อ​ไป​นี้ ดิฉัน​จะ​ให้​พวก​มัน​ไป​เอา​เลือด​มนุษย์​สดๆมา​ให้​เจ้า​ค่ะ และ​จะ​ห้าม​เอา​เลือด​บริจาค​มา​ให้​เจ้า​ค่ะ” พูด​แล้ว​กระทง​รีบ​ลากกระทิง​ออก​ไป

คุณ​หลวง​จ้อง​จิก​ตาม​ไป​นัยน์ตา​แดง​ก่ำ​เขี้ยว​งอก​ออก​มา​ยาว​ทำให้​ดู​ยิ่งน่า​​กลัว...

เมื่อ​ออก​มา​ข้าง​นอก กระทง​พา​กระทิง​ไป​หา​อี​สี​ดวง​และ​ไอ้​ริ​ด​สมุน​ของ​กระทง​และ​กระทิง สั่ง​ให้​รีบ​ไป​หา​เลือด​มนุษย์​มา​ให้​คุณ​หลวง​เดี๋ยวนี้ มิ​ฉะนั้น​จะ​ถูก​คุณ​หลวง​ลงโทษ ตบ​หัว​กระทิง​ที่​ยืน​มึน​อยู่​ให้​ตาม​ไป​ช่วย​หา​เลือด​มนุษย์​มา​ให้​คุณ​หลวง​ด้วย

ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​คฤหาสน์​จันทรา​นี้ คือ​มนุษย์​เมื่อ 100 ปี​ก่อน ที่​เวียน​ว่าย​รอ​คอย​วัน​แห่ง​ความ​หวัง

ooooooo

พายุ​ฝน​กระหน่ำ​ลง​มา​อย่าง​แรง ทำให้​เครื่องบิน​สั่น​สะเทือน​ไป​ทั้ง​ลำ รัตติกาล​นั่ง​ตัว​เกร็ง​เริ่ม​นับ...ลูก​แกะ​ตัว​ที่​หนึ่ง...ลูก​แกะ​ตัว​ที่​สอง...นับ​ไป​จน​เกือบ​ถึงตัว​ที่​สิบ ตะวัน​ฉาย​มอง​งงๆ พยายาม​เรียก​ให้​รู้สึก​ตัว​ก็​ไม่ได้​ยิน เลย​ตะโกน​กรอก​หู

“คุณ​ณณณณณ”

รัตติกาล​สะดุ้ง​โหยง​ตะคอก​ถาม​ว่า​มา​ตะโกน​ใส่​หู​ตน​ทำไม ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​กลัว​ตาย​จน​สติ​แตก​เลย​หรือ รัตติกาล​ไม่​ยอม​รับ​อ้าง​ว่า​ตน​อยาก​พักผ่อน​นอน​หลับ​สบาย​สัก​ตื่น เดี๋ยว​กัปตัน​ก็​พา​เรา​บิน​ผ่าน​พายุ​ได้

ทันใดนั้น​เอง เครื่องบิน​สั่น​และ​กระแทก​อย่าง​แรง รัตติกาล​ร้อง​ลั่น​หัน​ไป​ซบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ไม่​รู้ตัว พอ​รู้สึก​ตัว​ก็​ผละ​ออก​หัน​หน้า​หนี​แล้ว​เริ่ม​นับ​ลูก​แกะ​ต่อ ทำท่า​ผยอง​อย่าง​ไม่​ยอม​เสีย​ฟอร์ม

ผัว​เมีย​ที่นั่ง​ที่​ใกล้​กัน ต่าง​ตกใจ​หน้าซีด​ปาก​สั่น ฝ่าย​เมีย​กลัว​จน​สติ​แตก​หัน​ไป​ด่า​รัตติกาล​ว่า

“ฉัน​ไม่​น่า​จะ​ต้อง​มา​ซวย​แบบ​นี้​เลย เพราะ​เธอ​คน​เดียว...ดวง​​เธอ​กำลัง​จะ​ทำให้​พวก​เรา​ตาย​ทั้ง​ลำ”

เสียง​ด่า​ดัง​ลั่น​จน​ผู้โดยสาร​พา​กัน​หัน​มอง​ด้วย​สายตา​ที่​กล่าวโทษ​ว่า​เธอ​เป็น​ตัว​ซวย รัตติกาล​หน้าเสีย รีบ​หลับตา​นับ​ลูก​แกะ​ไม่​หยุด นับ​ไป​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​ที่​ห้า​ร้อย ตะวัน​ฉาย​ทน​ไม่​ไหว​บอก​ว่า​หัน​หน้า​มา​คุย​กับ​ตน​ดี​กว่า​บางที​อาจจะ​ทำให้​เธอ​หาย​กลัว​ได้ แต่​รัตติกาล​ไม่​สนใจ​หลับตา​นับ​ลูก​แกะ​ต่อ

ส่วน​คู่​โดยสาร​ผัว​เมีย​นั่ง​เกร็ง​หน้าซีด​ปาก​สั่น เมีย​พร่ำ​ถาม​อย่าง​รับ​ไม่ได้​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​ตาย​จริงๆแล้ว​หรือ ฝ่าย​ผัว​ปลอบ​ใจ​ว่า​ให้​ทำใจ​เสีย​เพราะ​เรา​ทำ​ประกันชีวิต​ไว้ ถ้า​เรา​ตาย​ลูก​เรา​เป็น​มหา​เศรษฐี​แน่ๆ

“เหรอ...งั้น​ฉัน​ขอ​สารภาพ​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ใช่​ลูก​คุณ” ตา​ผัว​ตกใจ​ร้อง​เสียงหลง​ถาม​ว่า​ว่า​ยัง​ไง​นะ ยัย​เมีย​เลย​ทำ​หน้าจ๋อย​สารภาพ​ว่า “ฉัน​ขอโทษ ก็​คุณ​ไม่ค่อย​ชอบ​ทำ​การบ้าน​กับ​ฉัน ถ้า​ไม่ได้​คุณ​ประกิต​ฉัน​คงต้อง​เฉา​แน่ๆ”

“ไอ้​ประกิต...ทนาย​เรา​น่ะ​เหรอ”


ยัย​เมีย​ร้องไห้​ฮือๆ รับ​ว่า​ใช่ ตา​ผัว​เลยรับ​สารภาพ​บ้าง​ว่า ที่​ตน​ไม่​ชอบ​ทำ​การบ้าน​กับ​เธอ​เพราะว่า​ตน​ก็​เป็น​เมีย​คุณ​ประกิต​เหมือน​กัน ยัย​เมีย​มอง​หน้าตา​ผัว​เห​วอๆคิด​ไม่​ถึง​ว่า​ใช้​ผู้ชาย​คน​เดียวกับ​ผัว​มา​ตั้ง​นาน...

ส่วน​แอร์โฮสเตส​สอง​คน คน​หนึ่ง​บอก​ว่า​ตน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย​เพราะ​พรุ่งนี้​จะ​ถึง​วัน​แต่งงาน​กับ​กัปตัน​อยู่​แล้ว เขา​เพิ่ง​เอ่ย​ปาก​ขอ​ฉัน​เมื่อ​เช้า​นี้​เอง แอร์​อีก​คน​แผด​เสียง​ใส่​ว่า​ไม่​จริง​เพราะ​กัปตัน​เป็น​ผัว​ตน ถาม​ว่า​มา​อ่อย​ผัว​ตน​ใช่ไหม

“เปล่า​นะ เขา​บอก​ว่า​เธอ​มัน​แอร์​กี่ เขา​อยาก​ได้​แอร์​ใหม่​อย่าง​ฉัน​มาก​กว่า”

เมีย​กัปตัน​กระโจน​เข้า​บีบ​คอ​เพื่อน​แอร์​ที่​คิด​มา​แย่ง​ผัว​ตน พอดี​เครื่อง​สั่น​โคลงเคลง​จน​ทุก​คน​สะดุ้ง แต่​ลม​เพชรหึง​ถือ​คติ​ว่า​เสีย​ทอง​เท่า​หัว​ไม่​ยอม​เสีย​ผัว​ให้​ใคร ทำให้​แอร์​กี่​ยัง​คง​บีบ​คอ​เพื่อน​แอร์​จน​หน้า​เขียว

รัตติกาล​หลับตา​ปี๋​นับ​ลูก​แกะ​รัว​เร็ว​จี๋​พริบตาเดียว​ก็​นับ​ถึง 499 แล้ว​ก็​หลุด​ตะโกน​ว่า​ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย หัน​ไป​ซบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ภาวนา​ขอ​ให้​พ่อ​ช่วย​ด้วย ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​ปลอบ​ใจ​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว อยู่​ใกล้​ตน​รับรอง​ว่า​ปลอดภัย​แน่ แต่​รัตติกาล​ก็​ยัง​ตัว​สั่น​เทิ้​มอ​ยู่​กับ​อก​เขา ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​เตือนสติ​ว่า

“ไม่​ใช่​คุณ​คน​เดียว​หรอก​ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​ทำนาย​ดวง​เอา​ไว้”

รัตติกาล​เงย​หน้า​มอง​เขา​อย่าง​สงสัย ตะวัน​ฉาย​เลย​เล่า​ถึง​อดีต​เมื่อ 25 ปี​ก่อน​ตอน​ที่​ตน​กำลัง​จะ​เกิด​ให้​ฟัง​ว่า

ภัท​รา​คุณ​แม่​ของ​เขา​ได้​ไป​ให้​หมอดู​ตา​ทิพย์​ทำนาย​ขณะ​ที่​ท้อง​แก่​ใกล้​คลอด ภัท​รา​เล่า​ให้​หมอดู​ตา​ทิพย์​ฟัง​ว่า ตน​เจ็บท้อง​เหลือเกิน​ไม่​รู้​จะ​อั้นไว้​ตาม​ที่​หมอดู​ตาทิพย์บอก​ได้​นาน​แค่​ไหน

“ต้อง​ไหว เด็ก​คน​นี้​เป็น​เด็ก​พิเศษ คุณหญิง​ต้อง​ให้​เขา​เกิด​ตาม​เวลา​ที่​ฟ้า​ส่ง​เขา​มา​เท่านั้น ตาม​ลัค​นา​ราศี​ที่​เด็ก​คน​นี้​จะ​เกิด สวรรค์​ส่ง​เขา​มา​เพื่อ​ให้​คุณ​บิดา​มารดา ดวง​ของ​เขา​จะ​ส่งเสริม​ตัว​เอง​และ​ส่งเสริม​บุคคล​ใกล้​ชิด​ให้​พบ​แต่​โชค​ลาภ เป็น​อภิ​มหาชาตบุตร​แน่​นอน ​หมอ​เห็น​เต็มตา...”

ภัท​รา​เจ็บท้อง​คลอด​จน​บิด​ตัว​ไป​มา แต่​ก็​กัดฟัน​เม้มปาก​แน่น อั้น​ไว้​เพื่อ​ให้ “เกิด​ตาม​เวลา​ที่​ฟ้า​ส่ง​เขา​มา​เท่านั้น” ตาม​ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​ไว้

และ​เมื่อ​เขา​อายุ​ได้ 3 ขวบ​ก็ได้​รับ​บาดเจ็บ​เพราะ​ถูก​รถ​สิบ​ล้อ​ชน​หมด​สติ​ไป​หลาย​วัน

ภัท​รา​ต่อว่า​หมอ​ที่​บอก​ว่า​ลูก​ตน​ดวง​ดี​สวรรค์​ส่ง​มา​เกิด​ทำไม​จึง​ยัง​ได้​รับ​บาด​เจ็บ​จน​ไม่ได้​สติ​หลาย​วัน​เช่น​นี้ หมอดู​ติง​ว่า “โดน​สิบ​ล้อ​ชน​นะ​คุณหญิง ไม่​ใช่​สะดุด​ก้อน​หิน​ล้ม”

เห็น​ภัท​รา​สีหน้า​ทุกข์​หนัก หมอบ​อก​ว่า​ยัง​ไง​ลูก​ชาย​คุณหญิง​ก็​ต้อง​รอด  ​เพราะ​นอกจาก​จะ​มีด​วง​มหา​เฮง​แล้ว​เด็ก​คน​นี้​ยัง​มีด​วง​มหา​อุ​จอีก​ด้วย ดวง​มหา​อุ​จนี้​ตก​น้ำ​ไม่​ไหล​ตก​ไฟ​ไม่​ไหม้ ตก​เครื่องบิน​ไม่​ตาย อายุยืน​แม้แต่​ผี​ยัง​ไม่​กลัว หมอ​เห็น​เต็มตา” ว่า​แล้ว​หมอ​ถอด​แว่น​ดำ​ออก​เผย​ให้​เห็น​ดวงตา​ขาว​ขุ่น​ที่​บอด​สนิท​ไม่​เห็น​ตา​ดำ​เลย

พอ​ตะวัน​ฉาย​เล่า​จบ รัตติกาล​ยิ่ง​โวยวาย​ว่า​ถ้า​เช่น​นั้น​ตน​ก็​ต้อง​ตาย​เพราะ​หมอดู​ทำนาย​ไว้​ว่า​ดวง​ตน​ถึงฆาต

“มัน​ก็​ต้อง​เสี่ยง​ดู​ คน​ดวง​ดี​กับ​คน​ดวง​ซวย​มา​เจอ​กัน ผล​มัน​จะ​ออก​มายัง​ไง​เดี๋ยว​ก็​รู้ กอด​ผม​ไว้​แน่นๆแล้วกัน”

ระหว่าง​นั้น​เครื่องบิน​สั่น​อย่าง​แรง เสียง​ผู้โดยสาร​กรีด​ร้อง​กัน​สนั่น รัตติกาล​กอด​ตะวัน​ฉาย​ไว้​แน่น​ พร่ำ​บอก “ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย...ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย”

อึดใจ​ต่อ​มา เสียง​กัปตัน​ก็​ประกาศ​แจ้ง​ว่า ขณะ​นี้​เรา​ได้​บิน​ผ่าน​เขต​พายุ​มา​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว บรรยากาศ​คลาย​เครียด​ใน​พริบตา  กลาย​เป็น​ความ​กระอักกระอ่วน​ใจ​เข้า​แทน​ที่ ผัว​เมีย ​คู่​นั้น​มอง​หน้า​กัน​ไม่​สนิท​ตา แอร์​กี่​คลาย​มือ​ที่​บีบ​คอ​แอร์​สาว​ที่​กำลัง​หน้า​เขียว​ออก ส่วน​รัตติกาล​ก็​ยิ้ม​เรี่ยราด​ทำ​หน้า​ไม่​ถูก​ที่​กลัว​จน​กอด​ตะวัน​ฉาย​ไว้​เต็ม​แขน  สะบัด​หน้า​ไป​ทาง​อื่น​อย่าง​รู้สึก​เสีย​ฟอร์ม ตะวัน​ฉาย​เห็น​แล้ว​ยิ้ม​ขำๆ

ooooooo

ที่​สนาม​บิน...

หาญ​กล้า พ่อ​ของ​รัตติกาล อดีต​เคย​เป็น​เสนาธิการ​ทหาร​ฝ่าย​วาง​แผนการ​รบ มา​รอ​รับ​ลูก​สาว​ที่​สนาม​บิน​กับ​จ่า​ติ๊ก​ทหาร​คน​สนิท หาญ​กล้า​กระวนกระวาย​ใจ​เมื่อ​รอ​จน​เมื่อย​ตุ้ม​เครื่อง​ก็​ไม่​ลง​สัก​ที

แต่​แล้ว​ความ​กระวนกระวาย​ก็​หาย​เป็น​ปลิด​ทิ้ง เมื่อ​หัน​ไป​เห็น​แอร์โฮสเตส​สาว​สวย​เดิน​ผ่าน​ไป หาญ​กล้า​จับ​แต่ง​เสื้อ​ผ้า​เช็ก​ความ​หล่อ​แล้วเดิน​ตาม​แอร์โฮสเตส​สาว​สวย​ไป ลืม​เรื่อง​รอ​รับ​ลูก​ไป​ชั่ว​ขณะ

ที่​สนาม​บิน​เดียวกัน ภัท​รา แม่​ของ​ตะวัน​ฉาย มา​รอ​รับ​หนู​ดี หรือ​พิไล​พร ​เกิด​คัน​จมูก​จน​ทน​ไม่ได้​จาม​ฮัดเช้ย...ออก​มา​ลั่น ซ้ำร้าย​คือ​จาม​ใส่​หน้า​บอย​ฮ่ะ เลขาฯ​ส่วนตัว​เข้า​เต็มๆ บอย​ฮ่ะ​ไม่ได้​สนใจ​หน้า​ตัว​เอง แต่​รีบ​ควัก​ผ้าเช็ดหน้า​ให้​คุณหญิง​สั่ง​น้ำมูก คุณหญิง​รับ​ไป​สั่ง​ดัง​พรืด บ่น​เสียง​จมูก​บี้​เพราะ​เป็น​หวัด​ว่า

“ขอบใจ ฉัน​ล่ะ​รำคาญ​จริงๆ เมื่อ​ไหร่​มัน​จะ​หาย​เสียที​ไอ้​หวัด​เนี่ย” บอย​ฮ่ะ​ติง​ว่า​ก็​คุณหญิง​ไม่​ไป​หา​หมอ คุณหญิง​บ่น​ต่อว่า “เป็น​แค่​หวัด​ไป​ให้​หมอ​ฟัน​ค่า​รักษา​เป็น​พัน​ทำไม ซื้อ​ยา​หมอ​ตี๋​หน้า​ปาก​ซอย​มา​กิน​ก็​พอ ​แล้วนี่​ได้​เวลา​ทาน​ยา​ฉัน​รึ​ยัง”

บอย​ฮ่ะหยิบ​ยา​ออก​มา​แล้ว​ตกใจ เพราะ​ลืม​เอา​น้ำ​มา รีบ​วิ่ง​ไป​ซื้อ​น้ำ ได้ยิน​เสียง​คุณหญิง​จาม​ติดๆกัน​อีก​หลาย​ครั้ง จน​คน​รอบ​ข้าง​หัน​มอง​เป็น​ตาเดียว​กัน คุณหญิง​เดิน​เหนียมๆ เลี่ยง​ไป​สั่ง​น้ำมูก​ใส่​ผ้าเช็ดหน้า​พรืด...พรืด

ooooooo

หาญ​กล้า​จ้ำ​อ้าว​ตาม​แอร์โฮสเตส​สาว​ไป จน​เห็น​สอง​สาว​ขึ้น​แท็กซี่​  ทั้ง​ยัง​หัน​มา​โบก​มือ​ยิ้ม​ให้ หาญ-​กล้า​ใจ​เต้น​ตึกตัก​คิด​ว่า​สอง​สาว​ทอดสะพาน เห็น​ผ้าเช็ดหน้า​ขยุ้มๆตก​อยู่​ที่​พื้น​ยิ่ง​ดีใจ​นึก​ว่า​สอง​สาว​คง​ทิ้ง​เบอร์​โทรศัพท์​ไว้​ให้​แน่ๆ รีบ​คว้า​มา​คลี่​ออก​ดู กลาย​เป็นขี้มูก​เหนียว​เขียว​อื๋อ​ก้อน​เบ้อเริ่ม

หาญ​กล้า​ขว้าง​ผ้าเช็ดหน้า​ลงพื้น ​ใช้​เท้า​เขี่ย​ไป​ไกลๆอย่าง​รังเกียจ พลัน​ก็​สะดุ้ง​โหยง

“หยุด! หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ” เสียง​ภัท​รา​เขียว​ยิ่ง​กว่า​ขี้มูก​แผด​ขึ้น เพราะ​เธอ​ทำ​ผ้าเช็ดหน้า​หล่น​เลย​เดิน​ย้อน​กลับ​มา​หา

หาญ​กล้า​หัน​มอง​ พอ​สบตา​กัน​เต็มๆ เห็น​หน้า​กัน​จะจะ​ต่าง​ก็​อุทาน​เหมือน​ถูก​ผีหลอก

“พี่​หาญ!”

“น้อง​ภัท!”

พริบตาเดียว ทั้ง​คู่​ก็​ด่า​สาด​ใส่​กัน​อย่าง​เผ็ดร้อน

หาญ​กล้า​ด่า​คุณหญิง​ว่า​ยัย​คุณหญิง​หนัง​เหนียว คุณหญิง​ก็​ด่า​หาญ​กล้า​ว่า​ตา​แก่​ตัณหา​กลับ

ขณะ​ภัท​รา​ด่าๆๆ นั่นเอง​ เกิด​คัน​จมูก​จาม​ใส่​หน้า​หาญ​กล้า​เข้า​เต็มๆ พอ​ตั้ง​หลัก​จะ​ด่า​กัน​ต่อ จ่า​ติ๊ก​ก็​มา​บอก​หาญ​กล้า​ว่า​เครื่องบิน​ของ​รัตติกาล​ลง​แล้ว ส่วน​บอย​ฮ่ะ​วิ่ง​มา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้นหรือ​ บอก​มา​ได้​เลย​ตน​จะ​จัดการ​ให้

“ไม่​ต้อง รีบ​ไป​จัดการ​ธุระ​ให้​เสร็จ​เถอะ ไอ้​พวก​โรคจิต​สันดาน​เจ้าชู้​แบบ​นี้ สัก​วัน​กรรม​ต้อง​ตามทัน​มัน​แน่”

ส่วน​หาญ​กล้า​เดิน​หงุดหงิด​ผละ​ไป ยก​ผ้าเช็ดหน้า​ขึ้น​เช็ดหน้า  เจอ​ขี้มูก​ก้อน​โต​เข้าถึง​กับ​ทำท่า​สยอง พาล​โกรธ​ภัท​รา พูด​อาฆาต

“เว้ย​ยยย...​ฝากไว้ก่อน​เถอะ ยัย​แก่​หนัง​เหนียว”

ooooooo
ตอนที่ 2


ลง​จาก​เครื่อง  ขณะ​มา​รอ​รับ​กระเป๋า​เดินทาง​นั้น รัตติกาล​มอง​หา​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​กังวล​จน​เห็น​เขา​กำลัง​เข็น​กระเป๋า​ตัว ​เอง​ออก​ไป เธอ​ผละ​จาก​ตรง​นั้น​เดิน​อ้าว​ตาม​ไป  แม​รี่​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ก็​พอดี​กระเป๋า​เวียน​มา​ถึง เลย​ต้อง​รีบ​วิ่ง​ตาม​กระเป๋า​ไป

รัตติกาล​จํ้า​พรวดๆ เข้าไป​หา​ตะวัน​ฉาย  ร้อง​เรียก  “นาย​อา​ร์ต​ตัว​พ่อ” เลย​ถูก​เขา​หัน​มา​ร้อง​ถาม “ยัย​เซ็กซี่​ตัว​แม่ ยัง​ไม่​ไป​อีก​เหรอ” เท่านั้น​ไม่​พอ​ยัง​พูด​กวน​ประสาท​ว่า​อย่า​บอก​นะ ​ว่า​ติดใจ​ตน

เลย​เกิด​การ​จิก​แขวะ​กัน​ตาม​ประสา ตะวัน​ฉาย​อวดอ้าง​ว่า​ตน​เป็น​คน​ช่วย​ให้​เธอ​ไม่​ตาย ส่วน​รัตติกาล​ก็​ลอยหน้า​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​ดวง เถียง​สู้​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ก็​พุ่ง​เข้าไป​กระทืบ​เท้า​เขา ถูก​ตะวัน​ฉาย​เอ็ดตะโร​ว่า โรคจิต หน้าตา​สวย​แต่​อยู่​ใกล้​แล้ว​สยอง เลย​เรียก​ว่า “แบบ​นี้​มัน​สวย​สยอง​นี่​ห​ว่า”

ที่แท้​รัตติกาล​ตาม​มา​ขู่​ห้าม​เขา​เอาเรื่อง​บน​เครื่องบิน​ไป​ปูด​ที่ไหน ขืน​ทำ​ระวัง​จะ​โดน​เชือด

“ไม่​ต้อง​ห่วง ผม​ไม่​ใช่​พวก​บ้า​ดารา แล้ว​ผม​ก็​ไม่ได้​ กลัว​คำ​ขู่​ของ​คุณ​ด้วย คุณ​เอง​ต่างหาก​ที่​ต้อง​ระวัง​ตัว กลับ​บ้าน​ไป​หัด​ทำบุญ​เยอะๆ เก้า​วัด​ไม่​พอ​ก็​ทำ​มัน​ร้อย​วัด​เลย อ้อ...แล้ว​ก็​หา​นํ้า​มนต์​มาอาบ​กับ​บ้วนปาก​ด้วย​นะ เผื่อ​จะ​พ้น​เคราะห์​ไม่​ต้อง​พึ่ง​ดวง​คน​อื่น”

ขณะ​ทั้ง​คู่​กำลัง​โต้เถียง​กัน​จน​เอ็น​คอ​ขึ้น​นั่นเอง แม​รี่​ ก็​เข็น​รถ​ขน​กระเป๋า​เข้า​มา​บอก​รัตติกาล​ว่า​ให้​รีบ​ไป​เถิด​เพราะ​ เห็น​พวก​นักข่าว​มา​ดัก​รอ​กัน​เต็ม​เลย พลาง​ทิ้ง​สายตา​ให้​ตะวัน​ฉาย​ถาม​รัตติกาล​ว่า​ใคร​หรือ​หล่อ​จัง รัตติกาล

ฉวย​โอกาส​ด่า​ส่งท้าย​ว่า พวก​โรคจิต แล้ว​ชวน​แม​รี่​รีบ​ไป​กัน

“ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​เอ๊ย...” ตะวัน​ฉาย​พึมพำ​ทำ​หน้า​ละเหี่ย​แล้ว​เดิน​เลี่ยง​ไป​อีก​ทาง พลัน​ก็​ชะงัก​กึก​ถอยกรูด เมื่อ​เห็นหนู​ดี​ ลูก​สาว​นักการเมือง​ผู้​มาก​อิทธิพล​ทำตัว​แอ๊บแบ๊ว​ตลอด​เวลา​ที่​คุณหญิง ​ภัท​รา​หมายตา​ไว้​เป็น​สะใภ้ ตะวัน​ฉาย​หลบ​แว้​บ​อย่าง​ชำนาญ​เป็น​พิเศษ พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ซวย​แล้ว​เรา”

ooooooo

รัตติกาล​เดิน​ระเหิด​ระหง​มา​ทาง​กลุ่ม​นักข่าว ถูก​นักข่าว​กลุ้มรุม​กัน​ยิง​คำ​ถาม​อุตลุด​เรื่อง​เกิด​อุบัติเหตุ​บน​ เครื่องบิน จน​เครื่อง​เกือบ​จะ​ตก นั่น​อาจจะ​เป็น​เพราะ​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​หรือ​เปล่า

“ไม่​ใช่​อุบัติเหตุ​อะไร​ใหญ่​โต​หรอก​ค่ะ แค่​เจอ​พายุ​ธรรมดา​แค่​นั้น​เอง หมอดู​ก็​คู่​กับ​หมอ​เดา เขา​อยาก​ดัง​เลย​หาเรื่อง​ทำนาย​มั่วๆมาก​กว่า รติ​ขอตัว​นะ​คะ”

รัตติกาล​ขอตัว​แล้ว​เดิน​ฝ่า​วง​ล้อม​ของ​พวก​นักข่าว​ไป แม​รี่​รีบ​มา​ดัก​พวก​นักข่าว​ที่​จะ​ตาม​ไป แห​ล​กับ​พวก​นักข่าว​ว่า​ตอน​นี้​รัตติกาล​กำลัง​เหนื่อย​เอา​ไว้​มี​ข่าว​ เด็ดๆอะไร​ ตน​จะ​ส่ง​ให้ แล้ว​รีบ​จํ้า​อ้าว​ตาม​รัตติกาล​ไป ครู่​เดียว​ก็​เจอ​หาญ​กล้า

ยืน​รอ​อยู่ สอง​พ่อ​ลูก​ยิ้ม​ให้​กัน​อย่าง​ดีใจ รัตติกาล​ถลา​จะ​เข้าไป​กอด​พ่อ ถูก​แม​รี่​แทรก​เข้าไป​กอด​ก่อน ซุก​เข้าไป​ใน​อก​ของ​หาญ​กล้า​แนบแน่น

หาญ​กล้า​พยายาม​แกะ​มือ​แม​รี่​ออก บอก​จ่า​ติ๊ก​ให้​มา​ช่วย​แกะ​ออก​อีก​คน​จึง​สำเร็จ จาก​นั้น​สอง​พ่อ​ลูก​ก็​โผ​เข้าหา​กัน ต่าง​รำพึง​รำพัน​ความ​คิดถึง​กัน หาญ​กล้า​ถาม​ถึง​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่อง รัตติกาล​ตัดบท​ว่า

“รติ​ไม่​อยาก​พูด​เรื่อง​นี้​แล้ว​ค่ะ​พ่อ รติ​อยาก​กลับ​ไป​พักผ่อน”

หาญ​กล้า​ประคบประหงม​รัตติกาล​ราว​ไข่​ใน​หิน ​พา​เดิน​ผ่าน​หน้า​คุณหญิง​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ ต่าง​อด​ที่​จะ​ทำ​เชิด​ใส่​กัน​ไม่ได้ รัตติกาล​เห็น​อากัปกิริยา​ของ​ทั้ง​สอง​ถาม​พ่อ​ว่า​ใคร​หรือ

“ไม่​มี​อะไร​หรอก​ลูก พวก​แก่​แล้ว​ลูกเต้า​ไม่​สั่งสอน เที่ยว​อิจฉา​คน​อื่น​น่ะ ไป​เถอะ”

หาญ​กล้า​ประคอง​รัตติกาล​เดิน​ผ่าน​ไป ภัท​รา​ค้อน​ตา​แทบ​กลับ​พึม​พำ​อย่าง​หมั่นไส้​ว่า  “ลูก​สาว​เป็น​ดารา​ดัง​หน่อย​เดียว​ทำ​เป็น...เชอะ​ไอ้​แก่”  พอดี​บอย​ฮ่ะ​สะกิด​บอก​ว่า​หนู​ดี​มา​แล้ว ภัท​รา​เลย​รีบ​เดิน​ไป​หา

ooooooo

พอ​หนู​ดี​เห็น​ภัท​รา​เท่านั้น ก็​ร้อง​ทัก​ราวกับ​ทัก​คน​ทั้ง​สนาม​บิน “อี​ป้า...” เสียง​ดัง​สำเนียง​อีสาน​ทำให้​ทุก​คน​หัน​มอง เห็น​หนู​ดี​ใน​ชุด​แฟชั่น​ไฮโซ​สวมกอด

ภัท​รา​จุ๊บ​ซ้าย​จุ๊บ​ขวา ทักทาย​เป็น​ภาษา​ฝรั่ง จน​ภัท​รา​ทำ​หน้า​งงๆ พอ​ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตน​เป็น​หวัด​นิดหน่อย หนู​ดี​ก็​อุทาน

“โอ...มา​ยก๊​อด...ยู​ซิ​ค” พลาง​จับ​ตาม​เนื้อตัว​ราวกับ​เป็น​ปรอท​วัด​ไข้

“ขอบใจ​ที่​เป็น​ห่วง​ป้า​จ้ะ ป้า​ทาน​ยา​อยู่​เดี๋ยว​ก็​หาย หนู​ดี​โต​เป็น​สาว​แล้ว​สวย​จัง อยู่​อังกฤษ​ตลอด​เวลา​ไม่ได้​กลับ​มา​อยู่​เมือง​ไทย​เลย​ตั้งแต่​เล็กๆ คง​คิดถึง​เมือง​ไทย​มาก​สิ​นะ​จ๊ะ”

“คิด​ฮ​อด​หลาย​เด้อ​ค่ะ​อี​ป้า”

หนู​ดี​ตอบ​อย่าง​ภูมิใจ​เสียง​ดัง​ฟัง​ชัด บอย​ฮ่ะ​กับ​ภัท​รา​สะดุ้ง​โหยง บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​ภาษาไทย​ของ​หนู​ดี​แปลก​ ดี ภัท​รา​จึง​ถาม​หนู​ดี​ว่า​ใคร​สอน​ภาษาไทย​ให้​หรือ หนู​ดี​ตอบ​เสียง​ใส​แจ๋ว​ว่า

“อี​แหวว​กับ​อี​น้อย หมอ​นวด​กับ​แม่​ครัว​ของ​หนู​ดี​เอง​ค่ะ​อี​ป้า สำเนียง​ไทย​ของ​หนู​ดี​ชัด​หลาย​เด้อ”

ภัท​รา​หน้าเสีย​กล้อมแกล้ม​เออออ ว่า​จ้ะ แล้ว​หนู​ดี​ก็​ถาม​ถึง​ตะวัน​ฉาย บอก​ว่า “คิด​ฮ​อด​หลาย​อยาก​กอด​จูบ​ลูบ​เป้า​มัน​ให้​หาย​คิด​ฮ​อด” พอ​ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ยัง​อยู่​นิวยอร์ก หนู​ดี​บ่น​เสียดาย แต่​ก็​บ่​เป็น​ห​ยัง “เอา​ไว้​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เรา​ค่อย​เซอร์ไพรส์​มัน มัน​ต้อง​ดีใจ​หลาย​ที่​เห็น​ว่าที่​เจ้าสาว​มาร​ออ​ยู่​แล้ว หนู​ดี​จะ​ได้​เอา​มัน​เป็น​ผัว​เสียที”

ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ​ปาด​เหงื่อ​ทำ​หน้า​พะอืดพะอม ตะวันฉาย​แอบ​ฟัง​อยู่​หน้า​เครียด​ทันที​เมื่อ​นึกถึง​อนาคต​ที่​รอ​ตน​อยู่

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มี​เพื่อน​สนิท​คือ​พิชญ์ เป็น​นัก​เขียน​นิยาย​เร้นลับ​โดยเฉพาะ​เกี่ยว​กับ​เรื่อง​ผีๆ ทั้งที่​ตัว​เอง​กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง พิชญ์​อาศัย​อยู่​ที่​วัด มี​เณร​เปี๊ยก​วัย 13 ที่​บวช​เรียน​มา​ตั้งแต่​อายุ 7 ขวบ เป็น​เพื่อน​สนิท

คืน​นี้ พิชญ์​ดู​ข่าว​อยู่​หน้า​จอ​โน้ตบุ๊ก​แล้ว​ขน​พอง​สยอง​เกล้า​กับ​ข่าว​นัก​ ธุรกิจ​หนุ่ม​เจ้าของ​โชว์รูม​รถ​หรู​ซิ่ง​ตาย​สยอง​ที่​โค้ง​ร้อย​ศพ​หลัง​ มี​ข่าว​พยายาม​ขาย​ขนม​จีบ​รัตติกาล​ดารา​สาว​ชื่อ​ดัง ครั้น​เลื่อน​หน้า​จอ​ลง​มา​อีก​ก็​เจอ​ข่าว​ลูก​ชาย​นักการเมือง​ชื่อ​ดัง​ ผูก​คอ​ตาย​ปริศนา รัตติกาล​ดารา​สาว​ชื่อ​ดัง​แสดง​ความ​เสียใจ แต่​ปฏิเสธ​ว่า​ยัง​ไม่​ใช่​เพื่อน​คน​สนิท​ทั้งที่​เคย​ควง​คู่​ไป​ดู​หนัง ​
รอบ​ดึก​ด้วย​กัน



“นี่​มัน​ราย​ที่ 4 แล้ว​นี่​ห​ว่า แปลก​เว้ย แต่ละ​ศพ​ตาย​ไม่​ธรรมดา​เสีย​ด้วย น่า​กลัว​ทั้งนั้น” พิชญ์​พึมพำ​ทำ​หน้า​สยอง พลัน​ก็​สะดุ้ง​สุด​ตัว​เมื่อ​มี​แมว​ดำ​กระโจน​แผล็ว​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง พิชญ์​ร้อง​แทบ​ไม่​เป็น​ภาษา กระโดด​ไป​นั่ง​คลุมโปง​อยู่​บน​เตียง ท่อง​นะ​โมตัสสะ...​เสียง​สั่น

ทันใดนั้น​ผ้า​ห่ม​ถูก​กระชาก​ออก พิชญ์​ตัว​สั่น​เทิ้มหลับ ตา​ปี๋ บอก​ว่า​อยาก​ได้​อะไร​จะ​ทำบุญ​ไป​ให้​ อย่า​มา​หลอกหลอน​กัน​เลย เณร​เปี๊ยก​ที่​เอา​แป้ง​พอก​หน้า​ขาว​วอก​ดัด​เสียง​ถาม​ว่า​จริง​หรือ พอ​พิชญ์​ยืนยัน​ว่า​จริง เณร​เปี๊ยก​ก็​ขอ​เล่น​เกม​คอ​มฯ ​ได้​ไหม พิชญ์​เอะใจ​ที่​ผี​มา​ขอ​เล่น​เกม พอ​ลืมตา​ดู​กลาย​เป็น​เณร​เปี๊ยก เลย​ลาก​คอ​เณร​ออก​ไป​นอก​กุฏิ ถาม​ว่า​แมว​ดำ​นั่น​ฝีมือ​เณร​
ใช่​ไหม

เณร​บอก​ว่า ​แมว​ไป​ขโมย​ของกิน​ใน​ครัว​ก็​ต้อง​ไล่ ถาม​พิชญ์​ว่า​อยู่​ใน​วัด​ยัง​กลัว​ผี​เหรอ แล้ว​เคย​เจอ​หรือ​เปล่า พิชญ์​ บอก​ว่า​ไม่​เคย​เจอ เลย​ถูก​เณร​อบรม​ว่า เมื่อ​ไม่​เคย​เห็น​ก็​ไม่​ควร​ไป​กลัว พิชญ์​ถาม​ว่าแล้ว​เณร​เคย​เจอ​หรือ  เณร​บอก​ว่า​ยัง​ไม่​เคย พิชญ์​บอก​ว่า​ถ้า​งั้น​ตน​เจอ​เมื่อ​ไร​จะ​ชวน​ไป​ดู​ด้วย​กัน เณร​รีบ​ส่าย​หน้า​อ้าง​ว่า​ไม่​เอา​ดี​กว่า​เดี๋ยว​หลวง​ตา​ดุ​เอา ว่า​ แล้ว​รีบ​ผละ​ไป
ครู่เดียว​ตะวัน​ฉาย​ก็​เดิน​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​รู้​เรื่อง​ดี

“เป็น​นัก​เขียน​นิยาย​ผี​อะไร​ของ​แก​วะ​ไอ้​พิชญ์ กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง​แบบ​นี้”

“เฮ้ย...ไอ้​ตะวัน...” พิชญ์​ตกใจ​สุดขีด​นึก​ว่า​ถูก​ผีหลอก​ที่​จู่ๆคน​อยู่​นิวยอร์ก​ก็​โผล่​หน้า​มา

ตะวัน​ฉาย​ไม่​พูด​พล่าม​ทำ​เพลง​ส่ง​เงิน​ให้​จำนวน​หนึ่ง​เป็น​ค่า​ โทรศัพท์​มือ​ถือ ค่าน้ำ ค่า​ไฟ พิชญ์​ถาม​งงๆว่า​ทำไม ​จู่ๆก็​เอา​เงิน​มา​ให้

“ฉัน​ไม่ได้​ใจดี​สงเคราะห์​แก​เปล่าๆเว้ย แต่​ที่​ช่วย​เนี่ย​เพราะ​เป็น​ค่า​ใช้​จ่าย​ที่​ฉัน​จะ​มา​อาศัย​อยู่​กับ​แก​ต่างหาก” แล้ว​ชี้แจง​เหตุผล​ว่า ยัง​ไม่​อยาก​กลับ​ไป​ฟัง​แม่​บ่น เพราะ​แม่​ส่ง​เงิน​ให้​เรียน​ธุรกิจ​แต่​ตน​กลับ​ไป​เรียน​กำกับ​หนัง เลย​ต้อง​มา​ฝึก​วิทยา​ยุทธ​สัก​พัก​แล้ว​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่า​ตน​ควร​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​รัก​เท่านั้น

ระหว่าง​นั้น​ ตะวัน​ฉาย​เห็น​รูป​รัตติกาล​ใน​จอ​โน้ตบุ๊ก​ของ​พิชญ์ เขา​ร้อง​ลั่น​บอก​ว่า อย่า​บอก​นะ​ว่า​ชอบ​ดารา​คน​นี้​เหมือน​กัน พิชญ์​ถาม​ว่า ทำไม​ชอบ​ไม่ได้​เซ็กซี่​ตัว​แม่​ขนาด​นี้

“หึ...สวย​สยอง​น่ะ​สิ ฉัน​เจอ​ตัว​เป็นๆมา​แล้ว ชาติ​นี้​ขอ​อย่า​ให้​เจอ​อีก​เลย​ไม่​งั้น​ซวย​แน่ๆ”

“ซวย​ยัง​ไง​วะ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย เล่า​ให้​ฟัง​หน่อย​สิ ฉัน​กำลัง​สนใจ​เรื่อง​ของ​เธอ​อยู่​เลย กะ​ว่า​จะ​เอา​มา​เขียน​เป็น​นิยาย มี​ผู้ชาย​หลาย​ราย​ที่​เข้า​ใกล้​รัตติกาล​แล้ว สุดท้าย​ต้องตา​ยส​ยอง​ทุก​คน”

ฟัง​พิชญ์​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​สนใจ​ขึ้น​มา​ทันที

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา​ใน​ป่า​ลึก​ดง​พญา​ไฟ...หลวง-​บวร​สงคราม​นั่ง​ดู​ทีวี​เครื่อง​เก่า​แต่​ดึกดำบรรพ์​อยู่ ภาพ​มี​คลื่น​แทรก​ดู​ไม่ได้​เลย คุณ​หลวง​หงุดหงิด​ตะโกน​เรียก​นั​งก​ระทง​ถาม​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า​ทีวี​ไม่​ชัด​แบบ​นี้​จะ​ดู​ข่าว​ดี​ของ​ตน​ได้​ยัง​ไง นั​งก​ระทง​เรียก​ไอ้​ริ​ด​มา​ถาม​ว่า​ไหน​บอก​ว่า​ติด​จาน​ดาวเทียม​แล้ว​ไง ไอ้​ริ​ด​บอก​ว่า​เรา​อยู่​ใน​ที่​อับ​สัญญาณ​แบบ​นี้​ก็​ต้อง​ยอม​ทำใจ นัง​สี​ดวง​บอก​กระทิง​ให้​ไป​ช่วย​ไอ้​ริ​ด​จัดการ​ที

กระทิง​เข้าไป​อย่าง​ภาคภูมิ​ใจ ไป​ถึง​ก็​ตบๆทุบๆทีวีครู่​เดียว​ภาพ​ก็​ชัด​แจ๋ว​ขึ้น​มา คุณ​หลวง​พอใจ​มาก​จ้อง​จอ​ทีวี​เขม็ง เป็น​การ​ให้​สัมภาษณ์​ของ​รัตติกาล​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่องบิน​พอดี ดู​แล้ว​ขัดใจ​นัก​ปิด​เครื่อง​ทันที​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​รอด​พ้น​จาก​อุบัติเหตุ​นั้น​มา​ได้​หวุดหวิด คุณ​หลวง​พึมพำ​อย่าง​แปลก​ใจ​มาก​กว่า

“เป็น​ไป​ไม่ได้ ท่านหญิง​ต้อง​กลับ​มา​อยู่​กับ​ข้า​ที่​นี่...ทำไม...ทำไม!!”

“บางที​อาจจะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็ได้​เจ้า​ค่ะ” นัง​กระทง​เอ่ย

“เป็น​ไป​ไม่ได้...ข้า​รอ​เวลา​นี้​มา​ถึง​ร้อย​ปี ท่านหญิง​สัญญา​ว่า​จะ​กลับ​มา...ท่านหญิง​สัญญา​กับ​ข้า​ไว้​แล้ว” หลวง–​บวร​สงคราม​สีหน้า​เจ็บปวด​รวด​ร้าว​เมื่อ​นึกถึง​อดีต...

ooooooo

อดีต​เมื่อ​พุทธศักราช 2453 ร้อย​กว่า​ปี​ก่อน หลวง​บวร​สงคราม​ได้​วาง​แผน​ร่วมมือ​กับ​ชาว​ต่าง​ชาติ​ให้​เข้า​มา​ยึด​แผ่นดิน​ไทย​เป็น​เมืองขึ้น​ใน​ยุค​ล่า​อาณานิคม แต่​แผน​ถูก​ยับยั้ง ทำให้​หลวง​บวร​สงคราม​ต้อง​พา​พวก​หลบ​หนี โดย​ชิง​ตัว​หม่อมเจ้า​มาลา​ที่​คุณ​หลวง​เตรียม​จะ​แต่งงาน​ไป​ด้วย แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ล่วงรู้​ความ​จริง​ว่า​หลวง​บวร​สงคราม​คิดคด​ทรยศ​ชาติ แม้​จะ​ถูก​ชิง​ตัว​ไป​แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็​สิ้น​รัก​คุณ​หลวง​เสีย​แล้ว

เมื่อ​หลวง​บวร​สงคราม​หมาย​ใช้​กำลัง​เผด็จ​ศึก​หม่อม​เ​จ้า​มาลา เกิด​การ​ต่อสู้​หม่อมเจ้า​มาลา​แย่ง​ปืน​จาก​คุณ​หลวง เกิด​เสียง​ปืน​ลั่น​ขึ้น​ใน​ขณะ​ยื้อยุด​กัน ปรากฏ​ว่า​คุณ​หลวง​ถูก​ยิง หม่อมเจ้า​มาลา​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน คุณ​หลวง​พยายาม​วิ่ง​ตาม ผ่าน​กระทิง กระทง และ​ริดกับสีดวง คุณ​หลวง​ร้อง​
พลาง​ตะเกียกตะกาย

“ข้า​จะ​ตาม​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ไป...ท่านหญิง...ท่านหญิง...”

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย​คืน​นี้รัตติกาล​กำลัง​ถ่าย​ละคร​อยู่ ถ่าย​จน​หมด​คิว​แล้ว​เธอ​บอก​แม​รี่​ว่า​จะ​กลับ​ไป​พักผ่อน แม​รี่​ทำตัว​เป็น​แม่สื่อ​แม่​ชัก​นัด​ให้​เธอ​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​อิง​ค์ อ้าง​ว่า​คุณ​พ่อ​เธอ​ก็​โอ​เค​ด้วย​แล้ว

แม​รี่​วาง​แผน​ให้​รัตติกาล​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​อิง​ค์​ที่​กำลัง​ดัง​เพื่อ​ให้​เป็น​ข่าว​งาน​จะ​ได้​เข้า​เป็น​น้ำไหลไฟดับ​รับ​ทรัพย์​กัน​มือ​เป็น​ระวิง แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​อิง​ค์​เป็น​พวก​แอบ​จิต​ที่​ชอบ​ดม​กลิ่น​สาว

ระหว่าง​ดิน​เนอร์​กัน​นั้น พัดชา​นักข่าว​สาว​สาย​อาชญากรรม​เพื่อน​สนิท​ของ​รัตติกาล​โทร.​เข้า​มือ​ถือ รัตติกาล​ลุก​เลี่ยง​ไป​รับ​สาย พอ​รู้​ว่า​รัตติกาล​กำลัง​ดิน​เนอร์​อยู่​กับ​อิง​ค์​

ก็​อิจฉา​ตา​ร้อน​บอก​ว่า​ตน​อาจจะ​ออก​จาก​งาน​นักข่าว​ไป​เป็น​ดารา​แข่ง​กับ​เธอ คุย​พลาง​ก็​หัน​มา​สนใจ​งาน​ตรง​หน้า

เป็น​งาน​ไป​ทำ​ข่าว​ฆาตกรรม พัดชา​ไม่​เห็น​บาดแผล​ตาม​ตัวศพ ​ส่วน​ช่วง​ล่าง​มี​ผ้า​คลุม​ไว้ เธอ​ถาม​หา​บาดแผล พอ​ตำรวจ​เปิด​ให้​ดู​เธอ​สะดุ้ง​โหยง​อุทาน “แม่เจ้า...หาย​ไป​ทั้ง​พวง​เลย” เสียง​ลอด​เข้าไป​ใน​โทรศัพท์  รัตติกาล​ถาม​ว่า​อะไร​หาย​ไป​ทั้ง​พวง พัดชา​ตัดบท​ว่า​อย่า​รู้​เลย ตัด​สาย​แล้ว​เดิน​ไป​ถาม​ตำรวจ

“หมวด​คะ แล้ว​ไอ้​พวง​ที่​หาย​ไป​เนี่ย ยัง​อยู่​แถว​นี้​หรือ​ว่า​เป็น​อาหาร​ของ​เป็ด​ไป​แล้ว​คะ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ถือ​คติ​โบราณ​ที่​ว่าอยู่​บ้าน​ท่าน​อย่า​นิ่ง​ดูดาย​ปั้น​วัว​ปั้น​ควาย​ให้​ลูก​ท่าน​เล่น ดังนั้น เช้า​นี้​ทั้ง​สอง​จึง​เดิน​ตาม​เณร​เปี๊ยก​ต้อยๆ เป็น​ลูกศิษย์​วัด​ไป​ที่​ตลาด

แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​ดวง​ดี​แต่​ถึง​คราว​โชค​ร้าย ไป​เจอ​คุณนาย​ภัท​รา​ผู้​เป็น​แม่​ไป​เก็บ​ค่า​เช่า​แผง​ที่​ตลาด​พอดี เขา​หลบ​แว้​บ​แต่​ไม่​พ้น​สายตา​ภัท​รา เพื่อ​ความ​แน่ใจ​ภัท​รา​จึง​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ของ​ลูก​ชาย เขา​บอก​ว่า​อยู่​ที่​นิวยอร์ก​กำลัง​คุย​กับ​โปร​เฟส​เซอร์​ปรึกษา​การ​ลงทุน​ใน​ตลาดหุ้น ภัท​รา​ดีใจ​มาก​ที่​ลูก​ใส่ใจ​กับ​การ​เรียน​และ​การ​งาน


ทันใดนั้น​มีเสียง​แม่​ค้า​แทรก​เข้า​ไป​ใน​โทรศัพท์ ร้อง​ขาย​ปลา​เผา​เชิญ​ชวน​ให้​ซื้อ​ปลา​เผา แต่​พอ​ถาม ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​แม่​หู​ฝาด​ไป​เอง​  ตน​ยัง​ไม่ได้​ยิน​อะไร​เลย แล้ว​ทำ​เป็น​สัญญาณ​ไม่​ดี​ขอ​คุย​แค่​นี้​ก่อน จาก​นั้น​รีบ​ชวน​เณร​เปี๊ยก​กลับ​วัด​ก่อน​ที่​จะ​ซวย​กว่า​นี้

ooooooo

ที่แท้​ภัท​รา​จับ​โกหก​ตะวัน​ฉาย​ได้​แล้วแต่​นิ่ง​ไว้​ให้​ตายใจ ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​เดา​ได้​ว่า​แม่​รู้​แล้ว บอก​พิชญ์​ว่า​ป่านนี้​คง​เต้น​เป็น​เจ้า​เข้า​แล้ว เขา​เล่า​ให้​พิชญ์​ฟัง​ถึง​ความ​เผด็จการของ​แม่​ว่า ก่อน​พ่อ​ตาย พ่อ​พูด​อย่าง​ดีใจ​ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​สุขที่มา​ถึง​วัน​นี้​ได้เสีย​ที ​เพราะ​ต่อ​จาก​นี้ “แม่​ของ​ลูก​จะ​มา​บังคับ​พ่อ​ไม่ได้​อีก​แล้ว”

ตะวัน​ฉาย​บอก​พิชญ์​ว่า​ตน​จะ​ไม่​มี​วัน​เป็น​อย่าง​พ่อ​เด็ดขาด​ที่​ได้​อิสระ​ก็​แค่​ตอน​ตาย ตน​จะ​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่าตน​ทำ​ทุก​อย่าง​ได้​ด้วย​ตัว​เอง​โดย​ไม่​ต้อง​พึ่ง​แม่ พิชญ์​รับปาก​ว่าจะ​ช่วย​เขา​เรื่อง​งาน แต่​เรื่อง​คู่หมั้น​นั้น​จน​ปัญญา​จริงๆ ตะวันฉาย​บอก​เพื่อน​รัก​ว่า “ไอ้​เรื่อง​รับมือ​กับ​หนู​ดี ฉัน​มี​คน​ช่วย​แล้ว”

พระเอก​ขี่​ม้า​ขาว​ที่มา​ช่วย​ตะวัน​ฉาย คือ​ตะวัน​รอน​ลูกพี่ลูกน้อง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ผู้​มี​มาด​เท่​กวนๆเซอร์ๆ มี​รอย​ยิ้ม​ที่​ละลาย​หัวใจ​สาวๆได้​ฉมัง​นัก​นั่นเอง​และ​เขา​ก็​สวมรอย​เป็น​ตะวัน​ฉาย​ตบตา​หนู​ดี​ได้​สนิท​เนียน

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​ที่​กอง​ถ่าย​ตาม​คำแนะนำ​ของ​พิชญ์ เพราะ​ตัว​พิชญ์​เอง​ต้อง​ไป​หา​ข้อมูล​มา​เขียน​บท พูด​อย่าง​มั่นใจ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ได้​งาน​แน่

เมื่อ​ไป​หา​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​แนะนำ​ตัว​เองแล้ว ตะวัน​ฉาย​ยืน​ลุ้น​ฟัง​ผู้​กำกับ​พูด​เสีย​จน​เหนื่อย​ เพราะ​ผู้​กำกับ​ติดอ่าง​อย่าง​หนัก ผู้​กำกับ​ถาม​ว่า​เขา​ชอบ​งาน​อะไร

“เป็น​ผู้​กำกับ​ครับ​พี่” ตะวัน​ฉาย​ตอบ​ไม่​รีรอ

“ไม่...ไม่​ว่าง...กะ...กู...กู​ทำ​อยู่”

ตะวัน​ฉาย​ขอ​เป็น​ผู้​ช่วย ก็​บอก​ว่า​เต็ม ขอ​เป็น​ผู้จัดการ​กอง ก็​ไม่​ว่าง สุดท้าย​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า แล้วแต่​จะ​ให้​ทำ​อะไร​ก็​แล้วกัน ตน​ทำได้​ทั้งนั้น

ปรากฏ​ว่า​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​เป็น​เด็ก​เสิร์ฟ​น้ำ​ใน​กอง​ถ่าย เขา​หัวเสีย​หนัก​เหมือน​ถูก​เอา​บัณฑิต​มา​ลากรถ บอก​ผู้จัดการ​กอง​ว่า​ตน​จบ​นอก​มา หนัง​สั้น​ก็ได้​รับ​รางวัล​ตั้ง​เยอะ​แยะ ผู้จัดการ​กอง​ปลอบ​ใจ​ว่า​แบบ​เขา​นี้ มี​อยู่​เต็ม​กองเลย ถือ​เสีย​ว่า​ค่อยๆไต่เต้า​ขึ้น​ไป​ก็​แล้วกัน

ที่​ซวย​หนัก​กว่า​นั้น​คือ มา​เจอ​รัตติกาล​ที่มา​ถ่าย​ละครใน​กอง​นี้​ด้วย เธอ​มอง​เขา​อย่าง​เย้ย​หยัน เรียก​มา​สั่ง​เครื่อง​ดื่ม​ให้ ชง​กาแฟ​มา​ให้ พอ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ชง​มา​ก็​บ่น​ว่า​ขม  ให้​ไป​ชงมาใหม่​ จนกว่า​จะ​ถูกปาก​ตน

ขณะ​ที่​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​กล้ำกลืน​กับ​การ​ถูก​รัตติกาล​เหยียด​หยัน​นั่นเอง ผู้จัดการ​กอง​ก็​มา​บอก​ข่าว​ดี​ว่า

“เมื่อกี้​พี่​คุย​กับ​พี่​ปิ๊ด แก​ดู​ผล​งาน​ของ​น้อง​แล้ว​แก​ชอบ​มาก​เลย โปรเจกต์​หน้า​แก​จะ​ให้​มา​เป็น​ผู้​ช่วย​ผู้​กำกับ”

ตะวัน​ฉาย​ดีใจ​ที่​จะ​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​ด้าน​สวัสดิการ​อีก แต่​ผู้จัดการ​กอง​บอก​ว่า​ต้อง​ทำ​ไป​ก่อน ​เพราะ​ตอน​นี้​ขาดคนจริงๆ ย้ำ​ว่า “ทำ​ไป​ก่อน​นะ ไต่เต้า​ไง”

รัตติกาล​ยัง​คง​วาง​เขื่อง​ข่ม​ตะวัน​ฉาย​ฉวย​โอกาส​แบบ​ได้ทีขี่แพะไล่ จน​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ให้​เอา​เวลา​ที่มา​แกล้ง​ตน​ไป​ท่อง​บท​ยก​ระดับ​การ​แสดง​ของ​ตัว​เอง​ดี​กว่า รัตติกาล​ถือว่า​เขา​บังอาจ​มา​สอน​ตน เมื่อ​เขา​บอก​ว่า​เสีย​เงิน​เรียน​มา​ก็​ต้องใช้ทำ​ประโยชน์​ให้​คน​อื่น​บ้าง เธอ​เลย​ลองดี​ให้​เขา​มา​ซ้อม​บทกับตนดู​ซิ​ว่า​จะ​เก่ง​แค่​ไหน พูด​แล้ว​ยัด​บท​ใส่​มือ​ตะวัน​ฉายอย่าง​ท้าทาย

ooooooo

ส่วน​พิชญ์​ก็​นัด​พัดชา​ไว้​เพื่อ​จะ​ขอ​ข้อมูล​ไป​เขียน​บท​หนัง​ผี​ที่​ทำ​อยู่ พัดชา​ยินดี​แต่​ให้​เขา​ตาม​ไป​ดู​การ​

ทำ​งาน​ของ​ตน พา​เดิน​ไป​ถึง​หน้า​ห้อง​นิติ​เวช​ก็​หัน​มา​บอก​ว่า

“ตาม​เข้า​มา​สิ​คะ ฉัน​กำลัง​มา​ดู​ผล​การ​ชันสูตร​ศพ​คดี​ที่​กำลัง​ตาม​อยู่ กลิ่น​ศพ​อาจจะ​แรง​หน่อย แต่​เดี๋ยว​ก็​ชิน” พูด​แล้ว​พัดชา​เปิด​ประตู​เดิน​เข้าไป พิชญ์​ยืน​เหว​ออ​ยู่​ตรง​ประตู กลืน​น้ำลาย​เอื๊อก​พนม​มือ​จด​หน้าผาก​ปาก​คอ​สั่น

พิชญ์​ถูก​พัดชา​ใช้​ให้​ช่วย​ยก​ศพ​เพื่อ​ถ่ายรูป ครั้ง​หนึ่ง​เสีย​จังหวะ​ศพ​ล้ม​ทับ​จูบ​ปาก​พิชญ์​เข้า​เต็มๆ ระหว่าง​นั้น​พัดชา​ได้​รับ​โทรศัพท์ เธอ​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​เข้าไป​เอา​ข้อมูล​ที่ สน. แต่​พอ​หัน​กลับ​มา​ดู​พิชญ์​อีก​ที ปรากฏ​ว่า​นอน​ชัก​กระแด่วๆ ตาเหลือก​ค้าง​หมด​สติ​ไป​แล้ว ทั้งที่​ปาก​ยัง​จุ๊บ​อยู่​กับ​ปาก​ศพ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ลองดี​ด้วย​การ​ให้​เป็น​คู่​ซ้อม​บท​ให้​ตน เธอ​ฉวย​โอกาส​ตบ​หน้า​เขา​ทั้งที่​ไม่​มี​ใน​บท พอ​ถูก​ต่อว่า​ก็​อ้าง​ว่า​ตน​อิน​กับ​เรื่อง​จน​นอก​บท​ไป​เอง ตะวัน​ฉาย​เอา​บ้าง รัตติกาล​เลย​ถูก​ตบ​หน้า​เอา​คืน​ด้วย​ข้ออ้าง​เดียวกัน รัตติกาล​เลย​เถียง​ไม่​ขึ้น เอาเรื่อง​ไม่ได้​แต่​ก็​เอา​คืน​ด้วย​การ​เตะ​ผ่าหมาก​จน​ตะวัน​ฉาย​หน้า​เขียว​กุม​เป้า​ทรุด​ลง​ไป​กอง

ไม่​เพียง​เท่านั้น ตะวัน​ฉาย​ยัง​โมเม​จับ​รัตติกาล​เข้าไป​จูบ​อย่าง​รุนแรง พอ​ถูก​ด่า​ถูก​ต่อว่า​เขา​ก็​อ้าง​ว่า​เจอ​เซ็กซี่​ตัว​แม่​อย่าง​เธอ ​เห็น​แล้ว​ก็​อิน​จน​ทน​ไม่ได้

อิง​ค์​เห็น​รัตติกาล​มี​ปาก​เสียง​กระทั่ง​ลง​ไม้​ลงมือ​กับ​ตะวัน​ฉาย​ก็​ทำตัว​เป็น​พระเอก​ขี่​ม้า​ขาว​เข้า​มา แต่​พอ​ถูก​ตะวัน​ฉาย​ชก​ถูก​ครึ่ง​ปาก​ครึ่ง​จมูก​เลือด​กำเดา​ไหล​เท่านั้น ก็​เป็น​ลม รัตติกาล​จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง ถูก​แม​รี่​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ให้​เป็น​ข่าว​มาก​กว่า​นี้​เลย เธอ​เลย​พูด​อาฆาต​ไว้​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ” แล้ว​ผละ​ไป
นักข่าว​กรู​กัน​เข้า​มา​ถ่ายรูป​ตะวัน​ฉาย เขา​พยายาม​ยกมือ​ปิด​หน้า​ขอร้อง​อย่า​ถ่าย​เพราะ​ตน​ไม่​ใช่​ดารา แต่​ก็​ถูก​ถ่าย​ไป​หลาย​แ​ชะ​แล้ว

รัตติกาล​กับ​แม​รี่​ช่วย​กัน​ประคอง​อิง​ค์​ไป​นอน​พัก​ใน​ที่​ร่ม รัตติกาล​เอ่ย​ขอโทษ​อิง​ค์​ที่​เป็นต้น​เหตุ​ให้​เขา​เจ็บ​ตัว อิง​ค์​ จับ​มือ​รัตติกาล​กุม​ไว้​บอก​เธอ​ตา​ซึ้ง​ว่า

“น้อง​รติ​อย่า​โทษ​ตัว​เอง​เลย​ครับ พี่​ดีใจ​ที่​น้อง​รติ​เป็น​ห่วง​พี่ น้อง​รติ​ไม่​เป็น​อะไร​พี่​ก็ดี​ใจ​แล้ว พี่​รัก​น้อง​รติ​ครับ” พูด​แล้ว​ยกมือ​เธอ​ขึ้น​จูบ​จน​รัตติกาล​ตกใจ

รัตติกาล​นึก​ขึ้น​ได้​บอก​อิง​ค์​ว่า​คุณ​พ่อ​มี​ของ​ฝาก​มา​ให้ หยิบ​ออก​มา​เป็น​พระเครื่อง​ใส่​กรอบ​มา​อย่าง​ดี แม​รี่​ลอยหน้า​เข้า​มา​บอก​ว่า

“คุณ​พ่อ​กลัว​ว่า​น้อง​อิง​ค์​จะ​เหมือน​ผู้ชาย​คน​อื่นๆ ที่​ต้องตา​ยอ​ย่าง​ไม่​มี​สาเหตุ​หลังจาก​คบ​กับ​น้อง​รติ​ค่ะ” รัตติกาล​หัน​มอง​ตาขวาง แต่​อิง​ค์​บอก​ว่า​ไม่​เป็นไร เรื่อง​นี้​ตน​พอได้​ยิน​มา​บ้าง​แล้ว

พอดี​รัตติกาล​ถูก​ตาม​ตัว​ไป​เข้า​ฉาก อิง​ค์​จึง​ขับ​รถ​กลับ​ออก​ไป​เจอ​ตะวัน​ฉาย​หิ้ว​ข้าว​กล่อง​มา​มากมาย​ก็​แกล้ง​เฉี่ยว​จน​ข้าว​กล่อง​หก​เรี่ยราด​เปรอะ​ตัว​ตะวัน​ฉาย​ไป​หมด

อิง​ค์​ด่า​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เกะกะ​แล้ว​ขับ​รถ​ไป​เลย หา​รู้​ไม่​ว่า​กระทิง​แอบ​เข้า​มา​นั่ง​ที่​หลัง​รถ​จ้อง​อิง​ค์​ตา​แดง​ก่ำ ตะวัน​ฉาย​เห็น​แว้​บๆ ไม่​แน่ใจ​ตัว​เอง​จน​ต้อง​ขยี้​ตา​มอง​ตาม​ไป​งงๆ

ooooooo
ตอนที่ 3


หาญ​กล้า​ได้​ข่าว​มี​เรื่อง​ยุ่งๆใน​กอง​ถ่าย​จาก​แม​รี่​ ก็​รีบ​มา​ที่​กอง​ถ่าย​ถาม​ว่า​ใคร​ทำ​อะไร​ลูก​ตน​ มัน​อยู่่ไหน รัตติกาล​พยายาม​จะ​ห้าม​พ่อ​ก็​พอดี​ผู้​กำกับ​เรียก​ให้​ไป​ซ้อม​บล็อก​กิ้ง​เธอ​เลย​ต้อง​รีบ​ไป

ส่วน​หาญ​กล้า​เดิน​ก​ร่าง​เข้า​มา​ถาม​หา​คน​ที่​มี​เรื่อง​กับ​ลูก​สาว​ตน พอ​เจอ​ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​พี่​เรียก​มา​มี​อะไร​หรือ พอ​ถูก​เรียก​พี่​เท่านั้น​หาญ​กล้า​ก็​ยิ้ม​หน้าบาน   แต่​พอ​นึก​ขึ้น​ได้​ก็​ผลัก​อก​ตะวัน​ฉาย​ที่​หาเรื่อง​ลูก​สาว​ตน

“อ้าว...ลุง​เป็น​พ่อ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​นั่น​เหรอ” ตะวัน​ฉาย​เปลี่ยนจาก​พี่​เป็น​ลุง เลย​ได้​เรื่อง หาญ​กล้า​ง้าง​หมัด​จะ​ชก ก็​ชะงัก​กึก​ยืน​ตัว​สั่น​เทิ้ม​ไป​หมด ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ

“เปล่า​เว้ย​โทรศัพท์​เข้า” พลาง​ก็​ควัก​กระเป๋า​เอาโทรศัพท์​ขึ้น​มา​รับ​สาย

เป็น​สาย​จาก​ภัท​รา​ที่​อ่าน​นิตยสาร​เจอ​ข่าว​หาญ​กล้า​ได้​รับ​โล่​พ่อ​ที่​แสน​ดี​ ทน​ไม่ได้​โทร.​มา​ด่า ถาม​ว่า​ไม่​อาย​ปากบ้าง​หรือ​ที่​เที่ยว​โม้​กับ​ใคร​ต่อ​ใคร​จน​ได้​เป็น​พ่อ​ที่​แสน​ดี หาญ​กล้า​ปราม​ว่า​ยุ่ง​กับ​เรื่อง​ของ​ตน​มาก​ไป​แล้ว ภัท​รา​สวน​ไป​ทันทีก่อน​ที่​จะ​วาง​สาย​อย่าง​สะใจ​ว่า

“ฉัน​ไม่ได้​อยาก​ยุ่ง​หรอก แค่​จะ​โทร.​มา​ให้​แก​สำนึก​เอา​ไว้​ว่า ฉัน​รู้ไส้​รู้​พุง​แก​ทุก​อย่าง ไอ้​ผู้ชาย​ใจ​โลเล​เห็น​ผู้หญิงเป็น​แค่​ของเล่น​อย่าง​แก ชาติ​นี้​ไม่​มี​วัน​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​พ่อ​ผู้​แสน​ดี​หรอก”

พอ​วาง​สาย​แล้ว​ยัง​ยิ้มกริ่ม​พึมพำ “สะใจ​ฉัน​จริง​จริ๊ง!”

ส่วน​หาญ​กล้า​ถูก​ด่า​จน​หู​ชา มึน​ไป​อึดใจ พอ​เห็นตะวัน​ฉาย​จะ​เลี่ยง​ไป​ก็​เรียก​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ไป   ตะวัน​ฉาย​สัญญา​ว่า ต่อ​ไป​ตน​จะ​อยู่​ห่างๆลูก​สาว​ของ​ลุง   แต่​ลุง​เอง​ก็​ต้อง​ไป​บอก​ลูก​สาว​ให้​ทำตัว​ดีๆด้วย

รัตติกาล​ย้อน​กลับ​มา​เห็น​พ่อ​ฮึ่ม​ฮั่ม​จะ​เอาเรื่อง​ตะวันฉาย​ให้​ได้​ก็​เข้า​มา​ขอร้อง​ให้​พอ   เพราะ​ตน​ไม่​อยาก​เป็น​ข่าว​เสียหาย​อีก รับปาก​กับ​พ่อ​ว่า

“รติ​จะ​หา​ทาง​สั่งสอน​ไอ้​คน​อวด​เก่ง​อย่าง​หมอ​นั่นเอง ไม่​ต้อง​ห่วง​ค่ะ เลือด​พ่อ​ใน​ตัว​รติ​มัน​เข้ม​อยู่​แล้ว​ค่ะ” ปากพูด​กับ​พ่อ​แต่​ตา​จ้อง​จิก​ตะวัน​ฉาย​เอาเป็นเอาตาย

ooooooo

อิงค์​ขับ​รถ​กลับ​เปิด​เพลง​ฟัง​ใน​รถ​และ​ร้องตาม

อย่าง​สบาย​อารมณ์ แต่​แล้ว​จู่ๆก็​กลาย​เป็น​เพลง​ไทย​เดิม เขา​คิด​ว่า​คง​เป็น​เพราะ​คลื่น​แทรก เลย​กด​ปุ่ม​เปลี่ยนคลื่น​และ​แผด​เสียง​ร้อง​ตาม ร้อง​เพี้ยน​จน​ผี​อย่าง​กระทิง​ก็ยัง​ทน​ฟัง​ไม่ได้​ต้อง​เอา​มือ​อุด​หู​แน่น

กระทิง​โผล่​หน้า​ผีๆไป​ที่​กระจก​หลัง​ร้อง “แฮ่...” ทำเอา​อิงค์​ผงะ​ร้อง​แทบ​ไม่​เป็น​ภาษา กระทิง​ทำท่า​จะ​บีบ​คอ​อิงค์​แต่​ต้อง​หด​มือ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ทันที เมื่อ​เจอ​พระ​ที่​ห้อย​คอ​อิงค์​อยู่

เมื่อ​กระทิง​กลับ​ไป​บอก​กระทง​ว่า​ตน​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​อิงค์ เพราะ​มี​พระ กระทง​ด่า​ว่า​มัว​แต่​ทำ​เซ่อๆซ่าๆอยู่​ได้ แล้ว​ตัดสินใจ​จะ​ลงมือ​จัดการ​เอง เพื่อ​เจ้านาย​อันเป็น​ที่รัก

ooooooo

เพราะ​อยาก​โชว์​ฝีมือ​การ​แสดง หลังจาก​ถ่ายฉาก​ที่​รัตติกาล​กรี๊ด​ใส่​กล้อง​จน​คอ​แทบ​แตก​แล้ว เธอ​ขอ​ผู้​กำกับ​เล่น​อีก​เท​ก พูด​กระแทก​ใส่​ตะวัน​ฉาย​ที่​ยืน​ดู​อยู่ว่า

“พวก​ปาก​เสีย​จะ​ได้​รู้​ว่า​รติ​ได้​รางวัล​นัก​แสดง​ขวัญใจ​มหาชน​มายัง​ไง”

พี่​ปิ๊ด​อนุญาต รัตติกาล​เล่น​ใหม่​ด้วย​ลีลา​ที่​เ​วอ​ร์​เสีย​จน​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​มอง​หน้า​กัน​เห​วอ แต่​พี่​ปิ๊​ดก​ลับ​ชม รัตติกาล​ยิ้ม​หน้าบาน​เป็น​กระด้ง​เชิด​อ​วด​ตะวัน​ฉาย​ที่​ดู​อยู่​อย่าง​สนใจ เขา​ทำ​ปาก​ขมุบ​ขมิบ​ว่า

“ทุเรศ”

นี่เอง เมื่อ​เขา​เข้าไป​ล้าง​คราบ​สกปรก​ที่​ถูก​อาหาร​หก​ใส่​ใน​ห้องน้ำ เขา​ถอด​เสื้อ​กอง​ไว้​แล้ว​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว รัตติกาล​กรีดกราย​เข้า​มา พอ​เจอ​หน้า​กัน​ก็​ปั้น​หน้า​ยักษ์​ใส่​กัน​ทันที พูด​ประชดประชัน​โต้เถียง​กัน รัตติกาล​สู้​ไม่ได้​ก็​คว้า​ไม้​ดูด​ส้วม​ครอบ​ปาก​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​จะ​ดูด​ของ​เสีย​ออก​จาก​ปาก​เขา

ยัน​กัน​ไป​มา​สุดท้าย​รัตติกาล​ก้าวพลาด​ล้ม​ทับ​ตะวัน–​ฉาย ปากต่อปาก​จุ๊บ​กัน​พอดี ต่าง​นิ่ง​ไป​เหมือน​ถูก​ไฟช็อต พอดี​มีเสียงทีม​งาน​ชาย​สอง​สาม​คน​เดิน​มา​เข้า​ห้องน้ำ ตะวัน​ฉาย ​รีบ​ลุก​ขึ้น​ลาก​เธอ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ส้วม​เอา​มือ​อุด​ปาก​เธอ​ไว้

ยืน​เบียด​กัน​อยู่​ใน​ห้อง​ส้วม​เล็กๆ รอ​จน​ทีม​งาน​มา​ทำ​ธุระ​เสร็จ​ออก​ไป จึง​พา​กัน​ออก​มา

“ไอ้​บ้า...นี่​นาย​คิด​จะ​ล่วงเกิน​ฉัน​เหรอ” รัตติกาล​เปิดฉากด่า​ทันที

“น้อย​หน่อย​คุณ ผม​ปกป้อง​ศักดิ์ศรี​ผม​ต่างหาก ถ้า​มี​คน​มา​เห็น​คุณ​กับ​ผม​ใน​สภาพ​กึ่ง​เปลือย​แบบ​นี้ ทุก​คน​ต้อง​คิด​ว่า​นางเอก​สาว​เซ็กซี่​ตัว​แม่ แอบ​หนี​งาน​มา​พลอดรัก​กับ​ทีม​งาน​หนุ่ม​หล่อแน่ๆ” พูด​จน​รัตติกาล​อึ้ง ตะวัน​ฉาย​ตบ​ท้าย​ว่า “ผม​ไม่​อยาก​ตกเป็น​ข่าว​กับ​คุณ เข้าใจ​ไหม” พูด​จบเขา​ก็​ถูก​ตบ​เข้าฉาด​ใหญ่

“ฉัน​ต่างหาก​ที่​ไม่​อยาก​ตกเป็น​ข่าว​กับ​นาย ไอ้​โรคจิต”

รัตติกาล​เดิน​เชิด​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ยกมือคลำ​หน้า​ป้อ​ยๆ ทั้ง​เจ็บ​เพราะ​ถูก​ตบ​และ​ถูก​เอา​ไม้​ดูด​ส้วม​ครอบ

ooooooo

หลังจาก​ดิน​เนอร์​กับ​หนู​ดีแล้ว ตะวัน​รอน​พา​เธอ​มา​ส่ง​บ้าน หนู​ดี​ดี๊ด๊าเ​ว่า​อีสาน​จ้อยๆ แต่​พอ​จะ​แยก​กัน​ก็​จุ๊บ​ตะวัน​รอน ปาก​จุ๊บแต่​​มือ​ตะปบ​ก้น ทำเอา​ตะวัน​รอน​จั๊กเดียม​สะดุ้ง​โหยง

หนู​ดี​ทวง​สัญญา​ของ​ตะวัน​ฉาย​ที่​บอก​ว่า​จะ​แต่งงาน​กับตน​เมื่อ​ตอน​เด็ก ตะวัน​รอน​จำ​ต้อง​เออออ​ห่อหมก​เอา​ตัว​รอด แต่​พอ​มา​เจอ​กัน​ที่​วัด​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า​สัญญา​จะ​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​ไว้​หรือ

ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด จำ​ได้​ว่า​ตอน​เด็กๆหนู​ดี​ขี้​แย​เลย​หลอก​ว่า​อย่า​ร้องไห้​โต​ขึ้น​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน หนู​ดี​หยุด​ร้องไห้​ทันที ตะวัน​ฉาย​ทำ​หน้า​สยอง​บ่น​ว่า​หลอก​กัน​ตอน​เด็ก​ดั๊น​มา​จำ​ได้​เอา​ตอน​โต แล้ว​จะ​ทำ​ยัง​ไง ทาง​เดียว​คือ​ให้​ตะวัน​รอน​รับ​สมอ้าง​ไป​เสีย เพราะ​ตะวัน​รอน​เอง​ก็​แอบ​ชอบ​หนู​ดี​มา​นาน จะ​ได้​สมใจ​นึก​

เสียที แต่​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​น้อง ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ว่า ที่​ชม​ว่า​รัตติกาล​สวย​เซ็กซี่​น่ะ ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​เขา​คิด​เลย เพราะ

“ไอ้​ความ​สวย​ที่​แก​เห็น​อยู่​นั่น มัน​แค่​เปลือก ตัว​จริง​ของ​ยัย​นั่น​สวย​สยอง​เว้ย”

แล้ว​ตะวัน​รอน​ก็ได้​รู้​ซึ้ง​ถึง​ความ​จริง​ข้อ​นี้ เมื่อ​รัตติกาล​เสนอ​ผู้​กำกับ​ให้​ตะวัน​ฉาย​แสดง​แทนพระเอก​เพื่อ​ถ่าย​ฉาก​ของ​ตน​ก่อน โดย​พระเอก​ต้อง​นอน​ใน​โลง​และ​นางเอก​จุด​เทียน​มา​เกาะ​ขอบ​โลง​ร้องไห้​ฮือๆ เธอ​บีบ​นํ้าตา​เป็น​เผา​เต่า แต่​ขณะ​เดียวกัน​ก็​เท​น้ำตาเทียน​ร้อนๆลง​ที่​เป้า​กางเกง​ตะวัน​ฉาย เขา​นอน​สะดุ้ง​

เฮือกๆ พอ​จะ​ร้อง​ก็​ถูก​ขู่​ว่า​มืออาชีพ​ห้าม​ร้อง​เด็ดขาด

พอก​ลับ​​ถึง​วัด​เล่า​ให้​ตะวัน​รอน​ฟัง พลาง​เอา​มือลูบ​เป้า​สงสาร​น้อง​ชาย​ที่​ถูก​น้ำตาเทียน​ลวก พูด​อย่าง​เจ็บใจ​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ ฉัน​เอา​คืน​แน่”

ooooooo

คืน​นี้ พัดชา​เลย​ต้อง​เป็น​ธุระ​พา​พิชญ์​ใน​สภาพ​หมด​สติ​มา​ส่ง​วัด เจอ​เณร​เปี๊ยก​กำลัง​แอบ​ฉัน​บะหมี่​รอบ​ดึก​อยู่​พอดี​ เลย​ขอ​ให้​มา​ช่วย​เอา​พิชญ์​ลง​จาก​รถ



ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา เข้าไป​เขย่า​ร่าง​พิชญ์​จน​เขา​รู้สึก​ตัว พอ​ลืมตา​ก็​โวยวาย​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เพราะ​ไป​เห็น​ศพ​มา​ ทั้ง​สยอง หลอน​จน​ตน​หมด​สติ ตะวัน​ฉาย​เลย​ให้​ เณร​เปี๊ยก​ช่วย​พ่น​นํ้า​มนต์​ให้​หน่อย เณร​บอก​ว่าหลวง​พ่อ​ไม่​เคย​สอน แต่​ก็​ยอม​ทำ​เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ขอ​ให้​ลอง​ดู

เณร​อม​นํ้า​มนต์​ทำท่า​จะ​พ่น​ใส่​พิชญ์ ตะวัน​รอน​ถาม​ว่า​ไม่​สวด​ด้วย​แล้ว​จะ​ช่วย​ได้​หรือ เณร​เลย​กลืน​นํ้า​มนต์​แล้ว​ลอง​ใหม่ อม​นํ้า​มนต์​เต็มปาก​สวด​อู้อี้​ใน​คอ​แล้ว​พ่น​พรวดๆเข้า​เต็ม​หน้า​พิชญ์

“พอได้​แล้ว​ครับ​เณร ผม​หาย​กลัว​แล้ว​ครับ แฉะ​ไป​ทั้ง​หน้า​แบบ​นี้ ผม​เป็น​หวัด​ตาย​พอดี” พิชญ์​ยกมือ​ป้อง​หน้า ตะวัน​ฉาย​กับ​ตะวัน​รอน​กลั้น​ไม่​อยู่​ขำ​พรืด​ออก​มา แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​ให้​พิชญ์​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เขา​จน​ต้อง​ให้​หญิง​สาว​สวย​มา​ส่ง​ถึง​วัด

ส่วน​พัดชา​กลับ​ไป​เล่า​ให้​รัตติกาล​ฟัง​เรื่อง​พิชญ์​หนุ่ม​หล่อ​งาน​ดี​แต่​ขี้ขลาด​ตาขาว​แค่​เห็น​ศพ​ก็​ชัก​กระแด่วๆ เล่า​แล้ว​สอง​สาว​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​ขำ รัตติกาล​ดักคอ​เพื่อน​ว่า​เล่า​ได้​ออกรส​ขนาด​นี้​ต้อง​ปิ๊ง​หนุ่ม​นั่นแน่​เลย พัดชา​บอก​ว่า​สู้​ของ​รัตติกาล​ไม่ได้​หรอก เท่​ซะ​ไม่​มี แล้ว​ถาม​ว่า

“ไหน​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​ว่า​แก​จะ​ดวง​ซวย ​แล้ว​นี่​อะไร พี่​อิง​ค์​สุภาพบุรุษ​สุด​หล่อ​มา​บอก​รัก​แก​เนี่ย​นะ”

“ก็​บอก​แล้ว​ไง หมอดู​คู่​กับ​หมอ​เดา ชีวิต​ฉัน ฉัน​ลิขิต​ด้วย​ตัว​เอง​ ไม่​มี​ใคร​มา​ขีด​เส้น​ให้​หรอก”

สิ้น​เสียง​รัตติกาล​ แก้ว​นํ้า​ที่​วาง​อยู่ดีๆก็​แตก​เพล้ง สอง​สาว​ตกใจ​รีบ​ชวน​กัน​เข้า​บ้าน

ที่แท้​หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ดู​ยืน​ฟัง​สอง​สาว​คุย​กัน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​เมื่อ​รู้​ว่า​ท่านหญิง​ของ​ตน​มี​ชาย​หนุ่ม​เวียน​มา​จีบ​ไม่​ขาด​ระยะ หลวง​บวรฯ​เฝ้า​อยู่​จน​ดึก มอง​รัตติกาล​ที่นอน​หลับตา​พริ้ม​อย่าง​หวงแหน ​พึมพำ

“ท่านหญิง...ท่านหญิง​จะ​รัก​ผู้​อื่น​มิได้ ท่านหญิง​รัก​ได้​แต่​กระผม​เพียง​ผู้​เดียว...”

ooooooo

หลวง​บวรฯ​คิดถึง​เมื่อ​หนึ่ง​ร้อย​ปี​ก่อน​ ที่​ตัว​เอง​ถูก​ท่านหญิง​ยิง​บาดเจ็บ​และ​วิ่ง​ตาม​ท่านหญิง​ออก​ไป​ถูก​ทหาร​ฝ่าย​รัฐบาล​ยิง​สกัด กระทง​ขอร้อง​ให้​รีบ​หนี เวลา​นั้น​หลวง​บวรฯ​บอก​ทั้งที่​บาดเจ็บ​สาหัส​ว่า

“ถ้า​ปราศจาก​ท่านหญิง​ของ​ข้า ข้า​จะ​ไม่​หนี​ไป​ไหน ขอบใจ...พวก​เอ็ง​คือ​ข้า​ที่​จงรักภักดี ข้า​สัญญา​ว่า​ข้า​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​พวก​เอ็ง แต่​ตอน​นี้​ข้า​จะ​ต้อง​พา​ท่านหญิง​ของ​ข้า​

กลับ​มา” แล้ว​หลวง​บวรฯ​ก็​วิ่ง​ตาม​ไป​อีก

จน​ไป​ทันกัน​ที่​นํ้า​ตก หลวง​บวรฯ​อ้อนวอน​ท่านหญิง​ให้​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ​ของ​เรา​กัน​เถิด ท่านหญิง​ไม่​ยอม​กลับ เพราะ​เห็น​ว่า​หลวง​บวรฯ​ทำ​ผิด​ก็​ต้อง​ชดใช้​ความ​ผิด​ก่อน หลวงบวรฯ​ อ้าง​ว่า​ตน​ทำ​เพื่อ​เรา​ต่างหาก

“คุณ​หลวง​อย่า​เอา​ฉัน​มา​อ้าง ความ​รัก​ที่​คุณ​หลวง​มี​ให้​ฉัน​มัน​น้อย​กว่า​ความ​โลภ​ที่​คุณ​หลวง​อยาก​ครอบครอง​ทุก​อย่าง​เสีย​อีก” คุณ​หลวง​ถาม​ว่า​ท่านหญิง​ไม่​รัก​ตน​แล้ว​หรือ “เพราะว่า​ฉัน​รัก​คุณ​หลวง​มาก​ต่างหาก อย่าง​น้อย​ความ​ตาย​ของ​ฉัน​จะ​ได้​ช่วย​ไถ่บาป​ให้​กับ​คน​ที่​ฉัน​รัก​บ้าง”

“อย่า​นะ​ขอรับ​ท่านหญิง” หลวง​บวรฯ​ปรี่​เข้าไป​จับ​ตัว​ท่านหญิง​มาลา​เอา​ไว้

“คุณ​หลวง...ชาติ​นี้​เรา​คง​สิ้นบุญ​ที่​ทำ​มา​ด้วย​กัน​แล้ว แต่​ฉัน​สัญญา​เมื่อ​ชาติ​หน้า​มา​ถึง ฉัน​จะ​กลับ​มา​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​อีก​ครั้ง” พูด​จบ​ท่านหญิง​ก็​แทง​ปิ่น​ปัก​ผม​ลง​กลาง​อก​เลือด​ทะลัก​ท่วม​ร่าง

หลวง​บวรฯ​ดึง​ปิ่น​ทิ้ง​นํ้า ปิ่น​ลอย​ไป​กับ​นํ้า คุณ​หลวง ​กอด​ร่าง​ท่านหญิง​มาลา​ร้องไห้​ครํ่า​ครวญ มิ​ไย​ว่า​จะ​ถูก​ทหาร​ระดม​ยิง​ใส่​สัก​ปาน​ใด จน​ต้อง​กระสุน​ล้ม​ตึง​ลง หลวง​บวรฯ​ก็​ยัง​กอด​ร่าง​ท่านหญิง​มาลา พูด​อย่าง​เคียดแค้น​ทั้งที่​หายใจ​รวยริน

“ความ​รัก​ที่​ยิ่ง​ใหญ่​ของ​ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย ผี​ห่า​ซาตาน ณ ป่า​จันทรา​แห่ง​นี้ จง​เป็น​พยาน​ให้​ข้า ​ไม่​ว่า​กี่​ภพ​กี่​ชาติ​ขอ​ให้​ ท่านหญิง​มาลา​กลับ​มา​เป็น​ดวงใจ​ของ​ข้า​ตลอดกาล วิญญาณ​ของ​ข้า​เป็น​ของพวก​​เจ้า​แล้ว”

เมื่อ​กระทง​วิ่ง​ตาม​มา​เจอ​หลวง​บวรฯ​นอน​ตาย​เคียง​คู่​กับ​ท่านหญิง​มาลา​ก็​เสียใจ​จ่อ​ยิง​ตัว​เอง​ตาย​ตาม​เพื่อ​จะ​ได้​ไป​รับ​ใช้​คุณ​หลวง​ใน​ภพ​หน้า

คิดถึง​อดีต​เมื่อ​ร้อย​ปี​ก่อน​แล้ว หลวง​บวร​สง​ครา​มใน​วัน​นี้​มอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่นอน​หลับตา​พริ้ม​อยู่​อย่าง​แสน​รัก รำพัน​ด้วย​ความ​คะนึง​หา...

“ถึง​กระผม​จะ​ต้อง​เจ็บปวด​ทรมาน​เพราะ​คำ​สัญญา...แต่​เพื่อ​ท่านหญิง กระผม​ทน​ได้ แม้​ชาติ​นี้​ท่านหญิง​จะ​แอบ​มี​ใจ​ให้​ผู้​อื่น​บ้าง แต่​นั่น​ก็​เพราะ​ท่านหญิง​ยัง​จำ​เรื่องราว​ของ​เรา​ไม่ได้ พวก​มัน​ต่างหาก​ที่​บังอาจ​เข้า​ใกล้​ท่านหญิง​ของ​กระผม”

ooooooo

ความ​ลับ​ของ​ตะวัน​ฉาย​แตก​ดัง​โพละ เมื่อ​ภัท​รา​เห็น​รูป​ถ่าย​ตะวัน​ฉาย​ที่​ชก​ต่อย​กับ​อิง​ค์​ต่อหน้า​รัตติกาล​ลง​หนังสือพิมพ์​หรา ภัท​รา​เรียก​สมชาย​คนสวน​ที่​บ้าน​ที่​กาย​เป็น​ชาย​แต่​ใจ​เป็น​แต๋ว​ให้​ไป​บ้าน​หาญ​กล้า​ด้วย​กัน ถูก​จ่า​ติ๊ก​กันท่า​ไม่​ให้​เข้า​บ้าน ภัท​รา​ให้​สมชาย​หลอกล่อ​ยั่วยวน​จ่า​ติ๊ก​จับ​มัด​กับ​เก้าอี้​แล้ว​ตัว​เอง​ก็​ลุย​เข้าไป

เป็น​เวลา​ที่​หาญ​กล้า​กำลัง​ให้​แม​รี่​นวด​เค้น​อย่าง​ใกล้​ชิด แต่​หาญ​กล้า​ก็​ไม่​มี​นํ้า​ยา​จะ​ทำ​อะไร​ได้ แต่​ขณะ​กำลัง​นวด​กัน​เพลินๆนั้น​เอง ภัท​รา​โผล่​พรวด​เข้า​มา หาญ​กล้า​ตกใจ​แต่​ยัง​ทำ​ปาก​ดี​ถาม​ว่า

“คุณหญิง​ยัง​อาลัยอาวรณ์​ผม​อยู่​ใช่​ไหม” เลย​ถูก​ภัท​รา​เอา​รูป​ใน​หนังสือพิมพ์​ให้​ดู หาญ​กล้า​ยิ่ง​โมโห หา​ว่า​ภัท​รามา​ด่า​ลูก​สาว​ตน​ถึง​บ้าน​แบบ​นี้​จะ​ให้​คน​มา​ลาก​ไป​ทิ้ง​ถัง​ขยะ​เดี๋ยวนี้

“คน​ของ​แก​เสร็จ​คน​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว ส่วน​แก​ก็​ต้อง​เสร็จ​ฉัน​เหมือน​กัน” พูด​จบ​ภัท​รา​ชัก​ปืน​ออก​มา​จ่อ

หาญ​กล้า​ขอร้อง​อย่า​เอา​ปืน​มา​เล่น​กัน​แบบ​นี้ ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า​ลำพัง​เรื่อง​ลูก​สาว​ตน​คง​ไม่​ทำให้​เธอ​โมโห​ได้​ขนาด​นี้  ินี่​คง​เป็น​เพราะ​หึง​ตน​ที่​กำลัง​มี​กิ๊ก​ใหม่​ใช่​ไหม

“หา​ว่า​ฉัน​หึง​แก​กับ​ไอ้​ข้าว​นอก​นา​เนี่ย​นะ จะ​บอก​ให้​นะ​หาญ​กล้า ฉัน​เลิก​รัก​แก​ไป​ตั้งแต่​แก​ทิ้ง​ฉัน​ไป​แต่งงาน​กับ​นัง​หน้า​หนอน​ชา​เขียว​นั่น​แล้ว ที่​ฉัน​มา​นี่ เพื่อ​ปกป้อง​ลูก​ชาย ​ฉัน​จาก​ลูก​สาว​แก เพราะฉะนั้น​แก​ต้อง​สั่ง​ห้าม​ลูก​สาว​แก​เข้า​ใกล้​ลูก​ชาย​ฉัน ไม่​อย่าง​นั้น​ฉัน​ยิง​จริงๆด้วย”

หาญ​กล้า​รีบ​รับปาก แต่​ภัท​รา​ก็​ยัง​สอด​นิ้ว​เหนี่ยว​ไก หาญ​กล้า​หลับตา​ปี๋ แต่​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​กระบอก​ปืน​กลับกลาย​เป็น​นํ้า​พุ่ง​เข้าใส่​หน้า​เต็มๆ ที่แท้​มัน​คือ​ปืน​ฉีด​นํ้า​นั่นเอง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ยัง​คง​ทำ​งาน​ที่​กอง​ถ่าย เขา​แสดง​ฝีมือ​จน​พี่​ปิ๊ด​ยอม​รับ โดยเฉพาะ​การ​ถ่าย​ภาพนิ่ง​ของ​รัตติกาล​ออก​มา​สวย​เซ็กซี่​จน​พี่​ปิ๊ด​ชม​ว่า แม้​จะ​ปาก​เสีย​ไป​หน่อย​แต่​ฝีมือ​มัน​ดี​ว่ะ

มี​ปัญหา​วุ่นๆอีก​จน​ได้ เมื่อ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ได้​รับ​เชิญ​ ให้​เล่น​หนัง​ที่​กำลัง​ถ่าย​ทำ​อยู่ รัตติกาล​ขัดใจ​มาก​เพราะ​ถูก​หมอดู​ทำนาย​ว่า​ชะตา​ถึงฆาต หา​ว่า​หมอดู​กำลัง​หา​ผล​ประโยชน์​จาก​ความ​ดัง​ของ​ตน จะ​เข้าไป​ขอ​ถอน​ตัว​ไม่​เล่น​หนัง​เรื่องนี้ ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ว่า งาน​แบบ​นี้​มัน​ไม่ได้​ดัง​เพราะ​เธอ​คน​เดียว​หรอก​นะ จะ​


ทำ​อะไร​ให้​เห็นแก่​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​บ้าง เพราะ​พวก​เขา​เอาใจ​เธอ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​งาน​ได้​สบายๆ

หมอดู​ตา​ทิพย์​รู้​ว่า​รัตติกาล​ไม่​พอใจ​ที่​ตน​มา​ร่วม​งาน​ด้วย เรียก​ไป​คุย​กัน​ส่วนตัว​และ​ให้​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ร่วม​คุย​ด้วย

แม้​รัตติกาล​จะ​ฮึ่ม​ฮั่ม​ใส่​ตะวัน​ฉาย แต่​แล้ว​ก็​ต้อง​นิ่ง​ฟัง​เมื่อ​หมอดู​ตา​ทิพย์​พูด​ถึง​ดวง​ชะตา​ของ​รัตติกาล ​ทั้ง​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่องบิน​และ​ผู้ชาย​ที่​เข้า​มา​เกี่ยวข้อง​กับ​เธอ​ทุก​คน​ที่​ตาย​ไป​อย่าง​น่า​สงสัย

รัตติกาล​โกรธ​ขู่​จะ​ฟ้อง​หมอ​ตา​ทิพย์ ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ให้​ฟัง​ไว้​ก็ดี ดี​กว่า​จะ​ปล่อย​ให้​เสียหาย เมื่อ​รัตติกาล​สงบ​ลง หมอดู​ยืนยัน​ว่า​ตน​เห็น​กับ​ตา​และ​ยัง​เห็น​ทาง​ช่วย​ผ่อน​หนัก​ให้​เป็น​เบา​ได้​ด้วย สุดท้าย​ฟัน​ธง​ว่า

ดวง​ดี​ของ​ตะวัน​ฉาย​และ​ดวง​ซวย​ของ​รัตติกาล​เป็น​ดวง​เนื้อคู่​กัน​โดย​แท้ ดี​กับ​ซวย​มา​เจอ​กัน​มัน​คือ​รสชาติ​ที่​กลมกล่อม​ขาด​กันและกัน​ไม่ได้ ทั้ง​ยัง​ฟัน​ธง​ว่า​ดวง​เนื้อคู่​ของ​ทั้ง​สอง​คน​ถึง​ขั้น​ต้อง​แต่งงาน​กัน รัตติกาล​ถึง​จะ​พ้น​เคราะห์

คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ถูก​ทั้ง​สอง​ปฏิเสธ ทั้ง​ยัง​บ่น​ว่า​เป็น​เรื่อง​บ้า​ที่สุด​เท่า​ที่​เคย​ได้ยิน​มา

“ผม​พูด​ความ​จริง คุณ​จะ​ประมาท​คำ​เตือน​ของ​ผม​ไม่ได้ ผม​พูด​อะไร​มาก​ไป​กว่า​นี้​ไม่ได้​แล้ว เพราะ​ผม​ก็​ไม่​รู้​ว่า​จะ​มี​โอกาส​ได้​ดูด​วง​ให้​คุณ​อีก​รึ​เปล่า” หมอดู​พูด​เป็น​ปริศนา​ก่อน​เดิน​ออก​ไป

ไม่ทัน​ข้าม​วัน ก็​มี​ข่าว​ร้าย​ว่า​หมอดู​ตา​ทิพย์​ตาย​แล้ว ตำรวจ​ไป​เก็บ​หลักฐาน​ไม่​พบ​สิ่ง​ผิด​ปกติ เพราะ​หมอดู​ตา​ทิพย์​นั่ง​ตาย​อยู่​คา​โถส้วม​ใน​ลักษณะ​ตา​เบิก​โพลง​เหมือน​ตกใจจน​ช็อก

ระหว่าง​นั้น หลวง​บวร​สงคราม​มา​สังเกตการณ์​อยู่​ด้วย พึมพำ​เหี้ยม​ก่อน​หายตัว​ไป​ว่า

“แก​มัน​รู้​มาก​เกินไป จึง​ไม่​สมควร​มี​ชีวิต​อยู่​อีกต่อ​ไป...หึๆๆ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​เล่า​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ให้​พิชญ์​ฟัง พิชญ์​บอก​ว่า​ถ้า​เป็น​จริง​อย่าง​นั้น​ก็​นับ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เป็น​ผู้ชาย​ที่​โชค​ดี​ที่สุด

แต่​พอ​เดิน​ออก​มา​ใน​บริเวณ​วัด ก็​ตกใจ​หยุด​กึก​เมื่อ​เห็น​ภัท​รา​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​เณร​เปี๊ยก​เอาเป็นเอาตาย ภัท​รา

มา​สืบ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​อยู่​กับ​พิชญ์​ที่​วัด​หรือ​เปล่า เณร​นึกออก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​อยู่​ด้วย ขณะ​กำลัง​จะ​บอก​ภัท​รา​นั่นเอง พิชญ์​ก็​พุ่ง​ออก​มา​เอา​มือ​อุด​ปาก​เณร​ไว้​แน่น ขู่​ว่า​ได้​เวลา​ทำวัตร​เย็น​แล้ว เดี๋ยว​โดน​หลวง​พี่​ตาม​แน่ๆ ให้​รีบ​ไป​เสีย แล้ว​หัน​มา​ยกมือ​ไหว้​สวัสดี​คุณหญิง​แม่

พิชญ์​ถูก​ภัท​รา​ดึง​หู​ลาก​เข้าหา​ตัว​ให้​บอก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​ลูก​ชาย​ตน​อยู่​ไหน พิชญ์​ปากแข็ง​ยอม​สาบาน​ว่า​ไม่​รู้​จริงๆ ถ้า​ตะวัน​ฉาย​อยู่​ที่​นี่​จริง​ขอ​ให้​ตน​ถูก​หวย​หรือ​ไม่​ก็​หา​งาน​ทำ​ไม่ได้

“ก็ได้ ฉัน​จะ​ยอม​เชื่อ แต่​ฉัน​จะ​ส่ง​คน​มา​จับตา​ดู​

เธอ ถ้า​เธอ​โกหก​ฉัน ร่วมมือ​กับ​ตะวัน​ฉาย​หลอก​ฉัน​อยู่​ละ​ก็...ฉัน​จะ​ส่ง​เธอ​ไป​ขัง​คุก​ขี้​ไก่”

พอ​ภัท​ราก​ลับ​ไป ตะวัน​ฉาย​ก็​หน้า​เครียด​เมื่อ​รู้​ว่า​ถูก​แม่​ตาม​ล่า​อยู่

ส่วน​เณร​เปี๊ยก​ก็​หว่านล้อม​ให้​ตะวัน​ฉาย​ยอม​บอก​คุณหญิง​แม่​เสีย​เพราะ​โกหก​บุพการี​นั้น​บาป​หนัก ตะวัน​ฉาย ​เอง​ก็​อยาก​แก้​ปัญหา​ให้​จบๆไป แต่​ก็​ยัง​ไม่​รู้​จะ​แก้​อย่างไร

“เฮ้ย...ฉัน​รู้​แล้ว ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​แก​ไง ถ้า​แก


ได้​แต่งงาน​กับ​คุณ​รัตติกาล​จริงๆ อย่าง​ที่​หมอดู​ว่า ฉัน​ว่านะ แม่​แก​ไม่​กล้า​ขัด​ดวง​แก​แน่ๆ”

“บ้า​แล้ว​ไอ้​ฟู...ให้​ฉัน​แต่งงาน​กับ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​นั่น​น่ะ ชีวิต​ฉัน​ได้​สยอง 24 ชั่วโมง​แน่”

“แล้ว​มัน​มี​ทางออก​ที่​ดี​กว่า​นี้​ไหม​ล่ะ” พิชญ์​ถาม​เสียง​อ่อย

ooooooo

หนู​ดี​นัด​ตะวัน​รอน​จะ​ไป​ดิน​เนอร์​กัน ตะวัน​รอน​ถือ​ช่อ​ดอกไม้​จะ​มา​รับ​หนู​ดี​ก็​เจอ​เข้า​กับ​บอย​ฮ่ะ​ที่​ภัท​รา​ส่ง​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​หนู​ดี​เข้า​อย่าง​จัง ตะวัน​รอน​โกหก​ว่า​ตน​มา​เยี่ยม​เพื่อน​แต่​สงสัย​จะ​มา​ผิด​ที่​แล้ว​หา​ทาง​ชิ่ง​ไป

ระหว่าง​นั้น​ตะวัน​ฉาย​ดู​ข่าว​ทีวี​รายงาน​เรื่อง​การ​ตาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์ เขา​คิดถึง​คำ​พูด​ที่​เป็น​นัย​ของ​หมอดู​ที่​ว่า​ไม่​รู้​จะ​มีโอกาส​ดูด​วง​ให้​เขา​อีก​หรือ​เปล่า เขา​บอก​พิชญ์​ว่า​ก่อน​ตาย​หมอ​พูด​ราวกับ​รู้ตัว​ว่า​ต้อง​ตาย พิชญ์​ยิ่ง​เชื่อ​ว่า​หมอดู​ดู​แม่น​จริงๆ ยุ​ตะวัน​ฉาย​ให้​รีบ​แต่งงาน​กับ​รัตติกาล​เสีย เพราะ​นี่​เป็น​ทางออก​ทาง​เดียว​ของ​เขา

ขณะ​กำลัง​คิด​หนัก​นั่นเอง ตะวัน​รอน​ก็​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ​ที่​คอน​โดฯ​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ขอร้อง​ให้​บอก​หนู​ดี​ให้​ช่วย​ปิด​เรื่อง​ตน​มา​เมือง​ไทย แล้ว​อย่า​ให้​แม่​รู้​เด็ดขาด ตอน​นี้​ตน​มี​เรื่อง​ให้​ปวด​หัว​มากมาย​ยัง​แก้​ไม่​ตก

ตะวัน​รอน​รีบ​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ของ​หนู​ดี ขอร้อง​อย่า​บอก​ภัท​รา​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​กลับ​เมือง​ไทย​แล้ว เพราะ​ต้องการ​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่า​ตน​สามารถ​เลี้ยงดู​หนู​ดี​ได้​ด้วย​ลำ​แข้ง​ตน​เอง หนู​ดี​หลง​เชื่อ​รับปาก​มั่นเหมาะ จาก​นั้น​หัน​มา​หว่านล้อม​บอย​ฮ่ะ​ให้​กลับ​ไป​เสีย ฝาก​บอก​คุณหญิง​แม่​ด้วย​ว่า​ตน​อยู่​ดูแล​ตัว​เอง​ได้ บอย​ฮ่ะ​สงสัย​ถาม​ว่า​เมื่อกี้​คุย​กับ​ใคร หนู​ดี​บอก​ว่า​คุย​กับ​พ่อ ถ้า​ไม่​มี​อะไร​ก็​ให้​รีบ​กลับ​ไป​เสีย​เพราะ​ตน​
นัด​ดิน​เนอร์​กับ​พ่อ​ไว้ บอย​ฮ่ะ​เลย​กลับ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​ไป​หา​รัตติกาล​ใน​งาน​เปิด​ตัว​เครื่อง​ดื่ม​ชู​กำลัง​ที่​เธอ​เป็น​พรีเซ็นเตอร์ พยายาม​จะ​คุย​กับ​เธอ แต่​รัตติกาล​ไม่​ยอม​คุย​ด้วย​ท่า​เดียว จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​บอก​ว่า​อยาก​คุย​เพราะ​ข้องใจ​ที่​หมอดู​คุย​กับ​เรา วัน​นี้​เลย​อยาก​มา​คุย​กับ​เธอ รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​ไม่​สนใจ​กับ​คำ​ทำนาย​ไร้​สาระ​แบบ​นั้น​แล้ว​เดิน​หนี​ไป​ซะ​งั้น

ตะวัน​ฉาย​เซ็ง​มาก แต่​เพราะ​ต้อง​แก้​ปัญหา​ให้​ได้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ตาม​ไป​คุย

อิง​ค์​ไป​หา​รัตติกาล​ตาม​แผน​ของ​แม​รี่​จอม​จุ้น เพื่อ​เบน​ความ​สนใจ​ของ​นักข่าว​เรื่อง​หมอดู​ตา​ทิพย์ ที่​ทำนาย​ดวง​ถึงฆาต​ของ​รัตติกาล​ไว้

อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​มา​จัดการ​อิง​ค์​ที่​เข้า​มา​พัวพัน​กับ​รัตติกาล​ตาม​คำสั่ง​ของหลวง​บวรฯ มา​เจอ​อิง​ค์​ที่​แม​รี่​ให้​ยืน​รอ​ตน​จะ​ไป​ตาม​รัตติกาล​ที่​ห้องน้ำ​ให้ อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​ใน​คราบ​ของ​สาว​พริตตี้​ยั่วยวน​อิง​ค์​จน​หน้ามืด​เดิน​ตาม​ทั้ง​สอง​ไป

ตะวัน​ฉาย​ตาม​ตื๊อ​จะ​คุย​กับ​รัตติกาล​จน​เธอ​เดิน​เข้า​ห้องน้ำ เขา​เลย​ยืน​มึน​อยู่​ตรง​นั้น แม​รี่​เดิน​ตาม​หา​จน​เจอ​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้องน้ำ บอก​ว่า​อิง​ค์​รอ​อยู่​แล้ว​รีบ​พา​ไป​พบ แต่​ปรากฏ​ว่า​อิง​ค์​หาย​ไป​แล้ว ถาม​คน​แถว​นั้น​บอก​ว่า เห็น​เดิน​ออก​ไป​กับ​พริตตี้​สอง​คน รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​หงุดหงิด ส่วน​แม​รี่​เซ็ง​จน​บอก​ไม่​ถูก

อิง​ค์​พา​อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​เข้า​โรงแรม​หมาย​จะ​เขมือบ​ขม้ำเสีย​ให้หา​ยก​ลัด​มัน แต่​ไม่ทัน​ที่​อิง​ค์​จะ​ลงมือ​ทำ​อะไร

ก็​ถูก​สอง​สาว​หลอก​ให้​ถอด​สร้อย​พระ​ออก​แล้ว​แสยะ​ยิ้มเขี้ยวงอก​​ยาว​ออก​มา รุม​กัน​ขย้ำ​ฝัง​เขี้ยว​ลง​ไปจน​อิง​ค์​ร้อง​เหมือน​ควาย​ถูก​เชือด

หลวง​บวรฯ​พอใจ​ผล​งาน​ของ​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​มาก แต่​ยัง​ไม่​วางใจ​เพราะ​รู้​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล กระทิง​อาสา​รับ​ใช้​เต็มที่ หลวง​บวรฯ​มอบหมาย​ให้​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ไป​จัดการ​ตะวัน​ฉาย กระทง​ไม่​เชื่อ​ฝีมือ​กระทิง แต่​พอ​ท้วงติง หลวง​บวร​สงคราม​ตัดบท​ว่า

“ข้า​มี​เรื่อง​สำคัญ​กว่า​ที่​ต้อง​ใช้​เอ็ง​กับ​นัง​สี​ดวง​ไป​จัดการ”

ooooooo
ตอนที่ 4


ระหว่าง​ที่​ภัท​รา​พา​หนู​ดี​ไป​ทาน​อาหาร​กลางวัน พูด​ปลอบ​ใจ​ให้​รอ​อีก​สัก​พัก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เธอ​ก็​จะ​ไม่​เหงา​อีก​แล้ว​นั้น บอย​ฮ่ะ​ที่​ภัท​รา​ใช้​ให้​ไป​สืบ​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​ก็​โทร.เข้า​มา​รายงาน​ว่า

“ผม​สะกด​รอย​ตาม​นาย​พิชญ์​หัว​ฟู​ตาม​ที่​คุณหญิง​สั่ง เลย​โป๊ะ​เ​ชะ​เจอ​ฮ่ะ”

คุณหญิง​ภัท​รา​ตา​ลุก บอก​หนู​ดี​ว่า​มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ หนู​ดี​อยาก​ได้​อะไร​เรียก​ใช้​บอย​ฮ่ะ​ได้​ตาม​สบาย พูด​แล้ว​ขอตัว​ลุก​ไป แต่​พอ​ออก​ไป​ถึง​หน้า​ร้าน​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​เข้า​อย่าง​จัง หาญ​กล้า​เจ็บใจ​ที่​ถูก​เอา​ปืน​ฉีด​น้ำ​มา​หยามน้ำหน้า​เลย​ตาม​มา​จะ​เอาเรื่อง ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​ลูก​สาว​เขา​มา​ล่อลวง​ลูก​ชาย​ตน ทำ​แค่​นั้น​ยัง​น้อย​ไป​ด้วย​ซ้ำ

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​อีก​ตามเคย ภัท​รา​โกรธ​จัด​ยกมือ​จะ​ตบ หาญ​กล้า​จับ​ไว้​ยื่น​หน้า​เข้า​มา​ถาม

“อย่า​นะ​คุณหญิง จำ​ไม่ได้​เหรอ ตอน​สาวๆเอ๊าะๆคุณหญิง​ตบ​ผม​ที​ไร​เป็น​ต้อง​โดน​ผม​จูบ​ทุกที”

ภัท​รา​ชะงัก​ไป​กับ​หน้า​เหี้ยมๆของ​หาญ​กล้า ​ถาม​เสียง​อ่อย​ว่า​แล้ว​จะ​เอา​ยัง​ไง​กับ​ตน

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย พริ้ง​ที่​เล่น​เป็น​นาง​ร้าย​ใน​ละคร​ที่​รัตติกาล​เล่น​เป็น​นางเอก เห่อเหิม​ทะเยอทะยาน​เล่น​แง่​กับ​ทีม​งาน​ไม่​ยอม​ใส่​ชุด​ที่​จัด​มา​ให้​เพราะ​สวย​สู้​รัตติกาล​ไม่ได้ แม​รี่​หมั่นไส้​พูด​เบาๆแต่​จงใจ​ให้​พริ้ง​ได้ยิน​ว่า “เพิ่ง​จะ​ดัง​ไม่​เท่า​ไหร่ ทำ​เป็น​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​อยาก​เทียบ​รัศมี​รติ”

พริ้ง​ได้ยิน​หัน​เอาเรื่อง​ทันที​เถียง​กัน​ไม่​กี่​คำ​พริ้ง​ก็​เล่น​บท​นาง​ร้าย​นอก​จอ​ตบ​จน​แม​รี่​หน้า​สะบัด​ถลา​ไป​ชน​เ​จิ​น​คู่หู​ของ​พริ้ง ถูก​เ​จิ​น​ผลัก​ไป​หา​พริ้ง​อีก เลย​ถูก​พริ้ง​ตบ​อีก​ฉาด​จน​หน้า​ชา​สมอง​มึน​ยืน​งง พริ้ง​เลย​ตบ​ทั้ง​สอง​ข้าง​พร้อม​กัน คราว​นี้​แม​รี่​หมุนคว้างไป​ทั้ง​ตัว จาก​นั้น​พริ้ง​ประกาศ

“ถ้า​วัน​นี้​พริ้ง​ไม่​สวย​กว่า​รติ พริ้ง​ไม่​ถ่าย” พูด​แล้ว​เดิน​เชิด​ออก​ไป​กับ​เ​จิ​น

พอ​แม​รี่​ได้สติ​ก็​แจ้น​ไป​ฟ้อง​รัตติกาล รัตติกาล​กำลัง​ปวด​หัวเรื่อง​ของ​ตัว​เอง​ไม่​ไป​เอาเรื่อง​กับ​พริ้ง​ตาม​คำ​ยุยง​ของ​แม​รี่ บอก​ว่า​ช่วง​นี้​ไม่​อยาก​สร้าง​ศัตรู ว่า​แล้ว​ขอ​ไป​เข้า​ฉาก แม​รี่​วิ่ง​ทะเล่อทะล่า​ตาม​ไป​ชน​ตัวประกอบ​สอง​คน​ที่​ยืน​รอ​อยู่ กลับ​ด่า​เขา​ว่า​มา​ยืน​เกะกะ เลย​ถูก​มอง​ตาขวาง

“ด่า​แล้ว​ยัง​มา​จ้อง​หน้า​อีก เดี๋ยว​แม่​ก็​บอก​ผู้​ช่วย​ให้​ไล่​ออก​จาก​กอง​ซะ​นี่ พวก​ตัวประกอบ” แม​รี่​ด่า​แล้ว​เดิน​เชิด​ตาม​รัตติกาล​ไป

ที่แท้​ตัวประกอบ​ทั้ง​สอง​คือ​อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​นั่นเอง อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จัดการ​รัตติกาล​เสร็จ​ค่อย​จัดการ​นัง​ดำ​นี่ พอดี​ทีม​งาน​มา​เรียก​ไป​แต่งหน้า ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ไป

พริ้ง​นั่ง​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​อยู่​ก่อน​แล้ว​บอก​ช่าง​ว่า​วัน​นี้​ตน​ต้อง​สวย​กว่า​รัตติกาล ช่าง​รับคำ​อย่าง​เอาใจ

ระหว่าง​เข้าไป​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​นั้น ทีม​งาน​คน​หนึ่ง​เอา​เครื่องประดับ​เข้า​มา พริ้ง​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​หยิบ​ขึ้น​มา​ดู​ชม​ว่า​สวย​จัง ถาม​ว่า​ของ​เก่า​หรือ​ของ​ทำ​ใหม่ ทีม​งาน​บอก​ว่า​เป็น​ของ​เก่า​แท้ๆ เพิ่ง​ยืม​มา​จาก​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

กระทง​หูผึ่ง​เหล่​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​แล้ว​ตะลึง​อึ้ง จำ​ได้​ว่า​เป็น​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เมื่อ​ทีม​งาน​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​เดิน​ผ่าน​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ไป ทั้ง​สอง​ต่าง​ขนลุก​ซู่​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว​ปิ่น​โบราณ​นั้น...

ooooooo

เพราะ​กลัว​ถูก​แม่​จับ​ได้​ว่า​กลับ​เมือง​ไทย​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​เท​กระเป๋า​ซื้อ​บ้าน​ต่อ​จาก​รุ่น​พี่​ที่​ไป​ตั้ง​หลัก​ปัก​ฐาน​ที่​เมืองนอก พา​พิชญ์​ไป​ดู พิชญ์แซว​ว่า​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​แหงๆ เพราะ​หมอดู​ยืนยัน​ว่า​เขา​กับ​รัตติกาล​เป็น​เนื้อคู่​กัน

สิ้น​เสียง​พิชญ์ ประตู​ก็​ปิด​กระแทก​เข้า​มา​อย่าง​แรง พิชญ์​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​ถาม​เสียง​สั่น​ว่า​ทำไม​จู่ๆประตู​ถึง​ปิด​เอง​ได้ ก่อน​ซื้อ​ถาม​เจ้าของ​บ้าน​รึ​เปล่า​ว่า​บ้าน​หลัง​นี้​มี​ประวัติ​อะไร​ไหม

“ไม่​มี​เว้ย ไอ้​ตาขาว ไป​ได้​แล้ว ฉัน​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ​งาน” ตะวัน​ฉาย​บอก​ให้​พิชญ์​ลง​จาก​หลัง​แล้ว​เดิน​ไป พิชญ์​เดิน​เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​หวาดๆแล้ว​เดิน​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป

ที่​กระจกเงา​ใน​บ้าน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ยืน​แสยะ​ยิ้ม​มอง​ตาม​สอง​หนุ่ม​ไป​อย่าง​สะใจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ขับ​รถ​กลับ​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่ง​รถ​ไป​ด้วย ทำให้​รถ​หนัก​จน​เร่ง​อย่างไร​ก็​ไม่​ขึ้น​ ซ้ำ​ยัง​โผล่​หน้า​ไป​หลอก​ตะวัน​ฉาย​จน​ตกใจ​หัก​พวงมาลัย​ออก​ข้าง​ทาง หัว​กระแทก​พวงมาลัย​แต่​ดี​ที่​แค่​มึนๆ

ลง​จาก​รถ​มา​ดู​ก็​ตกใจ​ที่​รถ​เกือบ​ชน​เสา​ไฟฟ้า แต่​พอ​จะ​กลับ​ขึ้น​รถ​ก็​ตกใจ​ยิ่ง​กว่า​เมื่อ​เห็น​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​หน้า​เหี้ยม​อยู่ แต่​ทั้ง​สอง​เข้า​ใกล้​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​เพราะ​พอ​ตะวัน​ฉาย​ยกมือ​ขึ้น​ปัด​ป้อง ตัว​เขา​ก็​เปล่ง​ประกาย​เรืองรอง​จน​มัน​ทั้ง​สอง​ปวดแสบปวดร้อน​ผงะ​ถอย​แล้ว​หาย​วับ​ไป

พอ​ลด​มือ​ลง ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​อยู่​ตรง​นั้น​แล้ว งง​ไป​พัก​หนึ่ง​เลย​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด

ooooooo

ส่วน​ที่​กอง​ถ่าย รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ตัว​เอง​ใน​กระจก​แล้ว​ก็​รู้สึก​แปลกๆกับ​ปิ่น​อัน​นี้ กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​จับตา​มอง​อยู่​ปรารภ​กัน​ว่า​ตอน​ที่​คุณ​หลวง​ทิ้ง​ปิ่น​ลง​น้ำ​คง​มี​ใคร​พบ​แล้ว​นำ​ออก​จาก​ป่า​จันทรา แต่​มัน​ไม่​ควร​ถูก​พบ​อีก​ครั้ง กระทง​เร่ง​อี​สี​ดวง​ให้​รีบ​จัดการ​กับ​รัตติกาล​ตาม​คำสั่ง​คุณ​หลวง​ดี​กว่า

“เดี๋ยว​เจ้า​ค่ะ​คุณ​กระทง ดู​คุณ​รัตติกาล​สิ​เจ้า​คะ เอาแต่​มอง​ปิ่น​อัน​นั้น​ตลอด​เวลา ดิฉัน​ว่า​บางที​ปิ่น​นั่น​อาจจะ​ทำให้​คุณ​รัตติกาล​ระลึก​ชาติ​ได้”

แต่​ไม่ทัน​ไร​แม​รี่​ก็เ​ข้า​มา​ถาม​รัตติกาล​ว่า​เรียบร้อย​หรือ​ยัง

“พี่​แมร์​ ช่วย​รติ​นึก​หน่อย​สิ ใส่​ชุด​นี้​แล้ว​รติ​คุ้นๆยัง​ไง​ไม่​รู้ ทรง​ผม​แบบ​นี้ แต่งหน้า​แบบ​นี้​ ชุด​แบบ​นี้ รติ​ต้อง​เคย​แต่งตัว​แบบ​นี้​มา​แล้ว​แน่ๆ”

“โธ่​เอ๊ย...น้อง​รติ​ขา ก็​ปี​ที่​แล้ว​งาน​โชว์​ตัว​สงกรานต์​ถนน​ข้าวสาร​ไง​คะ” แม​รี่​พูด​อย่าง​มั่นใจ​ รัตติกาล​จำ​ได้ แม​รี่​เลย​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​กัน

กระทง​หัน​ขวับ​มอง​อี​สี​ดวง​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​ทำให้​เสีย เวลา​พลาด​โอกาส อี​สี​ดวง​หน้าจ๋อย​แก้ตัว​ว่า

“ก็...ดิฉัน​นึก​ว่า​คุณ​รัตติกาล​จะ​ระลึก​ชาติ​ได้​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เปลี่ยน​แผน​ใหม่ โดย​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​เ​จิ​น และ​กระทง​เข้า​สิง​พริ้ง เมื่อ​เริ่ม​ถ่าย​พริ้ง​ที่​ถู​กกระทง​เข้า​สิง​ถาม​เ​จิ​น​ที่​ถูก​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​ว่า​ตอน​นี้​เล่น​เรื่อง​อะไร​อยู่ อี​สี​ดวง​เอา​บท​มา​ดู​บอก​ว่า​เล่น​เรื่อง​สาป​ภูษา เป็น​ฉาก​เด็ด​ด้วย​ตน​ดู​มา​หลาย​รอบ​จำได้​ขึ้นใจ​เลย

“ดี...ข้า​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​จัดการ​ด้วย​วิธี​ไหน   ฉาก​นี้​แหละ ที่​รัตติกาล​จะ​ต้อง​พบ​กับ​ความ​ตาย” พริ้ง​หัน​มอง​หน้า​เ​จิ​น​ยิ้ม​เหี้ยม​ให้​กัน

ตะวัน​ฉาย​เพิ่ง​มา​ถึง สวัสดิการ​บอก​ว่า​เขา​จะ​ถ่าย​กันแล้ว​และ​เมื่อ​ครู่​นี้​รัตติกาล​ก็​ถาม​หา​เขา​ด้วย ​ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ถามหา​ทำไม สวัสดิการ​ส่าย​หน้า​บอก​ว่า​ไม่​รู้​แล้ว​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย

การ​ถ่ายทำ​เริ่ม​แล้ว พี่​ปิ๊ด​บอก​รัตติกาล​ว่า​ขอ​ฉาก​นี้​เท​ก​เดียว​เลย มี​พลัง​เท่าไร​ปล่อย​มา​ให้​หมด​ แล้ว​หัน​ไป​เรียก​พริ้ง​แต่​ไม่ทัน​พูด​อะไร พริ้ง​ก็​ตอบ​มา​พร้อม​สายตาน่ากลัว​ว่า“ข้ารู้ ไม่​ต้อง​สั่ง​ข้า...” ทำเอา​พี่​ปิ๊ด​สะดุ้ง​รีบ​บอก​โอ​เค แล้วสั่งแอ็กชั่น

ปรากฏ​ว่า​กระทง​ที่​สิง​พริ้ง​อยู่ และ​อี​สี​ดวง​ที่​สิง​เ​จิ​นอยู่ ต่าง​เล่น​นอก​บท​กัน​อย่าง​รุนแรง พริ้ง​พยายาม​จะ​ฆ่า​รัตติกาล​

ให้​ได้ จน​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​ตกใจ​มอง​กัน​เห​วอ แต่​พี่​ปิ๊ด​กลับชอบใจ​สั่ง​ให้​เล่น​ต่อ​บอก​ว่า​มัน​ดี

กระทง​ใน​ร่าง​พริ้ง​บีบ​คอ​รัตติกาล​จน​หน้า​เขียว พี่​ปิ๊ด​ก็​ยัง​หัวเราะ​พอใจ จน​กระ​ทั่ง​ตะวัน​ฉายวิ่ง​เข้า​มา รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ฉาก​ทันที

พริบตา​นั้น​ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ใน​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ต่าง​ร้อง​กัน​โหยหวน​เพราะ​แสง​ที่​เปล่ง​จาก​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ออก​จาก​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ทันที   สอง​สาว​ล้มพับ​สลบเหมือด​กับ​ที่

ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ประคอง​รัตติกาล​ที่​ตกใจ​กลัว​จน​ตัวสั่น​กอด​เขา​ไว้​แน่น ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​กอด​เธอ​ไว้​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

คุณหญิง​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​พา​กัน​ลุย​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย ​ร้อง​เรียก​ค้น​หา​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ​ตัว แต่​ไป​ทะเลาะ​ล้ม​ทับ​กัน​ที่​ห้อง​นอน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปากต่อปาก​จุ๊บ​กัน​ทำเอา​ถ่าน​ไฟ​เก่า​เกือบ​คุ พอ​รู้ตัว​ต่าง​ก็​ผละ​จาก​กัน หาญ​กล้า​ลูบ​รอย​ลิปสติก​ที่​ปาก​ตัว​เอง​ไป​ดมๆแล้ว​บ่น​อุบอิบ​ว่า

“ยัย​ขี้​เหนียว​เอ้​ย ยี่สิบ​กว่า​ปี​ไม่​เปลี่ยน​ลิปสติก​เลย กลิ่น​เดิม​รส​เดิม​เป๊ะ”

ทั้ง​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ต่าง​โทษ​ว่า​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย​มาจับ​ลูก​ของ​ตน เป็น​ตาย​อย่างไร​ก็​ไม่​ยอม​ให้​สอง​คน​นี้​คบ​กัน​เด็ดขาด ตาม​ลุย​ไป​ถึง​กอง​ถ่าย​หมาย​จะ​ดึง​ลูก​ของ​ตน​ออก​จาก​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย



ที่​กอง​ถ่าย​กำลัง​วุ่นกันกับ​เหตุการณ์​ที่​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​เกิด​จาก​อะไร รัตติกาล​ถูก​พริ้ง​บีบ​คอ​เกือบ​ตาย​ทั้งที่​ใน​บท​ไม่มี แล้ว​จู่ๆพริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​ล้ม​หงาย​ผลึ่ง​เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​ช่วย​รัตติกาล

แต่พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​เล่า​ขน​หัว​ลุก​ว่า​เมื่อกี้​ตน​เห็น​ผี แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ร้องไห้​ฟูมฟาย​พร่ำ​ร้อง​แต่​ว่า“กลัวแล้ว...

กลัว​แล้ว​อย่า​เข้า​มา”ปาก​ร้อง​ตะโกน​ตัว​สั่น​เทิ้ม ทั้ง​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​เข้า​​ใกล้​ด้วย

ครั้น​พริ้ง​หัน​มา​เห็น​รัตติกาล​ก็​ปรี่​เข้า​มา​ขอโทษ ยืนยันว่า​ตน​ไม่ได้​ทำร้าย​เธอ​แต่ผี​มัน​สิง​มัน​สั่ง​ให้​ทำ มันสั่ง​ให้​ฆ่า​เธอ พูด​แล้ว​พริ้งก็​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ยืน​จ้อง​อยู่​ข้างหลัง​รัตติกาล ทั้ง​พริ้ง​และ​เ​จิ​น​ร้อง​เหมือน​คน​บ้า ท่ามกลาง​ความ​แปลก​ใจ​ของ​ทุก​คน​เพราะ​ไม่​มี​ใคร​เห็น​อย่าง​สอง​คน​นี้​เห็น

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ตวัด​สายตา​มอง​รัตติกาล​กับ​ตะวันฉาย​อย่าง​ดุร้าย​อีก​ที​ก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เกรี้ยวกราด​ใส่​บริวาร​อยู่​โดยเฉพาะ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ไป​ทำ​งาน​ไม่​สำเร็จ​กลับมา

“กระผม​กับ​ไอ้​ริ​ด​พยายาม​จะ​จัดการ​กับ​มัน​แล้ว​ขอรับ​แต่​ดวง​มหา​อุ​ดของ​มัน​มี​อานุภาพ​จริงๆ”กระทิง​ชี้แจง​ปาก​คอสั่น

หลวง​บวร​สงคราม​กระชาก​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ไป​บีบคอ​อย่าง​โกรธ​จัด​จน​ทั้ง​สอง​ดิ้น​พราดๆ

“คุณ​หลวง ปล่อย​มัน​สอง​ตัว​เถอะ​เจ้า​ค่ะ ดิฉัน​มี​ของ​สำคัญ​นำ​กลับ​มา​ด้วย” กระทง​รายงาน​แล้ว​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​มาลา​ชู​ให้​ดู แทนที่จะ​ดีใจ คุณ​หลวง​กลับ​ตกใจ​ถามว่า​ไป​เอา​มา​จาก​ไหน กระทง​บอก​ว่าที่​กอง​ถ่าย​ของ​ท่านหญิง​มาลา คง​มี​คน​เจอ​แล้ว​นำ​ออก​​จาก​ป่า​จันทรา​ตกทอด​หลาย​มือ​จน​มา​อยู่​ที่​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

“ท่านหญิง​ทำลาย​ความ​รัก​ที่​ข้า​มี​ต่อ​ท่านหญิง​ด้วย​ปิ่น

อัน​นี้ ​เพราะฉะนั้น​มัน​คือ​ตัวแทน​ความ​จงเกลียดจงชัง​ที่​ท่านหญิง​มี​ต่อ​ข้า เอา​มัน​ไป​ให้​ไกลๆข้า”คุณ​หลวง​หวาด​กลัวลนลาน

สุดท้าย​กระทง​เสนอ​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ใน​ที่​ปลอดภัย​เพื่อ​ไม่ให้​นำ​ภัย​มา​สู่​คุณ​หลวง​อีก

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย​ยัง​โกลาหล​กัน​ไม่​หยุด รัตติกาลใจคอ​ไม่​ดี​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​พริ้ง​ตอน​ที่​ถูก​กระทง​สิง​เงื้อ​ปิ่น​คำราม“ถึง​เวลา​ตาย​ของ​เธอ​แล้ว​รัตติกาล”ก็​ทำเอา​เธอ​ขวัญ​ผวา

พัดชา​ที่​ไป​ทำ​ข่าว​และ​เจอ​ศพ​ของ​อิง​ค์​ใน​โรงแรม​ที่​ถูก​ฆาตกรรม โทร.​มา​บอก​รัตติกาล​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​อย่าง​สยอง​มาก​ตา​ถลน​มือ​เกร็ง​หน้าซีด ไม่​มี​เลือด​เลย​สงสัย​ก่อนตาย​คง​เจอ​เรื่อง​สยอง​สุดๆ

“พอได้​แล้ว ไม่​ต้อง​สาธยาย” รัตติกาล​ร้อง​ห้าม​อย่าง​ทน​ฟัง​ไม่ได้

“รติ...ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​แก​กำลัง​โดน​เจ้ากรรม​นายเวร​ตาม​เอาชีวิต​อยู่ ฉัน​ว่า​ของ​อย่าง​นี้​ไม่​เชื่อ​อย่า​ลบ​หลู่​แล้ว​ล่ะแก” พัดชา​เตือน​เพื่อน​เสียง​สั่น​มา​ตาม​สาย

ฟัง​พัดชา​แล้ว​รัตติกาล​หน้าซีด​เครียด​จัด​ขนลุก​ซู่​แต่ยัง​ปฏิเสธ​เสียง​สั่น​ว่า​ไม่​จริง เป็น​ไป​ไม่ได้​จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​เข้าไป​ปลอบ​เธอ​จึง​ดี​ขึ้น บอก​เขา​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​เพราะ​ตน ใคร​อยู่​ใกล้​ตน​ต้อง​ตาย​พูด​แล้ว​ร้องไห้​ฮือๆ

ตะวัน​ฉาย​สงสาร​ดึง​เธอ​เข้าไป​กอด​ไว้​แน่น ปลอบ​ใจ​อย่าง​อ่อนโยน อบอุ่น​ว่า

“คุณ​ไม่​ต้อง​กลัว​อะไร​ทั้งนั้น อยู่​กับ​ผม​ไว้ รับรอง​ไม่​มี​ใคร​ทำ​อะไร​คุณ​ได้​หรอก”

รัตติกาล​สบตา​เขา​นิ่ง รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย​อย่าง​ประหลาด​เมื่อ​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา

ooooooo

ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​มา​ถึง​กอง​ถ่าย​เจอ​แม​รี่​ถามว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน  แม​รี่​พา​เดิน​ไป​หา​รัตติกาล​  ระหว่างทาง​ทั้ง​คู่​ก็​ยัง​จิก​กัด​กัน​ไม่​ยอม​หยุด จน​เมื่อ​มา​ถึง​ลาน​จอดรถ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เปิด​ประตู​รถ​ให้​รัตติกาล​ขึ้น​นั่ง​แล้ว​ขับออกไป​อย่าง​เร็ว หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ให้​โทร.​เรียก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ตน​จะ​แจ้ง​ตำรวจ

“เสียใจ...ฉัน​ไม่​มี​เบอร์​ลูก​ฉัน แล้ว​ก็​อย่า​คิด​ว่า​ฉัน​จะ​ยอม​ให้​แก​เอา​ตำรวจ​เข้า​มา​ยุ่ง​ด้วย เพราะ​เห็นๆอยู่​ว่า​ลูกสาว​แก​ลัน​ล้า​ดี๊ด๊า​ตาม​ลูก​ชาย​ฉัน​ไป​เอง เชอะ!”ภัท​รา​สะบัด​หน้าใส่​หาญ​กล้า​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป หาญ​กล้า​เถียง​ไม่​ออก​ยืน​มอง​ตามไป​อย่าง​เจ็บใจ

เมื่อ​ภัท​ราก​ลับ​ถึง​บ้าน​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ ภั​ทราบ​อก​ว่า​เจ็บใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ปั่นหัว​เสีย​จน​บ้านช่อง​ไม่​ยอม​กลับ บอย​ฮ่ะ​อาสา​จะ​สาด​น้ำกรด​รัตติกาล​ให้​เอา​ไหม​เพราะ​ขืนปล่อย​ไว้​หนู​ดี​ระ​แคะระ​คาย​เข้า​คุณหญิง​จะ​แย่

“ฉัน​ไม่​มี​วัน​รับ​ลูก​สาว​ของ​ไอ้​เฒ่า​ปาก​เสีย​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​ฉัน​แน่ แต่​ฉัน​จะ​ปล่อย​ให้​ลูก​ชาย​ฉันเริงร่า​ไป​กับ​นัง​นั่น​ก่อน ยัง​ไง​ฝ่าย​ฉัน​ก็​ผู้ชาย​ ไม่​มีเสียหาย​อะไร​อยู่​แล้ว แต่​ลูก​สาว​มัน​สิ​จะ​ต้อง​เสียหาย​มาก​กว่า ​หึๆๆๆ” ภัท​รา​ยิ้ม​ร้ายกาจ จน​บอย​ฮ่ะ​ยอม​รับ​ว่า​คุณหญิง​นี่​ร้าย​ตัว​แม่​จริงๆ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​มา​หา​พิชญ์​ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ให้​ช่วย​รัตติกาล​หน่อย​เพราะ​เธอ​ไม่ค่อย​สบายใจ พิชญ์​จึง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​โบสถ์​หา​เณร​เปี๊ยก​ที่​กำลัง​สวด​มนต์​อยู่ ส่วน​รัตติกาลรอ​อยู่​ข้าง​นอก​กับ​พัดชา​ที่มา​อยู่​เป็น​เพื่อน

ระหว่าง​นั้น  ​รัตติกาล​เล่า​ถึง​ความ​น่า​กลัว​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​เห็น​ให้​พัดชา​ฟัง พัดชา​ถาม​ว่า​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​จะ​ช่วย​เธอ​ได้​จริง​หรือ รัตติกาล​บอก​ความรู้สึก​ว่า ทุก​ครั้ง​ที่​อยู่​ใกล้​เขา​ตน​รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย

พอดี​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ออก​มา​พา​สอง​สาว​เข้าไป​ใน​โบสถ์ เห็น​เณร​เปี๊ยก​กำลัง​จุด​ธูป​บูชา​พระ​พนม​มือ​สวด​มนต์​ดู​ขรึม ​ขลัง พัดชา​ถาม​พิชญ์​ว่า​เณร​ตัว​กะ​เปี๊ยก​นี่​จะ​ช่วย​ได้​จริง​หรือ พิชญ์​รับรอง​ว่า​เณร​เป็น​ศิษย์​ก้นกุฏิ​เบอร์​หนึ่ง​ของหลวง​ตา เรียน​วิชา​จาก​หลวง​ตา​มา​หลาย​ปี

ตะวัน​ฉาย​ตัดบท​ว่า​ให้​เณร​บอก​เรื่อง​ที่​ไป​ปรึกษา​หลวง​ตา​มา​ดี​กว่า เณร​เลย​เล่า​เป็น​ฉากๆว่า

“ก็​อย่าง​ที่​โยม​พี่​คน​สวย​กลัว​และ​กังวล​นั่นแหละ​จ้ะ เณร​เอา​ดวง​ชะตา​ของ​โยม​พี่​ให้​หลวง​ตา​ดู​ หลวง​ตา​บอก​ว่า​โยม​พี่​คน​สวย​จะ​ต้อง​แต่งงาน​กับ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เคราะห์​หาม​ยาม​ร้าย​ก็​จะ​พอ​บรรเทา​จาก​เจ้ากรรม​นายเวร​ได้​จ้ะ”

รัตติกาล​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​เณร​อย่า​ล้อ​เล่น เณร​ยืนยัน​ว่าที่​พูด​นี่​พูด​ตาม​หลวง​ตา​ทุก​คำ​เลย​นะ รัตติกาล​ไม่​เชื่อ​จะ​ไป​ถาม​หลวง​ตา​เอง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​ไป​หา​หลวง​ตา​ถึง​เตียง​ได้​ยัง​ไง ยืนยัน​ว่า

“หลวง​ตา​พูด​มา​แบบ​นั้น​จริงๆ หมอดู​ตา​ทิพย์​ก็​ยืนยัน แล้ว​ที่​คุณ​ตาม​ผม​มา​ก็​เพราะ​คุณ​เอง​ก็​เจอ​มา​กับ​ตัว​ไม่​ใช่​หรือ”

รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก​ถาม​ว่า​ไม่​มี​ทาง​อื่น​เลย​หรือ​ จะ​ให้​สร้าง​โบสถ์ สร้าง​ห้อง​นํ้า สร้าง​ศาลา​ถวาย ตน​ยอม​ทำให้​หมด แต่​ถ้า​ให้​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​นี่...ขอ​ผ่าน

“สร้าง​บุญ​สร้าง​กุศล​เป็น​เรื่อง​ดี​จ้ะ ถวาย​จักรยาน​ให้​เณร​ด้วย​กุศล​ยิ่ง​แรง แต่​กรรม​ที่​โยม​พี่​กำลัง​เจอ​เป็น​กรรม​เก่า​ที่​ต้อง​ชดใช้ ยัง​ไง​โยม​ก็​หนี​ไม่​พ้น​จ้ะ”

เมื่อ​ออก​จาก​โบสถ์​ตะวัน​ฉาย​บอก​พิชญ์​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ลงเอย​กับ​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ใกล้​แล้ว​มี​แต่​เรื่อง​สยอง​แบบ​นี้ แต่​พิชญ์ ยํ้า​ว่า​ชั่วโมง​นี้​มี​แต่​รัตติกาล​เท่านั้น​ที่​เป็น​ทางออก​ทาง​เดียว​ของ​เรา

รัตติกาล​บอก​พัดชา​ว่า​ตน​ไม่​เอา​ด้วย​หรอก พัดชา​ก็​บ่น​ว่า​แบบ​นี้​มัดมือชก​กัน​ชัดๆ ดังนั้น เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ตกลง​จะ​เอา​ยัง​ไง พัดชา​ตอบ​ไป​ทันที​ว่า

“ฉัน​กับ​เพื่อน​ตกลง​กัน​แล้ว​ว่า​จะ​หา​ทาง​จัดการ​ปัญหา​นี้​เอง”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​เจอ​ดี​จน​ได้ เมื่อ​ออก​ไป​เห็น​กระทง​ยืน​อยู่​ข้าง​รถ​ของ​รัตติกาล ขณะ​สอง​สาว​เดิน​ไป​ที่​รถ กระทง​ขู่​เณร​ว่า​เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก​อย่า​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน เณร​กลืน​นํ้า​ลาย​เอื๊อก​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ยุ่ง​แล้ว​พลาง​ก็​

หัน​หลัง​วิ่ง​จีวร​ปลิว​กลับ​มา​หา​พิชญ์​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​ยัง​คุย​กัน​อยู่ บอก​ว่า​ตน​ถูก​ผีหลอก ตอน​นี้​ผี​ตาม​รัตติกาล​ไป​แล้ว

ตะวัน​ฉาย​เป็น​ห่วง​รัตติกาล​ขึ้น​มา รีบ​ไป​โรงแรม​ที่​รัตติกาล​เป็น​พิธีกร​งาน​ปาร์ตี้​ทันที

หาญ​กล้า​กำลัง​หว่านล้อม​ลูก​สาว​ไม่​ให้​ยุ่ง​กับ​ตะวัน–

ฉาย เธอ​จึง​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า อิง​ค์​ตาย​ไป​แล้ว​และ​หมอดู​ก็​ทำนาย​ว่า​ทุก​คน​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​ตน​ไม่​มี​ใคร​รอด​สัก​ราย ​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ

“รติ​ก็​ไม่​อยาก​เชื่อ​เหมือน​กัน​ค่ะ​พ่อ แต่​รติ​เห็น​จริงๆ

ผู้หญิง​คน​นั้น​ต้องการ​ให้​รติ​ตาย”

แม​รี่​ติง​ว่า​ไป​กัน​ใหญ่​แล้ว​โทษ​ว่า​พริ้ง​ร่วมมือ​กับ​ตะวันฉาย​แต่ง​เรื่อง​หลอก​ให้​เธอ​หลง​เชื่อ​มาก​กว่า หาญ​กล้า​ผสมโรง​ด่า​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เจ้าเล่ห์​นิสัย​ถอด​แบบ​แม่​มา​ไม่​มี​ผิด ยืนยัน​ว่า​โลก​นี้​ไม่​มี​ผี แม​รี่​ดู​นาฬิกา​แล้ว​เร่ง​ให้​รัตติกาล​รีบ​แต่งตัว​เพราะ​จวน​ได้​เวลา​เปิด​งาน​แล้ว รัตติกาล​จึง​ขอ​ให้​พ่อ​กับ​แม​รี่​ลง​ไป​ก่อน​ตน​ขอตัว​ทำ​งาน

หาญ​กล้า​ออก​จาก​ห้อง​พัก​เดิน​ไป​ที่​หน้า​ลิฟต์​เจอ​ตะวันฉาย​ออก​จาก​ลิฟต์​พอดี ปรี่​จะ​เข้า​เล่น​งาน​เดิน​ดุ่ยๆเข้าหา​ไม่​ฟังตะวัน​ฉาย​ที่​พยายาม​จะ​ชี้แจง ทาง​เดียว​ที่​จะ​รอดตัว​คือ​หนี ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​อ้าว​ไป หาญ​กล้า​วิ่ง​ตุ้บๆตั้บๆตาม​ไป แต่​ไม่ทัน ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​แล้ว


อึดใจ​เดียว​ก็​มี​พนักงาน​ของ​โรงแรม​เข็น​รถ​ผ่าน​มา หาญ​กล้า​เรียก​ไว้​ถาม​ว่า​เห็น​ผู้ชาย​สูงๆวิ่ง​ผ่าน​ทาง​นี้​บ้าง​รึ​เปล่า ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า​ไม่​เห็น หาญ​กล้า​ไม่​ติดใจ ขอบ​ใจ​แล้ว​ไล่​ให้​ไป​ได้​แล้ว

ที่แท้​เขา​คือ​ตะวัน​ฉาย พอ​พ้น​จาก​หาญ​กล้า​มา​ก็​แอบ​ถอน​ใจ​โล่ง​อก​ที่​มุม​ตึก อึดใจ​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​ที่​ห้อง​รัตติกาล

ooooooo

แม​รี่​เดิน​ร้องเพลง​หงิงๆ ออก​จาก​ห้อง​รัตติกาล จน​เกือบ​ถึง​ลิฟต์​ก็​เจอ​กระทง​ใน​ชุด​โบราณ​ยืน​หน้าซีด​จน​เขียว​อยู่ แม​รี่​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​ตกใจ​จน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์ ครู่​หนึ่ง​ก้อง​ที่​เป็น​ออร์​กะไนซ์​จะ​มา​ตาม​รัตติกาล เจอ​แม​รี่​นอน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์​ก็​ตกใจ พริบตาเดียว​ก้อง​ก็​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​จน​สลบ​ไป​อีก​คน กระทง​มอง​เหยื่อ​ทั้ง​สอง​ที่นอน​ก่าย​กัน​ที่​พื้น​อย่าง​สะใจ

ส่วน​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อ​งกำ​ลัง​แต่งหน้า​อยู่ พอ​ลุก​จะ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​ตกใจ​ผงะ​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวรฯ​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​อยู่ พอ​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร เข้า​มา​ใน​ห้อง​นี้​ได้​ยัง​ไง ก็ได้​รับคำ​ตอบ​ที่​ชวน​ขน​หัว​ลุก​ว่า

“ท่านหญิง กระผม​จะ​มา​รับ​ตัว​ท่านหญิง”

รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ไล่​ให้​ออก​จาก​ห้อง​กลับ​ถูก​เดิน​เข้าหา เธอ​ถอย​ไป​จน​หยุด​ที่​กระ​จก​บาน​ใหญ่ พอ​เหลือบ​มอง​จึง​เห็น​ว่า​ไม่​มี​เงา​ของหลวง​บวรฯ​ใน​กระจกเงา เธอ​ยิ่ง​ตกใจ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หู​แว่ว​เสียง​หลวง​บวรฯ​บอก​ก่อน​เธอ​จะ​หมด​สติ​ไป​ว่า

“ได้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​เรา​แล้ว​ขอรับ”

หลวง​บวรฯ​ประคอง​เธอ​ไป​วาง​ไว้​บน​เตียง เอ่ย​ขออภัย​ที่​ทำให้​ตกใจ พร่ำ​บอก​ว่า

“แต่​กระผม​จำเป็น​ต้อง​ทำ  ​เพราะ​ท่านหญิง​คือ​รัก​เดียว​ที่​กระผม​เฝ้า​รอ​มา​นาน​แสน​นาน และ​นี่​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​กระผม​จะ​ได้​ยุติ​ความ​ทรมาน​เสียที” พูด​พลาง​ยื่น​ข้อ​มือ​ที่​มี​เลือด​ของ​ตัว​เอง​ไป​จ่อ​ที่​ปาก​รัตติกาล​ให้​เธอ​ดื่ม เฝ้า​มอง​รัตติกาล​อย่าง​แสน​เสียดาย

เวลา​เดียวกัน​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​มา​ถึง​หน้า​ลิฟต์​เจอ​แม​รี่​หมด​สติ​นอน​ก่าย​อยู่​กับ​ก้อง​ก็​ตกใจ​แต่​เป็น​ห่วงรัตติกาล​จึง​รีบ​วิ่ง​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง เจอ​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​บน​เตียง พอได้​สติ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เธอ​โผ​เข้า​กอด​อ้อนวอน

“ตะวัน​ฉาย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...ฮือๆ” ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​ตน​มา​ช่วย​แล้ว “อยู่​กับ​ฉันนะ อย่า​ให้​ฉัน​อยู่​คน​เดียว” รัตติกาล​ก​อด​เขา​ไว้​แน่น

ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​แน่น​บอก​ว่า “ผม​สัญญา” ต่าง​มอง​หน้า​กัน​ใน​อ้อม​กอด​ของ​กันและกัน​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​ประคอง​เธอ​ออก​จาก​ห้อง พา​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา

แม้​รัตติกาล​จะ​ตะขิดตะขวง​ใจ​แต่​ความ​สุภาพ​ของ​ตะวัน​ฉาย​ทำให้​เธอ​คลาย​กังวล เขา​บอก​ให้​เธอ​ไป​อาบ​น้ำ​ก่อน ระหว่าง​นั้น​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ​มา​ซุ่ม​ดู เห็น​รัตติกาล​ใน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ​ก็​เชื่อ​ว่า ​สอง​คน​ต้อง​มี​อะไร​กัน​แน่ๆ ภัท​รา​คำราม​อย่าง​เจ็บใจ​ว่า

“นัง​รัตติกาล ฝัน​ไป​เถอะ​ว่า​แก​จะ​อ่อย​ลูก​ชาย​ฉัน​ได้ แม้แต่​ขาอ่อน​ลูก​ชาย​ฉัน​แก​ก็ไม่ได้​เห็น” แล้ว​สั่ง​บอย​ฮ่ะให้​ไป​บอก​สมชาย​กับ​นังคิตตี้​ให้​เตรียม​แผน​ปฏิบัติการ​จัด​ฉาก​ให้​พร้อม พอ​บอย​ฮ่ะ​ผละ​ไป ภัท​รา​พึมพำ​อย่าง​สะใจ​ว่า “ไอ้​แก่...คราว​นี้

ลูก​สาว​แก​เสร็จ​ฉัน​แน่!”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​รอจะ​อาบ​น้ำ​ต่อ​จาก​รัตติกาล แต่​เธอ​ก็​ไม่​ออก​มา​สัก​ที​ครั้น​ไป​ตะโกน​ถาม​ที่​หน้า​ห้องน้ำ​ก็​ไม่​มีเสียง​ตอบ   ​เพราะ​รัตติกาล​เปิด​ฝักบัว​เสียง​ดัง​นอน​แช่​ ใน​อ่าง​หลับตา​อย่าง​ผ่อนคลาย

บอย​ฮ่ะ​ไป​ตาม​สมชาย​กับ​คิตตี้​มา บอย​ฮ่ะ​สั่ง​การ​วาง​แผน​ให้​ทั้ง​สอง​ทำ​งาน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ภัท​รา​ให้​คิตตี้​คอย​ดู​ต้นทาง สมชาย​เอา​ยา​นอน​หลับ​ให้​บอย​ฮ่ะ พอ​รับ​ยาบ​อย​ฮ่ะ​ก็​เท​ใส่​เหยือก​น้ำ​คนๆๆให้​ละลาย คิตตี้วิ่​งมาบ​อก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ลง​มา​แล้ว​ ทั้ง​สาม​รีบ​วิ่ง​หา​ที่​ซ่อน​ตัว

“ป่านนี้​ยัง​ไม่​เสร็จ​อีก หลับ​คา​ห้องน้ำ​เหรอ​ไง​เนี่ย” ตะวัน​ฉาย​บ่น​พลาง​เท​น้ำ​จาก​เหยือก​ใส่​แก้ว​ดื่ม​รวดเดียว​หมด จาก​นั้น​เดิน​กลับ​ขึ้น​ไป​  บอย​ฮ่ะ​โผล่​มา​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​ที่​แผน​สำเร็จ​ง้าย...​ง่าย

ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​ไป​เร่ง​รัตติกาล​อีก เห็น​เงียบ​ผิด​ปกติ​เลย​ผลัก​ประตู​เข้าไป พอดี​รัตติกาล​กำลัง​จะ​ถอด​ชุด​คลุม​ออก เธอ​ร้อง​กรี๊ดๆๆแล้ว​พุ่ง​เข้า​เอา​สารพัด​อย่าง​ที่​ใกล้​มือ​ขว้าง​ปา​ใส่ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี เธอ​ก็​ไล่​ตี​จนถึง​ห้อง​นอน

รัตติกาล​จับ​ตะวัน​ฉาย​ขึงพืด​บน​เตียง​ดึง​จมูก​ฉีก​ปาก​เขา​วุ่น​ไป​หมดจน​ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น เสียง​คำราม​และ​เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ของ​ทั้ง​สองดัง​ไป​ถึง​หู​ภัท​รา สมชาย คิตตี้​ และ​บอย​ฮ่ะ ทุก​คน​ทำ​หน้า​สยอง​ ภัท​รา​ตา​ลุก​หา​ว่า​รัตติกาล​กำลัง​ปล้ำ​ลูก​ชาย​ตน

ครู่​หนึ่ง​เสียง​ก็​เงียบ​ไป สมชาย​ทำ​หน้า​เคลิ้ม​บอก​ว่า​รัตติกาล​คง​จะ​หมด​แรง​ไป​แล้ว

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​ทั้ง​คู่​ยัง​โรมรัน​พันตู​กัน​อยู่ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน–​ฉาย​ก็​หลับ​ผล็อย​ไป​ไม่​ไหวติง รัตติกาล​ขู่​ว่า ​ถ้า​ตน​นับ​หนึ่ง​ถึง​สาม​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​จะ​ตี​ซ้ำ​ให้​ตาย​เลย

หา​รู้​ไม่​ว่า​ ข้าง​หลัง​รัตติกาล​นั้น​บอย​ฮ่ะ​แอบ​ย่อง​เข้า​มา​ใน​มือ​ถือ​ผ้า​ชุบ​ยา​นอน​หลับ พอ​เธอ​นับ​ได้​แค่​สอง ก็​โดน​โปะ​ยาสลบ​ร่วง​ผล็อย​ไป​อีก​คน

จาก​นั้น การ​จัด​ฉาก​ดำเนิน​ไป​อย่าง​รวดเร็ว จับ​ตะวัน–​ฉาย​นอน​อยู่​กับ​รัตติกาล​บน​เตียง​มี​ผ้า​คลุม​เผย​ให้​เห็น​ไหล่​เปลือย​ทั้ง​คู่ ภัท​รา​จัด​ท่า​ให้​สอง​คน​นอน​กอด​กัน​แล้ว​ถ่ายรูป​เก็บ​ไว้​อย่าง​สะใจ

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น ภัท​รา​พา​พวก​ของ​ตน​ไป​ที่​บ้าน​ตะวันฉาย พอ​เจอ​หาญ​กล้า​กับ​แม​รี่ ก็​ปรี่​เข้าไป​เอา​รูป​ยื่น​พรวด​ไป​ตรง​หน้า​ให้​ดู หาญ​กล้า​เถียง​ทันที​ว่า​ไม่​จริง​ต้องเป็น​รูป​ตัด​ต่อ​แน่ๆ ทั้ง​ยัง​ตะคอก​ภัท​รา อย่า​มา​ว่า​ลูก​สาวตน​เสียๆหายๆ ลูก​สาว​ตน​ไม่​มี​วัน​ทำ​เรื่อง​เสียหาย​แบบนี้​แน่นอน

“โ​ฮะๆๆสงสัย​แก​จะ​ไม่​รู้จัก​ลูก​สาว​ของ​ตัว​เอง​เสีย​แล้ว​ไอ้​เฒ่า เขา​เรียก​ว่า​กรรม​ตามทัน  ​ตอน​หนุ่มๆแก​อยาก​ทำร้าย​จิตใจ​ผู้หญิง​ดี​นัก ตอน​นี้​แก​เลย​ต้อง​มา​อกแตก​เพราะ​ลูก​สาวบ้าง” ภัท​รา​เยาะเย้ย​แต่​หาญ​กล้า​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​อยู่ดี ภัท​รา​เลย​ท้า “ถ้า​เห็น​จาก​รูป​แล้ว​ยัง​ไม่​เชื่อ ก็​คง​ต้อง​ให้​ไป​ดู​ของจริง”

รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ยัง​นอน​ก่าย​กอด​กัน​อยู่​บน​เตียง ทั้ง​สอง​ต่าง​ฝัน รัตติกาล​ฝัน​เรื่อง​เครื่องบิน​ตก ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ จน​ตัว​เอง​สะดุ้ง​ตื่น ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ละเมอ​จะ​จับ รัตติกาล​ไป​แก้เผ็ด​ที่​แกล้ง​ตน รัตติกาล​ตกใจ คว้า​หมอน​ฟาด​ใส่​ไม่​ยั้ง จน​ตะวัน​ฉาย​ตื่น ยกมือ​ปัด​ป้อง​ร้อง​ว่า นี่​มัน​เรื่อง​อะไร​กัน

แต่​พอ​ก้ม​ดู​ตัว​เอง​ที่​ใต้​ผ้า​ห่ม​เห็น​ล่อนจ้อน​ก็​ยิ่ง​ตกใจ แต่​กลับ​หา​ว่า​รัตติกาล​ปล้ำ​ตน

“ไอ้...ไอ้​เลว” รัตติกาล​ด่า​ลุก​พรวด​ขึ้น​จะ​ทำร้าย​ตะวัน​ฉาย แต่​ตัว​เอง​กลับ​สะดุด​ผ้า​ห่ม​ล้ม​ทับ​เขา​เต็มตัว ต่าง​มอง​กัน​ตะลึง​อึ้ง

วินาที​นั้น​เอง หาญ​กล้า ภัท​รา และ​พวก​ก็​โผล่​พรวด​เข้า​มา​เห็น​เต็มตา พอ​รัตติกาล​เห็น​พ่อ​ก็​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​หาญ​กล้า​จะ​เล่น​งาน​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​สะอึก​ออก​มา​ขวาง

“ถ้า​แก​แตะต้อง​ลูก​ชาย​ฉัน​แม้แต่​ปลาย​เล็บ​ละ​ก้​อ...แก​กับ​ฉัน​ได้​เห็นดี​กัน​แน่​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​ยัง​ฮึ่มๆจะ​เอาเรื่อง ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า​ทุก​คน​เข้าใจ​ผิด ภัท​รา​กลัว​เสีย​แผน​รีบ​ตวาด​ลูก​ชาย​ให้​หุบปาก​เสีย​แล้ว​หัน​ไป​รุกฆาต​หาญ​กล้า

“ถ้า​แก​กล้า​ทำให้​ลูก​ฉัน​เจ็บ แก​จะ​ต้อง​เจ็บปวด​กว่า​เป็น​ร้อย​เท่า รูป​ที่​ฉัน​มี​จะ​ถูก​ส่ง​ไป​ให้​นักข่าว  แล้ว​คน​ที่​เสียหาย​ที่สุด​คือ​ลูก​สาว​แก ไม่​ใช่​ลูก​ชาย​ฉัน”

หาญ​กล้า​เห็น​ทาง​หายนะ​อยู่​ตรง​หน้า​ก็​นิ่ง​งัน จ้อง​ภัท​รา​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ จน​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​อยาก​กลับ​บ้าน หาญ​กล้า​ยัง​ชี้​หน้า​ภัท​รา​พูด​อาฆาต​ว่า จะ​ไม่​ยอม​ให้​เรื่อง​นี้​จบ​ลง​ง่ายๆแน่ ​แล้ว​โอบ​รัตติกาล​พา​ออก​ไป กระนั้น​รัตติกาล​ก็​ยัง​หัน​มอง​ตะวัน​ฉาย​ด้วย​แวว​ตา​เศร้า​จน​เขา​สงสาร

“ไป​ใส่​เสื้อ​ผ้า” ภัท​รา​ดึง​หู​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ขึ้น​มา “แก​กับ​แม่​มี​เรื่อง​ต้อง​เคลียร์!”

ooooooo

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน ตะวัน​ฉาย​ตัดพ้อ​แม่​ว่า นึก​ไม่​ถึง​ว่า​แม่​จะ​ทำ​เรื่อง​ขนาด​นี้​ได้ เพราะ​รัตติกาล​เป็น​ผู้หญิง​ไม่​สงสาร​เธอ​บ้าง​หรือ ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​อย่าง​เสียใจ เจ็บใจ​ว่า

“ไม่!! ฉัน​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า ลูก​ชาย​คน​เดียว​ที่​ฉัน​ทะนุถนอม​เลี้ยง​มา ต้อง​มาก​ลาย​เป็น​ลูก​อกตัญญู​เพราะ​ผู้หญิง​คน​เดียว”

ตะวัน​ฉาย​เถียง​ว่า​ตน​ไม่​เคย​คิด​อกตัญญู​กับ​แม่ โดน​เอ็ด​กลับ​มา​ว่า​แล้ว​โกหก​แม่​หนี​กลับ​มา​ทำไม

ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า ตน​ไม่​อยาก​ถูก​แม่​บังคับ​ให้​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​และ​ไม่​อยาก​ทำ​งาน​ที่​ตน​ไม่​ชอบ

“ที่​แม่​ต้อง​บังคับ​เพราะ​แม่​รัก​แก...” ภัท​รา​เริ่ม​ร้องไห้​สะอื้น “แต่​แก​กลับ​มอง​ไม่​เห็น หัน​ไป​สนุกสนาน​ร่าเริง​ทำร้าย​เหยียบย่ำ​หัวใจ​แม่​ด้วย​การ​ไป​คบ​ลูก​สาว​ไอ้​คน​ที่​มัน​ชั่ว​มัน​เลว นี่แหละ​แก​กำลัง​อกตัญญู”

พูด​แล้ว​ก็​ร้องไห้​โฮๆ ตะวัน​ฉาย​มอง​แม่​อย่าง​หนักใจ พยายาม​เรียก​เพื่อ​จะ​ชี้แจง

“ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​แม่...ใช่​สิ แก​ก็​ฟัง​แต่​พ่อ​แก​คน​เดียว หา​ว่า​แม่​เป็น​พวก​ชอบ​เผด็จการ บังคับ​พ่อ​แก​จน​ชิง​ตาย​ไป​ก่อน ฉัน​มัน​นัง​มาร​ร้าย ไม่​อยาก​รัก​ฉัน​ก็​ไม่​ต้อง​มา​รัก​ฉัน​อีก”

ภัท​รา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​เหมือน​เด็ก​ถูก​ขัดใจ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​หนักใจ

ooooooo
ตอนที่ 5


พาลูกกลับบ้านแล้ว หาญกล้านั่งน้ำตาซึม พยา-ยามกลั้นสะอื้นสุดฤทธิ์ พอรัตติกาลกับแมรี่เข้ามา หาญกล้าก็รีบเช็ดน้ำตา ทำสีหน้าเป็นปกติ รัตติกาลเข้ามา ขอโทษที่ทำให้พ่อต้องร้องไห้

“อย่ามาขอโทษพ่อ ชายชาติทหารไม่มีวันเสียน้ำตา เพราะถูกคนเลวมันทำร้ายหรอกลูก แต่พ่อสงสารลูกต่างหาก พ่อเชื่อว่าลูกไม่ได้เป็นอย่างที่นังคุณนายนั่นมันกล่าวหา”

รัตติกาลบอกว่าตนไม่ได้ชอบไอ้หมอนั่น แมรี่ถาม ทันทีว่าแล้วทำไมถึงยอมไปอยู่กันสองต่อสองในบ้านของเขา รัตติกาลชี้แจงว่า เพราะตนกลัวเรื่องที่เคยเล่าให้พ่อฟัง ตะวันฉายช่วยชีวิตตนไว้ จึงไว้ใจแต่ไม่คิดว่าสุดท้ายต้องมาเสียท่า

“งั้นเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วค่ะคุณพ่อ” แมรี่สรุป “เพราะถ้าเป็นเรื่องขึ้นมา คลิปนั่นได้ทำลายชื่อเสียงของ น้องรติป่นปี้ไม่มีโอกาสกลับมาลันล้าดี๊ด๊าในวงการได้อีกแน่ค่ะ”

หาญกล้าปล่อยโฮๆ อย่างทนไม่ไหวอีกแล้ว รัตติกาล โผเข้ากอดพ่อที่สะอื้นจนตัวโยน เธอสงสารพ่อและเริ่มโกรธ ตะวันฉายที่เป็นตัวการก่อเรื่องนี้ขึ้นมา

ooooooo

หมายจะเอาชนะตะวันฉายให้ได้ ภัทราใช้ทั้งเล่ห์ กล มนตร์  คาถา และมารยา วันนี้เมื่อตะวันฉายกลับมา ที่บ้านแล้ว ภัทราก็บีบน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้น พัก หนึ่งหันมาถามสมชายว่า ตะวันฉายอยู่ตรงนี้รึเปล่า พอสมชายบอกว่าอยู่ ดูท่าทางเครียดมาก ภัทราชะเง้อ มองไปเห็นตะวันฉายเดินไปเดินมาอย่างคิดหนัก

“นี่มันแค่สเตปแรกขั้นต่อไปต้องขยี้ๆๆๆให้ตะวันรู้สึกผิดที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ เอาน้ำมาคิตตี้”

พอคิตตี้เอาน้ำมาให้ ภัทราก็ดื่มอั้กๆๆจนหมดแล้ว กระแอมทดลองเสียงเห็นว่าหายแหบแห้งดีแล้ว ก็แสดงสุดฤทธิ์ แผดเสียงลั่น ร้องไห้โฮๆๆ ฮือๆๆ ฮูๆๆ ปากก็ด่าตัวเองเป็นนัง มารร้าย ไม่สมควรเป็นแม่ สมควรอยู่คนเดียวตายให้แร้งกาทิึ้ง ฮือๆๆโฮๆๆฮูๆๆ

สมชายกับคิตตี้มองกันตาค้างกับลีลาของภัทรา ครู่หนึ่ง ตะวันฉายเดินเข้ามาเห็นอาการของแม่แล้วถอนใจหันหลังเดิน

ออก ไป ภัทราหรี่ตาแอบดูแล้วพูดอย่างสมใจนึก“สำเร็จ...ฮ่าๆๆ”

ตะวันฉายเดินออกมาหาบอยฮ่ะ  พอเจอที่สระน้ำ​  บอยฮ่ะ ดีใจนึกว่าเขายอมแพ้แม่แล้วจัดแจงเอาโทรศัพท์จะโทร.เรียก

หนูดีมา ตะวันฉายบอกว่าไม่ต้องตนจะโทร.เองเพื่อจะได้ขอโทษ หนูดีด้วย

บอยฮ่ะเสียรู้ส่งโทรศัพท์ให้ตะวันฉายรับไปกดเมนูใน เครื่องถามว่าคลิปที่แม่ถ่ายตนกับรัตติกาลอยู่ในนี้หมดใช่ไหม บอยฮ่ะพาซื่อบอกว่าใช่ เขาถามอีกว่าแล้วได้ก๊อบปี้ไว้หรือเปล่า

“คุณหญิงสั่งไว้เหมือนกันฮ่ะ แต่บอยยังไม่ได้เอา ไปก๊อบปี้”

“ดี...ทีนี้จะได้ไม่มีหลักฐานไปทำร้ายรัตติกาลได้อีก” ว่าแล้วเขาจัดการลบไฟล์ในโทรศัพท์ทิ้งจนหมดจากนั้นโยนเครื่องลงสระน้ำอย่างสบายใจ บอยฮ่ะตกใจถามว่าทำไมทำอย่างนี้

“แกไปบอกแม่ฉันด้วย ว่าฉันไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดของแม่” พูดแล้วเดินไปอย่างสบายใจ

บอย​ฮ่ะ อ้า​ปาก​หวอ​อยู่​อึดใจ พอ​นึก​ได้​ก็​ร้อง​โวยวาย​วิ่ง​ไป​หา​ภัท​รา

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​นัด​รัตติกาล​ไป​พบ​กัน​ที่​ริม​สระ​นํ้า​ร่มรื่น​แสน​สวย พอ​ไป​ถึง​เธอ​พรวด​เข้า​ตบ​หน้า​เขาฉาด ​ใหญ่ พอ​ตะวัน​ฉาย​หัน​กลับ​มอง​อย่าง​แปลก​ใจ เลยโดน​ เข้า​อีก​ฉาด​จน​หน้า​หัน เท่านั้น​ไม่​พอ​เมื่อ​เขา​หัน​กลับมา ​ฉุนๆ กลับ​โดน​สอง​มือ​ตบ​ประกบ​เข้า​บ้องหู​มึน​จนตาเหล่

รัตติกาล​หยุด​ตบ จ้อง​หน้า​เขา​นํ้า​ตา​คลอ​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​ตน​ไม่​กลัวอะไร​อีก​แล้ว​ ถ้า​ต้อง​โดน​เจ้ากรรม​นายเวร​มา​เอาชีวิต​ก็​อยาก​ตายๆเสีย​ให้​พ้น พ่อ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​อับอาย​ขายหน้า​ใคร

ตะวัน​ฉาย​พยายาม​ใจเย็น เอ่ย​ขอโทษ บอก​ว่าที่จริง ​เมื่อ​คืน​เรา​ไม่ได้​มี​อะไร​กัน ตน​ตกเป็น​เหยื่อ​ของ​แม่​กับ​เธอนั่นแหละ

แม่​พยายาม​จัด​ฉาก​เพราะ​คิด​ว่า​ตน​หลง​เธอ​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น รัตติกาล​มอง​อย่าง​ไม่​เชื่อ ตะวัน​ฉาย​จึง​เล่า​เพื่อ​ชี้แจง​ว่า

“ปัญหา​ทุก​อย่าง​มัน​เกิด​ขึ้น​เพราะ​ผม​พยายาม​หา​ทาง​เลี่ยง​ไม่​ต้อง​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​แม่​เลือก​ให้ ผม​ลบ​คลิป​ที่​แม่​ผม​ถ่าย​เอา​ไว้​หมด​แล้ว แม่​ผม​คง​ทำ​อะไร​คุณ​ไม่ได้​อีก”

“งั้น​ที่​ผ่าน​มา​นาย​ก็​เอาเรื่อง​ที่​ฉัน​ต้อง​แต่งงาน​กับ​นาย​มา​เป็น​ข้ออ้าง​ใช่​ไหม”

“ไม่​ใช่...ผม​ไม่​เคย​คิด​ทำ​อะไร​เอาเปรียบ​ผู้หญิง​แบบ​นั้น ผม​แค่​เห็น​ว่า​มัน​เป็น​ทางออก​ของ​คุณ​แล้ว​ก็​ผม​ด้วย แต่ถ้า ​มัน​ทำให้​คุณ​ต้อง​เสียหาย ผม​ก็​ต้อง​ขอโทษ​ที่​ดึง​คุณ​มา​เกี่ยว...

ดูแล​ตัว​เอง​แล้ว​ก็​คอย​ระวัง​ตัว​ด้วย​ล่ะ ผม​คง​อยู่​ช่วย​คุณ​ไม่ได้​แล้ว” พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​เดิน​จาก​ไป

รัตติกาล​มอง​ตามอย่าง​ครุ่นคิด สุดท้าย​เธอ​เดิน​ตาม​เขาไป เปิด​ประตู​รถ​ขึ้น​นั่ง​สั่ง​ให้​เขา​ขับ​ออก​ไป ไป​จบ​ปัญหา​ทั้งหมด​เสียที แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​งงๆ แต่​ก็​ทำ​ตาม​ความต้องการ​ของเธอ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ขับ​รถ​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ตัว​เอง แล้ว​โทร.​บอก​ภัท​รา​ให้​ไป​หา​ตน​ที่​บ้าน พอ​ภัท​รา​ไป​ถึง​ก็​เจอ​ทั้ง​หาญ​กล้า​และ​แม​รี่​อยู่​ที่​นั่น​ก่อน​แล้ว เธอ​พุ่ง​เข้าใส่​ทันที​หา​ว่า​หาญ​กล้า​จะ​มา​เล่น​งาน​ลูก​ชาย​ตน จน​หาญ​กล้า​บอก​ให้​หุบปาก​เสียที​น่า​รำคาญ แม​รี่​ผสมโรง​เข้าอีก​คน กลาย​เป็น​ด่า​ว่า​กัน​เสียง​ขรม​สอง​รุม​หนึ่ง

“พอกัน​ได้​แล้ว​ครับ​แม่” ตะวัน​ฉาย​หย่า​ศึก ภัท​ราถาม ​ว่า​เรียก​มา​ทำไม รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​เป็น​คน​บอก​ให้​ตาม​คุณหญิง ​มา​เอง หาญ​กล้า​เลย​โวยวาย​ขึ้น​ว่า​รัตติกาล​หาย​ไป​กับ​ตะวัน-​ฉาย​อีก​หรือ จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​กับ​ตะวัน​ฉาย​ให้​ได้

“หยุด​มี​เรื่อง​กัน​ก่อน​ได้​ไหม​คะ​พ่อ ที่​รติ​ให้​ตาม​ทุกคน​ มา​ที่​นี่​เพราะ​ต้องการ​จบ​ปัญหา” รัตติกาล​บอก​ทั้ง​พ่อ​ตัว​และ​แม่​ตะวัน​ฉาย พอ​ทุก​คน​หยุด เธอ​จึง​บอก​วิธี​จบ​ปัญหา​ให้​ฟัง

พอ​รัตติกาล​พูด​จบ​เท่านั้น หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​อุทาน​พร้อม​กัน “แต่งงาน!!” พอ​รัตติกาล​ยืนยัน​ก็ได้​รับ​เสียง​ค้าน​พร้อม​กัน​ว่า “เรา​ไม่​ยอม! เรา​ไม่​เห็น​ด้วย!”

สุดท้าย​หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​พูด​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​ข้อ​เสนอ​นั้น​เด็ดขาด ต่าง​เข้าไป​ดึง​ลูก​ตัว​เอง​ไป​จัดการ​กัน​ตาม​ประสา​พ่อ​ลูก และ​แม่​ลูก

ooooooo

การ​เจรจา​ระหว่าง​แม่​ลูก​ไม่​สำเร็จ เมื่อ​ภัทรา ​ยืนกราน​ไม่​ยอม​ให้​ตะวัน​ฉาย​แต่งงาน​กับ​รัตติกาล ถ้า​จะ​แต่ง​ก็​ต้อง​ข้าม​ศพ​ตน​ไปก่อน ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี​พลาง​บอก​แม่​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​แม่​ก็​ต้อง​หมด​หวัง​อุ้ม​หลาน เพราะ ​กว่า​ตน​จะ​ได้​แต่ง​เมีย​ก็​คง​แก่​ห​งำ​เหงือก​ไป​ก่อน เพราะ​หมอดู​บอก​ว่า​แม่​อายุยืน​อย่าง​ตํ่า​ก็​ร้อย​ปี เพราะฉะนั้น​ตน​ต้อง​ตัดสินใจ​เลือก​เมีย​เอง

ภัท​รา​ยืนกราน​ต้อง​เป็น​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ก็​ยืนยัน​ว่าตน ​ไม่ได้​รัก​หนู​ดี​ขืน​แต่ง​ไป​ก็​ไม่​มี​ความ​สุข​แล้ว​คน​ที่​ต้อง​เสียใจ​มาก​ที่สุด​คือ​ตัว​แม่​เอง ภัท​รา​เย้ย​ว่า​ทำไม​ต้อง​เสียใจ​ใน​เมื่อ​ตน​เลือก​สิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด​ให้​ลูก

“แม่​แน่ใจ​นะ​ครับ​ว่า​ตลอด​เวลา​ที่​แม่​อยู่​กับ​พ่อ แม่ไม่​ เคย​คิดถึง​คน​ที่​แม่​รัก​จริงๆ คน​ที่​แม่​รัก​เขา​มาก​กว่า​พ่อ” ตะวัน-ฉาย​พูด​แทงใจดำ​เสีย​จน​ภัท​รา​ใบ้​กิน​ได้​แต่​อํ้า​อึ้ง

ส่วน​รัตติกาล​ก็​หว่านล้อม​พ่อ​ว่า​นี่​เป็น​ทางออก​ที่​ดีที่สุด ​แล้ว หาญ​กล้า​ยัง​เป็น​ห่วง​ลูก แม​รี่​จึง​บอก​ว่า​ไหนๆเรา​ก็เป็น

ฝ่าย​เสียเปรียบ​อยู่​แล้ว บางที​นี่​อาจ​เป็น​โอกาส​แก้แค้น​ของ​คุณ​พ่อ​ก็ได้

“รติ​ก็​ไม่​พอใจ​ที่​เขา​ทำ​กับ​รติ เพราะฉะนั้น​นี่​คือ​ทางออก​ของ​รติ ตา​ต่อตา​ฟัน​ต่อ​ฟัน” รัตติกาล​ทำ​หน้าเหี้ยม จน​หาญ​กล้า​เริ่ม​มี​ท่าที​อ่อน​ลง สุดท้าย​ก็​ยอม​เพื่อ​หา​โอกาส​แก้แค้น พา​กัน​บ่ายหน้า​ไป​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย

ตะวัน​ฉาย​เห็น​แม่​อึ้ง​ไป​กับ​คำ​พูด​แทงใจดำ​ก็​รุก​หนัก​พูด​ตรงๆ ว่า​ตน​เห็น​ว่า​แม่​ยัง​ไม่​ลืม​คน​รัก​เก่า ตั้งแต่​พ่อ​ตาย​เห็น​แม่​คิดถึง​ใคร​บาง​คน​อยู่​ตลอด​เวลา ขอร้อง​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​แบบ​นี้​เกิด​ขึ้น​กับ​หนู​ดี ฉะนั้น​อย่า​ให้​ตน​ต้อง​ไป​ทรมาน​ชีวิต​น้อง​เขา​เลย

ขณะ​ภัท​รา​กำลัง​ลังเล​นั่นเอง หาญ​กล้า​กับ​รัตติกาล​ก็​มา​ถึง ถาม​ว่า​คุณหญิง​ตกลง​กับ​ลูก​ชาย​ได้​รึ​ยัง ตะวัน​ฉาย​ชิง​ตอบ​ว่า​ได้​แล้ว​โดย​ไม่​สนใจ​ตา​เขียว​ปั้ด​ของ​ผู้​เป็น​แม่

“ก็ดี” หาญ​กล้า​ทำท่า​สบาย​อก​สบายใจ “ทาง​ผม​ก็​ตกลง​กัน​ได้​แล้ว​เหมือน​กัน ใน​เมื่อ​ลูก​สาว​ผม​เป็น​ฝ่าย​เสียหาย​ผู้ชาย​ก็​ควร​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ ผม​จะ​ยอม​ให้​ลูก​สาว​ผม​แต่งงาน​กับ​ลูก​ชาย​คุณหญิง”

ภัท​รา​ชะงัก​คิด​ใน​ใจ​ดังๆว่า ไอ้​เฒ่า​มัน​ต้อง​คิด​อะไร​อยู่​แน่ๆ ถึง​ได้​ยอม​ง่ายๆ ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​ซ่อน​ความ​คิด​ร้ายกาจ​ดังๆเหมือน​กัน​ว่า ​นี่​คือ​วิธี​แก้แค้น คุณหญิง​จะ​ต้อง​อกแตก​ตาย​เพราะ​ฤทธิ์​เดช​ของ​ลูก​สาว​ผม

ต่าง​คน​ต่าง​คิด​จะ​ใช้​ลูก​แก้แค้น​กัน จน​หาญ​กล้า​ถาม ​ภัท​รา​ว่า “ว่า​ยัง​ไง​ครับ​คุณหญิง”

“ก็ได้...ฉัน​ตกลง รีบๆแต่ง​กัน​ให้​เร็ว​ที่สุด​เลย จะ​ได้​จบๆ กัน​ไป​เสียที”

หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​ต่าง​จ้อง​หน้า​หยั่ง​เชิง​กัน​สุด​ฤทธิ์



ส่วน​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ก็​ไป​คุย​ตกลง​กัน​นี่​จะ​เป็น​การ​แต่งงาน​หลอกๆ เมื่อ​ไร​ที่​รัตติกาล​พ้น​เคราะห์​ไม่​ถูก​เจ้ากรรม​นายเวร​เอาชีวิต​แล้ว เรา​ต้อง​หย่า​กัน​ทันที รัตติกาล​ขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​สัญญา พร้อม​กับ​ยื่น​นิ้ว​ก้อย​ออก​ไป ตะวันฉาย ​ยื่น​นิ้ว​ก้อย​ไป​เกี่ยว​ตอบ​รับ​หนักแน่น “ได้...ผม​สัญญา”

กลาย​เป็น​ภาพ​สวย​งาม​ที่​หนุ่ม​สาว​เกี่ยวก้อย​กัน​อยู่​ริม​นํ้า​ที่​ร่มรื่น

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กำลัง​เกิด​วิกฤติ​ พายุ​โหม​กระ​หนํ่า​จน​คฤหาสน์​สะเทือน​ไหว เพราะ​หลวง​บวรฯ​กำลัง​โกรธ​เกรี้ยว​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​จะ​แต่งงาน​กัน หลวง​บวรฯ​คำราม​ด้วย​ความ​แค้น​ใน​สภาพ ​เขี้ยว​งอก​ยาว​ว่า

“ข้า​ต้อง​ยอม​อยู่​อย่าง​ทรมาน ขาย​วิญญาณ​ให้​ผี​ป่า​เพื่อ​ท่านหญิง​ของ​ข้า แต่​มัน​กลับ​แย่ง​คน​รัก​ของ​ข้า​ไป​โดยที่​ทำ​อะไร​มัน​ไม่ได้ ทำไม...ทำไม! ถ้า​รัตติกาล​ได้​แต่งงาน​กับ​มัน ข้า​จะ​เสีย​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ไป​ตลอดกาล ข้า​เกลียด​ชัง​มนุษย์ เกลียด​พวก​มัน​ทุก​คน พวก​มัน​จะ​ต้อง​อยู่​อย่าง​ทรมาน​ไม่​น้อย​ไป​กว่า​ข้า!”

“มัน​ต้อง​มี​วิธี​แก้ไข​เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง” กระทง​ที่​หลง​รัก​คุณ​หลวง​อย่าง​มอบ​กาย​ถวาย​ชีวิต​เอ่ย​ขึ้น

คืน​นี้​เอง เกิด​เหตุ​อาเพศ ลม​พายุ​พัด​กระ​หนํ่า​จน​ผู้คน​แตกตื่น​พา​กัน​วิ่ง​หนี​และ​ปิด​ประตู​บ้าน​กัน​หมด ท่ามกลาง​เสียง​พายุ​อื้ออึง มีเสียง​คน​ร้อง​โหยหวน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน

เณร​เปี๊ยก​เอง​ก็​ฝัน​ร้าย​ว่า​ถูก​ผีหลอก ตกใจ​กลัว​จน​หนี​มา​ขอ​นอน​กับ​พิชญ์​ซึ่ง​กลัว​ผี​ยิ่ง​กว่า​เณร

จนกระทั่ง​วัน​รุ่ง​ขึ้น พิชญ์​เปิด​ทีวีทิ้ง​ไว้​แต่​เจ้าตัว​ไม่​อยู่ เณร​เข้า​มา​ร้อง​เรียก พอดี​ได้ยิน​ข่าว​ว่า

“ข่าว​ต่อ​ไป​เป็น​ข่าว​แปลก​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​คืน มี​ชาว​บ้าน​ใน​เขต​ตำบล​จันทรา​เสีย​ชีวิต​อย่าง​เป็น​ปริศนา​ถึง 9 ราย​ใน​คืน​เดียว ทุก​ศพ​พบ​ว่า​ตาย​เพราะ​เสีย​เลือด​อย่าง​รุนแรง ชาว​บ้าน​ใน​พื้นที่​ต่าง​รํ่า​ลือ​กัน​ว่า​เป็น​เพราะ​ภูติ​ผี​ปิศาจ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​จันทรา​ออก​ล่า​เหยื่อ”

เณร​เปี๊ยก​ขนลุก​ซู่ ตาม​หา​จน​เจอ​พิชญ์​ให้​รีบ​มา​ดู​ข่าว​ผี​อาละวาด แต่​พอ​พิชญ์​มา​ถึง​กลาย​เป็น​ข่าว​เรื่อง​การ​ประกาศ​แต่งงาน​ระหว่าง​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​กำลัง​เป็น​ที่​กล่าว​ขาน​กัน​ทั้ง​เมือง

พิชญ์​เลย​คิด​ว่า​ถูก​เณร​หลอก แต่​ร้อน​ใจ​เรื่อง​ตะวันฉาย ​จะ​แต่งงาน คว้า​กระเป๋า​ได้​ก็​ออก​จาก​ห้อง​ไป เณร​เปี๊ยก​ยกมือ​คลํา​หัว​ป้อ​ยๆ บ่น​ว่า​ทำไม​ไม่​ฟัง​กัน​บ้าง​เล้ย ขนลุก​ซู่​อย่าง​สังหรณ์​ใจ​พิกล

ooooooo

เมื่อ​เป็น​ข่าว​ครึกโครม​เช่น​นี้ ตะวัน​ฉาย​รีบ​โทร.​บอก​ตะวัน​รอน​ให้​ไป​เคลียร์​กับ​หนู​ดี​ก่อน​ที่​รัตติกาล​จะ​แถลงข่าว​วัน​นี้ บอก​ให้​หนู​ดี​รู้​เสีย​ว่า​ตะวัน​รอน​เป็น​ใคร เกรง​หนู​ดี​รู้​กะทันหัน​แล้ว​จะ​ฆ่า​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​แค้น​ใจ

“ไม่​หรอก​ครับ​พี่​ฉาย ไม่​ว่า​ผม​จะ​ชื่อ​ตะวัน​รอน​หรือ​ชื่อ​ตะวัน​ฉาย คุณ​หนู​ดี​ก็​รัก​ผม​มาก”

“ถ้า​แก​มั่นใจ​แบบ​นั้น ฉัน​ก็​ขอ​เอาใจช่วย แต่​แก​ต้อง​รีบ​หน่อย​นะ แม่​ฉัน​คง​ต้อง​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​หา​ทาง​เคลียร์​กับ​หนูดี​ ก่อน​มี​การ​แถลงข่าว​แน่” ตะวัน​ฉาย​ยํ้า ตะวัน​รอน​รับคำ​แล้ว​ปลุกใจ​ตัว​เอง​ให้​สู้ๆ

พอ​ตะวัน​รอน​ไป​ถึง​บ้านหนู​ดี เธอ​เซอร์ไพรส์​เขา​ด้วย​การ​แต่ง​ชุด​เจ้าสาว​สี​ขาว​สวย​เซ็กซี่​ปน​น่า​รัก​แล้ว​ชวน​ตะวันรอน ​ไป​หา​คุณหญิง​แม่​กัน เพราะ​อยาก​เป็น​เจ้าสาว​จน​ทน​ไม่​ไหว​แล้ว ตะวัน​รอน​ขอ​เคลียร์​อะไร​กัน​นิดหน่อย​ก่อนชวน​ไปเคลียร์​กัน​ข้าง​นอก ​เพราะ​ที่​นี่​บรรยากาศ​ไม่​เป็นใจ​เท่าไร ว่า​แล้ว​ฉุด​หนู​ดี​ออก​ไป​ทันที

แต่​พอ​ไป​ถึงร้าน​กาแฟ​ที่บรรยากาศ​ดีๆ หนู​ดี​เกิด​ปวด​ชิ้ง​ฉ่อง​ขึ้น​มา​เลย​ต้อง​ไป​จัดการ​ก่อน

ooooooo

ภัท​รา​ไป​บ้านหนู​ดี​จริงๆ ลำ​ใย​สาว​ใช้​ที่​เฝ้าบ้าน ​อยู่บอก​ว่า​หนู​ดี​ไม่​อยู่​ไป​ไหน​ไม่​ทราบ​กลับ​เมื่อ​ไหร่​

ก็​ไม่​รู้ ภัท​รา​หงุดหงิด​ที่​ถาม​อะไร​ก็​ไม่ได้​ความ​สัก​อย่าง บอย​ฮ่ะ​สะกิด​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​เพราะ​ใกล้​เวลา​แถลงข่าว​แล้วด้วย

“รู้​ก่อน​รู้​หลัง​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​รู้ ไว้​ฉัน​จะ​อธิบาย​ให้​หนู​ดี​ฟัง​เอง​ว่า การ​แต่งงาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ครั้ง​นี้​ไม่ได้​มี​ความ​หมาย​อะไร ยัง​ไง​หนู​ดี​ก็​ต้อง​เป็น​เบอร์​หนึ่ง​ของ​ตะวัน​ฉาย​คน​เดียว​เท่านั้น” ภัท​รา​ปลอบ​ใจ​ตัว​เอง

ที่​บ้าน​รัตติกาล พอได้​เวลา​แถลงข่าว บรรดา​นักข่าว​ก็​รุม​กัน​ถาม​เสียง​แซด​ไป​หมด

บ้าง​ถาม​ว่า​จะ​มี​การ​แต่งงาน​กัน​จริงๆหรือ บ้าง​ถาม​ว่า ​เบน​โล​หรือ​เปล่า​ถึง​ได้​รีบ​แต่ง บ้าง​ถาม​ว่า​เกี่ยว​กับ​ข่าว​การ​ตาย​อย่าง​กะทันหัน​ของ​อิง​ค์รึ​เปล่า ถาม​กัน​หลาย​ประเด็น​จน​หาญ​กล้า​ต้อง​ออก​มา​ขอ​ให้​ใจเย็นๆ ยัง​ไง​วัน​นี้​ก็​ทราบ​ข้อเท็จจริง​แน่นอน

“รติ​ขอ​ให้​พี่ๆทุก​คน​ฟัง​จาก​รติ​คน​เดียว รติ​จะ​พูด​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ให้​พี่ๆฟัง​เอง​ค่ะ รติ​กำลัง​จะ​แต่งงาน​จริงๆค่ะ รติ​อยาก​จะ​แนะนำ​ว่าที่​เจ้าบ่าว​ของ​รติ​ให้​ทุก​คน​รู้จัก เขา​ชื่อ​ตะวัน– ​ฉาย​ค่ะ”

ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​พร้อม​คุณหญิง​ภัท​รา นักข่าว​ฮือ​กัน​เข้า​ถ่ายรูป รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ทำ​เป็น​รัก​กัน​หวาน​ซึ้ง ส่วน​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​ก็​ฉีก​ยิ้ม​ให้​กัน​แต่​กัดฟัน​จน​กราม​นูน

ระหว่าง​นั้น หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ดู​อยู่​อย่าง​เจ็บปวด​เคียดแค้น เกิด​พายุ​พัด​กระ​หนํ่า​อย่าง​ไม่​มี​ปี่​มี​ขลุ่ย ข้าวของ​กระทั่ง​กระถาง​ต้นไม้​ปลิว​ตก​แตก มี​กระถาง​ใบ​หนึ่ง​หล่น​มา​ทาง​รัตติกาล ตะวัน​ฉาย​พุ่ง​เข้าไป​กอด​เธอ​เบี่ยง​พ้น​กระถาง​ใบ​นั้น​ได้​อย่าง​หวุดหวิด

รัตติกาล​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ปลอดภัย หลวง​บวรฯ​เห็น​ภาพ​นั้น​ยิ่ง​เคียดแค้น​จน​ทน​ไม่ได้​หาย​วับ​ไป​จาก​ตรง​นั้น เมื่อ​หลวง​บวรฯ​หาย​ไป​แล้ว ทุก​อย่าง​ก็​กลับ​มาส​งบ​เหมือน​เดิม รัตติกาล​สบตา​ตะวัน​ฉาย​ด้วย​ความรู้สึก​อบอุ่น ปลอดภัย​เหมือน​ทุก​ครั้ง​ที่​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​เขา

ooooooo

หนู​ดี​ออก​จาก​ห้อง​นํ้า​เห็น​ทีวีกำลัง​รายงาน​การ​แถลงข่าว​เรื่อง​การ​แต่งงาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​โดย​มี​คุณหญิง​ภัท​รา​นั่ง​ยิ้ม​ไป​มา​อยู่​ด้วย

หนู​ดี​ตกใจ กลาย​เป็น​โกรธ แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​แค้น ถาม​ตัว​เอง​ว่า​แล้ว​ไอ้​คน​ที่​รอ​อยู่​ที่​โต๊ะ​เป็น​ใคร​เห็น​คนใน​ร้าน​กำลัง​หั่น​ของ​อยู่​ที่​เคาน์เตอร์​ก็​ปรี่​เข้าไป​แย่ง​มีด วิ่ง​อ้าว​ไป​หา​ตะวัน–​รอน​ตะโกน​ถาม

“แก​เป็น​ใคร! ฉัน​รู้​ว่า​แก​ไม่​ใช่​พี่​ตะวัน​ฉาย บอก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​แก​เป็น​ใคร!!”

ตะวัน​รอน​เลย​ต้อง​รับ​สารภาพ​ว่า ​ตน​คือ​ตะวัน​รอน จำ​ได้​ไหม​ก่อน​ที่​หนู​ดี​จะ​ไป​เรียน​เมืองนอก​ตน​ยัง​เอา​ดอกไม้​ช่อ​เบ้อเริ่ม​ไป​ให้​ที่​บ้าน

“อ๋อ...ลูกพี่ลูกน้อง​ของ​พี่​ตะวัน​ฉาย   ที่​หน้าเป็น​สิว​เขรอะ​ใส่​เหล็ก​ดัด​ฟัน​ตัว​ดำ​ปี๋ ทำไม​จะ​จำ​ไม่ได้ จำ​ฝังใจ​ด้วย  เพราะ​ไอ้​ดอกไม้​ที่​แก​เอา​มา​ให้​นี่แหละ ที่​ทำให้​ฉัน​ต้อง​ไป​ทำ​ศัลยกรรม​เกือบ​ทั้ง​หน้า   เพราะ​ฉัน​แพ้​เกสร​ดอกไม้   หน้า​บวม​ฉึ่ง​อยู่​หก​เดือน ไอ้​บ้า...ใน​ที่สุด​ก็​เจอ​ตัว แก...ตาย!!!”

พูด​ขาดคำ​หนู​ดี​ก็​วิ่ง​ไล่​แทง​ตะวัน​รอน​ไป​ทั่ว​ร้าน

ooooooo

พิชญ์​รีบ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​รัตติกาล​เตือน​ว่า​ให้​ระวัง​ไว้ ลอง​เกิด​อิทธิฤทธิ์​ปาฏิหาริย์​ได้​ขนาด​นี้​ อย่า​เอาชีวิต​มา​เสี่ยง​เลย รัตติกาล​เห็น​ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​เธอ​บอก​ว่า​ถ้า​กลัว​จะ​เปลี่ยนใจ​ก็ได้

“ถ้า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ผม มัน​ก็​คง​เกิด​ไป​แล้ว  อีกอย่าง... ประกาศ​ข่าว​ออก​ไป​แบบ​นี้​มัน​ก็​มี​แต่​ต้อง​เดิน​หน้า จนกว่า​คุณ​กับ​ผม​จะ​แก้​ปัญหา​ตัว​เอง​จบ”

คำ​พูด​ที่​แสดง​ความ​รับผิดชอบ​ของ​ตะวัน​ฉาย  ทำให้​รัตติกาล​รู้สึก​ดี​ที่​เขา​ไม่​ทิ้ง​ตน​ไป

ภัท​รา​ตกใจ​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น​จน​เป็น​ลม​เข้าไป​นอน​พัก​ที่​โซฟา หาญ​กล้า​เข้าไป​เจอ​เผลอ​ใจมอง​ดู​ด้วย​สายตา​อ่อนโยน เผลอ​ตัว​เอา​มือ​เกลี่ย​ผม​ที่​ปรก​หน้า​ก้ม​จุ๊บ​หน้าผาก​อย่าง​ปลอบขวัญ

ภัท​รา​รู้สึก​ตัว​พอ​เห็น​หาญ​กล้า​ใน​สภาพ​นั้น​เท่านั้น​มือไว​กว่า​ความ​คิด ตบ​หน้า​ผัวะ​เข้า​ให้​ด่า​ลั่น

“ไอ้​เฒ่า ไอ้​ลามก ไอ้​ตัณหา​กลับ นี่​แก​คิด​จะ​ลวนลาม​ฉัน​เหรอ”

พอ​โดน​ด่า​หาญ​กล้า​ก็ได้​สติ ด่า​คืน​อย่าง​เผ็ดร้อน ทะเลาะ​กัน​อยู่​ครู่​หนึ่ง ​ภัท​รา​ก็ได้​รับ​โทรศัพท์​จาก​บอย​ฮ่ะ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ถึง​บ้าน​แล้ว เลย​ลุก​พรวด​รีบ​กลับ​ไป​ทันที

ooooooo

กลับ​ไป​เจอ​หนู​ดี​กำลัง​อาละวาด​เล่น​งาน​ตะวัน-​ฉาย​หา​ว่า​หลอกลวง​ตน เอา​ตะวัน​รอน​มา​รับ​สม​อ้าง​หลอก​ตน ทวง​สัญญา​ใน​วัย​เด็ก​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​โต​ขึ้น​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า​ตน​เห็น​เธอ​เป็น​แค่​น้อง แต่​หนู​ดี​ไม่​ยอม​เป็น​น้อง​ ต้องการ​เป็น​เมีย ขู่​ว่า​ถ้า​ไม่​แต่งงาน​ด้วย​จะ​ไป​ฟ้อง​พ่อ

ภัท​ราก​ลับ​มา​ได้ยิน​เข้า​ตกใจ​แทบ​เป็น​ลม เพราะ​ตัว​เอง​ไป​กู้​เงิน​พ่อ​ของ​หนู​ดี​มา​ก้อน​โต อ้อนวอน​หนู​ดี​อย่า​ฟ้อง​พ่อ​เลย​เพราะ​เรื่อง​นี้​ตน​อธิบาย​ได้ เมื่อ​หนู​ดี​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง ภัท​รา​หัน​มา​สั่ง​ตะวัน​ฉาย​ว่า​ต้อง​ไป​ง้อ​หนู​ดี​เดี๋ยวนี้

“ไม่ได้​หรอก​ครับ​แม่ ยัง​ไง​ผม​ก็​ต้อง​แต่งงาน​กับ​รติ” ตะวัน​ฉาย​ยืน​กระต่าย​ขา​เดียว ภัท​รา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เลย​ต้อง​รีบ​ไป​อ้อนวอน​หนู​ดี​เอง​ว่า​อย่า​เอาเรื่อง​นี้​ไป​ฟ้อง​พ่อ​เลย​นะ


“หนู​ดี​จะ​ฟ้อง พี่​ตะวัน​ฉาย​กับ​คุณ​ป้า​ทำให้​หนู​ดี​เสื่อมเสีย คุณ​พ่อ​จะ​ต้อง​โกรธ​มาก เรื่อง​เงิน​ที่​คุณ​ป้า​ไป​กู้​คุณ​พ่อ​มา คุณ​ป้า​ก็​ไป​เจรจา​กับ​คุณ​พ่อ​เอา​เอง​แล้วกัน”

“โธ่...หนู​ดี​จ๋า ไม่​เอา​นะ ฟัง​ป้า​อธิบาย​สัก​นิด​แล้ว​หนู​ดี​ จะ​เข้าใจ ที่จริง​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ถูก​นัง​รติ​มัน​วาง​ยา​ถ่ายรูปแบล็ก​เมล์​ ว่า​มี​อะไร​กัน​หวัง​จะ​จับ​ลูก​ชาย​ป้า ป้า​ไม่​มี​ทาง​เลือก​ก็​เลย​ต้อง​ยอมๆมัน​ไป​ก่อน”

ภัท​รา​บีบน้ำตา​เป็น​เผา​เต่า พอ​เห็น​หนู​ดี​ชะงัก​จึง​รีบ​บอก​ว่า​ถ้า​อยาก​รู้​ว่า​ทำไม​ตน​ต้อง​ยอม​เดี๋ยว​จะ​เล่า​ให้​ฟัง หนู​ดี​มอง​หน้า​ภัท​รา​เหมือน​จะ​เร่ง​ให้​รีบ​เล่า​เพราะ​ตัว​เอง​ก็​อยาก​รู้​เหมือน​กัน

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา คืน​นี้​ทั่ว​ทั้ง​บริเวณ​อยู่​ใน​ความ​วังเวง​ท่ามกลาง​เสียง​หมาป่า​หอน​รับ​กัน​เป็น​ทอดๆ หลวง​บวรฯนั่ง​อยู่​อย่าง​เดียวดาย​มอง​ภาพ​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​บน​ผนัง​นิ่ง​เหมือน​หุ่น

อี​สี​ดวง​ถือ​ถาด​แก้ว​ที่​มี​เลือด​สดๆเข้า​มา​อย่าง​หวาด​กลัว​ แก้ว​ใน​มือ​สั่น​ระริก​จน​ไอ้​ริ​ด​เตือน​ว่า​ระวัง​หน่อย​เดี๋ยว​คุณ​หลวง​ก็​ทำโทษ​เอา​หรอก อี​สี​ดวง​ขอ​ให้​ไอ้​ริ​ด​เอา​เข้าไป ไอ้​ริ​ด​ไม่​เล่น​ด้วย​บ่น​เบาๆ

“ไม่​เอา ข้า​ก็​กลัว ขนาด​แค่​รู้​ว่า​หม่อมเจ้า​มาลา​จะ​แต่งงาน​ยัง​อาละวาด​กระจาย​ขนาด​นี้ นี่​ถ้า​เข้า​ห้อง​หอ​กับ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย ป่า​ไม่​แตก​เหรอ​วะ​เนี่ย”

อี​สี​ดวง​ตี​แขน​ไอ้​ริ​ด​เพราะ​กลัว​คุณ​หลวง​ได้ยิน พอดี​กระทง​เข้า​มา​รับ​อาสา​อย่าง​เร่าร้อน​ว่า

“ถ้า​พวก​เอ็ง​กลัว​นัก​ก็​ออก​ไป​ให้​หมด ข้า​จะ​รับ​ใช้​คุณ​หลวง​เอง...ไป​สิ”

ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ดีใจ​รีบ​พา​กัน​ออก​ไป กระทง​หยิบ​แก้ว​เลือด​ขึ้น มอง​เข้าไป​ที่​คุณ​หลวง เอา​แก้ว​เลือด​ไป​ให้ ถูก​คุณ​หลวง​ปฏิเสธ​บอก​ว่า​ให้​ออก​ไป​ก่อน ต้องการ​แล้ว​จะ​เรียก​เอง

กระทง​ตื๊อ​หมาย​อ่อย​ให้​คุณ​หลวง​สนใจ​ตน แกล้ง​ทำ​เลือด​หยด​ที่​เนิน​อก​ขณะ​เอา​แก้ว​เลือด​ไป​ออดอ้อน​ให้​คุณ​หลวง​ดื่ม

“นี่​เป็น​เลือด​หญิง​สาว​ที่​คุณ​หลวง​โปรด สัก​หน่อย​ก็​ยัง​ดี​นะ​เจ้า​คะ” พลาง​พยายาม​ก้ม​ให้​คุณ​หลวง​เห็น​เนิน​อก คุณ​หลวง​รับ​แก้ว​เลือด​ไป​ดื่ม​จน​หมด​จึง​เห็น​แต่​แทนที่จะ​กระ​สัน

คุณ​หลวง​กลับ​โกรธ​เกรี้ยว​จน​เขี้ยว​งอก​ยาว​ออก​มา ตะปบ​กระทง​บีบ​อย่าง​แรง​ตะคอก​ถาม​ว่า “แก​คิด​จะ​ทำ​อะไร!!”

“ดิฉัน​เป็น​ห่วง​คุณ​หลวง​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​หลวง​เสียใจ ถ้า​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​รู้สึก​ดี​ขึ้น ดิฉัน​ก็​พร้อม​บำเรอ​ความ​สุข​ให้​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​ต้องการ”

“แต่​ข้า​ไม่​ต้องการ...” คุณ​หลวง​จับ​กระทง​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​ผนัง “ข้า​ทน​ทรมาน​มา​นับ​เป็น​ร้อย​ปี​เพื่อ​ท่านหญิง​ของ​ข้า​แต่​ผู้​เดียว แต่​ถ้า​ข้า​พา​ท่านหญิง​กลับ​มา​ไม่ได้​ก่อน​ที่​ท่านหญิง​จะ​ตกเป็น​ของ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​ข้า ​พวก​เจ้า ​และ​คฤหาสน์​หลัง​นี้​จะ​สูญ​สลาย​ไป​ตลอดกาล”

กระทง​ตกใจ​หน้า​เผือด ส่วน​คุณ​หลวง​หัน​มอง​ที่​รูป​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​อย่าง​เสียใจ

พอ​กระทง​ไป​เล่า​ให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​รวม​ทั้ง​กระทิง​ฟัง ไอ้​ริ​ด​ถาม​ว่า​ทำไม​ถึง​เป็น​แบบ​นั้น

“ตอน​ที่​คุณ​หลวง​ตาย คุณ​หลวง​ได้​ทำ​สัญญา​ขาย​วิญญาณ​ให้​กับ​ภูติ​แห่ง​ป่า​จันทรา​เพื่อ​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ท่านหญิง แต่​เมื่อ​ไม่​เป็น​ดั่ง​สัญญา  คุณ​หลวง  และ​พวก​เราก็​ต้อง​ตาย​กัน​จริงๆ”

กระทิง​ถาม​หน้า​ซื่อ​บื้อ​ว่า “พวก​เอ็ง​อยาก​จัด​งาน​แบบ​ไหน​เดี๋ยว​ข้า​จะ​จัด​ให้”

“ไอ้​กระทิง ไอ้​โง่ นี่​ไม่​ใช่​เรื่อง​ล้อ​เล่น ยัง​ไง​ข้า​ก็​ต้อง​ช่วย​คุณ​หลวง​ให้​ได้” กระทง​ด่า

“คุณ​กระทง​จะ​ทำ​ยัง​ไง​คะ มี​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​อยู่​ใกล้​หม่อมเจ้า​มาลา​แบบ​นั้น​เรา​จะ​เข้า​ใกล้​ได้​ยัง​ไง” อี​สี​ดวง​ถาม แม้​ยัง​ไม่​มี​คำ​ตอบ แต่​สีหน้า​กระทง​มุ่ง​มั่น แวว​ตา​ร้าย​น่า​กลัว

ooooooo

ตะวัน​รอน​ใน​สภาพ​หัว​ร้าง​ข้าง​แตก​มือ​แขน​ใส่​เฝือก​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน ตะวัน​ฉาย​ถาม​อย่าง​ไม่​อยาก​เชื่อ​สายตา​ว่า​นี่​เป็น​ฝีมือ​ของ​หนู​ดี​คน​เดียว​หรือ ตำหนิ​ตัว​เอง​อย่าง​เสียใจ​ว่า​ไม่​น่า​ส่ง​เขา​ไป​ให้​ถูก​เชือด​เลย แต่​ตะวัน​รอน​ก็​ยัง​พร่ำเพ้อ​ว่า​ถึง​ตน​ต้อง​ตาย​เพราะ​คน​ที่​ตัว​เอง​รัก​ก็​ยอม แต่​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​คง​ไม่​แต่ง​กับ​ผู้หญิง​โหด​แบบ​นี้

“แก​ก็​รู้​ว่า​ฉัน​แต่ง​กับ​คุณ​รติ​มัน​มี​เงื่อนไข​เว้ย จบ​ปัญหา​ของ​ฉัน​เมื่อ​ไหร่ ฉัน​หย่า​แน่ๆ เรื่อง​อะไร​ต้อง​เอาชีวิต​ไป​อยู่​กับ​ผู้หญิง​สยอง​อย่าง​ยัย​นั่น”

“เหรอ​ครับ” ตะวัน​รอน​ยิ้ม​เหมือน​รู้ทัน “แต่​เท่า​ที่​ผม​รู้จัก​พี่​มา ผม​ว่า ผู้หญิง​แบบ​คุณ​รติ​นี่แหละ​ที่​เหมาะ​กับ​พี่​ที่สุด แต่​พี่​ปากแข็ง​ไป​งั้น​เอง ดีไม่ดี​ที่​โบราณ​เขา​ว่า​แต่ง​กัน​ไป​ก็​รัก​กันเอง​อาจจะ​เป็น​จริง​ก็ได้”

ตะวัน​ฉาย​ทำ​เป็น​ปราม​ตะวัน​รอน ​แต่​ใน​ใจ​ลึกๆแล้วก็​รู้สึก​พึงใจ​ใน​บาง​แง่​มุม​ของ​รัตติกาล

ooooooo

ก่อน​จะ​ถึง​วัน​เข้า​พิธี​แต่งงาน รัตติกาล​กับ​ตะวัน-​ฉาย​ไป​ออก​รายการ “เปิดอก​คุย​กับ​ยุทธ​จักร” ทั้ง​คู่​ต้อง​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​กัน​และ​เล่า​ถึง​การ​พบ​กัน​ครั้ง​แรก เริ่ม​รัก​กัน​และ​จนถึง​ตกลง​ปลงใจ​แต่งงาน​กัน

ปรากฏ​ว่า​ตอบ​ไม่​เหมือน​กัน แม้แต่​สถาน​ที่​ที่​พบ​กัน​ก็​ไม่​ตรง​กัน แต่​ด้วย​มืออาชีพ​ของ​รัตติกาล​ที่​คร่ำหวอด​ใน​วงการ​มา​นาน เธอ​แก้​สถานการณ์​ได้​แนบเนียน​และ​แย่ง​ตอบ​เองเสีย​เกือบ​ทุก​คำ​ถาม​แอบ​กระซิบ​กับ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“นี่​มัน​งาน​ฉัน...นาย​ไม่​ต้อง​พูด​อะไร​แล้ว ให้​ฉัน​เป็น​คน​ตอบ​คำ​ถาม​เอง”

การ​ตอบ​คำ​ถาม​ของ​เธอ​เลิศ​เลอ​แนบเนียน​เสีย​จน

ยุทธ​จักร​ชม​ว่า ช่าง​เป็น​การ​พบ​กัน​ที่​โรแมนติก​มากๆจาก​นั้น​ชวน​กัน​ไป​ถ่าย​เอ็ม​วี​ที่​สวน​สวย

ตะวัน​ฉาย​เล่น​ได้​ไม่​เนียน​เพราะ​ต้อง​ฝืน​ใจ​ตัว​เอง จน​รัตติกาล​บ่น​ว่า​ไม่​เป็น​มืออาชีพ​เลย แล้ว​เธอ​ก็​แสดง​ความ​เป็น​มืออาชีพ​เป็น​ฝ่าย​รุก​ทั้ง​ด้วยคำ​พูด น้ำเสียง​ที่​กระเส่า​กระ​สัน​และ​การ​สัมผัส​ที่​ชวน​สยิว​ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​เกือบ​เคลิ้ม

รัตติกาล​หงุดหงิด​มาก​ด่า​เขา​ว่า​ไม่​เป็น​มืออาชีพ​เลย ตะวัน​ฉาย​ฮึด​ขึ้น​มา​ถาม​ว่า​อยาก​เห็น​มืออาชีพ​ใช่​ไหม ได้...จัด​ให้ ว่า​แล้ว​ก็​เป็น​ฝ่าย​ดึง​รัตติกาล​เข้าไป​จูบ​อย่าง​ดูดดื่ม ทำเอา​เธอ​เผลอ​ใจ​ปล่อย​ให้​เขา​จูบ​อย่าง​ระทวย​ด้วย​ลีลา​ที่​สวย​งาม

ภาพ​สวย​งาม​เหล่า​นั้น​ถูก​ขยาย​วาง​เรียงราย​ตาม​ทาง​เข้า​บริเวณ​จัด​งาน​อย่าง​สวย​เก๋

ooooooo

ก่อน​เริ่ม​งาน​แต่ง เณร​เปี๊ยก​กำลัง​ฝึก​ทำ​สมาธิ​อยู่​ ใน​โบสถ์ จู่ๆก็​โวยวาย​ขึ้น​ว่า​ตน​ฝัน​ร้าย​มี​คน​ตาย​ด้วย พระพี่เลี้ยง​จับ​ได้​ว่าเณร​แอบ​หลับ​ลงโทษ​ด้วย​การ​ขัง​ไว้​ใน​โบสถ์ แล้ว​พระพี่เลี้ยง​ก็​ไป​เฝ้า​หลวง​ตา​ที่​อาพาธ​อยู่

พิชญ์​แอบ​เกาะ​หน้าต่าง​โบสถ์​ถาม​เณร​ว่า​ทำ​ผิด​อะไร​มาก​หรือ​ถึง​ได้​ถูก​ขัง​ใน​โบสถ์ เณร​รีบ​บอก​ว่า

“เห็น​โยม​พี่​รัตติกาล​ตาย​ใน​วัน​แต่งงาน​จ้ะ เณร​เห็น​จริงๆนะ​จ๊ะ ไม่ได้​ฝัน​ไป​แน่นอน”

พิชญ์​ตกใจ ​เพราะ​คืน​นี้​เป็น​คืน​พิธี​แต่งงาน​ของ​รัตติกาล เณร​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​เตือน​พวก​เขา​เดี๋ยว​ไม่ทัน​กาล พิชญ์​รีบ​ออก​ไป​ยัง​รีสอร์ต​ที่​จัด​งาน​ทันที เจอ​พัด​ชา​นักข่าว​สาว​ที่​เจอ​กัน​ที​ไร​มี​เรื่อง​จิก​กัด​กัน​ทุกที​เข้า​พอดี พิชญ์​ถาม​พัดชา​ว่า

“เพื่อน​คุณ​อยู่​ไหน เรา​ต้อง​เตือน​ให้​เธอ​รู้​ว่า วัน​นี้​จะ​ไม่​ใช่​วัน​แต่งงาน​อย่าง​เดียว แต่​มัน​จะ​เป็น​วัน​ตาย​ของ​เธอ​ด้วย”

พัดชา​ฟัง​แล้ว​ตกใจ​ขนลุก​ไป​ทั้ง​ตัว จาก​นั้น​พิชญ์​รีบ​ไป​บอก​ตะวัน​ฉาย แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​ตกใจ แต่​ก็​เชื่อ​ว่า

“มี​ฉัน​อยู่​ใกล้​เธอ จะ​เกิด​เรื่อง​แบบนั้น​ขึ้น​ได้​ยัง​ไง แล้ว​แก​ได้​ไป​เตือน​คุณ​รติ​รึ​ยัง”

พิชญ์​บอก​ว่า​เล่า​ให้​พัดชา​ฟัง​แล้ว ป่านนี้​คง​เตือน​กัน​แล้ว​กระมัง ตะวัน​ฉาย​พึมพำ​อย่าง​ครุ่นคิด​ว่า

“เตือน​แล้ว​ก็​ต้อง​ระวัง...ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ให้​พ้น​คืน​นี้​ไป​ให้​ได้”

ooooooo

ขณะ​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อง​แต่งตัว​นั้น หนู​ดี​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​บอก​ว่า​ตน​เป็น​คู่หมั้น​ของ​ตะวัน​ฉาย ด่า​รัตติกาล​ว่า​แย่ง​คู่หมั้น​ไป​จาก​ตน ด่า​จน​หนำใจ​แล้ว​เรียก​บอย​ฮ่ะ​เข้า​มา​พร้อม​พวง​หรีด​มอบ​เป็น​ของขวัญ​วันแต่งงาน​ให้​รัตติกาล พูด​ใส่​หน้า​ว่า

“นี่​เป็น​ของขวัญ​วัน​แต่งงาน​ของ​เธอ วัน​นี้​เธอ​อาจจะ​แย่ง​พี่​ตะวัน​ฉาย​ไป​จาก​ฉัน​ได้ แต่​หลังจาก​นี้​ไป เธอ​เตรียม​รับมือ​ฉัน​กับ​คุณหญิง​ได้​เลย เชอะ!” พูด​แล้ว​สะบัด​ออก​ไป​พร้อม​กับ​บอย​ฮ่ะ

ทันใดนั้น​พัดชา​กระหืดกระหอบ​เข้า​มา เห็น​พวงหรีด​ใน​มือ​รัตติกาลถึง​กับ​ผงะ​ถาม​ว่า​ใคร​เล่นพิเรนทร์เอา​พวงหรีด​มา​ให้ รัตติกาล​โยน​พวงหรีด​ทิ้ง​แล้ว​เดิน​หน้า​ตึง​ออก​ไป​อย่าง​เร็ว

รัตติกาล​เดิน​ออกไป​เจอ​ตะวัน​ฉาย​พอดี เธอ​ด่า​เขา​ว่า คู่หมั้น​ของ​เขา​เอา​พวงหรีด​มา​ให้ บอก​ว่า​ตน​จะ​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​คน​หลอกลวง​อย่าง​เขา ตน​ไม่​ชอบ​ให้​ใคร​มา​ด่า​ว่า​ไป​แย่ง​ผู้ชาย​คน​อื่น

พัดชา​ตาม​มา​ทัน​เตือนสติ​เพื่อน​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ใจร้อน พิชญ์​ที่​ตาม​มา​ด้วย​เตือน​ว่า

“มี​คำ​เตือน​มา​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​วัน​นี้​นะ​ครับ เพื่อน​ผม​มัน​ตั้งใจ​จะช่วย​คุณ​จริงๆ ไม่​เคย​คิด​โกหก​คุณ สาบาน​ให้​ ผม​ตาย​เลย​ก็ได้” พิชญ์​เอาชีวิต​ตัว​เอง​เป็น​เดิมพัน พัดชา​ก็​บอก​เพื่อน​ว่า​ให้​รักษา​ชีวิต​ไว้​ก่อน​ดี​กว่า  เสร็จ​งาน​แล้ว​ค่อย​ว่า​กัน

“อย่า​คิดมาก​นะ​คุณ ใกล้​ได้ฤกษ์​แล้ว เลือก​เอา​ว่า​จะ​อยู่​หรือ​จะ​ไป” ตะวัน​ฉาย​พูด​ให้​คิด​แล้ว​เดิน​ไป​เลย

ooooooo
ตอนที่ 6


ภัท​รา​คือ​ผู้​บงการ​ให้​หนู​ดี​ทำ​เรื่อง​นี้ เมื่อ​ไป​แอบ​พบกัน ภัท​รา​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า ถ้า​หนู​ดี​ทำ​ตาม​ที่​ตน​บอก รับรอง​รัตติกาล​มา​เป็น​สะใภ้​ตน​ได้​ไม่เกิน​สาม​วัน​แน่

ส่วน​หาญ​กล้า​มา​เจอ​รัตติกาล​นั่ง​หน้า​ไม่สบาย​ใจ​อยู่​ตามลำพัง​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร  ​ถ้า​ไม่​อยาก​แต่ง​ก็​ไม่​ต้อง​แต่ง​  พ่อ​ยอม​ให้​พวก​นั้น​หยาม​ดี​กว่า​เห็น​ลูก​เสียใจ

“เดี๋ยว​ค่ะ​พ่อ รติ​จะ​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป​ไม่​ว่า​จะ​เกิดอะไร​ขึ้น รติ​จะไม่​ยอม​แพ้”

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ลูก​คือ​หัวใจ​ของ​พ่อ​​  ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ลูก​พ่อ​จะ​ปกป้อง​ให้​ถึงที่​สุด  ​ชีวิต​พ่อ​ก็​ยอม​แลก​ให้​ได้ รัตติกาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ไว้ ต่าง​กอด​กัน​อย่าง​รัก​ใคร่​อบอุ่น​เหมือน​ไม่ยอม​พราก​จาก​กัน

ตะวัน​ฉาย​ยัง​ไม่​วางใจ บอก​ให้​พิชญ์​ไป​คอย​สังเกต​รอบ​บริเวณ​งาน​ให้​ดี มี​อะไร​ผิดสังเกต​ให้​รีบ​บอก พอ​พิชญ์​เดิน​ขา​สั่น​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ก็​เดิน​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​ต่อว่า​แกม​ตำหนิ​ว่า

“รติ​มา​บอก​ผม​แล้ว​เรื่อง​ที่​​เอา​พวงหรีด​ไป​ให้เธอ ทำไม​ต้อง​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย”

ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​คน​ที่​จะ​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​แม่​มีแต่​หนู​ดีคน​เดียว​เท่านั้น รัตติกาล​ออก​มา​พอดี​ พูด​แทรก​ขึ้น​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​คง​ต้อง​เข้าคิว​รอ​อีก​นาน พูด​ยั่ว​ให้​ทั้ง​สอง​ประสาท​เสียว่า

“ผู้ชาย​ดีๆอย่าง​ตะวัน​ฉาย รติ​ไม่​คิด​จะ​ปล่อย​ไป​ง่ายๆ หรอก​ค่ะ ถ้า​ใคร​อยาก​รอ​ก็​คง​ต้อง​รอ​นาน​หน่อย เผลอๆอาจจะ​แก่​ห​งำ​เห​งือ​กตาย​เสีย​ก่อน”

หนู​ดี​ทน​ฟัง​ไม่ได้​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ปล่อย​ให้​ภัทรา​ตี​ฝี​ปาก​กับ​หาญ​กล้า​ที่​เข้า​มา​ช่วย​ลูก​สาว  ​จน​ตะวัน​ฉาย​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะ​วัน​นี้​เป็น​วัน​แต่งงาน​ของ​ตน เป็น​วันมงคล​คู่กรณี​เลย​แยก​กัน​ไป

ooooooo

ที่​ห้องน้ำ​ใน​โรงแรม หลวง​บวร​สงคราม​กับกระทง​และ​กระทิง​มา​สุมหัว​วาง​แผน​กัน​อยู่​ที่​นั่น  ​พอ​หนู​ดี​เข้ามา กระทง​ก็​เข้า​สิง จาก​นั้น​หนู​ดี​เดิน​กลับ​เข้าไป​ใน​งาน เป็นเวลา​ที่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เดิน​ไป​ทาง​เวที อยู่ๆหนูดี​ก็​ลุก​ขึ้น​จน​ภัท​รา​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อะไร

“หนู​ดี​อยาก​แสดง​ความ​ยินดี ดื่ม​ฉลอง​ให้​คุณ​รัตติกาล”

พูด​แล้ว​ก็​เดิน​ตาขวาง​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ที่​กำลัง​ขึ้น​เวที เอ่ย​เชิญ​ชวน​รัตติกาล​ดื่ม​อวย​พร​ใน​วัน​มงคล รัตติกาล​หยิบ​แก้ว​ไวน์​ที่​หนู​ดี​หยิบ​ส่ง​ให้​ตาม​มารยาท

“หนู​ดี​ขอ​ให้คืน​นี้​เป็น​คืน​แห่ง​ความ​สุข​ของ​คุณ​รัตติกาล เป็น​คืน​ที่​จะ​ต้อง​จดจำ​ไป​ชั่ว​ชีวิต”พูด​แล้ว​หนู​ดี​ยก​ไวน์​ดื่ม รัตติกาล​ยก​ขึ้น​พอ​ลิ้น​แตะ​ไวน์​ก็​รู้สึก​รส​แปลกๆถาม​ว่า​ไวน์​อะไร​รส​แปลก​จัง หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ท้าทาย​ว่า“คุณ​รัตติกาล​กลัว​อะไร​เหรอ​คะ”ทำให้​รัตติกาล​ตัดสินใจ​ดื่ม​ไวน์​จน​หมด​แก้ว หนู​ดี​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ​ก่อน​เดิน​กลับ​ไป ตะวัน​ฉาย​จับตา​ดู​อยู่​  เขา​มอง​ตาม​หนู​ดี​ไป​งงๆ

พอ​หนู​ดี​ทำ​งาน​เสร็จ กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง  ​หนู​ดี​ชัก​กระตุก​ตัว​เกร็ง พอ​หาย​ก็​ถาม​ภัท​รา​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​อะไร​ทำอะไร​ไป​บ้าง

ส่วน​รัตติกาล​ดื่ม​ไวน์​ที่​ผสม​ยา​พิษ​เข้าไป​อึดใจ​เดียว​ก็​เริ่ม​มึน​หายใจ​ไม่​ออก​ซวนเซ​จะ​ล้ม ตะวัน​ฉาย​รีบ​ประคอง​ไว้​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เสียง​ขาด​หาย​เหมือน​จะ​สิ้นใจ ตะวัน​ฉาย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​พา​ไป​ส่ง​โรงพยาบาล

หลวง​บวร​สงคราม​ติดตาม​ผล​งาน​ของ​กระทง​ตา​ไม่​กะพริบ กระทง​กับ​กระทิง​คอย​ประกบ​ไม่​ห่าง

“ยา​พิษ​ที่​ใส่​ให้​รัตติกาล​ดื่ม จะ​ทำให้​ร่างกาย​หยุด​หายใจ​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​คน​ตาย​เจ้า​ค่ะ” กระทง​รายงาน  หลวง​บวรฯยิ้ม​สมใจ ชม​กระทง​ว่า

“เอ็ง​ทำ​ดี​มาก ที่​เหลือ​ก็​แค่​นำ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กลับคืน​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​กับ​ข้า หึๆๆ”

แม้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​จะ​รีบ​พา​รัตติกาล​ส่ง​โรงพยาบาล แต่​หมอ​ก็​ช่วย​อะไร​ไม่ได้ ช่วย​ไม่ทัน ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​จาก​ไป ท่ามกลาง​ความ​โศก​เศร้า​เสียใจ​จน​แทบ​จะ​ตาย​ตาม​ของ​หาญ​กล้า​ผู้​เป็น​พ่อ

ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​เสียใจ​อย่าง​ที่สุด​ที่​ช่วย​รัตติกาล​ไว้​ไม่ได้ กลับ​ไป​นั่ง​เสียใจ​ที่​เรือนหอ ครู่​หนึ่ง พิชญ์​กลับ​มา​พร้อม​รูป​รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว บอก​เพื่อน​ว่า

“ฉัน​ไป​เก็บ​รูป​ถ่าย​ของ​คุณ​รติกับ​แก​ใน​งาน​แต่ง​มา​ให้​แล้ว​นะ...อย่า​คิดมาก​เลย​เพื่อน นาย​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว”  พิชญ์​ปลอบ​และ​มอง​เพื่อน​รัก​อย่าง​เห็นใจ

ooooooo

หนู​ดี​เห็น​รูป​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ใน​ชุด​แต่งงาน​กำลัง​จูบ​กัน ก็​ไม่​พอใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​คน​ตาย​ไป​แล้ว ภัท​รา​เห็นดี​ด้วย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​เพราะ​รัตติกาล​คือ​ภรรยา​ของ​ตน โต้เถียง​กัน​จน​สุดท้าย​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า

“ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก คน​มัน​ตาย​ไป​แล้ว ยัง​ไง​ก็​ไม่​ใช่​ปัญหา​ของ​เรา​อีก​ต่อ​ไป”

กลาย​เป็น​ข่าว​ครึกโครม​สยดสยอง​ลึกลับ​กับ​การ​ตาย​ของ​รัตติกาล​ใน​คืน​แต่งงาน นักข่าว​ถาม​แม​รี่ เธอ​ตอบ​อย่าง​ขอไปที​ว่า​รัตติกาล​เป็น​ลม​ตาย แต่​พอ​ถูก​ซัก​หนัก​เข้า​ตอบ​ไม่ได้​ก็​หาเหตุ​อ้าง​ว่า​ ต้อง​ไป​รับ​ศพ​แล้ว​หลบ​ไป​เลย

ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​รับ​ศพ​รัตติกาล​ใน​ฐานะ​สามี ถูก​หาญ​กล้า​อ้าง​สิทธิ์​ความ​เป็น​พ่อ​ชิงเซ็น​ชื่อ​รับ​ศพ​ แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า ใน​ห้อง​เก็บ​ศพ กระทิง​กับ​กระทง​กำลัง​วาง​แผน​ขโมย​ศพ​รัตติกาล​กัน​อยู่

กระทง​ให้​กระทิง​ไป​หลอก​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ร่าง​ของ​เธอ เพราะ​ความ​จริง​แล้ว​รัตติกาล​ยัง​ไม่​ตาย​จริง จึง​ดูเหมือน​คน​หลับ​ไป​เท่านั้น กระทิง​ถาม​ว่า​วิญญาณ​ออก​จาก​ร่าง​แล้ว​จะ​ว่า​ยัง​ไม่​ตาย​ได้​ยัง​ไง กระทง​อธิบาย​อย่าง​ผู้​รู้​ว่า

“เพราะ​รติ​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​แล้ว ทำให้​ดวง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปกป้อง​เธอ​เอา​ไว้ เรา​ถึง​ฆ่า​เธอ​ไม่ได้ แต่​เพราะ​ฤทธิ์​ยา​ที่​ผสม​กับ​เลือด​ของ​คุณ​หลวง​ที่​ข้า​ให้​ท่านหญิงกิน มัน​ช่วย​ทำให้​วิญญาณ​เธอ​ออก​จาก​ร่าง​เหมือนว่า​เธอ​ได้​ตาย​จริงๆ”

“อ๋อ...งั้น​ร่าง​นี้​ก็​ยัง​เป็น​ร่าง​ของ​เธอ​ที่​ยัง​ไม่​ตาย ไม่​เน่า​สลาย​เหมือน​ศพ​อื่นๆ”

“ใช่ คุณ​หลวง​ถึง​มี​คำสั่ง​ให้​ข้า​นำ​ร่าง​นี้​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน ที่​ปลอดภัย เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​หา​ทาง​กลับ​เข้า​ร่างนี้

ได้​อีก​ครั้ง นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​คุณ​หลวง​ข้า​ไม่​มี​วัน​ทำ​หรอก” กระทง​พูด​อย่าง​ทำใจ​ไม่ได้

ใน​ที่สุด ร่าง​ของ​รัตติกาล​ก็​ถูก​กระทง​กับ​กระทิง​ปลอม​ตัว ​เป็น​พยาบาล​ขโมย​ไป​ใน​วัน​นั้น​เอง

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เข้าไป​รายงาน​หลวง​บวรฯ​ที่​คอย​ฟัง​ข่าว​อยู่​ว่า

“คุณ​หลวง​เจ้า​คะ ตอน​นี้​หม่อมเจ้า​มาลา​พักผ่อน​อยู่​ใน​ห้อง​หอ ดิฉัน​ได้​จ้าง​บริษัท​แม่บ้าน​มา​ทำ​ความ​สะอาด​ให้​สวย​งาม​เรียบร้อย​แล้ว​เจ้า​ค่ะ”

“แก​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​นั​งก​ระทง” หลวง​บวรฯ​เข้าไป​ดู​ร่าง​รัตติกาล​ใน​โลง​แก้ว​เอ่ย​อย่าง​พอใจ

“เจ้า​ค่ะ ด้วย​ฤทธิ์​ยา​ที่​กิน​เข้าไปจะ​ทำให้​วิญญาณ​ถูกแยก​ ออก​จาก​ร่าง ตอน​นี้​เธอ​ก็​เหมือน​คน​ที่​หลับใหล​โดย​ไม่​รู้ตัว”

“และ​ต่อ​ไป​นี้ เธอ​ก็​จะ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ตลอด​ไป” หลวง​บวรฯ​เอ่ย​อย่าง​มี​ความ​สุข

เมื่อ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ที่​ห้อง​โถง​ของ​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​ผู้ดี​โบราณ​มี​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ หลวง​บวรฯ​ยิ้ม​ให้​เธอ​อย่าง​ดี​ใจ ร้อง​ทัก​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“คฤหาสน์​จันทรา​ยินดี​ต้อนรับ​ครับ...คุณ​รัตติกาล” ขณะ​รัตติกาล​กำลัง​งงๆนั้น หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ผู้ใหญ่​ใจดี​ว่า “ทำตัว​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ผม​ขอ​อนุญาต​เรียก​คุณ​ว่า​ท่านหญิง​มาลา​นะ​ขอรับ”

รัตติกาล​เข้าใจ​ว่า​ตน​กำลัง​ถ่าย​ละคร​อยู่ ถาม​ว่า​ตน​กำลัง​เล่น​เรื่อง​อะไร ใคร​เป็น​พระเอก​แล้ว “คุณ​เล่น​เป็น​ตัวประกอบ​ใช่​ไหม”

รัตติกาล​ยัง​จำ​ได้​ว่า  ครั้ง​สุดท้าย​ตน​อยู่​ใน​งาน​แต่งงาน มอง​หลวง​บวรฯ​อย่าง​จับผิด​ว่า​เป็น​คน​ลักพา​ตน​มา​ใช่​ไหม พลัน​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หลวง​บวรฯ​บอก​ว่า​ร้อง​ไป​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​หรอก ​เพราะ​เธอ​ตาย​ไป​แล้ว ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​ตกใจ​ถาม​ว่า​ ถ้า​อย่าง​นั้น​เขา​ก็​เป็น​ผี​ใช่​ไหม

“ครับ ผม​ตาย​มา​ได้​ร้อย​กว่า​ปี​แล้ว” พูด​แล้ว​บอก​ให้​รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ที่​เตียง “นี่​คือ​ร่าง​ของ​คุณ​ที่​ตาย​ไป​แล้ว”

ยิ่ง​ฟัง​หลวง​บวรฯ​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน วิ่ง​ลง​ไป​ด้าน​ล่าง​เห็น​แม่บ้าน​สอง​คน​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ก็​ปราด​เข้าไป​ถาม​ว่า ที่​นี่​ที่ไหน แม่บ้าน​นิ่งเฉย​เหมือน​ไม่ได้​ยิน เธอ​ถาม​ใหม่​ก็​ไม่​ตอบ​อีก ครั้น​เอื้อม​มือ​ไป​แตะ​ก็​พบ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า รัตติกาล​ผงะ​ถอย เจอ​หลวง​บวรฯ​มา​ยืน​ดู​อยู่​บอก​ว่า



“สอง​คน​นั้น​เขา​ไม่ได้​ยิน​คุณ​หรอก ผม​บอก​แล้ว​ไงว่า​คุณ​ตาย​ไป​แล้ว ผม​ชื่อ​หลวง​บวร​สงครามคู่หมั้น​ของ​หม่อม เจ้าหญิง​มาลา ชาติ​ก่อน​ของ​คุณ​คือ​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา และ​คฤหาสน์​จันทรา​แห่ง​นี้​ก็​คือ​เรือนหอ​ของ​เรา​สอง​คน คุณ​จำ​ได้​ไหม”

ยิ่ง​ฟัง​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน​งุนงง ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา หลวง​บวรฯ​จึง​ชี้​ให้​ดู​รูป​วาด​ของ​เธอ​ใน​อดีต​ที่​ติด​อยู่​บน​ผนัง กระนั้น​เธอ​ก็​ยัง​ปฏิเสธ​เสียงหลง​ว่า ​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา แผด​เสียง​กรี๊ด​ออก​มา​แล้ว​หมด​สติ​ไป หลวง​บวรฯ​มอง​ดู​ด้วย​ความ​รัก​ที่​ล้น​เปี่ยม

ooooooo

ที่​โรงพยาบาล​กำลัง​โกลาหล ​เมื่อ​ศพ​ของ​รัตติ-กาล​หาย​ไป​อย่าง​ไร้​ร่องรอย หาญ​กล้า​โทษ​ว่า​ตะวันฉาย ​เป็นคน​ขโมย​ศพ​ไป ตรง​เข้า​ชก​หน้าตะวัน​ฉาย​ไม่หลบ หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​ ทำไม​ไม่​หลบ

“คุณ​พ่อ​เป็น​ชาย​ชาติ​ทหาร ถ้า​ผม​จะ​พิสูจน์​ความ​จริงใจ​อย่าง​ลูกผู้ชาย​ผม​ก็​ต้อง​ใช้​วิธี​นี้”

คำ​พูด​ของ​ตะวัน​ฉาย​โดน​ใจ​หาญ​กล้า​อย่าง​จัง ร้องไห้​ครํ่า​ครวญ​ว่า​ชีวิต​ตน​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว พัดชา​เสนอ​ให้​แจ้ง​ตำรวจ​ช่วย​หา แม​รี่​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​ไม่ได้ เรื่อง​นี้​เรา​จะ​ให้​เป็น​ข่าว​ไม่ได้​เด็ดขาด ทำให้​ทุก​คน​มอง​แม​รี่​อย่าง​สงสัย

เมื่อ​กลับ​มา​ที่​บ้าน พัดชา​กับ​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ด้วย​กับ​แม​รี่​ว่า​ไม่​ควร​ทำให้​ข่าว​นี้​แพร่​ออก​ไป เพราะ​มี​แต่​จะ​ทำให้​ขุดคุ้ย​กัน ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​เสียหาย ไหนๆเธอ​ก็​ตาย​ไปแล้ว​ ก็​ขอ​ให้​เธอ​ไป​อย่าง​สงบ

“เดี๋ยว แล้ว​แก​แน่ใจ​ได้​ไง​วะ ว่าที่​คุณ​รติ​ตาย​ไป​จะ​เป็น​การ​จาก​ไป​อย่าง​สงบ บางที​การ​ตาย​ของ​คุณ​รติ​อาจจะ​เป็น​แค่​จุด​เริ่ม​ต้น​ก็ได้” พิชญ์​ติง พัดชา​ถาม​ว่า​เริ่ม​ต้นเรื่อง​อะไร เขา​ชี้แจง​ว่า “จำ​ที่​หมอดู​ทัก​ไม่ได้​เหรอ ที่​คุณ​รติ​ต้อง​ตาย​เพราะ​มี​เจ้ากรรม​นายเวร​อยาก​ให้​ตาย แล้ว​อย่าง​นี้​วิญญาณ​ของ​รติ​จะ​สงบ​ได้​ยัง​ไง”

“อยาก​รู้​ก็​ต้อง​ถาม​คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ขึ้น​ทันที

ไม่ทัน​ที่​ทั้ง​สาม​จะ​ทำ​อะไร หนู​ดี​ก็​มา​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​บอก​ว่า เห็น​ตะวัน​ฉาย​เหงา​เลย​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เหงา​ เพราะ​มี​เพื่อน​อยู่​ด้วย และ​ตอน​นี้​ก็มีธุระ​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ ว่า​แล้ว​ชวน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ขึ้น​รถ​ออก​ไป​เลย

หนู​ดี​มอง​ตามอย่าง​แค้น​ใจ จึง​ไป​หา​ตะวัน​รอน​ขู่เข็ญ​ให้​บอก​มา​ว่า​รู้​อะไร​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​บ้าง ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ ตน​ไม่​รู้​อะไร​เลย หนู​ดี​เค้น​ไม่ได้​อะไร​ก็​ขู่​ว่า​ปากแข็ง​ดี​นัก​ระวัง​จะ​โดน​ตัด​ทั้ง​พวง​เอา​ไป​เลี้ยง​เป็ด

ooooooo

“คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ที่​ตะวัน​ฉาย​พูด​ถึง​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง ทั้ง​สาม​ไป​ถึง​วัด​เจอ​เณร​อยู่​กับ​พระพี่เลี้ยง พัดชา​จึง​ทำ​อุบาย​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ดู​ฤกษ์​แต่งงาน​ให้ ท่าน​จึง​ให้​ตาม​ไป​ที่​วิหาร พอ​พระพี่เลี้ยง​กับ​พัดชา​ออก​ไป ​พิชญ์​ก็​รีบ​เข้าไป​หา​เณร​บอก​ว่า​มี​เรื่อง​ด่วนขอ ​เวลา​แป๊บ​เดียว

ตะวัน​ฉาย​รอ​เณร​อยู่​ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​วัด ขอโทษ​เณร​ที่​ต้อง​พา​ออก​มา​แบบ​นี้ แล้ว​เล่า​ถึง​ความ​ทุกข์​ใจ​ที่​ศพ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ขโมย​ไป ไม่​มี​ศพ​ไป​ทำ​พิธี ขอ​ให้​เณร​ช่วย

“ผม​ขอร้อง​นะ​ครับ​เณร พวก​ผม​เชื่อ​ว่า​วิญญาณ​ของ​รติ​กำลัง​ไม่​สงบ​สุข อย่าง​น้อย​ถ้า​ได้​ทำ​อะไร​ให้​เธอ​ได้​บ้าง เธอ​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​ไม่​ต้อง​กังวล” ตะวัน​ฉาย​อ้อนวอน เณร​คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง​จึง​ตกลง

“ได้​จ้ะ เณร​จะ​ลอง​ค้น​ดู​จาก​ตำรา เผื่อ​มี​ทาง​ช่วย”

ooooooo

รัตติกาล​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียง​ได้ยิน​สี​ดวง​ที่​ถือ​ถาด​ใส่​ชุด​หม่อมเจ้า​มาลา​เดิน​เข้า​มา​พูด​กับ​กระทง​ว่า​เรียบร้อย​แล้ว กระทง​กำชับ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้ดีอย่าให้​ หม่อมเจ้ามาลา​รู้​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​เธอ​ได้ รัตติกาลตื่นพอดี​เงี่ยหู​ฟัง​อย่าง​ใจ​จดจ่อ ได้ยิน​อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​ทำไม​หรือ กระทง​ชี้แจง​ว่า

“ถ้า​หาก​หม่อมเจ้า​มาลา​เจอ​ร่าง​ของ​ตัว​เอง​เมื่อ​ไหร่ เธอ​ก็​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​กลาย​เป็น​มนุษย์​ดัง​เดิม ถึง​ตอน​นั้น​ทั้ง​เอ็ง​ทั้ง​ข้า​ก็​จะ​ถูก​คุณ​หลวง​เล่น​งาน จำ​ไว้”

กระทง​สั่ง​อี​สี​ดวง​ว่า ​ถ้า​หม่อมเจ้า​มาลา​ตื่น​ก็​ให้​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​สั่ง พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป รัตติกาลแกล้ง​ทำ​เป็น​เพิ่ง​ตื่น อี​สี​ดวง​ขยับ​จะ​เข้าไป​เปลี่ยน​ชุด​ให้ รัตติกาล​ร้อง​เสียงหลง​ไม่​ให้​เข้า​มา ​เพราะ​ตน​เป็น​คน​แต่​อี​สี​ดวง​เป็น​ผี อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​ท่านหญิง​เอง​ก็​เป็น​ผี​เหมือน​กัน มา​เปลี่ยน

เสื้อ​ผ้า​ดี​กว่า

รัตติกาล​ปฏิเสธ ยืนยัน​ว่า​ตน​คือ​รัตติกาล​เป็น​ดารา พลาง​เดิน​หนี​ออก​จาก​ห้อง อี​สี​ดวง​เข้า​ขวาง​ขู่​ว่า “ท่านหญิง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ไม่ได้​เพราะ​นี่​คือ​เรือนหอ​ของ​ท่านหญิง”

รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​มีเรือน​หอ​ของ​ตัว​เอง​อยู่​แล้ว​พลาง​เดิน​ออก​ไป แต่​แล้ว​ก็​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​อี​สี​ดวง​คุย​กับ​ไอ้​ริ​ด​ว่า คุณ​หลวง​บอก​ว่า​หาก​วิญญาณ​ของ​ท่านหญิงเจอ​ร่าง​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้ แล้ว​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ฉะนั้น​ต้อง​เฝ้า​ไว้​อย่า​ให้​คลาด​สายตา

ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​ยิ่ง​ตกใจ รัตติกาล​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี ไอ้​ริ​ด​เห็น​เข้า อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เธอ​หนี​ลง​ไป​ที่​ห้อง​ข้าง​ล่าง​ให้​รีบ​ตาม​ไป​เร็วๆ

อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​วิ่ง​ตาม​หา​รัตติกาล​ไป​ทาง​หนึ่ง ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​วิ่ง​ตาม​หา​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง ​ทั้ง​สี่​หา​รู้​ไม่​ว่าที่​แท้​รัตติกาล​แอบ​อยู่​แถว​นั้น​เอง พอ​พวก​นั้น​ไป​เธอ​ก็​โผล่​ออก​มา วิ่ง​หนี​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​จนถึง​ห้อง​มืด​ทึบ​ห้อง​หนึ่ง แว่ว​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​บอก​ว่า “รัตติกาล ฉัน​อยู่​นี่...อยู่​ทาง​นี้” รัตติกาล​ตกใจ​แต่​พยายาม​ตั้ง​สติ​แล้ว​เดิน​ตาม​เสียง​ไป เจอ​หีบ​ใส่​ของ​ใบ​หนึ่ง ลอง​เปิด​ดู​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​อยู่​ใน​นั้น เธอ​หยิบ​ขึ้น​ถือ​ไว้ คุณ​หลวง​เข้า​มา​พอดี ตัดพ้อ​ว่า

“ท่านหญิง​อย่า​พยายาม​หนี​ผม​อีก​เลย ผม​ขอร้อง” พลาง​เดิน​เข้าหา​อย่าง​แสน​รัก รัตติกาล​ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่ใช่ท่านหญิง​ แต่​คือ​รั​ตติ​กาล พลาง​ถอย​มือ​ที่​ถือ​ปิ่น​ปัด​ป่าย​อย่าง​ป้องกัน​ตัว “ได้​ โปรด​ทิ้ง​มัน​ไป  ผม​ไม่ได้​มา​ทำร้าย​ท่านหญิง ทิ้งมันไป​เสีย” คุณ​หลวง​ไม่​กล้า​ตาม​ไป​เพราะ​กลัว​ปิ่น​ปัก​ผม

รัตติกาล​จับ​จุดอ่อน​ของ​คุณ​หลวง​ได้ เธอ​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ​ครู่​เดียว​ร่าง​เธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​จาก​ตรง​นั้น

“ท่านหญิง” คุณ​หลวง​อุทาน พริบตาเดียว​พวก​ผี​ก็​ปราก​ฏตัว​ขึ้น คุณ​หลวง​สั่ง “พวก​เจ้า​รีบ​ตาม​ท่านหญิง​ไป​เดี๋ยวนี้”

รัตติกาล​วิ่ง​อ้าว​ไป เห็น​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​ตาม​มา​จึง​หา​ที่​หลบ บังเอิญ​ไปชน​แจกัน​เกือบ​ตก​ดี​แต่​คว้า​ไว้​ทัน​แต่​ก็​มีเสียง​ทำให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​พรวด​เข้า​มา​ดู แต่​ไม่​เห็น​รัตติกาล​แล้ว

แม้​จะ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​ได้​แต่​เมื่อ​มา​เจอ​ป่า​จันทรา​ที่​กว้างใหญ่ เธอ​ก็​มึน​มอง​ไป​ทาง​ไหน​ก็​เหมือน​กัน​หมด จำ​ต้อง​ตัดสินใจ เลือก​ไป​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง​ทั้งที่​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​เจอ​อะไร ไป​ออก​ที่ไหน

เมื่อ​คุณ​หลวง​รู้​จาก​ไอ้​ริ​ด​ว่า​รัตติกาล​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ได้​แล้ว ก็​สั่ง​เหี้ยม​ให้​ไป​ตาม​กลับ​มา​ให้​ได้​และ​ที่​สำคัญ​ต้อง​แย่งเอา​ปิ่น​คืน​มา​ด้วย เมื่อ​พวก​ผี​พา​กัน​วิ่ง​ไป​แล้ว คุณ​หลวง​คร่ำครวญ...

“ท่านหญิง...ทำไม...ทำไม​ท่าน​ถึง​คิด​แต่​จะ​หนี​ไป​จาก​ชีวิต​ผม”

ooooooo

ขณะ​ที่​รัตติกาล​มึนงง​อยู่​กลาง​ป่า​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน​อีก​นั่นเอง ได้ยิน​เสียง​สมุน​ของ​คุณ​หลวง​ไล่​ตาม​มา​จึงต้อง​หา​ที่​หลบ​ ได้ยิน​กระทง​สั่ง​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​

ให้​ไป​ทาง​หนึ่ง​ ตน​กับ​กระทิง​จะ​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

กระทิง​บอก​กระทง​ว่า​ไม่​ต้อง​กังวล​ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​หนี​ไป​จาก​ป่า​จันทรา​ไม่ได้ กระทง​แย้ง​ว่า​อย่า​ชะล่าใจ​ไป​เพราะ​รัตติกาล​มี​ปิ่น​ติดตัว​ไป​ด้วย นอกจาก​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​เข้า​ใกล้​ไม่ได้​แล้ว​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​คือ “ปิ่น​นั่น​มัน​สามารถ​ช่วย​ทำให้​คุณรติกลับ​เข้า​ร่าง​ตัว​เอง​ได้​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ใน​มือ​อึ้ง เผลอ​ถอย​ไป​เหยียบ​กิ่ง​ไม้หัก​ ดัง​เป๊าะ กระทง​กับ​กระทิง​หัน​ขวับ เธอ​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี​สุด​ชีวิต กระทง​กับ​กระทิง​วิ่ง​ไล่​ตาม​สุด​ชีวิต​เช่น​กัน

ความ​ตกใจ เหนื่อย​อ่อน ทำให้​รัตติกาล​วิ่ง​มา​ถึง​ริม​ลำธาร​ ทำ​ปิ่น​ตกลง​ใน​ลำธาร เธอ​ตกใจ ​เสียใจ ​แต่​หา​เท่า​ไร​ก็​ไม่​เจอ เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​กระทิง​ไล่​ตาม​มา​จึง​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน

ooooooo

เณร​พา​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​เข้าไป​ใน​กุฏิ​ แอบ​เอา​ตำรา​ที่​ซ่อน​อยู่​ใน​ปลอก​หมอน​ออก​มา สองหนุ่ม​ มอง​อย่าง​มี​ความ​หวัง แต่​พอดู​จริงๆกลาย​เป็น​การ์ตูน​โค​นัน​ยอด​นักสืบ​จิ๋ว ทั้ง​สอง​เซ็ง​จน​บอก​ไม่​ถูก พิชญ์​ตัดสินใจ​ลาก​เณร​ให้​ไป​ด้วย​กัน พา​ไป​ที่​หน้า​พระประธาน พิชญ์​พูด​ขึงขัง


“ผม​ว่า​ถึง​เวลา​ที่​เณร​จะ​ต้อง​ช่วย​พวก​ผม​จริงๆซะ​ที” เณร​ถาม​ว่า​ช่วย​ยัง​ไง “ก็​ญาณ​วิเศษ​ของ​เณร​ไง​ครับ”

เณร​เกี่ยง​ว่า​ตน​ไม่​ใช่พระ​เก​จิ​อย่าง​หลวง​ตา ตะวัน​ฉาย​ ยืนยัน​ว่าที่​เณร​บอก​พิชญ์​ให้​เตือน​รัตติกาล​ใน​วัน​แต่งงาน​ว่าจะ​ต้อง​ตาย​มัน​ก็​เป็น​ความ​จริง เณร​ทำ​หน้า​แปลก​ใจ​บอก​ว่า​คง​เป็น ​เรื่อง​บังเอิญ​มาก​กว่า

เมื่อ​หว่านล้อม​แล้ว ​เณร​ก็​พูด​เป็น​นํ้า​กลิ้ง​บน​ใบบอน​ไป​เรื่อย​เช่น​นี้ พิชญ์​ตัดสินใจ​ขอ​ให้​เณร​ลอง​ดู บอก​ให้​นั่ง​ทำ​สมาธิ เพ่ง​กระแสจิต เณร​ทำ​ตา​ปริบๆ ยอม​ลอง​ทำ​ดู เลย​นั่ง​สมาธิ​หลับตา​ปี๋

ขณะ​เณร​กำลัง​นั่ง​สมาธิ​นั่นเอง ใบหน้า​ถมึงทึง​ของหลวง​บวร​สงคราม​ก็​โผล่​ขึ้น​มา​ตรง​หน้า เณร​กระโดด​แผล็ว​ขี่​หลัง​พิชญ์​ ร้อง​โวยวาย​ว่า​เห็น​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ผี​หน้าตา​เป็น​อย่างไร

“ไม่​เห็น​หน้า​หรอก​จ้ะ เห็น​แต่​เขี้ยว​ยาวๆ ตา​แดงๆ แค่​นี้​เณร​ก็​สยอง​ขนลุก​แล้ว​จ้า”

พิชญ์​เอะใจ​ว่า​อาจ​เป็น​พวก​ผี​เจ้ากรรม​นายเวร​ที่มาขู่​ ไม่​ให้​เรา​เข้าไป​ยุ่ง​เรื่อง​นี้ ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ทันที ถามว่า​เรา​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​รัตติกาล​ได้​เลย​หรือ ถ้า​เรา​ไม่​มี​ศพ​รัตติกาล​ไป​ทำ​พิธี วิญญาณ​ของ​เธอ​จะ​เป็น​อย่างไร

“เท่า​ที่​เณร​รู้​มา ก็​คง​ต้อง​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​ไป​เรื่อยๆ จนกว่า​จะ​หา​ศพ​เจอ​จ้า”

ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ฟัง​แล้ว​ยิ่ง​สงสาร​รัตติกาล​จับใจ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​คุกเข่า​กราบ​พระประธาน ​พนมมือไหว้​ อธิษฐาน​ด้วย​จิต​ตั้ง​มั่น

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​หนี​กระทง​กับ​กระทิง​ไป​จนถึง​นํ้าตก หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​ทัน​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​หา​รัตติกาล​เพราะ​ตัว​เอง​ยัง​กลัว​ปิ่น​อยู่ ร้อง​บอก​รัตติกาล​ว่า

“กระผม​สัญญา​ครับ​ท่านหญิง กระผม​จะ​ไม่​ทำให้​ท่านหญิง​ต้อง​กลัว​อีก”

“ไม่...ฉัน​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” รัตติกาล​พูด​พลาง​ถอย​พลาง​จน​ไม่​มี​ทาง​หนี​อีก ระหว่าง​นั้น​คุณ​หลวง​กับ​กระทง​และ​กระทิง​ก้าว​ตาม​เข้า​มา​อย่าง​คุกคาม รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ ร้อง​ตะโกน “พ่อ...ช่วย​รติ​ด้วย”

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​ตะวัน​ฉาย​นั่ง​อธิษฐาน​อยู่​หน้า​องค์​พระประธาน​พอดี พริบตา​นั้น​ที่​ตัว​รัตติกาล​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ขึ้น​ แล้วเธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​คุณ​หลวง​ที่​มอง​อย่าง​เจ็บปวด เสียใจ​อย่าง​ที่สุด

ooooooo

ที่​บ้าน​หาญ​กล้า ขณะ​เจ้าตัว​กำลัง​เอา​ภาพ​จาก กล้อง​วีดิโอ​ที่​ถ่าย​ใน​งาน​ฉลอง​วัน​เกิด​ของ​รัตติกาล​มา​เปิด​ดู​อยู่​นั้น จู่ๆทีวี​ก็​เกิด​ติดๆดับๆขึ้น​มา

พริบตา​นั้น รัตติกาล​ลืมตา​ขึ้น พบ​ว่า​ตัว​เอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​แล้ว เห็น​พ่อ​ใน​สภาพ​ทรุดโทรม​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่ รัตติกาล​ร้อง​เรียก​พ่อ หาญ​กล้า​ก็​พึมพำ “รติ​ลูก​พ่อ...พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน” พลาง​จ้อง​รัตติกาล​ใน​จอ​ทีวี แล้ว​ลุก​ขึ้น​โผ​เข้า​กอด​ลูก แต่​ผ่าน​วิญญาณ​รัตติกาล​ไป​กอด​ทีวี​ ครํ่า​ครวญ

“รติ​ลูก​พ่อ พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน ทำไม​ลูก​ต้อง​ทิ้ง​พ่อ​ไป พ่อ​อยู่​คน​เดียว​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​ลูก​อยู่​ด้วย โฮๆๆๆ”

รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​ตน​อยู่​ตรง​นี้​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​รับ​รู้ ขณะ​นั้น​เอง​แม​รี่​เดิน​เข้า​มา​ร้อง​อย่าง​ตกใจ เมื่อ​เห็น​หาญ​กล้าถือ ​แก้ว​เหล้า​อยู่ เธอ​เข้าไป​เอา​ออก​จาก​มือ เมื่อ​หาญ​กล้า​ครํ่าครวญคิดถึง​ลูก เธอ​ปลอบ​ใจ​ว่า

“พวก​เรา​ทุก​คน​ก็​คิดถึง​น้อง​รติ​กัน​ทั้งนั้น แต่​คุณ​พ่อ ต้อง​ทำใจ​ว่า​น้อง​รติ​ไป​ที่​ชอบ​ที่​ชอบ​แล้ว เลิก​ดื่ม​เถอะ​ค่ะ​คุณ​พ่อ กลิ่น​เหล้า​หึ่ง​เต็มตัว​แบบ​นี้ แมร์​ว่า แมร์​พา​คุณ​พ่อ​ไป​พัก​ดี​กว่า”

รัตติกาล​ซาบซึ้ง​ใจ​ที่​เห็น​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี ยิ่งเมื่อ​ เห็น​แม​รี่​พา​หาญ​กล้า​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​แล้ว​เอา​ซุป​อุ่นๆ ป้อน​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​จัด​โชว์​ชุด​พิเศษ​ให้​ดู​ด้วย รัตติกาล​โล่ง​อกสบายใจ​ที่​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี

แม​รี่​ป้อน​ซุป​บำรุง​กำลัง​แล้ว​หัน​ไป​ห่ม​ผ้า​ให้ เรียกเบาๆ แล้ว​ค่อย​ดัง​ขึ้น...ดัง​ขึ้น จน​แน่ใจ​ว่า​หาญ​กล้า​หลับ​สนิท​แล้ว เธอ​มอง​อย่าง​สมเพช​ขณะ​พูด​ว่า

“ไอ้​แก่...นี่​ฉัน​ทน​ป้อน​ข้าว​ป้อน​นํ้า​ให้​แก ไม่ได้​พิศวาส​แก​หรอก​นะ ฉัน​พิศวาส​สมบัติ​แก​มาก​กว่า”

“พี่​แมร์​พูด​อะไร​ออก​มา​น่ะ” รัตติกาล​ตกใจ เมื่อ​รู้​ถึง​จุด​มุ่งหมาย​แท้จริง​ของ​แม​รี่ เธอ​เป็น​ห่วง​พ่อ​มาก นึกถึง​ตะวัน-ฉาย​ขึ้น​มา​ทันที

ooooooo

เพียง​รัตติกาล​นึก​เท่านั้น เธอ​ก็​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ในพ​ริบ​ตา ไป​เจอ​จอห์น​วู​คน​เฝ้า​บ้าน​กำลัง​ดู​ทีวี​อยู่ เธอ​เข้าไป​ทัก จอห์น​วู​ได้ยิน​เสียง​ตกใจ​รีบ​ปิด​ทีวี​หัน​มอง​มา​ทาง​รัตติกาล เธอ​ดีใจ​ถาม​ว่า​เห็น​ตนหรือ แต่​พอ​จอห์น​วู​ยกมือ​ไหว้​กลับ​ทัก​ว่า

“สวัสดี​ครับ​คุณหญิง”

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​เห็น​ภัท​รา​เดิน​เข้า​มา​กับ​หนู​ดี​มี​สมชาย​กับ​คิตตี้​เดิน​ตาม​มา​หน้าตา​เอาเรื่อง

ภัท​รา​สั่ง​ให้​สมชาย​ไป​เอา​รูป​ของ​รัตติกาล​มา​เผา​ให้​หมด เพราะ​บ้าน​นี้​เป็น​บ้าน​ของ​คน​เป็น​อยู่ ขู่​จน​สมชาย​รีบ​ทำ​ตาม รัตติกาล​พยายาม​ร้อง​ห้าม​แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน

“เสร็จ​จาก​รูป​นี้​แล้ว​ก็​จัดการ​รูป​นั้น​แล้ว​ก็​รูป​โน้น​ด้วย เอา​ไป​กอง​ไว้​ที่​สนาม ฉัน​อยาก​จะ​เห็น​มัน​เป็นกอง​ขี้เถ้า” ภัทรา ​สั่ง​เข้ม

ส่วน​หนู​ดี​ก็​เข้าไป​วางอำนาจ​ทำ​ก​ร่าง​สั่ง​จอห์น​วู​ให้เปิด​ ห้อง​ตะวัน​ฉาย คิตตี้​เข้าไป​เอา​เสื้อ​ผ้ารัตติกาล​จะ​เอา​ไปเผา รัตติกาล​เข้า​มา​ร้อง​ห้าม​อีก แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน ได้​แต่​มองดู​ การ​กระทำ​ของ​หนู​ดี​อย่าง​แค้น​ใจ ครั้น​จะ​ทำ​ผีหลอก​ให้​หัวโกร๋น​ ก็​ทำ​ไม่ได้​อีก เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​เจ็บใจ

ภัท​รา​เอา​ไม้ขีดไฟ​มา​จุด รัตติกาล​เข้าไป​เป่า​ไฟ​ก็​ไม่ดับ ขอ​ให้​เกิด​พายุ​ฝน​ฟ้าผ่า​ก็​ไม่​สัมฤทธิผล

ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เห็น​รถ​ภัท​รา​จอด​อยู่ ถาม​จอห์นวู​ ว่า​แม่​มา​หรือ จอห์น​วู​รายงาน​ว่า​กำลัง​จะ​เผา​ข้าวของ​ของรัตติกาล ​อยู่​หลัง​บ้าน เขา​ตกใจ​มาก​วิ่ง​พรวด​ไป​ทันที

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ครับ​แม่” ร้อง​ห้าม​แม่​แล้ว​สั่งสม​ชาย​กับ​คิตตี้​ให้​เอา​ของ​รัตติกาล​ไป​คืน​ที่​ให้​หมด

ภัท​รา​สั่ง​ไม่​ต้อง​ยุ่ง​ใคร​ขัด​คำสั่ง​ตน​จะ​ไล่​ออก​ให้​หมด ตะวัน​ฉาย​ถาม​แม่​ว่า​นี่​เป็น​ของ​รัตติกาล​แม่​จะ​เอา​ของ​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้ ภัท​รา​ตวาด​ว่า​คน​ตาย​ไป​แล้ว​จะ​เอา​ไว้​รอ​ให้​ผี​มัน​มา​หลอก​หรือ​ไง

“ผม​ก็​รอ​ให้​รติ​เขา​กลับ​มา​เหมือน​กัน​ครับ”

“นี่​นาย​พูด​จริง​เหรอ นาย​รอ​ให้​ฉัน​กลับ​มา​หา​นาย​จริงๆเหรอ​ตะวัน​ฉาย” รัตติกาล​ดีใจ​มาก

หนู​ดี​ไม่​พอใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ยัง​จะ​รอ​ให้​รัตติกาล​กลับ​มา ภั​ทราบ​อก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง พอ​เรา​เผา​ข้าวของ​พวก​นี้​หมด​ตะวัน-ฉาย​ก็​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร​ให้​จดจำ​ถึง​ผู้หญิง​คน​นั้น​อีก พูด​แล้ว​จุด​ไม้ขีดไฟ​อีก

“นัง​นั่น​มัน​ตาย​ไป​แล้ว แก​ต้อง​ลืม​มัน​ให้​ได้ เพราะ​แก​ควร​อยู่​กับ​คน​เป็น​ไม่​ใช่​คน​ตาย”

“อย่า​นะ​ครับ​แม่...”

ไม่ทัน​สิ้น​เสียง​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​โยน​ไม้ขีดไฟ​ลง​ไป ไฟ​ลุก​พรึ่บ​เพราะ​ราด​น้ำมัน​ไว้​แล้ว

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ภัท​รา​ด้วย​สีหน้า​โกรธ​แค้น​มาก

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​เห็น​เขา​เปิด​เพลง​ฟัง​อย่าง​สบายใจ​ก็​โกรธ​ที่​ไม่​ช่วย​ตน  ​เข้าไป​ต่อว่า​มากมาย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ยิน​เขา​เปลี่ยน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ รัตติกาล​เห็น​เขา​โป๊​ก็​ทน​ดู​ไม่ได้ ปิด​ตา​วิ่ง​ออก​ไป เจอ​จอห์น​วู​กับ​คิตตี้​ที่​กำลัง​ปิ๊ง​กัน​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่

พอ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้า​มา​ทีวี​ก็​เปิดๆดับๆ จอห์น​วู​บ่น​ว่า​ไม่​รู้​เป็น​อะไร​มัน​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​ตอน​กลางวัน​แล้ว รัตติกาล​เอะใจ​เลย​ลอง​เดิน​เข้าๆออกๆ อยู่​หน้า​จอ​ทีวี ภาพ​บน​จอ​ดับๆ ติดๆ จน​เธอ​เริ่ม​สงสัย​ตัว​เอง

พลัน​ก็ได้​ยิน​คิตตี้​บอก​จอห์น​วู​ว่า​รู้สึก​แปลกๆ อาการ​แบบ​นี้​สงสัย​ว่า​มี​ผี​อยู่​แถว​นี้ จอห์น​วู​ถาม​ว่า​ผี​ที่​ไหน คิต​ตี้​บอก​ว่า “ก็...ก็ผี​คุณ​รติ​ไง” พูด​แล้ว​เบียด​กระแซะ​จอห์น​วู​แน่น

ส่วน​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สงสัย​ตัว​เอง​มาก​ขึ้น จนกระทั่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​อีก​ครั้ง เสียง​เพลง​ก็​ยัง​เปิด​อยู่​เลย​ลอง​เพ่ง​ที่​เครื่อง​เสียง​อึดใจ​เดียว​เครื่อง​เสียง​เงียบ​ไป เธอ​ร้อง​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“ได้​ผล​จริงๆด้วย ฉัน​ทำได้​แล้ว ไชโย...รติ​เก่ง​ที่สุด ทีนี้​ล่ะ​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ ​นาย​ได้​เจอ​สวย​สยอง​ของ​จริง​แน่” พูด​แล้ว​จ้อง​เครื่อง​เสียง​อีก​ที เครื่อง​เสียง​ก็​เกิด​ดัง​ขึ้น​มา​อีก เลย​ลอง​เพ่ง​เร่งวอล​ลุ่ม​ก็​ทำได้​สำเร็จ​อีก คราว​นี้​เลย​เร่ง​ดัง​ขึ้น​เรื่อยๆ จน​ลั่น​ไป​หมด

ตะวัน​ฉาย​สงสัย​ว่า​มี​ใคร​อยู่​ข้าง​นอก ออก​มา​ดู​ก็​ไม่​เห็น​ใคร แต่​ถูก​รัตติกาล​แกล้ง​ทำ​กรอบ​รูป​ตกลง​มา เขา​เอะใจ​ถาม​ว่า

“รติ...นั่น​เธอ​ใช่​ไหม หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ฉัน​บอก​ให้​หยุด​ไง หยุด​นะ​รติ!!”

อาราม​โกรธ ตกใจ ทำให้​ผ้า​ขนหนู​ที่​ห่อตัว​หลุด รัตติกาล​เห็น​เข้า​เต็มตา​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ตะวัน​ฉาย​คว้า​ผ้า​ขนหนู​ขึ้น​นุ่ง​เงย​หน้า​มอง ก็​เห็น​รัตติกาล​ยืน​เอา​มือ​ปิด​ตา​ร้อง​กรี๊ดๆอยู่

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​อุทาน

แต่​พอ​เขา​เข้าไป​หา ร่าง​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที

ooooooo
ตอนที่ 7


เมื่อ​ทดสอบ​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​สามารถ​ทำ​อะไร​ได้​อย่าง​ที่​คิด รัตติกาล​ไป​หลอก​สมชาย​จน​วิ่ง​หนี​ตับ​แลบ ทำให้​เธอ​มั่นใจ​ว่า เมื่อ​หลอก​สมชาย​ให้​กลัว​ได้​ขนาด​นี้​ก็​ต้อง​แก้เผ็ด​ภัท​รา​ได้​แน่

คิด​ดังนั้น จึง​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา เป็น​เวลา​ที่​ทั้ง​ภัท​รา​และ​หนู​ดี    กำลัง​สำราญ​บาน​ใจ​ที่​กำจัด​รั​ตติ​กาล​ไม่​ให้​เหลือ​ให้​

ตะวัน​ฉายได้​เห็น​เป็น​อนุสรณ์ หนู​ดี​ถึง​กับ​กราบ​ขอบคุณ​ภัท​รา​ว่า

“หนู​ดี​ต้อง​กราบ​ขอบพระคุณ​คุณ​ป้า​อย่าง​งาม​ด้วย ถ้า​หนู​ดี​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ตะวัน​ฉาย​เมื่อ​ไหร่​ หนู​ดี​จะ​บอก​ให้​คุณ​พ่อ ยกเลิก​หนี้​ทั้งหมด​ที่​คุณ​ป้า​ยืม​มา”

ภัท​รา​ตา​โต​เท่า​ไข่​ห่าน​หัน​ไป​ยิ้ม​กว้าง​กับ​บอย​ฮ่ะ ก่อน​บอก​หนู​ดี​ว่า

“ป้า​รับรอง​จ้ะ ป้า​ให้​คน​ของ​ป้า​ไป​คอย​เฝ้า​ตะวัน​ฉาย เอา​ไว้​แล้ว ไม่​นาน​เกิน​รอ ตะวัน​ฉาย​จะ​ต้อง​ลืม​ยัย​รติ แล้ว​หัน​มา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​แน่ มา​มะ..ดื่ม​ฉลอง​กัน​หน่อย​นะ​จ๊ะ ลูกสะใภ้​ของ​แม่”


ภัท​รา​พยัก​หน้า​ให้​บอย​ฮ่ะเอา​ไวน์​มา​ริน​ใส่​แก้ว​สอง​ใบ รัตติกาล​จ้อง​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ พอ​บอย​ฮ่ะ​ยกขวดไวน์​ริน​ก็​แกล้ง กระแทก​ศอก​จน​ไวน์​หก​รด​ภัท​รา พอ​ถูก​ด่า​บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​เหลอ บอก​ว่า​ตน​ไม่ได้​ทำ แต่​รู้สึก​เหมือนกับ​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ให้​ทำ

บอย​ฮ่ะ​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​จับ​มือ​บอย​ฮ่ะ​ที่​ถือขวด​ไวน์​อยู่​ยก​ขึ้น​เท​ใส่​หัว​หนู​ดี​ราด​จน​ชุ่ม​ หนู​ดี​ร้อง​โวยวาย​ด่า​บอย​ฮ่ะ บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ตน​ให้​ทำ​อีก​แล้ว

“ใคร​ที่ไหน​มา​ทำ​แก ฉัน​ก็​เห็น​นั่ง​กัน​อยู่ 3 คน”

“3 คน​ที่ไหน 4 ต่างหาก..ลืม​ฉัน​ไป​อีก​คน​แล้ว​เหรอ” รัตติกาล​พูด​แทรก​ขึ้น ทุก​คน​ตกใจ​หัน​มอง​เห็น​รัตติกาล​นั่ง​สยาย​ผมปรก​หน้า แสยะ​ยิ้ม​บอก​ว่า “อย่า​เพิ่ง​ลืม​ลูกสะใภ้​คน​นี้

สิ​คะคุณแม่​ผัว​ขา หึๆๆ”

วง​แตก​ทันที ทั้ง​ภัท​รา บอย​ฮ่ะ ​และ​หนู​ดี วิ่งกระเจิง ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ที่​วิ่ง​ไป​หยุด​หอบ​อยู่​ริม​สระว่ายน้ำ ถาม​ว่า​เหนื่อย​ไหม ​บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​เหนื่อย

“เหนื่อย​ก็​ต้อง​กิน​น้ำ​สิ” รัตติกาล​บอก พอ​บอย​ฮ่ะ​หัน​ไปเห็น​เท่านั้น​ถึง​กับ​ร้อง​จ๊าก แต่​พริบตา​นั้น​เอง​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลักลง​สระ​น้ำ พูด​อย่าง​สะใจ “สมน้ำหน้า ไอ้​พวก​นาย​ว่า​ขี้ข้า​พลอย” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ปล่อย​ให้​บอย​ฮ่ะ​ตี​น้ำ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือเสียง​แหบ​เสียง​แห้ง

ooooooo

เล่น​งา​นบ​อย​ฮ่ะ​แล้ว รัตติกาล​ไป​หา​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่กำลัง​ถาม​กัน​ว่า​เห็น​อย่าง​ที่​ตัว​เอง​เห็น​ไหม หนู​ดี​บอก​ว่า​เห็นรัตติกาล​มา​นั่ง​อยู่​ข้าง​ตน แต่​ตน​ไม่​กลัว​ เดี๋ยว​จะ​กลับ​ไป​ดู​ให้​แน่ใจอีก​ที ถ้า​เจอ​จะ​จับ​ผี​มา​ให้​ดู

รัตติกาล​โผล่​แทรก​กลาง​ระหว่าง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี ถาม​หนู​ดี​ว่า​แน่ใจ​หรือ​ว่า​ไม่​กลัว ภัท​รา​ปาก​คอ​สั่น​บอก​ว่า​ตน​กลัว แต่​หนู​ดี​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​ผี​มี​จริง คน​อย่าง​ตน​ไม่​เคย​กลัว​ใคร พลาง​เงื้อ​มือ​สุด​แขน​ตบ​หน้า​รัตติกาล ปราก​ฏ​ว่า​วืด มือ​ตบ​ทะลุร่าง​รัตติกาล​ไป​จน​ตัว​เอง​หน้า​เห​วอ

“ทีนี้​เชื่อหรือ​ยัง นัง​พวก​ชอบ​แย่ง​สามี​ชาว​บ้าน”  รัตติกาล​เยาะเย้ย หนู​ดี​ไม่​ตอบไม่​โต้​แต่​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​ไป​เลย ไป​ถึง​สระ​น้ำ

ที่​บอย​ฮ่ะ​กำลัง​ตะกาย​ขึ้น​มา​ก็​ชน​โครม​เข้า​ให้  เลย​ตก​น้ำ​ไป​ทั้ง​คู่

จัดการ​สอง​คน​นี้​แล้ว รัตติกาล​ตาม​หา​ภัท​รา เจอ​กำลัง​จะ​ออก​จาก​ห้อง​พระ​พอดี ภัท​รา​ชะงัก​ตา​ค้าง รัตติกาล​บอกว่า​อย่า​หวัง​เข้าไป​พึ่ง​พระ​ใน​ห้อง​เลย พระ​ช่วย​อะไร​ไม่ได้​หรอก ภัท​รา​หัน​จะ​วิ่ง​หนี​ถูก​รัตติกาล​ไป​โผล่​ดัก​ทาง​ไว้

“คิด​จะ​หนี​รติ​เหรอ ไม่​ง่าย​หรอก​ค่ะ​คุณ​แม่​ขา” เธอ​ลาก​เสียง​ยาว​เป็น​ผี​น่า​กลัว ภัท​รา​พนม​มือ​ปาก​คอ​สั่น ขอ​อย่า​มา​หลอกหลอน​กัน​อีก​เลย​ตน​กลัว​แล้ว “อย่า​เพิ่ง​กลัว​สิ​คะ​คุณ​แม่​ขา รติ​ตั้งใจ​มา​หา​คุณ​แม่​เพราะ​คุณ​แม่​เผา​ของใช้​ของ​รติ​ไป​ให้​ไม่​ใช่​เหรอ”

ไม่​ว่า​รัตติกาล​พูด​อะไร ภัท​รา​ก็​ยอม​รับ​ยอม​จะ​ทำให้​ทุก​อย่าง​อ้าง​ว่าที่​ทำ​ไป​เพราะ​สงสาร​เธอ

“คุณ​แม่​อย่า​มา​หลอก​รติ​เลย คืน​นี้​คุณ​แม่​ควร​จะ​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า” พูด​แล้ว​ปั้น​หน้า​โหด​ก้าว​เข้าไป​ประชิด​จนหน้า​เกือบ​ชน​หน้า​พูด​ลอด​ไรฟัน “คิด​จะ​เล่น​งาน​ลูกสะใภ้​อย่าง​รติ คุณ​แม่​ต้อง​เจอ​แต่​เรื่อง​สยอง!” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ภัท​รา​วิ่งอ้าว​ร้อง​เรียก​บอย​ฮ่ะ​ลั่น​บ้าน

ไป​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ​กับ​หนู​ดี​ยัง​แช่​อยู่​ใน​สระว่ายน้ำ​ถาม​ว่า​ลง​ไป​ทำ​อะไร​กัน​ใน​นั้น ทั้ง​สอง​บอก​ว่า​หนี​ผี พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​อีก ภัท​รา​ตกใจ​กระโจน​ลง​น้ำ​ไป​อีก​คน ทั้ง​สาม​กอด​กัน​สั่น​จน​น้ำ​กระเพื่อม​อยู่​ใน​สระ รัตติกาล​หัวเราะ​สะใจ​แล้ว​เดิน​หาย​ไป

“สะใจ​ชะมัด จะ​ว่า​ไป​เป็น​ผี​ก็ดี​เหมือน​กัน” รัตติกาล​พูด​อย่าง​ติดใจ​ขณะ​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย แต่​ทันใด​ก็​ร้อน​วูบวาบ​ไป​ทั้ง​ตัว เรี่ยวแรง​ก็​หดหาย​กลาย​เป็น​เปลี้ย​ไป​หมด​จน​เซ​จะ​ล้ม เธอ​มอง​ตัว​เอง​อย่าง​แปลก​ใจ

ooooooo

รัตติกาล​ไป​ปรากฏ​ตัว​ให้​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ที่​ห้อง​รับแขก สมชาย คิด​ตี้​กับ​จอห์น​วู​ไม่​เห็น แต่​พอ​ตะวันฉาย​บอก​ว่า​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​ที่​โซฟา​เท่านั้น ทั้ง​สาม​ก็​เปิดแน่บ เหลือ​แต่​ตะวัน​ฉาย​อยู่​กับ​รัตติกาล เขา​เข้าไป​เรียก​เธอ ที่นั่ง​หมด​แรง​อยู่​ที่​โซฟา ได้ยิน​เธอ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ด้วย​เสียง​แผ่ว​เบา แต่​พอ​เขา​เอื้อม​มือ​จะ​แตะ ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆเลือน​หาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา

“รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

วัน​ต่อ​มา เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา​ปรากฏ​ว่า​ทั้ง ภัท​รา หนู​ดี​ และ​บอย​ฮ่ะ​ต่าง​เป็น​หวัด​แข่ง​กัน​จาม​น้ำ​ลายกระเด็น เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย ภั​ทราบ​อก​ว่า​ให้​จัดการ​กับ​รัตติกาล​อย่าให้​มา​หลอก​ตน​อีก หนู​ดี​ก็​ฟ้อง​ว่า​รัตติกาล​พยายาม​จะ​ฆ่า​ตน

“รติ​คง​ไม่ได้​คิด​จะ​ฆ่า​ใคร​หรอก​ครับ เธอ​ก็​แค่​แสดงความ​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​ไป​เผา​ทำลาย​ข้าวของ​ของ​เธอ” ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ทำ​ด้วย​ความ​หวัง​ดี​เพื่อ​รัตติกาล​จะ​ได้​มี​ใช้ ตะวัน​ฉาย​แย้ง​อย่าง​รู้ทัน​ว่า “แม่​ครับ ตอน​รติ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ รติ​เขา​ก็​รู้​ว่า​แม่​ไม่​ชอบ​เขา พอ​เขา​ตาย​แม่​คิด​ว่า​เขา​จะ​ไม่​รู้​ไม่​เห็น​อะไร​เหรอ​ครับ”

หนู​ดี​รับ​ไม่ได้​ถาม​ว่า​ผี​เฮี้ยน​ขนาด​นี้ เขา​ยัง​ติดใจ​ลืม​ไม่ได้​อีก​หรือ

“ไม่​ใช่​ว่า​พี่​ลืม​รติ​ไม่ได้ แต่​พี่​รับปาก​เธอ​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​เธอ​ตาย​ว่า​พี่​จะ​ช่วยเหลือ​เธอ หน้าที่​ของ​พี่​ยัง​ไม่​จบ” พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ลุก​ไป​อย่าง​เบื่อ​ที่​จะ​โต้เถียง​กัน​อีก

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​บ่ายหน้า​ไป​ที่​วัด เจอ​พิชญ์​กับ​พัดชา​อยู่​ที่​นั่น พอ​พิชญ์​รู้​ว่า​เมื่อ​คืน​รัตติกาล​ไป​อาละวาดที่​บ้าน​ภัท​รา เขา​ทำท่า​สยอง​บอก​ว่า “แบบ​นี้​เขา​เรียกว่า

...เฮี้ยน” แล้ว​ทำ​โมเม​เอน​ไป​กระแซะ​พัดชา พอ​ถูกรู้ทัน​ก็​อ้าง​ว่า​ตน​กลัว​ผี

“ไม่​ต้อง​กลัว​กัน​ไป​หรอก ฉัน​ว่า​รติ​คง​จะ​มา​หลอกใคร​ไม่ได้​อีก​แล้ว” ตะวัน​ฉาย​บอก พิชญ์​ถาม​หน้าตา​ตื่น​ว่าทำไม “ฉัน​ก็​สงสัย​เหมือน​กัน​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​พึมพำ

เหตุ​นี้​เอง​ทั้ง​สาม​จึง​พา​กัน​ไป​หา​เณร​เปี๊ยก ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ทำไม​อยู่ๆรติ​ก็​มา​ให้​ตน​เห็น​ตัว​ มา​หลอก​ให้​ทุก​คน​กลัว​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

เณร​เปี๊ยก​เล่นตัว​อยู่​นาน จน​ถูก​พัดชา​ขู่​ว่า​ถ้า​ไม่​บอก​จะ​ฟ้อง​พระพี่เลี้ยง​ว่า​เณร​เอา​การ์ตูน​ซ่อน​ไว้​ใน​ปลอก​หมอน เณร​เลย​รีบ​บอก​ว่า

“เณร​พอ​จะ​จำ​ได้​ว่า​เคย​มี​ญาติ​โยม​มา​คุย​เรื่อง​แบบ​นี้​กับ​หลวง​ตา การ​ที่​คน​ตาย​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​มา​พูด​คุย​ด้วย​หลังจาก​ที่​เพิ่ง​ตาย เป็น​เพราะ​ผล​ของ​กรรม​ดี​ที่​ผู้​ตาย​เคย​ทำ​ไว้จ้ะ”

“แล้ว​ทำไม​อยู่ๆ รติ​ถึง​หาย​ไป​ล่ะ​ครับ” ตะวัน​ฉายถาม

“โลก​ของ​คน​กับ​วิญญาณ​มัน​คน​ละ​โลก​กัน​จ้า โยม​พี่​รติ​คง​ไม่​รู้ตัว​ว่า​ได้​ใช้กรรม​ดี​ที่​สร้าง​เอา​ไว้​ตอน​มี​ชีวิต​อยู่​หมด​ไป​กับ​การ​ติดต่อ​คนใน​โลก​นี้”

พิชญ์​ถาม​ว่า​รัตติกาล​ใช้กรรม​ดี​เพียง​คืน​เดียว​ก็​หมด​เลย​หรือ เณร​ทำท่า​คิดๆแล้ว​เฉลย​ว่า​คง​เป็น​เพราะ​ตอน​เป็นคน​รัตติกาล​ไม่ค่อย​ชอบ​ทำบุญ กรรม​ดี​ก็​เลย​มี​นิดเดียว

“ถ้า​รติ​ใช้​บุญ​ที่​สะสม​มา​หมด ทำให้​ติดต่อ​คน​อื่นไม่ได้​อีก แล้ว​ทำไม​ผม​ถึง​เป็น​คน​เดียว​ที่​ยัง​เห็น​รติ​อยู่​ล่ะ​ครับเณร” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ต่อ

“ก็​เพราะ​ดวง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​เป็น​ดวง​ที่​เกิด​มา​เพื่อ​ปกป้อง​โยม​พี่​รติ​นะ​สิ​จ๊ะ”

ฟัง​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​อย่าง​ครุ่นคิด

ooooooo



แม​รี่​ยัง​รุก​หาญ​กล้า​อย่าง​ต่อ​เนื่อง ทั้ง​เกาะ​แจ ยั่วยวน โดยเฉพาะ​พยายาม​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน บังคับ​ให้​กิน​จน​อ้วก​ออก​มา หมาย​จะ​ปลุก​ให้​คึก​เป็น​เฒ่าตัณหา​กลับ เพื่อ​ตน​จะได้​เอี่ยว​ใน​สมบัติ​ที่​มี​อยู่

รัตติกาล​เฝ้า​ดู​การ​กระทำ​ของ​แม​รี่​อย่าง​ไม่​พอใจ พยายาม​ขัดขวาง แต่​เธอ​ก็​ไม่​อาจ​ทำได้​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​ภัท​รา​กับพวก​แล้ว ได้​แต่​เคียดแค้น กลัดกลุ้ม

แต่​เรื่อง​นี้​ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่ได้​นิ่ง​นอนใจ เมื่อ​รู้​ว่า​กรรม​ดี​ที่​เธอ​ทำ​มา​ใช้​หมด​แล้ว แต่​เธอ​ยัง​วนเวียน​อยู่​ใกล้​พวก​เรา ตน​จะ​ต้องหา​ทาง​ติดต่อ​กับ​เธอ​ให้​ได้​จะ​ได้​รู้​ว่า​เธอ​ต้องการ​อะไร

เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​บ้าน เขา​มอง​ไป​รอบๆเรียก​หา​อย่าง​คาดหวัง​จะ​ได้​เจอ

“รติ...เธอ​อยู่​ที่​นี่​หรือ​เปล่า รติ ถ้า​ได้ยิน​ฉัน​ก็​ออกมา​เถอะ ฉัน​อยาก​เจอ​เธอ...รติ...”

คิดตี้​กับ​สมชาย​ได้ยิน​ตะวัน​ฉาย​เรียก​หา​รัตติกาล​ก็​ขน​หัว​ลุก​กลัว​จะ​มา​จริงๆ ยิ่ง​ได้ยิน​เสียง​หมา​หอน​ก็​ถึง​กับ​โผ​เข้า​กอด​กัน​กลม อึดใจ​เดียว​ต่าง​ก็​วิ่ง​อ้าว​ออก​ไป

รัตติกาล​มอง​รอบ​ตัวอย่าง​กลัดกลุ้ม สุดท้าย​บอก​ตัว​เอง​ว่า

“สงสัย​คง​มี​แต่​นาย​คน​เดียว​แล้ว​มั้ง​ที่​ช่วย​ฉัน​ได้ นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ...”

ooooooo

พิชญ์​แนะ​วิธี​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ให้​ตะวัน​ฉาย บอก​เพื่อน​ว่า​ทำ​แล้ว​ได้​ผล​ยัง​ไง​โทร.​บอก​ด้วย

ตะวัน​ฉาย​ตั้งใจ​เต็มที่​ที่​จะ​ต้อง​เร่ง​ทำ​เพื่อ​ช่วย​รัตติกาล แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า รัตติกาล​ก็​ต้องการ​ติดต่อ​เขา​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่พูด​ไป​เขา​ก็​ไม่ได้​ยิน ไม่​รับ​รู้

ขณะ​ที่​รัตติกาล​กำลัง​ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​ตัดสินใจ​ทำ​ตาม​วิธี​ที่​พิชญ์​แนะนำ เขาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา รัตติกาล​เห็น​แล้ว​สงสัย​ว่า เขา​ทำ​อะไร​ดู​น่า​ทุเรศ​ทน​ดู​ไม่ได้​จน​ต้อง​เอา​มือ​ปิด​ตา

ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เงย​หน้า​ขึ้น​เพราะ​ไม่​เห็น​อะไร​เลย แต่​ยัง​ไม่​แล้ว​ใจ​เลย​ลอง​อีก​ที พอ​รัตติกาล​รู้​ว่า​เขา​พยายาม​ติดต่อ​ตน​ก็ดี​ใจ​รีบ​ไป​ยืน​ข้าง​หลัง​เขา เพื่อ​เวลา​เขา​ก้ม​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​จะ​ได้​เห็น

พริบตา​นั้น สมชาย​มา​จาก​ไหน​ไม่​รู้​พอก​หน้า​ขาว​วอก​ออก​มาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​เหมือน​กัน ทั้ง​สอง​เลย​จ๊ะเอ๋กัน​อย่าง​จัง ตะวัน​ฉาย​เงย​พรวด​ขึ้น​มา​สมชาย​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เหมือนกัน ก้น​กับ​ก้น​เลย​ชน​กัน​โครม

รัตติกาล​โมโห​มาก​ที่​สมชาย​มา​ทำ​เสีย​เรื่อง​แต่​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ ส่วน​ตะวัน​ฉาย​คิด​ว่า​ตน​เห็น​ผี​จริง​ตาม​ที่​พิชญ์​บอก แต่​ก็​สงสัย​ว่า​หรือ​ตาฝาด​เพราะ​เลือด​ตก​หัว พอ​ลอง​อีก​ที​ก็​จ๊ะเอ๋​ กับ​สมชาย​อีก คราว​นี้​เลย​จับ​ได้​ว่า​เป็น​สมชาย ด่า​อย่าง​ฉุน​ขาด

“ผี​กะเทย...ไอ้​สมชาย!!” ด่า​แล้ว​ถีบ​สมชาย​กระเด็น​เข้าบ้านไป​ด่า​ว่า​เล่น​อะไร​ไม่​เข้า​ท่า สมชาย​แก้ตัว​ว่า​เห็น​เขา​ก้มๆเงยๆอยู่​เลย​นึก​ว่า​จะ​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​ตน “ฉัน​ไม่ได้​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​แก ฉัน​กำลัง​หาร​ติ”

พอ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เรียก​ผี สมชาย​ก็​ปอด​แหก​เผ่น​อ้าว​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย​ว่า​วิธี​แรก​นี้​คง​ไม่ได้​ผล ระหว่าง​นั้น รัตติกาล​พยายาม​ลุ้น​อ้อนวอน​ว่า

“อย่า​เพิ่ง​ถอด​ใจ​เลิก​ตอน​นี้​นะ ฉัน​ไม่​รู้​จะ​พึ่ง​ใคร​แล้ว​จริงๆ นาย​ตะวัน​ฉาย​ได้​โปรด​เถอะ”  รัตติกาล​เดิน​ไป​ยกมือ​ไหว้​ตะวัน​ฉาย​ตรง​หน้า​แต่​เขา​ไม่​เห็น เฝ้า​ครุ่นคิด​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป

ooooooo

เมื่อ​วิธี​แรก​ไม่ได้​ผล ตะวัน​ฉาย​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​ด้วย​การ​จุด​เทียน​แล้ว​หลับตา​อธิษฐาน​ให้​เห็น​วิญญาณ​ที่​อยาก​เห็น ครั้ง​แรก​เขา​ไม่​เห็น​อะไร แต่​พอ​ทำ​ครั้ง​ที่​สอง​ก็​เห็น​เงา​ของ​รัตติกาล​แว้​บๆ เขา​ดีใจ​มาก แต่​พอ​เพ่ง​มอง​อีก​ที​ก็​ไม่​เห็น​แล้ว

พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​ดู​ผล​การทดลอง​ของ​ตะวัน​ฉาย พอ​รู้​ว่า​วิธี​ที่​สอง​เห็น​รัตติกาล​แว้​บๆ ทำให้​พอ​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​ที่​นี่​กับ​พวก​เรา​แน่ ท่าทาง​เหมือน​อยาก​จะ​ให้​ช่วย​อะไร​ด้วย

“งั้น​เรา​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​รติ​ต้องการ​ให้​ช่วย​อะไร คง​ต้อง​ใช้​วิธี​นั้น​แล้ว​ล่ะ” พัดชา​สรุป

ฝ่าย​สมชาย​กับ​คิตตี้​หนี​กลับ​ไป​แล้ว​ก็​ยิ่ง​กลัว พา​กัน​มุด​คลุมโปง​ตัว​สั่น พลัน​ก็​มีเสียง​โทรศัพท์​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น สมชาย​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​โทรศัพท์​ที่​โต๊ะ​เครื่อง​แป้ง​มา​ดู บอก​คิตตี้​หน้าตา​ตื่น​ว่า “คุณหญิง...”

ภัท​รา​โทร.​มา​ถาม​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย พอ​​รู้​จาก​สมชาย​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​เลิก​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล บังคับ​สมชาย​ว่า​ต้อง​ห้าม​ตะวัน​ฉาย​เลิก​บ้า​บอ​ข้องแวะ​กับ​ผี​อีก สมชาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​คุณหญิง​เป็น​แม่​ไม่​ห้าม​เอง แต่​พอ​ถูก​คุณหญิง​ขู่​ว่า​ถ้า​ขัด​คำสั่ง​จะ​ไล่​ออก แต่​ก็​ปลอบ​ใจ​ด้วย​การ​ส่ง​บอย​ฮ่ะ​มา​ช่วย​อีก​คน

“บอย​เหรอ​ฮะ ไม่​เอา​แล้ว บอ​ยก​ลัว​ผี” บอย​ฮ่ะ​ปฏิเสธ​เสียงสั่น

“ผี​นัง​รติ​กับ​ฉัน แก​กลัว​ใคร​มาก​กว่า​กัน!!”

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​บอย​ฮ่ะ​ก็​จ๋อย​สนิท

ooooooo

พัด​ชา​ให้​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​โดย​ให้​เล่น​ผีถ้วยแก้ว​เชื่อ​ว่า​วิธี​นี้​จะ​ทำให้​รัตติกาล​บอก​ถึง​ความต้องการ​ของ​เธอ​ได้ ทั้ง​สาม​ลงมือ​กัน​ทันที ตะวัน​ฉาย​บอกกล่าว​แก่​รัตติกาล​ว่า

“รติ...ถ้า​เธอ​อยู่​ที่​นี่ ก็​บอก​เรา​มา​ว่า​เธอ​อยาก​ให้​ช่วย​อะไร”

“ขอบใจ​มาก​นะ เวลา​นาย​ซีเรียส​จริงจัง​ขึ้น​มา นาย​ก็​เท่​เหมือน​กัน” รัตติกาล​ปลื้ม​จน​ชม​ออก​มา แล้ว​เธอ​ก็​ตกใจ​เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก เธอ​พึมพำ “นาย​ได้ยิน​ที่​ฉัน​ชม​นาย​ด้วย​เหรอ”

พิชญ์​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ตะวัน​ฉายบอก​ว่า​เหมือน​แว่วๆได้ยิน​เสียง​ใคร​มา​ซุบซิบ​ที่​ข้าง​หู พิชญ์​สะดุ้ง​โหยง​คิด​ว่า​เป็น​ผี​รัตติกาล​แน่ๆ เร่ง​ให้​พัดชา​รีบ​ลงมือ​เลย​ตน​ขนลุก​ไป​หมด​แล้ว

พัดชา​เอา​แก้ว​เปล่า​คว่ำ​ลง​บน​กระดาษ​ที่​มี​ตัว​อักษร ทุก​คน​เพ่ง​ที่​แก้ว​อย่าง​จริงจัง​ใจ​ระทึก

ฝ่าย​สมชาย คิตตี้ และ​บอย​ฮ่ะ ถูก​ภัท​รา​ประกาศิต​ให้​ไป​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เลิก​วุ่นวาย​กับ​การ​เรียก​ผี บอย​ฮ่ะ​เสนอ​แผน​ของ​ตัว​เอง โดย​ให้​แต่งตัว​เป็น​ผี 3 สัญชาติ คือ​สมชาย​แต่ง​เป็น​แด​ร็กคิวลา คิตตี้​แต่ง​เป็น​นาง​ตานี และ​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน

“แก​จะ​บ้า​เหรอ​ไอ้​บอย แผน​แบบ​นี้​เนี่ย​นะ​จะ​ได้​ผล” สมชาย​ค้อน​สะบัดสะบิ้ง

“ได้​สิ ตาม​ทฤษฎี​แล้ว ที่​ผี​มา​หลอก​เรา​เพราะ​เห็น​ว่า​เรา​เป็น​คน ผี​ถึง​มา​หลอก แต่​ถ้า​เรา​ชิง​หลอก​ผี​ก่อน​ว่า​เรา​ไม่​ใช่​คน แต่​เป็น​ผี ผี​ก็​จะ​ได้​ไม่​หลอก​เรา”

เมื่อ​ตกลง​กัน​ได้​แล้ว​ก็​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​งาน

ooooooo

เมื่อ​เริ่ม​เล่น​ผีถ้วยแก้ว ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​บอกกล่าว​กับ​รัต​ติ​กาล​ว่า​ถ้า​เธอ​อยู่​ใน​นี้​กับ​พวก​เรา​ก็​บอก​ให้​รู้​ด้วย ที​แรก​ถ้วยแก้ว​ไม่​ขยับ แต่​พอ​รัตติกาล​ยื่นมือ​ไป​แตะ ​ถ้วยแก้ว​ก็​เริ่ม​ขยับ​หมุน​ไป​รอบ​กระดาษ ทำให้​ทั้ง​สาม​รู้​ว่ารัตติกาล​อยู่​ที่​นี่​จริงๆเตรียม​จะ​ถาม แต่​พิชญ์​ท้วงติง​ขึ้น​ว่า

“เดี๋ยว​อย่า​เพิ่ง​มั่นใจ ผม​เคย​ได้ยิน​ว่า​อาจ​มี​วิญญาณ​อื่น​ที่​เข้า​มา​หลอก​เรา​ว่า​เป็นวิญญาณ​ที่​เรา​เรียก”

ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เรา​ต้อง​ถาม​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​เธอ พัดชา​จึง​ถาม​ว่า​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​คือ​เวลา​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ที่​เลข 24 ทุก​คน​พา​กัน​ดีใจ เพราะ​รัตติกาล​เกิด​ตอน​เที่ยง​คืน​พอดี ถาม​ต่อ​ไป​อีก​ว่า​เธอ​ต้องการ​ให้​เรา​ช่วย​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ตาม​อักษร​ว่า “พ่อ​ฉัน​ไง”

ขณะ​กำลัง​ถาม​กัน​อย่าง​ใจจดจ่อ​นั่นเอง จู่ๆคิตตี้​ที่

แต่ง​เป็น​ผี​นาง​ตานี​ก็​โผล่​หน้า​มา​หลอกพิชญ์​เห็น​เข้า​จังๆ ถึง​กับ​ร้อง​ลั่น ชี้​ให้​เพื่อนๆดู แต่​พอ​ตะวันฉาย​กับ​พัดชา​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว

“ฉัน​เห็น​จริงๆ เมื่อกี้​นี้​ยืน​อยู่​ตรง​โน้น สงสัย​ไม่ได้​มี​แต่​วิญญาณ​คุณ​รติ​คน​เดียว​แล้ว ผีถ้วยแก้ว​คง​เรียก​ผี​ตัว​อื่น​ให้​มา​อีก​แน่” พิชญ์​ตาเหลือก​ด้วย​ความ​กลัว มอง​ไป​รอบๆแล้วผวา​เฮือก​เมื่อ​เห็น​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน​โผล่​มา​หลอก​อีก “เย้ย​ยยย...​นั่น​ไง โผล่​มา​อีก​ตัว​แล้ว”

แต่​พอ​ทุก​คน​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร พิชญ์​มอง​หา​แต่​ กลับ​เห็น​สมชาย​แต่ง​เป็นแดร็กคิวลา​ยืน​เขี้ยว​โง้ง​แสยะ​ยิ้มให้อยู่ คราว​นี้​พิชญ์​อยู่​ไม่ได้​แล้ว ลุก​วิ่ง​หนี​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​พยายาม​เรียก​ก็​ไม่ได้​ผล พัดชา​จึง​อาสา​ไป​ตาม​ให้ ตรง​นั้น​จึง​เหลือ​แต่ ตะวัน​ฉาย​กับ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล  เธอ​บ่น​กับ​เขา​อย่าง​กลุ้มใจ​ว่า

“เพื่อน​นาย​นี่​แย่​ที่สุด ขี้ขลาด​ตาขาว ฝีมือ​ของ​แม่นาย​ทั้งนั้น แล้ว​ทีนี้​ฉัน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​เนี่ย”

พัดชา​ตาม​ไป​เรียก​พิชญ์ เรียก​ไป​ด่า​ไป​ขี้ขลาด​ตาขาว ไม่ได้​เรื่อง​เลย

ทันใดนั้น มี​มือ​มา​สะกิด​ไหล่ เธอ​เอ็ด​ไป​ว่า “ไม่ต้อง​มา​ตลก​เลย เดี๋ยว​โดน​แน่” แต่​พอ​หัน​ไป​เห็น​คิตตี้​ผี​นาง​ตานี​ใช้​ไฟฉาย​ส่อง​ใต้​คาง​ดู​น่า​กลัว เธอ​ตกใจ​ผงะ ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา​ก่อน​เผ่นแน่บ​ไป

“ผะๆๆๆ...ผี...”

ooooooo


หลวง​บวร​สงคราม​เจ็บปวด เจ็บใจ​และ​แค้น​ใจ​มาก​ที่​ไม่​สามารถ​เอา​เจ้าหญิง​มาลา​มา​เป็น​ของ​ตน​ได้​ทั้งที่​ตน​ต้อง​ทุกข์​ทรมาน​ไม่ได้​ผุด​ได้​เกิด​มา​เป็น​ร้อย​ปี​เพื่อ​ท่านหญิง​แต่​เพียง​ผู้​เดียว

คุณ​หลวง​เข้าไป​ลูบไล้​และ​จุมพิต​หน้าผาก​ที่​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อย่าง​แสน​รัก พลัน​ก็​ชะงัก​เมื่อ​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ถาม​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า​ใคร​สั่ง​ให้​เข้า​มา ออก​ไป​เดี๋ยวนี้

“ขอโทษ​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​เป็น​ห่วง​คุณ​หลวง” กระทง​เสียงอ่อย

“พวก​เอ็ง​ไม่​ต้อง​มา​ห่วง​ข้า เพราะ​มัน​ยิ่ง​ทำให้​ข้า​ดู​น่า​สมเพช ทั้งๆที่​ข้า​คือ​หลวง​บวร​สงคราม ​นาย​ทหาร​ที่​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​มือหนึ่ง​ของ​กองทัพ แต่​กลับ​ต้อง​เสีย​เจ้าสาว​ให้​ไอ้​กระจอก​อย่าง​ตะวัน​ฉาย”

“ตอน​นี้​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​เจ้า​คะ ใน​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ส่วน​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็​มี​ปิ่น​ของ​ท่านหญิง​ไว้​ป้องกัน​ตัว​จาก​คุณ​หลวง ขืน​ปล่อย​วิญญาณ​หม่อมเจ้า​มาลา​อยู่​ที่​นั่น​นานๆ เกิด​ไป​รู้​วิธี​ที่​วิญญาณ​จะ​ติดต่อ​กับ​คน​เป็นได้​ขึ้น​มา เธอ​อาจจะ​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​ตะวัน​ฉาย​รู้  “กระทง​กังวล

“ข้า​รู้​เรื่อง​นั้น​ดี...ไอ้​ตะวัน​ฉาย มัน​ต้อง​เจอ​ข้า​แน่” คุณ​หลวง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​อย่าง​ร้ายกาจ

แล้ว​คืน​นี้​เอง หลวง​บวร​สงครามก็​พา​กระทง กระทิง ไอ้​ริ​ด ​และ​อี​สี​ดวง​ไป​เที่ยว​ผับ อี​สี​ดวง​ดีใจ​จน​ลืมตัว​เต้น​ติ๊ดชึ่ง อ​ย่าง​เมามัน​จน​โดน​กระทง​ตบ​กะโหลก​เตือน​ให้​สำรวม​หน่อย

“ที่​นี่​มี​เหยื่อ​มากมาย​ที่​พร้อม​จะ​ให้​พวก​เอ็ง​ล่า จัดการ​กัน​ตาม​สบาย ข้า​มี​ธุระ​ต้อง​ไป​ทำ” คุณ​หลวง​บอก​แก่​บรรดา​สมุน​แล้ว​เดิน​ไป กระทง​รีบ​เดิน​ตาม

ส่วน​กระทิง​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง มอง​ไป​รอบๆเลีย​ปาก​แผล็บ​พึมพำ “คืน​นี้​ได้​อิ่ม​แปล้​แน่ๆหึๆๆ”

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​ปลีกตัว​ไป​นั่ง​ดื่ม​อยู่ที่เคาน์เตอร์ มี​หญิง​สาว​แต่งตัว​ดี​เข้า​มา​อ่อย​แบบ​พวก​ชั้น​สูง​เข้าไป​เสนอ​ตัว​เป็น​เพื่อน​คุย​ชม​ว่า “หล่อ​ขั้น​เทพแบบ​นี้คิด​ให้ครึ่ง​ราคา”

สาว​สวย​ยื่นมือ​ไป​ลูบ​แขน​คุณ​หลวง กระทง​คว้า​มือ​หมับ​บีบ​ปราม​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​เจ้านาย​ตน จน​คุณ​หลวง​ต้อง​ปราม​ด้วย​สายตา​ให้​ปล่อย ​กระทง​จึง​ปล่อย​มือ แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เอ่ย​อย่าง​สุภาพบุรุษ​ว่า

“ผม​ต้อง​ขอโทษ​ด้วย คน​ของ​ผม​ต้อง​ทำ​ตาม​หน้าที่ ผม​เพิ่ง​เดินทาง​มายัง​ไม่ค่อย​มี​เพื่อน​คุย​เท่าไร ​ผู้หญิง​สวยๆอย่าง​คุณ​ผม​ก็​สนใจ​อยาก​จะ​ผูก​มิตร​ด้วย แต่​ว่า​ตอน​นี้​ผม​มี​ธุระ​สำคัญ​ต้อง​ทำ ถ้า​คุณ​รอ​ได้ ผม​จะ​ให้​คน​ของ​ผม​พา​ไป​รอ​ผม​ที่​รถ”

หญิง​สาว​รับคำ​ทันที คุณ​หลวง​จึง​จับ​มือ​หญิง​สาว​ส่ง​ต่อ​ให้​อี​สี​ดวง อี​สี​ดวง​รับมือ​หญิง​สาว​พา​เดิน​เชิด​ไป​แต่​ใน​ใจ​กระหยิ่ม​กับ​เหยื่อ​อัน​โอชะ​ราย​นี้

ครู่​เดียว​ก็​มีเสียง​หญิง​สาว​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ลาน​จอด​รถ​พลาง​วิ่ง​เตลิด​ออก​มา แต่​ถูก​กระทิง​ปราด​เข้า​ขวาง หญิง​สาว​ร้อง​กรี๊ด​ดดด แล้ว​เงียบ​ไป เพราะ​ถูก​ไอ้​ริดกับอีสีดวง​พุ่ง​เข้ารุม​ดูด​เลือด​จน​หมดตัว เสร็จ​แล้ว​อี​สี​ดวง​พูด​อย่าง​สะใจ เย้ย​หยัน​ว่า

“เชอะ! ผู้หญิง​สมัย​นี้​มัน​ร่าน​จริงๆ อย่าง​แก​ไม่ได้​แอ้ม​คุณ​หลวง​หรอก...หึๆๆ”

ooooooo

เมื่อ​ไม่​มี​พัดชา​เจ้าของ​ความ​คิด​ผีถ้วยแก้ว​อยู่ ตะวัน​ฉาย​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ รอ​อยู่​จน​เที่ยง​คืน ง่วง​เลย​ขึ้น​ไป​นอน รัตติกาล​พยายาม​หน่วง​รั้ง​ไว้​แต่​ไม่​สำเร็จ

บอย​ฮ่ะ​ที่มา​ซุ่ม​ดู​ตะวัน​ฉาย​อยู่​เห็น​เขา​ขึ้น​ไป​นอน​ก็

ดี​ใจ​รีบ​โทรศัพท์​บอก​ภัท​รา​ว่า​ลูก​ชาย​คุณหญิง​ถอด​ใจ​เรื่อง​ผี​รัตติกาล​แล้ว พลาง​รีบ​เดิน​ออก​ไป

รัตติกาล​โกรธ​บอย​ฮ่ะ ขัดใจ​ตะวัน​ฉาย เลย​เหวี่ยง​ไป​ตาม​อารมณ์ ปรากฏ​ว่า​มือ​ไป​ถูก​แจกัน​ตก เธอ​แปลก​ใจ​ที่​ตัว​เอง​ทำได้​อีก​แล้ว เหลือบ​ดู​นาฬิกา​เป็น​เวลา 24.00 น. อันเป็น​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​พอดี

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ออก​ไป ได้ยิน​สมชาย​กับ​คิตตี้​กำลัง​นินทา​ความ​เค็ม​ของ​ภัท​รา​อยู่ บอย​ฮ่ะ​ปราม​ว่า​นินทา​คุณหญิง​หาเรื่อง​ปาก​แตก​ใช่​ไหม พริบตา​นั้น​บอย​ฮ่ะ​ก็​ตกใจ​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​รัตติกาล​ยืน​ทำ​หน้า​ยักษ์​ใส่​อยู่

“พวก​แก​นั่นแหละ​ที่​จะ​ต้อง​เจอ​ดี” รัตติกาล​คำราม​ใส่​แล้ว​ดึง​บอย​ฮ่ะ​ไป​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก ขู่​ก่อน​ปล่อย​มือ​ว่า “แก​ไป​บอก​แม่​ผัวฉัน​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​กับ​ตะวัน​ฉาย​อีก ไม่​งั้น​ฉัน​จะ​ตาม​ไป​หักคอ​ถึง​บ้าน เข้าใจ​ไหม”

ปล่อย​บอย​ฮ่ะ​ไป​แล้ว รัตติกาล​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง​ตะวัน​ฉาย ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​ใน​กระจก ตะวัน​ฉาย​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ ไม่ทัน​ตั้งตัว​ก็​ถูก​เธอ​ดึง​เข้าไป​จูบ​จ๊วบๆๆ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง​ตา​ค้าง ครู่​เดียว​ก็​เคลิ้ม​มือ​ไม้​อ่อน แต่​แล้ว​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลัก​ออก ด่า​ว่า​ขนาด​ตน​เป็น​ผี​แล้ว​ยัง​มา​ล่วงเกิน​กัน​อีก

“เฮ้ย!! หยุด​นะ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง ผม​ลวนลาม​คุณ​ที่ไหน คุณ​ไม่​ใช่​เหรอ​ที่​กระชาก​ผม​ไป​จูบ”

“เปล่า​นะ ฉัน​แค่​จะ​ทำให้​นาย​เห็น​ว่า​ฉัน​มี​ตัว​ตน​อยู่​ตรง​นี้​จริงๆ”

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​รุนแรง รัตติกาล​ขู่​ว่า​จะ​มา​หลอกหลอน​ให้​ขี้​ขึ้น​สมอง​เลย ตะวัน​ฉาย​ท้า​ว่า​ขนาด​เธอ​เป็น​คน​ตน​ยัง​ไม่​กลัว​นับประสา​อะไร​กับ​เป็น​ผี​แล้ว​ตน​จะ​กลัว เถียง​สู้​ไม่ได้ รัตติกาล ​ก็​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​ถูก​เขา​จับ​หมับ​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​สงสัย ถาม​ว่า

“เดี๋ยว...ทั้ง​คืน​ผม​พยายาม​ติดต่อ​คุณ แต่​ทำไม​ไม่ได้​สัก​ที แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​คุณ​ถึง​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ผม​เห็น แล้ว​ยัง​สัมผัส​ผม​เหมือน​คุณ​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​ได้​อีก”

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​ว่า​ทำได้​ยัง​ไง รู้​แต่​ว่า พอ​เที่ยง​คืน​ปุ๊บ​ก็​เป็น​อย่าง​นี้”

ตะวัน​ฉาย​มอง​อย่าง​สงสัย ยัง​พูด​ถึง​เรื่อง​จูบ​เมื่อ​ครู่​นี้​ว่า​มี​รส​ชาติเหมือน​ตอน​ที่​เธอ​ยัง​เป็น​คน​อยู่​เลย ทำให้​รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​ด่า​เขา​ว่า​ตน​มี​เรื่อง​เดือดร้อน​จะ​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​กลับ​มา​พูด​แต่​เรื่อง​นี้​ ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

ขณะ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​งงๆอยู่​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​เข้า​ทาง​ข้าง​หลัง​บีบ​คอ​เขา​ทันที​จน​เขา​ร้อง​ให้​ปล่อย​หายใจ​ไม่​ออก​แล้วขู่​ว่า “ถ้า​ผม​ตาย​ขึ้น​มา​ใคร​จะ​ช่วย​คุณ”

“ฉัน​เป็น​ห่วง​พ่อ นาย​ต้อง​ช่วย​พ่อ​ฉันนะ” รัตติกาล​พูด​จบ​ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆจาง​หาย​ไป ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​ตัว​เธอ​ถึง​เป็น​แบบ​นี้ รัตติกาล​เอง​ก็​ตกใจ​ยื่น​มือ​สอง​ข้าง​ออก​ไป​ให้​เขา​จับ​ไว้

“เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​พ่อ​เธอ บอก​ฉัน​สิ​รติ” ตะวัน​ฉาย​พยายาม​ถาม

“ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​พี่​แมร์​กำลัง​วาง​แผน​อะไร​อยู่ นาย​ต้อง​ไป​เตือน​พ่อ​ บอก​เขา​ว่า​พี่​แมร์​ไว้ใจ​ไม่ได้”

พูด​จบ​ร่าง​รัตติกาล​ก็​จาง​หาย​ไป มือ​ที่​ตะวัน​ฉาย​กุม​มือ​เธอ​อยู่​เหลือ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า

“รติ...รติ...รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ห่วงใย โหย​หา...

ooooooo

ธุระ​สำคัญ​ของหลวง​บวร​สงคราม​ใน​คืน​นี้​คือ ไป​ดัก​พบ​แม​รี่​ที่​ชอบ​มา​เที่ยว​ผับ​แจก​เงิน​อ่อย​พวก​เด็ก​หนุ่ม​ให้​มา​ห้อมล้อม​เต้น​ยั่ว​เด็ก​อย่าง​เมามัน พอ​เต้น​เสร็จ​ก็​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม​หมาย​ให้​เด็ก​หนุ่ม​อ้า​แขน​รับ แต่​ที่ไหนได้ พอได้​เงิน​เด็ก​หนุ่ม​พวก​นั้น​ก็ต่าง​คน​ต่าง​ไป ตัว​เอง​เลย​ล้ม​ก้น​จ้ำเบ้า​อยู่​ตรง​นั้น​อย่าง​เจ็บใจ

พอ​ลุก​ได้​เดิน​ไป​หยิบ​เครื่อง​ดื่ม พลัน​ก็​ชะงัก​ตะลึง​อึ้ง เมื่อ​เห็น​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​ยืน​มองอ​ยู่ ซ้ำ​ยัง​ทัก​เสียง​หล่อ​ชวน​สยิว

“สวัสดี​ครับ”

“สวัสดี​ค่ะ เอ๊ะ...เรา​เคย​รู้จัก​กัน​เหรอ​คะ” แม​รี่​ยิ้ม​สวย​สุด​ฤทธิ์

“เรา​ยัง​ไม่​เคย​มี​โอกาส​เจอ​กัน แต่​ผม​รู้​จัก​คุณ​และ​มา​นั่ง​รอ​คุณ​​นาน​แล้ว​ครับ คุณ​แม​รี่”

แม​รี่​ดีใจ​จน​เนื้อ​เต้น​ที่​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​รู้จัก​ชื่อ​ตน​ด้วย ยิ่ง​ทำ​จริต​ยิ้ม​หวาน​ให้ ไม่ทัน​ไร​กระทง​ก็​เข้า​มา​บอก​ว่า​ตรง​นี้​คง​จะ​คุย​ธุรกิจ​กัน​ไม่​สะดวก​เชิญ​ที่​ห้อง​วี​ไอ​พีดี​กว่า แม​รี่​มอง​ขวางๆถาม​ว่า​เป็น​ใคร

“เลขาฯ​ส่วนตัว​ของ​ผม​เอง​ครับ เชิญ​ครับ​คุณ​แม​รี่” หลวง​บวรสงคราม​ผาย​มือ​อย่าง​เท่

เมื่อ​เข้าไป​ใน​ห้อง​วี​ไอ​พี คุณ​หลวง​บอก​ว่า​ตน​อยาก

สร้าง​หนัง​เพื่อ​ระลึก​ถึง​การ​จาก​ไป​ของ​รัตติกาล แม​รี่​ทำ​เป็น​ตื่นเต้น​ว่า​ไม่​นึก​เลย​ว่า​รัตติกาล​จะ​มี​แฟน​คลับ​ที่​เป็น​มหา​เศรษฐี​จาก​เมืองนอก​ด้วย

“คุณ​แม​รี่​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ที่​สนิท​กับ​คุณ​รติมากที่สุด ผม​ถึง​มา​รอ​พบ​เพื่อ​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ให้​พิจารณา”

แม​รี่​บอก​ว่า​ก็​น่า​สนใจ​อยู่​แต่​เรื่อง​แบ​บนี้​ตน​ตัดสินใจ​เอง​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​เอา​กระ​เป๋า​เงิน​มา​วาง​บน​โต๊ะ​เปิด​ให้​ดู ใน​นั้น​มี​เงิน​เต็ม​กระเป๋า​อัด​เรียง​ไว้​เป็น​ฟ่อนๆ

“นี่​เป็นแค่​ค่า​ใช้​จ่าย​ส่วน​แรก​ที่​ผม​ยินดี​มอบ​ให้​คุณ​แม​รี่​นำ​ไป​พิจารณา ถ้า​ยัง​มี​เรื่อง​ติดขัด​อะไร​อีก ผม​ก็​ยินดี​จ่าย​ให้​อีก​ตาม​ที่​คุณ​เรียก​ร้อง”

“หวัง​ว่า​เรา​จะ​ได้​ร่วม​งาน เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​คุณ​รติ” กระทง​เสริม​มอง​หน้า​แม​รี่​หยั่ง​ใจ

แม​รี่​แทบ​ไม่​ต้อง​ตอบ เธอ​หยิบ​เงิน​ปึก​หนึ่ง​ขึ้น​มาก​รีด ตา​เป็น​ประกาย​วาววาม...

ooooooo
ตอนที่ 8


ถูก​รัตติกาล​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก รอด​ตาย​กลับ​ถึง​บ้าน บอย​ฮ่ะ​ก็​คลุมโปง​สั่น​เทิ้ม​ไป​จนถึง​รุ่งเช้า ภัท​รา

มา​เห็น​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร บอย​ฮ่ะ​ยัง​กลัว​จน​สติ​แตก​คิด​ว่า​ผี​รัตติกาล​ตาม​มา​หลอกหลอน จน​ถูก​ภัท​รา​กระชากผ้าห่ม​ออก พอ​เห็น​เป็น​คุณ​หญิง​จึง​ค่อย​หาย​สั่น ภัท​รา​ถามว่า​ถูก​ผี​รัตติกาล​ทำ​อะไร​มา

“ผี​รติ​มัน​บอก...บอก​ว่า...ถ้า​คุณหญิง​ยัง​ไป​สาระแน​เรื่อง​ของ​มัน​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย มัน​จะ​ตาม​มา​หักคอ​คุณหญิง​ฮ่ะ”

ภัท​รา​สะดุ้ง​เฮือก แต่​พอ​นึก​ได้​ก็​วางมาด​จิก​หน้า​แค้น​กัดฟัน​พูด

“ถึง​จะ​เป็น​ผี​ลูกสะใภ้ ก็​อย่า​คิด​ว่า​แม่​ผัว​อย่าง​ฉัน​จะ​กลัว​นะ...ฮึ่ม!!”

ooooooo

ภัท​รา​ลิ่ว​ไป​บ้าน​หาญ​กล้า จ่า​ติ๊ก​กัน​ไว้​ไม่​อยาก​ให้​ไป​รบกวน​เจ้านาย​ที่​กำลัง​เสียใจ​เรื่อง​รัตติกาล​อยู่  แต่​ภัท​รา​ก็​ดันทุรัง​เข้าไป​จน​ได้

พอ​เข้าไป​ใน​บ้าน เห็น​คนใช้​กำลัง​ป้อน​ซุป​ให้​หาญ​กล้า​อยู่ เขา​ทำท่า​พะอืดพะอม​คนใช้​ก็​ปลอบ​แกม​ขู่​ว่า​แม​รี่​สั่ง​ให้​ทาน​ซุป​แทน​ข้าว​เลย ภั​ทราม​อง​อึ้ง​ไป​นิดหนึ่ง​แต่​ไม่​วาย​พูด​เย้ย​ว่า ถึง​ขนาด​ต้อง​ป้อน​น้ำ​กัน​เลย​หรือ ดู​สภาพ​ใกล้​จะ​อัมพาต​กิน​แล้ว​หรือ​ไง

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​แม​รี่​เป็น​ห่วง​ตน​จึง​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน ไม่​วาย​แขวะ​ภัท​รา​ว่า “ไม่​เหมือน​คุณหญิง​ที่​เป็น​ยา​พิษ ยา​ขม แถม​ยา​หม้อ​ให้​อีก​อัน​ด้วย”

ภัท​รา​ฉุน​กึก​ แต่​ธุระ​ที่​จะ​มา​พูด​สำคัญ​กว่า​เลย​ตัดใจ บอก​ว่า​มี​เรื่อง​สำคัญ​จะ​มา​คุย​ด้วย หาญ​กล้า​จึง​ให้​คนใช้​ออกไป​ได้​แล้ว ตน​จะ​ไล่​แขก​ของ​ตน​เอง ว่า​แล้ว​พยายาม​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​ไป​นั่ง​คุย​กับ​ภัท​รา

ภัท​รามา​บอก​ให้​หาญ​กล้า​ไป​พา​ผี​ลูก​สาว​ตัว​เอง​ออก​จาก​บ้าน​ลูก​ชาย​ตน​เสีย

พอ​ภัท​รา​พูด​ถึง​รัตติกาล หาญ​กล้า​ก็​อึ้ง​ไป​ครู​่หนึ่ง ถาม​ว่า​คุณหญิง​เจอ​รัตติกาล​ด้วย​หรือ ไม่ได้​โกหก​ตน​ใช่​ไหม ภั​ทรา

บ​อก​ว่า​เจอ​แบบ​เป็น​ผี​ไม่​ใช่​ตัว​เป็นๆ ลูก​ของ​เขา​มา​หลอก​ตน​จน​แทบ​จับไข้​หัว​โกร๋น แถม​ยัง​ขู่​ว่า​จะ​มา​หักคอ​ตน​อีก

“ผี...รติ​ลูก​สาว​ผม​เป็น​ผี​ไป​หลอก​คุณ​หญิง...รติ...ลูก​พ่อ...” หาญ​กล้า​คร่ำ​คราญ​ได้​ไม่​กี่​คำ​ก็​ทรุด​ลง​บน​โซฟาด้วย​ความ​เสียใจ ภัท​รา​เห็น​ดังนั้น​ความรู้สึก​ลึกๆเก่าๆทำให้เป็น​ห่วง​มาก​ถาม​ว่า​ไหว​ไหม หาญ​กล้า​สะดุ้ง​เฮือก​แล้ว​ชัก​ตาตั้ง

“ว้าย...ตาย​แล้ว พี่​หาญ...ช่วย​ด้วย ไอ้​ติ๊ก เข้า​มา​นี่เร็ว ช่วย​ด้วย” ภัท​รา​ร้อง​เสียงหลง มอง​หาญ​กล้า​ที่​ยัง​ชัก​แห​งกๆอยู่​อย่าง​เป็น​ห่วง พร่ำ​บอก “พี่​หาญ​อย่า​เป็น​อะไร​นะ...พี่​หาญ​ญญญ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ได้​ข่าว​หาญ​กล้า​เข้า​โรงพยาบาล​ก็​รีบ​ไป​เยี่ยม รัตติกาล​ตาม​ไป​ติดๆ เขา​ถาม​แม่​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตน​ก็​ไม่​รู้ ไป​หา​เขา​ที่​บ้าน​แล้ว​อยู่ๆก็​น็อก​ไป ตอน​นี้​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว​เลย

“พ่อ...” รัตติกาล​ตกใจ​มาก​เดิน​ทะลุ​ผ่าน​ประตู​ห้อง​ฉุกเฉิน​เข้าไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​เห็น

หลังจาก​ไป​ร้องเรียก​พ่อ​และ​ร้องไห้​อยู่​ข้าง​ร่าง​หาญกล้า​แล้ว รัตติกาล​ออก​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ที่​ห้อง​หมอ จึง​รู้​ว่า​หาญ​กล้า​หัวใจ​ล้มเหลว หมอ​ชี้แจง​ว่า

“คนไข้​ไม่​เคย​มี​ประวัติ​เป็น​โรค​หัวใจ​มา​ก่อน สาเหตุเลย​ น่า​จะ​มา​จาก​การ​ตรวจ​พบ​ว่า ​คนไข้​ได้​รับ​สาร​อะไร​บาง​อย่าง​ใน​ปริมาณ​ที่มา​กก​ว่า​ปกติ”

รัตติกาล​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​ซุป​ที่​แม​รี่​เอา​ให้​พ่อ​กิน​แน่ๆ ส่วน​ภั​ทราบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า เห็น​หาญ​กล้า​กิน​ยา​บำรุง​อยู่ สงสัย​จะ​เป็น​พวก​ยา​โด๊ป​ที่​ช่วย​ทำให้​คึกคัก​ปึ๋ง​ปั๋ง พูด​แล้ว​ทำ​เสียง​สมเพช​ว่า​ไม่​เจียมสังขาร​เลย​ไอ้​เฒ่า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​พูด​ข้าง​หู​ภัท​รา​ว่า

“อย่า​มา​ว่า​พ่อ​รติ​แบบ​นี้​นะ พ่อ​ไม่ได้​ทำตัว​เอง พี่แมร์​ต่างหาก​ที่​ทำ”

ภัท​รา​ชะงัก​กึก​ถาม​หมอ​ว่า​ใน​ห้อง​นี้​มี​แมง​หวี่​ด้วย​หรือ​ได้ยิน​หึ่งๆ อยู่​ข้าง​หู หมอ​ยืนยัน​ว่า​ไม่​มี แต่​ภัท​รา​ก็​ยืนยัน​ว่า​ตน​ได้ยิน​ไม่ได้​หู​ฝาด​แน่

ตะวัน​ฉาย​เดา​ออก​ทันที​ว่า​รัตติกาล​ต้อง​อยู่​ใน​ห้อง​นี้ ถาม​ลอยๆ ว่า “รติ ฝีมือ​เธอ​ใช่​ไหม” ภัท​รา​ได้ยิน​ถาม​ว่า เมื่อกี้​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ว่า​เปล่า ภัท​รา​เลย​ฝาก​ตะวัน​ฉาย​ให้​ดูแล​หาญ​กล้า​ด้วย ถ้า​มี​อะไร​ให้​ส่งข่าว​ด่วน

“ครับ แม่​เป็น​ห่วง​เขา​รึ​ครับ”

“เปล๊า...​แค่​สงสาร เห็น​ตัว​คน​เดียว ลูก​เมีย​ก็​ไม่​มี แม่​ไม่​พูด​อะไร​แล้ว แม่​ไป​ดี​กว่า” ว่า​แล้ว​ก็​เดิน​ลอยหน้า​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​มอง​ตาม​แม่​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย

พอ​ภัท​รา​ออก​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​พูด​ลอยๆ อย่าง​รู้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อง​นี้​ว่า

“ฉัน​รู้​นะ​ว่า​เมื่อกี้​เป็น​ฝีมือ​เธอ ถ้า​เธอ​ยัง​ตาม​ไป​แกล้ง​แม่​ฉัน​อีก​ละ​ก็ ฉัน​จะ​ไม่​ช่วย​พ่อ​เธอ ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​ได้ยิน​ฉัน​พูด”

รัตติกาล​ตะโกน​กรอก​หู​เขา​ว่า “ก็ได้” ด่า​แถม​ท้าย​ว่า “ไอ้​บ้า” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​ระอา​ใจ​ว่า แสบ​จริงๆ ก่อน​ตาย​เป็น​ยัง​ไง​ตาย​เป็น​ผี​แสบ​ยิ่ง​กว่า​อีก

ตะวัน​รอน​เข้า​มา​ได้ยิน​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​ถึง​ได้​พูด​อยู่​คน​เดียว ตะวัน​ฉาย​จึง​รู้สึก​ตัว มอง​ไป​รอบ​ตัว​เห็น​สายตา​ของ​ผู้คน​ใน​โรงพยาบาล​มอง​มา​เป็น​ตาเดียว เลย​รีบ​ดึง​ตะวัน​รอน​ออก​ไป​ด้วย​กัน

ตะวัน​รอน​บอก​ว่าที่​ตน​มา​หา​วัน​นี้ เพราะ​เพื่อน​ของ​เขา​โทร.​มา​วาน​ให้​มา​ตาม เพราะ​โทรศัพท์​มา​ก็​ไม่​มี​คน​รับ​สาย สงสัย​จะ​ลืม​ไว้​ที่​บ้าน ตะวัน​ฉาย​คลำ​กระเป๋า​กางเกง​จึง​รู้​ว่า​ลืม​โทรศัพท์ ​ไว้​ที่​บ้าน​จริงๆถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร​หรือ ตะวันรอน​บอก​ว่า​เขา​ให้​บอก​ว่า​พอ​มี​ทาง​ติดต่อ​รติ​ได้​แล้ว

หนู​ดี​ที่​แอบ​ตาม​ตะวัน​รอน​มา ได้ยิน​ชัด​สอง​หู ชัก​สีหน้า​อย่าง​ไม่​พอใจ หัน​ไป​มอง​หน้า​กับ​บอย​ฮ่ะ​อย่าง​มี​แผนการ

ooooooo
เพื่อน​ที่​ว่า​นั้น​คือ​พัดชา​นั่นเอง เธอ​พา​พวก​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​ตำหนัก​เจ้าฟ้า​ใน​ป่า​รก​ครึ้ม​ดู​วังเวง​น่า​กลัว พิชญ์​ทำ​หน้า​สยอง​บอก​ว่า​เหมือน​บ้าน​ผี​สิง พลัน​ก็ได้​ยิน​เสียง​ดนตรี​โบราณ​บรรเลง​เพลง​แบบ​ล้าน​นา​ดัง​แว่ว​มา​จาก​ใน​ตำหนัก...

ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า นี่​มัน​ที่ไหนและ​ทำไม​ต้อง​ตาม​ตน​มา​ด้วย พัดชา​บอก​ว่า​เป็น​ตำหนัก​เจ้าฟ้า ทันใดนั้น​คน​รับ​ใช้​ออก​มา​บอก​ว่า เจ้าฟ้า​รอ​อยู่​แล้ว ทุก​คน​จึง​พา​กัน​เดิน​เข้าไป มี​พิชญ์​คน​เดียว​ที่​เกาะ​ตะวัน​รอน​แจ​กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง

เจ้าฟ้า​เป็น​หญิง​วัย​กลางคน​อยู่​ใน​ชุด​ทาง​เหนือ​กำลัง​หลับตา​รำ​เซิ้ง​ล้าน​นา​อยู่​คน​เดียว​ไม่​สนใจ​ใคร ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า​ นี่​หรือ​เจ้าฟ้า

“ใช่ เป็น​ร่าง​ทรง​ชื่อ​ดัง สามารถ​ติดต่อ​กับ​วิญญาณ​ได้ เลย​จะ​มา​ปรึกษา​เรื่อง​รติ” พัดชา​ตอบ​เบาๆ พิชญ์​กระซิบ​ถาม​ว่า แล้ว​เขา​รำ​ทำไมไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​นัด​ไว้

“ข้า​กำลัง​รำ​ถวาย​เจ้า ถ้า​เอ็ง​สอดรู้​นัก ข้า​จะ​เตะ​ถวาย​เจ้า​แถม​ด้วย...ไอ้​ฟู”

พิชญ์​สะดุ้ง​แทบ​หงายหลัง จน​เมื่อ​เจ้าฟ้า​รำ​เสร็จ​หัน​มา​ทาง​ทุก​คน​มอง​นิ่ง เคร่งขรึม ถาม​ว่า​มา​กัน​ครบ​แล้ว​ใช่​ไหม พัดชา​ตอบ​ว่า​ครบ​แล้ว

“ดี​มาก...” เจ้าฟ้า​ยิ้ม​พอใจ

ที่แท้​ไม่ได้​มา​กัน​แค่​ครบ แต่​มา​เกิน​ด้วย​คือ​หนู​ดี​กับ​บอย​ฮ่ะ​ที่​แอบ​ตาม​มา​และ​มุด​เข้า​ใต้ถุน​ตำหนัก​แอบ​ดู​แอบ​ฟัง​จาก​ร่อง​พื้น

รัตติกาล​ตาม​กลุ่ม​ตะวัน​ฉาย​มา​ด้วย​เข้าไป​ยืน​ดู​เฉย​อยู่ จน​เจ้าฟ้า​ถาม​อย่าง​ไม่​ชอบใจ​ว่า ​จะ​ยืน​ทำ​สวย​อยู่​ทำไม อยาก​ลองดี​กับ​ตน​ใช่​ไหม ทำเอา​รัตติกาล​ตกใจ​ที่​เจ้าฟ้า​มอง​เห็น​ตน ส่วน​พวก​ตะวันฉาย​พา​กัน​เห​วอ​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​ตาม​มา​ด้วย

แทนที่จะ​ได้​เริ่ม​งาน​กัน เจ้าฟ้า​กลับ​ไป​รำ​อยู่​หน้า​เครื่อง​หมู่​บูชา​เอาจริงเอาจัง ตะวัน​รอน​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​หยุด​รำ​เสียที ตะวัน​ฉาย​ไม่ทัน​ตอบ เจ้า​ก็​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า

“มี​แขก​ไม่ได้​รับ​เชิญ​เกิน​มา มัน​อยาก​ลองดี ข้า​เลย​ต้อง​รำ​ขอ​ให้​เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ช่วย​จัดการ​ให้” รำ​เสร็จ​เจ้า​ก็​นั่ง​ลง​อย่าง​เคร่งขรึม ดุ​พวก​ที่นั่ง​อยู่​ว่า “เงียบๆกัน​หน่อย​ได้​ไหม เดี๋ยว​ก็​เตะ​ถวาย​เจ้า​เรียง​ตัว​เลย”

ทุก​คน​เงียบกริบ แต่​ตะวัน​รอน​เกิด​ปวด​ฉี่​ขอ​อนุญาต​ไป​เข้า​ห้องน้ำ พอ​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก เขา​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป เจ้า​หัน​มอง​รัตติกาล​ถาม​เสียง​ขุ่น​ว่า

“เอ็ง​จะ​ยืน​อยู่​ทำไม นั่ง​ลง​ด้วย​ข้างๆผัว​เอ็ง​นั่นแหละ” รัตติกาล​เถียง​ว่า​เป็น​ผัว​ตน​ที่ไหน แค่​แต่ง​กัน​เฉยๆ ยัง​ไม่ได้​อะไร​กัน​เลย “นัง​นี่...ปาก​ดี​นัก มิน่า​ถึง​ได้​ตาย​ไว”



ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​พูด​จะ​ติติง​อะไร รัตติกาล​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น เถียง​คำ​ไม่​ตกฟาก จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะพวก​ตน​กำลัง​หา​ทาง​ช่วย​เธอ แต่​ถ้า​เธอ​ยัง​นิสัย​เสีย​แบบ​นี้​อีก​ก็​ปล่อย​เป็น​ผี​เร่ร่อน​ต่อ​ไป​ก็​แล้วกัน  รัตติกาล​จึง​ชะงัก​ทำ​หน้างอ​ตะบิดตะบอย​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆเขา

“นัง​หน้า​ปลวก​เอ๊ย เอ็ง​น่ะ​โชค​ดี​มาก​นะ​ที่​ได้​ผัว​ทั้ง​หล่อ​ทั้ง​ดี​แบบ​นี้ ถ้า​ยัง​ทำ​พยศ​จองหอง​ใส่​เขา​ไม่​เลิก ระวัง​เถอะ​วัน​นึง​จะ​น้ำตาเช็ดหัวเข่า”

รัตติกาล​ก็​ยัง​สะบัด​หน้า​พรืด​ทำ​ปาก​ยื่น​ปาก​ยาว​ใส่ พัดชา​ขอร้อง​ว่า​เรื่อง​ส่วนตัว​เอา​ไว้​ก่อน เพราะ​ตอน​นี้​อยาก​รู้​เรื่อง​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เจ้าฟ้า​อธิบาย​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ว่า “นัง​นี่​มัน​เป็น​ผู้หญิง​มี​กรรม​หนัก ชาติ​ที่​แล้ว​มัน​ไป​สัญ​ญิง​สัญญา​กับ​เจ้ากรรม​นาย​เวร​ของ​มัน​ไว้ ชาติ​นี้​มัน​ก็​เลย​ต้อง​ชดใช้​ให้​เขา”

เจ้า​บอก​ว่า​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​ได้​เลย เพราะ​นี่​เป็น​เวร​กรรม ส่วน​ที่​พิชญ์​ถาม​ว่า เรา​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ได้​ไหม เจ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า “มัน​ก็​ติดต่อ​อยู่​กับ​ผัว​ของ​มัน​อยู่​แล้ว​ไง ยัง​จะ​เอา​อะไร​อีก”

รัตติกาล​บอก​ว่า พ่อ​ตน​กำลัง​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ ตน​คน​เดียว​จัดการ​กับ​คน​ที่​คิด​ร้าย​กับ​พ่อ​ไม่ได้ เจ้า​บอก​ว่า​ก็​พึ่ง​ผัว​ตัว​เอง​สิ เพราะ​เธอ​กับ​ผัว​มัน​ก็​แยก​กัน​ไม่ได้​อยู่​แล้ว รัตติกาล​เถียง​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ใช่​ผัว เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​เลิก​พูด​หยาบคาย​กับ​ตน​เสียที

“นัง​หน้า​ปลวก​นี่​เถียง​ตลอด...เดี๋ยว​ก็​ไม่​บอก​วิธี​ช่วย​ให้​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​เลย” เจ้า​เอ็ด

“มี​วิธี​ช่วย​ทำให้​รติ​ติดต่อ​กับ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​เหรอ​ครับ... เจ้า​ฮะ” ตะวัน​ฉาย​สนใจ​จี๋

ooooooo

เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ที่​เจ้า​ให้​ไป​จัดการ​กับ​แขก​ที่​ไม่ได้​รับ​เชิญ​คือ​ผีเรือน​นั่นเอง บอย​ฮ่ะ​เห็น​ผีเรือน​ก็​ตกใจ​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา จน​หนู​ดี​ที่​แอบ​ฟัง​อยู่​สั่ง​ไม่​ให้​เอะอะ​ตน​ฟัง​ไม่ได้​ยิน สั่ง​บอย​ฮ่ะ​ให้​ก้ม​ลง​ตน​จะ​เหยียบ​ขึ้น​ไป​ฟัง​ให้​ถนัด​หน่อย

ผีเรือน​ก้ม​ให้​หนู​ดี​เหยียบ​ขึ้น​ไป​เอา​หู​แนบ​พื้น​เรือน​ฟัง หนู​ดี​ฟัง​นาน​จน​ผีเรือน​ทน​ไม่ได้​เริ่ม​ยุ​ก​ยิก ถูก​หนู​ดี​เอ็ด​ให้​นิ่งๆ สุดท้าย​ผีเรือน​ทน​ไม่​ไหว​ลุก​พรวด​ขึ้น หนู​ดี​หล่น​ตุ้บ​ลง​ไป​ก้น​จ้ำเบ้า ขนาด​นั้น​ก็​ยัง​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​นึก​ว่า​เป็น​บอย​ฮ่ะ พอ​เห็น​หน้า​ผีเรือน​จังๆ หนู​ดี​ก็​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา ลุก​ขึ้น​ได้ก็​วิ่ง​เตลิด​ไป ผีเรือน​วิ่ง​ตาม​ไป​หลอก​อีก

บอย​ฮ่ะหนี​เตลิด​เปิดเปิง​ไป​ก่อน​แล้ว พอ​หนู​ดี​วิ่งตาม​มา​ทัน​ก็​ด่า​ว่า​ทำไม​เห็น​ผี​แล้ว​ไม่​บอก​ตน

“ก็​คุณ​หนู​ดี​บอก​ให้​บอย​หุบปาก​นี่​ฮะ” บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​ซื่อ​บื้อ พลัน​ก็​สะดุ้ง​บอก​ว่า ดู​ท่า​ผี​จะ​ตาม​มา​อีก ว่า​แล้ว​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป​คน​ละ​ทาง ตัว​ใคร​ตัว​มัน

ooooooo

รัตติกาล​ตื่นเต้น​ดีใจ​มาก ถาม​เจ้าฟ้า​ว่า​มี​วิธี​ทำให้​ตน​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​หรือ

“หน้า​ระรื่น​เชียว​นะ​นัง​หน้า​ปลวก” เจ้าฟ้า​พูด​อย่าง​หมั่นไส้ “ชา​ตินี้​มัน​เกิด​มา​ไม่​เคย​ทำบุญ​สุน​ทาน บุญ​มัน​ก็​เลย​น้อย​มี​แต่​กรรม​ซะ​เยอะ ถ้า​มัน​หมั่น​ขยัน​ทำบุญ​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ลง​บ้าง เดี๋ยว​ก็ดี​ขึ้น” เจ้าฟ้า​พูด​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ลุ้น

พั​ดชา​ถาม​ว่า​ รัตติกาล​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำบุญ​ได้​ยัง​ไง เจ้าฟ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ก็​ไอ้​ที่นั่ง​หัว​โด่​อยู่​นั่น​ไง ตะวัน-​ฉาย​ชี้ตัว​เอง​ถาม​ว่า “ผม​น่ะ​เหรอ​ครับ เจ้า​ฮะ”

“ก็​เอ็ง​เป็น​ผัว​มัน​รึ​เปล่า​ล่ะ ดวง​เอ็ง​กับ​ดวง​มัน​เป็น​ดวง​เนื้อคู่​กัน เอ็ง​ต้อง​ช่วย​ให้​เมีย​ทำบุญ​เยอะๆ บุญ​จะ​ได้​ผ่าน​เอ็ง​ไป​ที่​มัน”

พิชญ์​ถาม​ว่า​คน​อื่น​ทำบุญ​ให้​ไม่ได้​หรือ เจ้าฟ้า​บอก​ว่า ได้​แต่​ไม่​เท่า​เจ้าตัว​ทำ​เอง ว่า​แล้ว​ตัดบท

“ไม่​ต้อง​ถาม​มาก ได้​เวลา​ข้า​ต้อง​รำ​ถวาย​เจ้า​อีก” พูด​แล้ว​ลุก​ขึ้น​รำ​ป้อ ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​และ​พัดชา​จึง​พา​กัน​ลาก​ลับ เหลือ​แต่​รัตติกาล​ที่​ยืน​มอง​เจ้าฟ้า​อยู่ เจ้า​เลย​ด่า​แถม​ให้​ว่า

“เดี๋ยว​นัง​หน้า​ปลวก จำ​ที่​ข้า​เตือน​เอ็ง​ให้​ดี ถ้า​เอ็ง​ไม่​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ของ​เอ็ง ใคร​ก็​ช่วย​เอ็ง​ไม่ได้ แล้ว​น้ำตา​จะ​เช็ด​หัว​เข่า” พูด​แล้ว​รำ​ต่อ

ฝ่าย​ตะวัน​รอน​ฉี่​แล้ว​เดิน​บ่น​กลับ​มา​ว่า​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก​แต่​ที่แท้​เดิน​ไป​ตั้ง​ไกล ระหว่าง​นั้น​ได้ยิน​เสียง​หนู​ดี​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ เขา​จำ​เสียง​ได้​แต่​พอ​ไป​เจอ​ปรากฏ​ว่า​หนู​ดี​หมด​สติ​ไป​แล้ว​เพราะ​ถูก​ผีเรือน​ตาม​มา​หลอกหลอน

“หนู​ดี...หนู​ดี​ครับ” ตะวัน​รอน​เรียก​แต่​หนู​ดี​ก็​ยัง​ไม่ได้​สติ เขา​บ่น​อย่าง​สงสัย​ว่า​มา​ถึง​นี่​ได้​ไง “หรือ​ว่า...แอบ​สะกด​รอย​ตาม​เรา​มา” เขาลัง​เล​นิดหนึ่ง​จึง​โทรศัพท์​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​พอดี​มี​ธุระ​ด่วน​ไม่​ต้อง​รอ​เดี๋ยว​ตน​จะ​กลับ​เอง​ไว้​ค่อย​เจอ​กัน ว่า​แล้ว​ก็​ช้อน​ร่าง​หนู​ดี​อุ้ม​ขึ้น​มา มอง​หน้า​เธอ​แล้ว​ถอน​ใจ​เฮือก...

ooooooo

แม​รี่​ไป​ดู​อาการ​ของ​หาญ​กล้า พอ​หมอบอ​กว่า​เขา​เป็น​อัมพาต​ชนิด​เฉียบพลัน เธอ​แกล้ง​ร้องไห้​โฮ​ทำ​เป็น​คร่ำครวญ​น่า​เวทนา รัตติกาล​กลับ​มา​แล้ว เธอ​มอง​แม​รี่​อย่าง​แค้น​ใจ​ที่​วางยา​พ่อ​คิด​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ

ต่อหน้า​หมอ​แม​รี่​ก็​ร้องไห้​คร่ำครวญ แต่​พอ​หมอ​ออก​ไป​แล้ว เธอ​แสยะ​ยิ้ม​ทั้งที่​น้ำตา​ยัง​เปียก​แก้ม​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า​ใน​ที่สุด​แผนการ​ของ​ตน​ก็ได้​ผล เธอ​เดิน​เข้าหา​หาญ​กล้า​ที่​ทำได้​แค่​นอน​มอง​ตา​ปริบๆ รัตติกาล​เข้าไป​ขวาง​แต่​ทำ​ไม่​สำเร็จ​เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ​อยู่​ตรง​นั้น

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ถึง​วัด​ก็​ไป​ถวาย​สังฆทาน​ทำบุญ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ไป​ให้​รัตติกาล เสร็จ​แล้ว​กรวดน้ำ​เอา​น้ำ​ไป​เท​ที่​โคน​ต้นไม้​ใหญ่​บอกกล่าว​รัตติกาล​ว่า

“ฉัน​พยายาม​ช่วย​เธอ​แล้ว​นะ​รติ ขอ​ให้​เธอ​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นี้​ไป​ด้วย”

รัต​ติ​กาล​ที่​เข้าไป​ใน​วัด​ไม่ได้ พอ​ตะวัน​ฉาย​เอา​น้ำ​ที่​กรวด​มาเท​ที่​โคน​ต้นไม้ เธอ​รีบ​เข้าไป​เอา​มือ​แตะ​ที่​มือ​เขา เขา​รู้สึก​มี​ใคร​เอา​มือ​มา​แตะ พอ​หัน​มอง​ก็​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ข้าง​ตัว​เอง

ทั้ง​ตะวัน​ฉาย พัดชา และ​พิชญ์​ต่าง​ดีใจ​ที่​เห็น​รัตติกาล เธอ​ขอบใจ​พัดชาที่มา​ช่วย​แต่​ต้อง​รีบ​ไป​เพราะ​มี​เรื่อง​ต้อง​รีบ​ทำ เอา​ไว้​ค่อย​คุย​กัน​ทีหลัง ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป​เลย

“ท่าทาง​ดู​น่า​เป็น​ห่วง หรือ​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​คาด​เดา​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

แมรี่​เอา​เอกสาร​มา​บังคับ​ให้​หาญ​กล้า​เซ็น​เพื่อ​ตน​จะ​ได้​มี​สิทธิ์​ใน​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ของ​เขา หาญ​กล้า​จำ​ต้อง​เซ็น แม​รี่​พูด​ก่อน​ไป​ว่า ไม่​ต้อง​ห่วง​ตน​สัญญา​ว่า​จะ​ดูแล​พ่อ​เอง​รับรอง​มี​ข้าว​ให้​กิน​ครบ​สาม​มื้อ​แน่

รัตติกาล​กลับ​มา​เห็น​แม​รี่​กำลัง​ออก​จาก​ห้อง​พ่อ​พอดี เธอ​ถลา​เข้าไป​หา​พ่อ หาญ​กล้า​เห็น​รัตติกาล​ก็​พยายาม​เรียก​แต่​ก็​ตะกุกตะกัก​มาก

“พ่อ...พ่อ​เห็น​รติ​แล้ว​เหรอ​คะ แสดง​ว่า​ได้​ผล” รัตติกาล​ดีใจ​มาก​เข้า​กุม​มือ​พ่อ “เป็น​ความ​ผิด​ของ​รติ​เอง​ที่​ช่วย​พ่อ​จาก​พี่​แมร์​ไม่ได้ แต่​ตอน​นี้​รติ​ทำได้​แล้ว พี่​แมร์​จะ​ต้อง​โดน​รติ​สั่งสอน พ่อ​รอ​ก่อน​นะ รติ​สัญญา​ว่า​จะ​รีบ​กลับ​มา” พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ทันที

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ดัก​หน้า​แม​รี่​ที่​เดิน​ถือ​เอกสาร​ยิ้มกริ่ม​ออก​มา พอ​แม​รี่​เห็นรัตติกาลเท่านั้น​เธอ​วิ่ง​แน่​บ พอ​ถึง​รถ​ก็​​ขับ​หนี​ไป​สุด​ชีวิต

หา​รู้​ไม่​ว่า​รัตติกาล​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​รถ​แล้ว รัตติกาล​ยกมือ​จะ​บีบ​คอ​แม​รี่ แต่​ชะงัก​กึก​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ขวาง​อยู่​หน้า​รถ เธอ​หาย​วับ​ไป​ทันที

แม​รี่​เบรก​รถ​เอี๊ยด​แฉลบ​ไป​จอด​ข้าง​ทาง ลง​จาก​รถ​มอง​เข้าไป​ดู​ใน​รถ​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว แต่​พอ​ถอย​ออก​มา ก็​ถูก​กระทง​จับ​ไหล่​บีบ​อย่าง​แรง เธอ​หลับตา​ปี๋​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ลืมตา​อีก​ที​เห็น​คุณ​หลวง​ยืน​อยู่ เธอ​โผ​เข้า​กอด​ด้วย​ความ​ดีใจ​ร้องไห้​กระซิกๆ ขอ​ให้​ช่วย​ตน​ด้วย​ตนถูก​ผี​รัตติกาล​หลอก

คุณ​หลวง​ให้​กระทง​พา​เธอ​ไป​ที่​รถ ส่วนตัว​คุณ​หลวง​เอง​หัน​มอง​หา​พึมพำ “ท่านหญิง” แล้ว​หายตัว​วับ​ไป​ทันที ตาม​ไป​เจอ​รัตติกาล​หนี​กระเซอะกระเซิง​อยู่ คุณ​หลวง​ไป​ดัก​หน้า​ถาม​อย่าง​ตัดพ้อ​ว่า

“ยัง​คิด​จะ​หนี​กระผม​อยู่​อีก​เหรอ​ขอรับ ท่านหญิง”

คุณ​หลวง​พยายาม​จะ​พา​ตัว​รัตติกาล​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ รัตติกาล​นึก​ขึ้น​ได้​ขู่​ว่าจะ​เอา​ปิ่น​แทง​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​ยุ่ง​กับ​ตน คุณ​หลวง​ชะงัก แต่​ก็​รำพัน​ว่า

“กระผม​ทรมาน​เพราะ​เฝ้า​รอ​ท่านหญิง​มา​เป็น​ร้อย​ปี ถ้า​จะ​ต้อง​ทรมาน​อีก​แล้ว​พา​ตัว​ท่านหญิง​ไป​กับ​กระผม​ได้ กระผม​ก็​ยอม”

แต่​ที่แท้​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​รัตติกาล​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้ว จึง​เดิน​ดุ่ม​เข้า​ประชิด​ตัว​เธอ รัตติกาล​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ...

ooooooo


เป็น​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​หาญ​กล้า​ที่​โรง-พยาบาล พบ​ว่า​หมอ​กำลัง​ช่วย​ชีวิต​เขา​อย่าง​โกลาหล และ​รีบ​นำ​ตัว​ไป​ที่​ห้อง​ฉุกเฉิน ตะวัน​ฉาย​มอง​หา​รัตติกาล​ไป​รอบ​ห้อง บอกกล่าว​ลอยๆ

“รติ...เธอ​อยู่​ไหน​ของ​เธอ รีบ​มา​หา​พ่อ​เธอ​สิ...รติ...” พูด​แล้ว​เห็น​เงียบ​อยู่​ฉุกคิด​ว่า​หรือ​เธอ​ยัง​ไม่​สามารถ​ปรากฏ​ตัว​ได้ เขา​ตัดสินใจ​ยกมือ​ขึ้น​พนม​อธิษฐาน “ฉัน​ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ฉัน​เคย​ทำ​ก่อ​เกิด​เป็น​แรง​บุญ​คุ้มครอง​เธอ​ด้วย​เถิด...สาธุ”

รัตติกาล​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นั้น​ทันที ขณะ​เธอ​กำลัง​ดิ้นรน​สุด​ฤทธิ์​นั่นเอง พริบตา​นั้น​เธอร้อง​กรี๊ด​ออก​มา สิ้น​เสียง​ก็​ปรากฏ ​แสง​เรืองรอง​สว่าง​รอบ​ตัว หลวง​บวรฯ​ถึง​กับ​ผงะ​ร้อน​มือ​จน​ต้อง​ปล่อยตัว​เธอ รัตติกาล​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ทันที หลวง​บวรฯ​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด​สาหัส​กับ​การ​สูญเสีย

“ท่านหญิง...”

รัตติกาล​หนี​กลับ​มา​ถึง​โรงพยาบาล เจอ​กับ​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​ตาย หาญ​กล้า​กอด​ลูก​ไว้​ด้วย​ความ​ดีใจ แต่​ รัตติกาล​กลับ​ร้องไห้​โฮ​ที่​ช่วย​พ่อ​ไม่ทัน

ภัท​รา​ใจหาย​เมื่อ​หาญ​กล้า​ตาย ขอ​อโหสิกรรม​ให้​ทุก​อย่าง แต่​ไม่​วาย​ด่า​เรื่อง​ปาก​เสียและ​ความ​เจ้าชู้​ประตู​ดิน​ของ​เขา ก่อน​จาก​ไป​ยัง​แอบ​จูบ​ลา​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ทำให้​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​รู้สึก​ดี​กับ​เธอ​ขึ้น​เล็กน้อย

รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​พ่อ​ตาย​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ช่วย​พ่อ​จริงจัง ตะวัน​ฉาย​บอก​เธอ​ว่า​ตั้งแต่​เธอ​ตาย​เขา​ก็​ช่วย​เต็มที่​ไม่​เคย​ทิ้ง​เลย ขอ​ให้​คิด​เสีย​ว่า​เป็น​กรรม​ที่​ทุก​คน​จะ​ต้อง​เจอ​ก็​แล้วกัน รัตติกาล​บอก​ว่า​พ่อ​โดน​แม​รี่​ทำร้าย คน​ที่​ควร​ได้​รับ​กรรม​คือ​แม​รี่​ต่างหาก ตะวัน​ฉาย​รับปาก​ว่า​จะ​หา​ทาง​เปิดโปง​แม​รี่​ให้ แต่​พอ​หัน​มา​มอง​อีก​ที​รัตติกาล​ก็​หาย​ไป​แล้ว เขา​บ่น​อุบ​ว่า​สงสัย​บุญ​ที่​ทำให้​จะ​หมด​อีก​แล้ว ใช้​เปลือง​จริงๆ

ooooooo

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​แม​รี่ บอก​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไป​หลอกหลอน​ให้​เป็นบ้า​ไป​เลย รัตติกาล​เตือน​พ่อ​ว่า​ตอน​นี้​แม​รี่​อยู่​กับ​พวก​ที่​เรา​ควร​จะ​อยู่​ห่าง​จาก​พวก​มัน​ให้​มาก​ที่สุด แล้ว​เธอ​ก็​เล่า​ทุก​อย่าง​ให้​พ่อ​ฟัง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​บ้าง

ฟัง​รัตติกาล​เล่า​แล้ว​ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​เรื่อง​จริง​หรือ กลาย​เป็น​แค้น​หลวง​บวร​สงคราม​ที่​จะ​มา​เอา​รัตติกาล​ไป​อยู่​ด้วย​ขึ้น​มา   บอก​ว่า​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​ทำ​จน​ลูก​ต้อง​กลาย​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​แบบ​นี้​ต่อ​ไป

“รติ​คิด​ว่า​คน​ที่​ช่วย​ได้​คือ​ตะวัน​ฉาย เขา​เป็น​คน​เดียว​ที่​ช่วย​รติ​มา​ตลอด ถ้า​ไม่ได้​เขา​ป่านนี้​รติ​ก็​คง​ต้อง​ติด​อยู่​ที่​นั่น​ไม่ได้​ออก​มา”

ฟัง​แล้ว​หาญ​กล้า​รู้สึก​ตัว​เอง​ผิด​ที่​ตั้งแง่​กับ​ตะวัน​ฉายมา​ตลอด ยอม​รับ​ว่า​เป็น​โชค​ดี​ที่​ได้​คน​อย่าง​เขา​มา​เป็น​เขย ผิด​กับ​นัง​คุณหญิง​ที่​ขนาด​ลูก​ตาย​แล้ว​ก็​ยัง​ตาม​ราวี​ไม่​เลิก

ขณะ​นั้น​เอง​มี​บุรุษไปรษณีย์​เอา​พัสดุ​มา​ส่ง หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​จาก​ใคร บุรุษไปรษณีย์​บอก​ว่า​จาก​คุณหญิง​ภัท​รา ทำให้​รัตติกาล​นึก​ได้​บอก​พ่อ​ว่า

“อ๋อ...ที่​เมื่อ​วัน​ก่อน​คุณหญิง​ภัท​รา​เผา​เสื้อ​ผ้า​ของ​ลูก​ไง​คะ​พ่อ”

ooooooo

บอย​ฮ่ะกลับ​ถึง​บ้าน​คุณหญิง​ภัท​รา พอ​คุณหญิง​รู้​ว่า​หนู​ดี​หาย​ไป​ก็​คาด​โทษ​บอย​ฮ่ะ​ว่า​ถ้า​หนู​ดี​เป็น​อะไร​ไป​จะ​ฆ่า​บอย​ฮ่ะ​เป็น​คน​แรก​เลย

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ที่​คอน​โดฯ​ของ​ตน จัดแจง​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ให้ พา​ไป​นอน​บน​เตียง​เฝ้า​ดู​อยู่​จน​หนู​ดี​ได้สติ​ขึ้น​มา ใน​สายตา​ที่​พร่า​มัว​และ​สติ​ที่​ยัง​ไม่​กลับ​มา​ดี เธอ​มอง​ตะวัน​รอน​เป็น​ตะวัน​ฉาย โผ​เข้า​กอด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​รอน​สวม​บท​พระเอก​กอด​ปลอบ​อย่าง​อบอุ่น

หนู​ดี​หลับ​หู​หลับตา​กอดตะวัน​รอ​นพ​รํ่า​เรียก​ว่า​ตะวัน-​​ฉาย​บอก​รัก​และ​โน้ม​ตัว​เขา​นอน​ลง​บน​เตียง ขณะ​กำลัง​เล้าโลม​อารมณ์​กำลัง​เข้า​ไคล​นั่น​เอง หนู​ดี​ลืมตา​เต็มที่​มอง​หน้า​ตะวัน-​​รอน​ที่​อยู่​ใกล้​แค่​ฝ่า​มือ​กั้น พอ​เห็น​เต็มตา​รู้​ว่า​เป็น​ตะวัน​รอน ​เท่านั้น เธอ​ลุก​ขึ้น​ยัน​โครม​เดียว​ตก​เตียง ด่า​ลั่น ไล่​ทุบตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​หัวซุกหัวซุน

ตก​ดึก​ ตะวัน​ฉาย​มา​หา​ตะวัน​รอน​ที่​ห้อง พอ​เห็น​สภาพ​สะบักสะบอม​ของ​ตะวัน​รอน​เขา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​เป็น​ฝีมือ​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ถึง​โดน​ยำ​เละ​ขนาด​นี้

“ผม...ผม​พยายาม​ช่วย​พี่ ไม่​ให้​คุณ​หนู​ดี​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​อีก​ไง...คะ...ครับ...” พูด​จบ​ก็​ชัก​กระแด่วๆไป​เลย

ส่วน​หนู​ดี​พอก​ลับ​ถึง​บ้าน​ก็​เอาแต่​ร้องไห้ ภัท​รา​โทร.​ไป​เจอ​ประ​ไพ​คน​รับ​ใช้​รับ​สาย หนู​ดี​บอก​ประ​ไพ​ให้​บอก​คุณหญิง​ไป​ว่า​ตน​เข้า​นอน​แล้ว ไม่​ยอม​รับ​สาย

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ผิดหวัง แม้​ว่า​รัตติกาล​จะ​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้วแต่​เป็น​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​มีด​วง​มหาอุจ​มา​ช่วย​ไว้​เลย​รอดตัว​ไป กระทิง​เสนอ​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​เรา​ต้อง​จัดการ​กับ​ตะวัน​ฉาย​เสีย​ก่อน​ถึง​จะ​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ที่​นี่​ได้

“แม​รี่​อยู่​ที่​นี่​แล้ว​ใช่​ไหม”  หลวง​บวรฯ​ถาม กระทง​บอก​ว่า​ให้​นั่ง​รอ​อยู่​ที่​ห้อง​พัก “ดี​มาก...ต้อง​ใช้​นัง​นี่​ให้​จัดการ​แทน”

แม​รี่​นั่ง​ฝันเฟื่อง​ว่า​เดี๋ยว​จะ​ได้​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม​สุด​หล่อ​และ​จะ​ได้​ค้างคืน​ที่​นี่​ด้วย แต่​ระหว่าง​รอ​เธอ​เดิน​สำรวจ​ไป​ทั่ว​ห้อง​เห็น​ล้วน​แต่​​ของ​มี​ค่า เลย​แอบ​จิ๊ก​บาง​ชิ้น แต่​ไม่​รอด​สายตา​ของ​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง พอ​ถูก​จับ​ได้​ก็​บอก​ว่า​แค่​หยิบ​มา​ดู​เท่านั้น

พอดี​กระทง​เข้า​มา​ตาม​ให้​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม แม​รี่​ดี๊ด๊า​ออก​ไป

หลวง​บวรฯ​ใน​คราบ​ของ​คุณ​สงคราม​มหา​เศรษฐี​หนุ่ม​หล่อ​จาก​เมืองนอก  ต้อนรับ​แม​รี่​อย่าง​แสน​จะ​เป็น​สุภาพบุรุษ เธอ​ขอบคุณ​ที่​เขา​พา​มา​อยู่​ใน​ที่​ปลอดภัย​และ​น่า​อยู่ แต่​ยัง​ทำท่า​หวาด​ผวา​กับ​ที่​ถูก​ผี​รัตติกาล​หลอกหลอน  หลวง​บวรฯ​ได้​จังหวะ​เอ่ย​ว่า

“การ​ที่​วิญญาณ​ของ​คุณ​รติ​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​คุณ​แมร์​เห็น บางที​คุณ​อาจจะ​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ไว้​เธอ​ถึง​พยายาม​ตาม​คุณ” แม​รี่​รีบ​บอก​ว่า​ตน​กับ​รัตติกาล​รัก​กัน​มาก “ครับ ผม​เชื่อ และ​คิด​ไม่​ผิด​ที่​ชวน​คน​ที่​รู้จัก​รติ​ดี​ที่สุด​มา​ร่วม​งาน​ด้วย เชิญ​ทาน​อาหาร​เถอะ​ครับ เดี๋ยว​จะ​ชืด​เสีย​ก่อน”

แม​รี่​ลงมือ​กิน​อาหาร​อย่าง​เอร็ดอร่อย ท่ามกลาง​สายตา​ของ​บริวาร​หลวง​บวรฯ​ที่​มอง​อย่าง​สมเพช เพราะ​ที่แท้​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​เธอ​เป็น​ภาพลวงตา​ทั้ง​สิ้น

คฤหาสน์​ที่​เธอ​ชม​ว่า​สวย​งาม​น่า​อยู่​ที่แท้​ก็​เป็น​โกดัง​ร้าง​ที่​สกปรก​รก​รุงรัง​มืด​อับ อาหาร​บน​โต๊ะ​ที่​ดู​น่า​กิน​ก็​เป็น​ของ​เน่า​เสีย​มี​หนอน​ไต่​ยั้วเยี้ย​ไป​หมด

ปล่อย​ให้​แม​รี่​กิน​จน​เรอ​ออก​มา​แล้ว หลวง​บวรฯ​จึง​เริ่ม​เรื่อง​งาน ขอ​ให้​เธอ​ช่วย​ติดต่อ​ตะวัน​ฉาย​สามี​รัตติกาล​มา​ร่วม​งาน​สร้าง​หนัง​ด้วย แม​รี่​พยายาม​บ่ายเบี่ยง​จะ​ให้​จ้าง​ผู้​กำกับ​ระดับ​แนวหน้า

“แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​ตะวัน​ฉาย​มา​ร่วม​งาน​กับ​ผม เพราะ​คง​ไม่​มี​ใคร​ที่​รู้​เรื่อง​ของ​รติ​ดี​เท่ากับ​เจ้าบ่าว​ของ​เธอ”

“เอ่อ...ก็ได้​ค่ะ แมร์​จะ​ลอง​ติดต่อ​ให้​เขา​มา​พบ​กับ​คุณ​สงคราม” แม​รี่​จำ​ต้อง​รับปาก

ooooooo

เจ้าฟ้า​อยู่​ที่​ตำหนัก รู้ทัน​ที​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​เรื่อง​ร้าย​กับ​รัตติกาล​และ​ตะวัน​ฉาย  เรียก​คน​รับ​ใช้​ให้​เอา​โทรศัพท์​มา​แล้ว​โทร​.เรียก​ตะวัน​ฉาย​ให้​มา​ที่​ตำหนัก​เดี๋ยวนี้

ตะวัน​ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​ตะวัน​รอน ถาม​เจ้า​ว่า​มี​อะไร​หรือ​เพราะ​นี่​ก็​ดึก​แล้ว เจ้า​ดุ​ว่า​ไม่​ต้อง​เซ้าซี้​บอก​ให้​มา​ก็​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ชีวิต​จะ​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​ให้​รีบ​มา  เพราะมี​แต่​ตน​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​ได้

ไว​เท่า​กัน หลวง​บวร​สงคราม​ล่วงรู้​ถึง​การ​นัดแนะ​ของ​เจ้าฟ้า​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ คำราม​อย่าง​แค้น​ใจ​ว่า “ไอ้​พวก​อวดดี​สอดรู้สอดเห็น มัน​รู้​ว่า​ข้า​คิด​จะทำ​อะไร​กับ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย” ครั้น​กระทิง​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ให้ หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ดุดัน​ว่า “มัน​ไม่​ธรรมดา พวก​เอ็ง​รับมือ​มัน​ไม่ได้​หรอก”

เจ้าฟ้า​รอ​การ​มา​ของ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ร้อน​ใจ บอก​คน​รับ​ใช้​ว่า​ต้อ​ง​เตือน​ตะวัน​ฉาย มิ​ฉะนั้น ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ต้อง​ถึง​ตาย​แน่ๆ

“แต่​เขา​มีด​วง​มหาอุจ​ไม่​ใช่​เหรอ​เจ้า​คะ” คน​รับ​ใช้​ถาม

“ถึง​มัน​จะ​มีด​วง​มหาอุจ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​มี​ช่วง​ดวง​ตก ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไหร่ ถ้า​มัน​ไม่​หา​ทาง​ป้องกัน​ไว้​ก่อน มัน​กับ​เมีย​มี​หวัง​โดน​แน่”

ทันใดนั้น​มีเสียง​เหมือน​คน​เดิน​เข้า​มา เจ้าฟ้า​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​แล้ว​บอก​ให้​รีบ​ไป​รับ​เข้า​มา​เร็วๆ แต่​พอ​คน​รับ​ใช้​เปิด​ประตู​ออก​ไป​ก็​เจอ​กระทง​กับ​กระทิง​ยืน​ยิ้ม​เหี้ยม​อยู่ ไม่ทัน​พูด​อะไร​กัน​กระทิง​ก็​กระชาก​คน​รับ​ใช้​เข้าไป​ฝัง​เขี้ยว​จน​มิด คน​รับ​ใช้​ดิ้น​พราดๆ

“ไอ้​พวก​สมุน​สวะ คิด​ว่า​ข้า​จะ​กลัว​พวก​เอ็ง​เหรอ” เจ้าฟ้า​พึม​พำ​แล้ว​ตั้งท่า​รำ​ฟ้อน​เรียก​ผีเรือน​ออก​มา​สู้​กับ​กระทิง​และ​กระทง พวก​ผีเรือน​ออก​มา​ขวาง​เพื่อ​ให้​เจ้าฟ้า​หลบ​ไป

ส่วน​กระทง​กับ​กระทิง เมื่อ​กำจัด​คน​รับ​ใช้​แล้ว​ก็​เดิน​ขึ้น​บันได​มา​ช้าๆด้วย​ลีลา​ปิศาจ​ร้าย

ooooooo
ตอนที่ 9


หลังจาก​ดิน​เนอร์​และ​คุย​งาน​กัน​แล้ว แม​รี่​ถูก​พา​ไป​ที่​ห้อง​นอน​ใน​คฤหาสน์ เธอ​ถาม​อี​สี​ดวง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ว่า​ห้อง​นอน​ของ​คุณ​สงคราม​อยู่​ไหน อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​จะ​รู้​ไป​ทำไม แม​รี่​ไม่​ตอบ​แต่​จะ​เดิน​ไป​หา​เอง ถูก​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ขวาง​ไว้ ไอ้​ริ​ด​บอก​ว่า​คืน​นี้​ท่าน​มี​ธุระ​แต่​สั่ง​ให้พวก​ตน​ดูแล​เธอ

แม​รี่​ไม่​ต้องการ​ใคร​มา​ดูแล​ไล่​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ก็​ไป​เสีย ไอ้​ริ​ด​เตือน​ว่า​คฤหาสน์​นี้​เมื่อ​เข้า​ห้อง​นอน​แล้ว​ขอ​ให้​อยู่​ใน​ห้อง​อย่า​ไป​เที่ยว​เดิน​เพ่นพ่าน อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​คุณ​สงคราม​ฝาก​มา​บอก​ว่า​หาญ​กล้า​เสีย​ชีวิต​แล้ว

เป็น​ข่าว​ดี​ที่​ทำให้​แม​รี่​ถึง​กับ​ยิ้ม​กว้าง​ด้วย​ความ​ดีใจ รู้สึก​วัน​นี้​ช่าง​เป็น​วัน​ของ​ตน​จริงๆ พอ​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​บน​เตียง​ก็​คว้า​หมอน​ไป​กอด​หอม​แล้ว​หอม​อีก

“ฮ้า...​หอม​ชื่น​ใจ​จัง​เลย...สมบัติ​ของ​ไอ้​แก่​กับ​นัง​รติ​เป็น​ของ​เรา​แล้ว นี่​ถ้า​เรา​ได้​เป็น​เมีย​คุณ​สงคราม​พ่วง​อีก​ตำแหน่ง คฤหาสน์​หรู​นี้​ก็​ต้อง​ตกเป็น​ของ​เรา แค่​คิด​ก็​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​แล้ว​นังแมร์​เอ๊ย...”

ooooooo

ด้วย​ความ​แค้น​ที่​ภัท​รา​ราวี​รัตติกาล​ไม่​เลิก หาญ- ​กล้า​จึง​ไป​หลอก​เธอ​ถึง​ห้อง​นอน บอก​ว่า​จะ​พา​ไป​อยู่​ด้วย ทำเอา​ภัท​รา​ร้อง​โวยวาย​ลั่น แกะ​มือ​หาญ​กล้า​ที่​เข้าไป​กอด​ออก​แล้ว​วิ่ง​เตลิด​ออก​จาก​ห้อง

หาญ​กล้า​ตาม​ไป​ยืน​ขวาง​ชวน​ไป​อยู่​เสีย​ด้วย​กัน

“ไม่ได้ ฉัน​ไม่​อยาก​ตาย ฉัน​มี​ลูก​ต้อง​เลี้ยง ลูก​ฉัน​โดน​ผี​ลูก​สาว​แก​ครอบงำ ฉัน​ต้อง​ช่วย​ให้​เขา​พ้น​เวร​พ้น​กรรม”

“ลูก​สาว​ผม​ไม่ได้​ครอบงำ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย แต่​เรา​สอง​คน​พ่อ​ลูก​มี​เรื่อง​ต้อง​ให้​มัน​ช่วย”

ภั​ทราบ​อก​ให้​ผี​ด้วย​กัน​ไป​ช่วย​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ลูก​ชาย​ตน แต่​ตน​ไม่​ยอม​ให้​ลูก​ไป​ยุ่ง​กับ​ผี​เด็ดขาด

“ถ้า​คุณหญิง​ยืนยัน​อย่าง​นั้น คุณหญิง​ก็​ต้อง​เจอ​ความ​สยอง​ขวัญ​จาก​ผม” หาญ​กล้า​เอา​มือ​สอง​ข้าง​ฉีก​ปาก​ตัว​เอง​หลอกหลอน​จน​ภัท​รา​ตาเหลือก ร้อง​เสียงหลง​วิ่ง​หนี​ไป​ไม่​กี่​ก้าว​ก็​หมด​สติ​ล้ม​ลง หาญ​กล้า​เข้าไป​ยืน​มอง​แล้ว​หัวเราะ​อย่าง​สะใจ

ooooooo

แม้​ว่า​เจ้าฟ้า​จะ​เป็น​หมอผี​ตัว​ฉกาจ แต่​ก็​สู้​อิทธิฤทธิ์​ของหลวง​บวร​สงคราม​ไม่ได้ เจ้าฟ้า​ตั้งท่า​ร่าย​รำ​เพื่อ​เรียก​เทพ​เทวดา​ฟ้า​ดิน​ให้​มา​จัดการ​ปิศาจ​ตน​นี้ แต่​ถูก​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​ยึด​แขน​ทั้ง​สอง​ข้าง​จน​รำ​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​เข้าไป​คำราม​ตรง​หน้า​ว่า

“จำ​เอา​ไว้ ทีหลัง​จะ​ได้​ไม่​สอดรู้สอดเห็น​เรื่อง​ของ​คน​อื่น​อีก” แล้ว​แยกเขี้ยว​โง้ง​น่า​กลัว เจ้าฟ้า​ตกใจ พริบตาเดียว​ก็​มีเสียง​ร้อง​โหยหวน​ของ​เจ้าฟ้า​ลั่น​ไป​ทั่ว​บริเวณ...

ตะวัน​ฉาย​มา​ถึง​แล้ว เขา​ร้อง​เรียก​เจ้า​พลาง​เดิน​เข้าไป​ใน​ตำหนัก เห็น​เจ้าฟ้า​หัน​หลัง​ให้​กำลัง​ฟ้อน​ถวาย​เจ้า​อยู่​ตามลำพัง เขา​ถาม​เจ้าฟ้า​ว่า​เรียก​ตน​มา​จะ​เตือน​เรื่อง​อะไร​หรือ เจ้าฟ้า​ก็​เอาแต่​รำ​ไม่​ยอม​หัน​มา ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​จับ​ไหล่​หัน​มา แล้ว​เขา​ก็​ต้อง​ตกใจ​เมื่อ​เจ้าฟ้า​อยู่​ใน​สภาพ​ตา​ลอย​มี​เลือด​ไหล​ออก​มา​จาก​คอ อาการ​เหมือน​คน​บ้า​ไป​แล้ว

ตะวัน​ฉาย​ถูก​เจ้าฟ้า​บีบ​คอ​จน​หน้า​ดำ​หน้า​แดง เขา​สะบัด​เต็ม​แรง​โดน​เจ้าฟ้า​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​เสา​ถูก​ของ​มี​คม​จน​เลือด​ออก เมื่อ​เจ้าฟ้า​จะ​เข้า​ทำร้าย​อีก เขา​ตัดสินใจ​ชก​เปรี้ยง​เข้าที่​หน้า​จน​เจ้าฟ้า​หงาย​ตึง​ลง​ไป​ชัก​กระแด่วๆแต่​มือ​ก็​ยัง​รำ​อยู่ ตะวัน​ฉาย​แตะ​แขน​ตัว​เอง​มี​เลือด​ติดมือ​จึง​รีบ​ออก​จาก​ตำหนัก​ไป


ooooooo

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน​ตัว​เอง สมชาย​กับ​คิตตี้​เห็น​เข้า​ตกใจ​ถาม​ว่า​ไป​ฟัด​กับ​หมา​ที่ไหน​มา ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ฟัด​กับ​คน​นี่แหละ ไล่​ให้​รีบ​ไป​เอา​กระเป๋า​ยามา พอ​ทั้ง​สอง​เอา​กระเป๋า​ยา​และ​น้ำ​มา​ให้​แล้ว​ก็​ถูก​ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ออก​ไป​แบบ​กลัวๆ

กลับ​ไป​ถึง​ห้อง​ตัว​เอง คิต​ตี้​ชวน​สมชาย​ไป​แอบ​ดู​ว่า​ตะวัน​ฉาย​อาจ​นัด​พบ​กับ​รัตติกาล​ก็ได้ ไป​ดู​ว่า​พวก​เขา​จะ​ทำ​อะไร​กัน​จะ​ได้​มี​ข่าว​รายงาน​ภัท​รา​ไม่​งั้น​เดี๋ยว​โดน​เล่น​งาน​น่า​กลัว​กว่า​ถูก​ผีหลอก​อีก

ทั้ง​สอง​ปีน​ระเบียง​ไป​แอบ​ดู​ก็​เห็น​รัตติกาล​กำลัง​ทำ​แผล​ให้​ตะวัน​ฉาย​อยู่จริงๆ ตะวัน​ฉาย​ปล่อย​ให้​เธอ​ทำ​แผล​ให้​อย่าง​เบามือ ความ​ใกล้​ชิด​และ​ความ​อาทร​ของ​รัตติกาล ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เริ่ม​รู้สึก​รัก​เธอ​ขึ้น​มา

สมชาย​เห็น​ผี​รัตติกาล​ก็​ใจคอ​ไม่​ดี​ไม่​อยาก​ดู​ต่อ​เอา​มือ​ปิด​ตา​ไว้ คิตตี้​ดึง​มือ​ออก​ให้​ดู​ด้วย​กัน​จะ​ได้​เห็น​ด้วยกัน แต่​พอ​สมชาย​ลืมตา​ดู​เท่านั้น​ก็​หงาย​ตึง​ตกลง​ไป​จาก​ระเบียง คิตตี้​ต้อง​รีบ​ตะกาย​ลง​ไป​ดู

ระหว่าง​ทำ​แผล​ให้​นั้น รัตติกาล​ถาม​ว่า​ไป​โดน​เจ้าฟ้า​ทำร้าย​มา​ได้​ยัง​ไง

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน เจ้าฟ้า​โทร.​หา​ฉัน​บอก​มี​เรื่อง​สำคัญ​ต้อง​เตือน​ให้​ฉัน​รู้ แต่​พอ​ไป​ถึง​ก็​เจอ​เจ้าฟ้า​ไม่​มี​สติ​เหมือน​เป็นบ้า​จะ​ฆ่า​ฉัน​ให้​ได้ ที่​มัน​น่า​สงสัย​คือ​ฉัน​เห็น​ที่​คอ​เจ้าฟ้า​มี​รอย​เหมือน​ถูก​ตัว​อะไร​กัด​ด้วย”

รัตติกาล​ตกใจ​นึกถึง​หลวง​บวร​สงคราม​ขึ้น​มา​ทันที​เพราะ​พวก​นั้น​มี​เขี้ยว​ยาว เธอ​พึมพำ​ว่า​ต้อง​เป็น​พวก​มัน​แน่ๆ ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​พูด​ถึงใคร รัตติกาล​ไม่ทัน​บอก​ก็​หมดเวลา​ของ​เธอ​เสีย​แล้ว ร่าง​เธอ​ค่อยๆเลือน​หาย​ไป แต่​ยัง​พยายาม​บอก​ว่า

“ฉัน​กำลัง​ทำให้​นาย​เดือดร้อน พวก​มัน​คง​ไม่​ต้องการ​ให้​ใคร​มา​ช่วย​ฉัน​มัน​ถึง​พยายาม​ทำร้าย​นาย”

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​มัน​เป็น​ใคร แต่​รัตติกาล​หายตัว​ไป​แล้ว...

ooooooo

ดึก​สงัด​แล้ว แม​รี่​แต่ง​ชุดนอน​บางเบา​โป๊​เกือบ​เปลือย​ซ้อม​ท่า​เซ็กซี่​อยู่​บน​เตียง ซ้อม​แล้ว​ซ้อม​อีก​จน​เบื่อ​คุณ​สงคราม​ก็​ไม่​มา​สัก​ที สุดท้าย​ทน​ไม่ได้ ลุก​ออก​ไป​เดิน​หา​ตาม​ห้อง

ที่​มุม​หนึ่ง​ใน​คฤหาสน์ กระทิง​จับ​หญิง​สาว​มี​ผ้า​ผูก​ตา​มือ​ผูก​ไพล่หลัง​พา​เข้า​มาให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​คุณ​หลวง​ฝาก​มา​ให้ ทั้ง​สอง​เลีย​ริม​ฝีปาก​แผล็บ บอก​ว่า​กำลัง​อยาก​อยู่​ พอดี แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​แยกเขี้ยว​โง้ง​จะ​ขย้ำ​เหยื่อ

อี​สี​ดวง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ทะเลาะ​กัน​ต่าง​จะ​แย่ง​ขย้ำ​เหยื่อ​ก่อน​ไม่​ยอม​กิน​ของ​เหลือ​จาก​ใคร จน​กระทิง​ต้อง​เข้า​มา​หย่า​ศึก​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​แย่ง​กัน​เดี๋ยว​จะ​จัด​ให้ ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​หัน​มอง​กระทง เหยื่อ​ได้​จังหวะ​วิ่ง​หนี​ไป ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ต่าง​วิ่ง​ตาม​เหยื่อ​แข่ง​กัน

พอ​ตามทัน​มัน​ไม่​ทะเลาะ​กัน​แล้ว​ต่าง​ฝัง​เขี้ยว​เข้าที่​คอ​เหยื่อ​อย่าง​โหดเหี้ยม

แม​รี่​เดิน​หา​ห้อง​คุณ​สงคราม​จน​เซ็ง ได้ยิน​เสียง​คน​วิ่ง​มา​เลย​แอบ​ดู​เห็น​ไอ้​ริ​ด​และ​อี​สี​ดวง​ขย้ำ​เหยื่อ​ก็​ถึง​กับ​ผงะ​อึ้ง ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ดูด​เลือด​จน​หมด​หัน​มา​แม​รี่​เห็น​เขี้ยว​ยาว​เลือด​เต็มปาก​ก็​กรี๊ด​สุดเสียง​แล้ว​วิ่งหนี​สุด​ชีวิต แต่​มา​เจอ​กระทง​กับ​กระทิง​ออก​มา​ขวาง แม​รี่​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​บอก​ว่า​ตน​ถูก​ผีหลอก

“ผี​แบบ​นี้​รึ​เปล่า”กระทิง​แยกเขี้ยว​โง้ง​ยาว​ออก​มา กระทง​ปราม​ว่า​เตือน​แล้ว​ว่า​อย่า​ออก​มา​เพ่นพ่าน​พลาง​ก็​แยกเขี้ยว​อีก​คน

แม​รี่​ผงะ​ถอย​หนี แต่​เหมือน​หนี​เสือ​ปะ​จระเข้ เจอ​คุณ​สงคราม​โผล่​มา​จับ​ตัว​ไว้ แม​รี่​โผ​เข้า​กอด​ร้อง​ให้​ช่วยด้วยถาม​ว่า​ลูกน้อง​เขา​เป็น​ผี​กัน​หมด​เลย​หรือ

“ไม่​ใช่​แค่​พวก​มัน​หรอก​ครับ​ที่​ไม่​ใช่​คน”เสียง​คุณ​สงครามเย็น​ยะเยือก แม​รี่​ชะงัก​มองร้อง​กรี๊ด​ออก​มา​อีก​เมื่อ​เห็น​คุณ​สงคราม​ของ​ตน​มี​เขี้ยว​งอก​ยาว​ออก​มา​ตา​แดง​ก่ำ​สยดสยอง

สิ้น​เสียง​กรี๊ด​แม​รี่​ก็​หมด​สติ​ไป

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น​ พัดชา​กับ​พิชญ์​และ​ตะวัน​ฉาย​พา​กัน​มา​ที่​วัด ตะวัน​ฉาย​เล่า​เรื่อง​ที่​ตน​ประสบ​ให้​ทั้ง​สอง​ฟัง บอก​ว่า​รัตติกาล​ยัง​ไม่ทัน​บอก​อะไร​ก็​หาย​ไป​เสีย​ก่อน พัดชา​เสนอ​ให้​ทำบุญ​ให้​อีก​เพื่อ​จะ​ได้​เรียก​มา​คุย​ได้

“เพราะ​อย่าง​นี้​ไง เรา​จึง​ต้อง​นิมนต์​เณร​ไป​เรือนหอ​อีก​ครั้ง​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ทำบุญ​ให้​รติ”ตะวัน​ฉาย​บอก แล้ว​ย้ำ​ว่า​รัตติกาล​เชื่อ​ว่า​พ่อ​เธอ​ตาย​เพราะ​แม​รี่ ถ้า​จริง​เรา​ก็​ปล่อย​ให้​แม​รี่​ลอยนวล​ต่อ​ไป​ไม่ได้​แล้ว

“ไม่​ต้อง​ห่วง ฉัน​เป็น​นักข่าว​ไอ้​เรื่อง​ค้น​หาความ​จริง​มัน​งาน​ถนัด​ของ​ฉัน​อยู่​แล้ว” พัดชา​รับรอง

วัน​เดียวกัน ภัท​รา​ที่​ถูก​ผี​หาญ​กล้า​หลอกหลอน​จน​แทบ​จับไข้​หัว​โกร๋น วัน​นี้​จึง​ให้​บอย​ฮ่ะ​ไป​เช่าพระ​ได้​มา​พวง​ใหญ่​เกือบ​สาม​สิบ​องค์ พอได้​พระ​ภัท​รา​ฮึกเหิม​ท้า​ว่า​หาญกล้า​มา​อีก​คราว​นี้​ได้​เจอ​ดี​แน่ หาญ​กล้า​มา​พอดี

“จัดการ​ขั้น​เด็ดขาด​ไป​เลย​ฮ่ะ​คุณหญิง เอา​พระ​คล้อง​คอ​มัน​เลย”บอย​ฮ่ะ​ยุ​ส่ง



ภัท​รา​ถือ​พระ​ตรง​ดิ่ง​เข้าไป​คล้อง​หมับ​เข้าที่​คอหาญก​ล้า เห็น​เขา​ดิ้น​กระแด่ว...กระแด่ว ก็​หัวเราะ​สะใจ​ว่า​ทำได้​สำเร็จแล้ว แต่​แล้ว​หาญ​กล้า​ก็​ลุก​พรวด​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น เอา​มือ​กำ​พระ​ไว้​อย่าง​ไม่​สะทกสะท้าน​เดิน​ยิ้ม​ร้าย​เข้าหา​หัวเราะร่า“ฮ่าๆๆๆ”

ที่​หน้า​บ้าน​ภัท​รา หนู​ดี​ไป​รับ​บาทหลวง​มา​ไล่​ผี รัตติกาล​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มอง​หนู​ดี​อย่าง​แค้น​ใจ​ที่มา​วุ่นวาย​ไม่​เข้า​เรื่อง รัตติกาล​เดิน​เข้าไป​หา​แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​บาทหลวง​ร้อง“สต๊อป!!”

หนู​ดี​ชะงัก​ถาม​ว่า​มี​อะไร​หรือ บาทหลวง​พูด​ขรึม​ว่า

“ซิกซ์​เซน​ส์​ของ​พ่อ​สัมผัส​ได้​ถึง​พลัง​อัน​ชั่ว​ร้าย​ของ​วิญญาณ​ที่​วนเวียน​อยู่​ที่​นี่”

หนู​ดี​ตกใจ​ถาม​ว่า​ผี​รัตติกาล​อยู่​ที่​นี่​ด้วย​หรือ บาทหลวง​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​แค่​ผี​ผู้หญิง​ตัว​เดียว​แต่​มี​ผี​ผู้ชาย​ที่​มี​ความเคียด​แค้น​ร้ายกาจ​กว่า​อยู่​อีก​ตัว​ด้วย แต่​ไม่​ต้อง​กลัว​ความ​ศรัทธา​จะ​นำทาง​ให้​เรา​ปัดเป่า​ความ​ชั่ว​ร้าย​ได้​เอง

บาทหลวง​ถอด​แว่น​ดำ​ออก​เผย​ให้​เห็น​ดวงตา​ที่​บอดสนิท​ทั้ง​สอง​ข้าง แต่​บาทหลวง​ก็​คุย​โว​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว พ่อ​มี​ศรัทธา​เป็น​จี​พี​เอส​รับรอง​ไม่​พลาด​เดี๋ยว​จะ​จัดการ​ผี​สาว​ให้​ลูก​เห็น​เป็น​ขวัญตา

ว่า​แล้ว​บาทหลวง​ก็​เอา​น้ำมนต์​และ​พระ​คัมภีร์​ออกมา สาด​น้ำมนต์​ไป​ที่​รัตติกาล เธอ​ร้อง​กรี๊ด​แล้ว​หาย​วับ​ไป หนู​ดี​ไม่​เห็น​ตัวรัตติกาล​แต่​ได้ยิน​เสียง แค่​นั้น​เธอ​ก็ดี​ใจ​แล้ว เข้าไป​ยืน​เชียร์​ข้าง​บาทหลวง

“แซบอีหลี...สุด​ยอด​เลย​ค่ะ​ฟาเธอร์”

ooooooo

หาญ​กล้า​หัวเราะ​เยาะ​ภัท​รา​ที่​กำลัง​ตกใจ​สุดขีด​ที่พระ​ทั้ง​พวง​ก็​ยัง​ทำ​อะไร​ตน​ไม่ได้ จนกระทั่ง​หาญ​กล้า​บอก​ว่า​นั่น​เป็น​พระ​ปลอม​ทั้งนั้น บอย​ฮ่ะ​รีบ​แก้ตัว​ว่า​คุณหญิง​ให้​เงิน​ไป​ไม่​กี่​ร้อย​ตน​เห็น​พระ​กองๆอยู่​ก็​เหมา​มา​ทั้ง​พวง หาญ​กล้า​หัวเราะ​เยาะ​ความ​เค็ม​ของ​คุณหญิง บอก​ว่า​คน​อย่าง​นี้​พระ​ที่ไหน​ก็​ช่วย​ไม่ได้​ทั้งนั้น

ขณะ​หาญ​กล้า​กำลัง​คุกคาม​ภัท​รา​นั่นเอง รัตติกาล​เข้า​มา​บอก​พ่อ​ว่า​รีบ​ไป​กัน​เถอะ ว่า​แล้ว​ดึง​พ่อ​ออก​ไป​ทันที ทันใดนั้น​หนู​ดี​ก็​พา​บาทหลวง​เข้า​มา หนู​ดี​บอก​ฟา​เธอ​ร์​ให้​จัดการ​กับ​ผี​หาญ​กล้า​เลย

บาทหลวง​เอา​คัมภีร์​ออก​มา​อ่าน​ขมุบขมิบ ภัท​รา​ถาม​ว่า​ฟา​เธอ​ร์​คุย​กับ​ใคร​อยู่ หนู​ดี​บอก​ว่า​คุย​กับ​ก็อด​ฟา​เธอ​ร์​อยู่ ฟา​เธอ​ร์​บอก​ภัท​รา​ว่า​ลูก​ชาย​กำลัง​ถูก​ผี​รังควาน​อาจ​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​จนถึง​ตาย​ได้ ภัท​รา​ขอ​ให้​ฟา​เธอ​ร์​ช่วย​ลูก​ชาย​ตน​ด้วย

“มี​พ่อ​อยู่ ลูก​ไม่​ต้อง​ห่วง จง​มี​ศรัทธา​ไว้​แล้ว​ศรัทธา​จะ​เป็นจี​พี​เอส นำทาง​ให้​ลูก​พบ​กับ​ความ​สงบ​เอง”

ooooooo

พา​หาญ​กล้า​หนี​ออก​มา​แล้ว รัตติกาล​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​เขา ซึ่ง​เป็น​ที่​รู้​กัน​ว่า​เขา​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ แต่​มา​ร้าง​เจ้าสาว​เสีย​ก่อน เป็น​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​นิมนต์​เณร​มา​ฉันเพล​และ​รับ​ศีล​รับ​พร แต่​พอ​เณร​ให้​ศีล​ให้​พร​เสร็จ​ลืมตา​ขึ้น​ก็​เห็น​รัตติกาลมา​ยืน​ตรง​หลัง​ตะวัน​ฉาย​แล้ว

เธอ​มา​เพื่อ​บังคับ​ให้​เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ที่​แม่​เขา​พา​ฟา​เธอ​ร์​มา​เล่น​งาน​ตน​กับ​พ่อ ว่า​แล้ว​ดึง​หู​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ไป ตะวัน​ฉาย​ร้องขอ​ให้​เณร​ช่วย​เอา​น้ำมนต์​ไล่​ผี​ให้​ที เณร​เอา​มือ​ปิด​ตา​บอก​ว่า

“เรื่อง​ผัวๆ เมียๆ เณร​ช่วย​ไม่ได้​จ้ะ​โยม​พี่”

ตะวัน​ฉาย​โต้​ว่าการ​ที่​เธอ​พา​พ่อ​ไป​หลอก​แม่​ตน​เท่ากับ​กำลัง​ทำ​บาป ต่อ​ให้​ตน​ทำบุญ​ให้​มาก​แค่​ไหน สุดท้าย​ก็​คง​ช่วย​อะไร​เธอ​ไม่ได้ รัตติกาล​หา​ว่า​เขา​ไม่​ยอม​ช่วย หัน​ไป​ชวน​พ่อ​กลับ​ไป​หา​คน​อื่น​ให้​ช่วยดี​กว่า

“เดี๋ยว​รติ ลูก​บอก​พ่อ​เอง​ไม่​ใช่​เหรอ ว่า​มี​แต่​ตะวัน​ฉาย​เท่านั้น​ที่​ช่วย​ลูก​จาก​ไอ้​หลวง​บวร​สงคราม​นั่น​ได้” หาญ​กล้า​ทักท้วง รัตติกาล​จึง​นิ่ง​ไป แต่​ตะวัน​ฉาย​เอะใจ นึก​ได้​ถาม​ว่า

“หลวง​บวร​สงคราม...ไอ้​หมอ​นี่​รึ​เปล่า​ที่​เธอ​พยายาม​จะ​บอก​ฉัน”

รัตติกาล​มอง​หน้า​เขา​เป็น​ทำนอง​ยอม​รับ​อย่าง​เสีย​ไม่ได้

ooooooo

แม​รี่​ถูก​เอา​ตัว​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง เธอ​ขวัญ​ผวา​แทบ​จะ​เป็นบ้า จน​เมื่อ​กระทิง​เอา​อาหาร​มา​ให้​กิน เร่ง​ให้​รีบ​กิน​เสีย​คุณ​สงคราม​รอ​คุย​งาน​อยู่ แม​รี่​ไม่​ยอม​กิน​และ​ไม่​ยอม​ไป​หา​คุณ​สงคราม แต่​พอ​ถูก​กระทิง​กับ​กระทง​จ้อง​หน้า เธอ​ก็​ต้อง​ยอม​ไป​แต่​โดย​ดี

เมื่อ​ไป​เจอ​คุณ​สงคราม แม​รี่​อ้อนวอน​ร้องขอ​ชีวิต สัญญา​ว่า​ให้​ตน​ทำ​อะไร​ก็​จะ​ทำให้​ทุก​อย่าง จะ​ตระเวน​ทำบุญ​และ​บวชชี 999 วัด ยก​บุญ​ให้​ทุก​คนใน​นี้​หมด​เลย

“เธอ​ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​ที่​มัน​ฝืน​ตัว​เอง​หรอก​แม​รี่ ความ​ร้ายกาจ​ใน​สันดาน​ของ​เธอ​มัน​ก็​ไม่​ต่าง​จาก​พวก​ผี​เปรต​หรอก ไม่​อย่าง​นั้น​เธอ​คง​ไม่​ฆ่า​พ่อ​รติ​ได้​อย่าง​เลือดเย็น”

แม​รี่​ตกใจ​ที่​คุณ​หลวง​รู้​เรื่อง​ของ​ตน เมื่อ​คุณ​หลวง​บอก​ว่าที่​ให้​มา​พบ​ก็​เพราะ​อยาก​ให้​เธอ​มา​เป็น​พวก​เดียวกัน ไม่​ต้อง​มา​เป็น​แบบ​พวก​ตน​ก็ได้​เพียงแต่​ให้​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​สั่ง​ก็​พอ เมื่อ​แม​รี่​รับคำ คุณ​หลวง​บอก​ว่า​ให้​เธอ​ไป​ช่วย​จัดการ​ฆ่า​ตะวัน-​ฉาย​เสีย แล้ว​พา​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กลับ​มา​ที่​นี่

แม​รี่​มอง​ไป​ที่​รูป​ของ​ท่านหญิง​มาลา​บน​ผนัง​นึก​ใน​ใจ​ว่า​ช่าง​เหมือน​รัตติกาล​ราวกับ​เป็น​คน​เดียวกัน

ooooooo

เพื่อ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ช่วย​รัตติกาล หาญ​กล้า​อ่อย​ว่า​ถ้า​เขา​ช่วย​ให้​รัตติกาล​กลับ​มา​มี​ชีวิต​ได้​อีก​ก็​จะ​บอก​เคล็ด​ลับ​ปราบ​พยศ​รัตติกาล​ให้ ทำให้​ตะวัน​ฉาย​สนใจ​ขึ้น​มา

ส่วน​ฟา​เธอ​ร์​ก็​บอก​ความ​ลับ​สำคัญ​แก่​ภัท​รา​ว่า ที่จริง​แล้ว​รัตติกาล​ไม่​ใช่​ผี แต่​เป็น​วิญญาณ​ที่​ถูก​ทำให้​ออก​จาก​ร่าง ร่างกาย​เธอ​ยัง​อยู่​  เมื่อ​เธอ​หา​ร่าง​เจอ​และ​ได้​กลับ​เข้า​ร่าง​อีกก็​จะ​กลับ​มี​ชีวิต​เหมือน​คน​ปกติ

ทั้ง​ภัท​รา​และ​หนู​ดี​ตกใจ หนู​ดี​ถาม​ว่า​แล้ว​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อยู่​ไหน ฟา​เธอ​ร์​บอก​ว่า​ตน​ตาบอด​จะ​ไป​รู้​ได้​ไง ภัท​รา​ขอร้อง​ฟา​เธอ​ร์​ช่วย​ลูก​ชาย​​ตน​ด้วย​จะ​เสีย​เท่า​ไรตน​ก็​ยอม​ขอ​อย่า​มี​สะใภ้​เป็น​ผี​ก็​พอ

ภัท​รา​หอบ​เอา​กล่อง​ใส่​เสื้อ​ผ้า​ของใช้​ของ​หาญ​กล้า​สมัย​ยัง​เป็น​กิ๊ก​กัน​อยู่​มา​ให้​ฟา​เธอ​ร์​ถาม​ว่า​ของ​พวก​นี้​พอ​จะ​เล่น​งาน​หาญ​กล้า​ได้​ไหม

“ถ้า​เป็น​ของ​ที่​เจ้าตัว​เคย​ใช้​แล้ว​ก็​ใช้ได้​ลูก พ่อ​จะ​ใช้​ของ​พวก​นี้​เป็นจี​พี​เอสนำทาง​ให้​วิญญาณ​ร้าย​มา​ติด​กับ​เรา หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ”

ด้วย​ความรู้สึก​ดีๆ ที่​เณร​เปี๊ยก​คอย​ช่วย​รัตติกาล หาญ​กล้าปรากฏ​ตัวไป​ขอบคุณ ทำเอา​เณร​ตกใจ​ออกตัว​ว่า​ตน​ไม่ได้​ช่วย​อะไร ตน​เป็น​แค่​เณร​ธรรมดา แต่​คุย​กัน​ได้​ไม่​กี่​คำ​ร่าง​หาญ​กล้า​ก็​หาย​ไป

เณร​เปี๊ยก​ตกใจ​รีบ​ไป​บอก​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เมื่อกี้​คุย​กับ​โยม​ผี​พ่อ แต่​อยู่ๆโยม​ผี​พ่อก็​หาย​ไป​ซะ​งั้น​สงสัย​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​แน่”

ที่แท้​หาญ​กล้า​รีบ​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา ไป​จัดการ​ฟา​เธอ​ร์​กับ​พวก​ภัท​รา​ที่​กำลัง​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​เล่น​งาน​ตน รัตติกาล​ได้​ฟัง​เณร​เปี๊ยก​เล่า​ก็​รีบ​ตาม​ไป ตะวัน​ฉาย​เรียก​ก็​ไม่​ฟัง เลย​ได้​แต่​บ่น​กับ​เณร​ว่า

“นี่​ก็​เพิ่ง​ทำบุญ​ให้ คง​ไป​อาละวาด​ใส่​คน​อื่น​อีก​ตามเคย”

“เฮ้อ...ถ้า​จิตใจ​ของ​โยม​พี่​รติ​ยัง​ยึด​ติด​กับ​กิเลส​ไม่​รู้จัก​คำ​ว่า​ให้อภัย เณร​เป็น​ห่วง​ว่า​ต่อ​ให้​ทำบุญ​ช่วย​มาก​แค่​ไหน ต่อ​ไป​เรา​ก็​อาจจะ​ช่วย​โยม​ผี​พี่​รติ​ไม่ได้”

ตะวัน​ฉาย​ฟัง​แล้ว​หน้า​เครียด​ขึ้น​ทันที

ooooooo

หาญ​กล้า​เป็น​ผี​ที่​เหมือน​หมู​ไม่​กลัวน้ำ​ร้อน ลุย​เข้าไป​ในขณะ​ที่​ฟา​เธอ​ร์​กำลัง​ชุมนุม​ทำ​พิธี​เรียก​ศรัทธา เข้าไป​แย่ง​ขวด​น้ำมนต์​จาก​มือ​ฟา​เธอ​ร์​ปา​ทิ้ง​หก​กระจาย ฟา​เธอ​ร์​ปลอบ​ใจ​พวก​ภัท​รา​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​เรา​ต้อง​สามัคคี​กัน​ชุมนุม​มอบ​ศรัทธา​ให้​พ่อ​ต่อ​ไป

ฟา​เธอ​ร์​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ หาญ​กล้า​ก็​กระโจนเข้า​บีบ​คอ บอย​ฮ่ะ​เผ่น​ก่อน​เพื่อนตาม​ด้วย​หนู​ดี หาญ​กล้า​บีบ​คอ​ฟา-​เธอ​ร์​จน​หน้า​แดง​แล้ว​ปล่อย หัน​มา​จะ​บีบ​คอ​ภัท​รา ปรากฏ​ว่า​เธอ​โกย​แน่​บ​ไป​แล้ว

สมชาย​กับ​คิตตี้​ยัง​ทำ​หน้าที่​เป็น​สาย​ให้​ภัท​รา​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​คู่​แอบ​ย่อง​เข้าไป​สำรวจ​ใน​บ้าน หารู้ไม่​​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ยืน​มอง​อยู่​ข้าง​หลัง ได้ยิน​คิตตี้​เตือน​สมชาย​ว่า​อย่า​ให้​ตะวัน​ฉาย​รู้​เด็ดขาด​ว่า​เรา​สอง​คน​ไป​รายงาน​คุณหญิง​มา

“หน้าที่​ของ​เรา​คือ​สายลับ​สอง​หน้า เพราะฉะนั้น​เรา​ต้อง​ปกปิด​ภารกิจ​ของ​เรา​ให้​มิดชิด จะ​ให้​คุณ​ตะวัน​ฉาย​รู้​ไม่ได้​เด็ดขาด”สมชาย​ย้ำ


ทั้ง​สอง​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไป​ส่ง​เณร​ที่​วัด แต่​พอ​หัน​มา​อีก​ที​เห็น​เขา​ยืน​กอด​อก​ยืน​ดู​อยู่​ก็​แทบ​ช็อก ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​เอาเรื่อง​อะไร​ของ​ตน​ไป​รายงาน​แม่ สมชาย​ไม่​ยอม​บอก​กลัว​คุณหญิง​รู้​แล้ว​จะ​ไล่​ออก

“ฉัน​รับปาก​ว่า​ฉัน​จะ​ไม่​ให้​แม่​ไล่​พวก​แก​ออก แต่​ถ้า​แก​ไม่​บอก​ฉัน​จะ​เล่น​งาน​พวก​แก​ให้​หนัก​กว่า​แม่​ฉัน​อีก” ตะวัน​ฉาย​ทำ​ขึงขัง จน​สุดท้าย​สมชาย​ยอม​บอก​ความ​จริง​ว่า

“ก็ได้​ครับ คุณหญิง​ไม่​พอใจ​ที่​ผี​คุณ​รติ​มา​วนเวียน​นัวเนีย​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย ​เลย​สั่ง​ให้​ฟา​เธอ​ร์​จับ​ผี​คุณ​รติ​กับ​พ่อ​ขัง​ไว้​ไม่​ให้​ออก​มา​หา​คุณ​ตะวัน​ฉายอีก”

พอ​รู้​เช่น​นั้น ตะวัน​ฉาย​รีบ​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา​ทันที

ooooooo

พัดชา​พา​พิชญ์​ไป​หา​หลักฐาน​การ​วางยา​หาญ​กล้า​ที่​บ้าน​แม​รี่ เจอ​บ้าน​ใส่​กุญแจ​อยู่ พิชญ์​ทำ​เก่ง​จะ​สะเดาะ​กุญแจ​ให้ ทำ​อยู่​นาน​ก็​ไม่ได้​สัก​ที พัดชา​รำคาญ​ปีน​รั้ว​เข้าไป​พิชญ์​เลย​รีบ​ปีน​ตาม

พัดชา​เข้าไป​หา​หลักฐาน​ใน​ห้อง​แม​รี่ บอก​ให้​พิชญ์​ไป​ดู​ต้นทาง​ให้ พิชญ์​เกิด​หมั่นไส้​ขึ้น​มา​ไม่​ยอม​ฟัง​คำสั่ง​แต่​เดิน​ไป​อีก​ห้อง​หนึ่ง​แทน

ที่​หน้า​บ้าน กระทง​กับ​กระทิง​ขับ​รถ​คัน​หรู​มา​ส่ง​แม​รี่​ที่หน้า​บ้าน แม​รี่​ใจคอ​ไม่​อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว ไข​กุญแจ​ประตู​รั้ว

เท่า​ไร​ก็​ไข​ไม่​ออก กระทิง​รำคาญ​เข้า​มา​ใช้​แรง​กระแทก​ปึง​เดียว​โซ่​ก็​ขาด​สะบั้น แม​รี่มอง​เห​วอ​รีบ​ขอบใจ​เพื่อ​กระทง​กับ​กระทิง​จะ​ได้​รีบ​ไป

“คง​ไม่​ลืม​นะ​ว่า​แก​สัญญา​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​หลวง” กระทง​เตือน แม​รี่​ถาม​ว่า​คุณ​หลวง​กับ​พวก​น่า​กลัว​ขนาด​นี้​ทำไม​ไม่​จัดการ​ตะวัน​ฉาย​เอง กระทง​บอก​ว่า “ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มีด​วงมหาอุจ

ที่​พวก​เรา​ทำ​อะไร​ไม่ได้ คุณ​หลวง​ถึง​ต้อง​พึ่ง​แก”

แม​รี่​ถาม​ว่า​ถ้า​ตะวัน​ฉาย​รู้​ว่า​ตน​เป็น​คน​ฆ่า​หาญ​กล้า​แล้ว​ตน​จะ​ทำให้​เขา​ไว้ใจ​ลวง​ไป​ฆ่า​ได้​อย่างไร กระทง​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง​ว่า​จะ​มี​คน​จับ​ได้​หรอก

กระทง​มอง​ขึ้น​ไป​บน​บ้าน​แล้ว​หัน​บอก​กระทิง​ว่า​มี​พวก​สอดรู้สอดเห็น​อยู่​ข้าง​ใน​ให้​ไป​จัดการ​เสีย กระทิง​รับคำ​แล้ว​ผละ​ไป แม​รี่​ตกใจ​ถาม​ว่า​มี​คน​อยู่​ใน​บ้าน​ตน​ด้วย​หรือ กระทง​ไม่​ตอบ​แต่​หัวเราะ​หึๆ

ooooooo

หาญ​กล้า​หัน​มา​เล่น​งาน​ภัท​รา เธอ​ทำ​เป็น​เอาใจ​ใช้​มารยา​หญิง​อ่อย​เขาเหมือน​สมัย​เป็น​กิ๊ก​กัน ทำเอา​หาญ​กล้า​เคลิ้ม โดย​ไม่​รู้​ว่า​ภัท​รา​หลอก​เขา​แล้ว​ให้​ฟา-​เธอ​ร์​เอา​กล่องขัง​วิญญาณมา​ดูด​วิญญาณ​ของ​เขา​ไป​ขัง​ไว้​จน​สำเร็จ

รัตติกาล​จะ​มา​ช่วย​พ่อ ก็​ถูก​ฟา​เธอ​ร์​ใช้​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ดูด​เข้าไป​ขัง​ไว้​ด้วย​กัน ภัท​รา​สะใจ​มาก​ที่​ฟา​เธอ​ร์​ทำ​สำเร็จบอก​ หนู​ดี​ว่า จัดการ​สอง​พ่อ​ลูก​นี้​เสร็จ​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​เธอ​กับ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เอิกเกริก​ทีเดียว

เวลา​เดียวกัน​นั้น กระทิง​เดิน​ไป​หา​พัดชา​ที่​กำลังตั้งหน้า ตั้งตา​ค้น​หา​หลักฐาน​ใน​ห้อง​แม​รี่​อยู่​ กระทิง​เข้า​กระชาก​แขน​เธอ​อย่าง​แรง พอ​พัดชา​เห็น​กระทิง​เท่านั้น​ก็​ร้อง​ลั่น​ว่า​ผีหลอก พยายาม​แกะ​มือ​กระทิง​ออก แต่​ไม่​สำเร็จ​เลย​หัน​ไป​คว้า​แจกัน​ฟาดหัว​กระทิง​ดัง​โพละ​แล้ว​วิ่ง​อ้าว​ออก​ไป

วิ่ง​ไป​เจอ​พิชญ์​กำลัง​หา​หลักฐาน​อยู่​อีก​ห้อง​หนึ่ง บอก​ว่า​ตน​หนี​ผี​มา พิชญ์​ไม่​เชื่อ​นึก​ว่า​ถูก​หลอก​ พัดชา​เลย​พา​ไปดู เจอ​ของ​จริง​เข้า​ก็​แทบ​ฉี่​ราด หัน​รี​หัน​ขวาง​เจอ​แจกัน​อีก​อัน​ก็​คว้า​ฟาด​ใส่​หัว​กระทิง​ดัง​โพละ แล้ว​วิ่ง​เตลิด​ตาม​ไป​มุด​อยู่​ใต้​โต๊ะ​เดียว​กับ​พัดชา

แต่​ทั้ง​สอง​ก็​ถูก​กระทิง​ตาม​เจอ​จน​ได้ ดี​ที่​ความ​กลัว​ทำให้​มี​พลัง​วิ่ง​หนี​ได้​เร็ว​อย่าง​ไม่​เคย​เป็น​มา​ก่อน​เลย​รอด​ไป​ได้ แม​รี่​ดีใจ​ที่​กระทง​กับ​กระทิง​ไล่​คน​แปลก​หน้า​ไป​ได้ รีบ​มา​ขอบใจ​ทั้ง​สอง

“ที่​เรา​ช่วย​เพราะ​เป็น​คำสั่ง​ของ​คุณ​หลวง แต่​ถ้า​แก​ทำ​งาน​ให้​คุณ​หลวง​ไม่​สำเร็จ ​แก​นั่นแหละ​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​ไอ้​กระทิง” กระทง​ย้ำ​ปราม แม​รี่​ขอ​เวลา​คิด​ก่อน​ว่า​จะ​ใช้​วิธี​ไหน​จัดการ​ตะวัน​ฉาย “เออ...ให้​ไว​ด้วย อย่า​คิด​นาน ไม่​งั้น!”

แม​รี่​รีบ​พยัก​หน้า พอ​กระทง​กับ​กระทิง​ไป​แล้ว​ก็​เข่า​อ่อน​ต้อง​ควาน​หา​ยา​ดม​พัลวัน

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มา​ถึง​บ้าน​ภัท​รา ถูก​แม่​หลอกล่อ​ให้​ออก​จาก​ห้อง​ไป​คุย​กัน​ข้าง​นอก เพื่อ​เปิด​ทาง​ให้​หนู​ดี​กับ​ฟา​เธอ​ร์​ที่​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ห้อง​พร้อม​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ได้​หนี​ออก​ไป

เมื่อ​พา​กันมา​ถึง​รถ​ตู้ ฟา​เธอ​ร์​บอก​หนู​ดี​ที่​ถือ​กล่อง​วิญญาณ​อยู่​ว่า

“วิญญาณ​ของ​พวก​มัน​ถูก​กักขัง​ไว้​ใน​นี้ มัน​จะ​แผลงฤทธิ์​อะไร​ไม่ได้​อีก แต่​ถ้า​อยาก​ให้​มัน​สาป​สูญ​ไป​ตลอดกาล ลูก​ก็​ต้อง​เอา​มัน​ไป​ถ่วง​น้ำ รับรอง​มัน​จะ​ไม่​มา​รังควาน​ลูก​อีก แต่​ลูก​ต้อง​ระวัง อย่า​ให้​มัน​หลุด​ออก​มา​ได้ เพราะ​ถ้า​มัน​ออก​มา​ได้ มัน​จะ​ร้ายกาจ​กว่า​เดิม”

กำชับ​แล้ว​ฟา​เธอ​ร์​บอก​ว่า​หมด​ธุระ​แล้ว​ยัง​มี​ผี​ร้าย​อีก​ทั่ว​โลก​ที่​รอ​ให้​พ่อ​ไป​ปราบ โดย​ศรัทธา​จะ​เป็นจี​พี​เอสนำทาง​ให้​ไป​เจอ​พวก​มัน

เมื่อ​ฟา​เธอ​ร์​ไป​แล้ว หนู​ดี​มอง​กล่อง​วิญญาณ​หัวเราะ​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า

“หึๆๆ ฉัน​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​มา​แย่ง​พี่​ตะวัน​ฉาย​ไป​จาก​ฉัน​เด็ดขาด แม้แต่​ผี​อย่าง​แก​นัง​รติ!”

ฝ่าย​ภัท​รา​ก็​ทำ​เป็น​ตัดพ้อ​ต่อว่า​ตะวัน​ฉาย​ที่​เห็น​ผี​ดี​กว่า​แม่ ขอ​ให้​สัญญา​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​จะ​เริ่ม​ต้น​ชีวิต​ใหม่​ถาม​ว่า​ทำให้​แม่​ได้​ไหม ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​อย่าง​หนักใจ

เวลา​เดียวกัน รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​กล่อง ขังวิญญาณมีหมอกควันตลบไปหมด เพราะหนูดีเอาไปใส่ไว้ใน ช่องแช่แข็ง ทั้งสองหนาวจนสั่น ต่างคิดถึงตะวันฉายว่าเมื่อไร จะมาช่วยพวกตน แม้จะใจไม่ดีแต่รัตติกาลก็บอกพ่อว่า มั่นใจ ว่าตะวันฉายต้องหาทางมาช่วยพวกเรา

ooooooo

ตะวัน​ฉาย พัดชา และ​พิชญ์​กลับ​มา​ปรึกษา​กัน​ว่า​หมอผี​ขัง​วิญญาณ​รัตติกาล​ไว้​ที่ไหน ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เค้น​พวก​คนใช้​ก็​ไม่​มี​ใคร​รู้ หา​ก็​ไม่​เจอ พิชญ์​เชื่อ​ว่า​ภัท​รา​ต้อง​ให้​ใคร​เอา​ไป​ซ่อน​ที่​อื่น​แน่ๆ

“ถ้า​งั้น​ฉัน​พอ​รู้​แล้ว​ว่า​ฉัน​จะ​ไป​ตาม​ได้ที่​ใคร ว่า​แต่​พวก​แก​เรื่อง​ที่​ไป​สืบ​บ้าน​พี่​แมร์​มา​เป็น​ยัง​ไง”

ทั้ง​สอง​ขนลุก​ซู่​ขึ้น​มา​แต่​พัดชา​ก็​ยัง​มุ่ง​มั่น​ที่​จะ​กลับ​ไป​หา​อีก​ครั้ง​ย้ำ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ก็​ต้องหา​ทาง​ช่วย​เพื่อน​ตน​อย่า​ให้​รัตติกาล​ถูก​ขัง​ลืม

“ผม​รับปาก​รติ​ไว้​แล้ว ถ้า​ขืน​ไม่​ช่วย คง​ต้อง​เป็น​หนี้​บุญคุณ​ไป​ถึง​ชาติ​หน้า​แน่” ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน

ฝ่าย​แม​รี่​ย้อน​กลับ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​อีก​ครั้ง ไป​บอก​หลวง​บวร​สงคราม​ว่า​ตน​คง​หลอก​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ง่าย​จึง​อยาก​ปรึกษา​ว่า​ถ้า​คุณ​หลวง​มี​อะไร​สัก​อย่าง​ที่​ใช้​ล่อ​ตะวัน​ฉาย​มา​ติด​กับ​ได้​ก็​จะ​จัดการ​ง่าย​ขึ้น​มาก

หลวง​บวร​สงคราม​จึง​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ให้ แต่​ห้าม​ถาม​เพียง​แต่​ให้​ทำ​ตาม​ที่​ตน​บอก ​ต้อง​เล่น​ละคร​ตบตา​ตะวัน​ฉาย​ให้​เนียน​ก็​จะ​จัดการ​กับ​เขา​ได้ เมื่อ​มอบ​ปิ่น​ให้​แม​รี่​แล้ว​บอก​เธอ​ว่า

“ไอ้​กระทิง​จะ​บอก​แผนการ​ให้​แก​เข้าใจ ​ไป​ได้​แล้ว” พอ​แม​รี่​ออก​ไป​กับ​กระทิง คุณ​หลวง​ก็​หัน​ไป​บอก​กระทิง​ว่า “ปิ่น​ปลอม​อัน​นั้น​จะ​พา​พวก​มัน​ให้​มา​ที่​นี่ ส่วน​ของ​จริง​ที่​ยัง​หาย​ไป พวก​แก​ต้องหา​มัน​ให้​เจอ อย่า​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​รติ​ได้​อีก”

เมื่อ​แม​รี่​กลับ​ถึง​บ้าน พอดี​พัดชา​กับ​พิชญ์​แอบ​เข้าไป​ใน​บ้าน​ก่อน​แล้ว แม​รี่​แกล้ง​ร้อง​กรี๊ดๆ ล่อ​ให้​ทั้ง​สอง​เข้าไป​ดู พัดชา​จำ​เสียง​แม​รี่​ได้​เข้าไป​ดู เธอ​ชู​ปิ่น​ขึ้น​ร้อง​พลาง​ตะเกียกตะกาย​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ

พัดชา​กับ​พิชญ์​มอง​หน้า​กัน​งงๆ ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เท่า​นี้​แม​รี่​ก็​แอบ​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​แล้ว​ว่า​หลอก​ได้​แน่

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​กับ​ตะวัน​รอน​ร่วมมือ​กัน​ไป​สืบ​หา​ที่​บ้านหนู​ดี โดย​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​หนู​ดี ทำ​ที​ว่า​เพิ่ง​รู้ตัว​ว่าที่​แล้ว​มา​คง​โดน​ผี​รัตติกาล​ทำเสน่ห์​ใส่​ทำให้​หลง​ผิด​มา​ตลอด หลอกล่อ​ให้​เธอ​ตายใจ คุย​ถ่วงเวลา

ระหว่าง​นั้น​ตะวัน​รอน​ก็​เข้าไป​ค้น​หาก​ล่อง​ขัง​วิญญาณ จน​ไป​เจอ​ใน​ช่อง​แช่​แข็ง​ตู้​เย็น เขา​รีบ​โทร.​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เจอ​แล้ว จะ​ไป​รอ​ที่​จุด​นัด​พบ

ตะวัน​ฉาย​โกหก​หนู​ดี​ว่า​แม่​โทร.​มา​ถาม​ว่า​หนู​ดี​เป็น​อย่างไร​บ้าง พอ​คุย​กับ​ตะวัน​รอน​เสร็จ​เขา​แกล้ง​พูด​ดังๆว่า

“ครับ​แม่...หนู​ดี​สบาย​ดี แม่​ไม่​ต้อง​ห่วง”

หนู​ดี​ยิ้ม​หน้าบาน เข้า​มา​แย่ง​โทรศัพท์​จาก​เขา​เอา​ไป​กด​ปิด​ทันที อ้อน​ยั่ว​ว่า

“เลิก​ถ่วงเวลา​ได้​แล้ว​ค่ะ​พี่​ตะวัน​ฉาย...คืน​นี้​จะ​เป็น​คืน​ที่​เรา​จะ​มี​ความ​สุข​ด้วย​กัน”

ตะวัน​อึ้ง เห​วอ คิด​หา​ทาง​เอา​ตัว​รอด​แทบ​ไม่ทัน

สุดท้าย​จำ​ต้อง​สวม​บท​โหด แกล้ง​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ครัว หนู​ดี​ดี๊ด๊า​นึก​ว่า​เขา​เล่น​ซ่อนหา​เหมือน​ตอน​เด็กๆ วิ่ง​ตาม​เข้าไป​ระริก​ระ​รี้ ที่ไหนได้ ตะวัน​ฉาย​แอบ​เอา​กระทะ​ฟาด​หลัง​โครม หนู​ดี​ทรุด​ฮวบ​ลง​ทันที เขา​รีบ​ช้อน​ร่าง​เธอ​ขึ้น​เอ่ย​เบาๆ

“พี่​ขอโทษ​นะ​หู​ดี พี่​ไม่​อยาก​ทำ​แบบ​นี้ แต่​พี่​ปล่อย​ให้​เมีย​พี่​ถูก​ขัง​ลืม​ไม่ได้​จริงๆ”

ooooooo
ตอนที่ 10


ตะวัน​รอน​ไป​รอ​ที่​จุด​นัด​พบ​นาน​จน​ผิดสังเกต เริ่ม​กระวนกระวาย กังวล​กลัว​ตะวัน​ฉาย​จะ​เสียท่า​หนู​ดี พลัน​ก็​รู้สึก​เสียว​สันหลัง​วูบ​เมื่อ​มี​การ​เคลื่อนไหว​อยู่​ข้าง​หลัง เขา​หัน​ขวับ​ถาม “ใคร!!??”

กลาย​เป็น​ว่า คน​ที่​รอ​ไม่​มา คน​ที่มา​กลับ​เป็น​กระทิง​ที่​แยกเขี้ยว​รอ​อยู่​ข้าง​หลัง ตะวัน​รอน​ค่อยๆถอย​ไป​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​กระทิง​ที่​กำลัง​อ้า​ปา​กเขี้ยว​โง้ง​เตรียม​จะ​งับ เขา​หัน​ขวับ​ไป​ร้อง​เสียงหลง

“หยุด...พี่​เป็น​ใคร?”

กระทิง​แยกเขี้ยว​น่า​กลัว​ยิ่ง​ขึ้น ตะวัน​รอน​หัน​หลัง​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​รถ​ควาน​หา​กุญแจ พอ​เจอ​จะ​ไข​กลับ​ทำ​ตก​รีบ​ก้ม​เก็บ ครั้น​เงย​ขึ้น​ก็​แทบ​หงายหลัง​เมื่อ​เห็น​กระทิง​ยืน​แยกเขี้ยว​อยู่ ตะวัน​รอน​ชู​สอง​นิ้ว​จะ​จิ้ม​ตากลับ​ถูก​กระทิง​จับ​คอเสื้อ​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​เสา​ใน​ลาน​จอด​รถ​จุก​แอ้ก กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ตก​จาก​มือ

กระทิง​จะ​เข้าไป​คว้า​แต่​ตะวัน​รอน​คว้า​ได้​ก่อน​พยายาม​จะ​วิ่ง​หนี ถูก​กระทิง​ใช้​สอง​มือ​จับ​คอ​หิ้ว​ขึ้น​จน​ตัว​ลอย

แต่​ขณะ​ที่​ตะวัน​รอน​กำลัง​จะ​แย่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​มา​ถึง​เขา​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย​ทันที กระทิง​ชะงัก​กึก​ปล่อย​มือ​จาก​ตะวัน​รอน​วิ่ง​หนี​ไป

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ถึง​กล่อง​ขัง​วิญญาณ ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ยัง​ปลอด​ภัย​ดี​พลาง​ชู​ให้​ดู ถาม​ว่า​แล้ว​เขา​ไล่​กระทิง​ไป​ได้​ไง

“พวก​มัน​กลัว​ดวง​มหา​อุ​จ​ของ​พี่ รอน​รอ​พี่​อยู่​ตรง​นี้​ก่อน พี่​จะ​ตาม​มัน​ไป เผื่อ​จะ​รู้​ว่า​พวก​มัน​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่ไหน” ตะวัน​ฉาย​บอก​แล้ว​วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป ตะวัน​รอน​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป​ถึง​ลาน​จอด​รถ​อีก​มุม​หนึ่ง เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​มา​แสดง​อิทธิฤทธิ์​ด้วย​การ​ทำให้​รถ​ที่​ลาน​จอด​ทั้งหมด​เปิด​ไฟ​หน้า​ติด​เครื่อง​คำราม​สนั่น​ไป​ทั้ง​ลาน ทั้ง​ยัง​ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​ยืน​จ้อง​ตะวัน​ฉาย​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ

ตะวัน​ฉาย​ค่อยๆถอย​แต่​ถูก​หลวง​บวรฯ​ใช้​พลังจิต​บังคับ​รถ​คัน​หนึ่ง​พุ่ง​เข้า​ชน​เขา แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​หลบ​รถ​คัน​แรก​ได้​ แต่​คัน​ต่อ​มา​ก็​พุ่ง​เข้า​ชน​อีก

“ปล่อย​เพื่อน​ข้า​เดี๋ยวนี้​นะ​เว้ย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง” พิชญ์​พรวด​เข้า​มา​ตะโกน พริบตา​นั้น​รถ​ที่​กำลัง​จะ​ชน​ตะวัน​ฉาย​จอด​เอี๊ยด​ห่าง​ตัว​เขา​แค่​คืบ!

พิชญ์​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​ขู่ หลวง​บวร​ฯชะงัก​พูด​อย่าง​อาฆาต​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ” แล้ว​หายตัว​ไป

“เป็น​ไง​วะ​เพื่อน นึก​ว่า​จะ​มา​ช่วย​แก​ไม่ทัน​เสีย​แล้ว” พิชญ์​รีบ​เข้าไป​ดู​ตะวัน​ฉาย เขา​ถาม​อย่าง​สงสัย​ว่า​ทำไม​ไอ้​ของ​แบบ​นี้​ถึง​ไล่​มัน​ไป​ได้ “เรื่อง​มัน​ยาว​ว่ะ กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​แก​ก่อน​แล้ว​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​เต็มๆ”

พิชญ์​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ยัด​ใส่​มือ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ปิ่น​อย่าง​ไม่​หาย​สงสัย

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​ที่​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตะวัน-ฉาย​แล้ว เขา​เอา​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​มา​เปิด ควัน​พวยพุ่ง​ออก​มา​แล้ว​ค่อยๆรวม​กัน​กลาย​เป็น​ร่าง​ของ​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า สอง​พ่อ​ลูก​ดีใจ​มาก หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ต้อง​จัด​ขอบคุณ​ไอ้​ลูกเขย​ชุด​ใหญ่​เสีย​แล้ว

“นั่น​มัน​หน้าที่​ของ​เขา​อยู่​แล้ว​ที่​ต้อง​ช่วย​เรา เพราะ​แม่​เขา​เป็น​คน​เล่น​งาน​เรา” รัตติกาล​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​พ่อ​ หาญ​กล้า​ไม่ทัน​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ก็​โต้เถียง​กัน​เสีย​แล้ว โดย​รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​ตน​กับ​พ่อ​ต้อง​ถูก​ขัง​เพราะ​แม่​เขา ตะวัน​ฉาย​ก็​สวน​ไป​ว่า​ถ้า​เธอ​กับ​พ่อ​ไม่​ไป​หลอกหลอน​แม่​ตน​ก็​คง​ไม่​ทำ​แบบ​นี้

หาญ​กล้า​ต้อง​เข้า​มา​หย่า​ศึก รัตติกาล​หยุด​ด่า​แต่​แอบ​ไป​ข้าง​หลัง​ตบ​บ้องหู​ตะวัน​ฉาย ทำให้​เขา​โมโห​บอก​ว่า​ต่อ​ไป​จะ​ไม่​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​อีก​แล้ว เก่ง​นัก​ก็​ช่วย​ตัว​เอง​ไป​แล้วกัน

“ไม่ได้​นะ​คะ” แม​รี่​เข้า​มา​แทรก​ขึ้น “ถ้า​คุณ​วางมือ​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​น้อง​รติ​จาก​ผี​คุณ​หลวง​ได้​อีก​แล้ว” พูด​แล้ว​แม​รี่​หัน​ไป​เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​อยู่​ก็​ตรง​เข้าไป​กราบ​งามๆ “สวัสดี​ค่ะ​คุณ​พ่อ​ที่รัก​และ​น้อง​รติ​ที่​คิดถึง”

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​พรวด​เข้าไป​จ้อง​แม​รี่​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ แม​รี่​ตกใจ​ขอ​เวลา​อธิบาย​เรื่อง​เก่า​ที่​เกิด​ขึ้น พลาง​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​หัน​ขวับ​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​เขา ​อย่า​ยุ่ง​เด็ดขาด พลาง​หาญ​กล้า​ก็​ก้าว​เข้าหา​แม​รี่ เธอ​วิ่ง​หนี

“คุณ​พ่อ...อย่า​ทำ​อะไร​พี่​แมร์​นะ​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ร้องขอ รัตติกาล​หัน​ขวับ​ถาม​ว่า​เขา​ปกป้อง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ตน​หรือ “เรื่อง​มัน​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​คุณ​เข้าใจ​หรอก​รติ”

หาญ​กล้า​ไล่​ตาม​ไป​ดัก​แม​รี่​บีบ​คอ​จน​ดิ้น​พราดๆ ตะวันฉาย​ขอร้อง​ให้​ปล่อย​ก็​ไม่​ยอม​ปล่อย เขา​จึง​หัน​ไป​ขอ​ให้​รัตติกาล​ปล่อย​แม​รี่​และ​ฟัง​คำ​ชี้แจง​ของ​แม​รี่​ก่อน​เพราะ​แม​รี่​โดน​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง​ถึง​ได้​ทำ​อะไร​ไป​โดย​ไม่​รู้ตัว เห็น​รัตติกาล​ไม่​สนใจ เขา​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​บอก​เธอ​ว่า

“ที่​ผม​ช่วย​ไล่​ผี​คุณ​หลวง​ไม่​ให้​ได้​ตัว​คุณ​ไป เพราะ​พี่​แมร์​เอา​ไอ้​นี่​มา​ให้​ผม” พอ​รัตติกาล​จำ​ปิ่น​ได้​เขา​เร่ง “รีบ​บอก​ให้​คุณ​พ่อคุณ​ปล่อย​พี่​แมร์​เดี๋ยวนี้”

“พ่อ...ปล่อย​พี่​แมร์​ก่อน​ค่ะ” รัตติกาล​ตัดสินใจ​ร้อง​บอก​พ่อ หาญ​กล้า​ชะงัก​ค่อยๆคลาย​มือ​ออก

ooooooo

แม​รี่​บีบน้ำตา​เล่า​ว่าที่​ตน​วางยา​หาญ​กล้า​เพราะ​ถูก​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ รัตติกาล​ขอ​ให้​แม​รี่​เล่า​เรื่อง​ปิ่น​ปัก​ผม แม​รี่​รีบ​รับปาก​แล้ว​เล่า​เป็น​คุ้ง​เป็น​แคว​ว่า

“หลังจาก​ที่​พวก​มัน​สิง​พี่​ใช้​ให้​ฆ่า​คุณ​พ่อ​แล้ว มัน​ก็​จับ​พี่​ไป​ที่​คฤหาสน์​ของ​พวก​มัน พี่​กำลัง​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ค่ำ​ของ​พวก​มัน พี่​ก็​เลย​ต้องหา​ทาง​หนี โชค​ดี​ที่​พี่​ไป​เจอ​ปิ่น​อัน​นี้​เข้า พี่​ถึง​ได้​รู้​ว่า​ใช้​จัดการ​พวก​มัน​ได้​เลย​รอด​กลับ​มา”

หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ แต่​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​พวก​มัน​กลัว​ปิ่น​อัน​นี้​จริงๆ ตน​เคย​หนี​จาก​ที่​นั่น​มา​ได้​เพราะ​ปิ่น​อัน​นี้​มา​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ยืนยัน​อีก​คน​ทั้ง​ยัง​รับรอง​ว่า​แม​รี่​คง​ไม่ได้​โกหก​เรื่อง​นี้

“ค่ะ” แม​รี่​ดีใจ​ชู​นิ้ว​ขึ้น “ด้วย​เกียรติ​ของ​เนตร​นารี พี่​แมร์​ ไม่​มี​ส​ตรอเบอ​รี่​แน่ นอกจาก​นี้​พี่​แมร์​ยัง​ได้ยิน​พวก​มัน​คุย​กัน​เรื่อง​เก็บ​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่​คฤหาสน์​อีก ถ้า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ปิ่น​นี้​ไป​จัดการ​พวก​มัน​ รับรอง​ว่า​น้อง​รติ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​แน่นอน”

หาญ​กล้า​ยัง​ไม่​ไว้ใจ​แม​รี่​นัก​แต่​ท่าที​อ่อน​ลง​มาก ทำให้​แม​รี่​เห็น​ผลสำเร็จ​อยู่​รำไร แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​แต่​พอ​ตะวัน​ฉาย​เหลือบ​มอง​เธอ​ก็​บีบน้ำตา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​เดิน​ตาม​ไป​คุย​กับ​หาญ​กล้า​จน​เขา​บอก​รัตติกาล​ว่า

“ถ้า​พ่อ​สามารถ​ช่วย​ให้​ลูก​พ่อ​พ้น​จาก​เวร​กรรม​ของ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​ได้ จะ​ให้​พ่อ​ตก​นรก​ไม่ได้​ผุด​ไม่ได้​เกิด​พ่อ​ก็​ยอม”

รัต​ติ​กาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ ตะวัน​ฉาย​ช่วย​พูด​ให้​ความ​มั่นใจ​ว่า

“ดวง​มหา​อุ​จของ​ผม​บวก​กับ​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​พวก​มัน​กลัว รับรอง​เลย​ครับ​ว่า​ผม​จะ​พา​รติ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​แน่นอน”

“ถ้า​เป็น​แก ฉัน​ก็​ไว้ใจ” หาญ​กล้า​เอ่ย​แล้ว​หาย​วับ​ไป



แม​รี่​มา​แอบ​ฟัง​อยู่ เธอ​ยิ้ม​ร้าย​เมื่อ​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​แผน​ของ​ตัว​เอง จาก​นั้น​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​หลวง​บวร–​สงคราม คุย​อวด​ผล​งาน​แล้ว​ก็​อ้อมแอ้ม​ขอ​สินน้ำใจ หลวง​บวรฯ​จึง​ให้​กระทง​เข้าไป​หยิบ​หีบ​ออก​มา​ใบ​หนึ่ง ใน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง

แม​รี่​ดีใจ​มาก​หยิบ​ชิ้น​โน้น​ชิ้น​นี้​ขึ้น​มา​ดู​บอก​ว่า​ของ​แท้​ทั้งนั้น​เลย

“แก้ว​แหวน​เงิน​ทองใน​นั้น​จะ​เป็น​ของ​แก​ทั้งหมด​แน่ ข้า​สัญญา แต่​แก​จะ​ได้​ทั้งหมด​ไป​ก็​ต่อ​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ตาย​ด้วย​น้ำมือ​ข้า​แล้ว​เท่านั้น” หลวง​บวร​สงคราม​บอก​ย้ำ​ด้วย​สีหน้า​ร้ายกาจ

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ​เมื่อ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ปล่อย​ผี​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า​ออก​มา​แล้ว แต่​ยัง​ทำ​ปากแข็ง​วาง​ฟอร์ม​ต่อหน้า​บอย​ฮ่ะกับ​คิตตี้​และ​สมชาย​ว่า คน​อย่าง​ตน​ไม่​มี​ทาง​ยอม​ให้​ผี​ไอ้​เฒ่า​มา​หลอก​ซ้ำๆซากๆหรอก ภัท​รา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​มีเสียง​ของ​ตก​แตก​ดัง​เพล้ง คิต​ตี้​กับ​สมชาย​ผวา​กอด​กัน​กลม หัน​มอง​คุณหญิง​ปรากฏ​ว่า​เปิด​แน่​บ​ไป​แล้ว

ภัท​รา​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​ห้อง​พระ ยัง​ไม่ทัน​ถึง​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​ออก​มา​ขวาง ภั​ทราย​ก​มือ​ไหว้​ปลกๆอ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​อยาก​ได้​อะไร​อยาก​กิน​อะไร​จะ​ทำบุญ​ไป​ให้

หาญ​กล้า​เดิน​เข้าหา​ทั้ง​ขู่​ทั้ง​หลอกหลอน​ว่า​คิด​จะ​กำจัด​ตน​ไม่​ง่าย​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เรา​ก็​ต้อง​จอง​เวร​กัน​ไป​ทั้ง​ชาติ​นี้​และ​ชาติ​หน้า หาญ​กล้า​หลอกหลอน​จน​ภัท​รา​ร้อง​กรี๊ดๆแล้ว​หมด​สติ​ไป เขา​หัวเราะ​สะใจ​ก่อน​หาย​ไป

เวลา​เดียวกัน ตะวัน​รอน​ไป​หา​หนู​ดี​ที่​บ้าน​เพื่อ​จะ​ขอโทษ​ที่​เอา​กระ​ทะ​ฟาด​เมื่อ​คืน หนู​ดี​ยัง​ไม่​หาย​แค้น​ไล่​ทุบตี​กระ​ทั่ง​บีบ​คอ​จน​ตะวัน​รอน​หน้า​แดง​แต่​ไม่​สู้ หนู​ดี​คว้า​มีด​ปอก​ผล​ไม้​มา​ทำท่า​จะ​แทง ถูก​รัตติกาล​มา​ยึดมือ​ตรึง​ไว้​กลาง​อากาศ​แต่​เธอ​ไม่​ปรากฏ​ตัว​ให้​ใคร​เห็น

“คุณ​รติ...นั่น​คุณ​ใช่​ไหม” ตะวัน​รอน​ถาม หนู​ดี​จึง​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ปล่อย​ออก​มา​แล้ว ​เท่านั้น​เอง เธอ​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​หนี ถูก​รัตติกาล​ขัด​ขา​จน​หัว​ทิ่ม​ไป​กระแทก​เสา เลย​ด่า​กราด​ส่งเดช​ไป​รอบ​ตัว​ว่า

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​นัง​รติ คิด​ว่า​แก​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ฉัน​ได้​ตลอด​เหรอ แน่​จริง​ก็​โผล่​มา​ตบ​กัน​ซึ่งๆหน้า​เลย​สิ” ร้อง​ท้า​พลาง​ตั้ง​การ์ด​พร้อม​สู้ ชก​ออก​ไป​รอบ​ตัว​วืด...วืด...

สุดท้าย​เหวี่ยง​สุด​แรง​วืด​ไป​ชน​เอา​เสา​เข้า​เต็มๆ หนู​ดี​ร้อง​เสียงหลง รัตติกาล​จิก​ผม​ขึ้น​มา​บอก​ว่า​วัน​นี้​จะ​มา​คิด​บัญชี​ที่​เธอ​เอา​ตน​กับ​พ่อ​ไป​แช่​แข็ง ​ยกมือ​ขึ้น​จะ​ตบ ตะวัน​รอน​รีบ​เข้า​มา​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ทำ​อะไร​หนู​ดี​เลย รัตติกาล​บอก​ว่า​ต้อง​สั่งสอน​เสีย​บ้าง​ต่อ​ไป​จะ​ได้​ไม่​กล้า​มา​ยุ่ง​กับ​ตน​อีก

“ผม​ทราบ​ครับ​ว่า​คุณ​หนู​ดี​ทำ​ไม่​ดี​ไว้​กับ​คุณ แต่​พี่​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​ให้​คุณ​เพราะ​ต้องการ​ให้​คุณ​ได้​บุญ​กุศล​ไม่​ใช่​ให้​คุณ​เอา​มา​ใช้​ทำ​บาป”

รัตติกาล​นิ่ง​ไป​อึดใจ​ ลด​มือ​ลง บอก​หนู​ดี​ก่อน​หาย​วับ​ไป​ว่า

“เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง”

พอ​รัตติกาล​หาย​วับ​ไป หนู​ดี​ก็​เข่า​อ่อน​ดี​แต่​ตะวัน​รอน​มา​ประคอง​ไว้​ทัน ​เขา​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​จน​หนู​ดี​ชะงัก​ไป​นิดหนึ่ง​กับ​สายตา​คู่​นั้น

ฝ่าย​รัตติกาล​ลิ่ว​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​เขา​โผล่​พรวด​ไป​โดย​ไม่ทัน​ตั้งตัว​กลับ​ตกใจ​นึก​ว่า​เจอ​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ผี​ยัง​จะ​กลัว​ผีอีก​หรือ

“หยุด​นะ...ฉัน​ยัง​ไม่​ตาย วิญญาณ​ฉัน​แค่​ออก​จาก​ร่าง​เฉยๆ”

“แล้ว​ถ้า​ฉัน​ปฏิเสธ​ไม่​ช่วย​จัดการ​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​เธอ คิด​ว่า​เธอ​จะ​มี​โอกาส​ได้​กลับ​เข้า​ร่าง​เป็น​คน​เหมือน​เดิม​อีก​หรือ” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ฉุนๆ ถูก​รัตติกาล​หา​ว่า​ไม่ทัน​ไร​ก็​ทวง​บุญคุณ​กัน​แล้ว ยกมือ​ตบ​เขา​แต่​วืด​จน​ตัว​เอง​งง “ไม่​ต้อง​ตกใจ​หรอก วัน​นี้​ฉัน​งด​ทำบุญ​ให้​เธอ เพราะ​ไอ้​รอน​เพิ่ง​โทร.​มา​บอก​ว่า​เธอ​ไป​เล่น​งาน​หนู​ดี​มา”

รัตติกาล​มี​เหตุผล​ว่า​ถ้า​ตน​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​หนู​ดี​ก็​จะ​มา​รังควาน​ตน​ไม่​เลิก ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ตน​ก็​จะ​เลิก​ทำบุญ​ให้​เธอ​อย่าง​ถาวร ​ดู​ซิ​ว่า​ยัง​จะ​สวย​สยอง​ได้​อีก​ไหม

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​รัตติกาล​ก็​สิ้น​พยศ​อ้าง​ว่า​เขา​เป็น​สามี​จะ​มา​ทำ​กับ​ตน​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ ตะวัน​ฉาย​เลย​ขู่​ว่า​ถ้า​รับ​ตน​เป็น​สามี​คืน​นี้​ก็จะ​ทำ​หน้าที่​สามี​เสียที คืน​นี้​จะ​นอน​คอย รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​จะ​เข้าไป​ทุบ​แต่​ร่าง​ตัว​เอง​กลับ​ค่อยๆจาง​ลง เธอ​สั่ง​ก่อน​ร่าง​หาย​ไป​ว่า “ทำบุญ​ให้​ฉัน​เดี๋ยวนี้​นะ​นาย​ตะวัน...”

แม​รี่​เข้า​มา​พอดี เธอ​มา​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​จัดการ​ผี​คุณ​หลวง ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​โผล่​มา​เล่น​งาน​พวก​เรา ตะวัน​ฉาย​ขอ​เวลา​จัดการ​กับ​นิสัย​เสีย​ของ​รัตติกาล​ก่อน แม​รี่​เตือน​ว่า​อย่า​ให้​รอ​นาน

“เรา​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว​อยู่ มัน​ไม่​กล้า​หรอก​ครับ​พี่​แมร์” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​มั่นใจ

ooooooo

หนู​ดี​ได้​รับ​การ​ดูแล​อย่าง​ดี​จาก​ตะวัน​รอน​ จน​เมื่อ​เขา​ไป​แล้ว​เธอ​ก็​อด​หวั่น​ไหว​ไม่ได้ ​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​รัตติกาลที่​ว่า “เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ​ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง” ก็​ยิ่ง​รู้สึก​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​มาก​ขึ้น


แต่​ก่อน​ที่​จะ​อารมณ์​เคลิ้ม​ไป​กว่า​นั้น เธอ​เรียก​ประ​ไพ​ให้​โทรศัพท์​หา​พ่อ​เดี๋ยวนี้ เธอ​คุย​กับ​พ่อ​ให้​เร่งรัด​หนี้สิน​ของ​ภัท​รา​ฐาน​ที่​ให้​ลูก​ชาย​ปล่อย​วิญญาณ​รัตติกาล​มา​หลอกหลอน​ตน

ภัท​รา​แทบ​ช็อก​เมื่อ​เห็น​ตัวเลข​หนี้​พร้อม​ดอกเบี้ย​ที่​หนู​ดี​ยื่น​ให้​ดู ขอร้อง​ว่า​อย่า​เพิ่ง​เร่ง​รัด​เลย​ขอ​เวลา​อีก​หน่อย หนู​ดี​ไม่​แยแส​สะบัด​หน้า​จะ​กลับ​ไป ภัท​รา​เครียด​จัด​นิ่ง​คิด​ครู่​หนึ่ง​ก็​อุทาน​อย่าง​ดีใจ

“รู้​แล้ว...บวชชี...ใช่​แล้ว...”

พอ​หนู​ดี​ชะงัก ภัท​รา​ก็​รีบ​เข้าไป​บอก​ว่า​ตน​รู้​แล้ว​ว่าจะ​จัดการ​กับ​ผี​รัตติกาล​ยัง​ไง​ รับรอง​ว่า​สถานการณ์​จะ​ต้อง​พลิกผัน​เรา​จะ​ต้อง​กลับ​มา​เป็น​นางเอก​ผู้​ใจบุญ หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ไม่แน่ใจ​ว่า​หมายความ​ว่า​ไง

“ถ้า​หนู​ดี​เชื่อ​ป้า ใจเย็นๆแล้ว​อดทน​รอ​อีก​สักนิด ป้ารับรอง​ค่ะ​ว่า​จะ​ช่วย​กัน​กำจัด​ผี​นัง​รติ​ให้​พ้น​ไป​จาก​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย​ได้​แน่นอน”

หนู​ดี​ชะงัก​มอง​หน้า​ภัท​รา​อย่าง​สนใจ

ooooooo

หลังจาก​ขู่​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไม่​ทำบุญ​ให้​เธอ​อีกแล้ว แต่​พอ​ตก​กลางคืน​ยิ่ง​ใกล้​เที่ยง​คืน​ซึ่ง​เป็น​เวลา​เกิด​ของ​รัตติกาล​ถ้า​เธอ​ไม่ได้​รับ​บุญ​เพิ่ม​ก็​ต้อง​ลำบาก​แน่ๆ ตะวันฉาย​ก็​รอ​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ

ฝ่าย​รัตติกาล​ก็​ทิฐิ​ไม่​ยอม​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย จน​หาญกล้า​เตือน​ลูก​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“ลูก​อาจจะ​ไม่​อยาก​ฟัง​ไอ้​หมอ​นั่น แต่​ฟัง​พ่อ​บ้าง​ก็ดี นะ​ลูก การ​ที่​รติ​ต้อง​มา​เป็น​แบบ​นี้​จะ​ไป​โทษ​ว่า​เป็น​เพราะ​กรรม​เก่า​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​อย่าง​เดียว​ก็​ไม่​ถูก ถ้า​ชาติ​นี้​รติ​หมั่นขยัน​ทำบุญ​เยอะๆ ลดละ​นิสัย​ที่​ทำให้​คน​อื่น​ไม่​ชอบ​เรา​ลง​บ้าง บางที​รติ​อาจจะ​ไม่​ต้อง​ลำบาก​แบบ​นี้”

พอ​เห็น​ลูก​นิ่ง​ไม่​เถียง หาญ​กล้า​หว่านล้อม​ว่า

“คิด​ดู​นะ​รติ ถ้า​ไม่​มี​ตะวัน​ฉาย​สัก​คน ป่านนี้​ลูก​จะ​เป็น​ยัง​ไง ลำพัง​พ่อ​ก็​เป็น​แค่​ผี​ธรรมดา​ ถ้า​ลูก​ได้กลับคืน​ร่าง​เป็น​คน พ่อ​คง​ทำ​หน้าที่​พ่อ​ดูแล​ลูก​ไม่ได้​อีก...ถ้า​รติ​ได้​กลับ​เป็น​คน​อีก​ครั้ง และ​ได้​เริ่ม​ชีวิต​ใหม่​ที่​ดี​กว่า​เดิม​พ่อ​ก็​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​สบายใจ เพราะ​มี​คน​ที่รัก​ลูก​ได้​เท่ากับ​พ่อ”

ooooooo


รุ่ง​ขึ้น ตะวัน​ฉาย​ทน​ไม่ได้​ไป​ทำบุญ​ที่​วัด ถูก​พิชญ์แซว​ว่า ตกลง​เมื่อ​คืน​คอย​รัตติกาล​เก้อ​ใช่​ไหม​ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​ไม่ได้​คอย​แต่​ทำ​งาน​อยู่​จน​ดึก พิชญ์​เลย​ถาม​ดักคอ​ว่า

“ถาม​หน่อย ไหน​แก​บอก​ว่า​จะ​ดัด​นิสัย​คุณ​รติ แล้ว​ทำไม​วัน​นี้​ถึง​ได้​โผล่​มา​ทำบุญ​แต่​เช้า...อด​คิดถึง​คุณ​รติ​ไม่​ไหว​ล่ะ​สิ​ ฮ่าๆๆๆ”

ตะวัน​ฉาย​เขิน​เลย​เอา​นิ้ว​จิ้ม​ตา​พิชญ์​จน​ร้อง​จ๊าก ทันใดนั้น​เอง​เณร​เปี๊ยก​เข้า​มา​ทัก​ว่า

“มา​ทำบุญ​ให้​โยม​พี่​รติ​เหรอ​จ๊ะ​โยม​พี่”

จาก​นั้น​ก็​พา​กัน​เข้าไป​ถวาย​สังฆทาน​แล้ว​ให้​เณร​สวด​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​รติ ตะวัน​ฉาย​กรวดน้ำ​เสร็จ​เณร​บอก​ว่า​ป่านนี้​โยมพี่​รติ​คง​ได้​รับ​บุญ​แล้ว โยม​พี่​กลับ​ไป​ก็คง​จะ​ได้​เจอ​กัน

ตะวัน​ฉาย​ทัก​ว่า​วัน​นี้​ดู​เณร​นิ่ง​ขึ้น เณร​ตอบ​สีหน้า​ขรึมๆว่า

“ช่วง​นี้​เณร​ไม่ค่อย​อยาก​ซน​เพราะ​เณร​อยาก​ทำตัวดีๆ

ให้​หลวง​ตา​ชื่น​ใจ​บ้าง อยาก​ให้​หลวง​ตา​หาย​ไวๆ”

พอดี​พระพี่เลี้ยง​มา​ตาม​บอก​ว่า​หลวง​ตา​อยาก​ให้​ไปหา​ที่​โรงพยาบาล ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ว่า

“ผม​ว่า​เณร​รีบ​ไป​เถอะ​ครับ หลวง​ตา​คง​จะ​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​เณร​ถึง​ต้องการ​ให้​มา​ตาม”

ooooooo

พอ​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​กรวดน้ำ​ไป​ให้ รัตติกาล​ก็​มี​แรง​ขึ้น​มา​ทันที พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า

“โธ่​เอ๊ย...นึก​ว่า​จะ​แน่ อด​คิดถึง​ฉัน​ไม่ได้​น่ะ​สิ”

พอ​มี​แรง​ก็​ลิ่ว​ไป​ที่​บ้าน​เขา เจอ​คิตตี้​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง​อยู่​ก็​เอาเรื่อง​ทันที​ที่​คิตตี้​ทำตัว​เป็น​นกสองหัว​หลอก​ตน คิตตี้​ตกใจ​แทบ​ช็อก​อ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​ตน​กลัว​แล้ว รัตติกาล​แยกเขี้ยว​ร้อง​แฮ่...เข้าใส่ คิตตี้​ร้อง​ลั่น วิ่ง​จู๊ด​ออก​จาก​ห้อง​ไป

รัตติกาล​หัวเราะ​ชอบใจ พอดี​หาญ​กล้า​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​ตำหนิ​ว่า​ไหน​รับปาก​พ่อ​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​อีก เธอ​บอก​ว่า​ก็​แค่​ขำๆ แก้​เซ็ง​เท่านั้น พลัน​เธอ​ก็​รับ​รู้​ได้​ด้วย​จิต​บอก​พ่อ​ว่า​มี​คน​มา​หา

หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ใคร เธอ​ยิ้ม​ร้าย​ขณะ​บอก​พ่อ​ว่า “โจทก์​เรา​ไง​คะ”

ooooooo

ที่​หน้า​บ้าน​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​นุ่ง​ขาว​ห่ม​ขาว​เดิน​อย่าง​สำรวม​เข้า​มา​ใน​บ้าน​มีเสียง​ระฆัง​ดัง​หง่าง​เห​ง่ง​แว่ว​มา​ด้วย ภัท​รามา​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​จะ​มา​อยู่​ด้วย ตน​มา​อย่าง​สันติ​ธรรม เอา​บุญ​เอา​กุศล​มา​เผื่อแผ่​ให้​ลูกสะใภ้​กับ​พ่อตา​ของ​เขา จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​สงบ​สุข ได้​เป็น​ครอบครัว​ที่​อบอุ่น​เสียที

ตะวัน​ฉาย​ยอม​ให้​แม่​กับ​หนู​ดี​มา​อยู่​ด้วย ยัง​ความ​ไม่​พอใจ​แก่​รัตติกาล​มาก เธอ​ประกาศ​ไม่​อนุญาต​ให้​แม่​เขา​มา​อยู่ร่วม​ชายคา​เดียว​กับ​ตน คน​อย่าง​ตน​เจ็บ​แล้ว​จำ บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“แม่​นาย​คิด​จะ​ขัง​ลืม​ฉัน เพราะฉะนั้น ​ไม่​มี​ทาง​หรอก​ที่​จะ​มา​ดี​จน​น่า​ใจหาย​แค่​ไม่ทัน​ข้าม​วัน”

“ก็​เพราะ​คุณ​คิด​อยู่​แค่​เจ็บ​แล้ว​จำ ใคร​ร้าย​มา​ฉัน​ร้าย​ตอบ ใคร​พูด​ไม่​เข้า​หู​ฉัน​ต้อง​วี​น ชีวิต​คุณ​ถึง​ไม่​มี​ใคร​รัก​คุณ​จริง​สัก​คน​ไง รัตติกาล...”

“เ​พี​ยะ!” รัตติกาล​ตบ​หน้า​เขา​ฉาด​ใหญ่​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​ตน​ไม่ได้​อยาก​ให้​คน​อื่น​มา​รัก​สัก​หน่อย​  ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​สมควร​ที่​เธอ​จะ​อยู่​คน​เดียว​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ก็​เหมาะสม​ที่สุด​แล้ว

รัตติกาล​โวยวาย​ว่า​เขา​ผิด​สัญญา​เพราะ​เคย​รับปาก​ว่า​จะ​ช่วย​ตน ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​ผิด​สัญญา​รับรอง​ว่า​ช่วย​แน่ แต่ “ต้อง​หลังจาก​ที่​คุณ​พิสูจน์​ตัว​เอง​ก่อน​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ดี​ได้ ผม​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย”

พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ออก​จาก​ห้อง​ไป​อย่าง​ไม่​แยแส รัตติกาล​เต้น​เร่าๆ พูด​อาฆาต​ว่า​ต้อง​เจอ​ดี​แน่ๆ

ไว​เท่า​ความ​คิด รัตติกาล​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​จน​เขา​เดิน​เป๋​ไป​เป๋​มา เขา​บอก​ให้​ลง​จาก​หลัง​ตน​เดี๋ยวนี้ รัตติกาล​ไม่​ยอม​ลง​จนกว่า​เขา​จะ​พา​ตน​ไป​เข้า​ร่าง ตะวัน​ฉาย​ยืนกราน​ไม่​ช่วย​จนกว่า​เธอ​จะ​เปลี่ยน​เป็น​คน​ดีแล้ว​เท่านั้น

“ไอ้​บ้า...ฉัน​เป็น​คน​ดี​กว่า​นาย​เยอะ นี่แน่ะๆ” รัตติกาล​ขย่ม​สุด​แรง​จน​ตะวัน​ฉาย​ล้ม​ลง  ตัว​เธอ​ที่​อยู่​บน​หลัง​ล้ม​ลงไป​ด้วย​แต่​ตัว​เอง​กลับ​ทับ​อยู่​บน​ตัว​เขา ซ้ำ​หน้า​ต่อหน้า​จ่อ​กัน​จน​จมูก​เกือบ​ชน​กัน

ลม​หายใจ​ผ่า​วๆของ​กันและกัน ทำเอา​ทั้ง​คู่​ต่าง​มอง​กัน​นิ่ง​อึ้ง ใจ​หวิว กำลัง​จะ​เคลิ้ม​เสียง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่​เดิน​เข้า​มา​เห็น​วี้ดว้าย​ขึ้น จน​ทั้ง​คู่​ตกใจ​ผละ​จาก​กัน

หนู​ดี​ตีโพยตีพาย​ทน​ดู​ไม่ได้ ภัท​รา​ขอ​ให้​ใจเย็นๆจำ​คำ​บาทหลวง​ปีเตอร์​บอก​ได้​ไหม

“จำ​ได้​ค่ะ ถ้า​เรา​ทำลาย​ร่าง​ของ​นัง​รติ​ได้ วิญญาณ​มัน​ก็​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ไม่ได้​อีก” หนู​ดี​จำ​แม่น

“ถูกต้อง​จ้ะ ตอน​นี้​เรา​ถึง​ต้อง​ปล่อย​ให้​นัง​รติ​ออดอ้อน​ออเซาะ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ก่อน พอ​มัน​ตายใจ​เมื่อ​ไหร่ มัน​จะ​ไม่​มี​ทาง​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​อีก ถึง​เวลา​นั้น​ป้า​สัญญา​ว่า​ป้า​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​หนู​ดี​กับ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ให้​เป็น​ทอ​ล์​กอ​อฟ​เดอะ​ทาวน์​เลย”

ฟัง​แล้ว​ภัท​รา​ก็​ยิ้ม​หวาน​อย่าง​มี​ความ​หวัง​กับ​ภัท​รา​ที่​หัวเราะ​หึๆใน​ลำ​คอ

ooooooo

กลับ​จาก​ไป​กราบ​หลวง​ตา​ที่​โรงพยาบาล​แล้ว เณร​เปี๊ยก​เปลี่ยนแปลง​ไป​อย่าง​มาก เข้า​โบสถ์​ตั้งใจ​สวด​มนต์​ให้​หลวง​ตา​จริงจัง เพราะ​หมอบ​อก​ว่า​หลวง​ตา​ต้อง​อยู่​โรงพยาบาล​อีก​นาน ไม่​รู้​ว่า​จะ​กลับ​วัด​ได้​อีก​เมื่อ​ไหร่

พิชญ์​ทัก​ตำรา​สวด​มนต์​ว่า​เหมือน​ของหลวง​ตา​เลย

“ใช่จ้ะ หลวง​ตา​ให้​เณร​มา​และ​กำชับ​ว่า​เณร​ต้อง​ท่องจำ​ให้​หมด​ให้​ได้​ยิ่ง​เร็ว​เท่า​ไหร่​ยิ่ง​ดี”

พิชญ์​เลย​ไม่​รบกวน​ไหว้​ลา​เณร​แล้ว​ออก​จาก​โบสถ์​ไป พอ​เณร​เปิด​ตำรา​ออก​ก็​สะดุ้ง​เมื่อ​มี​แสง​เรืองรอง​ส่อง​กระทบ​หน้า เณร​ตกใจ​รีบ​ปิด​ตำรา​แล้ว​คลาน​ไป​ตั้ง​หลัก​สีหน้า​หวาดๆงงๆ

เวลา​เดียวกัน หลวง​บวร​สงคราม​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​เมื่อ​ดื่ม​เลือด​จาก​เหยื่อ​สาว​จน​ตาย​คา​มือ​แล้ว​หัน​ขวับ​นิ่ว​หน้า​เหมือน​ได้​รับ​รู้​ถึง​พลัง​ที่​กล้า​แกร่ง​บาง​อย่าง กระทง​ถาม​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“มี​พลัง​บาง​อย่าง​ที่​มัน​กล้า​แกร่ง​เกิน​กว่า​พลัง​ของ​ข้า ข้า​รู้สึก​ถึง​มัน​ได้” พูด​แล้ว​เห็น​กระทง​ทำ​หน้า​งงๆ คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​พูด​ตรง​หน้า​กระทง​ว่า “ผู้​มี​บุญ​ที่​จะ​ควบคุม​พลัง​นั้น​กำลัง​ถือ​กำเนิด​ขึ้น​มา​แล้ว ข้า​จะ​ปล่อย​ให้​มัน​มา​ทำลาย​ข้า​ไม่ได้​เด็ดขาด”

“ถ้า​มี​คน​ที่​สามารถ​ทำ​แบบ​นั้น​ได้ มัน​เป็น​ใคร​หรือ​เจ้า​คะ” กระทง​ถาม คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​ได้​แต่​นิ่ง​สีหน้า​ร้ายกาจ​อาฆาต​แค้น

ที่แท้ ผู้​มี​บุญ​นั้น​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง เณร​มุมานะ​เปิด​ตำรา​อีก​ครั้ง​แม้​จะ​มี​แสง​สี​ทอง​อร่าม​ส่อง​กระทบ​ใบหน้า​แต่​เณร​ก็​ไม่​หวั่นไหว ยกมือ​พนม​กราบ​ตำรา​อย่าง​ตั้งใจ

“ผม​สัญญา​ครับ​หลวง​ตา ผม​จะ​ตั้งใจ​ศึกษา​เล่าเรียน​พระธรรม โต​ขึ้น​ผม​จะ​ได้​เป็น​พระ​ที่​น่า​เคารพ​นับถือ และ​ช่วย​ปลดทุกข์​ให้​กับ​สรรพ​สัตว์​ทั้งหลาย”

ตั้ง​ปณิธาน​แล้ว เณร​ตั้ง​จิต​แน่วแน่​จน​แสง​สี​ทอง​อร่าม​นั้น​ค่อยๆจาง​ลง เณร​จึง​เปิด​ตำรา​อ่าน​อย่าง​มี​สมาธิ​แน่วแน่

คืน​นี้​ แม​รี่​อยู่​ใน​ชุด​วาบ​หวิว​เตรียม​นอน จู่ๆก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​บุก​เข้า​มา​จับ​ตัว​ไป บอก​ว่า​คุณ​หลวง​มี​เรื่อง​จะ​คุย​ด้วย แม​รี่​ถูก​จับ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา หลวง​บวร​สงคราม​สั่ง​ให้​แม​รี่​จับตา​ดู​เณร​เ​ปี๊ยก​ให้​ดี แม​รี่​รับปาก​แต่​ถาม​เรื่อง​สินน้ำใจ​เพราะ​งาน​นี้​นอกเหนือ​จาก​งาน​ที่​ตกลง​กัน​ไว้

“สันดาน​โลภ​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด​ของ​แก พวก​ข้า​รู้​ดี แก​จะ​ไ​ด้​มากก​ว่าที่​แก​คิด​เอา​ไว้เยอะ...​หึๆๆ”

“งั้น​ก็​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​เลย​ค่ะ แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​สบาย​แฮร์​อยู่​แล้ว” แม​รี่​หน้าบาน​อารมณ์​ดี

ooooooo
ตอนที่ 11


เพราะ​เมื่อ​วาน​ถูก​รัตติกาล​ขี่​หลัง​ขย่ม​เสีย​จน​ปวด​เมื่อย วัน​นี้ ตะวัน​ฉาย​จึง​ให้​สมชาย​ช่วย​นวด​ให้ ตะวัน​ฉาย​สบาย​ตัว​ส่วน​สมชาย​สบาย​อารมณ์​กับ​การ​ได้​สัมผัส​กับ​เจ้านาย​หนุ่ม​หล่อ​นวด​ไป​เคลิ้ม​ไป

ทันใด​ก็​ต้อง​สะดุ้ง เมื่อ​รัตติกาล​พรวด​เข้า​มา​ดึง​สมชาย​ออก หา​ว่า​คิด​จะ​ยั่ว​อารมณ์​สามี​ตน

เขี่ย​สมชาย​กระเด็น​ไป​แล้ว รัตติกาล​สวมรอย​ขึ้น​คร่อม​นวด​แทน แต่​เป็น​การ​นวด​แบบ​ทุบ​อั้กๆ ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น ลุก​พรวด​ขึ้น​เห็น​เป็น​รัตติกาล​ก็​เปิดฉาก​ปะทะ​คารม​กัน​ตามเคย เขา​ถาม​ว่า​จะ​จอง​เวร​กัน​ไป​ถึง​ไหน

“ก็​จนกว่า​นาย​จะ​ช่วย​ให้​ฉัน​กลับ​เข้า​ร่าง​ไง” รัตติกาล​ยื่น​คำขาด ครั้น​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เธอ​ต้อง​พิสูจน์​ตัว​เอง​ให้​ได้​ก่อน​ว่า​จะ​เป็น​รติ​คน​ใหม่ ก็​ถูก​สวน​ทันควัน​ว่า “นาย​ไม่​ใช่​พ่อ​ฉัน ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ชี้​นิ้ว​สั่ง​ให้​ฉัน​เป็น​โน่น​เป็น​นี่”

ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​เป็น​สามี เธอ​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น​ว่า​เวลา​นี้​เป็น​ยุค​ออนไลน์ สามี​ไม่​ใช่​ช้าง​เท้า​หน้า​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว ถูก​ตะวัน​ฉาย​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​อย่าง​เธอ​มัน​ต้อง​ใช้​วิธี​แบบ​โบราณ​ถึง​จะ​เอาอยู่

“หึ! ฉัน​ต้อง​อ้อนวอน​นาย​ใช่​ไหม​นาย​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย” รัตติกาล​ถาม​อย่าง​เจ็บใจ

“ทำ​ดี​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก​ที่​จะ​ทำ​หรอก​รติ แต่​อย่า​มา​แอ็กติ้ง​ให้​ดู​เด็ดขาด เพราะ​แอ็กติ้ง​เธอ...หึๆ...เด็ก​อนุบาล​ก็​ดู​ออก”

“นี่​นาย!! ก็ได้ ชีวิต​ฉัน​มัน​เฮงซวย​เอง ที่​ต้อง​มา​หวัง​พึ่ง​คน​ที่​ฉัน​เหม็น​ขี้หน้า ถ้า​นาย​ไม่​อยาก​ช่วย​ก็​ไม่​ต้อง​ช่วย ฉัน​ยอม​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ไป​ตลอด​ก็ได้” รัตติกาล​พูด​กระแทก​ใส่​หน้า​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ทันที​ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ ไม่​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ทิฐิ​แรง​ถึง​ขนาด​นี้

ooooooo

ภัท​รา​วาง​แผน​ชวน​หนู​ดี​และ​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย​หมาย​จะ​สืบ​เรื่อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ว่า​อยู่​ที่ไหน ปรากฏ​ว่า​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​ผล​งาน​เลย พอ​ถูก​ภัท​รา​ดุ​ก็​ยอม​รับหน้า​จ๋อยๆว่า อยู่​กับ​ผี​แค่​ขยับ​นิดเดียว​ผี​รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ได้

“แบบ​นี้​เรา​ก็​ต้อง​ลงมือ​เอง” ภัท​รา​ตัดสินใจ แต่​ไม่ทัน​ขยับ หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ถาม​ว่า จับกลุ่ม​เปีย​แชร์​วาง​แผน​ชั่ว​กัน​อยู่​หรือ

หนู​ดี สมชาย และ​คิตตี้ แตก​หนี​กัน​กระเจิง แต่​ภัท​รา​ยัง​วาง​ฟอร์ม​ทำ​นิ่ง เล่น​บท​ใหม่ อ่อย​หาญ​กล้า ทำตัว​เป็น​นัก​สันติ​ธรรม​ต้องการ​มา​เป็น​กัลยาณมิตร​กับ​ลูกสะใภ้​ ทุก​คน​จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข

“เชอะ! เธอ​อาจจะ​หลอก​ลูก​ชาย​เธอ​ได้ แต่​เธอ​หลอก​ฉัน​ไม่ได้​หรอก” หาญ​กล้า​แสยะ​ยิ้ม​เข้าใส่​จน​ภัท​รา​เกือบ​เป็น​ลม ก็​พอดี​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา หาญ​กล้า​รีบ​ทำ​เป็น​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น ส่วน​ภัท​รา​วิ่ง​เข้าไป​หา​ลูก​ชาย​อย่าง​ขวัญ​กระเจิง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า “มี​อะไร​เหรอ​ครับ​แม่”

ภัท​รา​ฟ้อง​ว่า​ถูก​หาญ​กล้า​เล่น​งาน แต่​พอ​มอง​ไป เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​เขม็ง​ก็​เปลี่ยน​เสียง​เป็น​ว่า​ตน​กับ​พ่อตา​ของ​ลูก กำลัง​สนทนา​ธรรม​กัน​อยู่ ตอน​นี้​ตน​เข้าใจ​โลก​มาก​ขึ้น พ่อตา​ของ​ลูก​ก็​เหมือน​กัน เรา​เลย​คุย​สนุกสนาน​กัน​ใหญ่ พูด​แล้ว​ทำ​เป็น​ถาม​หาญ​กล้า​เสียงอ่อน​หวาน​ว่า “จริง​ไหม​จ๊ะ​พี่​หาญ”

หาญ​กล้า​ไม่​ตอบ แต่​หัน​ไป​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า มา​ตาม​ตน​มี​อะไร​หรือ ตะวัน​ฉาย​ขอ​ให้​ช่วย​หา​รัตติกาล​ให้ เพราะ​เธอ​หายตัว​ไป ตน​ตาม​หา​ก็​ไม่​เจอ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ทะเลาะ​กัน​อีก​หรือ

“นิดหน่อย​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ยอม​รับ เลย​ถูก​ภัท​รา​ตำหนิ​ว่า ชอบ​หาเรื่อง​รัตติกาล​อยู่​เรื่อย “ผม​เปล่า​นะ​ครับ​แม่ ผม​หวัง​ดี​กับ​รติ แต่​เขา​ไม่​เข้าใจ เรา​ก็​เลย​มี​ปาก​เสียง​กัน​นิดหน่อย”

ภัท​รา​ทำ​ที​ขอร้อง​หาญ​กล้า​ให้​ช่วย​ตาม​รัตติกาล​ให้​ที

ลูก​ชาย​ตน​อยาก​จะ​ขอโทษ​ลูก​สาว​เขา  ​หาญ​กล้า​รับปาก​จะ​ดู​ให้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน ภัท​รา​แอบ​ยิ้ม​สมใจ​ที่​เห็น​หาญ​กล้า​เพ่ง​จิต​ตาม​หา​วิญญาณ​ลูก​สาว

เมื่อ​รู้​จาก​หาญ​กล้า​ว่า​รัตติกาล​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​เก่า​ของ​แม่​ตัว​เอง ภัท​รา​ก็​ไป​เล่า​ให้​หนู​ดี​ฟัง​ว่า​ตน​รู้​ว่า​รัตติกาล​มายา​เก่ง แต่​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​ปั่นหัว​ลูก​ชาย​ตน​ได้​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เสีย ผี​กับ​คน​ก็​ไม่​มี​ทาง​ลงเอย​กัน​ได้

ฝ่าย​แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​จอม​งก​เจ้าเล่ห์​ของ​รัตติกาล กลับ​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ลิงโลด​ใจ หลังจาก​รับ​งาน​จาก​หลวง​บวร​สงคราม​แล้ว แมรี่​คิด​ว่า​เป็น​งานง่ายๆเพราะ​เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว คืน​นี้​จึง​ไป​แอบ​ดู​ที่​หน้า​โบสถ์ รู้สึก​ร้อน​จึง​คิด​จะ​ไป​แอบ​ดู​ที่​เย็น​สบาย​กว่า แต่​พอ​หัน​หลัง​จะ​เดิน​ไป​เท่านั้น​ก็​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​เกิด​แสง​เรืองรอง​จาก​ใน​โบสถ์

แม​รี่​หัน​ขวับ​จ้อง​ไป​ที่​ประตู​โบสถ์ พลัน​ก็​ตก​ใจ​เมื่อ​เห็น​ร่าง​เณร​เปี๊ยก​เรืองรอง​อร่าม​ไป​ทั้ง​ตัว​เดิน​ออก​มา​เหมือน​มี​พลัง​อัศจรรย์​ที่​ห่อ​หุ้ม​ตัว​เอา​ไว้

ooooooo

เพราะ​รู้​ว่า​ใน​ยาม​ที่​รัตติกาล​ไม่สบาย​ใจ ​เธอ​จะ​ไป​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน หาญ​กล้า​ไป​ที่​นั่น​เจอ​เธอ​จริงๆ เธอ​บอก​ว่า​เบื่อ​คน​เลย​อยาก​หนี​มา​อยู่​คน​เดียว แต่​แล้ว​เธอ​ก็​หงุดหงิด​เมื่อ​หาญ​กล้า​บอก​ว่า เท่า​ที่​ตน​คุย​กับ​ตะวัน​ฉาย​ก็​เห็น​ว่า​เขา​มี​เหตุผล​เหมือน​กัน ทำให้​รัตติกาล​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​พ่อ​เข้า​ข้าง​คน​อื่น

ระหว่าง​นั้น ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ด้อมๆมองๆ แอบ​ดู​แอบ​ฟัง หาญ​กล้า​เห็น​เข้า​ส่ง​สัญญาณ​ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย รัตติกาล​ถาม​พ่อ​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“อ๋อ...เปล่า​ไม่​มี​อะไร​ลูก แมลงวัน​น่ะ​มัน​บิน​วน​ไป​วน​มา พ่อ​ก็​เลย​ปัด​ไล่​มัน”

“พ่อ​เป็น​ผี​นะ​คะ แมลงวัน​ที่ไหน​มัน​จะ​บิน​มา​ตอม​ผี...” รัตติกาล​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน

ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​จาก​ตรง​นั้น แต่​ไป​แอบ​หยิบ​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​มา​อ่าน จึง​รู้​ว่า​ตั้งแต่​เด็ก​เธอ​ก็​มี​แวว​นัก​แสดง​จน​ได้​รับ​รางวัล​นัก​แสดง​ยอด​เยี่ยม​ตอน​อยู่​อนุบาล

รัตติกาล​โกรธ​ที่​เขา​มา​ละลาบละล้วง​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​ตน​ขู่​ว่า​ถ้า​อยาก​หาเรื่อง​ตาย​เดี๋ยว​จัด​ให้​ ว่า​แล้ว​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย​จน​หน้า​ดำ​หน้า​แดง เขา​พยายาม​บอก​ว่า​ไม่ได้​มา​หาเรื่อง​ตาย​แต่​มา​ขอโทษ

“สาย​ไป​แล้ว ฉัน​ไม่​ยก​โทษ​ให้​ไอ้​ผู้ชาย​ปาก​เสีย” รัตติกาล​บีบ​คอ​แน่น​เข้าไป​อีก ​จน​หาญ​กล้า​มา​ขอร้อง​ก็​ถูก​เธอ​เอ็ด “พ่อ​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง”

“แต่​นี่​พ่อ​ไม่​ยุ่ง​ไม่ได้ ถ้า​เขา​ตาย​ขึ้น​มา ใคร​จะ​ช่วย​รติ ลอง​คิด​ดู​ก่อน​สิ​ลูก”

นี่เอง​ทำให้​รัตติกาล​ยอม​ปล่อย​มือ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​อีก​แล้ว ​คราว​นี้​หาญ​กล้า​ไม่​ตาม​หาบ​อก​ว่า​คง​อยู่​แถ​วนี้​แหละ​ ตน​ช่วย​ได้​แค่​นี้​ขืน​ทำ​มาก​กว่า​นี้​เสีย​ฟอร์ม​พ่อตา​หมด​ ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ด้วย ตะวัน​ฉาย​เลยได้​แต่​ยืน​เซ็ง​อยู่​คน​เดียว

ooooooo

รัตติกาล​เดิน​ออก​ไป​ที่​ระเบียง​กระท่อม​ชม​เดือน​ยืน​บ่น​อุบอิบ​อย่าง​หัวเสีย ไม่​รู้​ว่า​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​และ​บอย​ฮ่ะ​ซุ่ม​ดู​อยู่ พวก​นั้น​ทำ​เสียง​ดัง​จน​รัต​ติ​กา​ลชะโงก​ดู​เห็น​กำลัง​พา​กัน​คลาน​จะ​หลบ​ไป​จาก​ตรง​นั้น เธอออก​ไป​ขวาง​ถาม​ภัท​รา​ว่า​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ ภัท​รา​อ้าง​ว่า​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย หนู​ดี​บอก​ว่า​พวก​ตน​มา​ปฏิบัติธรรม​เพื่อ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​เธอ เพราะ​ที่​นี่​เงียบ​สงบ​ดี

หาญ​กล้า​มา​เจอ​พอดี​เลย​แนะ​ว่า​ถ้า​มา​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์​จริง​ก็​เชิญ​ปัก​กลด​นอน​ใน​ป่า​นี้​แหละ​ จะ​ได้​รู้​ว่า​มา​ด้วย​สันติ​ธรรม​จริง​หรือ​เปล่า



ทั้ง​สาม​เลย​ต้อง​ตก​กระได​พลอย​โจน ไป​ปัก​กลด​ใน​ป่า​ ภัท​รา​โดน​ยุง​กัด​ก็​ถู​กบ​อย​ฮ่ะ​ช่วย​ตบ​เสีย​จน​เลือด​กบ​ปาก โดน​ภัท​รา​เล่น​งาน​เผ่น​หนี​แทบ​ไม่ทัน แต่​ภัท​รา​ไล่​ตาม​ไป​หมาย​เอา​คืนให้​ได้

ฝ่าย​หนู​ดี​จ้อง​จิก​ไป​ที่​กระท่อม​หมาย​กีดกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​ได้​อี๋อ๋อ​กับ​ตะวัน​ฉาย โดน​ยุง​กัด​ที่​แก้ม​ก็​ตบ​เ​พี​ยะ พลาง​หัน​ไป​มอง​ทาง​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ ปรากฏ​ว่า​หาย​ไป​กัน​หมด​แล้ว

ooooooo

จาก​การ​อ่าน​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เข้าใจ​ความ​เป็น​ตัว​ตน​ของ​เธอ​ที่​ทิฐิ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​อะไร​ง่ายๆ เขา​บอก​เธอ​ว่า

“ผม​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ยัง​ไง รติ​ก็​คือ​รติ ผม​รับปาก​ว่า​จะ​ไม่​บังคับ​ให้​คุณ​เปลี่ยน​นิสัย​แล้วแต่​มี​เรื่อง​นึง​ที่​ผม​ทน​ไม่ได้​จริงๆ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ขอ​ยุ่ง ไม่​งั้น​ผม​จะ​ไม่​ยอม​ช่วย​คุณ​เด็ดขาด” รัตติกาล​ถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร “ก็​เรื่อง​ฝีมือ​การ​แสดง​ห่วยๆของ​คุณ​ไง” ตะวัน​ฉาย​จงใจ​พูด​ให้​เธอ​ฮึด​ขึ้น​มา

ได้​ผล...รัตติกาล​รับ​ไม่ได้ เขา​จึง​ยก​เอา​คำ​วิจารณ์ของ​บรรดา นัก​วิจารณ์​การ​แสดง​มา​พูด​ให้​ฟัง แล้ว​กระทุ้ง​เธออีกว่า

“ผม​อ่าน​ดู​ใน​ไดอารี่ ทั้งๆที่​คุณ​รัก​อาชีพ​การ​แสดง แต่​กลับ​ไม่​เคย​คิด​พัฒนา​ฝีมือ​ตัว​เอง นี่​เป็น​โอกาส​ดีแล้ว​ที่​คุณ​จะ​ได้​กลับ​ไป​เป็น​รัตติกาล​ซุปเปอร์สตาร์​ที่​ทุก​คน​รอ”

“แล้ว​อย่าง​นาย​เนี่ย​นะ​จะ​ช่วย​ฉัน​ได้”

“คุณ​ก็​รู้​ว่า​ผม​จบ​มา​ทาง​นี้ ไม่​งั้น​คุณ​ไม่​เรียก​ผม​ว่า​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ​หรอก” ตะวัน​ฉาย​คุย​โว​แล้ว​บอก​เธอ​ว่า “การ​แสดง​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก คุณ​สามารถ​เป็น​นัก​แสดง​ที่​เก่ง​ได้ แค่​จำ​ไว้​ว่า​แสดง​คือ​ไม่​แสดง”

เมื่อ​รัตติกาล​สนใจ เขา​เสนอ​ว่า​จะ​กำหนด​บท​ให้​เธอ​แสดง​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ว่า เธอ​มี​ทักษะ​แค่​ไหน เมื่อ​รัต​ติ​กาล ​ท้า​ให้​จัด​มา​เลย ตะวัน​ฉาย​ลงมือ​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กำหนด​ให้​เธอ​เล่น​เป็น​คน​ตาบอด แต่​เธอ​เล่น​ได้​ไม่​เหมือน​คน​ตาบอด​พอ​ถูก​ติติง​ก็​อ้าง​ว่า ​ตน​ไม่​เคย​ตาบอด​จะ​ไป​รู้​ได้​ไง​ว่า​คน​ตาบอด​ต้อง​ทำ​ยัง​ไง

“จินตนาการ​ไง เธอ​ต้อง​มี​จินตนาการ ลอง​คิด เอาใจ​เขา​มา​ใส่ใจ​เรา ทิ้ง​ความ​เป็น​รติ​คน​เดิม​แล้ว​เปิด​ใจ​ยอม​เรียนรู้​ว่า​คน​อื่น​เขา​เป็น​ยัง​ไง”

พอ​ถูก​ติติง​เข้า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​จะ​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย ​แต่​แล้วจู่ๆร่าง​เธอ​ก็​ทะลุ​หาย​วับ​ไป ​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​แล้ว เธอ​บอก​ว่า​อยู่​ที่​เดียว​กับ​เขา​นี่แหละ ครั้น​ถาม​ว่า​เธอ​เข้า​สิง​ตน​หรือ​ รัตติกาล​ถาม​ว่าการ​ที่​ตน​อยู่​ตรง​นี้​เรียก​ว่า​สิง​อย่าง​นั้น​หรือ

รัตติกาล​หลอกล่อ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​อย่าง​นั้น สุดท้าย​บอก​เขา​ว่า ใจ​เขา​อยาก​พูด​อะไร อยาก​บอก​อะไร​ตนก็​ให้​พูด​มา​เลย  พอ​ตะวัน​ฉาย​อึกอัก​ท่าทาง​เขินๆ เธอ​เลย​เป็น​ฝ่าย​พูด​แทน​ใจ​เขา​ว่า

“นาย​เป็น​คน​ขี้​อาย จริงๆแล้ว​นาย...นาย​ชอบ​ฉัน ใจ​นาย​คิด​ยัง​ไง​กับ​ฉัน นาย​รู้​ดี...ตะวัน​ฉาย” พูด​แล้ว​จ้อง​ตา​เขา​ที่​อยู่​ใกล้​กัน​แค่​คืบ ตา​ต่อตา​มอง​กัน​นิ่ง​นาน...จน​เผลอ​ใจ​โน้ม​หน้าเข้า​จูบ​กัน​อย่าง​อ่อนโยน

ooooooo

บอย​ฮ่ะ​หนี​ภัท​รา​หัวซุกหัวซุน ไป​เจอ​หาญ​กล้า​ดัก​เล่น​งาน ขู่​บอย​ฮ่ะ​ถาม​ว่า​ภัท​รา​ใช้​ให้​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ บอย​ฮ่ะ​กลัว​จน​พลั้งปาก​บอก​ว่า มา​ทำ​ภารกิจ​สำคัญ

“ภารกิจ​สำคัญ​อะไร ถ้า​แก​ไม่​บอก​แก​ได้​เจอ​เรื่อง​สยอง​ที่สุด​ใน​ชีวิต​แน่ บอก​มา​ว่า​เจ้านาย​แก​มี​แผน​ชั่ว​อะไร”

“คุณหญิง...คุณหญิง​มา​สืบ​เรื่อง​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​คุณ​รติ​ฮ่ะ...” พูด​จบ​บอย​ฮ่ะ​ก็​หมด​สติ​ไป

ฝ่าย​หนู​ดี ไล่​ตบ​ยุง​จน​ไป​เจอ​ภาพ​บาดตา​ที่​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​กำลัง​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม ถึง​กับ​ตา​ค้าง ซึ่ง​ก็​เป็น​จังหวะ​ที่​รัตติกาล​รู้สึก​ตัว​รีบ​ผละ​ออก​จาก​ตะวัน​ฉาย  ​เขา​บอก​เธอ​ว่า จะ​ให้​เลิก​จุ้นจ้าน​กับ​ชีวิต​เธอ​ก็ได้ แต่​รัตติกาล​กลับ​ส่าย​หน้า ยิ้ม​เขินๆ

“ชีวิต​ผม​ถูก​ลิขิต​ไว้​แล้ว​ว่า ผม​ต้อง​พา​คุณ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา ช่วย​ให้​คุณ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​อีก​ครั้ง​ แต่​นั่น​ก็​ไม่​สำคัญ​เท่ากับ​การ​ที่​ผม​ได้​เห็น​คุณ​มี​ความ​สุข มี​คน​รัก​มาก​กว่า​คน​เกลียด ถ้า​สุดท้าย​มัน​เป็น​อย่าง​นั้น​ได้​ มัน​ก็​คุ้ม​กับ​ที่​ผม​ต้อง​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​คุณ”

รัตติกาล​ซึ้ง​จน​น้ำตา​คลอ​กับ​ความ​หวัง​ดี​ของ​เขา แต่​วิ​นา​ทีนั้น เธอ​ก็​แกะ​มือ​เขา​ออก แล้ว​วิ่ง​หลบ​ออก​ไป หนู​ดี​ที่​แอบดู​อยู่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​คฤหาสน์​จันทรา​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ใน​ที่สุด ฉัน​ก็​รู้ความ​ลับ​ของ​แก​แล้ว​นัง​รติ!”

ส่วน​หาญ​กล้า​ไป​เจอ​ภัท​รา​กำลังเดิน​ตาม​หา​หนู​ดี​อยู่ ภัท​รา​ตกใจ​แต่​พอ​ตั้ง​หลัก​ได้​ก็​ใช้​มารยา​อ่อย​หาญ​กล้า ถูก​เขา​ด่า บอก​ว่า​ตน​รู้ความ​จริง​หมด​แล้ว​ว่า​คุณหญิง​คิด​จะ​ขัดขวาง​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ให้​พา​รัตติกาล​กลับ​เข้า​ร่าง แบบ​นี้​ต้อง​สั่งสอน ว่า​แล้ว​ก็​จับ​ผม​ดึง​หัว​ตัว​เอง​ออก​มา​หิ้ว ภัท​รา​ตกใจ​วิ่ง​เตลิด​ไป

อาราม​ตกใจ​ทำให้​เธอ​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ดง​งู เจอ​งูเห่า​แผ่​แม่เบี้ย​ตรง​หน้า เธอ​ตกใจ​แผด​เสียง

“ช่วย​ด้วย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...”

รัตติกาล​ได้ยิน​จำ​ได้​ว่า เป็น​เสียง​ของ​ภั​ทรา บ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า  “ฉัน​จะ​ไป​ช่วย​แม่​นาย​เอง” ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

รัตติกาล​ไป​เจอ​ภัท​รา​ถูก​งู​ฉก​ตกใจ​หมด​สติ เธอ​พุ่ง​เข้า​ประคอง​ไว้ พอ​ไม่​เห็น​ว่า​งู​กัด​ก็​โล่ง​ใจ

วาง​ร่าง​ภัท​รา​ลง​ที่​พื้น​แล้ว​รัตติกาล​ช่วย​เช็ด​รอย​เปื้อน​ตาม​ใบหน้า​และ​ลำ​ตัว​ให้​อย่าง​แผ่ว​เบา ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​เห็น​ภาพ​นั้น เขา​เอ่ย​อย่าง​ซึ้ง​ใจ​ว่า

“รติ...ขอบใจ​เธอ​มาก​นะ ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​พิสูจน์​ตัว​เอง​ได้ ฉัน​สัญญา​ว่า ​ฉัน​จะ​ช่วย​จัดการ​กับ​ผี​คุณ​หลวง​ให้​เธอ”

ฝ่าย​หาญ​กล้า​ตาม​มา​ดู​ห่างๆ เห็น​สภาพ​ของ​ภัท​รา​แล้ว​รู้สึก​ผิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า “นี่​เรา​ทำ​รุนแรง​กับ​เขา​ไป​รึ​เปล่า​เนี่ย”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ท่อง​พระธรรม​อยู่​ที่​โบสถ์​จน​วัน​รุ่ง​ขึ้น พระพี่เลี้ยง​ไป​ตาม เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำลัง​มี​จิต​ที่​กล้า​แกร่ง​ขึ้น​กว่า​เดิม นิมิต​เห็น​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​ถูก​กระทง​กัด​กิน​เลือด​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา ตะวัน​ฉาย​ร้อง​โหยหวน​จน​ตาย​คา​ปาก​กระทง

เณร​ตกใจ​ที่​เห็น​ภาพ​นั้น​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ รีบ​ไป​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​เขา ทำให้​พิชญ์​ที่มา​ตาม​เณร​ไป​บิณฑบาต​คลาด​กัน พิชญ์​มอง​หา​อย่าง​สงสัย​ว่า​เณร​หาย​ไป​ไหน

เมื่อ​เณร​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​เจอ​ตัว แต่​กลับ​เจอ​แม​รี่​ที่​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มา​ไล่​คิตตี้​กับ​สมชาย​ให้​หลีก​ไป​ตน​จะ​คุย​กับ​เณร​เอง

เณร​เปี๊ยก​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​นิมิต​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​ให้​แม​รี่​ฟัง​ว่า เห็น​โยม​ตะวัน​ฉาย​ถูก​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​รติ​รุม​ฆ่า​ตาย แม​รี่​ถาม​ว่า​เชื่อ​ได้​หรือ

“ได้​แน่นอน​จ้ะ เณร​ศึกษา​พระธรรม​ของหลวง​ตา​จน​เกิด​นิมิต เห็น​เหตุการณ์​ล่วงหน้า” เณร​ยืนยัน​ย้ำ​ว่า “เณร​ถึง​ต้อง​รีบ​มา​เตือน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ห้าม​เดิน​ไป​ติด​กับ​ของ​พวก​มัน ไม่​อย่าง​นั้น​โยม​พี่​จะ​ต้อง​ตาย​แน่ๆจ้า”

แม​รี่​ล้วง​ความ​ลับ​แล้ว​รับ​อาสา​จะ​ไป​เตือน​ตะวัน​ฉาย​ให้​เอง ทำให้​เณร​หายห่วง​ฝากฝัง​เรียบร้อย​แล้ว​กลับ​ไป ใน​ขณะ​ที่​แม​รี่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ทุก​อย่าง​เข้า​แผน​ตน​หมด

เช่น​เดียว​กับ​หนู​ดี ที่​แอบ​ได้ยิน​ความ​ลับ​สุด​ยอด​ของ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย ก็​รีบ​ไป​บอก​ภัท​รา​ว่า ตน​รู้​แล้ว​ว่า​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อยู่​ที่ไหน

ooooooo


ตะวัน​ฉาย​มี​ความรู้สึก​ดีๆกับ​รัตติกาล​ไม่​นาน เขา​ก็​ต้อง​เสีย​ความรู้สึก​อีก​เมื่อ​รัตติกาล​บอก​ว่าที่​ตน​ช่วย​แม่​ของ​เขา​จาก​การ​ถูก​งู​กัด​นั้น มัน​เป็น​เรื่อง​ของ​ผล​ประโยชน์​ตอบแทน ใน​เมื่อ​เขา​กำลัง​จะ​ช่วย​ตน​ให้​กลับ​เข้า​ร่าง ตน​ก็​ต้อง​ช่วย​เขา​บ้าง และ​เมื่อ​เสร็จ​ธุระ​กัน​แล้ว​ตน​ก็​จะ​ขอ​หย่า​ทันที พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ตามเคย

แม​รี่​กระ​ดี๊กระ​ด๊า​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​ผล​งาน​ของ​ตน​อย่าง​ภูมิ​อก​ภูมิใจ คุณ​หลวง​ให้​อี​สี​ดวง​ไป​เอา​หีบ​สินน้ำใจ​มา​ให้ ใน​นั้น​มี​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​มากมาย แม​รี่​ แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่​พอใจ​ว่า​น้อย​ไป แต่​ไม่​เป็นไร​ได้​แค่​นี้​ก็​เอา​ไป​ก่อน​วัน​หลัง​ค่อย​มา​เอา​อีก

หลังจาก​นั้น ​หลวง​บวร​สงคราม​เรียก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ ให้​ไป​จัดการ​กับ​เณร​เปี๊ยก กำชับ​ว่า​ห้าม​ประมาท​เด็ดขาด เพราะ​เณร​นี้​ไม่​ธรรมดา

ขณะ​พิชญ์​กำลัง​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก​อยู่​นั้น พัดชา​ก็​มา​ชวน​ไป​เตรียมตัว​รับ​ศึก​ใหญ่​คือ การ​ต่อสู้​กับ​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​รัตติกาล ก่อน​ไป​ก็​ต้อง​รู้​เขา​รู้​เรา​รบ​ร้อย​ครั้ง​ถึง​ชนะ​ร้อย​ครั้ง


พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​คล้อย​หลัง​ไป เณร​เปี๊ยก​ก็​เข้า​มา​ร้อง​เรียก มอง​หา​โยม​พิชญ์​แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​แล้ว

เมื่อ​แม​รี่​ได้​รับ​หีบ​สมบัติ​ที่​เป็น​สินน้ำใจ​แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​เจอ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​ครุ่นคิด เลย​เลียบเคียง​ถาม​ว่า

“ตกลง​ว่า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​จะ​พา​น้อง​รติ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​แล้ว​เหรอ​คะ”

“ครับ​พี่​แมร์ ถึง​ตอน​นี้​ผม​มั่นใจ​แล้ว​ว่า ผม​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รติ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง”

ขณะ​แม​รี่​กำลัง​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ตะวัน​ฉาย​นั่น​เอง หาญ​กล้า​โผล่​พรวด​มา​ทั้ง​ด่า​ทั้ง​เข้าไป​ไล่​แม​รี่​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ลูกเขย​ตน​เดี๋ยวนี้ สุดท้าย​แม​รี่​ทน​ถูก​ด่า​ไม่​ไหว​เดิน​ร้องไห้​ออก​ไป ระหว่าง​ทาง​ก็​เอา​มือ​ล้วง​กระเป๋า​ควาน​หา​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​ที่​ได้​มา​จาก​หลวง​บวร​สงคราม เธอ​ตกใจ​เมื่อ​ไม่​พบ​อะไร​เลย

เพราะ​คิด​ว่า​ทำ​หล่น​ที่ไหน แม​รี่​เดิน​ย้อน​หา​ไป​ตาม​ทาง เจอ​คิตตี้​ก็​ถาม​ว่า​เห็น​ห่อ​ผ้า​สี​ทอง​ตก​อยู่​แถว​นี้​ไหม คิตตี้​นึก​ได้​หยิบ​ผ้าขี้ริ้ว​จาก​ถัง​ขยะ​ขึ้น​มา​ถาม​ว่า​ผ้า​แบบ​นี้​หรือ​เปล่า

แม​รี่​คว้า​หมับ​ถาม​ว่า เอา​ของ​สำคัญ​ของ​ตน​ไป​ใส่​ถัง​ขยะ​ได้​ไง ว่า​แล้ว​รีบ​เอา​ห่อ​ผ้าขี้ริ้ว​ยัด​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​หวงแหน ปรากฏ​ว่า​หาญ​กล้า​ตาม​มา คิตตี้​เห็น​หาญ​กล้า​ก็​ตกใจ​หน้า​เห​วอ ​จน​หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

“ฮือ...หนู​ทั้ง​ทำบุญ​กับ​เณร ทั้ง​ให้​เณร​รดน้ำ​มนต์​ให้​แล้ว​อย่า​มา​หลอก​มา​หลอน​หนู​เลย...หนู​กลัว”

นี่เอง​ทำให้​หาญ​กล้า​เอะใจ ถาม​ว่าที่​พูด​ถึง​เณร​นั้น เณร​ไหน​หรือ คิตตี้​บอก​ว่า​เณร​เปี๊ยก หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ไป​เจอ​เณร​เปี๊ยก​ที่ไหน คิตตี้​รีบ​บอก​ลนลาน​ว่า

“ที่​นี่​ค่ะ เมื่อ​เช้า​เณร​เปี๊ยก​มา​บอก​ว่า​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย”

ooooooo

หลังจาก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ได้​รับคำ​สั่ง​ให้​ไป​กำจัด​เณร​เปี๊ยก​แล้ว มัน​ทั้ง​สอง​ก็​โทรศัพท์​ไป​หา​เณร ดัด​เสียง​ทำ​เป็น​โยม​พ่อ​กับโยม​แม่ โกหก​ว่า​โยม​แม่​ไม่สบาย​มาก ​พร่ำเพ้อ​ถึง​แต่​เณร ให้​เณร​รีบ​มา​เยี่ยม​เพราะ​ถ้า​เณร​ไม่​มา​โยม​แม่​ก็​ไม่​ยอม​ไป​โรงพยาบาล เณร​เปี๊ยก​เป็น​ห่วง​มาก​รีบ​ไป​ทันที

“เท่า​นี้​ก็​เรียบร้อย หลอก​เด็ก​มัน​เรื่อง​หมูๆ” ไอ้​ริ​ด ก​ระหยิ่ม​ยิ้มย่อง กระทิง​เตือน​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ประมาท​ไป​คุณ​หลวง​กำชับ​ไว้​ให้​ระวัง “โธ่​เอ๊ย...ก็​แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​เจอ​เรา​ขู่​เข้า​หน่อย​ขี้​คร้าน​จะ​เยี่ยว​ราด​กลัว​หัวหด​ฮ่าๆๆ” ไอ้​ริ​ด​ผยอง​ลำพอง​ใจ​นัก

ooooooo

พัดชา​นัด​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ​กัน​ที่​ป่าช้า ส่วนตัว​เอง​พา​พิชญ์​เข้าไป​ขุด​หลุม​ฝัง​ศพ​จน​เจอ​ตะเกียง พอ​หยิบ​ตะเกียง​ขึ้น​มา​ถู​สาม​ครั้ง ก็​ปรากฏ​ผี​อับดุล​ยืน​กอด​อก​หน้า​เหี้ยม​อยู่ พิชญ์​ตกใจ​ขวัญหนีดีฝ่อ​วิ่ง​เตลิด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​จน​เจอ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย จึง​เล่า​ให้​ฟัง

เมื่อ​พา​กัน​ย้อน​กลับ​เข้าไป​ใน​ป่าช้า​ร้อง​เรียก​หา​พัดชา​เท่าไร​ก็​ไม่​เจอ สุดท้าย​ไป​เจอ​เห็น​พัดชา​กับ​ผี​อับดุล​กำลัง​วิ่ง​ไล่​กัน​ไป​ตาม​สุมทุม​พุ่ม​ไม้​แบบ​หนัง​แขก เลย​พา​กัน​งง

พิชญ์​เห็น​ความ​สนิทสนม​ระรื่น​กัน​ของ​พัดชา​กับ​อับดุล​แล้ว​ก็​ไม่​ชอบใจ นึก​หึง​ขึ้น​มา​ตงิดๆ

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​รีบ​ไป​ที่​ท่า​รถ​เพื่อ​เดินทาง​ไป​หา​โยม​แม่​ที่​สุพรรณ ไป​เจอ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​สร้าง​ภาพลวงตา​ทั้ง​รถ​และ​ผู้โดยสาร​ที่​อยู่​ใน​รถ​ล้วน​เป็น​ผี​ที่นั่ง​กัน​ตัว​แข็ง​ตา​ไร้​แวว จน​เณร​เริ่ม​เอะใจ พอ​รู้​ว่า​ถูก​ผีหลอก​ก็​โกย​อ้าว ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ดัก​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​หนี

ขณะ​ที่​เณร​กำลัง​เข้าตาจน​นั่นเอง หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ช่วย​แต่งตัว​แบบ​แรม​โบ้​สุด​ฤทธิ์ เณร​ดีใจ​มาก​ตัดพ้อ​ว่า​ทำไม​มา​ช่วย​ช้า​จัง หาญ​กล้า​ตัดบท​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ถาม​อะไร รีบ​หนี​กัน​เถอะ แล้ว​ก็​พา​กัน​วิ่ง​อ้าว​ไป

กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ไล่​ตาม​ไม่​ลดละ หาญ​กล้า​ปกป้อง​เณร​สุด​ฤทธิ์ แต่​ถูก​กระทิง​ต่อย​เข้าที่​ลิ้นปี่​ทีเดียว​ร่วง​สลบเหมือด เณร​เห็น​ดังนั้น​รีบ​ตั้ง​จิต​อธิษฐาน

“สัพเพสัตตา สัตว์​ทั้งหลาย​ที่​เป็น​เพื่อน​มนุษย์ เกิด​แก่​เจ็บ​ตาย​ด้วย​กัน​ทั้งหมด​ทั้งสิ้น...” เณร​พยายาม​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้ ทันใดนั้น​เอง​เกิด​แสงสว่าง​อร่าม​เรือง​จาก​ร่าง​เณร ทำให้​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ผงะ​ร้อน​วูบวาบ​จน​ต้อง​ยกมือ​ขึ้น​บัง​แสง​แห่ง​ธรรม​จาก​ตัว​เณร

แต่​พอ​แสงสว่าง​จาง​ไป​ทุก​อย่าง​ก็​กลับ​มา​เป็น​ปกติ  เณร​เปี๊ยก​หมด​สติ​ฟุบ​ลง​กับ​พื้น กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ตกใจ​กับ​ปรากฏการณ์​นั้น กระทิง​บอก​ว่า เณร​องค์​นี้​ไม่​ธรรมดา​อย่าง​ที่​คุณ​หลวง​บอก​จริงๆ ไอ้​ริ​ด​สะอึก​จะ​เข้าไป​จัดการ แต่​แล้ว​ต้อง​ถอยกรูด​ออก​มา​เมื่อ​พบ​ว่า​ตัว​เณร​ร้อน​เป็นไฟ

“ต้อง​รีบ​กลับ​ไป​รายงาน​คุณ​หลวง” กระทิง​เสนอ ไอ้​ริ​ด​ถาม​ว่า​แล้ว​ไอ้​ผี​เฒ่า​นี่​ล่ะ พลาง​หัน​มอง​ร่าง​หาญ​กล้า​ที่​แน่​นิ่ง​อยู่ กระทิง​มอง​อย่าง​ร้ายกาจ​แล้ว​เข้า​แบก​ร่าง​หาญ​กล้า​ไป​ด้วย

ooooooo

รัตติกาล​ตาม​หา​พ่อ​ไม่​เจอ รีบ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ให้​ช่วย พอดี​เขา​เตรียม​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​ใน​มือ​ถือ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​อย่าง​มั่นใจ

เมื่อ​รัตติกาล​ถาม​หา​พ่อ เขา​เสนอ​ว่า​ลอง​ถาม​อับดุล​ดู​อาจจะ​รู้​ก็ได้ เลย​พา​กัน​ไป​หา​พัดชา​กับ​อับดุล​ที่​อีก​ห้อง​หนึ่ง

พัดชา​กับ​อับดุล​กำลัง​ทดสอบ​ความ​หยั่งรู้​กัน​อยู่ อับ​ดุล​มี​ข้อแม้​ว่า​เธอ​ถาม​อะไร​มา​ตน​ตอบ​ได้​แต่​ต้อง​ตอบ​แบบ​กระซิบ

ข้าง​หู พอดี​พิชญ์มา​เห็น​ภาพ​บาดตา​นั้น​ทน​ดู​ไม่ได้​เดิน​ออก​ไป สวน​กับ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย แต่​ไม่​ยอม​พูดจา​ด้วย รัตติกาล​รีบ​เข้าไป​หา​พัดชา​บอก​ว่า​ให้​อับ​ดุล​ช่วย​ดู​หน่อยได้​ไหม​​ว่า​พ่อ​ตน​หาย​ไป​ไหน

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เอ็ดตะโร​ใส่​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ให้​ไป​จัดการ​เณร​แต่​กลับ​แบก​ร่าง​ผี​เฒ่า​หาญ– ​กล้า​กลับ​มา  กระทิง​อ้าง​ว่า​หาญ​กล้า​พยายาม​ขัดขวาง​การ​ทำ​งาน​ของ​ตน ส่วน​ไอ้​ริ​ด​ยอม​รับ​ว่า​เณร​องค์​นั้น​ไม่​ธรรมดา​จริงๆ

“เณร​เปี๊ยก​คง​ศึกษา​พระธรรม​จน​สามารถ​ปกป้อง​ตัว​เอง​ได้ แต่​ดิฉัน​คิด​ว่า​โดน​ขู่​ไป​ขนาด​นั้น​ยัง​ไง​เด็ก​ก็​คือ​เด็ก​คง​ไม่​กล้า​เข้ามา​ยุ่ง​กับ​คุณ​หลวง​อีก​แน่​เจ้า​ค่ะ” กระทง​พูด​อย่าง​มั่นใจ

“แต่​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​คราว​นี้​ข้า​จะ​จัดการ​เอง” คุณ​หลวง​บอก​พลาง​หัน​ไป​ทาง​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​สะลึมสะลือ​ขึ้น​มา เอ่ย​ต้อนรับ​ว่า “ยินดี​ต้อนรับ​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​ครับ​คุณ​พ่อตา เจ้าสาว​ของ​ผม​เดินทาง​มา​ถึง​เมื่อ​ไหร่​คุณ​จะ​ได้​ทำ​พิธี​ส่งตัว”

“แก...แก​ไม่​ใช่​ลูกเขย​ฉัน”

“หึๆๆ ลูกเขย​ที่​พ่อตา​ภูมิใจ​นักหนา มัน​ต้อง​ตาย​ตั้งแต่​ก้าว​เข้า​มา​เหยียบ​เขต​ป่า​จันทรา​ของ​ผม​แน่นอน!”

หาญ​กล้า​หน้าเสีย มอง​ใบหน้า​เหี้ยม​ของหลวง​บวร​สงคราม​อย่าง​กังวล

ooooooo
ตอนที่ 12


แม้​จะ​รู้​จาก​รัตติกาล​ว่า​พวก​หลวง​บวร​สงคราม​นั้น​ร้ายกาจ​เหี้ยมโหด​มาก แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​แน่วแน่​บอก​เธอ​ว่า​แม้​การ​ไป​ครั้ง​นี้​ต้อง​เดิมพัน​กัน​ด้วย​ชีวิต แต่​ขอ​ให้​มั่นใจ​ได้​เลย​ว่า​ทุก​อย่าง​จะ​ต้อง​เรียบร้อย​ดี ย้ำ​ว่า

“ถึง​พวก​มัน​จะ​น่า​กลัว​สัก​แค่​ไหน แต่​ใน​เมื่อ​ผม​รับปาก​คุณ​แล้ว​ผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ถอย​หลัง​ให้​คุณ​เด็ดขาด ผม​จะ​ต้อง​ช่วย​พ่อคุณ​ออก​มา​ให้​ได้​และ​คุณ​จะ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ผม​สัญญา”

“ฉัน​ลืม​ไป นาย​มี​ทั้ง​ดวง​มหา​อุ​จ มี​ทั้ง​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว ผี​พวก​นั้น​ทำ​อะไร​นาย​ไม่ได้​อยู่​แล้ว เชอะ! ทำ​มา​เป็น​พูด​บท​พระเอก” รัตติกาล​ค้อน​อย่าง​หมั่นไส้

“ผม​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ห่วง​พ่อคุณ​มาก​แค่​ไหน ผม​สัญญา​ว่า​จะ​ช่วย​พ่อคุณ​ให้​ได้” ตะวัน​ฉาย​พูด​จริงจัง รัตติกาล​ย้ำ​ถาม​ว่า​จริงๆนะ ตะวัน​ฉาย​ไม่​ตอบ แต่​มอง​ลึก​เข้าไป​ใน​ดวงตา​เธอ ต่าง​มอง​กัน​อย่าง​ซาบซึ้ง​ถึงใจ​กันและกัน...

ooooooo

วัน​นี้ ขณะ​หนู​ดี​แต่งตัว​ชุด​เดิน​ป่า​มือ​ถือ​แส้​กำลัง​จะ​ออก​จาก​บ้าน ตะวัน​รอ​น​ก็​มา​ถึง​พอดี เขา​บอก​ว่า​คิดถึง​เป็น​ห่วง​เลย​มา​หา ถาม​ว่า​แต่ง​ชุด​ลุย​ป่า​ขนาด​นี้ ​จะ​ไป​บุก​ป่า​ลุย​เขา​ที่ไหน​หรือ

หนู​ดี​ทำ​เชิด​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​รอน​ตาม​ไป​ตื๊อ​บอก​ว่า​ตน​เป็น​ห่วง หนู​ดี​ตอบ​อย่าง​อวดดี​ว่า​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ ตน​ช่วยเหลือ​และ​ดูแล​ตัว​เอง​ได้ แต่​ก็​อดใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก​ไม่ได้​กับ​สายตา​เว้าวอน​ของ​ตะวัน​รอน ​ยิ่ง​คิดถึง​ตอน​ที่​เคย​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา​ก็​ยิ่ง​หวั่นไหว

แต่​หนู​ดี​ก็​ตัดใจ​ได้ สะบัด​แส้​ขู่​แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ที่​หน้า​บ้าน​ซึ่ง​รถ​ตู้​ของ​ภัท​รามา​จอด​รอ​อยู่​แล้ว จาก​นั้น​ว่าที่​แม่​ผัว​กับ​ว่าที่​ลูกสะใภ้​ก็​พา​กัน​ออก​เดินทาง ตะวัน​รอน​มอง​ตามอย่าง​สงสัย​ว่า​ทั้ง​สอง​ไป​ไหน​กัน

ทั้ง​สอง​กำลัง​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​โดย​ให้​สมชาย​หา​ข้อมูล​ไว้​เรียบร้อย​แล้ว ระหว่าง​นั้น​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า ได้​ข่าว​ว่า​พวก​ตะวัน​ฉาย​ออก​เดินทาง​กัน​ไป​แล้ว

ตะวัน​รอน​เดิน​ออก​มา​ดู​คาด​ได้​ว่า​พวก​นั้น​จะ​ไป​ไหน เขา​พึมพำ “คุณ​หนู​ดี...ผม​จะ​ปล่อย​ให้​คุณ​ไป​ขัดขวาง​ความ​รัก​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้​เด็ดขาด...”

ooooooo

ที่แท้​พวก​ตะวัน​ฉาย​เดินทาง​ไป​ถึง​ป่า​จันทรา​แล้ว ขณะ​เดิน​ไป​ใน​ป่า​รก​ทึบ พิชญ์​เห็น​บาง​อย่าง​อยู่​ ตรง​หน้า​ร้อง​โวยวาย​อย่าง​ขวัญ​เสีย พลาง​ชี้​ให้​เพื่อน

ดู​ข้าง​หน้า​ทำท่า​สยอง​สุดขีด

ทุก​คน​มอง​ไป​เห็น​กอง​โครงกระดูก​มนุษย์​เต็ม​ไป​หมด บาง​ศพ​ยัง​ไม่​เน่า​นอน​ตาย​อย่าง​น่า​สยดสยอง รัตติกาล​ถึง​กับ​เบือน​หน้า​หนี ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ที่​ฟัง​จาก​ชาว​บ้าน​แสดง​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​เข้า​เขต​ป่า​จันทรา​แล้ว

พัดชา​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตอน​ที่​ฟัง​เธอ​เล่า​ไม่​คิด​ว่า​จะ​น่า​สยดสยอง​ขนาด​นี้ แบบ​นี้​ปิศาจ​ชัดๆ รัตติกาล​เลย​บอก​เพื่อน​ว่า​เธอ​กับ​พิชญ์​ไม่​ต้อง​เข้าไป​ก็ได้ รอ​อยู่​แถว​นี้​แค่​มา​เป็น​เพื่อน​ตน​ก็ดี​ใจ​แล้ว

“ไม่ได้ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​เพื่อน​รัก​เด็ดขาด แต่​ถ้า​ใคร​ปอด​แหก​อยาก​รอ​อยู่​แถว​นี้​ก็​เชิญ” เธอ​พูด​ประชด​พิชญ์ เขา​เลย​ฮึด​ขึ้น​มา​คุย​ว่า​ตน​นั้น​หัวใจ​สิงห์ ไม่​เคย​กลัว​อยู่​แล้ว พลาง​ก็​ทำใจ​กล้า​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​มนุษย์​ไป​ขา​สั่น​พั่บๆ พอ​ก้าว​พ้น​แล้ว​ก็​วางก้าม​ขอ​เป็น​คน​เดิน​นำ​ไป​เอง ​ท้า​ว่า​ใคร​ใจ​ถึง​ก็ตาม​ให้​ทัน​แล้วกัน

“ถ้า​นาย​ก้าว​ข้าม​จาก​ตรง​นี้​ไป​ ​จะ​ถอย​หลัง​ไม่ได้​อีก​แล้ว​นะ” รัตติกาล​เสียง​เข้ม

“เรา​จะ​กลับ​ออก​มา​พร้อม​กัน เพราะ​เรา​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​ที่​ต้อง​ทำ” ตะวัน​ฉาย​เปรยๆ รัตติกาล​มอง​หน้า​เขา​อย่าง​สงสัย “ก็​ถ้า​ผม​เป็น​อะไร​ไป​ใคร​จะ​เซ็น​ใบ​หย่า​ให้​คุณ​ล่ะ จริง​ไหม”

ตะวัน​ฉาย​พูด​หน้าตา​เฉย​แล้ว​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​ไป รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​อดใจ​หาย​ไม่ได้ แล้ว​เธอ​ก็​ยิ่ง​ตกใจ​เมื่อ​มอง​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา! เธอ​ขยี้​ตา​อย่าง​แรง​มอง​ไป​อีก​ที​ก็​ไม่​มี​เงา​หัว​อยู่ดี!!

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ได้​รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​ชาว​บ้าน​พา​ส่ง​โรงพยาบาล พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ทบทวน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ก็​ตกใจ​ร้อง​เรียก​หาญ​กล้า​แต่​ทุก​อย่าง​เงียบกริบ นึก​สังหรณ์​ใจ​ว่า

“หรือ​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง​กับ​โยม​ผี​พ่อตา”

เกิด​เรื่อง​จริงๆ เพราะ​หาญ​กล้า​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​กำลัง​เผชิญหน้า​กับ​หลวง​บวร​สงคราม เมื่อ​ถูก​นำ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​ หาญ​กล้า​ก็​ตะโกน​ด่า​หลวง​บวร​สงคราม​ปาวๆจน​ถูก​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เข้า​มา​ตะคอก​ให้​หยุด ถูก​หาญ​กล้า​ด่า ก็​พูด​อย่าง​เหลืออด​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ไม่​สั่ง​ให้​ข้า​ดูแล​แกอ​ย่าง​ดีละ​ก็ ข้า​จะ​กระชาก​เอา​ลิ้น​แก​อ​อก​มา​กอง​แล้ว​กิน​มัน​สดๆต่อหน้า​แก” กระทง​ตีหน้ายักษ์​ใส่

“ถึง​พวก​แก​จะ​หลอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​มา​ติด​กับ​ได้ แต่​ลูกเขย​ฉัน​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ยัง​ไง​พวก​แก​ก็​ทำ​อะไร​เขา​ไม่ได้​หรอก​เว้ย” หาญ​กล้า​เย้ย

“ถ้า​ดวง​มหา​อุ​ด​ช่วย​มัน​ได้ แล้ว​นิมิต​ที่​เณร​เปี๊ยก​เห็น​ล่ะ มัน​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง” กระทง​เย้ย​กลับ​แล้ว​สั่ง​อี​สี​ดวง “เอ็ง​คอย​ดู​ว่า​ที่พ่อตา​คุณ​หลวง​ด้วย” จาก​นั้น​ยิ้ม​ร้าย​ก่อน​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

กอง​คาราวาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​มา​จน​เหนื่อย​จึง​หยุด​พัก พัดชา​แว่ว​เสียง​น้ำตก​แค่​ฟัง​เสียง​ก็​สดชื่น​แล้ว อยาก​ไป​ดู​ให้​ชื่น​ใจ​สัก​หน่อย พอ​เธอ​ลุก​ไป​พิชญ์​ ก็​รีบ​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ที่​นี่เอง พิชญ์​ได้​แสดง​ความ​กล้า​หาญ​เป็น​สุภาพบุรุษ​และ​รอบรู้​เรื่อง​สมุนไพร​ให้​ประจักษ์​แก่​สายตา​และ​หัวใจ​ของ​พัดชา เมื่อ​เธอ​ถูก​งู​กัด​เขา​ก็​กระโจน​เข้า​ช่วย​และ​ไป​หา​สมุนไพร​มา​รักษา จน​ทำให้​พัดชา​รู้สึก​ดี​ต่อ​เขา​ขึ้น​มา

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ก็​คอย​ดูแล​และ​บริการ​คณะ​เป็น​อย่าง​ดี นอกจาก​ไป​หา​น้ำ​ให้​ตัว​เอง​แล้ว​ยัง​ไป​เอา​มา​ให้​สอง​สาว​ด้วย รัตติกาล​ก็ได้​แต่​มอง​ดู​อย่าง​ชื่นชม​และ​เป็น​ห่วง

จนกระทั่ง​ค่ำ เขา​เสนอ​ว่า “ใกล้​จะ​มืด​แล้ว คืน​นี้​เรา​พัก​กัน​ที่​นี่​แล้วกัน” พลาง​เอา​เต็นท์​ออก​มา​กาง จัด​เตรียม​พื้นที่​พัก​แรม รัตติกาล​ทน​ไม่ได้ เรียก​พัดชา​มา​บอกว่า​ให้​เรียก​อับดุล​มา​ถาม​หน่อย​ได้​ไหม

หลังจาก​ถาม​อับดุล​แล้ว​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย ​เพราะ​ยัง​ไม่​มืด​ยัง​มี​เวลา​เดินทาง ตะวัน​ฉาย​ไม่​สนใจ​ยืนยัน​ว่า​ตน​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น รัตติกาล​ถาม​ว่า​ไม่​เชื่อ​ที่​อับดุล​บอก​หรือ

“อับดุลอาจจะ​บอก​ว่า​รู้​ทุก​เรื่อง แต่​ก็​ใช่​ว่า​ทุก​เรื่อง​ต้อง​เป็น​เรื่อง​จริง”

ภัท​รา​แย้ง​ว่า​ตน​ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา ตะวัน​ฉาย​ไม่​เพียง​ไม่​เชื่อ แต่​ยัง​หา​ว่า​เธอ​สายตา​ฝ้า​ฟาง​อีก ​พอ​เธอ​โกรธ​เขา​เลย​ให้​เหตุผล​ว่า

“ถ้า​ฉัน​ทิ้ง​เธอ​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​เธอ​ล่ะ” ว่า​พลาง​ถือ​กระติก​น้ำ​ที่​เติม​เต็ม​แล้ว​เข้าไป​ใน​เต็นท์ รัตติกาล​ขัดใจ​นัก​เลย​โพล่ง​ออก​ไป​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​เห็น​เขา​ตาย​เพราะ​ตน...

ทันใดนั้น​มี​เงา​วูบวาบ​โฉบ​ไป​มา รัตติกาล​รู้สึก​ถึง​อันตราย​ที่​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา เธอ​รีบ​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​เต็นท์ อึดใจ​เดียว​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ท่าทาง​ร้ายกาจ กระทิง​คำราม​เบาๆ

“คืน​นี้ จะ​เป็น​คืน​ที่​พวก​มัน​ต้อง​สยอง...ฮ่ะๆๆๆ”

ความ​สังหรณ์​ใจ​ทำให้​เณร​เปี๊ยก​หา​ทาง​ติดต่อ​ตะวัน–​ฉาย​แต่​โทร.​ไม่​ติด ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​ครู่​หนึ่ง​ก็​นึก​ได้​หัน​ไป​จุด​ธูป​เข้าฌาน​สมาธิ​ติดต่อ​รัตติกาล​แทน

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นั้น ภัท​รา​กับ​พวก จ้าง​พราน​ชาว​บ้าน​นำทาง​เข้าไป​ใน​ป่า​จันทรา พอ​เจอ​ป่า​เข้า​จริงๆ กลับ​รู้สึก​หนาว​เยือก ถาม​สมชาย​ว่า​ทำไม​คฤหาสน์​จันทรา​ถึง​มา​อยู่​กลาง​ป่า​เขา​แบบ​นี้

“ตาม​ประวัติ​ที่​ค้น​มา คฤหาสน์​จันทรา​เป็น​ของหลวง​บวร​สงคราม นาย​ทหาร​ที่​ร่วมมือ​กับ​พวก​ต่าง​ชาติ​ให้​เข้า​มา​ฮุบ​แผ่นดิน​ไทย​เมื่อ​ร้อย​ปี​ที่​แล้ว แต่​ถูก​ทางการ​จับ​ได้​และ​ยิง​ตาย​ที่​นี่​ครับ”

หนู​ดี​คาด​ว่า​ป่านนี้​คง​พัง​ไม่​เหลือ​ซาก​แล้ว สมชาย​ชี้แจง​ว่า ​ชาว​บ้าน​เล่า​ว่า​คฤหาสน์​จันทรา​ไม่ได้​ทรุดโทรม​ลง​เลย สภาพ​เมื่อ​ร้อย​ปี​เป็น​ยัง​ไง​ปัจจุบัน​ก็​ยัง​เป็น​แบบ​นั้น ภัท​รา​เลย​คาด​ว่า​พวก​ลูก​หลาน​ของหลวง​บวร​คง​มา​บูรณะ​กัน



“แล้ว​ร่าง​ของ​นัง​รติ​มัน​มา​อยู่​ที่​แบบ​นี้​ได้​ยัง​ไง​คะ​คุณ​ป้า” หนู​ดีใจ​จดจ่อ​กับ​เรื่อง​นี้ ภัท​รา​พูด​ไป​เรื่อยเปื่อย​ว่า​รัตติกาล​คง​ไป​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ให้ท่า​ผัว​ใคร​เข้า​เลย​โดน​เมีย​เขา​หมั่นไส้​ใช้​คุณ​ไส​ย​เล่น​งาน​กระมัง หนู​ดี​บอก​ว่า​ถ้า​เช่น​นั้น​ก็​สมน้ำหน้า ว่า​แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​ชอบใจ

ระหว่าง​นั้น​พวก​พราน​ที่​ออก​ไป​สำรวจ​ทาง​กลับ​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​เก็บ​ข้าวของ เพราะ​พวก​ตน​ส่ง​ได้​แค่​นี้ ขืน​เข้าไป​ลึก​กว่า​นี้​จะ​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​เสีย​เปล่าๆ ภัท​รา​โวยวาย​ว่า​ตน​จ่าย​เงิน​ไป​หมด​แล้ว​ก็​ต้อง​พา​ไป​ให้ถึงที่ พราน​อ้าง​ว่า​เงิน​ที่​จ่าย พวก​ตน​พา​มา​ได้​แค่​นี้​แห​ละ แล้ว​หัน​ไป​ชวน​พรรคพวก “ไป​เว้ย​พวก​เรา”

ภัท​รา​ร้อง​เรียก​ให้​กลับ​มา​ก่อน พวก​นั้น​ก็​ไม่​ฟัง สมชาย​ถาม​ว่า​แล้ว​พวก​เรา​จะ​ไป​ต่อ​หรือ​จะ​ตาม​พวก​นั้น​กลับ หนู​ดี​ไม่​ยอม​กลับ ยัง​ไง​ก็​ไม่​ยอม​ให้​รัตติกาล​แย่ง​ตะวัน​ฉาย​ไป​เด็ดขาด ส่วน​ภัท​รา​ก็​ทำ​หน้า​ขึงขัง​ว่า

“หึ!! ต่อ​ให้​ทาง​ข้าง​หน้า​มัน​จะ​​ลำบาก​แค่​ไหน มัน​ก็​ยัง​น่า​กลัว​น้อย​กว่า​ที่​ฉัน​ต้อง​กลับ​ไป​มี​นัง​รติ​เป็น​ลูกสะใภ้​ไป​ตลอด​ชีวิต เพราะฉะนั้น...ลุย!!” ว่า​แล้ว​คว้า​กระเป๋า​เดิน​ลุย​ไป​เดี่ยวๆ หนู​ดี​ร้องให้​รอ​ด้วย​พลาง​คว้า​สัมภาระ​ตาม​ไป สมชาย​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​ตัดสินใจ​ตาม​ไป​อีก​คน

ooooooo

รัตติกาล​กลุ้มใจ​มาก​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ตน ไป​บ่น​กับ​พัดชา​จน​เพื่อน​ปลอบ​ใจ​ว่า​เขา​เป็น​ห่วง​เธอ​กว่า​ชีวิต​ของ​ตัว​เอง รัตติกาล​ทำท่า​จะ​ร้องไห้​บอก​ว่า

“ถ้า​ฉัน​รอด​แล้ว​เขา​ตาย จะ​มี​ประโยชน์​อะไร”

พัดชา​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน​ว่า​รัก​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ใช่​ไหม รัตติกาล​อึกอัก​แก้เกี้ยว​ไป​พัลวัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​รัก แค่​ไม่​อยาก​รอด​ไป​แล้ว​ต้อง​เป็น​ม่าย ยัง​ไง​เขา​ต้อง​กลับ​ไป​เซ็น​ใบ​หย่า​ก่อน จาก​นั้น​จะ​ตาย​เมื่อ​ไร​ก็​ช่าง

แต่​สุดท้าย​ถูก​พัดชา​ดักคอ​เสีย​จน​ต้อง​ยอม​รับ ร้องไห้​ฮือๆ สารภาพ​ว่าที่​จริง​การ​ได้​เป็น​เมีย​เขา​ทำให้​ตน​มี​ความ​สุข ส่วน​เรื่อง​หย่า​ตน​แค่​โกหก​เขา​เท่านั้น พัดชา​ได้​แต่​มอง​เพื่อน​ด้วย​ความ​เห็นใจ แล้ว​คิด​หา​ทาง​แก้​ปัญหา เรียก​อับดุล​มา​สั่ง​ให้​คอย​ปกป้อง​ตะวัน​ฉาย​อย่า​ให้​พวก​มัน​ทำ​อะไร​เขา​ได้

เจ้ากรรม อับดุล​อ้าง​ว่า​เรื่อง​นั้น​ตน​ไม่​เกี่ยว ทำ​ไม่ได้ เพราะ​ตน​เป็น​ทาส​รับ​ใช้​นาย​จ๋า​คน​เดียว ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า พวก​มัน​อยู่​แถว​นี้​เต็ม​ไป​หมด ตน​ต้อง​ปกป้อง​เจ้านาย​ไม่​อย่าง​นั้น​มี​หวัง​ตาย​แน่ๆ

ระหว่าง​นั้น​เอง รัตติกาล​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​เปี๊ยก​เรียก​อยู่​แว่วๆ แต่​ไม่ทัน​ที่​เณร​จะ​บอก​อะไร ​เณรก็​ถูก​คุณ​หลวง​ปรากฏ​กาย​มา​ข่มขู่​ว่า​คิด​จะ​เตือน​พวก​นั้น​หรือ ชอบ​สอดรู้สอดเห็น​เรื่อง​ผู้ใหญ่​แบบ​นี้​ปล่อย​ไว้​ไม่ได้​แล้ว

ทันใดนั้น​หน้าต่าง​กุฏิ​กระแทก​ปิด​โครม เณร​สะดุ้ง​หลุด​จาก​การ​เข้า​ฌาน​สมาธิ ถูก​คุณ​หลวง​เข้า​มา​คุกคาม​จน​เณร​ขวัญ​กระเจิง​ร้อง​เรียก​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ก็​ไม่ได้​ยิน สุดท้าย​หนี​เข้าไป​ใน​โบสถ์​ปิด​ประตู​ขัง​ตัว​เอง​ไว้ ได้ยิน​เสียง​คุกคาม​ของ​คุณ​หลวง​ก็​เอา​มือ​อุด​หู​นั่ง​ตัว​สั่น​ร้องไห้​ฮือๆ

“เณร​กลัว​แล้ว​จ้า อย่า​มา​หลอก​เณร​เลย ฮือๆๆ”

ooooooo

พิชญ์​ยัง​พยายาม​โน้มน้าว​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย​อย่า​ไป​เสี่ยง​อันตราย ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่าไม่​มี​เวลา​ไหน​ที่​ตน​จะ​พร้อม​เท่า​เวลา​นี้​แล้ว ตน​จะ​ใช้​ปิ่น​อัน​นี้​จัดการ​ให้​พวก​มัน​กระเจิง​ไป​เลย

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​พวก​ตน​กำลัง​ถูก​กระทิง​กับ​พวก​วาง​แผน​หลอกล่อ​ให้​แตก​กลุ่ม​แล้ว​จัดการ​ที​ละ​ส่วน ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​แว่ว​เสียง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​รัตติกาล​กับ​พัดชา ต่าง​วิ่ง​ไป​ทาง​ต้นเสียง ตะวัน​ฉาย​ไป​เจอ​รัตติกาล​เธอ​บอก​ว่า​พัดชา​กับ​พิชญ์​หาย​ไป เชื่อ​ว่า​ถูก​พวก​มัน​เล่น​งาน​แน่ ตำหนิ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เห็น​ไหม ฉัน​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​นาย​ต้อง​ไม่​รอด​จาก​พวก​มัน​แน่ นาย​น่า​จะ​ฟัง​ฉัน รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตั้งแต่​ยัง​มี​โอกาส”

“หยุด​โวยวาย​เสียที​ได้​ไหม ผม​ยอม​ตาย​แล้ว​ให้​คุณ​รอด ดี​กว่า​ยอม​ให้​คุณ​ไป​เป็น​เมีย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง”

ทันใดนั้น เงา​ดำ​ของ​กระทิง​โฉบ​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ให้​ต้อง​รีบ​ไป​จาก​ที่​นี่​แล้ว

พิชญ์​ตาม​หา​พัดชา​ไม่​เจอ ขณะ​เขา​กำลัง​ถูก​กระทิง​เล่น​งาน​นั้น​เอง อับดุล​ก็​มา​ช่วย​ไว้ พัดชา​รีบ​เข้า​มา​ประคอง​เขา​ขึ้น​มา ปล่อย​ให้​อับดุล​ต่อสู้​กับ​กระทิง​กัน​แบบ​ผีๆ

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ตาม​ป่า กระทง​ตาม​ไป​จิก​คอ​บีบ​แน่น รัตติกาล​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ พอ​ตะวัน​ฉาย​หัน​มอง ทั้ง​กระทง​และ​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​แล้ว

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​สุดเสียง

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​หนู​ดีใจ​คอ​ไม่​ดี​ที่​พราน​หาย​ไป​ไม่​กลับ​มา​เลย ทันใด​ก็​มีเสียง​กุกกัก​อยู่​แถว​พุ่ม​ไม้ ภัท​รา​ใช้​ให้​หนู​ดี​ไป​ดู หนู​ดี​เกี่ยง​แต่​สู้​ภัท​รา​ไม่ได้​เลย​จำ​ต้อง​ไป พอ​ไป​ถึง​แหวก​พุ่ม​ไม้​ดู​เจอ​สมชาย​ที่​มาร์ก​หน้า​ขาว​วอก​นั่ง​ทุ่ง​อยู่ ต่าง​ร้อง​จ๊าก​แล้ว​หนู​ดี​ก็​วิ่ง​ป่า​ราบ​ออก​ไป

ภัท​รา​ชะโงก​ดู​เจอ​สมชาย​วิ่ง​มา​พอดี ต่าง​ร้อง​กัน​อีก​คน​ละ​จ๊าก​​แล้ว​เป็น​ลม​ไป​ทั้ง​คู่

ooooooo

พิชญ์​แสดง​ความ​เป็น​สุภาพบุรุษ​พา​พัดชา​วิ่ง​หนี​ผี​ร้าย พอ​พ้น​ก็​หยุด​นวด​เท้า​แพลง​ให้​ ทั้ง​ยัง​ให้​ขี่​หลัง​เมื่อ​เดิน​ไม่​ไหว แต่​ทันใดนั้น​อับดุล​ก็​โผล่​มา​ใน​สภาพ​หน้าตา​ยับเยิน​ที่​ต้อง​หนี​มา​ตั้ง​หลัก​เพราะ​สู้​กระทิงไม่ได้

ทันใดนั้น​ก็​มีเสียง​ตาม​มา อับดุล​เปิด​แนบ​ก่อน​เพื่อน พิชญ์​รีบ​แยก​พัดชา​วิ่ง​ตาม​ไป​ทุลักทุเล พอ​จวนตัว​พิชญ์​ที่​แบก​พัดชา​อยู่​ก็​แอบ​อยู่​หลัง​อับดุล เห็น​กระทิง​ยืน​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา ​มอง​หา​แต่​ไม่​เห็น อับดุล​คุย​ว่า​ ตน​ร่าย​คาถา​บังตา​มัน​ไว้

พิชญ์​ดีใจ​มาก​เมื่อ​ผี​มอง​ไม่​เห็น ตน​ก็​ทำ​อะไร​มัน​ได้​ตามใจชอบ พลัน​ก็​วิ่ง​พรวด​ออก​ไป อับดุล​ร้อง​ห้าม​แต่​ช้า​ไป​แล้ว กลาย​เป็น​ว่า​พิชญ์​ชก​กระทิง​จน​เลือด​กบ​ปาก แต่​เขา​ก็​ถูก​กระทิง​จับ​คอย​กลอย​คว้าง​ขึ้น พัดชา​ถาม​อับดุล​ว่าไหน​บอก​ว่า​ผี​มอง​ไม่​เห็น​เรา

“มัน​ต้อง​มา​อยู่​ใกล้ๆ อับดุล​คาถา​บังตา​ถึง​จะ​ได้​ผล” อับดุล​ชี้แจง​ทำเอา​พัดชา​เซ็ง​ทุบ​อับดุล​อั้กๆ แล้ว​คว้า​ท่อน​ไม้​กระหน่ำ​ตี​กระทิง ร้อง​ให้​มัน​ปล่อย​พิชญ์​เดี๋ยวนี้

กระทิง​ปล่อย​พิชญ์​หัน​มา​จะ​เล่น​งาน​พั​ดชา เธอ​รีบ​เข้า​กอด​พิชญ์​ไว้ อับดุล​เห็น​ดังนั้น​เข้าไป​จับ​ไหล่​ทั้ง​คู่​เอา​ตัว​บัง​ไว้ ทำให้​กระทิง​มอง​ไม่​เห็น พัดชา​ขอบใจ อับดุล​รีบ​บอก​เบาๆ

“เงียบๆ ก่อน​จ้ะ​นาย มัน​หา​เรา​ไม่​เจอ​ทั้งๆที่​อยู่​ใกล้ๆ”

จริง​อย่าง​ที่​อับดุล​ว่า พอ​กระทิง​มอง​หาไม่​เจอ​ใคร​มัน​ก็​เดิน​ไป​อย่าง​หงุดหงิด

ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปลอม​ตัว​เป็น​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ช่วยเหลือ​หนู​ดี​ที่​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​อยู่ หนู​ดี​เคลิ้ม​กับ​ความ​อบอุ่น​ที่​ได้​รับ​จาก​ตะวัน​ฉาย แต่​พริบตาเดียว​ก็​รู้ตัว​ว่า​ถูก​หลอก ตี​เข่า​เข้า​เป้า​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ตัว​งอ​แล้ว​รีบ​วิ่ง​หนี แต่​ไม่​พ้น​มือ​ไอ้​ริ​ด มัน​ตาม​ไป​ตบ​เ​พียะ​เดียว​หนู​ดี​ก็​กระเด็น​ไป​กระแทก​ต้นไม้​สลบเหมือด

ขณะ​ที่​ไอ้​ริ​ด​เลีย​ปาก​แผล็บ​จะ​เข้าไป​ดูด​เลือด​หนู​ดี​นั่นเอง กระทิง​ก็​มา​ตาม​ให้​ไป​ช่วย​กัน​หา​ตะวัน​ฉาย เพราะ​ไม่​รู้​หาย​ไป​ไหน ส่วน​อาหาร​โอชะ​นี้​เดี๋ยว​ค่อย​กลับ​มา​จัดการ

แต่​พอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​คล้อย​หลัง​ไป​เท่านั้น ตะวัน​รอน​ก็​มา​เจอ​หนู​ดี​หมด​สติ​อยู่ เขา​รีบ​อุ้ม​ขึ้น​มา​พา​ไป​พัก​ที่​กระท่อม​ร้าง​ของ​ชาว​บ้าน​แถว​นั้น บอก​หนู​ดี​ทั้งที่​นอน​ไม่ได้​สติ​ว่า


“ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​ครับ อยู่​กับ​ผม ผม​รับรอง​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย” แล้ว​บรรจง​หอม​หน้าผาก​เบาๆ

ooooooo

รัตติกาล​ถูก​กระทง​ฉุด​กระชาก​ลาก​ถู​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​ร้องขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ตลอด​ทาง ถูก​กระทง​กระชาก​จน​หมด​สติ   ทันใดนั้น   ตะวัน​ฉาย​ตาม​มา​ทัน​สั่ง​ให้​ปล่อย​รัตติกาล​เดี๋ยวนี้ กระทง​หัน​ไป​ยิ้ม​ร้าย​ถาม​ว่า ยัง​กล้า​ตาม​มา​อีก​หรือ


ตะวัน​ฉาย​ประกาศ​กร้าว​ว่าจะ​ตาม​ไป​ทุก​ที่ พลาง​เอา​ปิ่น​ออก​มา​ขู่​ว่า​แม้​ดวง​ตน​จะ​ตก แต่​ก็​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว กระทง​ยิ้มเยาะ​ถาม​ว่า​แน่ใจ​หรือ พลาง​ก็​ยื่นมือ​มา​ปัด​ปิ่น​ทิ้ง​อย่าง​ไม่​หวาดหวั่น​จน​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง

“ปิ่น​นั่น​ไม่​ใช่​ของ​จริง แก​หลงกล​นังแม​รี่​มัน​แล้ว แก​กับ​พวก​ของ​แก​จะ​ต้องตา​ยอ​ยู่​ที่​นี่ มัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​แต่งงาน​ที่​ถูกใจ​คุณ​หลวง​ที่สุด” ว่า​แล้ว​กระทง​ก็​ประคอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่​สลบ​อยู่​พา​หาย​ไป

“รติ...รติ...” ตะวัน​ฉาย​ตะโกน​จน​ตัว​เอง​หมด​สติ​ไป

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​สมชาย​ถูก​เอา​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​พัก​ใน​ห้อง​หรู​แสน​สบาย พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​เจอ​อี​สี​ดวง​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ ภัท​รา​ถาม​ว่าที่​นี่​ที่ไหน

“นี่​คือ​คฤหาสน์​จันทรา ดิฉัน​เป็น​คน​รับ​ใช้​ที่​นี่ คุณ​สงคราม​เจ้าของ​ที่​นี่​กำลัง​รอ​พบ​พวก​คุณ​อยู่ เชิญ​ค่ะ”

อี​สี​ดวง​ผาย​มือ​เชิญ​ทั้ง​สอง​ให้​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​หน้า​กัน​แบบ​ว่า​เอา​ไง​ดี

เมื่อ​เดิน​ตาม​อี​สี​ดวง​ไป​ถึง​ห้อง​โถง ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​อึ้ง​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​โบราณ​แสน​เท่ หน้า​หล่อ​สงบ​นิ่ง​คอย​อยู่ สมชาย​แทบ​จะ​เพ้อ​ทีเดียว ถูก​ภัท​รา​สะกิด​ปราม​จึง​สงบ​ลง

คุณ​หลวง​โบก​มือ​ให้​อี​สี​ดวง​ออก​ไป แล้ว​จึง​เอ่ย​อย่าง​แสน​สุภาพ​ว่า ไม่​ทราบ​ว่า​พวก​คุณ​เป็น​ใคร และ​มา​ทำ​อะไร​ใน​ที่​ของ​ตน ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ตาม​ลูก​ชาย​มา​แต่​เกิด​พลัด​หลง​กัน

“มิน่า​ล่ะ คน​ของ​ผม​ถึง​ไป​เจอ​พวก​คุณ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ใน​ป่า” คุณ​หลวง​พูด​พลาง​เดิน​ไป​มา​น่า​เกรงขาม เมื่อ​ภัท​รา​ถาม​ว่า เขา​อาศัย​คฤหาสน์​นี้​คน​เดียว​หรือ คุณ​หลวง​ตอบ​ว่า​ใช่ แต่​มี​ลูกน้อง​อยู่​ด้วย​สาม​สี่​คน

ภัท​รา​พยายาม​เลียบเคียง​ถาม​ว่า ท่าทาง​เขา​จะ​ชอบ​ความ​สงบ​มาก คุณ​หลวง​บอก​ว่า นี่​คือ​มรดก​ตกทอด​กัน​มา​จาก​บรรพบุรุษ​ตน​ต้อง​รักษา​ไว้​ให้​ดี สมชาย​ทำ​ตา​ปริบๆ ถาม​ว่า​คง​เหงา​แย่

“ไม่​หรอก​ครับ เพราะ​อีก​ไม่​นาน​เจ้าสาว​ของ​ผม​ก็​จะ​มา​อยู่​ด้วย​แล้ว” คุณ​หลวง​ใบหน้า​มี​ความ​สุข พอดี​อี​สี​ดวง​ยก​ถาด​อาหาร​เข้า​มา คุณ​หลวง​เชิญ​ทั้ง​สอง​รับประทาน​อาหาร​เสีย

“เชิญ​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ไม่​ต้อง​เกรงใจ คฤหาสน์​ของ​ผม​ยินดี​ต้อนรับ​แขก​ผู้​มา​เยือน​เสมอ ส่วน​คน​อื่นๆ ที่​พวก​คุณ​พลัด​หลง​กัน​คน​ของ​ผม​จะ​ช่วย​ตาม​หา​ให้” ว่า​แล้ว​คุณ​หลวง​เดิน​ออก​ไป​ทิ้ง​ให้​อี​สี​ดวง​ดูแล​ตรง​นั้น

ooooooo

หาญ​กล้า​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ห้อง​พยายาม​จะ​หนี แต่​พัง​ประตู​ไม่​สำเร็จ จนกระทั่ง​แม​รี่​กรีด​กราย​เข้า​มา แม้​จะ​ถูก​หาญ​กล้า​ด่า แต่​แม​รี่​ก็​ยิ้ม​เย้ย​พูด​หว่านล้อม​แกม​ขู่​ว่า ลำพัง​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ตน​ได้ ให้​รู้​ไว้​เสีย​ด้วย​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ต้องการ​อะไร​แล้ว คุณ​หลวง​ต้อง​ได้​ทุก​อย่าง เพราะฉะนั้น คุณ​พ่อ​ขา​ควร​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​คุณ​หลวง แมร์​รับรอง​เลย​ค่ะ​ว่า​รติ​จะ​อยู่​สบาย​เป็น​เจ้าสาว​อยู่​ที่​นี่​อย่าง​มี​ความ​สุข” ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า “แล้ว​อีกอย่าง อยู่​ที่​นี่​คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​กลัว​เหงา เพราะ​อีก​เดี๋ยว​คุณหญิง​ก็​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​คุณ​พ่อ​ด้วย”

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​พรรคพวก​ของ​แก​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​ข้า​ก็​อย่า​ได้คิด​หนี​อีก” กระทิง​ขู่

หลังจาก​นั้น​ ทั้ง​กระทิง​และ​แม​รี่​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ไป ปล่อย​ให้​หาญ​กล้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​กังวล​คน​เดียว

ฝ่าย​รัตติกาล​อยู่​อีก​ห้อง​หนึ่ง คุณ​หลวง​ออก​จาก​ห้อง​โถง​ก็​ไป​หา​เธอ พูด​อย่าง​มี​ความ​สุข​ว่า

“ใน​ที่สุด​ท่านหญิง​ก็ได้​กลับคืน​สู่​เรือนหอ​ของ​เรา​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​ถอย​หนี​ปฏิเสธ​ว่า ตน​ไม่​ใช่​เจ้าสาว​ของ​เขา ตน​คือ​รัตติกาล​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้า​มาลา ตน​มี​คน​ที่รัก​และ​ต้อง​กลับ​ไป​หา​เขา แต่​คุณ​หลวง​ย้ำ​ว่า คน​ที่​ท่านหญิง​รัก​มี​แต่​หลวง​บวร​สงคราม​คน​เดียว​เท่านั้น

ขณะ​นั้น​เอง แม​รี่​เดิน​เชิด​เข้า​มา​หว่านล้อม​ให้​รัตติกาล​ยอม​แต่งงาน​กับ​คุณ​หลวง​เสีย คน​อื่น​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ลำบาก เพราะ​ตอน​นี้​คุณ​พ่อ​เธอ​ถูก​จับ​ตัว​มา​ขัง​ไว้​ที่​นี่​แล้ว ถ้า​เธอ​ไม่​ยอม ลอง​คิด​ดู​ว่า​ใคร​จะ​ลำบาก

“ปล่อย​พ่อ​ฉันนะ​คุณ​หลวง เลิก​คิด​ว่า​ฉัน​เป็น​หม่อมเจ้า​มาลา​เสียที ยัง​ไง​มัน​ก็​เป็น​ไป​ไม่ได้”

“ตอน​นี้​ท่านหญิง​คง​จะ​ยัง​จำ​อะไร​ไม่ได้ เพราะ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​เมื่อ​ไร​ที่​กระผม​จัดการ​เสร็จ​เรียบร้อย ท่านหญิง​จะ​ไม่​มี​ใคร​ให้​ต้อง​คิดถึง​อีก นอกจาก​กระผม​คน​เดียว พักผ่อน​เสียเถอะ​ท่านหญิง เดี๋ยว​กระผม​จะ​ให้​สี​ดวง​มา​ดูแล” พูด​เสร็จ​ก็​เดิน​ออก​ไป แม​รี่​รีบ​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​เข้า​มา​แนะนำ​ต่อ

“พี่​ไม่ได้​อยาก​เห็น​การ​นองเลือด​มาก​กว่า​นี้​หรอก​นะคะ แต่​คุณ​หลวง​เอาจริง ฆ่า​ตะวัน​ฉาย​แน่ เพราะฉะนั้น ทาง​ที่​ดี​น้อง​รติ​ควร​จะ​ลืม​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ยอม​รับ​ให้​ได้​ว่า​ตัวเอง​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ตะวัน​ฉาย​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​ที่​นี่ เชื่อ​พี่ แล้ว​พี่​จะ​ได้​ปิด​จ๊อบ​นี้​เสียที เข้าใจ​นะ​คะ”

แม​รี่​กรีดกราย​ตาม​คุณ​หลวง​ออก​ไป รัตติกาล​นิ่ง​อึ้ง​นึก​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ

ออก​จาก​ห้อง​ขัง​รัตติกาล​แล้ว หลวง​บวร​สงคราม​เอา​เลือด​ตัว​เอง​ใส่​ลง​ใน​เครื่อง​ดื่ม​เพื่อ​ให้​รัตติกาล​ดื่ม​แล้ว​จะ​ระลึก​ถึง​อดีต​ได้ พอ​อี​สี​ดวง​เอา​ไป​ให้ รัตติกาล​บอก​ให้​วาง​ไว้ เดี๋ยว​ตน​ดื่ม​เอง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​เดิน​โซซัดโซเซ​ตาม​หา​รัตติกาล กระทง​บอก​ไอ้​ริ​ด​ให้​ตาม​ไป​ส่วน​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ผี​อับดุล​เอง

กระทง​เข้า​สิง​พัด​ชา​และ​เล่น​งาน​พิชญ์ ถูก​อับดุล​รู้ทัน​หัน​ไป​สู้​กับ​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา แต่​ก็​ถูก​กระทง​หลอก​ซ้ำ ทำ​ที​ว่า​ออก​จาก​ร่าง​พัด​ชา​หนี​ไป​แล้ว พอ​อับดุล​หลง​เชื่อ​จะ ตาม​ไป​จัดการ​ผี​กระทง พัด​ชา​ก็​ถูก​เข้า​สิง​อีก

เมื่อ​อับดุล​กลับ​มา​ก็​ถูก​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา​ใช้​นิ้ว​และ​เล็บ​ยาว​งอ​จิก​เข้าที่​ท้อง​จน​ตาย แล้ว​กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง​พัดชา ปล่อย​ให้​ร่าง​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ตรง​นั้น โชค​ดี​ที่​พิชญ์​เดิน​ตาม​หา​จน​เจอ​จึง​ช่วย​ไว้

พัด​ชา​รู้สึก​หวาดหวั่น​เมื่อ​อับดุล​ถูก​ฆ่า​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เรา พิชญ์​ปลอบ​ใจ​ว่า​ตน​จะ​ใช้​หัวใจ​สิงห์​ของ​ตน​เล่น​งาน​พวก​มัน​และ​พา​เธอ​รอด​ไป​ได้​แน่นอน

โชค​ดี​ที่​ตะวัน​ฉาย​ที่​ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​ไป​เล่น​งาน แม้​จะสู้​ไป​ถอย​ไป​จน​ตก​หน้าผา​ลง​น้ำ แต่​ก็​เอา​ตัว​รอด​ได้ ตะเกียกตะกาย​มา​จน​เจอ​พัด​ชา​กับ​พิชญ์​ที่​กำลัง​ลำบาก จึง​ปรึกษา​หา​ทาง​แก้ ปัญหา​กัน ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เวล​านี้​เหลือ​แต่​เณร​เปี๊ยก​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​พวก​เรา​ได้ เสนอ​ให้​พิชญ์​กับ​พัด​ชา​รีบ​ไป​หา​เณรเปี๊ยก ส่วน​ตน​จะ​อยู่​หลอกล่อ​พวก​ผี​อยู่​ทาง​นี้​เอง

แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​ถูก​กระทง​ที่​ไล่​ตาม​มา​จับ​ได้​และ​งับ​ต้นคอ​ ตะวัน​ฉาย​ดิ้น​สุด​แรง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวดกึกก้อง​ไป​ทั้งป่า

ooooooo

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​ไป​อยู่​ใน​กระท่อม​ของ​ชาวบ้าน ปฐมพยาบาล​จน​เธอ​รู้สึก​ตัว พอ​เธอ​ได้สติก็​กลับ​หา​ว่า​ตะวัน​รอน​ลวนลาม​ข่มขืน​ตน คว้า​มีด​ไล่ฟัน จน​ตะวัน​รอน​ต้อง​พูด​เตือนสติ​เธอ​อีก​ครั้ง​ว่า

“พี่​ตะวัน​ฉาย​เขา​รัก​คุณ​แค่​ใน​ฐานะ​ของ​น้อง​สาว เพราะฉะนั้น​ต่อ​ให้​คุณ​เสนอ​ตัว​ให้​เขา​มากมาย​แค่​ไหน​คุณ​ก็​ไม่​มี​ทาง​ได้ความ​รัก​จาก​เขา​มาก​ไป​กว่า​นั้น” พูด​พลาง​บีบไหล่​เธอ​แน่น จน​เธอ​ร้อง​ว่า​เจ็บ “ผม​ตั้งใจ​ให้​เจ็บ!! คุณ​จะได้รู้สึก ​เหมือน​ผม​บ้าง​ว่า เวลา​ที่​ต้อง​คอย​ไล่​ตาม​คุณ คอยทำทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​คุณ​หัน​มา​มอง​ผม​บ้าง แต่​ทำ​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ไม่​เคยรู้สึก​กับ​ผม​แม้แต่​นิดเดียว มัน​เจ็บ​มาก​แค่​ไหน”

พอ​หนู​ดี​อึ้ง ตะวัน​รอน​พูด​ต่อ​อย่าง​เจ็บปวด​ว่า

“หลาย​ครั้ง​ที่​ผม​คิด​ว่า​ผม​เป็น​โรคจิต​หรือ​เปล่า​ที่​คอย​วิ่ง​ไล่​ตาม​ผู้หญิง​นิสัย​เสีย ยอม​ให้​เขา​ด่า​ได้​ทุก​วี่​ทุก​วัน แต่ ยิ่ง​อยู่​ใกล้​คุณ ผม​ก็​รู้ตัว​ว่า​ผม​ไม่ได้​โรคจิต​หรอก แต่​ผม​เป็นโรค​หลง​รัก​คุณ​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น​ต่างหาก”

ตะวัน​รอน​เอา​จมูก​ชน​กับ​หนู​ดี​สี​ไป​มา​จน​ต่าง​ใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก พริบตา​นั้น​เขา​บด​ปาก​กับ​เธอ​จน​สุดท้าย​หนู​ดี​อ่อน ระทวย​อยู่​ใน​อ้อม​แขน​เขา แต่​พอ​รู้ตัว​ก็​ตบ​หน้า​เขา​เพี​ยะ​แล้ว​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

หนู​ดี​ไป​เจอ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ตาม​หา​อยู่ มัน​ไล่​ล่า​จน​เธอ​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ลำธาร ขณะ​กำลัง​จะ​ถูก​เข้า​ขย้ำ​นั้น หนู​ดี​ควาน​มือหา​อาวุธ​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน เธอ​คว้า​ออก​มา​แทง​มัน​ที่​อก​มันร้อง​อย่าง​โหยหวน กระชาก​ปิ่น​ทิ้ง หนู​ดี​เห็น​ว่า​ปิ่น​นี้​ทำให้​มันเจ็บปวด​ได้​รีบ​คลาน​ไป​เก็บ​ไว้ ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​ตบ​จน​เธอ​น็อก​หมด​สติ​ทั้งที่​มือ​ยัง​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ตะวัน​รอน​ตาม​มา​เจอ​รีบ​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​ร้อง​เรียก​สติ

“คุณ​หนู​ดี...คุณ​หนู​ดี...ทำใจ​ดีๆไว้​นะ​ครับ คุณ​หนู​ดี!”

ooooooo
ตอนที่ 13


เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ดัง​ไป​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา รัตติกาล​จำ​เสียง​เขา​ได้ เมื่อ​หลวง​บวร​สงคราม​กับ​กระทิง​พา​กัน​เข้า​มา เธอ​ถลา​เข้าไป​ขอร้อง​อย่า​ทำ​อะไร​ตะวัน​ฉาย​เลย ปล่อย​เขา​ไป​เสีย คุณ​หลวง​ตอบ​อย่าง​เลือดเย็น​ว่า

“มัน​คือ​ตัว​ขัดขวาง​ที่​ทำให้​เธอ​ไม่​ยอม​ระลึก​ชาติ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง สิ้น​มัน​สัก​คน​ฉัน​ก็​จะ​ได้​ท่านหญิง​ของ​ฉัน​กลับคืน​มา” รัตติกาล​โต้​ว่าไม่ว่า​ตน​จะ​เป็น​อะไร​ก็​ไม่​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย “เกี่ยว​สิ...เพราะ​ชาติ​ภพ​นี้ รัตติกาล​มี​ความ​รักให้​ กับ​มัน ถ้า​ฉัน​ไม่​กำจัด​มัน​ให้​พ้น​ทาง ท่านหญิง​ก็​จะ​ไม่​กลับ​มา” พูด​แล้ว​ก็​จะ​ออก​ไป

“เดี๋ยวก่อน​คุณ​หลวง...ฉัน​ขอร้อง...ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​แล้ว” รัตติกาล​จำ​ยอม​เพื่อ​แลก​กับ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ตะวัน​ฉาย

เมื่อ​หลวง​บวรฯ​กลับ​ไป​ถึง​ห้อง​โถง อี​สี​ดวง​ก็​กระหืด-กระหอบ​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ไอ้​ริ​ด​แย่​แล้ว พลัน​ไอ้​ริ​ด​ก็​โผล่​มา​ ใน​สภาพ​บาดเจ็บ​หนัก มัน​รายงาน​ว่า​ถูก​ทำร้าย​ด้วย​ปิ่น​ของ ​ท่านหญิง หลวง​บวรฯ​ยัง​ไม่​อยาก​เชื่อ ถาม​ว่า​พวก​นั้น​ค้น​พบ​ปิ่น​นั่น​แล้ว​หรือ เมื่อ​ไอ้​ริ​ด​ยืนยัน หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ไม่​สะทก– สะท้าน​ว่า

“เอ็ง​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​ไอ้​ริ​ด แต่​ถึง​พวก​มัน​จะ​ได้​ปิ่น​นั่น​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์ เพราะ​อีก​ไม่​นาน ชาติ​ภพ​นี้​ของ​รัตติกาล​จะ​สิ้นสุด​ลง เหลือ​แต่เพียงท่านหญิง​ของ​ข้า คฤหาสน์​จันทรา​จะ​ปิดตาย​ไม่​ข้องแวะ​กับ​ใคร​อีก”

แม้​จะ​ได้​ฟัง​เรื่อง​ดีๆ แต่​ไอ้​ริ​ด​ก็​เจ็บปวด​บาดแผล​จน​แทบ​จะ​ทน​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​ใช้​เล็บ​คม​ของ​ตัว​เอง​กรีด​ข้อ​มือ​แล้ว​ให้​ไอ้​ริ​ด​กิน​เลือด​จาก​ข้อ​มือ บอก​อี​สี​ดวง​ให้​พา​ไป​พัก​เดี๋ยว​ก็​จะ​ดี​ขึ้น​เอง

“เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง...เอ่อ...แล้ว​พวก​ของ​ตะวัน​ฉาย​ที่​อยู่​ใน​นี้​ล่ะ​เจ้า​คะ”

“เอ็ง​อยาก​ทำ​อะไร​ก็ตาม​ใจ” หลวง​บวรฯ​อนุญาต อี​สี​ดวง​ยิ้ม​ดีใจ​รีบ​พา​ไอ้​ริ​ด​ไป​ทันที

ooooooo

อี​สี​ดวง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ภัท​รา​กับ​สมชาย​กิน​อาหาร ทั้ง​สอง​กิน​เกลี้ยง ​บน​โต๊ะ​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก​และเศษ ​อาหาร อี​สี​ดวง​เข้า​มา​พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า อิ่ม​กัน​ก็ดี​แล้ว ​คราว​นี้​ถึง​ที​ตน​จะ​อิ่ม​บ้าง พลาง​ก็​แยกเขี้ยว​ย่างสามขุม​เข้าหา สมชาย​กับ​ภัท​รา​ตกใจ พา​กัน​ร้อง​ก​รี๊ด​แล้ว​โกย​แน่​บ หนี​เข้าไป​หลบ​อยู่​ใน​ห้อง​ของ​หาญ​กล้า​โดย​ไม่​รู้ตัว

ที​แรก​พอ​เจอ​ก็​ทะเลาะ​กัน​ลั่น​ไป​หมด จนกระทั่ง​ประตู​หน้าต่าง​ปิด​ปึงปัง สมชาย​บอก​ว่า​พวก​มัน​ตาม​มา​แล้ว ภัทรา ​ก็​โผ​เข้าหา​หาญ​กล้า

“ทำ​ไง​ดี...ฉัน...ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​มัน​นะ​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​ให้​สมชาย​ไป​ล่อ​อี​สี​ดวงเบน​ความ​สนใจ​ แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​เอา​เชือก​ไป​มัด​อี​สี​ดวง​ไว้​จน​แน่น แม้​จะ​ถูก​มัด​จน​กระดิก​ไม่ได้ แต่​อี​สี​ดวง​ก็​แยกเขี้ยว​ขู่​แฮ่ๆ จะ​เอา​พวก​นี้​เป็น​อาหาร​ให้​ได้

“อาหาร​ของ​พวก​แก​เหรอ อี​ผี​ชะนี เชอะ! กิน​ไอ้​นี่​ไป​แทน​แล้วกัน” สมชาย​เอา​ถุง​เท้า​มา​ปั้น​แล้ว​ยัด​เข้า​ปาก​อี​สี​ดวง จาก​นั้น​พา​กัน​วิ่ง​หนี ท่ามกลาง​เสียงร้อง​อู้อี้​ของ​อี​สี​ดวง

ooooooo

ภัท​รา​กลัว​จน​เข่า​อ่อน​ต้อง​อ้อน​หาญ​กล้า​ให้​ช่วยเหลือ หาญ​กล้า​จึง​อุ้ม​พา​หนี​ไป​ท่ามกลาง​ความ​หมั่นไส้​ของ​สมชาย แต่​ไม่ทัน​พ้น​จาก​คฤหาสน์​ก็​ถูก​กระทิง​โผล่​มา​ขวาง หมาย​จะ​จับ​ทั้งหมด​กิน​เป็น​อาหาร​เช้า​วัน​นี้

ขณะ​ที่​ทั้งหมด​กำลัง​จน​แต้ม​จวนตัว​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ใน​ชุด​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เดิน​หน้า​ตึง​เข้าไป หาญ​กล้า​ดีใจ​มาก​ที่​เห็น​ลูก​สาว แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ทำ​เหมือน​ไม่​รู้จัก​กัน สั่ง​กระทิง​ให้​ปล่อย​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​เสีย หาญ​กล้า​พยายาม​บอก​เธอ​ว่า “รติ นี่​พ่อ​ไง​ลูก”

“พวก​เจ้า​เป็น​ใคร แต่งตัว​พิลึกพิลั่น​เข้า​มา​ยุ่มย่าม​ทำ​อะไร​ใน​คฤหาสน์​ของ​ข้า”

ครั้น​หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ถูก​รัตติกาล​ตวาด​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า

หุบปาก​เจ้า​เดี๋ยวนี้...เรา​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ​เรา​ไม่ได้​ชื่อ​รติ ไม่ได้​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เจ้า” พูด​​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป​สั่ง​กระทิง “ส่ง​คน​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้”

กระทิง​ฟัง​แล้ว​ทำ​หน้า​งงๆ จน​รัตติกาล​ย้ำ มัน​จึง​หัน​ไป​แยกเขี้ยว​ขู่​ไล่​พวก​หาญ​กล้า​ออก​ไป ภัท​รา​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​เปลี่ยนใจ แต่​หาญ​กล้า​ไม่​ยอม​ไป พยายาม​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตน​เป็น​พ่อ

“ไอ้​เฒ่า อย่า​หาเรื่อง​สิ ดู​ไม่​ออก​เหรอ​ไง นั่น​ไม่​ใช่​ลูก​สาว​แก​แล้ว​นะ รีบ​ไป​เถอะ” ภัท​รา​ลาก​สุด​แรง สมชาย​มา​ช่วย​อีก​คน จึง​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ได้

รัตติกาล​มอง​ตาม​ไป​ครู่​หนึ่ง ก่อน​เดิน​เชิด​หน้า​คอ​ระหง​เยี่ยง​เจ้าหญิง​ผู้​สูง​ศักดิ์ จาก​นั้น​ประตู​คฤหาสน์​ก็​ค่อยๆปิด​ลง​ช้าๆอย่าง​น่า​เกรงขาม

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ถูก​คุม​ขัง​ไว้​ใน​สภาพ​อิดโรย​ซีดเซียว แต่​เขา​ยัง​มุ่ง​มั่น​ที่​จะ​ช่วย​รัตติกาล​ให้​ได้ พยายาม​หา​ทาง​หนี ลุก​เดิน​ไป​ไม่​กี่​ก้าว​ก็​หน้าคว่ำ​ลง​อย่าง​หมด​แรง กระนั้น​ก็​ยัง​พร่ำ​เรียก “รติ...รติ...”

ท่านหญิง​มาลา​ใน​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เดิน​สำรวจ​ตรวจตรา​คฤหาสน์​อย่าง​สง่า​สูง​ศักดิ์ คุณ​หลวง​เฝ้า​มอง​อย่าง​เสน่หา หัน ​ไป​สั่ง​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ให้​ออก​ไป​ก่อน แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เข้าไป​ประคอง​มือ​รัตติกาล​ขึ้น​มา เธอ​เขิน​อาย​เมื่อ​ได้ยิน​คุณ​หลวง​รำพัน​ความ​รัก ความ​คิดถึง ​และ​โอบ​กอด​ไว้​อย่าง​ทะนุถนอม

กระทง​ที่​หลง​รัก​คุณ​หลวง​มา​ตลอดเวลา​มอง​ภาพ​นั้น​อย่าง​เจ็บ​ช้ำ เศร้าสร้อย​ที่​ตน​ไม่​มีโอกาส​ดูแล​คุณ​หลวง​อย่าง​ใกล้​ชิด​เหมือน​เดิม​อีก​แล้ว

ส่วน​กระทิง​เข้าไป​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ฟุบ​อยู่​กับ​พื้น ก็​จับ​เหวี่ยง​อย่าง​เกรี้ยวกราด และ​จะ​เข้าไป​ทำร้าย แต่​กระทง​เข้า​มา​จ้อง​มอง​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เกลียด​ชัง​ขณะ​เอ่ย

“จริงๆข้า​อยาก​ให้​ไอ้​กระทิง ไอ้​ริ​ด​กัด​แก​ให้​ตาย​เสีย​ด้วย​ซ้ำ แก​เป็น​เสี้ยนหนาม​ของ​คุณ​หลวง ทำให้​คุณ​หลวง​ต้อง​เสีย​เวลา​รอ​ท่านหญิง แต่​คุณ​หลวง​ยัง​ไม่​อยาก​ให้​แก​ตาย​ตอน​นี้ เพราะ​คุณ​หลวง​อยาก​เห็น​แก​ทรมาน​ก่อนถึง​วัน​แต่งงาน แล้ว​ตอน​นั้น​แก​จะ​ได้​ตาย​สมใจ​แน่” พูด​แล้ว​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​น่า​กลัว

เณร​เปี๊ยก​ที่​ตะวัน​ฉาย​หวัง​เป็น​ที่พึ่งก็​ไม่​อาจ​พึ่ง​ได้ เพราะ​ถูก​หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​หลอกหลอน และ​ขู่​เสีย​จน​เณร​ต้อง​หนี​เข้าไป​ซ่อน​ตัว​ใน​โบสถ์ สวด​มนต์​ไหว้​พระ​ลนลาน บอกก​ล่า​ว​ถึง​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“โยม​พี่...เณร​ขอโทษ​จ้า เณร​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​โยม​พี่​ยัง​ไง ลำพัง​เณรยัง​เอา​ตัว​ไม่​รอด​เลย​จ้า...”

ooooooo

ภัท​รา​กับ​สมชาย​พา​กัน​หนี​กลับ​มา​ถึง​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ตาม​หา​ลูก​ชายไป​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ แต่​กลับ​เจอ​หาญ​กล้า​ที่​โผล่​มา​จ้อง​ตา​เขียว​ปั้ด ภัท​รา​ไล่​จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป​ให้​พ้น ​ตน​กับ​เขา​หมด​เวร​หมด​กรรม​กัน​แล้ว​ลูก​สาว​ตน​ก็​เปลี่ยนใจ​ไม่​ชอบ​ผี​ต่อ​ไป​อีก​แล้ว

หาญ​กล้า​หา​ว่า​เพราะ​ภัท​รา​ห้าม​ไว้​ทำให้​ตน​ไม่ได้​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ด้วย ส่วน​ภัท​รา​ก็​อ้าง​ว่า​เพราะ​รัตติกาล​ไม่​รู้จัก​พ่อ​ตัว​เอง​แล้ว​ต่างหาก ควร​ขอบคุณ​ตน​ด้วย​ซ้ำ​ที่​พา​เขา​ออก​จาก​คฤหาสน์​ปิศาจ​นั่น​มา​ได้

ด่า​หาญ​กล้า​แล้ว​ก็​เดิน​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​ห้อง​ต่างๆ หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​เรียก​หรอก​เพราะ​ตะวัน-ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​รัตติกาล​ที่​คฤหาสน์​นั่น ภัท​รา​ไม่​เชื่อ​หา​ว่า​หาญกล้า ​ล้อ​เล่น​หลอก​ตน

“ฉัน​ไม่​ล้อ​เล่น​หรอก ตะวัน​ฉาย​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ช่วย​ให้​รติ​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง มัน​ถึง​ยอม​เสี่ยง​ตาย​บุก​ไป​ช่วย​รติ”

“ไม่​จริง...ลูก​ฉัน​ต้อง​ไม่​ทำ​อะไร​โง่ๆแบบ​นั้น แก​ต้อง​ไป​พา​ลูก​ฉัน​กลับ​มา​เดี๋ยวนี้​นะ”

“ถ้า​ฉัน​กลับ​ไป​ได้ ฉัน​ไป​ช่วย​ลูก​ฉัน​นาน​แล้ว​ยัย​แก่...

แต่​ที่​ฉัน​กลับ​ไป​ไม่ได้ เพราะ​พอ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​มัน​ได้​ตัว​รติไป ​สมใจ​มัน มัน​ก็​ปิดตาย​คฤหาสน์​ของ​มัน​ไม่​ให้​ใคร​เห็น​และ​เข้าไป​ไม่ได้​อีก”

“ตะวัน​ฉาย​ลูก​แม่...ไม่​นะ...” ภัท​รา​หน้าเสีย ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​นิ่ว​หน้า​อย่าง​กลุ้มใจ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หนู​ดี​ที่​ได้​รับ​ความ​กระทบกระเทือน​ทาง​สมอง​อย่าง​แรง เมื่อ​ตะวัน​รอน​พา​มา​รักษา​ตัว​ที่​โรงพยาบาล​จน​ฟื้น พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ก็​พูด​สับสน​ทั้ง​ภาษา​อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น อีสาน ฝรั่งเศส ยุ่ง​ไป​หมด ตะวัน​รอน​ถาม​หมอ​ว่า​เธอ​เป็น​อะไร

“ผล​จาก​การ​ที่​คน​เจ็บ​ได้​รับ​การ​กระแทก​ที่​ศีรษะ​อย่าง​รุนแรง​ทำให้​สมอง​ส่วน​ที่​ควบคุม​ความ​ทรง​จำ​เสื่อม​และ​เกิด​ความ​สับสน แล้ว​ยัง​ทำให้​ระบบ​การ​ติดต่อ​สื่อสาร​เกิด​ความ​สับสน​เกี่ยว​กับ​การ​ใช้​ภาษา​กับ​ผู้​อื่น”

เท่านั้น​ไม่​พอ​หมอ​ยัง​บอก​ว่า​ท่าทาง​หนู​ดี​อาการ​หนัก​กว่า​ที่​คิด ทำให้​ตะวัน​รอน​รีบ​โทร.​บอก​ภัท​รา​ให้​มา​ดู​หนู​ดี​ที่​โรงพยาบาล

“เธอ​ไป​ดู​อาการ​หนู​ดี​เถอะ เรื่อง​ลูก​ชาย​ฉัน​กับ​ลูก​สาว​เธอ ฉัน​จะ​ลอง​พยายาม​หา​ทาง​ช่วย​ดู​ แต่​ที่​ฉัน​พูด​ไป หวัง​ว่า​คง​ไม่​ เข้า​หู​ซ้าย​ทะลุ​หู​ขวาเธอ​นะ​ยัย​แก่​หัวดื้อ” พูด​แล้ว​หาญ​กล้า​หาย​วับ​ไป​ทันที

ภัท​รา​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​หาญ​กล้า​ที่​ว่า “สอง​คน​นั่น​ต่าง​เชื่อ​มั่น​ว่าความ​รัก​จะ​สามารถ​เอาชนะ​อุปสรรค​ทุก​อย่าง​ได้​แม้แต่​ความ​ตาย เหลือ​แต่​เธอ​นั่นแหละ​ที่​ยัง​ดักดาน งมโข่ง งี่​เง่า พยายาม​ขัดขวาง​พวก​เขา”

นั่น​คือ​ความ​จริง​ที่​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ยอม​เสียสละ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​คน​ที่​ตน​รัก เพื่อ​ให้​ตะวัน​ฉาย​รอด​พ้น​จาก​ความ​ตาย รัตติกาล​ยอม​หลวง​บวรฯ​ทุก​อย่าง ยอม​แม้​กระทั่ง​กิน​เลือด​ของหลวง​บวรฯ​เพื่อ​ให้​เขา​ไว้​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย

คืน​นั้น​เธอ​นอน​ร้องไห้​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า “ตะวัน​ฉาย ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​เพื่อ​นาย​คน​เดียว”

ส่วน​หลวง​บวรฯ​ดี​อก​ดี​ใจ​ที่​ได้​ท่านหญิง​คน​เดิม​ของ​ตน​กลับ​มา หลังจาก​ที่​เฝ้า​รอ​มา 100 กว่า​ปี ​เตรียม​จัด​งาน​แต่งงาน​และ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​กัน​อีก​ครั้ง

“ค่ะ​คุณ​หลวง” รัต​ติ​กาล​รับคำ​แต่​ย้ำ​เตือน​ว่า “แต่​ดิฉัน​หวัง​ว่า​คุณ​หลวง​คง​ไม่​ลืม​สัญญา​ก่อน​ที่​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน”

หลวง​บวร​สงคราม​ถึง​กับ​ชะงัก​ไป​เมื่อ​ได้​ฟัง​คำ​ย้ำ​เตือน​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ลูก​สาว หาญ​กล้า​ลุย​ไป​หา​แม​รี่​ ที่​กำลัง​อ่อย​พวก​หนุ่มๆอยู่​ใน​ร้าน​คาราโอเกะ​ สั่ง​แม​รี่​ว่า​ต้อง​พา​ตน​ไปหา​รัตติกาล แม​รี่​กลัว​จน​หนี​เตลิด​ออก​จาก​ร้าน​ไป หาญ​กล้า​ตาม​ไป​ทันที

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เอา​อาหาร​ไป​ให้​ตะวัน​ฉาย​กิน บอก​ว่า​คุณ​หลวง​สั่ง​ให้​กิน​มากๆ และ​จะ​ตาย​ไม่ได้​จนกว่า​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง ตะวัน​ฉาย​ปัด​อาหาร​จน​กระจุยกระจาย กระทง​แยกเขี้ยว​จะ​เข้า​เล่น​งาน ก็​พอดี​คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​สั่ง​กระทง​ถอย​ไป แล้ว​เข้าไป​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ดุร้าย

ทั้ง 2 ต่าง​อ้าง​ตน​เป็น​เจ้าของ​รัตติกาล คุณ​หลวง​กระชาก​คอเสื้อ​ตะวัน​ฉาย​ตะคอก​ว่า​รัตติกาล​ของ​เขาตาย​ไป​แล้ว และ “แก​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​พบ​กับ​เธอ​อีก”

“อย่าง​แก​ยัง​หวัง​จะ​ได้​เจอ​คน​รัก​ของ​แก แล้ว​ทำไม​ฉัน​จะ​หวัง​บ้าง​ไม่ได้” ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​แพ้

คุณ​หลวง​โกรธ​จัด​กระชาก​ตัว​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ไป​ท่ามกลาง​ความ​สงสัย​ของ​กระทง​ที่​ย่อง​ตาม​ไป​ดู

คุณ​หลวง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ดู​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ที่นอน​เหมือน​หลับ​อยู่​ใน​โลง​แก้ว ตะวัน​ฉาย​ถลา​เข้าไป​ปลุก อ้อนวอน​คุณ​หลวง​ทำให้​เธอ​ฟื้น​ขึ้น​มา​จะ​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน​ก็​ยอม บอก​คุณ​หลวง​ว่า

“ความ​รัก​ของ​คุณ​มัน​จบ​ไป​ใน​อดีต​แล้ว ผู้หญิง​คน​นี้​ตอน​นี้​เธอ​คือ​รัตติกาล ไม่​ใช่​ท่านหญิง​ของ​คุณ”

“ความ​รัก​ของ​แก​ต่างหาก​ที่​กำลัง​จะ​จบ​ลง อีก​ไม่​นาน

ข้า​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​ท่านหญิง​ของ​ข้า ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไร ร่าง​ที่​ท่านหญิง​อาศัย​มา​เกิด​ก็​จะห​มด​ความ​หมาย​เหลือ​แค่​เพียง​ซากศพ​ที่​เน่า​เปื่อย” คุณ​หลวง​พูด​อย่าง​เป็นต่อ แล้ว​หัวเราะ​ชอบใจ

“ร...ร...​รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด ดวงตา​ค่อยๆปรือ​จน​ดับ​วูบ​ไป...

ooooooo

ฝ่าย​เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ขัง​ตัว​เอง​สวด​มนต์​ภาวนา​อยู่​ใน​โบสถ์​ด้วย​ความ​กลัว​ผี​คุณ​หลวง จนกระทั่ง​พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​หา เจอ​พระพี่เลี้ยง​บอก​ว่า​ไม่​รู้​เณร​เป็น​อะไร เอาแต่​ขัง​ตัว​เองอยู่​ใน​โบสถ์ ทั้ง​สอง​ถาม​ว่า​เณร​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไร

“ก็​ก่อน​ที่​โยม​จะ​ไป​ต่าง​จังหวัด​นั่นแหละ” พระพี่เลี้ยง​บอก พัดชา​เลย​ไป​เคาะ​ประตู​เรียก

“เณร​คะ นี่​โยม​พี่​เอง​นะ​คะ เณร​ไม่​ต้อง​กลัว​พวก​เรา​หรอก​ค่ะ...เณร...ได้ยิน​เรา​ไหม​คะ”

เณร​จำ​เสียง​ได้​รีบ​ลุก​มา​ที่​ประตู​ถาม​ว่า​โยม​พี่​มา​ช่วย​เณร​แล้ว​ใช่​ไหม เสียง​พิชญ์​ตอบมา​ว่า​ใช่​ ให้​เณร​รีบ​เปิด​ประตู​ออก​มา พวก​ตน​มี​เรื่อง​ต้อง​คุย​กับ​เณร​ด่วน



แต่​พอ​เณร​เปิด​ประตู คน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​กลับกลาย​เป็นเห็น​พระพี่เลี้ยง​เป็น​หลวง​บวรฯ​และ​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​กลายเป็น​กระทิง​กับ​กระทง เณร​ร้อง​จ๊าก แล้ว​ปิด​ประตู​โบสถ์​ลั่น​กลอน​ทันที

พระพี่เลี้ยง พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​งุนงง พัดชา​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​เพราะ​เณร​ถูก​มนต์​สะกด​ของ​ผี​พวก​นั้น​แน่ๆ พิชญ์​บอก​ว่า​เรา​จะ​ต้องหา​ทาง​ช่วย​เณร​ออก​มา​ก่อน ไม่​อย่าง​นั้น​ตะวัน​ฉาย​ไม่​รอด​แน่

ว่า​แล้ว​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​เอา​เตา​อั้งโล่​ใส่​ถ่าน​จุด​ไฟ​ควัน​โขมง​แล้ว​เอา​มา​ตั้ง​หน้า​โบสถ์​ช่วย​กัน​พัด​ให้​ควัน​ลอย​เข้าไป​ใน​โบสถ์ จน​เณร​ทน​ไม่ได้ เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ว่า ไฟ​ไหม้...ไฟ​ไหม้ เณร​ก็​เปิด​ประตู​ผางออก​มา พริบตา​นั้น​พิชญ์ยกก​ระ​ติ​กนํ้า​มนต์​ขึ้น​พนม​แล้ว​สาด​ใส่​เณร​ทันที เณร​จำ​ได้​ถาม​ว่า​โยม​พี่​ทำ​อะไร พิชญ์บอก​ว่า​นํ้า​มนต์ แล้ว​หัน​บอก​พัดชา​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“แบบ​นี้​แสดง​ว่า​ถอน​มนต์​สะกด​ของ​พวก​มัน​ได้​แล้ว”

ooooooo

รัตติกาล​ยัง​แว่ว​เสียง​ร้อง​โหยหวน​เจ็บปวด​ของ​ตะวัน​ฉาย จึง​ตาม​เสียง​ไป​จนถึง​ประตู​ห้อง ทันใดนั้น​กระทิง​ก็​เปิด​ประตู​ออก​มา ปาก​เปื้อน​เลือด​แดง​เถือก​มัน​ถาม​ว่า​ท่านหญิง​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ พอ​เธอ​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​นาย​คน​นั้น​ร้อง​เลย​มา​ดู​หน่อย​​  พลาง​ตา​ก็​จ้อง​ปาก​เปื้อน​เลือด​ของ​กระทิง

กระทิง​รีบ​เช็ด​คราบ​เลือด​ออก​บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร หมอ​นั่น​พยายาม​หนี​ คุณ​หลวงเลย​ให้​ตน​มา​จัดการ รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​นาย​คน​นั้น​ไป​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​มี​การ​ทำร้าย​กัน​ใน​วัน​มงคล​ของ​ตน

กระทง​แก้ต่าง​ว่า​คุณ​หลวง​ไม่ได้​ลืม​คำ​ขอ​ของ​ท่านหญิง​แต่​อยากให้​มั่นใจ​ว่า​ถ้า​ปล่อย​ไป​แล้ว​มัน​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​อีก รัตติกาล​เลย​บอก​ว่า​ตน​จะ​ไป​คุย​กับ​คุณ​หลวง​เอง ว่า​แล้ว​หัน​หลัง​ไป​เลย

กระทง​มอง​ตาม​รัตติกาล​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย จน​เมื่อ​รัตติกาล​ไป​ทวง​สัญญา​กับ​คุณ​หลวง เมื่อ​คุณ​หลวง​ยืนยัน​ว่า​ยัง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตอน​นี้​ไม่ได้ เธอ​ยํ้า​ยืนยัน​ว่า

“หาก​คุณ​หลวง​ไม่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา ดิฉัน​ขอ​ยืนยัน​ว่า​จะ​ไม่​มี​พิธี​แต่งงาน​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​เรา”

แต่​พอ​รัตติกาล​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​เจอ​กระทง​ที่มา​แอบ​ฟัง​อยู่​จ้อง​มอง​อย่าง​สงสัย พูด​อย่าง​จับ​พิรุธ​ว่า

“ท่าน​หญิง​มาลา​เจ้า​คะ ท่าน​กำลัง​ทำลาย​หัวใจ​ของหลวง​บวรฯ หัวใจ​ที่​เฝ้า​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ท่านหญิง หัวใจ​ที่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา​ที่​ไม่​เคย​เปลี่ยนแปลง  ท่านหญิง​ลืม​หรือ​ว่า​จำ​ไม่ได้ อ้อ! รึ​ว่า​ไม่​เคย​รู้​ว่า​อดีต​ของ​ตน​ที่​ผ่าน​มา​ได้​เคย​สัญญา​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​หลวง”

รัตติกาล​ทำ​ขึงขัง​ถาม​ว่า​สัญญา​อะไร และ​นั่น​ไม่​ใช่​กงการ​อะไร​ของ​ตัว เป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ตน​กับ​คุณ​หลวง ว่า​แล้ว​เดิน​เชิด​คอแข็ง​ออก​ไป ทำให้​กระทง​ยิ่ง​สงสัย​มาก​ขึ้น

จนกระทั่ง​กลางคืน กระทง​เข้าไป​พูด​ความ​สงสัย​ของ​ตน​ให้​คุณ​หลวง​ฟัง​ว่า สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ไม่ได้​ระลึก​ชาติ​ได้ แต่​เป็น​การ​แสดง​ละคร​ตบตา​ของ​รัตติกาล​มาก​กว่า  ทำให้​คุณ​หลวง​ไม่​พอใจ​ที่​กล่าวหาท่านหญิง​ของ​ตน  ทั้ง​ยัง​เชื่อ​ว่า อาจ​เป็น​เพราะ​ท่านหญิง​ยัง​สับสน​ระหว่าง​การ​เป็น​รัตติกาล​ใน​ชาติ​นี้​กับ​ท่านหญิง​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​มาก​กว่า แต่​พอ​กระทง​จะ​ไป​จัดการ​กับ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เพื่อ​ให้​ท่านหญิง​ไม่​มี​ความ​ทรง​จำ​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​อีก คุณ​หลวง​กลับ​ยับยั้ง​ว่า

“รอ​ให้​หลังจาก​พิธี​แต่งงาน​ของ​ข้า​กับ​ท่านหญิง​เสร็จ​สิ้น​ลง​ก่อน ข้า​ไม่​อยาก​ทำให้​ท่านหญิง​ไม่สบาย​ใจ​ที่​มี​เรื่อง​ไม่​มงคล​ในระหว่าง​พิธี”

ooooooo

หนู​ดี​ยัง​อยู่​ใน​อาการ​สับสน​บาง​ครั้ง​เหมือน​สติ​ฟั่นเฟือน เมื่อ​ตะวัน​รอน​ดูแล​ใกล้​ชิด เธอ​ถาม​ว่า​เขา​เป็น​ใคร ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ตน​เป็น​แฟน​เธอ ​เท่านั้น​เองหนู​ดี​ ก็​โผ​เข้า​กอด​ปลํ้า​พา​ไป​ที่​เตียง​จะ​เล่น​จ้ำจี้​ฉัน​คน​รัก

เป็น​จังหวะ​ที่​ภัท​รา​เข้า​มา​เห็น​พอดี เลย​ด่า​ตะวัน​รอน​แหลกลาญ​แล้ว​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ดูแล​เอง พอ​ขึ้น​รถ​จะ​ไป หนู​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​ยัง​ส่ง​จุ๊บๆให้​กัน​อย่าง​อาลัยอาวรณ์

ครู​่หนึ่ง​พยาบาล​จึง​มา​ทำ​เตียง มี​พยาบาล​อีก​คน​เข้า​มา​บอก​ว่า หนู​ดี​ลืม​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​มาก​ลับ​ไป​ด้วย พลาง​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​จาก​ถุง​พลาสติก​ออก​มา​ให้​ดู

ooooooo

รัตติกาล​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้ คุณ​หลวง​ยอม​ปล่อย ​แต่​บอก​กระทิง​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​ตะวัน​ฉาย​คือ​เหยื่อ​ของ​มัน​ให้​ปล่อย​ไป​แล้ว​ค่อย​เปิด​เกม​ล่า ใคร​จัดการ​ได้​ก่อน​ตน​มี​รางวัล​ให้​อย่าง​งาม

เมื่อ​รัตติกาล​เข้า​มา​ทวง​ถาม​สัญญา​อีก คุณ​หลวง​บอก​ว่า​กำลัง​จะ​ปล่อย พริบตา​นั้น​ตะวัน​ฉาย​คว้า​แจกัน​ทุ่ม​หัว​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​แล้ว​พุ่ง​เข้า​คว้า​ตัว​รัตติกาล​ไว้​เป็น​ตัวประกัน แล้ว​ค่อยๆพา​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน

“ตาม​ท่านหญิง​ของ​ข้า​กลับ​มา​ให้​ได้ แล้ว​อย่า​ให้​มัน​มี​ชีวิต​รอด” คุณ​หลวง​สั่ง​สมุน​เหี้ยมเกรียม

ระหว่าง​พา​รัตติกาล​หนี​นั้น ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​รู้ทัน​เธอ​ว่า​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง ขอร้อง​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน​ให้​รอด​ให้​ได้ รัตติกาล​เตือน​ว่า​เขา​ไม่​มี​ทาง​หนี​รอด​จาก​คุณ​หลวง​ไป​ได้ ถ้า​ไม่​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตอน​ที่​มี​โอกาส​ก็​มี​แต่​ตาย​อยู่​ใน​ป่า​นี้ เธอ​ทั้ง​ขอร้อง​ทั้ง​ขู่ กระทั่ง​ให้​ความ​หวัง​ว่า

“ไป​สิ ถ้า​เจ้า​รัก​รัตติกาล​จริง​อย่าง​ที่​เจ้า​พูด เจ้า​จะ​ต้อง​รู้จัก​คำ​ว่า​รอ วัน​นึง​รัตติกาล​อาจจะ​กลับ​ไป​หา​เจ้า​ก็ได้”

แทน​ที่​ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​เขา​กลับเข้าจับ​เธอ​พาด​บ่า​พา​ไป​ด้วย แต่​สุดท้าย​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​กระทง ​และ​ไอ้​ริ​ด​ตามทัน กระทิง​จะ​จัดการ​ตะวัน​ฉาย แต่​รัตติกาล​หว่านล้อม​ว่า​ตน​ไม่​เป็น​อะไร ขอ​ให้​ปล่อย​เขา​ไป​เสีย ​ตน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​หลวง​ทำ​บาป​อีก

กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​ฉุด​แขน​ไว้​แล้ว​ตะโกน​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย เขา​จึง​ตัดสินใจ​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​รีบ​ตาม​ไป กระทง​หัน​มา​เอาเรื่อง​กับ​รัตติกาล​ว่า

“เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​ครู่ ดิฉัน​คง​ต้อง​เรียน​ความ​จริง​กับ​คุณ​หลวง​ว่า​ท่านหญิง​พยายาม​ช่วย​มัน”

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์​หว่านล้อม​เณร​ให้​ไป​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ไม่​สำเร็จ พัดชา​ตัดสินใจ​ไม่​ขอ​พึ่ง​เณร​แต่​ขอ​พูด​กับ​เณร​ว่า  ถึง​เณร​จะ​อ้าง​ว่า​เณร​ยัง​เป็น​เด็ก​ช่วย​อะไร​ไม่ได้  แต่​ถ้า​หลวง​ตา​ไม่​เห็น​ว่า​เณร​มี​อะไร​พิเศษ​ก็​คง​ไม่​รับ​เณร​ไว้​เป็น​ศิษย์​เอก ไม่​สั่งสอน​ความ​รู้​ให้​แล้ว​ก็​คง​ไม่​เห็น​ความ​หวัง​ของ​พวก​เรา​ด้วย

พัดชา​พูด​ทิ้ง​ไว้​แล้ว​ชวน​พิชญ์​ไป​ตาย​เอา​ดาบ​หน้า​กัน​เถอะ

แต่​พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​ไป​แล้ว เณร​ก็ได้​เจอ​กับ​หาญ​กล้า​ที่​สู้​ทน​กับ​ความ​เจ็บปวด​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วัด เพื่อ​ขอร้อง​เณร​ให้​ช่วย​ลูก​สาว​กับ​ลูกเขย​ตน​ด้วย หาญ​กล้า​พูด​ไม่ทัน​จบ​ความ​ดี​ก็​เลือน​หาย​ไป​ด้วย​ความ​เจ็บปวด แต่​คำ​พูด​ที่​หาญ​กล้า​ท้วงติง​เณร​ว่า เมื่อ​เณร​ยัง​ไม่ทัน​ได้​ช่วย​แล้ว​รู้​ได้​ยัง​ไง​ว่า​ช่วย​ไม่ได้ ทำให้​เณร​เครียด​หนัก

ใน​ที่​สุดเณร​ไป​หา​พิชญ์ที่​กำลัง​ค้น​หา​วิธี​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​จาก​กู​เกิล​อยู่​กับ​พัดชา บอก​ว่าเรื่อง​นี้​ใคร​ก็​ช่วย​ไม่ได้​หรอก​หัน​มา​พึ่ง​เณร​เปี๊ยก​ดี​กว่า​สบาย​หายห่วง​แน่

พัดชา​กับ​พิชญ์​ดีใจ​มาก​ต่าง​ยกมือ​ไหว้​โมทนา​สาธุ เณร​จึง​เริ่ม​ใช้​สมาธิ​ขั้น​สูง​เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ต่อ​ไป

ขณะ​ที่​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี​การ​ไล่​ล่า​ของ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่นเอง เณร เปี๊ยก​ก็​มา​ช่วย​ไว้​ทัน ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​เห็น เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว​ก็​พรวด​เข้าไป ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​กระเด้ง​ออก​มา​ชัก​กระแด่ว เหมือน​โดน​ไฟช็อต

กระทิง​ทำ​กร่าง​พรวด เข้าไป​อีก​คน​ก็​เด้ง​ออก​มา​กอง​ทับ​กับ​ไอ้​ริ​ด​ชัก​กระแด่วๆ เณร​บอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ทาง​นี้​เณร​จะ​จัดการ​เอง


ครู่​หนึ่ง​กระทง​มา เจอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​นอน​หมด​ท่า​อยู่​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น กระทิง​เล่า​อย่าง​อ่อนเพลีย​ว่า​กลับ​มา​คราว​นี้​เณร​มี​วิชา​แก่กล้า​ขึ้น​มาก​ไม่​รู้​ไป​กิน​อะไร​มา กระทง​บอก​ทั้ง​สอง​และ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เณร​นั่น​ไม่ได้​เก่ง​ขึ้น​หรอก พวก​เอ็ง​ต่างหาก​ที่​ไม่ได้​เรื่อง ถึง​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง​ให้​ข้า​ปล่อย​แก​ไป ​แต่​ก็​อย่า​คิด​ว่า​แก​จะ​รอด​ไป​จาก​ป่า​นี้​ได้​ง่ายๆ แก​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​เหยื่อ​ให้​พวก​สัตว์​ใน​ป่า​นี้ แล้ว​ข้า​จะ​กลับ​มา​เก็บ​ซากศพ​ของ​แก​ไป​ให้​รัตติกาล​ดู ข้า​จะ​ได้​กระชาก​หน้ากาก​มัน​ให้​คุณ​หลวง​ได้​ตา​สว่าง​เสียที” กระทง​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เอา​เรื่อ​งก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

ระหว่าง​นั้น​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ใช้​ทั้ง​เล่ห์​กล​มารยา​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​เสีย​ แม้​คุณ​หลวง​จะ​ทั้ง​รัก​ทั้ง​หลง​รัตติกาล ​แต่​ฟัง​ข้อ​เสนอ​ของ​เธอ​แล้ว​ก็​คิด​หนัก

หลังจาก​เณร​เปี๊ยก​กระหนาบ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​แล้ว​ก็​ตรง​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา คุณ​หลวง​โกรธ​มาก​ที่​เณร​บังอาจ​บุก​มา​ถึงที่​นี่​ซ้ำ​ยัง​ประกาศ​ว่า ​จะ​มา​พา​รัตติกาล​กลับ​ไป​ด้วย แต่​พอ​ถูก​คุณ​หลวง​ขู่​ว่า ใน​เมื่อ​จัดการ​กับ​เณร​ไม่ได้​ก็​จะ​ขัง​ไว้​ใน​ป่า​นี้​ตลอดกาล ทำเอา​เณร​ตกใจ​ร้อง​ลั่น​ให้​พิชญ์​กับ​พัดชา​รีบ​ปลุก​ตน​เดี๋ยวนี้

พิชญ์​กับ​พัดชา​เห็น​เณร​นั่ง​นิ่ง​อยู่​นาน​ใจไม่ดี​แต่​ก็​ไม่​กล้า​ปลุก​เกรง​ว่า​จะ​เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำ​ลัง​ช่วย​รัตติกาล​อยู่ แต่​ยืด​เวลา​ไป​แล้ว​ก็​ยัง​ไม่​มี​วี่แวว​อะไร ครั้น​ลงมือ​ปลุก​ก็​ไม่​ตื่น ปลุก​ตั้งแต่​กลางคืน​จน​รุ่งเช้า​เณร​ก็​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว

ที่แท้​เณร​ถูก​คุณ​หลวง​ปิด​ป่า​ไว้​ไม่​ให้​ออก​ไป ให้​เณร​โต​และ​ตาย​ใน​ป่า​นี้ ทั้ง​พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​ตกใจ เป็น​ห่วง​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล

สุดท้าย​ไป​หา​ภัท​รา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เณร​เปี๊ยก​ให้​ฟัง ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เวลา​นี้​ไม่​เพียง​แต่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​เท่านั้น​ที่​ตก​อยู่​ใน​อันตราย แม้แต่​เณร​เปี๊ยก​ที่​ไป​ช่วย​ก็​กลับ​ออก​มา​ไม่ได้​ด้วย ภัท​รา​ไม่​สนใจ​ใคร เชื่อ​แต่​ว่า​ลูก​ตน​จะ​ต้อง​ไม่​ตาย จะ​ต้อง​กลับ​มา​หา​ตน​ได้​แน่นอน

ooooooo

เพราะ​หนู​ดี​ลืม​ปิ่น​ไว้​ที่​โรงพยาบาล ทาง​โรง- พยาบาล​จึง​เอา​มา​ส่ง​ให้​ที่​บ้าน ประ​ไพ​เอา​ไป​ให้​ดู​หนู​ดี​ ไม่​สนใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​เก็บ​เสีย จาก​นั้น​ก็​พร่ำเพ้อ​เป็น​ภาษา​ต่าง​ชาติ​หลาย​ภาษา​วนเวียน​อยู่​แต่​กับ​ความ​รัก​คน​รัก พอ​ตะวัน​รอน​มา​หา​ก็​โผ​เข้า​กอด​หอม​อย่าง​โหย​หา จน​ประ​ไพ​ไม่​กล้า​ดู

ตะวัน​รอน​มี​ความ​สุขมาก​ที่​หนู​ดี​ความ​จำ​เสื่อม​ยัง​คิด​ว่า เขา​เป็น​แฟน​ชวน​เล่น​จ้ำจี้​กัน​อยู่​เรื่อย ​พอ​ตะวัน​รอน​บอก​ให้​รอ​แต่งงาน​กัน​ก่อน​ก็​ไล่​ปล้ำ​จน​หกล้ม​หัว​ฟาด​ฟื้น​หมด​สติ​ไป

พอ​หนู​ดี​ฟื้น​ขึ้น​มา​ความ​จำ​กลับ​เป็น​ปกติ ก็​ด่า​ตะวัน​รอน​ว่า​หลอก​ตน​ว่า​เป็น​แฟน​ไล่​ด่า​ไล่​ตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​แทบ​ไม่ทัน วิ่ง​พรวด​ออก​ไป​ถู​กร​ถของ​โรงพยาบาล​ชน​ลง​ไป​ชัก​กระแด่ว... กระแด่ว หนู​ดี​ตกใจ​ผวาเข้า​ประคอง​กลัว​เขา​จะ​เป็น​อะไร​ไป ส่วน​ตะวัน​รอน​พยายาม​พูด​ได้​แค่ ค...ค...​คุณ​หนู​ดี...เท่านั้น​ก็​แน่​นิ่ง​ไป

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์ยัง​พยายาม​ปลุก​ร่าง​ของ​เณร แต่​เณร​ก็​ไม่​รู้สึก​ตัว ที่​เห็น​ว่า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​แค่​มี​ลม​หายใจ​เท่านั้น พัดชา​เสนอ​ให้​ตาม​หลวง​ตา​มา​ช่วย​เณร พิชญ์​บอก​ว่า​หลวง​ตา​ยัง​อาพาธ​อยู่​โรงพยาบาล​มา​ช่วย​ไม่ ได้​หรอก

ส่วน​ภัท​รา​เศร้า​เสียใจ​มาก​ที่​ยัง​ไม่​สามารถ​เอาตะวัน–​ฉาย​กลับ​มา​ได้ หาญ​กล้า​มา​แสดง​ความ​เห็นใจ เมื่อ​ต่าง​ก็​ตก​อยู่​ใน​ภาวะ​เดียวกัน ภัท​รา​ญาติ​ดี​ด้วย​ขอ​ให้​หาญ​กล้า​อย่า​ทิ้ง​ตน​ไป​ไหน ต่าง​ก็​มี​ความ​เห็นใจ​กัน หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ว่า ถ้า​อยาก​ทำ​อะไร​ให้​ลูก​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​ก็​ให้​จัด​งาน​ศพ​ให้​เขา​เสีย

“เท่ากับ​ยอม​รับ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​แล้ว​น่ะ​เหรอ” ภัท​รา​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้ พอ​หาญ​กล้า​พยัก​หน้า​เท่านั้น​เธอ​ก็​เบะ​แล้ว​ร้องไห้​โฮ...โฮ...ออก​มา

เมื่อ​ไม่​มี​ทาง​รู้​เรื่อง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ได้ พิญช์​กับ​พัดชา​เลือก​ทาง​สุดท้าย​คือ​เอา​ภาพถ่าย​ของ​เพื่อน​มา​ตั้ง​พร้อม​กับ​วาง​กระถาง​ธูป​ไว้​ตรง​หน้า พิชญ์​บอก​พัดชา​กับ​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ที่​เอาแต่​เศร้า​ว่า

“ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ชอบ​บ้าน​หลัง​นี้​มาก เรา​จุด​ธูป​เรียก​ให้​วิญญาณ​มัน​กลับ​มา​ที่​นี่ มัน​คง​ชอบใจ”


ภัท​รา​ดีใจ​ว่า ​ถ้า​ลูก​มา​จริง​ก็ดี​ตน​จะ​ได้​เจอ​วิญญาณ​ของ​ลูก แต่​หาญ​กล้า​แย้ง​ว่า

“แต่​ผม​ว่า​มัน​อาจจะ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​คุณหญิง​คิด ตะวัน–​ฉาย​ถูก​พวก​มัน​จัดการ วิญญาณ​อาจจะ​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ที่​ของ​พวก​มัน​เหมือนกับ​รติ ไม่​มี​โอกาส​ได้​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​แล้ว”

เท่านั้น​เอง ภัท​รา​ก็​ต่อม​นํ้า​ตา​แตก​ร้องไห้​โฮๆคร่ำครวญ​ถึง​ลูก​อย่าง​น่า​เวทนา ทำเอา​ทั้ง​หาญ​กล้า พิชญ์ และ​พัดชา​ที่​ร่วม​จุด​ธูป​กัน​อยู่​พา​กัน​นํ้า​ตา​คลอ


ที่​หน้า​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย...เจ้าตัว​ใน​สภาพ​ซีดเซียว​เหนื่อย​อ่อน​ล้า​มาก พยายาม​ประคอง​ตัว​ไม่​ให้​ล้ม เดิน​มา​เปิด​ประตู​รั้ว แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน แต่​ไม่ทัน​เข้า​บ้าน​ก็​หมด​แรง​ล้ม​ตรง​หน้า​บ้าน​นั่นเอง สมชาย​กับ​คิต​ตี้​ออก​มา​เจอ​แผด​เสียง​พร้อม​กัน

“คุณ​ตะวัน​ฉาย...”

ooooooo

หนู​ดี​พา​ตะวัน​รอน​ส่ง​โรงพยาบาล นั่ง​เฝ้า​อยู่​ ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ยิ่ง​คิดถึง​ที่​เขา​พยายาม​ทำ​ดี​กับ​ตน​อย่าง​อดทน​ก็​ยิ่ง​ใจอ่อน สับสน พึมพำ​นํ้า​ตา​คลอ

“ทำไม...ทำไม​คน​อย่าง​นาย​ถึง​ไม่​ยอม​ตัดใจ​จาก​ฉัน คน​บ้า...คน​โง่...นาย​ทำให้​ฉัน​เป็น​ผู้หญิง​จิต​ไม่​ปกติ ยิ่ง​ฉัน​อยู่​ใกล้​นาย​ฉันก็​ยิ่ง​สับสน จะ​รัก​หรือ​จะ​เกลียด​ดี”

แต่​พอ​เห็น​ตะวัน​รอน​เริ่ม​รู้สึก​ตัว หนู​ดี​ก็​รีบ​ออก​จาก​ห้อง ไม่​อยาก​ให้​เขา​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็น​ว่า​ตน​มา​เฝ้า​อยู่

แต่​พอ​ออก​จาก​ห้อง​ตะวัน​รอน​ก็​เจอ​ภัท​รา​ที่​พา​ตะวัน–​ฉาย​มา​รักษา​ตัว​ที่​นี่​พอดี หนู​ดี​รีบ​บอก​ว่า​ตอน​นี้​ตน​หาย​ดีแล้ว ความ​จำ​ก็​กลับคืน​มา​เหมือน​เดิม​แล้ว ภัท​รา​ดีใจ แต่​พอ​คิดถึง​ตะวัน​ฉาย​ก็​เศร้า​เสียใจ​จน​หนู​ดี​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

บอย​ฮ่ะ​ปากสว่าง​ลอยหน้า​บอก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มาแล้ว แต่​อาการ​ไม่​ดี เพราะ​โดน​ผี​พวก​นั้น​ทำร้าย​มาสภาพ​ตอน​นี้ “ถ้า​ไม่​ตาย​ก็​คง​เลี้ยง​ไม่​โต” ถูก​ภัท​รา​ตวาด​ให้​หุบปาก​หาว่า

แช่ง​ลูก​ตน แล้ว​พร่ำ​ว่า​ลูก​ชาย​ตน​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร ลูก​ชายตน ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย

ฝ่าย​ตะวัน​ฉาย​ขณะ​อยู่​ใน​ห้อง​ฉุกเฉิน จิตใต้สำนึก​ก็​ยังเพ้อ​ถึง​รัตติกาล​ตลอด​เวลา...

เช่น​เดียวกัน รัตติกาล​ไป​ยืน​ที่​ระเบียง​คฤหาสน์​จันทรา ภาวนา​ขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ปลอดภัย

ขณะ​นั้น​เอง รัตติกาล​แว่ว​เสียง​เณร​เปี๊ยก​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​เดิน​ออก​ไป​ก็​เจอ​อี​สี​ดวง​โผล่​มา​ขวาง​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน รัตติกาล​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​เด็ก​เอะอะ​โวยวาย​อยู่​ข้าง​นอก​เลย​จะ​ออก​ไป​ดู อี​สี​ดวง​พลั้งปาก​ว่า “อ๋อ...คง​จะ​เป็น...” แต่​พอดี​กระทง​เดิน​มา​อี​สี​ดวง​เลย​หุบปาก​เงียบ

“ท่านหญิง​ไม่​ควร​จะ​ออก​มา​เดิน​แถว​นี้​นะ​เจ้า​คะ” กระทง​เชิด​หน้า​เข้า​มา​ตำหนิ​รัตติกาล พอ​เธอ​อ้าง​ว่าที่​นี่​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตน ตัว​เอง​มี​สิทธิ์​อะไร​มา​จำกัด​บริเวณ​ไม่​ให้​ไป​ไหน​มา​ไหน “ดิฉัน​ไม่​มี​สิทธิ์​หรอก​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​ได้​รับคำ​สั่ง​จาก​คุณ​หลวง​ให้​ดูแล​ท่านหญิง​ทุก​ฝี​ก้าว เพราะ​ไม่​อยาก​ให้เกิด​เหตุการณ์​แบบ​ที่​นาย​ตะวัน​ฉาย​ทำ​กับ​ท่านหญิง​อีก ขอ​เชิญ

ท่านหญิง​กลับ​ไป​ที่​ห้อง​ด้วย​เจ้า​ค่ะ อย่า​ให้​ดิฉัน​ต้อง​รายงาน​ให้​คุณ​หลวง​ทราบ​เลย”

รัตติกาล​สะบัด​หน้า​กลับ​เข้าไป​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​กระทง​เอา​คุณ​หลวง​มา​ขู่

จาก​นั้น​กระทง​ดุ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้​ดี​ว่า​รัตติกาล​ไม่ใช่​ ท่านหญิง แต่​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง​ว่า​เป็น​ท่านหญิง อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไร​กระทง​จะ​บอก​ความ​จริง​แก่​คุณ​หลวง

“ความ​รัก​ไม่ได้​ทำให้​ตน​ตาบอด​อย่าง​เดียว แต่​ยัง​ทำให้​ผี​อย่าง​คุณ​หลวง​ตาบอด​ด้วย ข้า​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​มัน​ใช้​ความ​รัก​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​ของ​ข้า​หรอก” กระทง​พูด​แวว​ตา​ร้ายกาจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา ภัท​รา​ก็​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​เขา​ลืม​รัตติ-กาล​เสีย ทั้ง​ยัง​กล่าวโทษ​ว่าที่​ เขา​ต้อง​ตก​ระกำ​ลำบาก แทบ​เอาชีวิต​ไม่​รอด​ก็​เพราะ​ผู้หญิง​คน​นี้

ทันใดนั้น​หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​เถียง​แทน​ลูก​สาว​ตน ทั้ง​คู่​เลย​โทษ​กัน​ไป​มา จน​ภัท​รา​โพล่ง​ออก​มา​ว่า

“หยุด​นะ​ไอ้​ผี​เฒ่า! แก​ไม่​มี​สิทธิ์​ด่า​ฉัน ลูก​สาว​แก​ตาย​ถาวร​ ไม่​มี​โอกาส​กลับ​มา​อีก​แล้ว เพราะฉะนั้นก็​เท่ากับ​ว่า​ลูก​ชาย​ฉัน​เป็น​โสด เป็น​อิสระ​จาก​พวก​แก ไป​เลย...จะ​ไป​ไหน​ก็ไป อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ลูก​ชาย​ฉัน​อีก”

หาญ​กล้า​สะเทือนใจ​จน​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป

ภัท​รา​ได้ทีขี่แพะไล่ สั่ง​ให้​สมชาย​กับ​คิตตี้​ปิด​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​และ​ให้​ประกาศ​ขาย​ด้วย พอ​หาญ​กล้า​รู้​ก็​ประกาศ​สู้​ตาย ไม่​ยอม​ให้​ภัท​รามา​ทำ​อะไร​เรือนหอ​ของ​ลูกสาว ขู่​เสีย​จน​สมชาย​กับ​คิตตี้​โกย​แน่​บก​ลับ​ไป

ooooooo

รัตติกาล​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​มอง​ชุด​แต่งงาน​ใจร้อน​รุ่ม เฝ้า​ครุ่นคิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า

“ทำ​ยัง​ไง​ดี...ถ้า​ยัง​หา​ทาง​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​ไม่ได้ มี​หวัง​เรา​ต้อง​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​แน่...” พลัน​ก็​ฉุกคิด​ได้ “เณร​เปี๊ยก...ต้อง​ให้​เณร​เปี๊ยก​ช่วย” คิด​แล้ว​นั่ง​คุกเข่า​พนม​มือ​ทำ​สมาธิ​ใช้​จิต​สื่อสาร​ถึง​เณร “เณร​เปี๊ยก...เณร​เปี๊ยก​คะ เณร​อยู่​ไหน ถ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​โยม​พี่ ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ตอบ​โยม​พี่​ด้วย...”

ทั้ง​รัตติกาล​และ​เณร​ต่าง​พยายาม​ติดต่อ​กัน​จน​ได้​รับ​สัญญาณ​ชัด​แล้ว เธอ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​เณร​ถึง​มา​อยู่​แถว​นี้

“เณร​ถอด​จิต​มา​ช่วย​โยม​ตะวัน​ฉาย​ให้​รอด​กลับ​ไป​ได้​แล้ว​จ้า แต่​พอ​จะ​ไป​ช่วย​โยม​พี่​บ้าง​กลับ​พลาดท่า โดน​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​ทำให้​เณร​ติด​อยู่​ที่​นี่ กลับ​ไม่ได้​จ้า”

รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​สะเทือนใจ บอก​เณร​ว่า​ตน​อยาก​ช่วย​แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เณร​แนะ​ให้​ว่า ทำให้​ผี​คุณ​หลวง​ถอน​มนต์​สะกด​ได้​เณร​ก็​จะ​พา​โยม​พี่​กลับ​ไป​ได้ รัตติกาล​รับปาก​จะ​พยายาม​ดู

อี​สี​ดวง​เอา​ชุด​แต่งงาน​ของ​ท่านหญิง​มา​ให้​รัตติกาล​สวม รัตติกาล​รับ​ไป​แต่ง​แล้ว​ขอ​อยู่​คน​เดียว​สัก​พัก อี​สี​ดวง​จึง​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ฝ่าย​กระทงร้อน​ใจ​กลัว​คุณ​หลวง​ของ​ตน​จะ​ถูก​รัตติกาล​หลอก ตัดสินใจ​บอก​คุณ​หลวง​ว่า รัตติกาล​คน​นี้​ไม่​ใช่​ท่านหญิง​และ​คุณ​หลวง​กำลัง​ถูก​รัตติกาล​เล่น​ละคร​ตบตา​อยู่ ทำให้​คุณ​หลวง​โกรธ​กระทง​มาก​ที่​บังอาจ​มา​ว่า​ท่านหญิง​ของ​ตน สั่ง​ให้​กระทง​ถอน​คำ​พูด​เดี๋ยวนี้

“คุณ​หลวง​ไม่​เชื่อที่​ดิฉัน​เตือน​เหรอ​เจ้า​คะ ดิฉัน​มั่นใจ​ว่า ความ​รัก​กำลัง​ทำให้​คุณ​หลวง​ตาบอด แล้ว​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​พ่าย​แพ้​และ​เสียใจ​ใน​ที่สุด” กระทง​ยัง​ไม่​ละ​ความ​พยายาม

ผล​คือ กระทง​ถูก​คุณ​หลวง​ใช้​พลัง​โดย​เอา​ไม้เท้า​จี้​ไป​ที่​อก​ของ​กระทง​จน​ร้อง​กรี๊ด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​เข้า​มา คุณ​หลวง​สั่ง​ทั้ง​สอง​ให้​ดูแล​กระทง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ออก​มา​เพ่นพ่าน​อีก

กระทง​ถูก​จับ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก ร่างกาย​บอบช้ำ​จาก​อำนาจ​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง แต่​นั่น​ยัง​ไม่​เท่ากับ​ความ​เจ็บปวด​ระทม​ใจ​ที่​คุณ​หลวง​ไม่​ฟัง​คำ​ทัดทาน​ตักเตือน​ของ​ตน ซ้ำ​ยัง​ทำร้าย​ตน​อีก ได้​แต่​คร่ำครวญ​อย่าง​น่า​เวทนา​อยู่​ใน​คุก

ooooooo

รัตติกาล​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​คลาย​ลง​ได้ ส่ง​สัญญาณ​ติดต่อ​เณร​เปี๊ยกก็​ได้​รับคำ​แนะนำ​ว่า

“โยม​ต้อง​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​คุณ​หลวง​ตลอด​เวลา​ออกมาให้​ได้ มัน​สำคัญ​มาก เพราะ​นอกจาก​จะ​ช่วย​คลาย​มนต์​สะกด​แล้ว​ มัน​ยัง​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ออก​จาก​คฤหาสน์​หลัง​นั้น​ได้​ด้วย”

“ค่ะ​เณร ว่า​แต่​มัน​คือ​อะไร​ล่ะ​คะ”

“เณร​ก็​บอก​ไม่ได้​จ้ะ รู้​แต่​ว่า​มัน​ติด​อยู่​กับ​ตัว​ของ​เขา​ตลอด​เวลา โยม​พี่​ลอง​สังเกต​ดู​เอา​นะ​จ๊ะ”

ไม่​เพียง​รัตติกาล​ที่​พยายาม​จะ​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา เพื่อ​กลับ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย ตัว​ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​คิดถึง​และ​รอ​คอย​เธอ​กลับ​มา​ที่​บ้านเรือน​หอ เขา​ต้อง​ต่อสู้​กับ​ภัท​รา​ผู้​เป็น​แม่ ที่​พยายาม​จะ​ให้​เขา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​ให้​ได้ อ้าง​ว่ารัตติกาล​ตาย​และ​ไม่​อาจ​กลับ​มา​ได้​อีก​แล้ว

หนู​ดี​เอง​ก็​อ่อย​ตะวัน​ฉาย​เต็มที่​แต่​ไม่​สำเร็จ ซ้ำ​ยัง​ถูก​ตะวัน​รอน​มา​เจอ​ตอน​เธอกำลังยั่วยวน ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​พอดี ทำให้​เธอ​โกรธ​มาก​ที่มา​ขัดจังหวะ ด่า​ตะวัน​รอน​แล้ว​หนี​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ออก​ไป​แล้ว​ได้ยิน​พิชญ์​กับ​พัดชา​กำลัง​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​ช่วย​รัตติกาล​อย่าง​ไร พิชญ์​แนะนำ​ว่า

“เฮ้อ...ผม​ว่า ​บน​โลก​นี้​มี​แต่​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​รติ​พูด​ถึง​เท่านั้น​ที่​สามารถ​ใช้​จัดการ​กับ​พวก​มัน​ได้”

นี่เอง ทำให้​หนู​ดี​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​ ประ​ไพ​เคย​เอา​ปิ่น​ปัก​ผมมา​ให้​ดู และ​ตน​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ไว้ เธอ​กลับ​ไป​ค้น​หา​ใน​ห้อง จน​ประ​ไพ​มา​เจอ​ถาม​ว่า​หา​อะไร พอ​รู้​ก็​ไป​หยิบ​มา​ให้

หนู​ดี​กำ​ปิ่น​ใน​มือ​มั่น นึกถึง​วัน​ที่​ตัว​เอง​ต่อสู้​กับ​ไอ้​ริด ​แล้ว​มือ​ควาน​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน​กลาง​ลำธาร เธอ​เอา​ปิ่นแทง​อก​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ร้อง​จ๊าก​เจ็บปวด​จน​ต้อง​หนี​ไป​ คิด​ได้​ดังนั้น​แล้ว​ หนู​ดี​เอา​ปิ่น​ใส่​กล่อง​พึมพำ

“ฉัน​ไม่​ให้​แก​กลับ​มา​แย่ง​ของ​ไป​จาก​ฉัน​หรอก​รัตติกาล...”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เดิน​ไป​เดิน​มา​ใน​ห้อง​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ คิด​ไม่​ออก​ว่า​ของ​ติดตัว​คุณ​หลวง​คือ​อะไร

ระหว่าง​นั้น​เอง แม​รี่​เปิด​ประตู​เข้า​มา รัตติกาล​มอง​ด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า แต่​ใน​ใจ​มี​แผน ​ถาม​แม​รี่​ว่า เป็น​ใคร เหตุใด​ถึง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ตน

“เอ่อ...ดิฉัน​ชื่อ​แม​รี่ เป็น​คน​สนิท​ของ​รัตติกาลร่างใน​ปัจจุบัน​ของ​ท่านหญิง​เจ้า​ค่ะ” แม​รี่​แนะนำ​ตัว​เอง รัตติกาล​มอง​อย่าง​เหยียดหยาม แกล้ง​ด่า​เป็น​ชุด...

“นี่​เรา​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​ไป​คบหากับ​ผู้หญิง​อัปลักษณ์​อย่าง​เจ้า​ได้​ยัง​ไง ดู​หน้าตา​เจ้า​สิ ทั้ง​หมอง ทั้ง​คล้ำ แถม​ยัง​ดู​ขี้​โกง สงสัย​รัตติกาล​จะ​ซื่อ​จน​ไม่​รู้จัก​คบ​คน”

แม​รี่​แอบ​บ่น​ว่า​เล่น​เป็น​ชุด​เลย ปาก​แบบ​นี้​สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ติด​มา​จาก​รติ​แน่ๆ รัตติกาล​สั่ง​แม​รี่​ให้​เข้า​มา พอ​แม​รี่​เดิน​เธอ​ก็​สั่ง​ให้​คลาน​เข้า​มา แม​รี่​ตกใจ แต่​ก็​ยอม​คลาน​โดย​ดี พลาง​เอ่ย

“เอ่อ...อย่า​เพิ่ง​ตัดสิน​ดิฉัน​จาก​ภายนอก​สิ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง ถ้า​ไม่ได้​ดิฉัน​ช่วย​คุณ​หลวง งาน​วัน​นี้​ก็​คง​ไม่​เกิด​ขึ้น คุณ​หลวง​ถึง​อนุญาต​ให้​ดิฉัน​มา​ช่วย​พา​คุณหญิง​เข้า​พิธี เพราะ​ดิฉัน​มี​บุญคุณ​กับ​คุณ​หลวง”

“งั้น​เรา​ก็​เข้าใจ​แล้ว เรา​เป็น​หนี้​บุญคุณ​เจ้า​มาก​เหลือเกิน งั้น​เดี๋ยว​เรา​จะ​เอา​รางวัลให้​เจ้า”

รัตติกาล​แอบ​จิก​ตา​ใส่ แม​รี่​ดีใจ​มาก​คิด​ว่า​ต้อง​ได้​ของ​ดี​มี​ราคา​แน่ๆ ถาม​อย่าง​ตื่นเต้น

“ท่านหญิง​จะ​ตก​รางวัล​อะไร​ให้​ดิฉัน​เหรอ​เจ้า​คะ”

“นี่​ไง” รัตติกาล​หัน​ขวับ​ชก​เปรี้ยง​เข้าที่​หน้า​จน​แมรี่หงายหลัง​ผลึ่ง​เห็น​ดาว​ระ​ยิบ พริบตาเดียว​ก็​หลับ​ไป แล้ว​รัตติกาล​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง เจอ​อี​สี​ดวง​กำลัง​เดิน​อ้าว​เข้า​มา

“สี​ดวง​กำลัง​จะ​ไป​ตาม​ท่านหญิง​อยู่​พอดี​เลย​เจ้า​ค่ะ ได้​เวลา​ฤกษ์​เข้า​พิธี​แล้ว​เจ้า​ค่ะ  เอ่อ...แล้ว​แม​รี่​ล่ะ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง” อี​สี​ดวง​ถาม​พลาง​มอง​หา

“กำลัง​หลงใหล​ได้​ปลื้ม​กับ​รางวัล​ที่​เรา​จัด​ให้ ปล่อย​ให้​มี​ความ​สุข​ไป​เถอะ”

“เจ้า​ค่ะ สันดาน​นัง​นี่​ไม่​เคย​เปลี่ยน​จริงๆ ไป​กัน​เถอะ​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เยื้อง​ย่าง​ลง​บันได​มา​อย่าง​สง่า​งาม หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​ทหาร​เต็มยศ​สุด​เท่ ยืน​รอ​รับ​อยู่​ที่​ปลาย​ซุ้ม​กระบี่ มอง​ตะลึง​ใน​ความ​งาม​ของ​รัตติกาล ยื่นมือ​ไป​รับมือ​รัตติกาล​ประคอง​ขึ้น​จุมพิต​อย่าง​หลงใหล​เมื่อ​เธอ​เดิน​ลอด​ซุ้ม​กระบี่​มา​ถึง เอ่ย​อย่าง​ปลื้ม​ปีติ

“ใน​ที่สุด วัน​ที่​กระผม​รอ​คอย​มา​แสน​นาน​ก็​มา​ถึง​จน​ได้”

“หญิง​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​คุณ​หลวง​มี​ความ​สุข” รัตติกาล​จำ​ต้อง​หวาน​ตอบ

บรรดา​คน​รับ​ใช้​ต่าง​พา​กัน​ปลื้ม​ปีติ​กับ​เจ้านาย​ของ​ตน

ooooooo

เมื่อ​ได้​เวลา​ส่ง​เจ้าสาว​เข้า​หอ คุณ​หลวง​อุ้ม​รัตติกาล​มา​หน้า​ห้อง เธอ​ช่วย​ถือ​ไม้เท้า​ให้​ เธอ​ขอ​ให้​วางลง​ก่อน ขอ​เวลา​เตรียมตัว​ให้​พร้อม​สำหรับ​การ​เข้า​หอ คุณ​หลวง​ให้​เวลา​หนึ่ง​นาที​เท่านั้น

รัตติกาล​ยิ้ม​หวาน​หว่าน​เสน่ห์​ให้​ตายใจ แล้ว​หาย​เข้าไป​ใน​ห้อง​พร้อม​ไม้เท้า พอเ​ข้า​ห้อง​เธอ​ปิด​ประตู​พึมพำ​เบาๆ อย่าง​เด็ดเดี่ยว “อโหสิ​ให้​ฉัน​เถอะ​คุณ​หลวง”

หลวง​บวร​สงคราม​คอย​อยู่​จน​เกิน​หนึ่ง​นาที อด​รน​ทน​ไม่ได้​เปิด​ประตู​เข้าไป กลาย​เป็น​เห็น​แม​รี่​ถูก​มัด​อยู่​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ตกใจ​ผงะ โกรธ​จัด​เมื่อ​รู้​ว่า​ถูก​หลอก

กระทง​ยัง​คง​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​คุก​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน​จน​หมด​เรี่ยวแรง แต่​อยู่ๆก็​รู้สึก​ได้​ถึง​มนต์สะกด​ตน​คลาย​ออก​แล้ว กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ตัว​หนึ่ง​ที่​เดิน​อยู่​ขึ้น​กัด​กิน​เลือด พลัน​ก็​มี​แรง​ขึ้น สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เคียดแค้น เกลียด​ชัง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ภัท​รา​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี เขา​จำ​คำ​สุดท้าย​ที่​รัตติกาล​บอกก่อน​ให้​เขา​หนี​ออก​มา​ว่า “วัน​หนึ่ง​จะ​กลับ​มา​หา” ทำให้​เขา​มี​ความ​หวัง ออก​จาก​โรงพยาบาล​กลับ​มา​ที่​เรือนหอ​รอ​คอย​รัตติกาล​อย่าง​ใจ​จดจ่อ

ฝ่าย​รัตติกาล​เมื่อ​เข้า​ห้อง​หอ​แล้ว ก็​วิ่ง​ออก​ไป​จาก​อีก​ประตู​หนึ่ง เพื่อ​หา​ที่​ซ่อน​ร่าง​ตัว​เอง ใน​ใจ​ก็​ภาวนา​ให้​ตะวัน​ฉาย​คอย​ตน​ด้วย ถ้า​ตน​เข้า​ร่าง​ได้​เมื่อ​ไร เณร​เปี๊ยก​ก็​จะ​พา​ตน​กลับ​ไป​หา​เขา​ทันที

ระหว่าง​นั้น เณร​เปี๊ยก​ร้อง​บอก​ว่า​ไม่​ต้องหา​ร่าง​แล้ว เพราะ​คุณ​หลวง​รู้ตัว​แล้ว​ว่า ถูก​เธอ​หลอก​ให้​รีบ​หนี​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ เพราะ​ถ้า​คุณ​หลวง​จับ​ได้ เธอ​จะ​ไม่​มี​โอกาส​หนี​อีก​เลย รัตติกาล​บอก​เณร​อย่าง​มุ่ง​มั่น​ว่า

“แต่​ว่า...พวก​นั้น​ต้อง​เอา​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ไว้​ที่ไหน​สัก​แห่ง โยม​พี่​ต้องหา​ร่าง​ให้​เจอ​ก่อน”

“ไม่ทัน​แล้ว​จ้า...โยม​พี่​ต้อง​หนี​เดี๋ยวนี้” เณร​เร่งเร้า​จน​รัตติกาล​หน้า​เครียด ไม่​รู้​จะ​เอาอย่าง​ไร​ดี
ตอนที่ 14


รัตติกาล​ประหลาด​ใจ​ที่​ตัว​เอง​หนี​รอด​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​มา​ได้ เธอ​รีบ​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก บอก​ให้​รู้​ว่า​ตน​ออ​กมา​แล้ว เณร​ออก​มา​พบ​ทันที พูด​อย่าง​ใจหาย​ใจ​คว่ำ​ว่า

“เกือบไป​แล้ว​นะ​จ๊ะ​โยม​พี่ โยม​พี่​รู้​ไหม​จ๊ะ ตอน​นี้​หลวง​บวรฯ​รู้​แล้ว​ว่า​โยม​พี่​หนี​ออก​มา ท่าทาง​เขา​โกรธ​แค้น​มาก​เลย​จ้ะ”

“ก็​เพราะ​เณร​เตือน​ให้​รีบ​ออก​มา​นั่นแหละ​ค่ะ แต่​น่า​เสียดาย​ที่​โยม​พี่​เกือบ​จะ​หา​ทาง​เข้าไป​ใน​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ได้​แล้ว​เชียว” รัตติกาล​เล่า​อย่าง​ตื่นเต้น​แกม​เสียดาย

“เรื่อง​นั้น​มัน​ต้อง​มี​หนทาง​แน่นอน​จ้ะ แต่​ตอน​นี้​เรา​ต้อง​หนี​ไป​ให้​พ้น​จาก​ที่​นี่​ด้วย​การ​คลาย​มนต์​สะกด​ของหลวง​บวรฯ​ก่อน” เณร​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​เกิด​ลม​กระโชก​ต้นไม้​ไหว​เอน นก​ใน​ป่า​แตก​ฮือ​อย่าง​ตกใจ​กลัว​ทันที

รัตติกาล​เอา​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง​ชู​ถาม​เณร​ว่า ของ​สำคัญ​ของ​คุณ​หลวง​อัน​นี้​ใช่​ไหม

“ถูก​เผง​เลย...โยม​พี่​รติ” ว่า​แล้ว​เณร​รับ​ไม้เท้า​จาก​รัตติกาล​ไป​ถือ​ไว้​มั่น สีหน้า​ท่าทาง​ขึงขัง​ราวกับ​เกจิอาจารย์​แก่​พรรษา​ขึ้น​ทันตาเห็น บอก​รัตติกาล​ว่า “สิ่ง​นี้​แหละ ที่​เปิด​ทาง​ให้​แก่​โยม​พี่​รติ​รอด​พ้น​สายตา​ของ​เหล่า​บรรดา​ภูต​ผี​ปิศาจ​ร้าย​ออก​มา​ได้”

ที่​บริเวณ​รอบ​ป่า​มนต์​สะกด หลวง​บวร​สงคราม​ปรากฏ​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว แวว​ตา​โกรธ​แค้น​ชิงชัง คำราม​ลั่น​สนั่น​ป่า​ประหนึ่ง​เจ็บปวด​สาหัส​จาก​การ​ถูก​กระทำ ร้อง​ก้อง​ไป​ทั้ง​ป่า

“กลับ​มา...รัตติกาล...”

ooooooo

เณร​กับ​รัตติกาล​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เขต​มนต์​สะกด รีบ​นั่ง​ลง​ทำ​พิธี​คลาย​มนต์​สะกด เณร​นั่ง​สมาธิ​บริกรรม​คาถา​บาง​อย่าง ส่วน​รัตติกาล​มอง​ไป​รอบๆที่​ท้อง​ฟ้า​ปั่นป่วน​ลม​กระโชก​แรง​น่า​กลัว

แต่​หลังจาก​เณร​นั่ง​บริกรรม​คาถา​ครู่​เดียว​ทุก​อย่าง​ก็​ค่อยๆสงบ​ลง เณร​ลืมตา​มอง​ไป​รอบๆบอก​รัตติกาล​ว่า​ท่าทาง​คุณ​หลวง​จะ​โกรธ​มาก เณร​ยัง​ไม่​เคย​เจอ​อะไร​ที่​น่า​กลัว​อย่าง​นี้​มา​ก่อน​เลย รัตติกาลขอ​ให้เณร​พา​ตน​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย เณร​ตอบ​ทันที​ว่า​เรื่อง​นี้​ไม่​แนะนำ เพราะว่า...

“ยิ่ง​โยม​พี่​รติ​อยู่​ใกล้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​มาก​แค่​ไหน ดวง​มหาอุจ​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ก็​จะ​ยิ่ง​อ่อน​กำลัง​ลง ทีนี้​ก็​คง​ไม่​ยาก​ที่​ผี​คุณ​หลวง​จะ​เข้า​เล่น​งาน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​นะ​สิ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ยัง​ไม่​เข้าใจ แต่​เณร​ตัดบท​ว่า​ไม่​มี​เวลา​อธิบาย​แล้ว​เพราะ​มัน​มา​กัน​แล้ว พลาง​เณร​ก็​เร่ง​บริกรรม​คาถา ไม่​นาน​ลม​ที่​กระโชก​ก็​เบา​ลง แต่​รัตติกาล​กลับ​หนาว​สั่น​สะท้าน ครู่​เดียว​หลวง​บวร​สงคราม​ก็​ค่อยๆก้าว​เข้า​หา​รัตติกาล​กับ​เณร​ที่นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน

ทันใดนั้น บริเวณ​รอบๆที่​เณร​กับ​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ส่อง​ประกาย​เจิดจ้า​จน​คุณ​หลวง​ชะงัก​ถอย​ออก​ไป พริบตาเดียว​ไฟ​ก็​ลุก​พึ่บ​ขึ้น​เป็น​วงกลม​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ไว้

เวลา​เดียวกัน​นี้ กระทง​ที่​อยู่​ใน​คุก​ก็​ลืมตา​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว ล่วงรู้​ได้​ทันที​ว่า​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​ถูก​ผู้​แก่กล้า​วิชา​อาคม​คลาย​มนต์​สะกด​ลง​แล้ว ตัว​เธอ​เอง​ก็ได้​รับ​การ​ปลด ปล่อย​เช่น​กัน

กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ที่​วิ่ง​อยู่​ใน​นั้น​กิน​เลือด​จน​มี​พลัง​แข็งแกร่ง​เหมือน​เดิม กระทง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​ด้วย​แวว​ตา​แค้น พร้อม​ที่​จะ​กระทำ​ผู้​ที่​ทำให้​คุณ​หลวง​ของ​ตน​เจ็บปวด พึมพำ​อย่าง​แค้น​ใจ “นัง​รัตติกาล” แล้ว​ก็​พุ่ง​ไป​ที่​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ด้วย​ความ​แค้น

ขณะ​หลวง​บวร​สงคราม​พยายาม​ที่​จะ​เข้าถึง​ตัว​รัตติกาลนั้น ไฟ​ที่​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ก็​ม้วน​เป็น​เกลียว​ตวัด​รัดตัว​ทั้ง​สอง​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​คุณ​หลวง

“ท่านหญิง​งง​งง” คุณ​หลวง​แผด​ร้อง ความรู้สึก​ที่​เหมือน​ภาพ​ความ​ฝัน​ความ​ทรง​จำ​ที่​มี​มา​ร้อย​ปี​ดับ​สลาย​ไป​ทันที เหลือ​เพียง​ความ​อ้างว้าง​เงียบเหงา​ท่ามกลาง​ป่า​ที่​มืด​ครึ้ม...

ส่วน​แม​รี่​ที่​ตื่น​กลัว​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น วิ่ง​เตลิด​สติ​แตก​ออก​มา ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​และ​อี​สี​ดวง​จับ​ดูด​เลือด​อย่าง​กระหาย ได้​แต่​ร้อง​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน...

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ยัง​คง​เฝ้า​รอ​คอย​การก​ลับ​มา​ของ​รัตติกาล นั่ง​กอด​รูป​เธอ​ไว้​อย่าง​เหม่อ​ลอย แล้ว​เขา​ก็​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​แปลก​ใจ เมื่อ​จู่ๆก็​เห็น​รอยร้าว​ที่​มุม​ภาพถ่าย​นั้น ทำให้​ยิ่ง​เป็น​ห่วง​เธอ

เวลา​เดียวกัน​นั้น ด้วย​กระแสจิต​ของ​รัตติกาล ทำให้​เณร​พา​เธอ​กลับ​มา​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน ​ทั้งที่​เณร​ไม่​เคย​มา​ที่​นี่​เลย เณร​ย้ำ​เตือน​เธอ​ว่า

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​โดน​พวก​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​อีก โยม​พี่​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​พี่​ตะวัน​ฉาย จิตใจ​ของ​โยม​พี่​ก็​เลย​มา​ถึงที่​นี่ และ​โยม​พี่​ก็​ต้อง​อยู่​ที่​นี่​ไป​ก่อน ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มาร​บก​วน”

รัตติกาล​กลัว​ผี​คุณ​หลวง​จะ​ตาม​มา​เจอ เณร​บอก​ให้​บำเพ็ญ​ศีล​ภาวนา​สวด​มนต์​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ขอ​อโหสิกรรม​ให้​คุณ​หลวง และ​ห้าม​ออก​จาก​ที่​นี่​เด็ดขาด เณร​เอง​ก็​จะ​กำหนด​เขต​รอบๆที่​นี่​ไม่​ให้​ผี​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​แถว​นี้ ส่วน​ที่​รัตติกาล​ยัง​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​และ​คุณ​พ่อ​ของ​เธอ​นั้น เณร​บอก​ว่า

“คุณ​พ่อ​ของ​โยม​พี่​รติ ตอน​นี้​ต้อง​พัก​รักษา​ตัว หลังจาก​ที่​เขา​พยายาม​เข้าไป​หา​เณร​ใน​วัด ไป​ไหน​มา​ไหน​ไม่ได้ ส่วน​เรื่อง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย บางที นี่​อาจจะ​ถึง​เวลา​ที่​เป็น​เครื่อง​พิสูจน์​ว่า โยม​พี่​ทั้ง​สอง​เกิด​มา​เพื่อ​เป็น​คู่​กัน​หรือ​เปล่า เอา​งี้... ก่อน​อื่น โยม​พี่​รติ​ลอง​ติดต่อ​กับ​โยม​พ่อ​แบบ​ที่​ติดต่อ​กับ​เณร​ไง​ล่ะ ลอง​ดู​นะ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ลอง​ติดต่อ​กับ​หาญ​กล้า​ก็​ติดต่อ​ได้​จริงๆ พอ​รู้​จาก​พ่อ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​นั่ง​ซึม​ดู​รูป​ถ่าย​ของ​เธอ ​ท่าทางเขา​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก รัตติกาล​จึง​ขอโอกาส​กับ​เณร​อีก​ครั้ง เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​อีก

คืน​นี้​เธอ​จึง​ไป​พบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เห็น​รัตติกาล​เท่านั้น ตะวัน​ฉาย​รีบ​บอก​รัก​เธอ​เหมือน​กลัว​จะ​ไม่ได้​บอก รัตติกาล​เอง​ ก็​บอก​รัก​เขา ทั้ง​คู่​กอด​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม​​ซาบซึ้ง แต่​แล้ว​จู่ๆ รัตติกาล​ก็​หน้าซีด ตา​เบิก​โ​พลง ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​รีบ​ประคอง​ร่าง​ ที่​สั่น​เ​ทิ้ม​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

“รติ...รัตติกาล...รัตติกาล...”



ตะวัน​ฉาย​สะดุ้ง​จาก​ภวังค์​ด้วย​เสียง​ร้อง​ของ​ตัว​เอง พิชญ์​กับ​พั​ดชา​เชื่อ​ว่าเขา​ฝัน​ไป แต่​ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​เขา​เห็น​รัตติกาล​มา​ที่​นี่​จริงๆ พิชญ์​พูด​กับ​พัดชา​อย่าง​สงสาร​เพื่อน​ว่า ปล่อย​ให้​เพ้อ​ไป​สัก​พัก เพราะ​ขืน​ไปห้าม​ตอน​นี้​เดี๋ยว​โดน​ตื้บ​เอา ทั้ง​สอง​จึง​ปล่อย​ให้​ตะวัน​ฉาย​พร่ำ​เรียก​หา​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​นั้น

ooooooo

ที่​กระท่อม​ชม​เดือน รัตติกาล​สะดุ้ง​จาก​สมาธิ​เบิก​ตา​โพลง​แวว​ตา​แข็งกร้าว​ไม่​เหมือน​คน​เดิม จน​เณร​ไม่สบาย​ใจ บอก​เธอ​ว่า มี​บาง​อย่าง​ใน​ตัว​เธอ​ผิด​ปกติ รัตติกาล​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​หรือ

“ไม่ได้​การ​เสีย​แล้ว​ล่ะ​โยม​พี่​รติ เมื่อ​ครู่​ที่​โยม​พี่​นั่ง​สมาธิ​ถอด​จิต​ไป​เข้าฝัน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เณร​ก็​นั่ง​สมาธิ​เข้าฌาน​ดู เณร​เห็น...บาง​อย่าง เณร​เห็น​ร่าง​ของ​โยม​พี่​รติ...แต่...”

เณร​เล่า​ถึง​นิมิต​ขณะ​เข้าฌาน​ให้​รัตติกาล​ฟัง​ว่า เห็น​ร่า​งของ​เธอ​นอน​สงบ​บน​แท่น​หิน​ใน​ถ้ำ ถูก​กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ร่าง​นั้น​อย่าง​น่า​กลัว ใน​มือ​กระทง​กำ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​แน่น เงื้อ​ปิ่น​ขึ้น​แล้ว​กระแทก​ปิ่น​เข้าที่​กลาง​อก​ของ​ร่าง​ที่นอน​แน่​นิ่ง​อยู่

ไม่​เพียง​เท่​านั้น เมื่อ​แสงจันทร์​สาด​ส่อง​ทะลุ​เพดาน​ถ้ำ​ลง​มา​ต้อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ดวงตา​เธอ​ก็​เบิก​โพลง​ดุร้าย​และ​ไร้​แวว!

ระหว่าง​ฟัง​เณร​เล่า​นั้น อาการ​ของ​รัตติกาล​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆ เณร​ปลอบ​ใจ​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“โยม​พี่...โยม​พี่​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร นิมิต​ของ​เณร​อาจจะ​ผิด​พลาด​ก็ได้ ตอน​นี้​โยม​พี่​ต้อง​นั่ง​สมาธิ​ภาวนา​ศีล​อุทิศ​ให้​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​พี่ นั่น​ก็​คือ...หลวง​บวร​สงคราม​ทำได้​ไหม​โยม​พี่”

รัตติกาล​รับ​คำ เณร​ย้ำ​ว่า​ทำให้​จิต​ของ​โยม​พี่​เป็น​กุศล​ส่ง​ให้​เขา ครั้น​รัตติกาล​ลอง​นั่ง​สมาธิ​อาการ​ก็​กลับ​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆจน​ต้อง​บอก​เณร​ว่า เจ็บปวด​ทรมาน​เหลือเกิน

“โยม​พี่​ไม่​ต้อง​ตกใจ ทุก​อย่าง​ย่อม​มี​ทางออก ตอน​นี้​ โยม​พี่​ต้อง​ปล่อย​ทุก​อย่าง​ให้​ว่าง วาง​ทุก​อย่าง​ลง วาง​แล้ว​ก็​จะ​ว่าง” พูด​แล้ว​นิ่ง​ไป​นิดหนึ่ง​แล้ว​ถาม​รัตติกาล​ว่า “งง​ไหม”

รัตติกาล​ทำ​ตาม​ที่​เณร​บอก เธอ​เริ่ม​ดิ่ง​ลง​สู่​สมาธิ ใน​ขณะ​ที่​เณร​เฝ้า​สังเกต​อาการ​ของ​เธอ​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

ที่​คุก​คุม​ขัง​กระทง หลวง​บวร​สงคราม​ไป​ที่​นั่น​กับ​สมุน​อยู่​ท่ามกลาง​หมอก​ควัน​คละคลุ้ง คุณ​หลวง​เหมือน​จะ​รับ​รู้​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​รัตติกาล เอ่ย​ราวกับ​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ตรง​หน้า​ว่า

“รัตติกาล...ผล​จาก​การ​ที่​เจ้า​ยอม​แลก​เพื่อ​คน​ที่รัก​ของ​เจ้า​กำลัง​เกิด​ขึ้น​แล้ว”

“หมายความ​ว่า​ยัง​ไง​ขอรับ​คุณ​หลวง” กระทิง​ถาม

“รัตติกาล​ยอม​ดื่ม​เลือด​ของ​ข้า​เพื่อ​ให้​ข้า​วางใจ​ว่า เธอ​จะ​ระลึก​ชาติ​เป็น​ท่านหญิง​มาลา​ได้ แต่​เธอ​ไม่ได้​คิดถึง​ผล​ที่​จะ​ตาม​มา” อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า ​หมายความ​ว่า​เธอ​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​หรือ “ใช่...และ​ตอน​นี้​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กำลัง​เปลี่ยนแปลง​ไป​สู่​ความ​เป็น​อมตะ”

“แสดง​ว่า​ถ้า​ร่างกาย​ของ​รัตติกาล​ถูก​ทำลาย ​เธอ​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​ตลอดกาล​งั้น​รึ​ขอรับ” ไอ้​ริ​ด​ถาม​บ้าง คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​แต่​กลับ​แสดง​ความ​กังวล​ว่า

“ข้า​เป็น​ห่วง​ว่า​นั​งก​ระทง​มัน​ต้อง​คิด​จัดการ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​แน่ๆ”

ooooooo

เพราะ​เณร​เปี๊ยก​ถอด​จิต​ทิ้ง​ร่าง​ไป​นาน​มาก จน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ใจ​คอ​ไม่​ดี วัน​นี้​ก็​พา​กัน​เตรียม​น้ำ​และ​ผ้า​มา​เช็ด​ตัว​ให้ แต่​พอ​เปิด​ประตู​กุฏิ​เข้า​มา พิชญ์​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ เมื่อ​ร่าง​เณร​หาย​ไป​แล้ว พอ​ร้อง​เรียก​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​ตอบ​รับ​มา​อย่าง​แจ่มใส​ว่า

“เณร​อยู่​นี่​จ้า​โยม​พี่”

พิชญ์​กับ​พัดชา​หัน​ไป​ตาม​เสียง เห็น​เณร​ยืน​ยิ้มแป้น​อยู่ พิชญ์​กระโจน​เข้า​อุ้ม​เณร​ดีใจ​สุดขีด เณร​ตกใจ​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง​กลัว​จีวร​หลุด พิชญ์​จึง​หยุด​บอก​เณร​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“ผม​ดีใจ​ครับ นึก​ว่า​เณร​จะ​กลาย​เป็น​เจ้าชาย​นิทรา​ไม่​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว”

“ให้​นอน​นานๆ เณร​ก็​ไม่​ชอบ​หรอก​จ้ะ เณร​ยัง​มี​ภารกิจ​อีก​มาก​ที่​ต้อง​ช่วยเหลือ​ญาติโยม” พูด​ไม่ทัน​ไร ​เณร​ก็​บอก​ว่า​ต้อง​รีบ​ไป​แล้ว มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ ว่า​แล้ว​รีบ​ออก​ไป

“เดี๋ยว​สิ​ครับ​เณร ผม​ยัง​คุย​กับ​เณร​ไม่​จบ​เลย” พิชญ์​ตาม​ไป​ พัดชา​ลุก​ไป​อีก​คน ได้ยิน​พิชญ์​พูด​กับ​เณร​ว่า​ “รอ​เดี๋ยว​เณร อย่า​เพิ่ง​รีบ​ร้อน​ไป​ไหน เณร​ยัง​ไม่ได้​บอก​ผม​เลย​ว่า เณร​รอด​กลับ​มา​ได้​ยัง​ไง”

“โยม​พี่​รติ​ช่วย​เณร​จ้า”

พัดชา​ถาม​เร็ว​จี๋​ว่า นี่​แสดง​ว่า​รัตติกาล​ไม่ได้​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​ใช่​ไหม เณร​ถึง​ได้​รู้ตัว​ที่​พลั้งปาก​ไป พิชญ์​รุก​ถาม​ว่า​เณร​รู้​อะไร​มา​ถึง​บอก​พวก​ตน​ไม่ได้ รู้​ไหม​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​เฝ้า​รอ​รัตติกาล​ตลอด​เวลา เณร​บ่น​ว่า​เณร​ถือศีล​โกหก​ไม่ได้​ด้วย เลย​จำ​ต้อง​บอก​ตามตรง​ว่า

“คือ​อย่าง​นี้​จ้ะ โยม​พี่​รติ​ต้อง​ยอม​เล่น​ละคร​ตบตา​พวก​นั้น​เพื่อ​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​รอด​กลับ​มา​ แต่​จะ​ให้​กลับ​มา​อยู่​ด้วย​กัน​เหมือน​ก่อน​น่ะ ทำ​ไม่ได้​จ้ะ”

“ทำไม​ล่ะ​เณร” พัดชา​ถาม​อย่าง​รับ​ไม่ได้

ooooooo
เณร​เปี๊ยก​พา​พัดชา​กับ​พิชญ์​ไป​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย หลังจาก​เณร​เล่า​เรื่อง​ของ​รัตติกาล​ให้​ฟัง​แล้ว ทุก​คน​ลุก​ขึ้น​อย่าง​ฉุนเฉียว ตะวัน​ฉาย​ประกาศ​ว่า​ตน​จะ​ไป​ช่วย​รัตติกาล พิชญ์​บอก​ให้​ใจเย็นๆ ส่วน​พัดชาเตือน​ว่า

“ช่วง​นี้​ดวง​มหา​อุ​จของ​นาย​อ่อน​กำลัง​อยู่ มัน​ก็​เท่ากับ​เอาชีวิต​ไป​ทิ้ง​นะ​นาย​ตะวัน​ฉาย”

ตะวัน​ฉาย​ยัง​ยืนยัน​จะ​ไป​ช่วย​รัตติกาล จน​เณร​เปี๊ยก​ต้อง​เตือนสติ​ว่า

“โยม​พี่​ก็​รู้​ไม่​ใช่​หรือ​จ๊ะ​ว่า ป่า​จันทรา​มัน​อันตรายมาก​แค่​ไหน คราว​ที่​แล้ว​โยม​พี่​ก็​เกือบ​เอาชีวิต​ไป​ทิ้ง​ไว้​ครั้ง​นึงแล้ว”

“แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ละ​ครับ​เณร ถ้า​เรา​ยัง​หา​ร่าง​ของ​รติ​ไม่​เจอ รติ​จะ​ต้อง​กลาย...กลาย​เป็น...เป็น...โธ่​  รัตติกาล...นี่​ผม​ไม่​เอา​ไหน​เสีย​จริงๆ มีด​วง​มหา​อุ​จซะ​เปล่า แต่​กลับ​ช่วย​คุณ​ไม่ได้”

ตะวัน​ฉาย​ทุกข์​ใจร้อน​ใจ​บอก​ทุก​คน​ว่า​เป็น​ไง​เป็น​กัน ตน​ทน​ไม่ได้​ที่​จะ​นั่ง​อยู่​เฉยๆ ทั้งที่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​รัต​ติ​กาล เณร​เปี๊ยก​ให้​ความ​หวัง​ว่า เรื่อง​นี้​ใช่​ว่า​จะ​ไม่​มี​ทาง​แก้



“เณร​ว่า​มา​เลย​ครับ​มี​วิธี​ไหน​ที่​ช่วย​รติ​ได้ ต่อ​ให้​แลก​ด้วย​ชีวิต​ผม​ก็​ยอม” ตะวัน​ฉาย​รบเร้า

สมชาย​ซึ้ง​ใจ​ใน​ความ​รัก​ของ​ตะวัน​ฉาย​จน​น้ำตา​คลอ แต่​ก็​ติง​ว่า​คุณหญิง​จะ​ยอม​หรือ

ooooooo

เมื่อ​พา​กัน​ไป​เล่า​ให้​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​ฟัง ภัท​รา​ไม่​ยอม​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​ช่วย​รัตติกาล​จริงๆ อ้าง​ว่า​รัตติกาล​ตาย​ไป​แล้ว ไป​อยู่​กับ​ผี​คุณ​หลวง​แล้ว

“ไม่​ครับ รัตติกาล​เธอ​จะ​ฟื้น​คืน​กลับ​มา​เป็น​คน​ได้ เพียง​แต่​ต้อง​มี​ผม​ไป​ช่วย”

ขณะ​สอง​แม่​ลูก​กำลัง​โต้เถียง​กัน​นั่นเอง หาญ​กล้า​ก็​โผล่​พรวด​เข้า​มา เปิดฉาก​เล่น​งาน​ภัท​รา​ทันที

“คุณหญิง! เพลาๆลง​บ้าง​เถอะ​แก่​แล้ว คุณหญิง​ก็​รู้อยู่​แก่​ใจ​ว่า​ห้าม​ความ​รัก​ของ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้ คุณหญิง​ก็​ยัง​ทู่ซี้​ดึงดัน แล้ว​ดู​สิ...ใคร​ล่ะ​ที่​เป็น​ทุกข์​ที่สุด ไม่​ใช่​คุณหญิง​หรือ”

ภัท​รา​ชะงัก​ฟัง เริ่ม​รู้สึก​ถึง​ความ​จริง​ที่​หาญ​กล้า​พูด หาญ​กล้า​ได้ที​รีบ​พูด​ต่อ

“คุณหญิง​เป็น​ทุกข์​ที่​ห้าม​ลูก ลูก​ก็​เป็น​ทุกข์​เพราะ​คุณหญิง​ไป​ห้าม​เขา”

ภัท​รา​ก็​ยัง​ตะแบง​ว่า ถ้า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ดื้อ ยอมฟังตน ​ก็​คง​ไม่​ทุกข์ เณรเลย​แทรก​ขึ้น​ว่า

“โยม​แม่​ตะวัน​ฉาย ทุกข์...ความ​จริง​แล้ว​อยู่​ใน​ตัว​เรา เกิด​ขึ้น​ได้​ก็​เพราะ​เรา จะ​ดับ​ได้​ก็​เพราะ​เรา” หาญ​กล้า​เสริม​ว่า​โกรธ​ก็​ทุกข์ เกลียด​ก็​ทุกข์ ภัท​รา​เลย​ถาม​ว่า ​แล้ว​จะ​ดับ​ทุกข์​ ได้ที่​ไหน​หรือ​เณร

“ไม่​ต้อง​ไป​ดับ​ที่ไหน​หรอก ดับ​ทุกข์​ใน​ใจ​โยม​นั่นแหละ​ดี​ที่สุด ถ้า​โยม​อยาก​มี​ความ​สุข อยาก​ให้​คน​อื่น​มี​ความ​สุข โยม​ก็​ดับ​ทุกข์​อัน​นั้น​ซะ...โยม​ภัท​รา”

ทุก​คน​มอง​ลุ้น​ว่า​ภัท​รา​จะ​ยอม​อ่อนข้อ​ลง​หรือ​ไม่ สุดท้าย​ก็​โล่ง​ใจ​เมื่อ​ภัท​รา​เอ่ย​ขึ้น​ว่า

“จ้ะ​เณร...จ้ะ​พี่​หาญ ฉัน​อยาก​เห็น​ลูก​มี​ความ​สุข เพราะ​เมื่อ​ลูก​มี​ความ​สุข...นั่นแหละ​คือ​ความ​สุข​ของ​ฉัน”

“แม่...ขอบคุณ​ครับ​แม่” ตะวัน​ฉาย​โผ​เข้า​กอด​แม่​ไว้ ท่ามกลาง​ความปีติ​ยินดี​ของ​ทุก​คน

ooooooo

ที่​กระท่อม​ชม​เดือน...

รัตติกาล​นั่ง​พนม​มือ​สวด​มนต์​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ขอ​อโห สิกรรม​ให้​หลวง​บวร​สงคราม​อยู่ แต่​อาการ​ของ​เธอ​ก็​ทรุด​ลง​อย่าง​รวดเร็ว ตัว​สั่น​ใบหน้า​ซีด​ขาว และ​ที่​สำคัญ ดวงตา​เธอ​เป็น​สี​ฟ้า!

“คุณ​หลวง ฉัน​ขอ​อโหสิกรรม​กับ​สิ่ง​ที่​ฉัน​ทำ​กับ​คุณหลวง ทั้งที่​ตั้งใจ​และ​ไม่​ตั้งใจ ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ฉัน​ทำ​ใน​ชาติ​นี้ คุณ​หลวง​จง​รับ​ไป​ทั้งหมด เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​สิ้น​เวร​สิ้น​กรรม​ต่อ​กัน”

ส่วน​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย เณร​เริ่ม​พา​ตะวันฉาย​ลง​นั่ง​สมาธิ​ท่ามกลาง​การ​ลุ้น​เอาใจช่วย​ของ​ทุก​คน

“เณร​แน่ใจ​นะ​ครับ วิธีการ​ถอด​จิต​เนี่ย​จะ​ได้​ผล” ตะวัน​ฉายถาม

“เณร​ลอง​มา​แล้ว ขอ​เพียง​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​มี​จิต​แน่วแน่ มี​สมาธิ​ปล่อย​วาง​จาก​ทุก​สรรพสิ่ง เรา​มา​เริ่ม​กัน​เลย​จ้า”

ตะวัน​ฉาย​กับ​เณร​เปี๊ยก นั่ง​สมาธิ​กัน​อยู่​เป็น​เวลา​เนิ่นนาน...ภัท​รา​นั่ง​ลุ้น​พนม​มือ​ภาวนา

“คุณ​พระคุณเจ้า​คุ้มครอง​ตะวัน​ฉาย​กับ​เณร​ด้วย​เถอะ...เจ้า​ประ​คู้นนนน”

ooooooo

ระหว่าง​ที่​รัตติกาล​กำลัง​มี​อาการ​หนาว​สั่น​สะท้าน​มาก​ขึ้น​ทุกที​นั่นเอง หลวง​บวร​สงคราม​ก็​ปรากฏ​ให้​เห็น รัตติกาล​ตกใจ​มาก คุณ​หลวง​ถาม​ว่า​กลัว​ตน​หรือ พลัน​ก็​แยกเขี้ยว​ยาว​แล้วกัด​ที่​แขน​ตัว​เอง​จน​เลือด​ออก ยื่น​แขน​ให้​รัตติกาล พูดอย่าง​ทรง​อำนาจ​และ​รู้​ถึง​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​รัตติกาล​ว่า

“ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​หิวรัตติกาล จัดการ​มัน​เสีย อย่า​ปล่อย​ให้​ความ​หิว​กระหาย​ทำลาย​ชีวิต​เจ้า” รัตติกาล​กระ​ถด​หนี​ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​ดื่ม​เลือด​นั้น คุณหลวง​ย้ำ​ว่า “เพื่อ​ความ​อยู่​รอด รัตติกาล”พลาง​เดิน​เข้าหา จ้อง​หน้า​อย่าง​คุกคาม

รัตติกาล​อยู่​ใน​ภาวะ​ที่​ต้อง​ต่อสู้​กับ​ความรู้สึก​ของ​ตัวเอง​อย่าง​หนัก ใจ​หนึ่ง​หิว​กระหาย​อยาก​ดื่ม​เลือด​นั้น​ แต่​อีก​ใจ​ก็​ห้าม​ตัว​เอง​ไว้ ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​ตัดสินใจ​พุ่ง​เข้าไป​ดื่ม​เลือด​ที่​แขน​คุณ​หลวง​ทันที​ด้วย​ความ​กระหาย

คุณ​หลวง​มอง​รัตติกาล​แวว​ตา​เศร้า​อย่าง​ประหลาด แล้ว​พริบตาเดียว​ร่าง​คุณ​หลวง​ก็​หาย​ไป ​เมื่อ​รัตติกาล​ดื่ม​เลือด​จน​พอ จาก​นั้น​เธอ​ฟุบ​ลง​กับ​พื้น​ดิ้น​ทุรนทุราย​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน

ooooooo

ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​เณร​เปี๊ยก​ถอด​จิต​ไป​นาน​จน​ทุก​คน​ไม่สบาย​ใจ ภัท​รา​เป็น​ทุกข์​เป็น​ร้อน​มาก แต่​หาญ​กล้า​เชื่อ​ว่า​คน​ดวง​ดี​อย่าง​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ปลอดภัย

แล้ว​จู่ๆภัท​รา​ก็​นึก​ขึ้น​ได้​ถาม​บอย​ฮ่ะว่า ไหน​บอกว่า​หนู​ดี​มี​ธุระ​สำคัญ​จะ​คุย​กับ​ตน

“อ๋อ...ใช่​ฮ่ะ คุณ​หนู​ดี​บอก​ว่า​มี​ของ​บาง​อย่าง​จะ​เอา​มา​ให้​คุณหญิง​ดู เดี๋ยว​ก็​คง​มา​มัง​ฮะ”

ครู่เดียว หนู​ดีก็​มา​ที่​บ้าน​ภัท​รา พอ​ถูก​ถาม​ว่า​ของสำคัญ​ที่​ว่า​อยู่​ไหน หนู​ดี​ก็​หยิบ​ปิ่น​ออก​มา​จะ​ยื่น​ให้​ แต่​พอ​ภัท​ราจะรับ หนู​ดี​ก็​ชัก​กลับ ลอยหน้า​ลอย​ตา​เล่า​ว่า ปิ่นนี้​ใช้​ปราบ​ผี​ได้

หนู​ดี​เล่า​ถึง​ตอน​ที่​ตัว​เอง​ใช้​ปิ่น​อัน​นี้​จิ้ม​เข้าที่​ผีดิบ​จน​มัน​เผ่น​แน่บ ภัท​รา​ตื่นเต้น​จะ​ขอ​ดู หนู​ดี​ยื่น​ให้​แต่​แล้วก็​ชัก​กลับ​เล่า​ต่อ​อีก​ว่า

“งาน​นี้​รับรอง​เรา​ปราบ​ผี​นัง​รติ​ได้​แน่ๆ ปิ่น​เนี่ย​ดี​กว่า​หลวง​พ่อ​วัด​ไหนๆเสีย​อีก​ค่ะ​คุณ​ป้า...”

ภัท​รา​ยื่นมือ​ไป​จะ​เอา​ปิ่น​มา​ดู หนู​ดี​ยักท่า​ยัง​ไม่ยอม​ให้ ก็​พอดี​มี​โทรศัพท์​เข้า​มือ​ถือ หนู​ดี​หยิบ​ขึ้น​ดู​กลาย​เป็น​โทรศัพท์​จาก​ภั​ทราบ​อก​ว่ารอ​หนู​ดี​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย

หนู​ดี​ตกใจ​ตาเหลือก มอง​ขวับ​ไป​ที่​ภัท​รา​ที่นั่ง​อยู่​ตรงหน้า รู้ทัน​ที​ว่า​นั่น​คือ​ผี​ปลอม​ตัว​มา แต่​พอ​ตั้งท่า​จะ​หนี ก็​ถูก​กระทง​ที่​ปลอม​เป็น​ภัท​รา​เข้า​แย่ง​ปิ่น​บีบ​คอ​จน​หนู​ดี​แทบ​จะ​ขาดใจ​อยู่​แล้ว โชค​ดี​ที่​ตะวัน​รอน​มา​ช่วย​ไว้​ทัน

ตะวัน​รอน​เอา​สร้อย​พระ​ของ​ตัว​เอง​คล้อง​ใส่​กระทง​ทันที ผี​กระทง​กรีด​ร้อง​แล้ว​หาย​วั