กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

[ช่อง 7] เพลิงพรหม



เพลิงพรหม


ออกอากาศ : ละครหลังข่าว ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ 20.25 น.  ทางช่อง 7
บทประพันธ์ : สาธิตา - ทรัพย์กุลธร
บทโทรทัศน์ : ฐา-นวดี สถิตยุทธการ
กำกับการแสดง : มารุต สาโรวาท  
ผู้ผลิต : มาสเคอเรด จำกัด


รายชื่อนักแสดง

อุษามณี ไวทยานนท์        รับบทเป็น มนชญา
ธนพล นิ่มทัยสุข        รับบทเป็น ภูมินทร์
ปุณยาพร พูลพิพัฒน์        รับบทเป็น อินตรา
กฤษณกันท์ มณีผกาพันธ์        รับบทเป็น นพดล
ณิชานันท์ ฝั้นแก้ว        รับบทเป็น ยุวดี
อมีนา พินิจ        รับบทเป็น กิ่งกาญจน์
ทศพร รถกิจ        รับบทเป็น วายุ
ธนาภรณ์ รัตนแสน        รับบทเป็น กัลยาณี
มนตรี เจนอักษร        รับบทเป็น ไกรสร
อุทุมพร ศิลาพันธ์        รับบทเป็น วารี
ธัญญรัตน์ โลหะนันท์        รับบทเป็น แม่ชีจัน
ผศ.วันชัย ธนะวังน้อย        รับบทเป็น ดุสิต
ตรีนุช ทิมเจริญ        รับบทเป็น ป้านวล


เรื่องย่อ ละครเพลิงพรหม

เมื่อ 25 ปีก่อน อินตรา ถูกทอดทิ้งจากมารดาผู้เป็นสาวใช้ในบ้านของ ไกรสร เจ้าของธุรกิจส่งออกระดับประเทศ ด้วยความสงสารไกรสรจึงรับอุปการะเด็กน้อยเอาไว้ในฐานะลูกสาวอีกคน หลังจากที่เขาเพิ่งจะสูญเสียภรรยาในขณะที่เธอคลอด มนชญา ลูกสาวที่เกิดวันเดียวกับอินตรา เพื่อหวังให้อินตราเป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาวของตน

ไกรสรเลี้ยงดูอินตรากับมนชญาอย่างดีเหมือนกัน ให้การศึกษาที่ดีเท่ากัน แต่มนชญานั้นมีจิตใจที่อ่อนโยนและเป็นคนดีมาก ส่วนอินตรานั้นเป็นคนเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจตัวเอง ทำให้อินตรา มีปัญหากับ กัลยาณี น้องสาวของไกรสรที่จงเกลียดจงชังเด็กนิสัยไม่ดีอย่างอินตราเข้าไส้อยู่เสมอ

มนชญาเป็นสาวเรียบร้อย เรียนเก่ง แตกต่างกับอินตราที่ชอบเอาแต่ใจตัวเองและเป็นนักท่องราตรีตัวยงและบ่อยครั้งที่มักจะมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับนักเที่ยวคนอื่นจนต้องขึ้นโรงพัก ไกรสรจะไปประกันตัวอินตราที่โรงพักด้วยตัวเอง แต่กัลยาณีห้ามเอาไว้ เพราะเธอไม่อยากให้ไกรสรเสียชื่อเสียงเหตุเพราะอินตรามากไปกว่านี้ ดังนั้นหน้าที่จัดการปัญหาต่างๆ ของอินตราจึงตกเป็นของ นพดล เลขาฯ ของไกรสรและเป็นเด็กที่ไกรสรอุปการะเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก แต่นพดลก็เต็มใจช่วยอินตรา เพราะเขาหลงรักเธอมานาน ถึงแม้ว่าอินตราจะชอบดูถูกความจนของเขาก็ตาม

อินตราไม่พอใจที่ไกรสรไม่ไปประกันตนด้วยตัวเอง เธอจึงกลับมาทะเลาะกับไกรสร แต่มนชญาก็ช่วยห้ามและพยายามไกล่เกลี่ยให้อินตรากับไกรสรเข้าใจกัน เพราะมนชญารักและปรารถนาดีอย่างจริงใจให้กับพี่สาวต่างสายเลือดมาก แต่อินตรากลับคิดว่ามนชญานั้นเสแสร้งเป็นคนดีเพื่อให้ทุกคนรัก รวมทั้งภูมินทร์ นักธุรกิจหนุ่มที่อินตราแอบหมายปองด้วย

ทั้งที่ภูมินทร์เป็นคู่รักของมนชญา และทั้งสองก็คบหาดูใจกันมานานหลายปี โดยมี ยุวดี สาวห้าวเพื่อนสนิทของมนชญาและเป็นน้องสาวของภูมินทร์ช่วยเป็นแม่สื่อ และความรักของมนชญาและภูมินทร์ก็เป็นไปด้วยดี เพราะทั้ง ดุสิต และ วารี พ่อแม่ของภูมินทร์ต่างรักและเอ็นดูมนชญามาก รวมทั้ง กุ๊กไก่ หลานสาวตัวน้อยของภูมินทร์ด้วย แตอินตราก็ยังคิดว่าที่ภูมินทร์และทุกคนในครอบครัวรักมนชญานั้นเป็นเพราะว่ามนชญาเป็นลูกสาวที่แท้จริงของไกรสร ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทส่งออกชื่อดัง ไม่ใช่กาฝากอย่างเธอ !

อินตราอิจฉาความรักของมนชญาและภูมินทร์ เธอจึงพยายามทำให้ทั้งสองเลิกกัน โดยใช้ กิ่งกาญจน์ เลขาฯ สาวสุดเปรี้ยวของภูมินทร์ที่ต้องการจะจับภูมินทร์เพื่อหวังความสบายในวันหน้า ทั้งที่รู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วเป็นเครื่องมือ และแผนของอินตราก็เป็นไปด้วยดี มนชญาเข้าใจภูมินทร์ผิดและเสียใจมากจนถึงขั้นจะขอเลิก แต่ภูมินทร์ก็พยายามง้อและอธิบายความจริงทุกอย่างให้ฟัง โดยมียุวดีเป็นผู้ช่วย จนมนชญายอมฟังและกลับมาคืนดีกับภูมินทร์

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภูมินทร์ต้องการให้มนชญามั่นใจในตัวเขา เขาจึงขอหมั้นกับมนชญา ทำให้อินตราโกรธมาก เธอจึงตัดสินใจเข้าหาภูมินทร์แต่ทว่าภูมินทร์ปฏิเสธและบอกกับอินตราว่าเขาไม่เคยรักใครนอกจากมนชญา อินตราเสียหน้ามากที่อ่อยภูมินทร์ไม่สำเร็จ หนำซ้ำไกรสรยังยกตำแหน่งผู้บริหารให้มนชญา สร้างความไม่พอใจให้กับอินตรามาก เธอคิดว่าไกรสรลำเอียงไม่เคยคิดให้อะไรอินตราเลย ทั้งๆ ที่พ่อบุญธรรมพูดเสมอว่าเขารักอินตรากับมนชญาเท่ากัน อินตรากับไกรสรทะเลาะกันรุนแรง แล้วอินตราก็ผลักไกรสรตกบันได จนทำให้ไกรสรเป็นอัมพาตครึ่งตัว ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของกัลยาณี !

กัลยาณีไล่อินตราออกจากบ้าน โดยอ้างว่านี่เป็นคำสั่งของมนชญาซึ่งถือว่าเป็นเจ้าของบ้าน อินตราเลยออกไปอยู่คอนโดด้วยความคับแค้นใจน้องสาวนอกไส้ของเธอ ทั้งๆ ที่มนชญาไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ป้านวล คนใช้ในบ้านซึ่งมีศักดิ์เป็นป้าแท้ๆ ของอินตรารีบบอกมนชญาเรื่องที่กัลยาณีไล่หลานสาวของเธอออกจากบ้าน เพราะป้านวลรักอินตรามาก พอมนชญารู้เรื่องก็ทำให้มนชญาร้อนใจ นพดลช่วยอาสาออกตามหาอินตราให้แทน เพราะเขาเห็นใจที่มนชญาต้องคอยดูแลไกรสรและอีกใจเขาก็นึกเป็นห่วงอินตรามากด้วย แต่แล้วนพดลก็ตามหาอินตราไม่พบ

มนชญากลุ้มใจมากทั้งเรื่องไกรสรและเรื่องอินตรา ภูมินทร์สงสารคู่หมั้นสาวเขาจึงพาเธอไปทำบุญเพื่อความสบายใจเหมือนอย่างที่มนชญาชอบทำอยู่เป็นประจำ แล้วที่นั่นเขาและเธอก็ได้พบกับ แม่ชีจัน ที่เดินเข้ามาบอกกับมนชญาอย่างปริศนาว่าเธอกำลังพบกับหายนะบางอย่าง และยังสอนว่า “ความดีและจิตใจที่งดงาม เป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยคุ้มครองภัยอันตรายใดๆ” แต่มนชญาไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก เพราะเธอกำลังเป็นทุกข์เรื่องไกรสรและอินตราอยู่

ทางด้านอินตรานั่นก็กำลังคิดแผนร้ายทำลายมนชญาเพื่อแก้แค้น ด้วยการโทรบอกให้ มนชญามารับที่ต่างจังหวัด แต่ขอร้องให้มาคนเดียวและแกล้งบอกว่ามีเรื่องจะสารภาพกับมนชญา มนชญาหลงเชื่อและรีบออกไปหาอินตราทันที ซึ่งระหว่างนั้นนพดลติดประชุมด่วน เขาจึงโทรบอกให้ภูมินทร์ตามมนชญาไป

มนชญามาถึงที่นัดหมายแล้ววิ่งตามหาอินตราตามที่อินตราโทรบอก จนมาถึงบริเวณสะพานแห่งหนึ่ง แล้วทันใดนั้นรถของอินตราก็ขับมาด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าชนร่างของมนชญาอย่างจัง ร่างของมนชญากระเด็นตกน้ำไป ส่วนรถของอินตราเกิดเบรกแตกขึ้นมากะทันหัน ทำให้รถของเธอพุ่งลงน้ำจมหายไปเหมือนกัน !

ภูมินทร์ตามมาเห็นเหตุการณ์ที่อินตราขับรถชนมนชญาพอดี เขารีบกระโดดน้ำลงไปช่วยพาร่างที่หายใจรวยระรินของมนชญาส่งโรงพยาบาลทันที

เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น วิญญาณของมนชญาก็ไปปรากฏขึ้นต่อหน้าแม่ชีจัน มนชญาร้องไห้เสียใจที่ตัวเองตายแล้ว แต่แม่ชีจันบอกว่ายังไม่ถึงเวลาตายของมนชญา หากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมันเป็นพรหมลิขิตและโชคชะตาที่มนชญากับอินตราต้องเผชิญ

ขณะเดียวกันอินตราก็ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลและแปลกใจที่เห็นภูมินทร์เฝ้าข้างเตียงตนอยู่ไม่ห่าง และหญิงสาวก็ต้องตกใจที่พบว่าตัวเองอยู่ในร่างของมนชญา ! อินตรางงมากว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเธอเห็นท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของภูมินทร์ที่มีให้เธอ และรู้ว่าอินตราน่าจะเสียชีวิตแล้วเพราะร่างของอินตราจมน้ำหายไป พบเพียงซากรถเท่านั้น อินตราก็เลยยินดีที่จะอยู่ในร่างของมนชญาต่อไป และพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นมนชญาเพื่อจะได้ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของมนชญา โดยเฉพาะภูมินทร์

แต่ถึงแม้ว่าอินตราจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นมนชญามากเท่าไหร่ แต่สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไม่ได้นั้นคือ จิตใจที่มืดดำของอินตรา เธอจึงหลุดแสดงพฤติกรรมไม่ดีเดิมๆ ของตัวเองออกมาเสมอ ทำให้คนรอบข้างแปลกใจในพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของมนชญา แต่ทุกคนก็คิดว่าที่มนชญาเป็นแบบนี้ก็เพราะการกระทบกระเทือนทางสมองจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

อินตราใช้ชีวิตในร่างของมนชญาอย่างมีความสุข เธอฉวยโอกาสก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารทุกอย่างแทนไกรสรที่ป่วยอยู่ แต่การทำงานของอินตราในร่างมนชญา ทำให้เกิดปัญหาเกิดขึ้นมากมาย เพราะลายเซ็นของมนชญาเปลี่ยนไป อินตราในร่างมนชญาจึงต้องพยายามหัดเซ็นลายเซ็นให้เหมือนของเดิมของมนชญา จนเธอสามารถเซ็นเหมือนมนชญา อินตรายิ่งย่ามใจว่าจะไม่มีอะไรมาขัดขวางเธอได้อีกต่อไป

แล้ววันหนึ่งสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อมนชญานั้นฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งหนึ่ง เพราะชาวบ้านพบเธอลอยมาติดท่าน้ำจึงพามาส่งโรงพยาบาล และมนชญาต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของอินตรา ! เมื่อตั้งสติได้เธอก็รีบกลับบ้านทันที แล้วมนชญาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าเธอกับอินตรานั้นสลับร่างกัน !

มนชญาในร่างอินตราพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกคนรู้ว่าความจริงเธอเป็นใคร แต่ไม่มีใครเชื่อ และยังคิดว่าอินตราพยายามจะทำร้ายมนชญาอีก ภูมินทร์ต่อว่าร่างของอินตราอย่างรุนแรง เพราะยังโกรธเรื่องที่เขาเห็นอินตราขับรถพุ่งชนคู่หมั้นสาว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขารักอยู่ในร่างนี้ แต่อินตราในร่างมนชญาก็แสร้งทำเป็นคนดีด้วยการบอกยกโทษให้ที่อินตราจะฆ่าตน แต่กัลยาณีก็ยังไม่ยอม เธอจึงด่าและตบร่างของอินตราด้วยความโมโห เพราะคิดว่าเธอนั้นจะฆ่าทั้งไกรสรและหลานสาวของเธอ แต่นพดลก็ช่วยปกป้องร่างของอินตราแล้วพาเธอออกไป

มนชญาในร่างอินตราเสียใจมาก และไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไง แต่แล้วป้านวลที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่รักอินตรามากก็ช่วยให้เงินที่เก็บเอาไว้กับร่างของอินตรา มนชญาในร่าง อินตราขอบคุณป้านวลอย่างซึ้งใจที่ช่วยเหลือ ทำให้ป้านวลแปลกใจที่อินตราพูดดีกับตนทั้งๆ ที่เมื่อก่อนแค่หน้า อินตรายังไม่อยากจะมองเลย

อินตราในร่างมนชญาแอบไปพบกับมนชญาที่อยู่ในร่างของอินตราตามลำพัง เพื่อพูดขู่ให้มนชญาเลิกพยายามบอกคนอื่นในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อ และขู่ว่าถ้ามนชญาปากโป้ง ตนจะทำร้ายไกรสร ทำให้มนชญากลัว แต่อินตรากลับไม่คิดทำร้ายร่างของตัวเอง เพราะเธออยากให้มนชญาได้รับรู้ถึงรสชาติของการถูกรังเกียจบ้าง

วันหนึ่งนพดลไปเยี่ยมอินตราที่บ้านเช่าหลังเล็กที่มนชญาเอาเงินของป้านวลไปเช่าอยู่ แต่บังเอิญเขาก็ได้ไปช่วยมนชญาในร่างอินตราจากการถูกทำร้ายจากคู่อริของอินตรา นพดลพาร่างอินตราที่ได้รับบาดเจ็บกลับมาที่บ้านและช่วยดูแลอย่างดี ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนอินตราตัวจริงจะเคยดูถูกตนว่าเป็นพวกปลิงดูดเลือดของไกรสรก็ตาม แต่นพดลก็ไม่เคยนึกโกรธเธอเลย แล้วนพดลก็สังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของอินตรา จนเขารู้ความลับว่ามนชญาอยู่ในร่างอินตรา ส่วนร่างมนชญาที่ไปทำงานทุกวันนั้น แท้จริงแล้วเป็นอินตราหญิงสาวนิสัยไม่ดี ! มนชญาในร่างอินตราขอให้นพดลปิดเรื่องนี้เป็นความลับ และขอให้นพดลช่วยพายุวดีมาพบเธอ

ยุวดียอมมาพบกับนพดล แต่พอเธอเห็นหน้าอินตราที่มาด้วย ยุวดีก็ไม่พอใจเพราะเธอเกลียดอินตราที่พยายามจะฆ่ามนชญาเพื่อนสนิทของเธอ แต่มนชญาที่อยู่ในร่างอินตราก็พยายามอธิบายทุกอย่างให้ฟัง และพยายามพิสูจน์กับยุวดีว่าตนคือมนชญาไม่ใช่อินตรา ด้วยการเล่าเรื่องอดีตสมัยเรียนให้ยุวดีฟัง ยุวดีนึกไปถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของมนชญานับตั้งแต่ที่เกิดอุบัติเหตุ จนยุวดียอมเชื่อและแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก

มนชญานึกถึงคำพูดที่แม่ชีจันเคยเตือนตน เธอจึงพายุวดีและนพดลพาไปหา แม่ชีจันเพื่อหาทางแก้ไข แต่แม่ชีจันบอกว่าไม่มีสิ่งใดแก้ไขได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เวรกรรม และถ้ายังไม่สามารถแก้ได้จนถึงวันที่ทั้งมนชญาและอินตราอายุครบ 25 ปี ทั้งสองจะต้องอยู่ในร่างนี้ตลอดไป ซึ่งอีก 1 เดือนข้างหน้าก็จะถึงวันเกิดครบ 25 ปีแล้ว !

ยุวดีกลับบ้านอย่างกลัดกลุ้มและเธอก็มาพบมนชญาที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าแท้จริงแล้วเป็นวิญญาณของอินตราผู้หญิงที่เธอเกลียดสิงอยู่กำลังทะเลาะกับกุ๊กไก่ แต่ยุวดีก็ต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด เพราะเธอยังไม่อยากอินตราที่อยู่ในร่างของมนชญารู้เรื่องเข้าเสียก่อน เพราะ อินตราอาจจะขัดขวางการกลับคืนร่างเดิมก็ได้ และยุวดีก็ต้องกลุ้มใจมากเมื่อจู่ๆ อินตราในร่างมนชญาก็เร่งรัดพ่อแม่ของตนเรื่องแต่งงานกับภูมินทร์ ดังนั้นเธอจึงรีบคิดช่วยขัดขวางทุกอย่างที่อินตราทำ และช่วยเพื่อนสนิทให้กลับร่างเดิมก่อนที่อินตราตัวร้ายจะครอบครองทุกอย่างของมนชญา

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานพดลและยุวดีก็พยายามช่วยมนชญาให้กลับคืนร่างเดิมให้ได้ อาศัยทั้งวิทยาศาสตร์และไสยศาสตร์ก็แล้ว แต่ไม่ว่าจะทำหนทางใดก็ไม่สำเร็จ มนชญาเริ่มที่จะยอมรับสภาพที่เธอจะต้องอยู่ในร่างของอินตรา แต่มนชญาก็ยังต้องการพบและดูแลไกรสรมาก แต่เธอก็ทำไม่ได้ เพราะมีกัลยาณีคอยขวางทางอยู่ มนชญาในร่าง อินตราจึงทำได้เพียงแค่ฝากให้นพดลกับยุวดีไปดูแลไกรสรแทนตน

ในขณะเดียวกันอินตราก็ไม่สนใจที่จะดูแลไกรสรเลยสักนิด แม้กัลยาณีจะเตือนให้เธอไปดูแลไกรสรบ้าง แต่อินตราในร่างมนชญาก็ไม่สนใจ เพราะวันๆ เธอก็เอาแต่ไปนั่งเฝ้าภูมินทร์ที่ทำงานแทบทุกวันและคอยหาเรื่องเล่นงานกิ่งกาญจน์ที่ชอบยั่วภูมินทร์ด้วย ซึ่งกิ่งกาญจน์เองก็ไม่เคยนึกเอะใจเลยว่าคู่หมั้นสาวแสนจืดของภูมินทร์จะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ แต่กิ่งกาญจน์ก็ไม่ยอมเธอหมายจะจับภูมินทร์ให้ได้ อินตราในร่างมนชญาจึงมีเรื่องตบตีกับกิ่งกาญจน์บ่อยๆ สร้างความปวดหัวให้กับภูมินทร์เป็นอย่างมาก และเขาก็เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจแล้วว่า เขายังรักมนชญาอยู่หรือไม่ !

มนชญาในร่างอินตรานั้นต้องการทำงานเลี้ยงชีพในระหว่างที่หาทางกลับคืนร่าง เพื่อให้ตนมีชีวิตอยู่ได้ ยุวดีจึงพามนชญาในร่างอินตราไปสมัครเป็นครูสอนเด็กอนุบาลที่โรงเรียนของกุ๊กไก่ เพราะเจ้าของโรงเรียนเป็นญาติสนิทของยุวดี โดยที่นพดลเป็นคนไปขโมยเอกสารทางราชการของอินตรามาให้ใช้ในการสมัครทำงาน

เมื่อมนชญาในร่างอินตราสอนเด็กๆ ที่โรงเรียน ทำให้มนชญาในร่างอินตราได้พบกับภูมินทร์ที่มักจะมารับหลานสาวที่โรงเรียนตามลำพังบ่อยๆ แต่อินตราในร่างมนชญาจะไม่ยอมมาด้วย เพราะเธอไม่ชอบกุ๊กไก่มาก ในตอนแรกภูมินทร์มีท่าทางรังเกียจมนชญาในร่างอินตรามาก และเขาก็ยังไปต่อว่ายุวดีที่จู่ๆ ไปญาติดีกับอินตรา ยุวดีอัดอั้นอยากจะบอกความจริงกับพี่ชายมาก แต่ยุวดีมั่นใจว่าภูมินทร์ไม่เชื่อแน่ๆ หนำซ้ำตอนนี้ภูมินทร์ยังเกลียดร่างอินตรามากด้วย เธอจึงปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ

ความอ่อนโยนของมนชญาทำให้กุ๊กไก่รักและติดครูสาวคนใหม่มาก แล้ววันหนึ่งกุ๊กไก่ก็เผลอวิ่งออกไปเก็บของที่ริมถนนจนเกือบจะถูกรถชน แต่มนชญาในร่างอินตราก็ช่วยเอาไว้ได้ทัน จนมนชญาต้องบาดเจ็บเสียงเอง ภูมินทร์ที่เข้ามาเห็นพอดีก็รีบพามนชญาในร่างอินตราไปส่งโรงพยาบาล และกุ๊กไก่ก็ยังเซ้าซี้ให้ภูมินทร์ไปเยี่ยมครูสาวแทบทุกวัน ทำให้ภูมินทร์กับมนชญาได้ใกล้ชิดกัน แล้วภูมินทร์ก็รู้สึกดีกับร่างของอินตราขึ้นมาอย่างประหลาด ทั้งๆ ที่เขาเคยเกลียดผู้หญิงคนนี้เข้าไส้ !

อินตราในร่างมนชญาทะเลาะกับภูมินทร์ที่คู่หมั้นหนุ่มไม่ยอมพาไปเที่ยวตอนกลางคืน อินตราก็เลยประชดด้วยการออกไปเที่ยวตามลำพังจนเมาแอ่นแล้วมีเรื่องกับคนอื่นจนต้องขึ้นโรงพัก สร้างความอับอายให้กัลยาณีมาก แต่อินตราในร่างมนชญาก็ไม่สนใจซ้ำยังต่อว่ากัลยาณี จนกัลยาณีรู้สึกหงุดหงิดหลานสาวมาก

ส่วนภูมินทร์โกรธและผิดหวังในตัวคู่หมั้นสาวมากที่ทำตัวไม่ดี อินตราในร่างมนชญากลัวว่าภูมินทร์จะไม่รักตน ดังนั้นเธอจึงพยายามทำตัวให้น่ารักขึ้นเพื่อเอาใจภูมินทร์ ด้วยการไปรับกุ๊กไก่ที่โรงเรียน แล้วอินตราก็พบมนชญาเป็นครูสอนอยู่ที่นั่น อินตราในร่างมนชญาโกรธมากที่รู้ว่าหลักฐานการสมัครงานทั้งหมดเป็นของจริง และผู้ที่นำมาให้ก็คือนพดล

อินตราในร่างมนชญาไปด่านพดลและยื่นคำขาดไม่ให้นพดลไปยุ่งกับอินตราอีก แต่เธอไม่คิดว่านพดลจะรู้ความจริงเรื่องที่เธอกับมนชญาสลับร่างกันแล้ว เพราะอินตราคิดว่าเป็นเพราะนพดลรักตนมานานก็เลยคงอยากจะช่วย โดยที่ไม่รู้ว่าในร่างของอินตรานั้นเป็นมนชญา อินตราในร่างมนชญาด่านภดลสาดเสียเทเสียและขู่ว่าถ้านพดลยุ่งกับ อินตราอีก เธอจะไล่เขาออก ทำให้นพดลเลิกรักผู้หญิงใจดำคนนี้โดยสิ้นเชิง แต่เขากลับรู้สึกดีกับยุวดีที่เขาได้มีโอกาสใกล้ชิดอย่างไม่รู้ตัว ส่วนยุวดีก็แอบชอบนพดลเข้าแล้วเหมือนกัน แต่เธอก็ยังไม่กล้าเปิดใจกับเขา เพราะคิดว่านพดลยังรักอินตราอยู่

อินตราในร่างมนชญาไปหาเรื่องมนชญาเพื่อขู่ให้เธออย่ามายุ่งกับภูมินทร์ แต่มนชญาไม่ยอม ทำให้ทั้งสองมีเรื่องตบตีกัน แล้วภูมินทร์กับกุ๊กไก่ก็มาเห็นพอดี อินตราในร่างมนชญาทำออดอ้อนว่าตัวเองถูกรังแก แต่กุ๊กไก่กลับปกป้องและดูรักมนชญาในร่างอินตรามาก อินตราในร่างมนชญาไม่พอใจ เธอจึงคิดวางแผนเพื่อให้มนชญาถูกไล่ออกจากโรงเรียน ด้วยการจับตัวกุ๊กไก่ไปในขณะที่เด็กน้อยกำลังเรียนพิเศษอยู่กับมนชญา แล้วอินตราก็ตีหลังมนชญาให้สลบไปแล้วพากลับไปบ้าน พอทุกคนช่วยกุ๊กไก่มาได้ ทุกคนก็เลยคิดว่ามนชญาในร่างอินตราประมาท ทิ้งเด็กเอาไว้คนเดียวจนถูกจับตัวไป แล้วมนชญาในร่างอินตราก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียนในที่สุด

แต่อินตราในร่างมนชญาก็ยังไม่หยุดกระทำน่ารังเกียจ เธอเข้าไปหาไกรสรและแกล้งเขาจนตกลงมาจากเตียง ทำให้ไกรสรอาการทรุดลง พอข่าวเรื่องไกรสรป่วยรู้ไปถึงหูของมนชญาในร่างอินตรา เธอก็เป็นห่วงไกรสรมาก

มนชญาขอร้องให้นพดลพาเธอไปพบไกรสร นพดลยอมช่วยโดยมียุวดีเป็นลูกมือ และทันทีที่มนชญาในร่างอินตราได้พบไกรสรเธอก็โผเข้าหาด้วยความคิดถึงจับใจ ในตอนแรกไกรสรมีท่าทางรังเกียจร่างของอินตรา แต่พอมนชญาบอกว่าตนคือใคร ไกรสรก็มีท่าทางอ่อนโยนลงจนเกือบจะเชื่อแล้ว แต่อินตราในร่างมนชญาที่กลับมาพร้อมกับภูมินทร์เข้ามาเห็นเสียก่อน อินตราในร่างมนชญาโวยวายใหญ่ว่าอินตราพยายามจะทำร้ายไกรสร กัลยาณีกับเหล่าคนใช้ในบ้านต่างก็พากันมาขับไล่อินตราออกไป ไกรสรมองเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วเริ่มนึกรู้ว่าบุคคลที่อยู่ในร่างของลูกสาวตนนั้นไม่ใช่มนชญา !

หลังจากนั้นไกรสรจะไม่ยอมกินข้าวที่อินตราในร่างมนชญาเป็นคนป้อน และมองหน้าลูกสาวตัวเองด้วยแววตาเกลียดชัง อินตราในร่างมนชญานึกรู้ว่าไกรสรรู้ความจริงแล้ว เธออยากจะเล่นงานไกรสร แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะภูมินทร์และกัลยาณีอยู่ด้วย แต่พอพ้นจากสายตาของทุกคน อินตราในร่างมนชญาก็ต่อว่าไกรสรอย่างรุนแรง และหัวเราะเยาะที่ไกรสรไม่มีทางช่วยเหลือมนชญาได้เลย ซึ่งทั้งหมดนี้ป้านวลแอบมาได้ยินเข้าพอดี !

ป้านวลนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างมนชญากับอินตรา เธอก็เลยแกล้งทำน้ำส้มแบบหวานเจี๊ยบแบบที่มนชญาตัวจริงชอบให้มนชญา แต่มนชญากลับไม่ชอบและยังขอให้ทำแบบเปรี้ยวๆ ทำให้ป้านวลแน่ใจว่าคนที่อยู่ในร่างของมนชญาคืออินตรา !

ป้านวลบอกกับอินตราว่าเธอรู้เรื่องแล้ว และป้านวลก็พร้อมที่จะอยู่ข้างอินตรา ดังนั้น อินตราจึงสั่งให้ป้านวลคอยดูแลเป็นหูเป็นตาแทนตน หนำซ้ำอินตรายังสั่งให้ ป้านวลเอายาพิษที่กินแล้วค่อยๆ ตายให้ไกรสรกิน ซึ่งป้านวลก็ยอมทำ

หลังจากนั้นอาการของไกรสรก็ทรุดลงทุกวัน มนชญารู้เรื่องจากนพดลก็ไม่สบายใจมากเธอจึงแอบเข้าไปหาไกรสรในบ้านอีกครั้ง โดยที่ยุวดีวางแผนหลอกล่อให้ดุสิตและวารีชวนกัลยาณีและอินตราไปทานข้าวที่บ้าน พอมนชญาเห็นสภาพที่แย่มากของไกรสร เธอก็ทนไม่ได้ มนชญาในร่างอินตรากับนพดลรีบพาไกรสรไปหาหมอ จนรู้ว่าไกรสรได้รับสารพิษเข้าไปในร่าง !

อินตรากลัวความผิด เธอจึงฉวยโอกาสโยนความผิดให้ป้านวลคนเดียว และ ป้านวลก็ถูกจับเพราะมีหลักฐานเป็นยาพิษอยู่ในห้องของป้านวล ป้านวลพยายามบอกความจริงว่าเป็นฝีมือของอินตราที่อยู่ในร่างของมนชญาแต่ก็ไม่มีใครเชื่อ และอินตราก็ไม่ยอมเปิดโอกาสให้ป้านวลพูดอะไรมากด้วย กัลยาณีเชื่อว่าเป็นฝีมือป้านวล เพราะคิดว่าป้านวลคงแค้นใจแทนอินตราหลานสาวของตัวเอง ป้านวลถูกจับติดคุกและเธอก็นึกเสียใจมากที่หลานสาวสุดที่รักทำกับเธอแบบนี้ ป้านวลจึงฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิด !

มนชญาเสียใจมากเรื่องที่อินตราทำร้ายไกรสร เธอจึงพยายามตีตัวออกห่างภูมินทร์ เพื่อให้อินตราในร่างมนชญาพอใจ แต่หัวใจของภูมินทร์ก็เรียกร้องหาร่างของอินตรา เขาจึงหมั่นไปหาเธอที่บ้าน โดยเอากุ๊กไก่มาเป็นข้ออ้างอยู่บ่อยๆ

แล้ววันหนึ่งนพดลกับยุวดีก็บังเอิญแวะมาหามนชญาในร่างอินตราพร้อมกับภูมินทร์ ภูมินทร์แปลกใจที่ยุวดีสนิทสนมกับอินตรามากขนาดนี้ เขาจึงคาดคั้นถามจากยุวดี จนยุวดียอมบอกว่าความจริงแล้วอินตรากับมนชญาสลับร่างกัน !

ภูมินทร์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ลองพิสูจน์ตามที่ยุวดีแนะนำ ด้วยการพาร่างของมนชญาไปในสถานที่ ที่เมื่อก่อนเขากับมนชญาเคยไปด้วยกัน แต่มนชญากลับจำเรื่องระหว่างเขากับเธอไม่ได้เลย หนำซ้ำเมื่ออยู่กันสองต่อสองมนชญาก็มีท่าทางยั่วยวนภูมินทร์เหมือนกับตอนที่อินตราเคยมายั่วยวนเขาเลย ทั้งที่เมื่อก่อนทั้งภูมินทร์และมนชญาต่างตกลงกันว่าจะไม่มีเรื่องเสียหายเกิดขึ้น จนกว่าทั้งสองจะแต่งงานกันอย่างถูกต้อง ยิ่งทำให้ภูมินทร์แน่ใจว่าคนที่อยู่ในร่างของมนชญาไม่ใช่ผู้หญิงที่หญิงเขารัก !

หลังจากนั้นภูมินทร์ก็ไปหามนชญาในร่างอินตราและลองพิสูจน์เหมือนอย่างที่เขาทำกับร่างของมนชญา แต่แล้วเขาก็พบว่าร่างของอินตรารู้และมีพฤติกรรมเหมือนอย่างที่คู่หมั้นสาวตัวจริงของเขาเคยทำ ภูมินทร์อึ้งแล้วสวมกอดเธอด้วยความรัก มนชญาในร่างอินตราดีใจที่ภูมินทร์รู้ความจริง มนชญาในร่างอินตราเล่าเรื่องทุกอย่างให้ภูมินทร์ฟัง พอภูมินทร์รู้ความจริงทุกอย่าง เขาก็อึ้งไปและเขาก็สัญญากับมนชญาว่าต่อไปเขาจะช่วยเธอเอง

อินตราสังเกตว่าภูมินทร์เหินห่างจากตัวเองมากขึ้น หนำซ้ำกิ่งกาญจน์ยังมาเยาะเย้ยทุกครั้งเวลาที่ภูมินทร์หลบหน้าตนด้วย อินตราเห็นท่าไม่ดี เธอจึงคิดวางแผนมอมเหล้าภูมินทร์แล้วพาเข้าโรงแรม แล้วอินตราก็สั่งให้นักข่าวมาถ่ายรูปไปลงหนังสือพิมพ์ ทำให้มนชญาเสียหาย ดุสิตกับวารีไม่พอใจเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งสองจึงสั่งให้ภูมินทร์แต่งงานกับมนชญาให้เร็วที่สุด ทั้งที่ภูมินทร์ไม่เต็มใจเลย แต่เขาก็จำเป็นต้องแต่งเพื่อรักษาหน้าพ่อแม่ของเขา

อินตราในร่างมนชญาไปเยาะเย้ยมนชญาเรื่องที่เธอจะแต่งงานกับภูมินทร์ มนชญาเสียใจมาก แต่เธอก็พร้อมทำใจยอมรับกับความจริง และพร้อมจะยินดีกับความสุขของพี่สาวต่างสายเลือดจากใจจริง

แต่งานแต่งงานของภูมินทร์กับอินตราในร่างมนชญาไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด เพราะกิ่งกาญจน์ที่ไม่อยากให้มีการแต่งงานของภูมินทร์เกิดขึ้นเหมือนกันได้พบกับนักข่าวที่อินตราในร่างมนชญาจ้างมา กิ่งกาญจน์เอาเรื่องนี้ไปแฉกลางงานแต่งงาน ยุวดีก็ยิ่งช่วยพูดยุให้ดุสิตและวารีเปลี่ยนใจ ทันใดนั้นภูมินทร์ก็ตัดสินใจประกาศยกเลิกแต่งงานกลางคัน ทำให้อินตราในร่างมนชญาโกรธมาก

ด้วยความโมโหสุดขีดอินตราในร่างมนชญาไปจัดการกิ่งกาญจน์ และใช้มีดกรีดหน้าจนกิ่งกาญจน์เสียโฉม กิ่งกาญจน์อาฆาตแค้นคู่หมั้นของภูมินทร์มาก !

มนชญากลับบ้านไปก็พบภูมินทร์รออยู่ เขาโผกอดเธอและสัญญาว่าจะแต่งงานกับจิตใจของมนชญาคนเดียว แล้วในขณะนั้นอินตราที่ต้องการจะปรับความเข้าใจกับภูมินทร์ แต่ตามหาตัวเขาไม่เจอ อินตรานึกเอะใจจึงตัดสินใจไปที่บ้านของมนชญา แล้วเธอก็พบภูมินทร์อยู่ที่นั่นจริงๆ รวมทั้งยุวดีและนพดลด้วย พออินตราในร่างมนชญาเห็นทุกคนอยู่ในนั้น เธอจึงแน่ใจว่าทุกคนรู้เรื่องแล้ว และอินตราก็ยังได้ยินยุวดีพูดถึงเรื่องที่ว่าถ้าเธอกับมนชญากลับคืนร่างเดิมไม่ได้ภายในวันเกิดอายุครบ 25 ปี ทั้งสองก็จะกลับคืนร่างเดิมไม่ได้ ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้แล้ว !

อินตราจึงจับมนชญาในร่างอินตราไปที่ตึกร้างแห่งหนึ่งเพื่อจะเอาไปหวังจะฆ่าทิ้ง แล้วเธอก็จะแกล้งบอกกับทุกคนว่ามนชญาได้คืนร่างเดิมแล้ว และเธอก็จะกลับมาเป็นมนชญาเหมือนเดิม แต่มนชญาก็ดิ้นต่อสู้ อินตราก็เลยทำร้ายมนชญาในร่างอินตราจนใบหน้าเสียโฉม อินตราสะใจมากเพราะใกล้เวลาเที่ยงคืนแล้ว และเมื่อถึงวันที่อินตรากับมนชญาอายุครบ 25 เมื่อไหร่ ทั้งสองก็จะไม่สามารถกลับคืนร่างเดิมได้ แต่แล้ว กิ่งกาญจน์ที่มาในสภาพเสียโฉมก็ตามมายิงอินตราในร่างมนชญาอย่างจัง กิ่งกาญจน์กำลังจะยิงซ้ำอีกนัด แต่มนชญาที่อยู่ในร่างของอินตราก็ช่วยเอาตัวบังกระสุนให้จนทั้งสองตกน้ำไป ในช่วงเวลาก่อนเที่ยงคืนพอดี !

ภูมินทร์ นพดลและยุวดีที่ตามมาถึงก็รีบช่วยอินตรากับมนชญาขึ้นมาแล้วรีบพาส่งโรงพยาบาล ในขณะเดียวกันกิ่งกาญจน์ก็ถูกตำรวจจับไปโทษฐานพยายามฆ่าคนตาย

ร่างของอินตรากับมนชญาสลบอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลาหลายวัน ทุกคนต่างเป็นห่วงมนชญามาก แต่ก็ไม่รู้ว่าในตอนนี้มนชญาอยู่ในร่างไหน กัลยาณีงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ภูมินทร์จึงเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทำให้กัลยาณีอึ้งมาก !

แล้วร่างของอินตราที่ใบหน้าเสียโฉมฟื้นขึ้น อินตราจึงรู้ตัวว่าตัวเองกลับคืนร่างเดิมแล้ว และอินตราก็ต้องสติแตกที่ใบหน้าตัวเองเสียโฉมกลายเป็นคนอัปลักษณ์จนกลายเป็นบ้าไป

ส่วนร่างของมนชญานั้นยังไม่ฟื้น เพราะกระสุนถูกบริเวณที่สำคัญ ภูมินทร์เฝ้ารอให้คนรักลับมา ในขณะเดียวกันวิญญาณของมนชญาก็ล่องลอยเพราะหาทางไปไม่ถูก แล้วจิตของแม่ชีจันก็เรียกให้มนชญาไปบอกว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เพราะมนชญาได้ทำบุญครั้งยิ่งใหญ่ด้วยการช่วยเหลือชีวิตคน และผลบุญที่ยิ่งใหญ่นี้ทำให้เธอได้สิ่งที่ดีๆ ตอบแทน แล้วก็มีลำแสงสีทองปรากฏขึ้น แม่ชีจันบอกให้มนชญากลับไป แล้วหญิงสาวก็รีบไปตามแสงจนกลับไปสู่ร่างของตัวเอง

ทุกคนดีใจที่มนชญากลับคืนร่างของตัวเอง เมื่อมนชญาหายดี ภูมินทร์ก็ไปขอมนชญากับไกรสรที่อาการดีขึ้นมาก ส่วนนพดลกับยุวดีก็ยอมเปิดใจให้กันและรู้ว่าทั้งสองรักกัน นพดลก็เลยขอยุวดีเป็นแฟน กุ๊กไก่ดีใจมากที่ยุวดีอาสาวขายออกอย่างที่คุณย่าบอกสักที

ภูมินทร์กับมนชญาพากันไปหาอินตราที่โรงพยาบาลบ้า มนชญาสงสารอินตรามาก ซึ่งทำให้ภูมินทร์แปลกใจที่หญิงสาวไม่โกรธอินตราเลย มนชญาบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องโกรธ เพราะว่าใครทำอะไรไว้ เวรกรรมก็จะส่งผลถึงคนผู้นั้นเอง

ที่มา :

เรื่องย่อแบบละเอียด ละครเพลิงพรหม

ที่มา :

ตอนที่ 1


พุทธศักราช 2301 สมัยกรุงศรีอยุธยา...

ท่านทัดกับบัวกราบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในพระอุโบสถทั้งสองเอาดอกบัววางใส่พานเพื่อถวายพระ ก่อนจะหันมายิ้มสบตาให้กัน ท่านทัดชวนบัวมาทำบุญวันหลังอีก เพื่อจะได้เกิดมาคู่กันทุกชาติ บัวยิ้มเขินอาย ในขณะที่เอี่ยมซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังบัว เม้มปากแน่น แววตามีแต่ความอิจฉาริษยา แกล้งกระแทกถาดที่ใส่ขันเงินลงกับพื้นอย่างแรง จนท่านทัดกับบัวสะดุ้งหันมอง เอี่ยมยิ้มเจื่อนๆแก้ตัวว่าทำหลุดมือ ท่านทัดกับบัวไม่ติดใจพากันเดินออกไป เอี่ยมมองตามด้วยความแค้นใจ หันไปคว้าดอกบัวที่ท่านทัดกับบัววางถวายพระมาหักทิ้งแล้ววางกระแทกใส่พานตามเดิม ก่อนจะตามสองคนออกไป

บัวเป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าคุณสุรสีห์ แต่เอี่ยมเป็นเพียงลูกทาสในเรือนเบี้ยที่เจ้าคุณรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม... เอี่ยมมีแต่ความอิจฉาริษยาบัว ประกอบกับได้ยินชาวบ้านนินทาเปรียบเทียบตัวเองกับบัวมาตลอด ยิ่งสร้างความเจ็บแค้นให้เอี่ยม จนวันที่กลับจากวัด ท่านทัดพายเรือพาบัวกับเอี่ยมมาตามแม่น้ำ เกิดพายุฝนเทลงมา เอี่ยมร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ท่านทัดกลับห่วงใยแต่บัว

"บัวจับเรือให้มั่นนะ"

"คุณบัวว่ายน้ำแข็งออก ไม่เห็นต้องห่วงเลยเจ้าค่ะ แต่อิฉันต่างหากที่ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ถ้าเรือล่มไปมีหวังอิฉันได้ตายเป็นผีเฝ้าคลองเป็นแน่"

"พี่เอี่ยมอย่าพูดเยี่ยงนั้น ถ้าเกิดสิ่งใดขึ้น น้องจักเป็นคนช่วยพี่เอี่ยมเองค่ะ"

ทันใดเกิดฟ้าผ่าเปรี้ยง ลมกระโชกแรง เรือพลิกคว่ำโครม ท่านทัดโผล่จากน้ำขึ้นมาร้องเรียกหาบัว เอี่ยมซึ่งคว้ากอสวะไว้ได้ร้องให้ท่านทัดช่วย ท่านทัดกำลังจะว่ายน้ำเข้าไปหา พอดีเห็นบัวกำลังตะเกียกตะกายเพราะโดนรากต้นไม้พันขาเอาไว้ จึงโผไปหาบัว เป็นจังหวะเดียวกับเอี่ยมหลุดมือจากกอสวะ ตาเหลือกลานด้วยความกลัวเพราะว่ายน้ำไม่เป็น ผลุบๆโผล่ๆสำลักน้ำ เห็นท่านทัดดำลงไปช่วยบัว สร้างความอาฆาตแค้นให้กับเธอ

"เพราะมึงคนเดียวอีบัว มึงเป็นมารชีวิตกู กูขอแช่งมึง ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้กูกับมึงกลับมาเกิดร่วมชาติกันอีก แต่ขอให้มึงฉิบหายแทนกู ขอให้มึงต้องทรมานจนตายอย่างที่กูเป็น"

สุดท้ายท่านทัดก็ช่วยบัวไว้ไม่ได้ บัวสิ้นใจในอ้อมแขน ท่านทัดร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ...

ooooooo

เข้าสู่สมัยกรุงเทพมหานคร...รถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ของไกรสร ภูมินทร์ หนุ่มหล่อทายาทนักธุรกิจส่งออก ลงจากรถมาเปิดประตูให้มนชญาคู่หมั้นสาวสวย

"ขอบคุณพี่ภูจริงๆเลยค่ะที่อุตส่าห์พามนไปทำบุญมาทั้งวันเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  พี่ดีใจซะอีกที่ได้ทำบุญร่วมกับมน เพราะเราสองคนจะได้เกิดมาเป็นคู่รักกันอย่างนี้ไปตลอดทุกชาติๆเลยไงจ๊ะ"

"ถ้าวันหนึ่งพี่ภูเบื่อมนขึ้นมาแล้วหนีมนไม่พ้น มนก็ช่วยไม่ได้นะคะ"

"ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้พี่เบื่อมนหรือเปลี่ยนใจไปจากมนได้" ภูมินทร์กุมมือมนชญา มองตาด้วยความรัก

พลัน มะปรางวิ่งหน้าตื่นออกมา "คุณมนขา...คุณมน... คุณผู้ชายค่ะ..."

มนชญาตกใจเป็นห่วงพ่อรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน พอเปิดประตูเข้าในบ้านมืดก็แปลกใจ ทันใด...ไฟสว่างพึ่บขึ้น เห็น ไกรสร ยุวดีเพื่อนสนิทและยังเป็นน้องสาวภูมินทร์ กัลยาณีซึ่งเป็นอา ดุสิตกับวารีพ่อแม่ของภูมินทร์ นพดลหนุ่มกำพร้าที่ไกรสรอุปการะไว้ และกุ๊กไก่หลานสาวของภูมินทร์กับยุวดี ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่กลางห้องรับแขก ทุกคนร้องว่า "เซอร์ไพรส์..."

ภูมินทร์เดินตามเข้ามากล่าว "ขอแสดงความยินดีกับมหาบัณฑิตเกรดเฉลี่ย 3.8 ด้วยนะจ๊ะ"

"โธ่...มนตกใจแทบแย่เลยค่ะ"

"เห็นมั้ยคะว่ายุรู้ใจเพื่อนแค่ไหน ยุบอกแล้วว่าวิธีนี้ต้องได้ผล"

ทุกคนหัวเราะ...วารีเข้ามามอบของขวัญให้มนชญาและแสดงความยินดีที่เรียนจบปริญญาโททั้งที่อายุยังน้อย มนชญาขอบคุณทุกคน แล้วนึกได้ถามหาอินตราพี่สาวบุญธรรม กัลยาณีชักสีหน้าไม่พอใจ

"ทำไมต้องไปถามถึงมันด้วยมน วันนี้เราจัดงานกันเองเฉพาะคนในครอบครัว คนอื่นไม่เกี่ยวซะหน่อย"

"ณี...ทำไมพูดอย่างนั้น อินก็เป็นลูกสาวพี่คนหนึ่งนะ" ไกรสรเอ็ดทันที

"ลูกสงลูกสาวอะไรคะ มันก็เป็นแค่หลานของป้านวลที่พ่อแม่ตาย พี่ไกรถึงเอามาเลี้ยง แล้วมันก็ไม่เคยทำตัวให้ดีสมกับที่พี่ไกรเลี้ยงดูมันมาอย่างดีเลย แล้วณีก็ขอหมายหัวเอาไว้เลยนะคะว่านังอินมันต้องสร้างความเดือดร้อนให้

พี่ไกรไม่มีวันจบสิ้น..." มนชญากับไกรสรมองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ...

ขณะเดียวกัน อินตรากำลังเต้นรำสุดเหวี่ยงอยู่ท่ามกลางนักท่องราตรี ในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง แล้วเธอได้เห็นวายุแฟนหนุ่มหยอกล้อกับสาวสวยนักเที่ยว ก็โกรธเลือดขึ้นหน้า เข้าไปกระชากสาวคนนั้นมาตบคว่ำ วายุตกใจเข้าไปดึงอินตราออก   ทันใดนั้นมีเสียงคนตะโกนขึ้นว่าตำรวจมา วายุปล่อยอินตราแล้ววิ่งหนีหายไปกับผู้คน   อินตราโดนตำรวจรวบตัว เธอโวยวายจนถึงโรงพักว่าไม่รู้หรือว่าเธอเป็นลูกใคร ทำให้ตำรวจเอือมระอา

ในขณะที่วารีและกัลยาณีพูดคุยกันเรื่องให้มนชญาตบแต่งกับภูมินทร์เสียที แต่มนชญาขอเวลาให้เธอได้ทำงานช่วยพ่อที่บริษัทสักพักก่อน...มะปรางหน้าตื่นเข้ามารายงานเรื่องอินตรา ไกรสรตกใจจะไปประกันตัวลูก แต่กัลยาณีขอไว้ให้นพดลไปจัดการแทน

อินตราวางท่าใส่ตำรวจเมื่อได้ประกันตัว แต่พอเห็นว่าเป็นนพดลเดินเข้ามาไม่ใช่ไกรสร สีหน้าผิดหวังอย่างแรง โวยวายใส่นพดลทำไมพ่อไม่มา

"คุณท่านไม่ว่างต้องอยู่คอยต้อนรับแขกงานเลี้ยงฉลองของคุณมน"

"อ้อ...ฉันลืมไป ลูกกาฝากอย่างฉันมันจะไปสำคัญเท่ากับลูกที่แท้จริงได้ยังไง"

"เมื่อไหร่จะเลิกคิดอย่างนี้สักที ถึงคุณจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของคุณท่าน แต่คุณท่านก็รักคุณไม่น้อยไปกว่าคุณมนหรอก แล้วคุณก็ควรจะทำตัวให้มันดีกว่านี้ เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่คุณท่านเลี้ยงคุณมาอย่างดี"

"ทำไมฉันต้องเชื่อนายด้วยล่ะ" อินตราสูดปากที่เจ็บจากการตบตีกัน

นพดลห่วงใยจะพาไปหาหมอ อินตราหัวเราะเยาะ "นี่นายยังไม่เลิกชอบฉันอีกเหรอ..."

นพดลหน้าเจื่อน อินตราพูดอย่างเหยียดหยามว่าอย่ามาหวังสูง เพราะเธอไม่มีวันเอาลูกคนขับรถกระจอกๆมาเป็นแฟน ว่าแล้วก็เดินไปที่รถ นพดลถามว่าจะไปไหน ไกรสรสั่งให้

กลับบ้าน แต่อินตราไม่สนใจ ขึ้นรถขับผ่านนพดลไปหน้าตาเฉย

นพดลกลับมารายงานไกรสรว่าอินตราไม่ยอมกลับบ้าน กัลยาณีแขวะว่าคงกลัวความผิด ไกรสรเป็นห่วงถามไถ่ข้อหาที่โดนจับ นพดลตอบว่า ทะเลาะวิวาทเหมือนเคย แต่ครั้งนี้รุนแรงถึงขั้นจะเอาของมีคมทำร้ายคู่กรณี

"ต๊าย...เลวเหมือนพ่อเหมือนแม่ไม่มีผิด" กัลยาณีร้องแว้ดขึ้น

"ณี...พ่อแม่เขาตายไปแล้ว จะไปโทษเขาทำไม"

กัลยาณีไม่พอใจที่ไกรสรออกรับแทนอินตราเสมอ ทั้งที่อินตราสร้างความเดือดร้อนให้ตลอดเวลา และเชื่อว่ามีเลือดชั่วอยู่เต็มตัว เลี้ยงให้ดีอย่างไรก็ไม่มีวันดีได้ ไกรสรได้แต่ถอนใจ

อินตรามาที่คอนโดฯของวายุ ต่อว่าที่ทิ้งให้เธอถูกจับ คนเดียว วายุอ้างว่า เขารู้ว่าต้องมีคนไปประกันตัวเธอออกมา แล้วโอบกอดเอาใจ อินตรายังติดใจเรื่องผู้หญิงคนนั้น วายุแก้ตัวว่าแค่คุยกันยังไม่มีอะไรเกินเลย เขารักเธอคนเดียว อินตรางอน วายุเข้ามากอดไซ้ซอกคอขอชวนเธอค้างกับเขาคืนนี้ อินตราตอบว่าแน่นอนอยู่แล้วเพราะคืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้าน วายุ รู้ว่าอินตราไม่อยากกลับไปเห็นงานเลี้ยงของน้องสาว

อินตรามองตัวเองในกระจกห้องน้ำ แววตาโกรธแค้นคิดถึงอดีตวัยเด็ก ที่กัลยาณีมักจะตอกย้ำว่าตนเป็นกาฝาก อย่ามาทำตัวเทียบเท่ามนชญาหลานเขา ความแค้นฝังใจถึงกับสาบาน

"อย่าให้อีกาฝากตัวนี้มีโอกาสบ้างก็แล้วกัน ฉันจะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของของแกมาเป็นของฉันให้หมด รวมทั้งผู้ชายของแกด้วย นังมนชญา..."

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ภูมินทร์รีบออกจากบ้านแต่เช้า เอากุหลาบขาวช่อโตไปให้มนชญาหน้าบ้านก่อนเธอจะไปทำงานวันแรก และอาสาไปส่งที่บริษัท มนชญาขอให้เขาพาไปที่ที่หนึ่งก่อน

หน้าเจดีย์บรรจุกระดูกมัทนา มนชญามาไหว้เพื่อบอกว่าเธอกำลังจะไปช่วยงานพ่อ ขอให้วิญญาณแม่เป็นกำลังใจให้เธอด้วย พอไหว้เสร็จ ภูมินทร์พยุงมนชญาลุกขึ้น พอหันมาพบแม่ชีจันยืนมองด้วยท่าทางสงบ ทั้งสองยกมือไหว้ มนชญาถามว่าแม่ชีเพิ่งมาอยู่หรือ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แม่ชีจันพยักหน้า

"แม่ชีคะ วันนี้มนเริ่มงานเป็นวันแรก แม่ชีอวยพรเพื่อเป็นสิริมงคลให้มนหน่อยนะคะ"

"คำอวยพรของใครก็ไม่มีค่าเท่ากับการกระทำของตัวเราเองหรอกนะหนู ถ้าเราทำดีเราก็จะได้ดี แม้ว่าต่อไปหนูจะเจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหน ก็จงยึดมั่นในการกระทำดีเข้าไว้ เพราะความดีจะเป็นเกราะปกป้องภัยอันตรายให้หนูได้"

มนชญาแปลกใจ รู้สึกเหมือนเป็นคำเตือน...พอเดินมา

ที่รถจึงถามภูมินทร์ว่าเหมือนแม่ชีจะเตือนว่าเธอกำลังจะเจอปัญหาใหญ่ ภูมินทร์ปลอบว่าอย่าคิดมากไปเลย เตรียมใจไปเริ่มงานใหม่จะดีกว่า มนชญาพยักหน้าแต่ในใจยังกังวลในสิ่งที่แม่ชีพูดอยู่...



ตอนกลางวัน อินตรากลับมาบ้าน นิดสาวใช้แจ้นมารายงานกัลยาณี พออินตราเดินเข้ามากัลยาณีก็แขวะทันที "ไง...เมื่อคืนทำผิดจนไม่กล้ามานอนบ้านเลยหรอ ไปนอนค้างกับสามีคนที่เท่าไหร่มาล่ะ"

"คนที่เท่าไหร่อินก็นับไม่ถูกเหมือนกันค่ะ อินไม่ใช่ คุณอานี่คะ ที่ไม่มีผู้ชายคนไหนหลงเข้ามาให้นับสักคน คุณอาถึงต้องนอนแห้งอยู่บนคานอย่างงี้ไงคะ"

"แก...นังอินตรา แกนี่มันทำตัวเลวสมกับเป็นลูกโจรจริงๆ" กัลยาณีโกรธจนตัวสั่น

อินตราเดินยิ้มสะใจมาเจอป้านวลดักรออยู่ ป้านวลตำหนิอินตราที่ก้าวร้าวกับกัลยาณี ถึงอย่างไรก็เป็นผู้มีพระคุณ อินตรายักไหล่ไม่อยากฟัง และย้อนป้านวลว่าอย่ามายุ่งเรื่องของเธอ นิดตามมาได้ยิน เตือนป้านวลว่าอินตราไม่เคยเห็นป้าเป็นป้าเลยสักนิด ยังจะรักอยู่ได้ ป้านวลตอบเศร้าๆว่า เธอมีอินตราเป็นหลานอยู่คนเดียว จะไม่รักได้อย่างไร

ooooooo

นพดลเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยงานบริษัทได้มาก เขาได้รับหน้าที่จากไกรสรเป็นคนสอนงานให้มนชญา นพดลรายงานไกรสรว่า มนชญาหัวดีเรียนรู้งานได้เร็ว ไม่นานคงช่วยผ่อนแรงไกรสรได้มาก

กลางวันวันนั้น ภูมินทร์นัดมนชญามาที่บริษัทของเขา กิ่งกาญจน์ เลขาฯของภูมินทร์ เป็นสาวเปรี้ยวที่หมายมั่นจะจับเจ้านายเพื่อเลื่อนฐานะ จึงไม่ค่อยชอบมนชญาเท่าไหร่ พอเห็นมนชญามาก็ไม่พอใจ แอบบ่น "ผู้หญิงอะไร้จืดชืดน่าเบื่อจะตาย คอยดูเถอะ สักวันฉันจะแย่งคุณภูมาจากหล่อนให้ได้ นังมนชญา"

ระหว่างทานอาหารด้วยกัน ภูมินทร์ชวนมนชญาไปพบเพื่อนของเขาที่เพิ่งมาจากอเมริกา แต่มนชญาไม่อยากไปเพราะเกรงภูมินทร์จะอึดอัด แทนที่จะได้คุยกับเพื่อนอย่างสนุก

"แล้วมนไม่กลัวว่าพี่จะเถลไถลไปกับสาวๆคนอื่นเหรอจ๊ะ" ภูมินทร์ถามเล่นๆ

"ไม่กลัวหรอกค่ะ มนไว้ใจพี่ภู"

"งั้นพี่ก็จะบอกว่า...มนไว้ใจถูกคนแล้วล่ะจ้ะ เพราะสำหรับพี่ ผู้หญิงในโลกนี้ไม่มีใครจะดีเท่ามนของพี่อีกแล้ว" ภูมินทร์กุมมือมนชญาอย่างรักใคร่

มนชญายิ้มปลื้ม...กลับมาบ้าน เจอไกรสรก็เข้ามาอ้อนเหมือนเด็กๆ ไกรสรไล่ให้ไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวด้วยกัน เขามองตามลูกสาวด้วยความรัก...

คืนนั้นอินตรามาเที่ยวผับตามปกติ เห็นวายุกำลังขายยาให้วัยรุ่นก็แซวว่ากิจการดูรุ่งเรือง วายุกลับบอกว่าตอนนี้ตำรวจกำลังกวาดล้าง ทำให้เขาต้องระวังตัวแจ ค้าขายลดน้อยลง จึงขอยืมเงินจากอินตราสองแสน อินตรารับปาก พอดีเหลือบไปเห็นภูมินทร์ออกมาจากผับข้างๆ อินตราดีใจรีบแยกตัวจากวายุ เดินตามภูมินทร์ไป...สบโอกาส อินตราแกล้งเดินชนภูมินทร์ แก้วไวน์ในมือหกราดเสื้อผ้า แล้วบ่นว่าแย่เลย เธอต้องไปงานเลี้ยงต่อ

"งั้นกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนดีไหม เดี๋ยวผมไปส่ง"

"กว่าจะย้อนไปย้อนมาก็คงไม่ทันหรอกค่ะ ฉันว่าฉันเปิดห้องของโรงแรมนี้ แล้วเอาชุดไปให้โรงแรมซักรีดให้ดีกว่า คุณภูล่ะคะ จะต้องไปไหนต่อหรือเปล่าคะ"

ภูมินทร์ตอบว่าเขากำลังจะกลับบ้าน อินตราทำเป็นขาแพลงเดินไม่ไหว ทำให้ภูมินทร์ต้องประคองขึ้นไปส่ง อินตรา แอบยิ้ม...พอเข้ามาในห้อง อินตรารีบถอดชุดออกเหลือซับในทำท่ายั่วยวน ภูมินทร์ขมวดคิ้ว

"อย่าทำแบบนี้เลยอินตรา มันไม่ได้ผลหรอก" ภูมินทร์ จะเดินออกไป

"ทำไมคะคุณภู ทำไมคุณถึงได้รังเกียจฉันนักหนา ฉันรักคุณนะคะภู" อินตรารั้งแขนไว้

"แต่ผมรักมนชญา และผมก็ไม่มีวันเลิกรักเธอด้วย"

อินตราโผกอดดันภูมินทร์ไปชนผนัง ไม่ยอมให้เขาไป พอเห็นเขานิ่งก็รุกต่อ "อยู่กับฉันต่อเถอะนะคะคุณภู ฉันสัญญาค่ะ ว่าเรื่องระหว่างเรา ฉันจะไม่บอกให้มนรู้เลย"

ภูมินทร์มองอินตรานิ่งๆ แล้วจู่ๆก็อุ้มเธอเดินไปที่เตียง อินตรายิ้มกริ่ม กอดกระชับคอเขา รับรองว่าคืนนี้เธอจะทำให้ เขามีความสุข แต่แล้วภูมินทร์กลับโยนเธอลงบนเตียง อินตราร้องลั่น

"จำเอาไว้นะอินตราว่าผมรักมนชญาและผมจะไม่มีวันหักหลังเธอทั้งต่อหน้าและลับหลัง เพราะฉะนั้น ไม่ว่าคุณกำลังจะพยายามทำอะไร ผมขอให้คุณหยุด เพราะผมไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างคุณ" พูดจบ ภูมินทร์เดินออกไปทันที ปล่อยให้อินตราร้องกรี๊ดๆดึงทึ้งผ้าห่มบนเตียงอย่างเจ็บใจ

บนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีไกรสร กัลยาณี นพดล และมนชญานั่งทานอาหารกันอยู่ ไกรสรก็เอ่ยขึ้นว่าเขาปรึกษากับนพดลแล้วว่าจะให้มนชญาขึ้นเป็นรองประธานบริษัท เธอตกใจเกรงจะถูกคนค่อนขอดว่าได้ตำแหน่งเพราะเป็นลูก ไกรสรปลอบว่าไม่ต้องกังวลเพราะเขามั่นใจว่าเธอจะทำหน้าที่ได้สมกับตำแหน่ง กัลยาณีเห็นด้วย อินตรากลับมาได้ยินเข้า
พอดี ยิ่งสร้างความเจ็บแค้นเพิ่มขึ้น

คืนนั้น มนชญาโทร.ไปเล่าให้ภูมินทร์ฟัง เขายินดีด้วย "เห็นมั้ย เป็นอย่างที่แม่ชีบอกเลยว่าถ้ามนทำดี มนก็จะต้องได้ดี"

"มนจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ จะได้ไม่ให้คุณพ่อผิดหวังที่อุตส่าห์ให้ความไว้วางใจกับมน ถ้าอย่างงั้นแค่นี้ก่อนนะคะพี่ภู มนง่วงแล้ว ฝันดีนะคะ" มนชญาวางโทรศัพท์ มือปัดโดนรูปบนโต๊ะหัวเตียงตกมาแตก มนชญาหยิบขึ้นมาดูเห็นกระจกแตกตรงหน้าไกรสรพอดี เธอรู้สึกใจคอไม่ดี...

และในห้องทำงานของไกรสร อินตรากำลังต่อว่าด้วยอารมณ์อันเดือดดาล "คุณพ่อไม่ยุติธรรม ไหนว่าคุณพ่อรักมนกับอินเท่ากัน แต่ทำไมคุณพ่อไม่ยกตำแหน่งใหญ่โตให้อินเหมือนที่ยกให้มนบ้าง"

"ก็อินยังเรียนไม่จบ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง ถ้าอินอยากได้ตำแหน่ง อินต้องไปเรียนต่อให้จบ แล้วพ่อจะให้ตำแหน่งอิน"

"ไม่ค่ะ อินจะเอาตำแหน่งเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณพ่อไม่ให้อิน อินจะหนีออกจากบ้าน แล้วไม่กลับมาให้คุณพ่อเห็นหน้าอีกเลย" ว่าแล้วอินตราก็วิ่งออกไป

ไกรสรวิ่งตามเรียกด้วยความเป็นห่วง ดึงรั้งแขนอินตราไว้ขอร้องให้เข้าใจตนบ้าง แต่อินตราไม่ยอมฟัง หาว่าเพราะเธอเป็นแค่ลูกบุญธรรม เป็นกาฝาก ไกรสรจะกอดปลอบแต่อินตราผลักเขาเซไปชนตู้อย่างแรงล้มลงกับพื้น แจกันบนหลังตู้กลิ้งหล่นมา ไกรสรเงยหน้าไปเห็นตกใจยกมือป้อง แจกันหล่นมาใส่ศีรษะเขาอย่างแรง นอนหมดสติเลือดอาบเสียงแตกเพล้งของแจกัน ทำให้ทุกคนในบ้านตกใจวิ่งออกมา หลังจากอินตราได้สติ

ก็วิ่งหนีออกไปจากบ้านด้วยความกลัว...พอมนชญาเห็นสภาพของพ่อก็รีบพาส่งโรงพยาบาล ภูมินทร์กับยุวดีตามมาดูแลถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"นังอินตรา..." กัลยาณีกัดฟันกรอด

"อะไรนะคะ พี่อินเป็นคนทำคุณอาเหรอคะ" ยุวดีตกใจ

"ค่ะ ต้องเป็นมันแน่ๆเพราะก่อนที่คุณพี่จะล้ม คุณพี่ทะเลาะกับมัน แล้วอาก็เห็นนังอินตรามันวิ่งออกไป ก็ถ้าไม่ใช่ฝีมือมันแล้วจะเป็นใคร"

"แต่คุณอาคะ เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณพ่อมันอาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้นะคะ มนว่าเราอย่าเพิ่งโทษพี่อินเลยนะคะ มันไม่ยุติธรรมกับเขา"

"หนูมนเลิกปกป้องมันสักทีได้ไหม นังงูเห่าตัวนี้ ไม่ต้องไปมีความยุติธรรมอะไรให้มันหรอก แล้วคอยดูนะ ถ้าพี่ไกรสรเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ อาจะไม่ปล่อยมันไว้แน่" กัลยาณีกัดปากแน่นอย่างโกรธจัด ส่วนคนอื่นๆต่างมีสีหน้าไม่สบายใจ

ooooooo

ทำผิดแล้วไม่มีที่จะไป อินตราหลบมานั่งซดเหล้าอยู่ที่คอนโดฯของวายุ แต่ไม่มีทีท่าจะสำนึกผิด กลับคิดว่าเพราะไกรสรลำเอียง ตายเสียได้ก็ดี วายุเข้ามานัวเนียถามถึงเงินที่เขาขอ อินตราผลักเขาออกอย่างหงุดหงิดแล้วเดินหนี วายุมองตาม สะกดกลั้นอารมณ์โกรธตัวเองไว้

เมื่อไกรสรได้รับการปฐมพยาบาลจนปลอดภัยแล้ว หมอออกมาบอกมนชญาว่า

ไกรสรถูกของแข็งกระทบอย่างแรงที่ศีรษะทำให้กระเทือนถึงเส้นประสาท อาจจะเป็นอัมพาตได้ มนชญาแทบล้มทั้งยืน ร้องไห้โฮ ภูมินทร์ประคองเธอไว้ กัลยาณีโกรธแค้นโทษอินตราทำให้ไกรสรเป็นแบบนี้...

วันต่อมา อินตรากลับมาบ้าน พบข้าวของเสื้อผ้าของเธอกองอยู่กลางบ้าน ไม่ทันไร กัลยาณีโยนเสื้อผ้ามาใส่หน้าเธออีก และไล่ออกจากบ้าน

"อยู่ดีๆก็มาไล่กันอย่างนี้ มันไม่มากไปหน่อยเหรอคะคุณอา"

"ก็แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับสิ่งที่แกทำกับครอบครัวของฉัน และต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมให้แกมาลอยหน้าสร้างความเดือดร้อนในครอบครัวของฉันอีกแล้ว ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

"อินไม่ไป อินเป็นลูกสาวของคุณพ่อ อินมีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณอาณีนั่นแหละที่จะต้องออกไป เพราะคุณอาณีเป็นแค่คนอาศัยเท่านั้น"

"ใช่ ฉันเป็นแค่คนอาศัย ฉันคงไม่มีสิทธิ์ไล่แก แต่นี่เป็นคำสั่งของหนูมน ลูกสาวและเจ้าของบ้านที่แท้จริง ไม่ใช่กาฝากอย่างแก"

อินตราอึ้งไปไม่อยากเชื่อ กัลยาณีย้ำว่า ใช่ และมนชญายังสั่งว่า ถ้าไม่ยอมไป จะลากคอเข้าตะรางโทษฐานพยายามฆ่า อินตราจะไปถามมนชญา กัลยาณีเรียกศักดิ์กับนิดมาจับตัวอินตราไว้แล้วบอกว่า

"หนูมนไม่อยู่ เพราะตอนนี้หนูมนไปดูแลคุณพี่ ที่กำลังจะเป็นอัมพาตเพราะฝีมือแก"

อินตราได้ยินตกตะลึงยืนอึ้ง กัลยาณีเข้ามาดึงกระเป๋าสะพายของอินตรามา เปิดหยิบบัตรเครดิตทุกใบและกุญแจรถออกมา

"หนูมนสั่งให้ยึดทุกอย่างที่คุณพี่ให้แกคืน แกไปได้แต่ตัวเท่านั้น และนี่ก็ดอกเบี้ยเล็กๆน้อยๆที่แกทำไว้กับหนูมนและครอบครัวของฉัน" กัลยาณีตบหน้าอินตราอย่างแรง


ป้านวลซึ่งแอบดูอยู่ตกใจวิ่งออกมาห้าม กัลยาณีหันมาชี้หน้าให้อยู่เฉยๆถ้าไม่อยากโดนไล่ออกไปอีกคน แล้วสั่งศักดิ์กับนิดโยนอินตราออกจากบ้าน และโยนข้าวของตามออกไปด้วยทำให้อินตราอาฆาตแค้นมนชญามากยิ่งขึ้น

ระหว่างที่มนชญาเป็นทุกข์เรื่องไกรสร ภูมินทร์คอยปลอบไม่ห่างและเป็นกำลังใจให้เธอเข้มแข็งต่อสู้เพื่อไกรสร...เวลาผ่านไป ภูมินทร์กับนพดลช่วยกันอุ้มไกรสรวางลงบนเตียง มนชญาจับมือไกรสรมาแนบแก้มตน รับปากว่าเธอจะดูแลเขาเอง ไกรสรน้ำตาไหลเป็นทาง กัลยาณีเห็นแล้วทนไม่ไหวอยากปล่อยโฮ ต้องเอามือปิดปากวิ่งออกไปร้องไห้นอกห้อง ป้านวลได้โอกาส เข้ามาหามนชญา

"คุณมนขา ป้ามีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ"

มนชญากับนพดลมองหน้ากันก่อนจะเดินตามป้านวลออกมาจากห้องไกรสร ป้านวลบอกมนชญาเรื่องกัลยาณีไล่อินตราออกจากบ้าน มนชญาตกใจเป็นห่วงว่าป่านนี้อินตราจะไปอยู่ที่ไหน     เธอจะออกตามหา     นพดลบอกให้มนชญาอยู่ดูแลไกรสร    เขาจะจัดการตามหาอินตราเอง

"ขอบใจมากนะ นพ แล้วถ้านพเจอพี่อิน ฝากบอกพี่อินให้เข้าใจด้วยนะว่าฉันไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนทำให้คุณพ่อเป็นแบบนี้เลย แล้วฉันก็ไม่ได้ไล่พี่อินออกจากบ้านด้วย"

"ครับคุณมน แล้วถ้ามีข่าวอินตราคืบหน้ายังไง ผมจะรีบส่งข่าวให้คุณมนรู้นะครับ"

นพดลเดินออกไป มนชญากับป้านวลมองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ...ในขณะที่นพดลตามหาอินตราตามบ้านเพื่อนไม่เจอ    อินตรากำลังอาละวาดปาข้าวของใส่วายุด้วยความเบื่อที่ไม่มีเงินจะออกไปไหนก็ไม่ได้

"คุณจะบ่นไปทำไม ก็ออกไปหางานทำซะสิ ผู้หญิงสาวๆสวยๆอย่างคุณน่ะ งานง่ายๆ เงินสบาย หาง่ายจะตาย"

"หุบปากไปเลยนะ คุณนั่นแหละตัวดี ฉันคนเดียวคุณก็ไม่มีปัญญาเลี้ยง ทีจะเอาเงินจากฉันไปน่ะ เอาจังเลยนะ"

"ก็ผมบอกไปแล้วไงว่าช่วงนี้กิจการของผมมันไม่ค่อยดี เงินมันก็ฝืดๆสิ แล้วนี่คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน"

"ทำไม..."

"อ้าว...ก็เกิดน้องสาวคุณเอาตำรวจมาลากคอคุณ ผมก็จะซวยไปด้วยน่ะสิ"

"นี่แกคิดจะทิ้งฉันอีกแล้วเหรอ ตอนสบายล่ะก็รักฉันนักหนา แต่พอฉันลำบากล่ะก็ จะผลักไสไล่ส่งกันเลยนะ" อินตรากระหน่ำตีวายุ

วายุปัดป้องจนโมโหผลักอินตรากระเด็น "พอได้แล้ว...คุณจะไปสงบสติอารมณ์ที่ไหนก็ไปเลยไป ผมรำคาญ"

อินตรามองวายุด้วยความโกรธ ลุกพรวดพราดออกไปจากห้องทันที ลงมาถึงชั้นล่าง

อินตราเดินบ่นว่าเป็นเพราะมนชญาที่ทำให้วายุกล้าทำกับตนแบบนี้    พลัน  อินตรารู้สึกมีคนมองแล้วซุบซิบในมือมีหนังสือพิมพ์อยู่ "ฉันว่าใช่นะแก ต๊าย...เป็นลูกโจรหรอกเหรอ"

อินตราเดินเข้าไปกระชากหนังสือพิมพ์จากมือผู้หญิงสองคนที่กำลังนินทาตน สองสาวตกใจลนลานเดินหนีไป อินตราอ่านคอลัมน์ซุบซิบ "ใครจะรู้ว่าสาวสวยลูกสาวคนโตของคุณไกรสร นักธุรกิจร้อยล้าน  จะเป็นแค่ลูกโจรที่คุณไกรสรเก็บมาชุบเลี้ยง  ลูกสาวที่แท้จริงของคุณไกรสรมีเพียงคุณมนชญาคนเดียวเท่านั้น"

"แกกล้าทำกับฉันอย่างนี้เหรอมนชญา" อินตราอ่านแล้วโกรธ ขยำหนังสือพิมพ์ปาทิ้งร้องกรี๊ดๆ

ooooooo

พอมนชญาเห็นข่าวก็ถามกัลยาณีว่าเป็นคนให้ข่าวนี้ใช่ไหม  กัลยาณียอมรับแต่โดยดี มนชญาติงว่า ไกรสรเคยสั่งให้เก็บอดีตของอินตราไว้เป็นความลับไม่ใช่หรือ ทำแบบนี้แล้วอินตราจะรู้สึกอย่างไร

"อาไม่สนใจ อารู้อย่างเดียวว่าอาต้องการจะให้มันอับอาย เอาชนิดที่เรียกว่าไปไหนไม่ได้เลย จะได้สาสมกับสิ่งที่มันทำกับคุณพี่"

มนชญาถอนใจ ยุวดีหน้าตื่นเข้ามาถามมนชญาเห็นข่าวหรือยัง มนชญาทำหน้าเหนื่อยใจ สองสาวเดินออกมาคุยกันที่สนามหน้าบ้าน มนชญากลุ้มใจที่กัลยาณีทำกับอินตรารุนแรงขนาดนี้ ยุวดีบอกว่าไม่แปลกเลย เป็นใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้อง โกรธอินตรา

"ก็พี่อินน่าสงสาร พ่อแม่ตายหมด ไม่มีญาติที่ไหนเลยนอกจากป้านวล เฮ้อ...ไม่รู้ป่านนี้พี่อินจะเป็นยังไงบ้าง นพออกไปตามหาก็ไม่เจอเลย"

"เธอไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างพี่อินน่ะ เอาตัวรอดได้อยู่แล้วล่ะ"

"แต่ยังไงฉันก็ยังอดห่วงพี่อินไม่ได้หรอกยุ และฉันก็เชื่อว่าถ้าคุณพ่อรู้เรื่อง คุณพ่อก็ต้องเป็นห่วงพี่อินเหมือนกัน" ขาดคำ มือถือมนชญาดังขึ้น "สวัสดีค่ะ มนพูดค่ะ"

"นี่ฉันเองนะ..." เสียงอินตรากรอกมาตามสาย

มนชญาดีใจรีบถามว่าอินตราอยู่ที่ไหนตนเป็นห่วงมาก อินตราหมั่นไส้ นัดมนชญาออกมาพบเพียงลำพัง มีเรื่องจะคุยด้วย มนชญารับปากทันทีว่าจะไปตามนัด ยุวดีเป็นห่วงขอไปด้วยแต่มนชญาเกรงอินตราไม่พอใจ

"ไม่ต้องหรอกยุ พี่อินคงไม่ใจร้ายพอที่จะทำอะไรฉันหรอก เพราะยังไงๆเราก็โตมาด้วยกัน ฉันไปนะ" มนชญาเดินออกไป

ยุวดีกลุ้มใจ คิดว่าจะทำอย่างไรดี โทร.หาภูมินทร์ก็ไม่รับเพราะติดประชุมอยู่ พอภูมินทร์ประชุมเสร็จก็โทร.กลับมาหายุวดี ถามว่ามีอะไรนักหนาโทร.หาตนเป็นสิบๆครั้ง ยุวดีบอกว่ามีเรื่องด่วน มนชญาไปหาอินตราตามลำพัง ภูมินทร์รีบออกไปรับยุวดีแล้วตามไปที่นัดหมาย เขาโทร.หามนชญา พูดได้สองสามคำแบตมือถือของมนชญาหมด สาย
ตัดไป

ตรงจุดนัดหมาย อินตรานั่งอยู่ในรถเก่าๆที่เช่ามา จอดซุ่มดูอยู่ใต้ต้นไม้   ใกล้สะพานข้ามแม่น้ำ   พอมนชญามาถึง จอดรถเดินไปบนสะพาน กวาดตามองหาอินตรา แผนที่ในมือปลิวหล่นเธอก้มลงเก็บ พอเงยหน้ามา เห็นรถที่อินตราขับพุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว มนชญาตัดสินใจวิ่งหนี รถภูมินทร์แล่นมาถึงเห็นเหตุการณ์พอดี  จังหวะนั้น  มนชญา
สะดุดรากไม้ล้ม

อินตราได้โอกาสพุ่งรถเข้าใส่ มนชญากัดฟันกลิ้งตัวหลบจนพลัดตกน้ำ ภูมินทร์วิ่งตัดถนนมาตรงที่มนชญาตกลงไป อินตราตกใจ เพราะรถเธอจะชนภูมินทร์จึงหักหลบ รถเสียหลักพุ่งตกสะพานไปอีกคน ภูมินทร์ไม่สนใจอินตรา เขาร้องเรียกมนชญาแล้วโดดลงไปตรงจุดที่เธอตกน้ำ...ร่างมนชญาดำดิ่งลงพื้นล่าง วิญญาณหลุดออกจากร่าง เธอมา
รู้สึกตัวว่าอยู่ในสถานที่ที่มีหมอกขาว

"ที่นี่ที่ไหน...คุณพ่อ พี่ภู ยุ มีใครอยู่แถวนี้บ้างมั้ยคะ...

ทุกคนหายไปไหนกันหมด"

ไม่มีเสียงตอบ มนชญาใจคอไม่ดี ทันใดนั้น มีแสงสว่างจากด้านบนปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอ พอแหงนหน้าขึ้นมอง แสงนั้นก็ส่องมายังร่างและดูดวิญญาณเธอขึ้นไป...

ooooooo

วันต่อมา ในห้องพักโรงพยาบาล มนชญารู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา    เห็นภูมินทร์    ยุวดี    และกัลยาณี    ยืนรายล้อมรอบเตียง ทุกคนดีใจที่เธอฟื้น มนชญารู้สึกปวดหัวมากขอเข้าห้องน้ำ ภูมินทร์จึงประคองพาไปส่ง ขณะที่มนชญาล้างหน้าแล้วเงยหน้ามองกระจก  เห็นเงาตัวเองก็ตกตะลึง   ยกมือแตะไปตามใบหน้าตัวเอง แทบช็อก

"ไม่จริง...เป็นไปได้ยังไง ทำไมฉันถึงเข้ามาอยู่ในร่างของมนชญา"

ภูมินทร์เห็นมนชญาเข้าห้องน้ำนานก็เป็นห่วงมาเคาะเรียก "มน...เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ"

มนชญาตัดสินใจเปิดประตูออกมา ภูมินทร์จับมืออย่างห่วงใย มนชญาส่ายหน้าอย่างงงๆเดินมานั่งบนเตียง นพดลเปิดประตูเข้ามา กัลยาณีรีบถาม

"เรื่องนังอินตราได้เรื่องยังไงบ้างนพ ตามหามันเจอหรือยัง ฉันจะได้ลากคอมันเข้าคุก"

"ยังตามหาร่างอินตราไม่เจอเลยครับ พบแต่ซากรถอยู่ใต้น้ำ"

อินตราซึ่งอยู่ในร่างมนชญา รู้สึกสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่กล้าพูดอะไรออกมา จนกัลยาณีกับนพดลกลับไป ภูมินทร์เห็นว่าดึกแล้วเขาจึงบอกเธอว่า

"มนจ๋า วันนี้พี่กลับก่อนนะจ๊ะ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่จะมาเยี่ยมมนแต่เช้าเลย"

"คุณ...เอ่อ พี่ภูอยู่เฝ้ามนที่นี่เถอะนะคะ มนไม่อยากอยู่คนเดียว มนกลัว"

"ใครว่าเธออยู่คนเดียวมน ฉันนี่ไงจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" ยุวดียิ้มให้มนชญา

แต่มนชญากลับมองยุวดีด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เกาะแขนภูมินทร์แน่น "ไหนพี่ภูบอกว่ารักมน พี่ภูก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนมนสิคะ จะให้คนอื่นอยู่ทำไม"

ยุวดีหน้าเหวอ ภูมินทร์จึงบอกว่าเพราะเขารักเธอถึงไม่อยากทำให้เสื่อมเสีย คนจะเอาไปนินทา มนชญาจำใจยอม แต่ขอให้ภูมินทร์สัญญาว่าพรุ่งนี้จะมาแต่เช้า ภูมินทร์สัญญาแล้วหันไปฝากยุวดีให้ดูแลมนชญาด้วย

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ถ้าไม่มีพี่ภู มนว่ามนอยู่คนเดียวดีกว่า เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะยุ"

"แน่ใจเหรอมน..." ยุวดีแปลกใจ

"แน่สิ กู๊ดไนต์นะคะพี่ภู" มนชญาหอมแก้มภูมินทร์แล้วเอียงแก้มให้เขาหอมบ้าง

ภูมินทร์มองยุวดีอย่างเกรงใจ ยุวดีจึงเสมองไปทางอื่น ภูมินทร์หอมแก้มมนชญาแล้วบอกว่าเขาไปนะ มนชญายิ้มรับ พอภูมินทร์กับยุวดีออกไป มนชญาก็ลุกขึ้นไปมองตัวเองในกระจก หัวเราะชอบใจ

"เป็นแกแล้วมันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง ฮืม...ตอนนี้ ฉันได้เป็นแกแล้ว นังมนชญา เพราะฉะนั้นฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อครอบครองทุกสิ่งที่เป็นของแก"

ooooooo

วันต่อมา ที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด พยาบาลสองคนกำลังคุยกันถึงเรื่องแปลกที่เกิดขึ้น

"ญาติคนไข้ห้องนั้นมาหรือยัง"

"ยังเลย แต่ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้น่ะ เพราะหยุดหายใจไปนาน แต่ก็ฟื้นกลับมาใหม่ได้ สงสัยคงทำบุญมามาก เลยยังรอด" สองพยาบาลพยักหน้าให้กัน

คนไข้ที่พยาบาลพูดถึงคือมนชญาที่อยู่ในร่างอินตรา เธอฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่เคยเห็น รู้สึกปวดหัวมาก จึงพยุงกายไปเข้าห้องน้ำ ยืนมึนๆสักพักแล้วหันไปล้างหน้าที่อ่าง พอเงยหน้ามองกระจกก็ต้องตกตะลึงเช่นกัน เมื่อพบว่าเงาในกระจกไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นอินตรา

ooooooo
ตอนที่ 2


เมื่อแน่ใจแล้วว่า เงาในกระจกนั่นไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นอินตรา มนชญาในร่างอินตราถอยกรูดไปชิดประตู มือปัดไปโดนแก้วตกมาแตก ไม่อยากจะเชื่อว่ามีเรื่องแบบนี้ พยาบาลวิ่งเข้ามาถามเป็นอะไรหรือเปล่า อินตราหันไปเขย่าตัวพยาบาลว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตนเป็นแบบนี้

"ใจเย็นๆค่ะ คุณเป็นอะไรเหรอคะ"

"ทำไมฉันถึงกลายเป็นพี่อินไปได้คะ"

พยาบาลฟังแล้วงง ประคองอินตราให้กลับไปนอนที่เตียงตามเดิม เพราะคิดว่าคงเกิดจากการกระทบกระเทือนทางสมอง พอดีนพดลเดินเข้ามา อินตราโผเข้าไปหาทันที

"นพ ช่วยมนด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกับมนก็ไม่รู้นพ"

"คุณไม่รู้จริงๆเหรออิน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ กับคุณมน"

"ไม่ใช่นะนพ นี่มนไม่ใช่พี่อิน อยู่ดีๆมนก็มาอยู่ในร่าง ของพี่อินได้ยังไงก็ไม่รู้"

"เลิกเล่นละครเถอะอินตรา มันไม่ได้ผลหรอก"

"เล่นละคร...เปล่านะ มนไม่ได้แกล้ง นี่มนจริงๆไม่ใช่พี่อิน ถ้านพไม่เชื่อ นพจะให้มนพิสูจน์อะไรก็ได้"

"อินตรา...ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่ได้ผล เพราะถึงยังไง คุณก็ยังมีความผิดที่คิดทำร้ายคุณมน บุญหรอกนะที่คุณไม่ตาย แค่สลบไปสองวัน แล้วก็มีชาวบ้านไปพบร่างคุณลอยมาติดท่าน้ำ"

ได้ฟังเรื่องแล้วยิ่งสับสน เพราะตัวเองไม่ใช่อินตรา แต่เป็นมนชญา...ในขณะที่อินตราซึ่งอยู่ในร่างของมนชญา กำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ มีภูมินทร์คอยป้อนอาหารให้อยู่ในห้องพักคนไข้ ยุวดีเห็นท่าทีของมนชญาเพื่อนรัก แล้วรู้สึกว่าแปลกไป จึงเอ่ยปากกับภูมินทร์ตอนนั่งรถกลับบ้าน แต่ภูมินทร์คิดว่า มนชญาคงเสียขวัญจากเรื่องร้ายๆที่เจอ

คิดแล้วก็อดโกรธอินตราไม่ได้ ที่ใจร้ายถึงขนาดจะฆ่าแกงกัน...

วันต่อมา นพดลมารับอินตราออกจากโรงพยาบาล อินตราถามนพดลอีกครั้งว่าไม่เชื่อหรือว่าตนคือมนชญา นพดลตอบว่าใช่ เพราะเขารู้จักอินตราดี

"อิน...เลิกเล่นละครเพื่อหนีความผิดสักทีเถอะ ผมว่าวิธีดีที่สุดสำหรับคุณที่จะแก้ไขสิ่งที่คุณทำลงไปก็คือ กลับไปหาคุณมนแล้วขอโทษเธอซะ ผมเชื่อว่าคุณมนต้องให้อภัยคุณ แล้ววันนี้คุณมนก็กำลังจะออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วย"

อินตราสีหน้าผิดหวัง แต่อยากเห็นร่างของเธอ และเป็นห่วงพ่อจึงตามนพดลกลับไป...

รถภูมินทร์แล่นเข้ามาในบ้าน มนชญาเกาะแขนภูมินทร์ลงจากรถ กัลยาณีกับทุกคนในบ้านรอต้อนรับ ยุวดีเตือนพี่ชาย "ไหนๆยัยมนก็มาถึงบ้านแล้ว พี่ภูกลับไปประชุมที่บริษัทก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวยุอยู่ดูแลมนเอง"

"ไม่...มนไม่ให้พี่ภูไปไหน พี่ภูต้องอยู่กับมน นะคะ พี่ภู นะคะ"

ยุวดีบอกว่า วันนี้เป็นการประชุมประจำปีของผู้ถือหุ้น มนชญาแว้ดออกมาว่าผู้ถือหุ้นจะมาสำคัญกว่าตนได้อย่างไร ภูมินทร์หนักใจ แต่ไม่อยากขัดใจ บอกจะโทร.ไปเลื่อนการประชุม มนชญาดีใจโผกอดภูมินทร์ กัลยาณีเห็นว่าข้างนอกร้อนจึงชวนทุกคนเข้าบ้าน แล้วนึกได้ว่านพดลหายไปไหน ไม่ทันไร นพดลขับรถพาอินตราเข้ามา ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว

พอเห็นอินตราลงมาจากรถ กัลยาณีก็ชักสีหน้าไม่พอใจ อินตราไม่ได้สนใจสายตาใคร เธอมองไปที่ร่างมนชญา พึมพำว่า "เธอเป็นใคร เข้ามาอยู่ในร่างของฉันได้ยังไง"

มนชญาเองก็ตกใจแต่พอตั้งสติได้ก็หลบหลังภูมินทร์ "พี่ภูช่วยมนด้วย พี่อินคิดจะทำอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้ มนกลัวค่ะพี่ภู"

"พี่อิน...นั่นพี่อินเหรอคะ พี่อินทำอะไร ทำไมพี่อินถึงเข้าไปอยู่ในร่างของมนได้คะ" อินตราปราดเข้าไปเขย่าตัวมนชญา

มนชญาแกล้งทำเป็นกลัวลานขอให้ภูมินทร์ช่วย ภูมินทร์ปกป้องดันอินตราออกจากตัวมนชญา กัลยาณีโกรธ เข้าผลักอินตราอย่างแรง เอ็ดว่าต่อหน้าทุกคนยังกล้ารังแกมนชญาอีก

"อาณีขา...นี่มนเอง พี่อินบอกความจริงกับทุกคนไปสิคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา"

"จะต้องให้มนพูดอีกเหรอคะพี่อิน ว่าพี่อินขับรถชนมน เพราะพี่อินเกลียดมน พี่อินอยากให้มนตาย พี่อินจะได้ได้ทุกอย่างที่เป็นของมน โดยเฉพาะพี่ภู" มนชญาแสร้งร้องไห้

อินตราอึ้งพูดไม่ออก กัลยาณีพุ่งเข้าตบหน้าอินตรา ด่าว่าเลวที่สุด และเงื้อมือจะตบอีก นพดลดึงมือไว้ กัลยาณีหันมาโวยอย่ามาปกป้อง อย่างไรเสีย วันนี้จะเอาอินตราเข้าคุกให้ได้ ว่าแล้วก็สั่งนิดโทร.เรียกตำรวจ...ไม่นาน ตำรวจสามนายก็มารวบตัวอินตรา ป้านวลกลับจากตลาดเห็นหลานสาวถูกจับก็ตกใจวิ่งเข้าไปดึง ถามตำรวจว่าจับหลานตนทำไม

นิดออกหน้าตอบแทนว่า อินตราพยายามฆ่ามนชญา ป้านวลตกใจวิ่งตามรถตำรวจร้องบอกหลานสาวว่า ไม่ต้องกลัวตนจะตามไปช่วยเอง มนชญายืนมองแอบยิ้มสะใจ

ooooooo

เรื่องที่เกิดขึ้น กัลยาณีสั่งทุกคนในบ้านห้ามพูดให้ไกรสรได้ยิน...ระหว่างที่อินตราถูกขังบนโรงพัก เธอนั่งร้องไห้อย่างเดียวดาย พลันตำรวจพาผู้หญิงสายเดี่ยวสามคนมาขังรวมกับเธอ ผู้หญิงเหล่านั้นโวยวายว่าพวกเธอฉี่ม่วงเพราะกินยาแก้ไข้ แต่ตำรวจไม่สนใจ หญิงสามคนหันมาเห็นอินตรา จำได้ว่าเคยทะเลาะตบตีกันในผับ จึงยิ้มอย่างสะใจแล้วเข้าไปรุมตบตีโดยไม่ฟังคำอธิบายของอินตราเลย

ภูมินทร์อยู่เป็นเพื่อนมนชญาจนค่ำ ตอนจะกลับ มนชญา กอดแขนเดินมาส่งที่รถ เธออดใจไม่ไหว โอบคอภูมินทร์มาจูบปาก ทำเอาชายหนุ่มตกใจ "มน...ทำอะไรน่ะ"

มนชญารู้สึกตัวว่าทำเกินไป จึงแกล้งขวยเขินแล้วขอโทษเขา แค่อยากขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเธอ เวลาที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ ภูมินทร์แปลกใจเพราะมนชญาไม่เคยทำตัวแบบนี้ แต่ไม่ติดใจคิดว่าเธอคงจะกลัวมากจริงๆ พอภูมินทร์ขับรถออกไป มนชญายกมือแตะปากยิ้มอย่างสะใจ

เข้าบ้านเดินขึ้นบันไดมาอย่างอารมณ์ดี นพดลออกมาจากห้องไกรสรพอดี เขาจึงถามเธอว่าไม่เข้าไปหาท่านบ้างหรือ ท่านรอพบเธออยู่ทั้งวัน มนชญาชักสีหน้านิดหน่อย แต่เกรงนพดลจะสงสัย จึงเดินเข้าไปพร้อมนพดล มนชญาลังเลกลัวความผิดที่ตัวเองทำไว้ แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในร่างมนชญา ไม่ใช่อินตรา ก็สีหน้าดีขึ้น เข้าไปจับมือไกรสร มองสภาพที่นอนเป็นอัมพาตอยู่ แอบยิ้มสะใจ ไกรสรเห็น

แววตามนชญาก็รู้สึกแปลกๆ แต่ไม่สามารถพูดออกมา

ออกจากห้องไกรสร มนชญาเดินคุยกับนพดล ทำเป็นขอบคุณที่เขาช่วยดูแลไกรสรอย่างดี และรีบออกตัวว่าช่วงนี้ตนคงไม่มาดูแลบ่อยๆ เพราะทำใจเห็นสภาพพ่อเป็นแบบนี้ไม่ได้

"แต่คุณพ่อท่านคงต้องการกำลังใจจากคุณมากกว่าใคร" นพดลแย้ง

"งั้นมนจะพยายาม..." มนชญาตอบอย่างไม่เต็มใจ แล้วขอตัวไปนอน

"แล้วนั่นคุณมนจะเข้าไปห้องนอนอินตราทำไมครับ" นพดลทัก

ตอน​ที่ 2       (ต่อ​จาก​วาน​นี้)

มน​ชญา​ชะงัก​ทำ​หน้า​กลบเกลื่อน​ว่า จะ​ไป​เอา​ของ​ที่​อิน​ตรา​เอา​ของ​ตน​ไป แต่​แล้ว​เปลี่ยนใจ​บอก​นพดล​ว่า อิน​ตรา​คง​ทำ​เสียหาย​ไป​หมด​แล้ว พูด​จบ​ก็​เดิน​ตรง​ไป​ทาง​ห้อง​ของ​มน​ชญา พอ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู ก็​ถอน​ใจ “เฮ้ย...เกือบไป​แล้ว​มั้ยล่ะ”

อิน​ตรา​ใน​ร่าง​มน​ชญา มอง​ไป​ทั่ว​ห้อง​อย่าง​กระหยิ่ม​ใจ เปิด​ตู้​เสื้อ​ผ้า​เห็น​ชุด​เชยๆก็​เอา​ออก​มา​โยน​ทิ้ง มอง​ไป​เห็น​รูป​ถ่าย​มน​ชญา​กับ​ภูมินทร์​บน​โต๊ะ หัว​เตียง เดิน​ไป​หยิบ​มา​ดู

“ใน​ที่สุด​คุณ​ก็​หนี​ฉัน​ไม่​พ้น และ​ต่อ​จาก​นี้​ไป ฉัน​จะ​เป็นมน​ชญาอย่าง​เต็มตัว ฉัน​จะ​ทำตัว​อย่าง​ที่​ยั​ยม​น​ทำ จะ​ต้อง​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​ฉัน​คือ...อิน​ตรา” มน​ชญา​ยิ้ม​ร้าย​อย่าง​มี​แผน

ooooooo

แผน​แรก​ของ​มน​ชญา คือ​ชวน​ภูมินทร์​ไป​ประกัน​ตัว​อิน​ตรา​ออก​มา เพื่อ​ทำให้​เขา​เห็น​ว่า​ตน​จิตใจ​งดงาม ระหว่าง​ที่​ภูมินทร์​ไป​ทำ​​เรื่อง มน​ชญา​เดิน​มา​ยืน​หน้า​กรง​ขัง เห็น​สภาพ​บอบ​ช้ำ​บน​ใบหน้า​ของ​อิน​ตรา​แล้ว​สมเพช อิน​ตรา​รู้สึก​ตัว​หัน​มา​มอง​เห็น​มน​ชญา​ก็ดี​ใจ​ปรี่​เข้า​มา​เกาะ​ลูกกรง​ถาม  “พี่​อิ​น...พี่​อิน​มา​ช่วย​มน​ออก​ไป​แล้ว​ใช่​มั้ย​คะ”

“ใช่ ฉัน​มา​ช่วย​เธอ”

“แล้ว​พี่​อิ​นบ​อก​ให้​ทุก​คน​รู้​เรื่อง​ของ​เรา​แล้ว​ใช่​มั้ย​คะ”

“ยัง...และ​ฉัน​จะ​ไม่​บอก​ใคร​ด้วย เพราะ​อะไร​รู้​มั้ย เพราะ​ฉัน​มี​ความ​สุข​ม้าก​มาก​เวลา​ได้​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​เธอ ได้​เป็น​ลูก​สาว​ที่แท้​จริง​ของ​คุณ​ไกร​สร​นัก​ธุรกิจ​พัน​ล้าน ไม่​ใช่​เป็น​แค่​ลูก​กาฝาก​ที่​มี​แต่​คน​รังเกียจ แล้ว​เธอ​ก็​อย่า​พยายาม​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​คน​อื่น​รู้​เด็ด
ขาด เข้าใจ​มั้ย ไม่​ยัง​งั้น​คุณ​พ่อ​จะ​ไม่ได้​แค่​เป็น​ง่อย​แน่...”

“พี่​อิ​นอ​ย่า​ทำ​อะไร​คุณ​พ่อ​นะ มน​ขอร้อง”

“อัน​นี้​ก็​ขึ้น​อยู่​ที่​เธอ​นะ​มน​ชญา ว่า​เธอ​จะ​ทำตัว​ได้​น่า​รัก​แค่​ไหน จำ​เอา​ไว้​ว่า ชีวิต​ของ​คุณ​พ่อ​อยู่​ที่​เธอ และ​เธอ​ก็​น่า​จะ​รู้​นะ​ว่า​คน​อย่าง​ฉัน ถ้า​ไม่​พอใจ​อะไร ฉัน​ทำได้​ทุก​อย่าง”

อิน​ตราหน้า​เสีย ทั้ง​กลัว​ทั้ง​เสียใจ พอดี​ภูมินทร์​เดิน​มา​พร้อม​ตำรวจ มน​ชญา​ถอย​ออก​ให้​ตำรวจ​ไข​ประตู​ปล่อย​อิน​ตรา​ออก​มา ภูมินทร์​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​โกรธๆ

“อิน​ตรา...ใน​เมื่อ​มน​อุตส่าห์​ให้โอกาส​คุณ​มาก​ขนาด​นี้ คุณ​ก็​น่า​จะ​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​ได้​แล้ว​นะ”

อิน​ตรา​มอง​ภูมินทร์​น้ำตา​ไหล​เป็น​ทาง อยาก​บอก​เขา​เหลือเกิน​ว่า​ตน​คือ​มน​ชญา แต่​เกรง​พ่อ​จะ​เป็น​อันตราย มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ ควงแขน​ภูมินทร์​ชวน​กลับ ก่อน​จะ​หัน​มา​อวย​พร​ให้​อิน​ตรา​โชค​ดี ทั้ง​สอง​พา​กัน​กลับ​ไป​โดย​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​ยืน​อยู่​เดียวดาย​หน้า​โรงพัก

ภูมินทร์​ภูมิใจ​ใน​ตัว​มน​ชญา​มาก​ที่​รู้จัก​ให้อภัย ทั้งที่​เขา​ไม่​ชอบใจ​เท่า​ไหร่​ที่​อิน​ตรา​ไม่ได้​รับ​โทษ​เลย มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ ออดอ้อน​ให้​ภูมินทร์​พา​เธอ​ไป​ช็อปปิ้ง​เป็น​รางวัล...

ใน​ขณะ​ที่​อิน​ตรา​เดิน​อย่าง​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน จน​มา​นั่ง​ร้องไห้​ที่​ป้าย​รถ​เมล์...ขณะ​เดียวกัน ​นพดล​รู้​จาก​ป้า​นวล​ว่า มน​ชญา​ไป​ประกัน​ตัว​อิน​ตรา​ออก​มา เธอ​ห่วง​ว่า​อิน​ตรา​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน ​นพดล​จึง​ตาม​ไป​ดู​ที่​โรงพัก เห็น​อิน​ตรา​นั่ง​ร้องไห้​อยู่ จึง​จอด​รถ​ร้อง​เรียก อิน​ตรา​เงย​หน้า​มา​เห็น​นพดล​ก็ดี​ใจ​ขึ้น​มา​หน่อย แต่​ด้วย​ความ​อ่อน​แรง​และ​บอบช้ำ จึง​เป็น​ลม​หมด​สติ​ไป

นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ให้​หมอ​ตรวจ​ร่างกาย หมอบ​อก​ว่า แผล​ตาม​ร่างกาย​อักเสบ​จึง​เป็น​ไข้ ​หมอ​จัด​ยา​ให้​และ​บอก​ให้​พักผ่อน​มากๆก็​จะ​หาย...จาก​นั้น นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ทาน​ข้าว เห็น​เธอ​ทาน​จน​หมด​เกลี้ยง​จึง​ทัก​ว่า​ท่าทาง​จะ​หิว​มาก

“ก็​มน...เอ่อ ฉัน​ยัง​ไม่ได้​ทาน​อะไร​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน​นี่​จ๊ะ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ขอบใจ​นพ​มาก​นะ ถ้า​นพ​ไม่​มา​หา​ฉัน ฉัน​คง​แย่​แน่ๆเลย”

“แล้ว​นี่​จะ​ไป​ไหน​ต่อ เดี๋ยว​ผม​ไป​ส่ง” นพดล​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​แปลก​ใจ

อิน​ตรา​ส่าย​หน้า นพดล​จึง​ถาม​ทำไม​ไม่​ไป​อยู่​กับ​แฟน อิน​ตรา​ทำ​หน้า​งง นพดล​หา​ว่า​อิน​ตรา​แกล้ง “คุณ​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​หน้า​ใส​ซื่อ​ใส่​ผม​หรอก​น่า ผม​รู้จัก​คุณ​ดี คุณ​คิด​จะ​อ้อน​ให้​ผม​พา​กลับ​ไป​บ้าน​ใช่​ไหม​อิน​ตรา”



“เปล่า​นะ​จ๊ะ​นพ แต่​ความ​จริง​ฉัน​ก็​อยาก​จะ​กลับ​บ้าน กลับ​ไป​หา​คุณ​พ่อ แต่​ฉัน​รู้​ว่า​ฉัน​ยัง​กลับ​ไป​ไม่ได้ ตอน​นี้​ฉัน​ไม่​เหลือ​ใคร​แล้ว ทุก​คน​ที่​ฉัน​รัก ที่​ฉัน​รู้จัก เขา​ก็​รังเกียจ​ฉัน​กัน​หมด”

แม้​จะ​งง​กับ​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​อิน​ตรา แต่​นพดล​ก็อด​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​ไม่ได้ เขา​จัดแจง​ซื้อ​ของใช้​จำเป็น และ​พา​เธอ​ไป​เช่า​บ้าน​หลัง​เล็กๆให้​อยู่ แถม​ให้​เงิน​ไว้​ใช้​ติดตัว อิน​ตรา​ซาบซึ้ง​ใจ บอก​นพดล​ว่า เมื่อ​ทุก​อย่าง​เข้าที่​แล้ว ตน​จะ​คืน​เงิน​ให้

“ไม่​เป็นไร​หรอก ผม​ไม่ได้​ใจ​ไม้​ไส้​ระกำ​พอ​ที่​จะ​เห็น​คน​ที่​โต​มา​ด้วย​กัน​ลำบาก แต่​ผม​คง​จะ​ช่วย​คุณ​ครั้ง​นี้​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย เพราะ​ถึง​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ยัง​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​ที่​พยายาม​จะ​ฆ่า​ลูก​สาว​ของ​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​ผม”

อิน​ตรา​น้ำตา​ร่วง บอก​นพดล​ว่า​ตน​เข้าใจ แต่​ขอ​อะไร​เขา​อย่าง​หนึ่ง ขอ​ให้​เขา​ดูแล​ไกร​สร​แทน​ตน​ด้วย นพดล​ยิ่ง​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​เธอ​ถึง​เปลี่ยน​ไป อิน​ตรา​อยาก​จะ​บอก​ความ​จริง​แต่​กลัว​คำ​ขู่​ของ​มน​ชญา​ที่​จะ​ทำร้าย​ไกร​สร ประจวบ​กับ​นพดล​ดักคอ​ว่า​อย่า​บอก​ว่า​เป็น​มน​ชญา​อีก อิน​ตรา​จึง​พูด​ไป​ว่า ตน​รู้สึก​ผิด​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​เคย​ทำ นพดล​ยินดี​ด้วย​ที่​อิน​ตรา​สำนึก​ได้

ooooooo

ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​ที่​บ้าน  กุ๊ก​ไก่​หลาน​สาว​อุ้ม​ตุ๊กตา​วิ่ง​มาก​อด เพราะ​กุ๊ก​ไก่​รัก​มน​ชญา​มาก บอก​ว่า​ตน​คิดถึง​และ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ก็​คิดถึง มน​ชญา​งง​ถาม​ว่า​ใคร​คือ​น้อง​ลูกเจ๊ียบ กุ๊ก​ไก่​ชู​ตุ๊กตา​ใน​มือ บอก​ว่า​นี่​ไง​ที่​มน–​ชญา​เป็น​คน​ซื้อ​ให้​วัน​เกิด กุ๊ก​ไก่​งอน​ที่​มน​ชญา​ลืม

“เอ่อ...คุณ​อา​จำ​ได้​ค่ะ แค่​คุณ​อา​แกล้ง​หยอก​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​เฉยๆ คุณ​อา​อยาก​รู้​ว่า​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​จะ​งอน​หรือ​เปล่า”

ทุก​คน​หัวเราะ ไม่​ติดใจ​สงสัย ยุวดี​เข้า​มา​ถาม​ว่า ไป​ปล่อยตัว​อิน​ตรา​ทำไม แล้ว​ตอน​นี้​ไป​อยู่​ที่ไหน วารี​ตัดบท​อย่า​ไป​สนใจ​เลย แล้ว​ชม​มน​ชญา​ที่​จิตใจ​ดี มน​ชญา​ทำ​เป็น​บอก​ว่า​ไม่​รู้​จะโกรธ​ไป​ทำไม ใน​เมื่อ​ตน​ก็​ปลอดภัย​ดี ทุก​คน​ชื่นชม​ความ​เป็น​คน​ดี​ของ​มน​ชญา แต่​ใน​ใจ​มน​ชญา​เอง​เจ็บใจ​ที่​ทุก​คน​รุม​ว่า​อิน​ตรา โดย​ไม่​รู้​ว่า​เธอ​คือ​อิน​ตรา...

นพดล​กลับ​มา​บอก​ป้า​นวล​ว่า​เขา​พา​อิน​ตรา​ไป​เช่า​บ้าน​อยู่​แล้ว​ไม่​ต้อง​ห่วง นิด​แอบ​ฟัง​มา​รายงาน​กัลยาณี มน​ชญา​นั่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย โกรธ​นิด​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​ถึง​อิน​ตรา เผลอ​ปรี๊ด​ใส่​แล้ว​รู้สึก​ตัว​ทำ​ที​เป็น​เห็นใจ​ไม่​อยาก​ให้​จิก​เรียก​อิน​ตรา เพราะ​ถึง​อย่างไร​ก็​เป็น​ลูก​คุณ​พ่อ แล้ว​ทำ​เป็น​ขอ​กัลยาณี​ให้​ปล่อย​ป้า​นวล​ช่วยเหลือ​อิน​ตรา​บ้าง อย่างไร​เสีย​ก็​เป็น​ป้า​หลาน​กัน...จาก​นั้น มน​ชญา​ก็​เลียบเคียง​ถาม​นพดล​ถึงที่​อยู่​ของ​อิน​ตรา​เผื่อ​จะ​แวะ​ไป​เยี่ยม​บ้าง

แต่​ที่จริง​แล้ว มน​ชญา​โทร.​บอก​วา​ยุ​ให้​ไป​หา​อิน​ตรา อ้าง​ว่า ​อิน​ตรา​คิดถึง​เขา​ใจ​จะ​ขาด วา​ยุ​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​รีบ​ไป​หา​อิน​ตรา​หวัง​จะ​ได้​เงิน​อีก...อิน​ตรา​นั่ง​เศร้า​อยู่​ใน​บ้าน​เล็กๆ คิดถึง​ภูมินทร์​จึง​ไปโทรศัพท์​สาธารณะ​หา แต่​ไม่​พูด​อะไร ได้​แต่ฟังเสียงเขา​เฉยๆก็​พอใจ พอ​เดิน​ออก​จาก​ตู้​โทรศัพท์ วา​ยุ​วิ่ง​มาก​อด อินตรา​ตกใจ​ผลัก​ไส​เขา​ออก

“ปล่อย​ฉันนะ คุณ​เป็น​ใคร ฉัน​ไม่​รู้จัก​คุณ”

“ถ้า​คุณ​จำ​ผม​ไม่ได้ คุณ​ก็​คง​จำ​ทุก​คน​บน​โลก​นี้​ไม่ได้​แล้ว​แหละ เรา​สอง​คน​มี​เรื่อง​ดีๆเด็ดๆให้​จำ​กัน​เยอะ​จะ​ตาย คุณ​อยู่​ที่ไหน​เหรอ เรา​เข้า​บ้าน​กัน​เถอะ ผม​คิดถึง​คุณ​จะ​แย่​อยู่​แล้ว​นะ” วา​ยุ​ลาก​อิน​ตรา​เข้า​มุมมืด​ซุก​ไซ้​ซอก​คอ​เธอ

อิน​ตรา​ดิ้นรน​ขัดขืน ร้อง​ตะโกน​ให้​คน​ช่วย ชาว​บ้าน​แถว​นั้น​ได้ยิน​เข้า​มา​ช่วย วา​ยุ​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ไป อิน​ตรา​ยกมือ​ไหว้​ชาว​บ้าน​ขอบคุณ วา​ยุ​แปลก​ใจ​กับ​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​อิน​ตรา...

กัลยาณี​เรียก​ป้า​นวล​กับ​นพดล​มา​เอ็ด​เรื่อง​ที่​ช่วยเหลือ​อิน​ตรา มน​ชญา​ได้ยิน​ไม่​พอใจ​แต่​ต้อง​เก็บ​ความรู้สึก​ไว้ พอ​กัลยาณี​ใช้​นิด​ไป​ชง​กาแฟ​จึง​อาสา​ไป​ทำ​แทน มน​ชญา​แกล้ง​เอา​น้ำ​ถู​บ้าน​ผสม​ใน​ถ้วยกาแฟ​ชง​มา​ให้ ​กัลยาณี​กิน​แล้ว​รู้สึก​สาก​ปาก แต่​มน​ชญา​บอก​ว่า​เป็น​กาแฟ​อ​รา​บิ​ก้า​ยี่ห้อ​ใหม่ กัลยาณี​จึง​ฝืน​กิน​จน​หมด​ถ้วย...ศักดิ์​วิ่ง​มา​รายงาน​ว่า มี​คน​เอา​รถ​สปอร์ต​มา​ส่ง ทุก​คน​ออก​มา​ดู กัลยาณี​ถาม​ว่า​ใคร​สั่ง​ซื้อ มน​ชญา​จึง​บอก​ว่า​ตน​เอง กัลยาณี​ถาม​ว่า​จะ​สั่ง​มา​ทำไม ใน​เมื่อ​รถ​เธอ​ก็​เพิ่ง​เปลี่ยน​ไม่​ถึง​ปี มน​ชญา​แสร้ง​ทำ​​หน้า​เศร้า บอก​ว่า​เธอ​สั่ง​มา​ให้​อิน​ตรา​เพื่อ​ปลอบ​ใจ​ที่​ไม่ได้​ตำแหน่ง​อะไร​ใน​บริษัท แต่​พอดี​เกิด​เรื่อง​เสีย​ก่อน กัลยาณี​เข้า​มา​ลูบไล้​ตื้นตัน​กับ​ความ​มี​น้ำใจ​ของ​หลาน​สาว จึง​ไม่​ติดใจ ปล่อย​ให้​มน​ชญา​ใช้​รถ​คัน​นั้น​ไป​แทน​ดี​กว่า​สั่ง​มา​เสีย​เงิน​เปล่า...มน​ชญา​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป​ยิ้มเยาะ​กับ​ความ​โง่​ของ​ทุก​คน เธอ​มุ่ง​หน้าไป​หา​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า

ooooooo

ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​ได้​ร่าง​กลับคืน​มา อิน​ตรา​ฟุบ​หน้า​ร้องไห้​อยู่​กับ​ตัว​เอง มน​ชญา​เดิน​เข้า​มา​มอง​สภาพ​บ้าน​ยิ้ม​เหยียด​ทัก

“ต๊าย...น่า​สมเพช​จัง ลูก​สาว​นัก​ธุรกิจ​ร้อย​ล้าน ต้อง​มา​อยู่​ใน​บ้าน​โกโรโกโส​อย่าง​นี้ เธอ​คง​ลำบาก​น่า​ดู​สิ​นะ อิน​ตรา...

เอ้​อ ว่า​แต่​เมื่อ​คืน​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง วา​ยุ​เขา​ถึงใจ​ดี​มั้ย”

“วา​ยุ...พี่​อิน​สั่ง​ให้​ผู้ชาย​คน​นั้น​มา​หา​มน​เหรอ​คะ ทำไม​พี่​อิน​ทำ​แบบ​นี้”

“อ้าว...ก็​ไหนๆเธอ​เป็น​ฉัน​แล้ว เธอ​ก็​ควร​จะ​ได้​รับ​ทุก​อย่าง​ที่​ฉัน​เคย​ได้​สิ​จ๊ะ ส่วน​ร่างกาย​ของ​มน​ก็​ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ ฉัน​จะ​ทำให้​มัน​ได้​อะไรๆตื่นเต้นๆบ้าง​ไง​ล่ะ ไหนๆเกิด​มา​แล้ว มัน​ต้อง​ใช้​ให้​คุ้มค่า”

“พี่​อิ​นอ​ย่า​ทำให้​ร่างกาย​อิน​แปดเปื้อน​นะ​คะ”

“เสียใจ ตอน​นี้​ร่าง​นี้​มัน​เป็น​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว เพราะฉะนั้น​ฉัน​มี​สิทธิ์​จะ​ทำ​อะไร ยัง​ไง​ก็ได้ เอ...หรือ​จะ​เริ่ม​จาก​คุณ​ภู​ก่อน​เลย​ดี”

ขาดคำ ภูมินทร์​ก็​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​มน​ชญา เธอ​จงใจ​เปิด​ส​ปีก​เก​อร์​โฟน​ให้​อินตร​าได้ยิน

“มน​กำลัง​คิดถึง​พี่​ภู​อยู่​เลย​ค่ะ แล้ว​พี่​ภู​ล่ะ​คะ​คิดถึง​มน​บ้าง​หรือ​เปล่า​เอ่ย”

“คิดถึง​ซิ​จ๊ะ...”

อิน​ตรา​ได้​ยิน​เมิน​หน้า​หนี​น้ำตา​ไหล มน​ชญา​แกล้ง​พูดจา​ออดอ้อนจน​อิน​ตรา​ต้อง​เดิน​เลี่ยง​ไป​ที่​อื่น ไป​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​หน้า​บ้าน มน​ชญา​ตาม​มา​มอง​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ...

กลับ​มา​ที่​บริษัท เลขาฯ​หอบ​แฟ้ม​มา​วาง​บน​โต๊ะเพื่อ​ให้​มน​ชญา​เซ็น เธอ​ก้มหน้า​เซ็น​ทันที เลขาฯ​ถาม​ว่า​ไม่​อ่าน​ดู​ก่อน​หรือ มน​ชญา​ตอบ​ว่า เธอ​ไว้ใจ​พนักงาน​ทุก​คน​อยู่​แล้ว

ooooooo

เสียใจ​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก อิน​ตรา​มาก​ราบ​เจดีย์​กระดูก​แม่ ร่ำไห้​รำพัน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ตน จน​ไม่​รู้​จะ​อยู่​อย่างไร มี​แต่​คน​รังเกียจ อิน​ตรา​เอื้อม​มือ​ไป​ลูบไล้​ภาพ​แม่ ร้องไห้​สะอึกสะอื้น เสียง​แม่​ชี​จัน​ดัง​ขึ้น “สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​หนู ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​หนู​ได้​หรอก”

อิน​ตรา​หัน​มา​มอง​เห็น​แม่​ชี​จัน​นั่ง​อยู่​บน​พื้น​ใต้​ร่ม​ไม้ จึง​เข้า​มาก​ราบ “แม่​ชี​คะ มน​ไม่​เข้าใจ​ว่า​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​มน ทำไม​มน​กับ​พี่​อิน​ถึง​สลับ​ร่าง​กัน​อย่าง​นี้​คะ​แม่​ชี”

“มัน​เป็น​ไป​ตาม​คำ​อาฆาต​ของ​เจ้าของ​ร่าง​นี้​ตั้งแต่​อดีตชาติ” แม่​ชี​จัน​เปรย

อิน​ตรา​ไม่​เข้าใจ แม่​ชี​จัน​เล่า​ว่า อดีต...เจ้าของ​ร่าง​คือ​เอี่ยม​แค้น​ที่​ถูก​ทิ้ง​ให้​จม​น้ำ​ตาย ใน​ขณะ​ที่​เห็นท่าน​ทัด​ว่ายน้ำ​ไป​ช่วย​บัว​ซึ่ง​ก็​คือ​มน​ชญา จึง​สาปแช่ง​ถ้า​ชาติ​หน้า​มี​จริง ขอ​ให้​บัว​ทรมาน​จน​ตาย​เหมือน​อย่าง​ที่​ตัว​เอง​เป็น หนำซ้ำ​ชาติ​นี้​เมื่อ​ปี​ก่อน วัน​ที่​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​ไป​ไหว้​พระ​ที่​วัด​แห่ง​หนึ่ง เกิด​สุริยคราส​ขึ้น อิน​ตรา​ได้​เปลี่ยน​ดอกไม้​ที่​มน​ชญา​ถวาย​พระ​คู่​กับ​ภูมิน​ทร์​เป็น​ของ​ตัว​เอง​แทน แล้ว​อธิษ​ฐาน “ถ้า​ปาฏิหาริย์​มี​จริง ขอ​ให้​อิน​ตรา​คน​นี้​ ได้​รัก​ได้​สม​หวัง​แทน​แม่​มน​ชญา​บ้าง​เถิ้ด...”

แม่​ชี​จั​นก​ล่า​ว​ว่า “ปรากฏการณ์​สุริยคราส​นั้น ถือว่า​เป็น​สิ่ง​มหัศจรรย์ วัน​ที่​เกิด​ปรากฏการณ์​นี้ จึง​ถือ​เป็น​วัน​ที่​มี​อาถรรพณ์ เรื่อง​เหนือ​ความ​คาด​คิด​ใดๆจึง​เกิด​ขึ้น​ได้”

“เป็น​อย่าง​นี้​นี่เอง แล้ว​อีก​นาน​ไหม​คะแม่ชี กว่า​ที่​มน​จะ​ชดใช้​ให้​พี่​อิน​หมด”

“แม่​ชี​ไม่​รู้ รู้​แต่​ว่า​ตาม​ดวง​ชะตา​หนู เปรียบ​เสมือน​พระจันทร์ ส่วน​เจ้าของ​ร่าง​นี้​เขา​เปรียบ​เป็น​พระอาทิตย์ เมื่อ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​วน​มา​ทาบ​ทับ​กัน​เมื่อ​ใด หนู​กับ​เขา​ก็​ไม่​สามารถ​กลับ​ร่าง​เดิม​ได้​อีก”

“หมายความ​ว่า ถ้า​เกิด​ปรากฏการณ์​สุริยคราส​อีก​ครั้ง มน​ก็​อาจจะ​ต้อง​อยู่​ใน​ร่าง​พี่​อิน​ตลอด​ไป​อย่าง​งั้น​เหรอ​คะ” อิน​ตรา​เริ่ม​ร้องไห้​โฮ

“แต่​หนู​จำ​เอา​ไว้ ไม่​ว่า​วิญญาณ​ของ​หนู​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ไหน​มัน​ไม่​สำคัญ จิตใจ​ที่​ดี​งาม​ต่างหาก​ล่ะ​ที่​สำคัญ และ​จิตใจ​ที่​ดี​งาม​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​คุ้มครอง​หนู จำ​เอา​ไว้​นะ” แม่​ชี​จัน​เตือน​ด้วย​แวว​ตา​สงสาร​และ​เห็นใจ

ooooooo

ทำ​อะไร​ก็​ไม่​เป็น เอกสาร​ก็​ขี้เกียจ​อ่าน มน​ชญา​เบื่อ​หน่าย​จึง​คว้า​กระเป๋า​ออก​ไป​หา​ภูมินทร์​ที่​บริษัท ถาม​พนักงาน​ข้าง​ล่าง​ว่า​ห้อง​ทำ​งาน​ภูมินทร์​อยู่​ชั้น​ไหน พนักงาน​บอก​ว่า​อยู่​ชั้น 15 ทั้งที่​แปลก​ใจ​ว่า​มา​หา​กัน​อยู่​บ่อยๆ ทำไม​ต้อง​ถาม

กิ่ง​กาญจน์ เลขาฯ​สาว​ที่​พยายาม​ยั่วยวน​ภูมินทร์​เอา​แฟ้ม​เอกสาร​มา​ให้​ใน​ห้อง และ​แกล้ง​เบียด​ชิด​ชี้​ตำแหน่ง​ที่​ต้อง​เซ็น​แต่ละ​หน้า มน​ชญา​เปิด​ประตู​เข้า​มา​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​ให้​ท่า​ภูมินทร์​ก็​โกรธ​จน​ลืมตัว ตรง​เข้า​กระชาก​กิ่ง​กาญจน์​เหวี่ยง​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น ภูมินทร์​ตกใจ​เข้า​ประคอง​ให้​ลุก​ขึ้น ปาก​ก็​ตำหนิ​มน​ชญา​ว่า​ทำ​อะไร

“แม่​นี่​เป็น​ใคร​คะ​พี่​ภู” มน​ชญา​ย้อน​ถาม

“คุณ​กิ่ง​กาญจน์ เลขา​ฯของ​พี่​ไง​มน” ภูมินทร์​ตอบ​แล้ว​ขอโทษ​ขอ​โพย​กิ่ง​กาญจน์

กิ่ง​กาญจน์​ยิ้ม​อ้อนๆเหลือบ​มอง​มน​ชญา​ตาขวาง ทำให้​มน​ชญา​รู้​ว่า ผู้หญิง​คน​นี้​เป็น​ภัย ภูมินทร์​หัน​มา​ถาม “เป็น​อะไร​ไป​จ๊ะ ทำไม​ถึง​ต้อง​โมโห​คุณ​กิ่ง​กาญจน์​ขนาด​นี้​ด้วย​ล่ะ”

มน​ชญา​ไม่​รู้​จะ​แก้ตัว​อย่างไร จึง​แกล้ง​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม กิ่ง​กาญจน์​มอง​อย่าง​ไม่​อยาก​เชื่อ เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ท่าทาง​โกรธ​บ่น​ว่า​มน​ชญา​ทำ​เป็น​ใส​ซื่อ​มา​นาน ที่แท้​ก็​หลอก​ให้​ภูมินทร์​ตายใจ


มน​ชญา​เดิน​ตาม​ออก​มา​ได้ยิน สวน​ทันควัน “ก็​คง​ไม่​น้อย​ไป​กว่า​แก​นัก​หรอก”

กิ่ง​กาญจน์​สะดุ้ง มน​ชญา​เข้า​มา​จ้อง​หน้า​ถาม “ทำไม​เป็น​เลขาฯ เงินเดือน​มัน​ไม่​พอ​กิน​หรือ​ไง ถึง​ต้อง​มา​จ้อง​จับ​เจ้านาย​ทำ​ผัว”

“นี่​ถ้า​คุณ​ภู​รู้​ว่า​คุณ​มา​พูดจา​ต่ำๆอย่าง​นี้​กับ​ฉัน คุณ​ภู​ต้อง​ไม่​พอใจ​แน่ๆค่ะ” กิ่ง​กาญจน์​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​ตัว​เอง มน​ชญา​ย้อน​ถาม​ว่า​จะ​ทำไม ลอง​ดู​ก็ได้​ว่า ภูมินทร์​จะ​เชื่อ​ใคร

ว่า​แล้ว​มน​ชญา​ก็​หยิบ​ถ้วยกาแฟ​บน​โต๊ะ​มา​เท​ราด​ตัว​เอง แล้ว​ทิ้ง​แก้ว​ลง​แตก​เพล้ง ภูมินทร์​ออก​มา มน​ชญา​แสร้ง​ร้องไห้​ก้ม​มอง​คราบ​กาแฟ​บนเสื้อ​ตัว​เอง​ ภูมินทร์​รีบ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ไม่​มี​อะไร​หรอก​ค่ะ พี่​ภู คุณ​กิ่ง​คง​ไม่ได้​ตั้งใจ​เอา​กาแฟ​ราด​มน”

“กิ่ง​เปล่า​นะ​คะ​คุณ​ภู คุณ​มน​นั่นแหละค่ะ เอา​กาแฟ​ราด​ตัว​เอง”

ภูมินทร์​งง มน​ชญา​ดัน​เขา​กลับ​เข้า​ห้อง ทำ​ที​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง ทำเอา​กิ่ง​กาญจน์​ยืน​อ้า​ปาก​ค้าง​ด้วย​ความ​งง ภูมินทร์​ไม่​ยอม​จะ​เอาเรื่อง เขา​ให้​กิ่ง​กาญจน์​ขอโทษ​มน​ชญา มิ​ฉะนั้น​เขา​คง​ทำ​งาน​ร่วม​กับ​เธอ​ไม่ได้  กิ่ง​กาญจน์​จำ​ต้อง​ยกมือ​ไหว้​ขอโทษ มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​เ​ยาะ...ภูมินทร์​จะ​พา​มน​ชญา​กลับ​บ้าน​ไป​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า จึง​เข้า​ห้อง​ไป​เอา​กระเป๋า​ให้ มน​ชญา​หัน​มา​กระซิบ​เยาะ

“แก​คง​รู้​แล้ว​สิ​นะ​ว่า​พี่​ภูเขา​เชื่อ​ใคร แล้ว​ต่อ​ไป​นี้​ก็​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​ภู​อีก ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​หา​ว่า​ฉัน​ไม่​เตือน”

ภูมินทร์​ออก​มา​พร้อม​กระเป๋า​ถือ​ของ​มน​ชญา และ​พา​เธอ​เดิน​ไป กิ่ง​กาญจน์​มอง​ตามอย่าง​โกรธ​จัด “ต๊าย...ใน​เมื่อ​แก​ประกาศ​เป็น​ศัตรู​กับ​ฉัน ฉัน​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​แกนั​งม​นชญา”

ใน​ลิฟต์ มน​ชญา​ออดอ้อน​ให้​ภูมินทร์​พา​เธอ​ไป​ซื้อ​ชุด​ใหม่​แล้วไป​เที่ยว​ต่อ​กัน แต่​ภูมินทร์​กลับ​บอก​ว่า เธอ​ไม่ค่อย​สบาย​อย่า​เพิ่ง​เที่ยว​เลย กลับ​ไป​ทาน​ข้าว​ที่​บ้าน​ดี​กว่า เขา​ถือโอกาส​เยี่ยม​ไก​รสร​ด้วย มน​ชญา​ทำ​หน้า​เซ็ง

ooooooo
หน้า​บ้าน อิน​ตรา​มา​เกาะ​รั้ว​มอง​เข้าไป​ใน​บ้าน​ด้วย​ความ​คิดถึง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​กำลัง​ป้อน​ข้าว​พ่อ​อยู่​ตรง​ระเบียง ก็​ร้องไห้​อยาก​เข้าไป​กอด​ใจ​แทบ​ขาด พลัน​เห็น​รถ​ภูมินทร์​แล่น​มา จึง​รีบ​หลบ แอบ​มอง​ภูมินทร์​ประคอง​มน​ชญา​เข้า​บ้าน ภูมินทร์​รู้สึก​ผิดสังเกต​จึง​บอก​ให้​มน​ชญา​เข้า​บ้าน​ไป​อาบ​น้ำ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า เขา​จะ​ไป​เอา​ของ​ใน​รถ​แล้วไป​เจอ​กัน​ที่​ห้อง​ไกร​สร​เลย

ภูมินทร์​เดิน​อ้อม​มา​จับ​แขน​อิน​ตรา​ที่​หลบ​อยู่​หลัง​ต้นไม้ ถาม​จะ​มา​ก่อกวน​อะไร​อีก

“มน...เอ่อ ฉัน​เปล่า​นะ​คะ ฉัน​แค่​เป็น​ห่วง​คุณ​พ่อก็​เลย​แวะ​มา​เยี่ยม”

“คน​อย่าง​คุณ​เหรอ​จะ​ห่วง​ใคร​เป็น  ​นอกจาก​ตัว​เอง...บอก​มาเดี๋ยวนี้​ว่า​คุณ​คิด​จะ​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่” ภูมินทร์​บีบ​แขน​อิน​ตรา จน​เธอ​เจ็บ​ร้อง​โอ๊ย   เขา​จ้อง​ตา​เธอ   เห็น​แวว​ตา​เศร้าๆเหมือน​มน​ชญา ก็​ชะงัก สะบัด​หน้า​ไม่​อยาก​​เชื่อ “คุณ​นี่​มัน​เล่น​ลูกไม้​เก่งเหมือน​เดิม​ เลย​นะ แต่​อย่า​คิด​นะ​ว่า​น้ำตา​แค่​นี้ จะ​ทำให้​คน​ที่​นี่ใจอ่อน​อีก

เพราะ​ทุก​คน​เขา​รู้ทัน​คน​อย่าง​คุณ​กัน​หมด​แล้ว”

“ไม่​จริง ทุก​คน​กำลัง​เข้าใจ​ฉัน​ผิด”

ภูมินทร์​บีบ​ไหล่​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​อิน​ตรา “เข้าใจ​ผิด​เหรอ​อิน​ตรา ผม​อาจจะ​ยอม​ฟัง​คุณ​บ้าง​หรอก​นะ ถ้า​ผม​ไม่ได้​เห็น สิ่ง​ที่​คุณ​ทำด้วย​ตา​ตัว​เอง แต่​ใน​เมื่อ​มน​ให้อภัย​คุณ ผม​ก็​ยอม ให้อภัยคุณ​เหมือน​กัน จง​จำ​เอา​ไว้​นะ​อิน​ตรา ถ้า​คุณ​มา​แตะต้อง มน​ชญาอีก​แม้​เพียงปลาย​เล็บ ผม​ไม่​ปล่อย​คุณ​เอา​ไว้​แน่”

อิน​ตรา​ถูก​ภูมินทร์​ผลัก​ล้ม​ลง แล้ว​เดิน​ไป ปล่อย​เธอ ร้องไห้สะอึกสะอื้น​อย่าง​เดียวดาย  เมื่อ​มน​ชญา​เปลี่ยนเสื้อ​ผ้าแล้ว​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​ป้อน​ข้าว​พ่อ​อยู่ แต่​ไม่​เห็นภูมินทร์​จึง​ถาม​หา มะปราง​ตอบ​ว่า​ยัง​ไม่​เข้า​มา​เลย มน​ชญาแปลก​ใจ พอดี​ได้ยิน​เสียง​ภูมินทร์​ทักทาย​กับ​กัลยาณี มน​ชญา​รีบ​ดึง​ชาม​ข้าว​จาก​มะปราง​มา ทำท่า​ป้อน​ข้าวและ​พูด​คุย​กับ​ไกร​สร ผิด​จาก​เมื่อ​สัก​ครู่ ภูมินทร์​ถือ​ของเยี่ยม​เข้า​มาสวัสดี ​แล้ว​ส่ง​หนังสือ​ที่​นำ​มา​ให้​ มน​ชญา​ไว้​อ่าน​ให้​ไกร​สร​ฟัง มน​ชญา​ทำ​หน้า​เบื่อๆแต่​ทำ​เป็น ยิ้มแย้มบอก​ไกร​สร​ว่า คืน​นี้​เรา​มี​นัด​กัน​อีก​แล้ว​สิ​นะ

มะปราง​อึดอัด​ใจ​มา​บ่น​ใน​ครัว​ถึง​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​มน​ชญา นพดล​เอง​ก็​เห็น​ด้วย...

คืน​นั้น มน​ชญา​นั่ง​ข้าง​เตียง​ไกร​สร เปิด​หนังสือ​ไป​มา แล้ว​บ่น “มี​แต่​ตัวหนังสือ​เต็ม​ไป​หมด มน​ไม่​อ่าน​ให้​ฟัง​หรอก ขี้เกียจ...” พอ​เห็น​สายตา​ไกร​สร ก็​โยน​หนังสือ​ลง​บน​เตียงถาม “มอง​อะไร​คะ​คุณ​พ่อ คง​แปลก​ใจ​ล่ะ​สิ​ว่า​ทำไมมน​ถึง​ไม่เหมือน​มน​ชญา​ลูก​สาว​แสน​ดี​อ่อนหวาน​ของ​คุณ​พ่อ​คน​เดิม จะ​บอก​อะไร​ให้​นะ​คะ ถึง​คุณ​พ่อ​จะ​ลำเอียง​กับ​อิน แต่​สวรรค์ไม่ได้​ลำเอียง​เหมือน​คุณ​พ่อ​หรอก​ค่ะ”

มน​ชญา​ยิ้ม​มุม​ปาก​ก่อน​จะ​เดิน​ออก​ไป ปล่อย​ให้​ไกร​สร มอง​ตามอย่าง​ไม่​เข้าใจ...มน​ชญา​กลับ​มา​ที่​ห้อง เห็น​นาฬิกา เพิ่ง​สี่​ทุ่ม ไม่​คิด​จะ​นอน​เร็ว​เหมือน​มน​ชญา​ตัว​จริง จึง​คว้ากระเป๋า​ออก​ไป​ท่อง​ราตรี นั่ง​ดื่ม​ชิวๆอยู่​คน​เดียว​ที่​ผับ​ประจำ วา​ยุ​เข้า​มา​ทักทาย​เพราะ​จำ​ได้​ว่า​เป็น​น้อง​สาว​อิน​ตรา  เขา​ใช้​มุก ​หลี​สาว​เดิมๆ ทำให้​มน​ชญา​รู้ทัน แต่​พอ​วา​ยุ​ชมว่า​มน​ชญา​สวย​และ​ดู​ดี​กว่า​อิน​ตรา​เท่านั้น  มนชญา​ก็​คว้า​แก้ว​เหล้า​สาด​ใส่​หน้า​วา​ยุ​ด้วย​ความ​โกรธ วา​ยุ​กลับ​ชอบใจ คิด​จะ​จับ​มน​ชญาให้​อยู่ห​มัด​เหมือน​อิน​ตรา

ooooooo

วัน​ต่อ​มา พนักงาน​ถือ​เอกสาร​เข้า​มา​หา​นพดล ให้​ดู​ว่า​ไม่​สามารถ​เบิก​จ่าย​เช็ค​ได้ นพดล​เอาเอกสาร​มา​ถามมน​ชญา​ที่​ห้อง​ทำ​งาน และ​เลย​ถาม​ว่า​เมื่อ​คืน​ออกไป​ไหน​มา เขา​ได้ยิน​เสียง​รถ​กลับ​มา​ตอน​ตี​สอง มน​ชญา​แก้ตัว​ว่าออก​ไป​วัน​เกิด​เพื่อนเพราะ​ขัด​ไม่ได้ แล้ว​ถาม​นพดล​ว่า​ต้องการให้​เธอ​เซ็น​อะไร

“ผม​ไม่ได้​ให้​คุณ​เซ็น​อะไร​หรอก แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​มน​ดูทาง​ฝ่าย​บัญชี​ไม่​สามารถ​เบิก​เงิน​กับ​ธนาคาร​ได้ เพราะ​ลายเซ็น คุณ​ไม่​เหมือน​เดิม” นพดล​เอา​เอกสาร​เก่าให้​ดู​ลายเซ็น

มน​ชญา​อึ้ง แก้ตัว​ว่า​เธอ​ปวด​หัว​ยัง​ไม่​หาย​ดี แล้ว​เธอจะ​เซ็น​ให้​ใหม่ พอ​นพดล​ออก​ไป มน​ชญา​ก็​ปัด​เอกสารทั้งหมด​ตก​โต๊ะ​ไป “มัน​จะ​อะไร​นักหนา แต่​ฉัน​ไม่​ยอม​แพ้​หรอก ​ยัง​ไง​ฉัน​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​ทุก​อย่าง อย่าง​ที่​แก​เป็น​ให้​ได้...”

มน​ชญา​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า บังคับ​ให้​เซ็น​ชื่อ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้ อิน​ตรา​ถาม​ว่า​จะ​เอา​ไป​ทำไม​ มน​ชญา​โมโห เอา​ความ​ปลอดภัย​ไกร​สร​มา​ขู่

“พี่​อิน​จะ​กล้า​ทำร้าย​คน​ที่​เลี้ยงดู​พี่​อิน​มา​เหรอ​คะ”

มน​ชญา​บีบ​คาง​อิน​ตรา “ไม่​ต้อง​เอา​บุญคุณ​ของ​พ่อ​แก​มาทวง​กับ​ฉัน บุญคุณ​ของ​พ่อ​กับ​ฉัน มัน​หมด​ลง​ตั้งแต่​วัน​ที่​ฉัน​เอา​แก​ออก​มา​จาก​ตะราง​แล้ว และ​ต่อ​ไป​นี้​ฉัน​จะ​ทวง​สิทธิ์​ของ​ฉัน​คืน”

อิน​ตรา​ขอร้อง​อย่า​ทำร้าย​ไกร​สร และ​ยอม​เซ็น​ชื่อ​ให้​เป็น​ตัวอย่าง มน​ชญา​ขู่​ว่าความ​ปลอดภัย​ของ​ไกร​สรขึ้น​อยู่​กับ​การ​ ทำตัว​ของ​เธอ...

ระหว่าง​ที่​กิ่ง​กาญจน์​นั่ง​เครียด​อยู่ ยุวดี​แวะ​มา​หา​ภูมินทร์ เพราะ​เบื่อ​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน โทร.​หา​มน​ชญา​ก็​ไม่​รับ​สาย หมู่​นี้​ทำท่า​เหินห่าง เห็น​ท่าทาง​ซึมๆของ​กิ่ง​กาญจน์จึง​ถามภูมินทร์​ว่า​กิ่ง​กาญจน์​เป็น​อะไร ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​มี​ปัญหากับ​มน​ชญา​นิดหน่อย ยุวดี​แปลก​ใจ

“คน​อย่าง​ยั​ยม​น​น่ะ​เหรอ​คะ มี​ปัญหา​กับ​คน​อื่น สงสัย​โลก​คง​ใกล้จะ​แตก...ยุ​เป็น​เพื่อน​กับ​ยั​ยม​น​มา​ตั้งแต่​เด็กๆ แค่​มอง​ตา ยุ​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​มน​คิด​ยัง​ไง แต่...ยุ​ก็​ว่า​มน​แปลกๆไป เหมือน​ไม่​ใช่​คน​เดิม” ยุวดี​ชัก​ลังเล ​ผิดสังเกต​เหมือน​กัน

ภูมินทร์​ส่าย​หน้า​ยิ้มๆ ไม่​เชื่อ​ตาม​ที่​ยุวดี​พูด

ooooooo

คืน​นั้น มน​ชญา​สั่ง​ห้าม​ทุก​คน​เข้าไป​รบกวน อ้าง​ว่า​จะ​เข้า​นอน​แต่​หัวค่ำ แท้จริง​แล้ว​เธอ​หัด​เซ็น​ลายเซ็น​มน​ชญา เธอ​เซ็น​แล้ว​ขยำ​ทิ้ง​อยู่​หลาย​แผ่น​กว่า​จะ​ได้​เหมือน​ของ​จริง

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​ออก​ไป​ทำ​งาน​แล้ว อิน​ตรา​มา​เกาะ​รั้ว​บ้าน​อีก​ครั้ง เห็น​มะปราง​ก็​ขอร้อง​ให้​เธอ​ได้​เข้า​เยี่ยม​ไกร​สร ​สัก​ครั้ง มะปราง​สงสาร​ยอม​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​เข้า​มา​แต่​กำชับ​ให้​ รีบ​กลับ​ออก​ไป นิด​เห็น​เข้า แล่น​ไป​รายงาน​กัลยาณี พอ​อิน​ตรา ​เดิน​เข้า​บ้าน​มา นิด​ก็​เอา​น้ำ​ถู​บ้าน​สาด​ใส่​ กัลยาณี​หัวเราะ​ร่า และ​ไล่​ให้​ออก​ไป อิน​ตรา​ขอร้อง​ขอ​เยี่ยม​ไกร​สร เธอ​ก้ม​ลง​กราบท่ามกลาง​ความ​ตกตะลึง​ของ​นิด​กับ​มะปราง แต่​กัลยาณี​กลับ​บอก​ว่า

“เผอิญ​ว่า​สิ่ง​ที่​แก​ทำ​ไว้​กับ​ฉัน​มัน​มากมาย​เกิน​กว่า​ที่​แก​กราบ​เท้า​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​ให้อภัย​ได้ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ให้​แก​เข้าไป​พบ​คุณ​พี่​อีก แล้ว​แก​ก็​ไสหัว​ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​เรียก​ตำรวจ”

ป้า​นวล​วิ่ง​ออ​กมา​ประคอง​อิน​ตรา กัลยาณี​สั่ง​ให้​พา​อิน​ตรา ​ออก​ไป ป้า​นวล​พา​อิน​ตรา​มา​นั่ง​คุย​นอก​รั้ว​บ้าน  ถาม​ทุกข์สุข​และ​ให้​เงิน​ไว้​ใช้​ติดตัว ขาดเหลือ​อย่างไร​ให้​โทร.​บอก อิน​ตรา​ ยกมือ​ไหว้​อย่าง​ซาบซึ้ง และ​รับปาก​ว่า​จะ​ใช้​คืนให้​ อิน​ตราโผ​กอด​ป้า​นวล ทำเอาป้านวล​ร้องไห้​โฮ เพราะ​ใน​ชีวิต​ไม่​เคย​ได้​รับ ​การ​สัมผัส​ที่​ดี​จาก​หลาน​สาว​เลย...

ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​เดิน​ปาด​น้ำตา​มา​ตาม​ถนน นพดล​ขับ​รถ​กลับ​มา​เห็น จึง​เรียก​ให้​ขึ้น​รถ​เขา​จะ​ไป​ส่ง พอ​ถึง​หน้า​บ้าน​เช่า นพดล​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า​เธอ​ไป​ที่​บ้าน​ไกร​สร​ทำไม

“ฉัน​ไป​เยี่ยม​คุณ​พ่อ นพ...ต่อ​ไป​นพ​ช่วย​มา​บอก​อาการ​ของ​คุณ​พ่อ​ให้​ฉัน​รู้​หน่อย​ได้​ไหม ​ไม่​ว่า​คุณ​พ่อ​จะ​ดี​ขึ้น​หรือ​แย่​ลง​ยัง​ไง ฉัน​ก็​อยาก​รู้​ นะ​จ๊ะ​นพ ฉัน​ขอร้อง” อิน​ตรา​เกาะ​แขน​เว้าวอน

นพดล​ลังเล​ก่อน​จะ​ยอม แต่​ขอ​ข้อ​แลกเปลี่ยน​ว่า​เธอ​จะ​ไม่​ไป​ที่​บ้าน​อีก  อิน​ตรา​รับปาก...วา​ยุ​ขับ​รถ​มา​จอด​เห็น​อิน​ตรา ​เกาะ​แขน​นพดล​อยู่​ก็​คิด​ว่า​อิน​ตรา​มี​ที่หมาย​ใหม่ ถึง​หมางเมิน​กับ​เขา  จึง​เข้าไป​คว้า​แขน​อิน​ตรา​ต่อว่า อิน​ตรา​ตกใจ​ยื้อ​แขน​กลับ

“ฉัน​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​ฉัน​ไม่​ใช่​คน​รัก​ของ​คุณ ฉัน​ไม่​ใช่​พี่​อิน ฉัน​ไม่​รู้จัก​คุณ...”

“แต่​ผม​รู้จัก​คุณ นี่​คุณ​คิด​จะ​ทิ้ง​ผม​จริงๆเหรอ​อิน”​ วา​ยุ​รุก​เร้า

นพดล​เข้า​ช่วย บอก​ให้​ปล่อย​อิน​ตรา เมื่อ​วา​ยุ​ไม่​ปล่อย​ เขา​จึง​ชก​หน้า​วา​ยุ​ล้ม​ลง​และ​ไล่

“ไป​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ แล้ว​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​อิน​ตรา​อีก ​ ไม่​อย่าง​นั้น​ ผม​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ​คุณ”

วา​ยุ​โกรธ​ชี้​หน้า​อาฆาต​ทั้ง​สอง​คน​ก่อน​จะ​กลับ​ไป นพดล​หัน​มา​มอง​อิน​ตรา​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ ทำไม​เธอ​ถึง​บอก​ว่าตัว​เอง​ไม่​ใช่​อิน​ตรา​ มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​กัน​แน่ เขา​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​ค้น​หา เหตุ​ผล

ooooooo
ตอนที่ 3


หลังจาก​วา​ยุ​กลับ​ไป อิน​ตรา​ยัง​ตัว​สั่น​ด้วย​ความ​หวาดกลัว นพดล​พา​เธอ​เข้า​บ้าน​แล้ว​ถาม​ว่า​อยู่​คน​เดียว​ได้​ไหม อิน​ตรา​พยัก​หน้า นพดล​ยัง​คา​ใจ​ถาม​ว่า​ไม่​รู​้จัก​กัน​แน่​หรือ อิน​ตรา​พยัก​หน้า​อีก​ครั้ง ตอบ​เบาๆ คล้าย​กับ​พูด​กับ​ตัว​เอง “จ้ะ ฉัน​ไม่รู้จัก แต่​เขา​คง​รู้จัก​กับ​พี่​อิน”

“พี่​อิ​น...คุณ​เป็น​อะไร​ไป ทำไมคุณ​ถึง​ชอบ​พูด​เหมือนกับ​ว่า​ไม่​ใช่​อิน​ตรา”

“ช่าง​มัน​เถอะ​จ้ะ เพราะ​ถึง​ฉัน​พูด​ไป​ก็​คงไม่​มี​ใคร​เชื่ออยู่ดี”

นพดล​กลับ​ออก​มา​ด้วย​ความ​สงสัย แต่​กลับ​คิด​ไป​ว่า อิน​ตรา​จะ​มา​ไม้​ไหน​อีก...

เย็น​วัน​นั้น นิด​รายงาน​มน​ชญา​ว่า​อิน​ตรา​มา ลงทุนก้ม​กราบ​กัลยาณี​ขอ​เข้า​เยี่ยม​ไกร​สร มน​ชญา​ไม่​พอใจ​ที่​อิน​ตรา​ไม่​เชื่อฟัง​ตน...กลางดึก​จึง​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​ไกร​สร ใช้​มือ​ถือ​บันทึก​ภาพตัว​เอง​ผลัก​ไกร​สร​ตก​จาก​เตียง​สลบ​แน่​นิ่ง​ไป เสียง​หล่น​ตุ๊​บ​ทำให้​นพดล​ตกใจ วิ่ง​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร ผลัก​ประตู​เข้าไป เห็น​มน​ชญา​ยืน​อยู่​ก็​แปลก​ใจ มน​ชญา​ตั้ง​สติ​ได้​รีบ​บอก​นพดล

“นพ มา​ช่วย​คุณ​พ่อ​เร็ว เป็น​อะไร​​ไม่​รู้ อยู่ดีๆก็​ตกเตียง” มน​ชญา​ปราด​ไป​ที่​ร่าง​ไกร​สร

กัลยาณี​ตาม​เข้า​มา ทั้ง​สาม​ช่วย​กัน​พา​ไกร​สร​ส่ง​โรงพยาบาล...ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​ตาม​มา​ที่​โรงพยาบาล มน​ชญา​ทำ​เศร้า​เสียใจ​ให้​ภูมินทร์​ต้อง​ปลอบ หมอ​ออก​มา​บอก​ว่าไกร​สร​ปลอดภัย​แล้ว มี​แต่​รอย​ฟกช้ำ ต่อ​ไป​ให้​ระวัง  ​อย่า​ให้​กระทบกระเทือน​อีก ทุก​คน​พยัก​หน้า​รับกลับ​มา​บ้าน กัลยาณี​สั่ง​มะปราง​นอน​เฝ้า​หน้า​เตียง

ไกร​สรอย่า​ให้​คลาด​สายตา แต่​แล้ว​ฉุกคิด​แปลก​ใจ​ว่า​ไกร​สร​ตก​จากเตียง​ได้​อย่างไร ทั้งที่​ขยับ​ตัว​ยัง​ไม่ได้ นพดล​ได้ยิน​คิด​สงสัย​เช่น​กัน ​แต่​แล้ว​สลัด​ความ​คิด​ตัว​เอง​ออก​เพราะ​มน​ชญา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ทำไม นพดล​เดิน​ครุ่นคิด ชน​เข้า​กับ​มะปราง​ที่​ถือ​ตะกร้า​ขยะ​มา ตก​หก​กระจาย เขา​ช่วย​มะปราง​เก็บ สะดุดตา​ทำไม​มี​แต่​กระดาษ​เต็ม​ไป​หมด​ ​ จึง​ถาม​ว่า​ของ​ห้อง​ไหน มะปราง​ตอบ​ว่า ​ห้อง​มน​ชญา​ นพดล​หยิบ​ก้อน​กระดาษ​มา​คลี่​ดู​เป็น​ลายเซ็น​มน​ชญา​เต็ม​หน้า​กระดาษ  ​ยิ่ง​สงสัย​ ไม่ทัน​พูด​อะไร ป้า​นวล​มา​เรียก

“นพ มา​อยู่​นี่เอง...นพ ป้า​วาน​เอา​ตะโก้​เผือก​นี่​ไป​ให้​อิน​หน่อย​สิ ของ​โปรด​อิน​เขา” ป้า​นวล​กระซิบ นพดล​รับ​มา​สีหน้า​ครุ่นคิด...

ooooooo

ขณะ​ที่​อิน​ตรา​นั่ง​ทาน​ข้าว​อยู่​ใน​บ้าน​เช่า​อย่าง​เดียวดาย มีเสียง​ออด​ดัง​ขึ้น จึง​เดิน​มา​เปิด​ประตู ต้อง​ ตกใจ​เมื่อ​เป็น​มนชญา​ยืน​หน้า​เครียด​ดุดัน​อยู่ มน​ชญา ถาม​ทันที​ว่า​เมื่อ​วาน​ไป​ที่​บ้าน​ใช่​ไหม อิน​ตรา​อ้ำอึ้ง​ตอบ​ว่า แค่​อยาก​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร มน​ชญา​ผลัก​อิน​ตรา​เข้าไป​ใน​บ้าน​แล้ว​โวยวาย
“เธอ​คิด​จะ​ไป​บอก​ความ​ลับ​ของ​เรา​กับ​คน​อื่น​ใช่​มั้ย”

“พี่​อิ​น...มน​เปล่า...”

“เธอ​ไม่​ต้อง​แก้ตัว​แล้ว​มน​ชญา เพราะ​ฉัน​มี​อะไร​มา​ให้​เธอ​ดู เป็น​การ​ตอบแทน​ที่​เธอ​กล้า​ขัด​คำสั่ง​ฉัน” มน​ชญา​หยิบ​มือ​ถือ​มา​เปิด​วีดิโอ​ให้​อิน​ตรา​ดู​ภาพ​ที่​ตน​ผลัก​ไกร​สร​ตก​เตียง

“คุณ​พ่อ...พี่​อิน​ใจร้าย พี่​อิน​ไม่​มี​หัวใจ พี่​อิน​ทำ​กับ​คุณ​พ่อ​อย่าง​นี้​ได้​ยัง​ไง​กัน​คะ”

“มัน​ก็​เหมือนกับ​ที่​พ่อ​เธอ​ทำ​กับ​ฉัน​นั่นแหละ พ่อ​กับ​แม่​เธอ​บอก​ว่า​รัก​ฉัน ไม่​เคย​เห็น​ฉัน​เป็น​ลูกเลี้ยง แต่​เขา​ก็​ลำเอียง เขา​ให้​ทุก​อย่าง​กับ​เธอ​ แต่​ไม่​เคย​ให้​อะไร​ฉัน​เท่าเทียม​กับ​เธอ​เลย”

“พี่​อิน​เอาแต่​โทษ​คน​อื่น แต่​พี่​อิน​ไม่​เคย​มอง​ตัว​เอง​เลย​ว่า​ทำไม​ถึง​ไม่​มี​ใคร​รัก​พี่​อิน ก็​เพราะว่า​จิตใจ​ของ​พี่​อิน​มัน​สกปรก” อินตรา​เริ่ม​มี​อารมณ์​บ้าง

นพดล​เดิน​เข้า​มา​ได้ยิน​การ​สนทนา​ของ​สอง​สาว ​ด้วย​ความ​สงสัย​จึง​แอบ​ฟัง มน​ชญา​กำลัง​เชย​คาง​อิน​ตรา​ให้​หัน​มา​ประจันหน้า​กับ​ตัว​เอง “เธอ​จำ​ใส่​กะโหลก​เธอ​ไว้​ให้​ดี​นะ ที่​ทุก​คน​ไม่​รัก​ฉัน​ก็​เพราะว่า​ฉัน​เป็น​ลูก​กาฝาก เป็น​ลูก​โจร ​ไม่​ใช่​ ลูก​สาว​ที่แท้​จริง​อย่าง​เธอ”

นพดล​ถึง​กับ​ผงะ ไม่​อยาก​เชื่อ​หู​ตัว​เอง คิด​ทบทวน​ที่​ผ่าน​มา  คำ​พูด​แปลกๆของ​อิน​ตรา  การ​กระทำ​ที่​เปลี่ยน​ไป มา​จนถึง​ลายเซ็น​ที่​ไม่​เหมือน​เดิม และ​มี​การ​หัด​เซ็น​ใหม่ รวม​ถึง ที่​อิน​ตรา​ขอร้อง​ให้​เขา​มา​ส่งข่าว​ไกร​สร  ท่าทาง​ห่วงใย​มาก นพดล​พึมพำ​ว่า​เป็นไปได้​อย่างไร

มน​ชญา​ยัง​ขู่​อิน​ตราว่า​ตอน​นี้​ได้​มา​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​ลูก​โจร​แล้ว ต่อ​ไป​จะ​เข้าใจ​เอง​ว่า​ตน​รู้สึก​อย่างไร “แล้ว​ฉัน​ก็​ขอ​เตือน​อีก​ครั้ง​นะ​มน​ชญา ว่า​ชีวิต​ของ​คุณ​พ่อ​อยู่​ใน​มือ​ของ​เธอ เพราะ ฉะนั้น ถ้า​เธอ​อยาก​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​ล่ะ​ก็ อย่า​ไป​ที่​บ้าน​หรือ​บอก​ให้​ใคร​รู้​เรื่อง​ของ​เรา​อีก ไม่​อย่าง​งั้น เธอ​ก็​เตรียม​หา​ชุด​ดำ​ใส่​ไป​งาน​ศพ​พ่อ​ของ​เธอ​ได้​เลย”

มน​ชญา​เดิน​ยิ้ม​สะใจ​ออก​มา ผ่าน​นพดล​ที่​ซ่อน​ ตัว​อยู่ พอ​มน​ชญา​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป นพดล​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เห็น​อิน​ตรา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น เขา​มอง​อย่าง​เริ่ม​มั่นใจ​ว่า​ผู้หญิง​ตรง​หน้า​คือ​มน​ชญา

“เรื่อง​นี้​มัน​เกิด​ขึ้น​ได้​ยัง​ไง​ครับ​คุณ​มน”

อิน​ตรา​สะดุ้ง​ที่​นพดล​เรียก​เธอ​ว่า​มน​ชญา แต่​ก็ดี​ใจ​ที่​มี​คน​เชื่อ จึง​เล่า​เรื่อง​ให้​เขา​ฟัง นพดล​อึ้งๆเมื่อ​ได้​ฟัง​ว่า​อิน​ตรา​กับ​มน​ชญา​สลับ​ร่าง​กัน สืบ​เนื่อง​มา​จาก​คำ​อาฆาต​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว นพดล​รับปาก​ว่า​จะ​ดูแล​ไกร​สร​ให้​ดี​กว่า​เดิม และ​บอก​ให้​สบายใจ​ว่าไกร​สร​ไม่​เป็น​อะไร​มาก​แค่​ฟกช้ำ

“...แล้ว​นี่​คุณ​มน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป​ครับ”

“มน​ไม่​รู้​เหมือน​กัน”

“งั้น​ผม​ว่า​เดี๋ยว​เรา​ค่อยๆช่วย​กัน​คิด​หา​ทาง​แก้​ปัญหา​ก็​แล้วกัน​นะ​ครับ แต่​ตอน​นี้​ผม​ว่า คุณ​มน​ควร​จะ​ไป​จาก​ที่​นี่​เพื่อ​ความ​ปลอดภัย​ของ​คุณ​มน จาก​แฟน​ของ​อิน​ตรา”

“แต่​มน​ไม่​รู้​ว่า​มน​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน​แล้ว​นี่​จ๊ะ​นพ”

“แต่​ผม​รู้​ครับ​ว่า​คุณ​มน​ควร​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน...”

นพดล​พา​อิน​ตรา​มา​ที่​คอน​โดฯ​แห่ง​หนึ่ง บอก​เธอ​ว่า “ตอน​แรก​คุณ​ท่าน​ตั้งใจ​ซื้อ​ให้​อิน​ตรา​ไว้​เป็น​ของขวัญ​เซอร์ไพรส์​วัน​เกิด แต่​ผม​คิด​ว่า ตอน​นี้​คุณ​มน​จำเป็น​ต้อง​ใช้​มัน​มาก​กว่า”

“โธ่...คุณ​พ่อ​ดี​กับ​พี่​อิน​ขนาด​นี้ ทำไม​พี่​อิน​ถึงใจ​ร้ายกับ​คุณ​พ่อ​ได้​ลงคอ​นัก​ก็​ไม่​รู้”

“คน​อย่าง​อิน​ตรา ไม่​เคย​เห็น​ค่า​ความ​รัก​ความ​หวัง​ดี​ที่​คน​อื่น​มอบ​ให้​หรอก​ครับ”

“นพ​จ๊ะ แต่​นพ​ต้อง​ไม่​ให้​พี่​อิน​รู้​เด็ดขาด​เลย​นะ​จ๊ะ ว่า​นพ​รู้​เรื่อง​ของ​มน​กับ​พี่​อิน​แล้ว เพราะ​พี่​อิน​อาจจะ​ไม่​พอใจ​แล้ว​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​คาด​ไม่​ถึง​ก็ได้”

นพดล​รับปาก​ไม่​ต้อง​ห่วง เขา​จะ​จับตา​มอง​ไม่​ให้​ใคร​มา​ทำ​อันตราย​ไกร​สร​ได้​อีก

ooooooo

กลับ​มา​บ้าน มน​ชญา​ต้อง​ตก​ใจ เมื่อ​เห็น​ภูมินทร์​กับ​ครอบครัวพา​กัน​มา​เยี่ยม​ไกร​สร  เธอ​รีบ​ตีหน้า​เศร้า ไหว้​วารี​และ​ดุสิต  ภูมินทร์​ถาม​ว่า​ไป​ไหน​มา  มน​ชญา​โกหก​ว่า ไป​ไหว้​พระ​ขอ​พร​ให้​พระ​คุ้มครอง​พ่อ แล้ว​เข้าไป​เกาะ​แขน​ไกร​สร​อย่าง​เอาใจ ทุก​คน​ยิ้ม​กับ​ความ​กตัญญู​ของ​มน​ชญา แต่​สายตา​ที่​ไกร​สร​มอง​ลูก​สาวก​ลับ​มี​แต่​ความ​หวาดระแวง

พอ​ทุก​คน​ลาก​ลับ ยุวดี​บอก​มน​ชญา​ให้​ทำใจ​ให้​สบาย อย่า​ลืม​ว่า​ยัง​มี​ตน​เป็น​เพื่อน​ทั้งคน มน​ชญา​ฝืน​ยิ้ม​ขอบใจ ภูมินทร์​บอก​แล้ว​เขา​จะ​โทร.​หา มน​ชญา​พยัก​หน้า​และ​โบก​มือ​ให้​จน​รถ​ภูมินทร์​แล่น​ออก​ไป เธอ​หุบ​ยิ้ม​ทันที บ่น​ว่า จะ​แห่​กัน​มา​ทำไม ให้​ภูมินทร์​มา​คน​เดียว​ก็​พอ...นพดล​ขับ​รถ​เข้า​มา​จอด มน​ชญา​ต่อว่า​หาย​ไป​ไหน​มา ทำไม​ไม่​อยู่​ดูแล​ไกร​สร นพดล​มอง​มน​ชญา​อย่าง​โกรธๆ พอ​นึกถึง​คำ​ที่​อิน​ตรา​เตือน​ก็​ตอบ​มน​ชญา​ไป​ว่า เขา​ไป​ธุระ​มา แล้ว​ย้อน​ถาม​ว่า​เธอ​หาย​ไป​ไหน​มา​แต่​เช้า ไกร​สร​ถาม​หา

“มน​ไป​วัด ไป​ขอ​พร​ให้​คุณ​พ่อ​หาย​มา​น่ะ ว่า​แต่​พรุ่งนี้​มน​ไม่​ไป​ทำ​งาน​นะ คุณ​พ่อ​ไม่ค่อย​สบาย มน​อยาก​อยู่​ดูแล​คุณ​พ่อ​มาก​กว่า” มน​ชญา​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป

นพดล​กังวล​มอง​ไป​ที่​ระเบียง​ห้อง​ไกร​สร...กลางคืน นพดล​เข้าไป​หา​ไกร​สร เห็น​มะปราง​เฝ้า​อยู่ จึง​ให้​ไป​พัก คืน​นี้​เขา​จะ​เฝ้า​เอง ไกร​สร​นอน​ลืมตา​โพลง นพดล​จึง​ถาม​ว่า​นอน​ไม่​หลับ​หรือ​ ไกร​สร​มอง​เหมือน​อยาก​จะ​สื่อสาร​บาง​อย่าง แล้ว​ใช้​สายตา​มอง​ไป​ยัง​ภาพถ่าย​มน​ชญา​กับ​ตน

“คุณ​ท่าน​คิดถึง​คุณ​มน​เพราะ​คุณ​มน​ไม่​ค่อยมา​เยี่ยม​คุณ​ท่าน​ใช่​ไหม​ครับ”

ไกร​สร​กะ​พริบตา​ถี่ๆ นพดล​ถอน​ใจ​ก่อน​จะ​พูด​ให้​สบายใจ “คุณ​มน​เธอ​กำลัง​วุ่น​เรื่อง​งาน​อยู่​น่ะ​ครับ ก็​เลย​อาจจะ​ไม่ค่อยมีเวลา...คุณท่านครับ...คุณท่านเป็นผู้มีพระคุณของผม ผมสัญญาว่าผมจะช่วยดูแลคุณมนและทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เป็นของคุณมนให้ดีที่สุด ผมจะไม่​ยอม​ให้​ใคร​หน้า​ไหน​มา​ชุบ​มือ​เปิบเอา​สิ่ง​ที่​ควร​จะ​เป็น​ของ​คุณ​มน​ไป ผม​สัญญา​ครับ คุณ​ท่าน”

ไกร​สร​มอง​นพดล​อย่าง​ไม่ค่อย​เข้าใจ แต่​แวว​ตา​นพดล​ดู​เด็ดเดี่ยว​มาก...วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​มา​ถึง​บริษัท เขา​บอก​เลขา​ฯของ​มน​ชญา​ว่าต่อจากนี้ เอกสารทุกอย่างที่ต้องส่งให้ มนชญา เอามาให้เขาตรวจดูก่อน เพราะตั้งแต่มนชญาหาย​ป่วย​ทำ​งาน​ผิด​พลาด​บ่อยๆ แต่​ไม่​ต้อง​บอก​มน​ชญา เดี๋ยว​จะ​ไม่​พอใจ เลขาฯ​รับคำ ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร

ooooooo

เช้า​นี้​ มน​ชญา​ตื่น​สาย​จน​กัลยาณี​แปลก​ใจ คิด​ว่า​ไม่สบาย​จึง​มาเคาะ​ประตูเรียก มน​ชญา​หงุดหงิด​จำ​ต้อง​ตื่น บ่น​กับ​ตัว​เอง “ฮึ่ย..จะ​เป็น​นั​งม​น​นี่​ไม่​มี​สิทธิ์​นอน​ตื่น​สาย​เลย​ใช่​ไหม”

เซ็งๆอยู่ นึก​อะไร​ได้ มน​ชญา​กด​โทรศัพท์​หา​ภูมินทร์ กิ่ง​กาญจน์​กำลัง​จัด​เอกสาร​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ภูมินทร์​ เห็น​มือ​ถือ​ที่​วาง​อยู่​ดัง​ขึ้น ภูมินทร์​ไม่​อยู่ พอ​เห็น​ว่า​เป็น​มน​ชญาโทร.​มา​จึง​คิด​แกล้ง​กด​รับ​สาย แล้ว​ไม่​พูด​ กลับ​ทำ​เสียง​ไกลๆ “อย่า​ทำ​แบบ​นี้​สิ​คะ​คุณ​ภู เดี๋ยว​ใคร​เข้า​มา​เห็น​นะ​คะ...​คุณ​ภู​อย่า​ใจร้อนสิคะ รอ​ให้​ถึง​ห้อง​ประชุม​ก่อน...”

สาย​ถูก​ตัด​ไป มน​ชญา​โกรธ​จน​ตัว​สั่น “นัง​กิ่ง​กาญจน์ วัน​นี้​แก​กับฉัน​ต้อง​ตาย​กัน​ไป​ข้าง​หนึ่ง” มน​ชญาผ​ลุน​ผลัน​ไป​อาบ​น้ำ​แต่งตัว...

มา​ถึง​บริษัท​ภูมินทร์...มน​ชญา​หน้า​เครียด​เดิน​ฉับๆเข้ามา สวน​กับ​ยุวดี​ จึง​ถาม​หา​ภูมินทร์​ ยุวดี​บอก​ว่า​น่า​จะ​อยู่​ห้อง​ประชุม มน​ชญา​ตา​วาว​โรจน์ เดิน​ไป​ทันที ยุวดี​มอง​ตามอย่าง​แปลกใจ

ภูมินทร์​กำลัง​ประชุม​ใหญ่​กับ​พนักงาน​จำนวน​มาก กิ่ง​กาญจน์​มอง​ออก​ไป​เห็น​มน​ชญา​เดิน​มา​แต่​ไกล จึง​บอก​ภูมินทร์​ว่า ​เธอ​ขอ​ออก​ไป​เอา​เอกสาร ​พอ​ออก​จาก​ห้อง​ประชุม มน​ชญา​เดิน​มา​ถึง​พอดี กิ่ง​กาญจน์​แกล้ง​ทำ​ตกใจ​หลบ​สายตา ขยับ​เสื้อ​ผ้า​ให้​เข้าที่​เข้า​ทาง มน​ชญา​ปรี๊ด​แตก

“นัง​หน้าด้าน ฉัน​เคย​เตือน​แก​แล้ว​ใช่​ไหม ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​ภู​ของ​ฉัน” มน​ชญา​ตบ​กิ่ง​กาญจน์​ล้ม​ลง

ยุวดี​ตาม​มา​เห็น​ตกใจ​เข้า​ห้าม มน​ชญา​สะบัด​ยุวดี​อย่าง​แรง ตะคอก​อย่าง​ลืมตัว “แก​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​ได้​ไหม​นังยุ”



ยุวดี​กระเด็น​ไป มน​ชญา​หัน​มา​ตบ​กิ่ง​กาญจน์​อีก กิ่งกาญจน์​แกล้ง​กระเด็น​เข้าไป​ใน​ห้องประชุม “โอ๊ย...คุณ​ภู​ช่วย​กิ่ง​ด้วย​ค่ะ”

ขาดคำ มน​ชญา​ผลัก​ประตู​ตาม​เข้า​มา แล้ว​ต้อง​ชะงัก เมื่อ​เห็น​คน​นั่ง​อยู่​เต็ม​ห้อง​ประชุม ภูมินทร์​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน มน​ชญา​พูด​ไม่​ออก กิ่ง​กาญจน์​ทำ​หน้า​ใส​ซื่อ ...ภูมินทร์​ให้​มา​คุยใน​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​เขา มน​ชญา​พยายาม​ข่ม​อารมณ์​โกรธ​ไว้ เล่า​ให้​ภูมินทร์​ฟัง​เรื่อง​เสียง​ใน​โทรศัพท์

“มนจ๊ะ พี่ว่ามนใจเย็นๆก่อนดีกว่านะ พี่ว่าเรื่องนี้คง มีอะไรที่เข้าใจกันผิด”

มน​ชญา​โกรธ​ที่​ภูมินทร์​ไม่​เชื่อ กิ่ง​กาญจน์​ทำ​หน้าไม่​รู้​เรื่อง ปฏิเสธ​เสียงแข็ง​ไม่ได้​พูด จะ​ให้​ไป​สาบาน​ที่ไหน​ก็​ยอม มน​ชญา​จึง​ท้า​ให้​ไป​สาบาน แต่​ภูมินทร์​ไม่​เห็น​ด้วย มน​ชญา​ไม่ พอใจ​วิ่ง​หนี​ออก​ไป ภูมินทร์​วิ่ง​ตาม ยุวดี​ส่าย​หน้า​หนักใจ แล้ว​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​แอบ​ยิ้ม ยิ่ง​ไม่สบาย​ใจ

ooooooo

มน​ชญา​ขับ​รถ​มา​จอด​หน้า​บ้าน​ด้วย​ความ​โกรธ เห็น​รถ​ภูมินทร์​ตาม​มา จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ร้องไห้​วิ่ง​เข้า​บ้าน ภูมินทร์​ลง​จาก​รถ​ตาม​ไป​ฉุด​ไว้​ขอ​ให้​คุย​กัน​ให้​รู้​เรื่อง​ก่อน

“ไม่​ค่ะ มน​ไม่​อยาก​พูด​อะไร​ให้​ช้ำ​ใจ​มากไป​กว่านี้​อีก​แล้ว มน​รู้​แล้ว​ว่า​พี่​ภู​ไม่ได้​รัก​มน​จริง”

“ไม่​จริง พี่​รัก​มน”

“พี่​ภูรัก​มน แต่​ทำไม​พี่​ถึง​ไม่​เชื่อ​ที่​มน​พูด พี่​ภู​เข้า​ข้าง ผู้หญิง​คน​อื่น​ทำไม”

ภูมินทร์​บอก​ว่า​เขา​ไม่ได้​เข้า​ข้าง แค่​อยาก​ให้​เธอ​ใจเย็น​ลง แล้ว​ถาม​ว่า​ทำไม​เมื่อ​ก่อน​เธอ​ไม่​เคย​ใช้​อารมณ์​เลย มน​ชญา​เริ่ม​รู้ตัว​ว่า​ทำ​เกินไป จึง​สงบ​ลง แก้ตัว​ไป​ว่า

“ก็​มน​เสียใจ​นี่​คะ มน​เสียใจ​ที่​พี่​ภู​ไม่​รัก​มน​แล้ว พี่​ภู​คิด​จะ​ทิ้ง​มน​ไป​มี​ผู้หญิง​คน​ใหม่”

“โธ่​มน พี่​บอก​แล้ว​ไง ว่า​พี่​ไม่​มี​วัน​ที่​จะ​รัก​ผู้หญิง​คน​ไหน ได้​อีก​แล้ว​นอกจาก​มน”

มน​ชญา​ไม่​เชื่อ นพดล​ผ่าน​มา​ได้ยิน​สอง​คน​โต้เถียง​กัน ภูมินทร์​ถาม​มน​ชญา​จะ​ให้​ทำ​อย่างไร ถึง​จะ​เชื่อ​ว่า​เขา​รัก​เธอ มน​ชญา​ยื่น​คำขาด​ให้​แต่งงาน​กัน

“แต่​คุณ​อา​ไกร​สร​ยัง​ป่วย​อยู่​เลย​นะ​จ๊ะ”

“โธ่​พี่​ภู​คะ ยัง​ไง​คุณ​พ่อ​ก็​ไม่​มี​วัน​กลับ​มาเหมือน​

เดิมอีก​แล้ว ถ้า​ขืน​เรา​รอ​ให้​คุณ​พ่อ​หาย​ก่อน เรา​ก็​คง​จะ​ไม่ได้​แต่งงานกัน​หรอก​ค่ะ นะ​คะ​พี่​ภู เรา​แต่งงาน​กัน​ซะ​ที​เถอะ​นะ​คะ”

ภูมินทร์​นิ่ง​คิด​สัก​พัก ก่อน​จะ​ตอบ​ตกลง มน​ชญา​ดีใจ​โผ​กอด​เขา นพดล​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ เขา​รีบ​ไป​หา​อิน​ตรา ที่​คอน​โดฯ เพื่อ​ให้​เธอ​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ทั้ง​สอง​แต่งงาน​กัน

“แล้ว​มน​จะ​ทำ​อะไร​ได้​ล่ะ​จ๊ะ บางที​นี่​ก็​อาจจะ​เป็น ผล​กรรม​ที่​มน​ต้อง​ชดใช้​ให้​พี่​อิน​ก็ได้”

“แล้ว​คุณ​มน​จะ​ยอม​ปล่อย​ให้​ผู้ชาย​ที่​คุณ​มน​รัก ต้อง​ไป​เป็น​ของ​คน​อื่น​ง่ายๆเหรอ​ครับ”

“นพ​ไม่ได้​หึง​พี่​อิ​นอ​ยู่​ใช่​มั้ย” อิน​ตรา​ลอง​ถาม​เพราะ​รู้​มา​ก่อน

“เปล่า​เลย​ครับ หลังจาก​ที่​เห็น​พฤติกรรม​ทั้งหลาย​ของ​อิน​ตรา​แล้ว ความรู้สึก​ที่​ผม​มี​ให้​อิน​ตรา​มัน​ลด​น้อย​ลง​ทุก​วัน​จน​เกือบ​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว แต่​ผม​สงสาร​คุณ​ภู มัน​ไม่​ยุติธรรม​เลย ถ้า​เขา​ต้อง​แต่งงาน​ใช้​ชีวิต​ร่วม​กับ​ผู้หญิง​ที่​เขา​เกลียด​มาก​ที่สุด โดยที่​เขา​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​เลย”

อิน​ตรา​นิ่ง​คิด นพดล​ย้ำ​ว่า​ถ้า​ยัง​รัก​ภูมินทร์​อยู่​ต้องหา​ทาง​ช่วย แต่​อิน​ตรา​ไม่​รู้​จะ​ห้าม​อย่างไร นพดล​คิด “ถ้า​คุณ​มน​ห้าม​คุณ​ภู​ไม่ได้​ ผม​ว่า​ต้อง​ให้​คน​อื่น​ช่วย​ห้าม​แล้ว​ล่ะ​ครับ”

อิน​ตรา​งง​ว่า​นพดล​หมาย​ถึง​ใคร...นพดล​จัดการ​โทร.​นัด​ยุวดี​ออก​มา​พบ​ที่​สวนสาธารณะ​ใน​วัน​รุ่ง​ขึ้น มา​ถึง​ยุวดี​บ่น​อุบ​ที่​ให้​ตน​ถ่อ​ร่าง​มา​ถึง​นี่ ถ้า​ไม่​ใช่​เรื่อง​สำคัญ ตน​เอาเรื่อง​แน่ นพดล​กลับ​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​ธุระ​ของ​เขา แต่​เป็น​ของ​มน​ชญา ยุวดี​โกรธ​เมื่อ​เห็น​อิน​ตรา​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง​เขา

“มน...มน​อะไร​ของ​นาย”

“ก็​ผู้หญิง​ที่​ยืน​อยู่ตรง​หน้า​คุณ​คือ​มน​ชญา​ไม่​ใช่​อิน​ตรา”

“นี่​นาย​จะ​บ้า​ไป​แล้ว​หรือ​ไง​นพ” ยุวดี​โวยวาย​ใส่​นพดล อิน​ตรา​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​จึง​จับ​มือ​ยุวดี​ บอก​นพดล​ไม่ได้​

บ้า ขอ​ให้​ยุวดี​มอง​ตน​ดีๆ มน​ชญา​อยู่​ใน​ร่าง​อิน​ตรา​จริงๆ ยุวดี​สะบัด​มือ​ออก “อย่า​มา​แตะต้อง​ตัว​ฉัน อ๋อ...ฉัน​รู้​แล้ว คง​อยาก​เป็น​มน​มาก​สิ​นะ ถึง​ได้คิด​จะ​ฆ่า​มน แต่​พอ​มน​ไม่​ตาย ก็​เลย​วาง​แผน​ปั่นหัว​คน​อื่น ว่า​ตัว​เอง​เป็น​มน แต่​ฉัน​ไม่​เชื่อ”

อิน​ตรา​เห็น​ยุวดี​จะ​เดิน​ไป​จึง​ร้อง​บอก “เมื่อ​ตอน​วาเลนไทน์ ม.4 เธอ​แอบ​เอา​ของขวัญ​ที่​ทำ​เอง​ไป​ใส่​โต๊ะ​พี่​ก้อง​รุ่น​พี่​ที่​เธอ​แอบ​ชอบ แต่​พี่​ก้อง​กลับ​โยน​ทิ้ง เธอ​เสียใจ​มาก และ​ขอ​ให้​ฉัน​อย่า​พูด​เรื่อง​นี้​อีก...กว่า​เธอ​จะ​ตัดใจ​ได้​ก็​วันที่พี่​ก้อง​แต่งงาน วัน​นั้น ​เธอ​ยัง​ชวน​ฉัน​ไป​คาราโอเกะ​ฉลอง​กัน​สอง​คน​อยู่​เลย”

ยุวดี​หัน​กลับ​มา​จ้อง อิน​ตรา​ดีใจ​คิด​ว่า​ยุวดี​เชื่อ​แล้ว แต่​ยุวดี​กลับ​เข้าใจ​ว่า​มน​ชญา​เล่า​ให้​อิน​ตรา​ฟัง จึง​เดิน​หงุดหงิด​กลับ​ไป

วัน​เดียวกัน มน​ชญา​แต่งตัว​สวย​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก บอก​กัลยาณี​ว่า​จะ​ไป​คุย​เรื่อง​แต่งงาน​กับ​พ่อ​แม่​ภูมินทร์ กัลยาณี​ตกใจ​เตือน​ว่า ไกร​สร​ยัง​ป่วย​อยู่​เลย แต่​มน​ชญา​ไม่​สนใจ

เมื่อ​ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​บ้าน ปรากฏ​ว่า​ดุสิต​กับ​วารี​ไม่​อยู่​ไป​ดู​เพื่อน​ที่​ประสบ​อุบัติเหตุ ภูมินทร์​ขอตัว​ไป​โทรศัพท์​ถาม​ข่าว มน​ชญา​ยืน​เซ็ง พอดี​กุ๊ก​ไก่​เข้า​มา​ขอ​ให้​มน​ชญา​สอน​วาด​รูป มน​ชญา​กำลัง​อารมณ์​ไม่​ดี บอก​ว่า​ตน​วาด​ไม่​เป็น ไป​ให้​คน​อื่น​สอน กุ๊ก​ไก่​กลับ​บอก​ว่า​วัน​ก่อน​ยัง​สอน​เธอ​อยู่​เลย และ​รบเร้า​ให้​สอน​อีก มน​ชญา​โมโห​ตวาด​ไล่ กุ๊ก​ไก่​ตกใจ​ว่ิง​ร้องไห้​ออก​ไป

ยุวดี​กลับ​มา​พอดี กุ๊ก​ไก่​ร้องไห้​วิ่ง​เข้าหา ฟ้อง​ว่ามนชญา​ดุ ยุวดี​แปลก​ใจ​เพราะ​ไม่​เคย​เห็น​เพื่อน​ดุ​ใคร​มา​ก่อน จึง​ถาม​ว่า​กุ๊ก​ไก่​ดื้อ​หรือ​เปล่า  กุ๊ก​ไก่​สะอื้น​บอก​ว่า​ไม่ได้​ดื้อ แค่​ขอให้สอน ​วาด​รูป​เหมือน​เคย แต่​มน​ชญา​บอก​ว่า​วาด​ไม่​เป็น​และ​ไล่​ออก​มา ยุวดี​อึ้ง​ไป เธอ​เดินเข้า​ไป​ใน​บ้าน​เงียบๆ เห็น​มน​ชญา​กำลัง​แต่ง​เติม​หน้า​ท่าทาง​มี​จริต ไม่​เหมือน​มน​ชญา​คน​เดิม จึง​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​นพดล และ​ทบทวน​เรื่อง​ต่างๆที่​เพิ่ง​ผ่าน​มา

“ฉัน​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​ใคร​กัน​แน่​คือ​มน​ชญา​เพื่อน​ของ​ฉัน” ยุวดี​ตัดสินใจ​เข้าไป​หยั่ง​เชิง “อ้าว...มน ฉัน​ไม่​รู้​นะ​เนี่ย​ว่า

เธอ​จะ​มา ไม่​อย่าง​งั้น​ฉัน​รีบ​กลับ​บ้าน​นาน​แล้ว​แหละ”

มน​ชญา​ตอบ​เรื่อยเปื่อย​ว่า​ตน​เพิ่ง​มา​เหมือน​กัน ยุวดี​จึง​ชวน​คุย “มน...เธอ​จำ​รุ่น​พี่​ที่​ฉัน​แอบ​ชอบ​ตอน ม.​ปลาย​ได้​ไหม ที่​ฉัน​เคย​เอา​ดอกไม้​ไป​ใส่​ไว้​ใน​ลิ้นชัก​ใต้​โต๊ะเขา​ตอน​วัน​วาเลนไทน์​น่ะ...พี่​เจตน์​นั่นแหละ​จ้ะ กำลัง​จะ​แต่งงาน​แล้ว​นะ”

“เหรอ ก็ดี​สิ” มน​ชญา​ทำ​เป็น​ยิ้ม​กลบเกลื่อน เพราะ​ที่จริง​ไม่​รู้จัก

ยุวดี​แกล้ง​ชวนไป​งาน​แต่งงาน​ด้วย​กัน และ​เอ่ย​ชื่อ​เพื่อน​สาม​สี่​คน​ว่า​ไป​กัน​หมด มน​ชญา​รับปาก​ให้​นัด​มา ถ้า​ว่าง​จะ​ไป ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา มน​ชญา​จึง​ลุก​ไป​หา ยุวดี​ขมวด​คิ้ว​สงสัย เพราะ​เพื่อน​ทุก​คน​ที่​ตน​เอ่ย​ชื่อ​มา​ไม่​มี​ใน​รุ่น​เลย จึง​ชัก​จะ​เชื่อ “นี่​มน​กับ​พี่​อิน​สลับ​ร่าง​กัน​จริงๆเหรอ​เนี่ย”

ตัดสินใจ​โทร.​กลับ​ไป​หา​นพดล...วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​พา​ยุวดี​ไป​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ อิน​ตรา​ดีใจ​ที่​ยุวดี​เชื่อ​แล้ว​ว่า​ตน​คือ​มน​ชญา

“ฉัน​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​เลย​ว่ามัน​จะ​เกิด​เรื่อง​แบบ​นี้​ขึ้น​จริงๆ มน...ฉัน​ต้อง​ขอโทษ​ด้วย​นะ ที่​เคย​พูด​ไม่​ดี​กับ​เธอ”

อิน​ตรา​โผ​กอด​เพื่อน​รัก ยุวดี​ตัว​แข็ง​ทื่อ ยอม​รับ​ว่า​ยัง​ทำใจ​ให้​รู้สึก​ว่า​มน​ชญา​กอด​ไม่ได้ ​เพราะ​เห็นๆอยู่​ว่า​เป็น​อิน​ตรา ทั้ง​นพดล​และ​อิน​ตรา​ขำที่​ยุวดี​พูด​ตรง

“แล้ว​นี่​เธอ​จะ​ทน​อยู่​ใน​ร่าง​พี่​อิน​ให้​คน​อื่นๆเกลียด​เธอ​ไป​เรื่อยๆอย่าง​งั้น​น่ะ​เห​รอ”

“ก็​ฉัน​ไม่​มี​ทาง​เลือก​นี่ แล้ว​ฉัน​ก็​ขอร้อง​นะ​ยุ เธอ​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​ให้​ใคร​รู้​เด็ดขาด”

“แม้​กระทั่ง​พี่​ภู​งั้น​เหรอ”

“จ้ะ เพราะ​พี่​ภูเขา​เกลียด​พี่​อิน​มาก เขา​คง​จะ​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​นี้​ง่ายๆ แล้ว​ถ้า​เกิด​ว่า​พี่​อิน​รู้​เข้าว่า​เธอ​กับ​นพ​รู้​เรื่อง​แล้ว เขา​อาจจะ​ทำร้าย​คุณ​พ่อ​อีก”

ยุวดี​เคือง​ความ​ร้ายกาจ​ของ​อิน​ตรา​มาก นพดล​บอก​เหตุผล​ที่​ให้​ยุวดี​มา เพราะ​อยาก​ให้​ช่วย​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ภูมินทร์​แต่งงาน​กับ​ร่าง​มน​ชญา ระหว่าง​นี้​ก็​จะ​ช่วย​กัน​หา​วิธี​ให้​กลับคืน​ร่าง​เดิม​กัน ​ยุวดี​คิด​ได้ พา​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ไป​หา​นัก​สะกด​จิต พอ​เล่า​เรื่อง​ให้​เขา​ฟัง นัก​สะกด​จิต​ก็​มอง​ยุวดี​เคืองๆ แล้ว​บอก​ว่า​เขา​เป็น​นัก​สะกด​จิต​ไม่​ใช่​หมอผี แล้ว​เชิญ​ทุก​คน​ออก​ไป...

อิน​ตรา​เหนื่อย​ใจ

“ฉัน​บอก​แล้ว​ว่า​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​เรื่อง​แบบ​นี้​ง่ายๆหรอก”

ยุวดี​เสนอ​ใหม่ ให้​ใช้​วิธี​ไสยศาสตร์​ไป​เลย แต่​พอ​พา​ไป​หา​หมอผี เห็น​หมอผี​เอา​ฝ่า​มือ​กระแทก​หลัง​อิน​ตรา​จน​หน้าคว่ำ และ​กำลัง​จะ​ใช้​หวาย​เฆี่ยน​ไล่​วิญญาณ ยุวดี​กับ​นพดล​ก็​รีบ​เข้าไป​ห้าม​แล้ว​พา​ตัว​อิน​ตรา​กลับ​ออก​มา​ทันที นพดล​ไม่​เชื่อ​ยุวดี​อีก​แล้ว ขอ​ให้​ค่อยๆคิด​วิธี​ใหม่​ดี​กว่า
“ใช่​จ้ะ อีกอย่าง​แม่​ชี​จัน​ก็​บอก​ว่าฉัน​จะ​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ไม่ได้​จนกว่า​ฉัน​จะ​ชดใช้​ตาม​คำ​ที่​พี่​อิน​อาฆาต​ฉัน​เอา​ไว้​เมื่อ​ชาติ​ที่​แล้ว​หมด ฉัน​ก็​เลย​คิด​ว่า...คง​ไม่​มี​ทาง​ไหน​หรอก​ที่​จะ​ทำให้​ฉัน​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ได้” อิน​ตรา​เศร้า​ลง

ยุวดี​กุม​มือ​เพื่อน​ปลอบ​ว่า​ต้อง​มี​ทาง อย่า​เพิ่งหมดหวัง

ooooooo

กลุ้มใจ​เรื่อง​เพื่อน พอก​ลับ​บ้าน​ยุวดี​ยัง​มา​ได้ยิน​ภูมินทร์​คุย​โทรศัพท์​กับ​มน​ชญา​สีหน้า​เครียด เพราะ​มน​ชญา​เร่งเร้า​ให้​คุย​กับ​ผู้ใหญ่​เรื่อง​แต่งงาน ยุวดี​จึง​เข้าไป​หา​ภูมินทร์

“ถ้า​พี่​ภู​ยัง​ไม่​อยาก​แต่งงาน​ตอน​นี้ พี่​ภู​ก็​น่า​จะ​บอก​ยัย​พี่​อิน เอ่อ...มน​ไป​ตรงๆนะ​คะ”

“ก็​มน​เขา​อยาก​มั่นใจ​ว่า​พี่​รัก​เขา​คน​เดียว”

“แปลก​นะ​คะ เมื่อ​ก่อน​มน​ไม่​เคย​เรียก​ร้อง​อะไร​อย่าง​นี้​เลย มน​ทำ​เหมือนกับ​ว่า ไม่​ใช่​มน​คน​เดิม” ยุวดี​พูดเป็นนัยๆให้​คิด ทำเอา​ภูมินทร์​ต้อง​ถาม​ว่า​ทำไม​คิด​แบบ​นี้ ยุวดี​รีบ​บอก “ก็​มัน​จริง​นี่​คะ ตั้งแต่​เกิด​อุบัติเหตุ​มน​เปลี่ยน​ไป​จริงๆ หรือ​พี่​ภู​จะ​บอก​ว่า​ยั​ยม​น​ไม่​เปลี่ยน​ไป​คะ”

พอ​เห็น​ภูมินทร์​เงียบ ยุวดี​จึง​เกาะ​แขน​อ้อนวอน​ให้​เขา​อย่า​เพิ่ง​แต่งงาน​ตอน​นี้ รอ​ให้​ไกร​สร​หาย​ป่วย​ก่อน อย่างไร​เสีย​ก็​คบ​กัน​มา​นาน รอ​อีก​หน่อย​จะ​เป็น​อะไร​ไป ท่าทาง​ภูมินทร์​ครุ่นคิด​ตาม...

แต่​มน​ชญา​กลับ​ได้ใจ​จะไป​เยาะเย้ย​อิน​ตรา​ที่​บ้าน​เช่า​ว่า​ตน​กำลัง​จะ​แต่งงาน​กับ​ภูมินทร์​ มา​ถึง​พบ​ว่า​บ้าน​ว่าง​เปล่า


ชาว​บ้าน​แถว​นั้น​บอก​ว่า​อิน​ตรา​ย้าย​ออก​ไป​แล้ว มี​ผู้ชาย​หน้าตา​ดี​มา​รับ​ มน​ชญา​เอะใจ​สงสัย...กลับ​มา​บ้าน​จึง​เลียบเคียง​ถาม​นพดล​ว่า​อิน​ตรา​ย้าย​ไป​อยู่​ที่ไหน ​ตน​เป็น​ห่วง​ นพดล​ตอบ​ว่า​ไม่​รู้​เพราะ​เขา​ไม่​เคย​ไป​หา​อิน​ตรา​เลย มน​ชญา​มอง​นพดล​อย่าง​จับผิด...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ขณะ​ที่​นพดล​ขับ​รถ​จะไป​หา​อิน​ตรา​ที่​คอนโดฯ มน​ชญา​สะกด​รอย​ตาม ใกล้​จะ​ถึง​นพดล​มอง​เห็น​ทาง​กระจก​หลัง ตกใจ​รีบ​ขับ​รถ​หนี​เข้า​ซอย​เล็ก​ซอย​น้อย​จน​หนี​พ้น​มา​ได้...

มน​ชญา​เจ็บใจ เบน​รถ​ไป​บริษัท​ของ​ภูมินทร์ เดิน​หงุดหงิด​เข้า​มา เห็น​กิ่ง​กาญจน์กำลังนั่ง​แต่งหน้า​ทา​ปาก​อยู่​ก็​ยิ่ง​หมั่นไส้  เดิน​เข้าไป​ใกล้ กิ่ง​กาญจ​น์​ตกใจ​ลุก​ขึ้น​เตรียมพร้อม​รับมือ

มนชญา​หัวเราะ “กลัว​ฉัน​เอา​คืน​เรื่อง​เมื่อ​วาน​สิ​นะ อย่า​ห่วง​ไป​เลย​ฉัน​ไม่​ทำ​อะไร​เธอ​หรอก ฉัน​ต้อง​ขอบใจ​เธอ​ด้วย​ซ้ำ​ที่​แผน​ชั่วๆของ​เธอ มัน​ทำให้​ฉัน​กับ​พี่​ภู​ได้​แต่งงาน​กัน​ใน​เร็วๆนี้” พอ​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​อึ้ง มน​ชญา​ก็​เยาะเย้ย “ยัง​ไง​ก็​อย่า​ลืม​เตรียม​ตัด​ชุด​ล่วงหน้า​นะ แล้ว​ไอ้​ประเภท​จะ​ใส่​ชุด​ดำ​ไป​งาน​ฉัน​ล่ะ​ก็อย่า​ทำ​เชียว​นะ น้ำ​เน่า อย่าง​นั้นมัน​มี​อยู่​แต่​ใน​ละคร”

มน​ชญา​เดิน​กระแทก​ไหล่กิ่ง​กาญจน์​ไป​เข้า​ห้อง​ภูมินทร์ ปล่อย​ให้​กิ่ง​กาญจน์​ยืน​เจ็บใจ​ว่า​เป็น​แบบ​นี้​ไป​ได้​อย่างไร... มน​ชญา​เข้า​มา​สวมกอด​ภูมินทร์​ถาม​ว่า​คุย​เรื่อง​แต่งงาน​กับ​พ่อ​แม่​แล้ว​ใช่​ไหม ภูมินทร์​หัน​มา​หน้า​หม่นๆ พยายาม​พูด​กับ​เธอ​ดีๆ ขอ​เลื่อน​ไป​ก่อน มน​ชญา​โวย​ทันที

“พี่​ภู​จะ​ไม่​แต่งงาน​กับ​มน”

“ไม่​ใช่​จะ​ไม่​แต่ง​จ้ะ แต่​พี่​ว่า​เราน่า​จะ​รอ​อีก​สัก​พัก​ก่อน​ดี​กว่า เพราะ​คุณ​อา​ไกร​สร​ยัง​ไม่​หาย​เลย​นะ​จ๊ะ มน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​อา​อวย​พร​ชีวิต​คู่​ให้​เรา​สอง​คน​เหรอ​จ๊ะ”

“พี่​ภู​ไม่​ต้อง​เอา​คุณ​พ่อ​มา​อ้าง​หรอก​ค่ะ ที่​พี่​ภู​ไม่​อยาก​แต่งงาน​ก็​เพราะว่า​พี่​ภู​ไม่ได้​รัก​มน​มากก​ว่า”

“มน...ทำไม​มน​ไม่​ฟัง​เหตุผล​ของ​พี่​บ้าง”

“ก็​เพราะว่า​มน​ฟัง​น่ะ​สิ​คะ มน​ถึง​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​พี่​ภู​คิด​ยัง​ไง​กับ​มน ถ้า​พี่​ภู​ไม่​รัก​มน เรา​ก็​จบ​กัน​แค่​นี้​เถอะ​ค่ะ” มน​ชญา​ร้องไห้​วิ่ง​ออก​ไป

ภูมินทร์​ทรุด​นั่ง​อย่าง​อ่อนใจ...มน​ชญา​วิ่ง​มา​ถึง​รถ อารมณ์​เสีย​เมื่อ​เห็น​ภูมินทร์​ไม่​ตาม​มา กลับ​มา​บ้าน​เห็น​มะปราง​ป้อน​ข้าว​ไกร​สร​เสร็จกำลัง​ยก​ถาด​ไป​เก็บ ไกร​สร​นั่ง​มอง​วิว​ตามลำพัง​จึง​เข้าไป​ระบาย​อารมณ์​ใส่

“เป็น​ไง​คะ​คุณ​พ่อ สะใจ​คุณ​พ่อ​รึ​ยัง​คะ แทน​ที่​อิน​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ภู​ก็​ไม่ได้​แต่งเพราะ​คุณ​พ่อ​ยัง​เป็น​ง่อย​อยู่​อย่าง​นี้ คุณ​พ่อ​หาย​สัก​ที​ได้​ไหม​คะ หรือ​ไม่​ก็​ตายๆไป​ซะ​เลย​ไป จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อยู่​เป็น​มาร​ชีวิต​ของ​อิน​อีก”

ไกร​สร​ได้​แต่​มอง​ลูก​สาว​อย่าง​ไม่​เข้าใจ นพดล​ขับ​รถ​เข้า​มา​เห็น​มน​ชญา​ยืน​คุย​กับ​ไกร​สร​ท่าทาง​ไม่​น่า​ไว้ใจ มนชญา​ สะบัด​หน้า​เดิน​ไป ไกร​สร​เกิด​อาการ​กระตุกๆ มะปราง​เดิน​กลับ​มา​เห็น​ตกใจ​ร้อง​ลั่น นพดล​รีบ​วิ่ง​ลง​จาก​รถ​มา​ประคอง​ไกรสร ซึ่ง​สายตา​ยัง​มอง​ตาม​หลัง​มน​ชญา​อยู่...นพดล​ไม่​พอใจ ตามไป ​เคาะ​ประตู​ห้อง​มน​ชญา​เพื่อ​จะ​ถาม​ว่า​พูด​อะไร​กับ​ไกร​สร ท่านถึง​ มี​อาการ​ทรุด​ลง มน​ชญา​ทำ​หน้า​ใส​บอก​ว่า​ตน​แค่​ทักทาย​เฉยๆ แต่​นพดล​ไม่​เชื่อ มน​ชญา​รำคาญ

“เอ๊ะ นพ มน​บอก​ว่า​ทักทาย​เฉยๆ มัน​ก็​คือ​ทักทาย​เฉยๆสิ  แล้ว​ก็​บอก​คุณ​พ่อ​ด้วย​ก็​แล้วกัน​ว่า​วัน​นี้​มน​เหนื่อย คง​เข้าไป​หาไม่​ได้​แล้ว นพ​มี​ธุระ​จะ​พูด​กับ​มน​แค่​นี้​ใช่​มั้ย งั้น​มน​ขอตัว​ก่อน​นะ”

นพดล​ขยับ​ปาก​จะ​พูด มน​ชญา​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า ทำเอา​เขา​หงุดหงิด​กับ​พฤติกรรม​ของ​อิน​ตรา​ที่​อยู่​ใน​ร่าง​ขอ​งมน​ชญา

ooooooo

ด้าน​ภูมินทร์​ก็​ถอน​ใจ​กลัดกลุ้ม​เรื่อง​มน​ชญา ยุวดี​สงสาร​พี่​ชาย​เข้า​มา​ถาม​ว่า​กลุ้มใจ​ที่​มน​ชญา​โกรธ ​เรื่อง​แต่​งงานใช่​ไหม ภูมินทร์​ย้อน​ถาม​ว่า​มนชญา ​โทร.​ไป​เล่า​ให้​ฟัง​หรือ ยุวดี​ส่าย​หน้า​แล้ว​ถาม​ว่า​เขาไป​ ง้อมน​ชญา​บ้าง​หรือ​เปล่า

“ยัง​เลย พี่​ว่า​จะ​ปล่อย​ไป​สัก​พัก​ก่อน ให้​เวลา​กับ​มน​เขา​สัก​หน่อย เผื่อ​มน​ใจเย็น​ลง​แล้ว​คง​คิด​ได้​เอง เพราะ​ปกติ มน​ไม่​ใช่​คน​ไม่​มี​เหตุผล​สัก​หน่อย”

“แต่​กับ​มน​คน​นี้​ไม่​ใช่​แน่...” ยุวดี​บ่น​เบาๆก่อน​จะ​บอก​ภูมินทร์​ว่า​เธอ​ไป​ก่อน​นะ...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ยุวดี​ซื้อ​ของกิน​มา​มากมาย หอบหิ้ว​มายืน​ รอ​ลิฟต์​คอน​โดฯ พอ​ลิฟต์​เปิด ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ออก​มา​ชน​เธอ​อย่าง​จัง​แล้ว​วิ่ง​ไป​เลย ยุวดี​เซ​จะ​ล้ม นพดล​เข้า​มา​รับ​ไว้​พอดี ทั้ง​สอง​สบตา​กัน​ปิ๊งๆ พอ​ยุวดี​รู้สึก​ว่า​ตัว​เอง​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​นพดล​ก็​เขิน​รีบ​ผละ​ออก​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​คน​ที่​ชน

“ผู้ชาย​สมัย​นี้​นี่​มัน​แย่​ที่สุด​เลย ชน​คน​อื่น​จะ​ขอโทษ​สัก​คำ​ก็​ไม่​มี สะกด​เป็น​ไหม​คำ​ว่า​สุภาพบุรุษ​น่ะ”

“เอา​เถอะน่ะ​คุณ ​ไม่​เป็น​อะไร​ก็ดี​แล้ว​นี่ โวยวาย​ไป​ก็​อาย​คน​อื่น​เขา​เปล่าๆ แล้ว​นี่​มา​เยี่ยม​คุณ​มน​เหรอ”

“ใช่ แล้ว​นาย​ล่ะ มา​ทำ​อะไร ไหน​ว่า​จะ​ไม่​มาหา​มน​บ่อยๆ แล้ว​ไม่​ใช่​เหรอ”

นพดล​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​มา​บอก...พอ​อิน​ตรา​รู้​ว่า​มน​ชญา​พูด​อะไร​ให้​ไกร​สร​เกิด​อาการ​กระตุก​ก็​เป็น​ห่วง นพดล​บอก​ให้​สบายใจ​ว่า​ไม่​เป็น​อะไร​มาก ​แต่​เขา​ไม่ได้​ยิน​เรื่อง​ที่​พูด อิน​ตรา ​ตัดสินใจ​บอก​ยุวดี​กับ​นพดล​ว่า ใน​เมื่อ​ตน​ต้อง​อยู่​ใน​ร่าง​นี้​ตลอด​ไป จึง​อยาก​หา​งาน​ทำ​ ไม่​อย่าง​นั้น​คง​บ้า​ตาย​แน่ นพดล​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​ได้ เมื่อ​อิน​ตรา​เรียน​จบ​แค่ ม.​ปลาย อิน​ตรา​ถอน​ใจ​ยอม​รับ​สภาพ​ทำ​งานอะไร​ก็ได้ แต่​ยุวดี​คิด​ได้

“ฉัน​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ให้​เธอ​ไป​ทำ​งาน​อะไร​ดี​มน ​แต่...นายต้อง ​ไป​เอา​เอกสาร​การ​เรียน​ของ​ยัย​พี่​อิน​มา​ก่อน” ยุวดี​ชี้​ไป​ทาง​นพดล...

ขณะ​เดียวกัน มน​ชญา​กำลัง​อาละวาด​ปา​ข้าวของ​ในห้อง​ กระจัดกระจาย ร้องห่มร้องไห้​ กัลยาณี​ตกใจ​วิ่งเข้า​มา​ถาม​ว่าเกิด​ อะไร​ขึ้น มน​ชญา​สะอึกสะอื้น​อ้อน​กัลยาณี​ว่า ภูมินทร์​ใจร้าย​ทะเลาะ​กัน​แล้ว​ไม่​มา​ง้อ คง​อยาก​เลิก​กับ​ตน กัลยาณี​ปลอบ​ว่า​ไม่​น่า​เป็น ไปได้ เพราะ​ดู​ภูมินทร์​ออก​จะ​รัก​มาก แล้ว​แนะ​ให้​ไป​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน

“แต่​มน​ไม่​อยาก​เป็น​ฝ่าย​ไป​ง้อ​พี่​ภู​ก่อน​นี่​คะ”

“งั้น​ไม่​เป็นไร​จ้ะ เดี๋ยว​อา​จัดการ​ให้​เอง” ว่า​แล้ว​กัลยาณี​ก็​ไป​โทร.​หา​ภูมินทร์...

ไม่​นาน ภูมินทร์​ขับ​รถ​เข้า​มา​จอด กัลยาณี​ออก​ไป​ต้อนรับ​แล้ว​บอก​ให้​ไป​หา​มน​ชญา​ใน​สวน​ท่าทาง​เสียใจ​มาก พอ​ภูมินทร์​มา​หา มน​ชญา​ทำ​เป็น​แปลก​ใจ​ไม่​รู้​ว่า​เขา​จะ​มา แล้ว​ทำท่า​จะ​เดิน​หนี ภูมินทร์​ขวาง​หน้า​แล้ว​พยายาม​พูด​ให้​มน​ชญา​เข้าใจ​ว่า​เธอ​เปลี่ยน​ไป​ไม่​เหมือน​เมื่อ​ก่อน ​มน​ชญา​เกรง​เขา​จะ​จับ​ได้ จึง​ทำ​เป็น​ร้องไห้​อ้าง​ว่า​เพราะ​ตน​รัก​เขา​มาก​เกินไป

“โธ่​มน...พี่​ก็​รัก​มน​นะ​จ๊ะ แต่​พี่​อยาก​ให้​มน​มี​เหตุผล ที่​พี่​ไม่​แต่งงาน​ไม่​ใช่​พี่​ไม่​รัก แต่​พี่​คิด​ว่า​เวลา​ยัง​ไม่​เหมาะจริงๆ แต่​ถ้า​มน​จะ​ให้​พี่​ทำ​อย่าง​อื่น​เพื่อ​ให้​มน​ไว้ใจ​พี่ มน​บอก​มา​เลย พี่​ยินดี​ทำ”

มน​ชญา​ดีใจ โผ​กอด​แล้ว​อ้อน​ให้​เขา​พา​ไป​กิน​ข้า​วนอก​บ้าน...นพดล​กลับ​มา​พอ​รู้​ว่า​มน​ชญา​ไม่​อยู่ ก็​แอบ​เข้าไป​ค้น​เอกสาร​การ​ศึกษา​ใน​ห้อง​อิน​ตรา​จน​เจอ ไม่ทัน​ออก​จาก​ห้อง มน​ชญา​กลับ​มา​เสีย​ก่อน กำลัง​เดิน​ผ่าน​ห้อง นพดล​เผลอ​ทำ​ของ​หล่น มน​ชญา​ได้ยิน​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ดู เห็น​ห้อง​มืด​มิด จึง​คิดว่า ​ตน​หู​ฟาด กลับ​ออก​ไป นพดล​ถอน​ใจ​เพราะ​เขา​แอบ​อยู่หลัง​ ประ​ตู​นั่นเอง...

วัน​ต่อ​มา นพดล​รีบ​เอา​ใบ​การ​ศึกษา​และ​บัตร​ประชาชน​ของ​อิน​ตรา​มา​ให้ ยุวดี​มอง​เกรด​เฉลี่ย​แล้ว​บ่น “แหม...ครบสูตร​  จริงๆนิสัย​ไม่​ดีแล้ว​ยัง​หัวทื่อ​อีก ดู​สิ เกรด​เฉลี่ย​ไม่​ถึง​สอง​สัก​เทอม”

นพดล​ว่า จบ ม.6 มา​ได้​ก็ดีมาก​แล้ว ว่า​แล้ว​ก็​ถาม​ยุวดี​จะ​ให้​อิน​ตรา​ไป​ทำ​งาน​อะไร ยุวดี​ยิ้ม​ไม่​ตอบ...ยุวดี​พาอิน​ตรา​มา​สมัคร​เป็น​ครู​สอน​ภาษา​อังกฤษ​ที่​โรงเรียน​ของ​ลุง​เธอ ที่​กุ๊ก​ไก่​เรียน​อยู่​ พอ​ลุง​สัมภาษณ์​อิน​ตรา​เป็นภาษา​อังกฤษ​ก็​รับ​ทันที​โดย​ไม่​สน​ใจวุฒิ​การ​ศึกษา​เลย

“เห็น​มั้ย​ฉัน​บอก​แล้ว​ว่า​เธอ​ต้อง​ได้  เธอ​น่ะ​เก่ง​ภาษา​อังกฤษ​จะ​ตาย แค่​คุณ​ลุง​ฉัน​ฟัง​สำเนียง​เธอ​พูด​ก็​รีบ​รับแทบ​ไม่ทัน”

อิน​ตรา​ขอบใจ​ยุวดี​ที่​เป็น​ธุระ​ให้ พอดี​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​มา​หา ยุวดี​จึง​ให้​สวัสดี​อิน​ตรา​และ​บอก​ว่า​จะ​มา​เป็น​คุ​ณครู​คน​ใหม่ กุ๊กไก่​ไหว้​อย่าง​น่า​เอ็นดู ยุว​ดี​ชวน​ไป​ทาน​ไอศกรีม​เลี้ยง​ต้อนรับ จึงไป​ เลื่อน​รถ​มา​รับ อิน​ตรา​ย่อ​ตัว​คุย​กับ​กุ๊ก​ไก่ ถาม​ว่า​น้องลูกเจี๊ยบ​ สบาย​ดี​ไหม

“คุณ​ครู​รู้ได้​ยัง​ไง​คะ ว่า​กุ๊ก​ไก่​มี​น้อง​ชื่อ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ”

อิน​ตรา​นึก​ได้​ว่า​เผลอ​ไป รีบ​แก้ตัว​ว่า​มน​ชญา​เล่า​ให้​ฟัง กุ๊กไก่​ยิ้ม​ดีใจ​ผิด​กับ​อิน​ตรา​ที่​แวว​ตา​หม่น​ลง...สาม​คน​มา​นั่ง​ทาน​ไอศกรีม​ที่​ร้าน อิน​ตรา​หยอก​ล้อ​กุ๊ก​ไก่​ด้วย​ความ​รัก​และ​เอ็นดู...

พอ​มา​ถึง​บ้าน กุ๊ก​ไก่​เห็น​ภูมินทร์​นั่ง​อ่าน​หนังสือ​อยู่ ก็​วิ่ง​เข้า​มา​จะ​เล่า​ถึง​ครู​คน​ใหม่​ให้​ฟัง​ ยุวดี​ตาม​มา​รีบ​เอา​มือ​ปิดปาก​กุ๊ก​ไก่ แล้ว​บอก​ภูมินทร์​ว่า ตน​พา​หลาน​ไป​ทาน​ไอศกรีม​แล้ว​เดิน​เล่น​ที่​ห้าง​นิดหน่อย แล้ว​หัน​มา​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า​ควร​ขึ้น​ไป​อาบ​น้ำ ทำ​การบ้าน​ไวๆจะ​ได้​เข้า​นอน กุ๊ก​ไก่​รับคำ​แล้ว​เดิน​ไป ยุวดี​เดิน​ตาม​มา พอ​เข้า​ห้อง​ก็​กำชับ​ว่า

“กุ๊ก​ไก่​อย่า​บอก​อา​ภู​นะ​คะ​ว่า​คุณ​ครู​อิน​ตรา​สอน​อยู่​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่”

“ทำไม​เหรอ​คะ​คุณ​อา”

“ก็​เพราะว่า​อา​ภู​กับ​อา​มน​ไม่​ชอบ​คุณ​ครู​อิน​ตรา​น่ะ​สิ​คะ โดยเฉพาะ​อามน แล้ว​ถ้า​เกิด​อา​ภู​กับ​อา​มน​รู้​เข้า คุณ​ครู​อิน​อาจ​ถูก​อา​มน​สั่ง​ลุง​ปิ​ติ​ไล่​คุณ​ครู​ออก​เลย​ก็ได้”

กุ๊ก​ไก่​ตกใจ​รีบ​สัญญา​โดย​ดี...วัน​ต่อ​มา  ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​เดิน​ช็อปปิ้ง เขา​แปลก​ใจ​ที่​เธอ​ซื้อ​ของ​มากมาย ปกติ​ไม่​เคย​เห็น​เธอ​ชอบ​ช็อปปิ้ง มน​ชญา​อ้อน​ภูมินทร์​พา​เที่ยว​ต่อ เผอิญ​เห็น​วา​ยุ​เดิน​มา กลัว​เข้า​มา​ทัก จึง​รีบ​บอก​ภูมินทร์​ว่า​นึก​ได้ ตน​ต้อง​กลับ​ไป​ทาน​ข้าว​กับ​พ่อ​ที่​บ้าน ว่า​แล้ว​ก็​ถือ​ของ​เดิน​ลิ่ว​ไป​ที่​รถ ภูมินทร์​แปลก​ใจ​นิดฯ...วา​ยุ​เดิน​ตาม​มน​ชญา​มา​ที่​รถ ทักทาย​ ขอ​ไป​ส่ง​บ้าน มน​ชญา​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง เดี๋ยว​คู่หมั้น​ไม่​พอใจ วา​ยุ​มอง​ตาม​รถ​มน​ชญา​ที่​แล่น​ออก​ไป​อย่าง​หมาย​มาด​ว่า​สัก​วัน​เขา​จะ​ต้อง​เผด็จ​ศึก​ให้​ได้

ภูมินทร์​เห็น​ว่า​ตัว​เอง​อยู่​ใกล้​กับ​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ จึง​แวะ​ไป​รับ​หลาน พอ​กุ๊ก​ไก่​เห็น​ก็​ถาม​ถึง​ยุวดี ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​เขา​ผ่าน​มา​แถว​นี้​เลย​รับ​กุ๊ก​ไก่​เอง กุ๊ก​ไก่​ขอ​เอา​ผ้าเช็ดหน้า​ไป​คืน​คุณ​ครู​ก่อน​เพราะ​คุณ​ครู​ให้​ตน​เช็ดน้ำ​ตา​ตอน​หกล้ม​ร้องไห้ และ​กำชับ​ให้​ภูมินทร์​รอ​ตรง​นี้ ภูมินทร์​แปลก​ใจ​เดิน​ตาม​ไป กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​ห้อง​เรียน

“คุณ​ครู​อิ​นขา กุ๊ก​ไก่​เอา​ผ้าเช็ดหน้า​มา​คืน​ค่ะ”

“ขอบคุณ​มาก​ค่ะ แล้ว​นี่​คุณ​อายุ​ยัง​ไม่​มา​รับ​อีก​เหรอ​คะ”

“คุณ​อายุ​ไม่​มา​ค่ะ แต่​คุณ​อา...” กุ๊ก​ไก่​พูด​ไม่ทัน​จบ ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา

“อิน​ตรา...” ภูมินทร์​เรียก​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ

อิน​ตรา​ตกใจ​วิ่ง​หนี ภูมินทร์​ตาม​ไป​กระชาก​เธอ​ไว้ แล้ว​ตะคอก​ถาม​ว่า​คิด​มา​ก่อกวน​สร้าง​ความ​เดือดร้อน​อะไร​ที่​นี่​อีก อิน​ตรา​น้ำตา​คลอ พยายาม​ยื้อ​ตัว​เอง​ให้​หลุด​จาก​ภูมินทร์...
ตอนที่ 4


ทั้ง​เจ็บ​ทั้ง​น้อยใจ​จน​น้ำตา​ไหล​พราก อิน​ตรา​พยายาม​ดึง​มือ​ออก​จาก​ภูมินทร์​ขอร้อง “พี่​ภู​ปล่อย​มน​เถอะ​ค่ะ มน​เจ็บ”

“เรียก​ตัว​เอง​ว่า​มน​ทำไม เธอ​คิด​จะ​ทำ​อะไร​อยู่ หรือ​ว่าที่​ผ่าน​มา​ทุก​คน​ยัง​เดือดร้อน​เพราะ​เธอ​ไม่​มาก​พอ​ใช่​มั้ย” ภูมินทร์​เสียง​ดัง​ใส่
กุ๊ก​ไก่​ตาม​มา​เห็น​เหมือน​ภูมินทร์​ทำร้าย​อิน​ตรา​ก็​เข้าไป​เขย่า​แขน​ภูมินทร์​ให้​ปล่อย​อิน​ตรา

“เปล่า​จ้ะ อา​ไม่ได้​ทำ​อะไร อา​แค่​คุย​กับ​ครู​อิน​นิดหน่อย​เท่านั้น​เอง”

“ไม่​จริง กุ๊ก​ไก่​ไม่​เชื่อ ถ้า​อา​ภู​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ครู​อิน แล้ว​ครู​อิน​ร้องไห้​ทำไม อา​ภู​ใจร้าย อา​ภู​จะ​ไล่​ครู​อิ​นอ​อก​อย่าง​ที่​อายุ​บอก​ใช่​ไหม​คะ”

ภูมินทร์​ชะงัก​มอง​กุ๊ก​ไก่​กับ​อิน​ตรา​อย่าง​สงสัย...พอ​เจอ​ยุวดี​ที่​บ้าน​ก็​เค้น​ถาม​ว่า​ทำไม​พา​อิน​ตรา​ไป​เป็น​ครู​ที่​โรงเรียน ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​ว่า​อิน​ตรา​ใจร้าย​แค่​ไหน ยุวดี​ตอบ​ว่า​ไม่​ลืม แต่​ตน​คิด​ว่า​คน​เรา​ควร​ให้อภัย ตอน​นี้​อิน​ตรา​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดีแล้ว

“สำหรับ​พี่ พี่​ให้อภัย​คน​ที่​คิด​ไม่​ดี​กับ​ผู้หญิง​ที่​พี่​รัก​ไม่ได้​หรอก”

“ค่ะ ยุ​เข้าใจ แต่​พี่ภู​อย่า​ไป​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​มน​ชญา​นะ ยุ​ไม่​อยาก​ขัดใจ​กับ​เพื่อน”

“แล้ว​ยุ​แน่ใจ​เหรอ​ว่า​อินตราจะ​ไม่​สร้าง​ปัญหา​ให้​เสียชื่อ​ที่​ยุ​อุตส่าห์​ฝาก​เข้า​ทำ​งาน​ให้”

“ไม่​หรอก​ค่ะ เห็น​กุ๊ก​ไก่​บอก​ว่า​พี่​อิน​น่า​รัก​มากๆเลย​มี​แต่​เด็กๆรัก...ใช่​มั้ย​จ๊ะ​กุ๊ก​ไก่”

“ใช่​ค่ะ​อา​ภู กุ๊ก​ไก่​รัก​ครู​อิน อยาก​ให้​ครู​อิน​สอน​กุ๊ก​ไก่​ตลอด​ไป อา​ภู​อย่า​บอก​อา​มน​เลย​นะ​คะ กุ๊ก​ไก่​ขอร้อง ​นะ​คะๆ”

ภูมินทร์​จำ​ต้อง​รับปาก​หลาน​สาว ไม่​อยาก​ทำร้าย​จิตใจ ยุวดี​กับ​กุ๊ก​ไก่​แอบ​ตี​มือ​ยินดี​กัน...ยุวดี​ออก​ไป​หา​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ที่​คอน​โดฯ เล่า​เรื่อง​ภูมินทร์​ยอม​ลูก​ตื๊อ​ของ​กุ๊ก​ไก่ สัญญา​ไม่​บอก​มน​ชญา​เรื่อง​ที่​อิน​ตรา​ไป​เป็น​ครู​ที่​โรงเรียน

“เธอ​แน่ใจ​เหรอ​ยุ ปกติ​พี่​ภู​ไม่​เคย​มี​เรื่อง​อะไร​ปิดบัง​ฉัน​เลย​นะ”

“นั่น​สิ แล้ว​ยิ่ง​เป็น​เรื่อง​ของ​คน​ที่​เคย​คิด​ฆ่า​คุณ​มน​ด้วย คุณ​ภู​อาจจะ​บอก​ให้​ป้องกัน​ตัว​ก็ได้​นะ​ครับ” นพดล​เห็น​ด้วย

แต่​ยุวดี​มั่นใจ​ว่า ภูมินทร์​ไม่​พูด​เพราะ​เป็น​คน​พูด​คำ​ไหน​คำ​นั้น...ใน​ขณะ​ที่​ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​ออก​มา​ทาน​ข้าว​นอก​บ้าน แม้​เขา​จะ​เอาใจ​ตัก​อาหาร​ให้​เธอ แต่​มน​ชญา​ก็​รู้สึก​ได้​ว่า​ภูมินทร์​มี​เรื่อง​อะไร​ใน​ใจ ภูมินทร์​อ้าง​ว่า​เครียด​เรื่อง​งาน​ไม่​มี​อะไร​มาก แล้ว​ลอง​ตะล่อม​ถาม

“เออ มน​จ๊ะ แล้วตอน​นี้​อิน​ตรา​กลับ​มา​วุ่นวาย​อะไร​ที่​บ้าน​บ้าง​หรือ​เปล่า”

“ไม่​ค่ะ ถึง​พี่​อิน​จะ​หายหน้า​ไป แต่​มน​ก็​ยัง​ไม่​วางใจ​หรอก​นะ​คะ​​​ เพราะ​มน​เชื่อ​ว่า พีิ่อิน​ยัง​โกรธ​ยัง​เกลียด​มน​ไม่​เลิก เฮ้อ...เมื่อ​ไหร่​พี่​อิน​จะ​เปลี่ยน​นิสัย​สัก​ที​ก็​ไม่​รู้”

ภูมินทร์​จึง​เตือน​ให้​ระวัง​ตัว​เอา​ไว้​บ้าง เพราะ​อิน​ตรา​เหมือน​บัว​ใต้​โคลน​ตม ไม่​มี​วัน​จะ​ผุด ​อาจ​ทำ​อะไร​ที่​คาด​ไม่​ถึง​ได้ มน​ชญา​หน้า​เจื่อน​ที่​โดน​ด่า แต่​ต้อง​ฝืน​ยิ้ม พอ​ภูมินทร์​มา​ส่ง​บ้านยัง​เตือน​ซ้ำ​อีก​ว่า ถ้า​อิน​ตรา​มาส​ร้าง​ความ​เดือด​ร้อน

ให้​บอก​เขา​ทันที มน​ชญา​รับปาก...ภูมินทร์​กลับ​ไป มน​ชญา​สีหน้า​เปลี่ยน​เป็น​แค้น​ทันที

“เกลียด​ฉัน​มาก​ใช่​ไหม ยิ่ง​คุณ​เกลียด​ฉัน​มาก​เท่า​ไหร่ นั​งม​น​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​เกลียด​จาก​คุณ​ไป​มาก​เท่านั้น” มน​ชญา​โยน​ความ​แค้น​ให้​อิน​ตรา

เดิน​เข้า​บ้าน​มา​เจอ​ป้า​นวล ​มน​ชญา​แกล้ง​ถาม​ถึง​อิน​ตรา เห็น​ว่า​ย้าย​จาก​บ้าน​เช่า​ไป​แล้ว ป้า​นวล​ไม่​รู้​จริงๆ มน​ชญา​จึง​ฝาก​ว่า ถ้า​เจอ​บอก​ให้​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน ป้า​นวล​ดีใจ​ถาม​จริง​หรือ

“จริง​สิ​คะ ​เอา​เป็น​ว่าถ้า​ป้า​นวล​รู้​ว่า​พี่​อิ​นอ​ยู่​ที่ไหน ป้า​นวล​บอก​มน​ด้วย​นะ​คะ มน​ขอ​เป็น​คน​ไป​รับ​พี่​อิน​เอง”

“ได้​เลย​ค่ะ​ คุณ​มน ป้า​ต้อง​ขอบคุณ​แทน​อิน​ด้วย​นะ​คะ งั้น​ป้า​ขอตัว​ก่อน​นะ​คะ”

มน​ชญา​เปลี่ยน​เป็นหงุดหงิด​ทันที​ที่​ป้า​นวล​ไม่​รู้ เงย​หน้า​ไป​มอง​ข้าง​บน ​“ฉัน​รู้​แล้ว​​ จะ​ทำให้​แก​ปรากฏ​ตัว​ได้​ยัง​ไง”

มน​ชญา​มา​ที่​ห้อง​ไกร​สร เห็น​มะปราง​กำลัง​อ่าน​หนังสือ​ให้​ฟัง​ก็​ไล่​มะปราง​ไป​อุ่น​นม​ร้อนๆมา พอ​มะปราง​ออก​ไป มน​ชญา​ก็​ขยับ​มา​ที่​เตียง ไกร​สร​มอง​ลูก​สาว​พยายาม​จะ​เปล่ง​เสียง​พูด มน​ชญา​ดัน​ตัว​ไกร​สร​ไป​ชิด​ขอบ​เตียง เขา​มอง​พื้น​ห้อง​อย่าง​หวาด​กลัว

“ถือ​ซะ​ว่า​เรา​ช่วย​กัน​ตาม​หา​ลูก​สาว​สุด​ที่รัก​ของ​คุณ​พ่อ​ก็​แล้วกัน​นะ​คะ” มน​ชญา​ออกแรง​จะ​ผลัก​ไกร​สร​ให้​หล่น​จาก​เตียง ทันใด นพดล​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ถาม​ว่า​เธอ​ทำ​อะไร

มน​ชญา​สะดุ้ง​รีบ​ดึง​ร่าง​ไกร​สร​ไว้ แล้ว​หัน​ไป​บอก​นพดล​ว่า​พ่อ​จะ​ตก​เตียง ก็​เลย​ขยับ​ให้​นอน​ดีๆ มะปราง​ถือ​แก้ว​นม​เข้า​มา มนชญา​ทำ​ทีเอ็ด​มะปราง​ว่า​วัน​หลัง​ให้​ดูแล​ดีๆ มะปราง​งง​เพราะ​ก่อน​จะ​ออก​ไป ก็​เห็น​ไกร​สร​นอน​ดีๆอยู่ นพดล​ไม่​ว่า​อะไร มอง​มน​ชญา​อย่าง​ไม่​ไว้ใจ
คืน​นั้น ภูมินทร์​ครุ่นคิด​เรื่อง​อิน​ตรา แล้ว​เผลอ​นึกถึง​ตอน​ที่​อิน​ตรา​ร้องไห้ สายตา​เธอ​ไม่​เหมือน​คนเลวร้าย​อย่าง​แต่​ก่อน

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​โทร.​เล่า​เรื่อง​ที่​มน​ชญา​จะ​ทำ​กับ​ไกร​สร​ให้​อิน​ตรา​ฟัง อิน​ตรา​ไม่สบาย​ใจ​อยาก​ไป​เยี่ยม​พ่อ​มากๆ ขอร้อง​นพดล​ให้​ช่วย ตน​จะ​ลา​งาน​ไป​ตอน​บ่าย นพดล​กังวล​ว่า​มน​ชญา​ออก​มา​ทำ​งาน​หรือ​เปล่า จึง​รีบ​ไป​ดู​ที่​ห้อง​ทำ​งาน  พบ​เธอ​กำลัง​นั่ง​เซ็น​เอกสาร​อยู่  พอ​มน​ชญา​ถาม​ว่า​มี​อะไร เขา​อ้าง​ว่า​จะ​มา​เตือน​อีก​สิบ​นาที​เข้า​ประชุม

“นพ​เข้า​ประชุม​แทน​มน​ไป​เลย​ก็​แล้วกัน มน​จะ​ออก​ไป​หา​พี่​ภู”

“แต่​ครั้ง​ที่​แล้ว​คุณ​มน​ก็​ไม่ได้​เข้า​ประชุม ครั้ง​นี้​ถ้า​คุณ​มน​ไม่​เข้า​อีก พนักงาน​คน​อื่นๆจะ​มอง​ไม่​ดีแล้ว​ก็​จะ​ไม่​ให้​ความ​เคารพ​ใน​ตัว​คุณ​มน​นะ​ครับ”

“มน​เป็น​เจ้าของ​บริษัท​นะ ​ใคร​จะ​กล้า​ไม่​เคารพ​มน​ก็​ให้​มัน​รู​้ไป” มน​ชญา​ปิด​แฟ้ม​ลุก​ไป...

คิด​อยาก​จะ​จับผิด...มน​ชญา​มา​หา​ภูมินทร์​โดย​ไม่ได้​นัด เปิด​ประตู​เข้าไป​เห็น​กิ่ง​กาญจน์จงใจ​ก้ม​ให้​เห็น​ร่อง​อก ชี้​ให้​ภูมินทร์​เซ็น​เอกสาร สอง​คน​สะดุ้ง กิ่ง​กาญจน์​หน้า​เจื่อน ภูมินทร์​ทัก

“อ้าว ​มน...จะ​มา​ไม่​เห็น​โทร.​มา​บอก​พี่​ก่อน​ล่ะ​จ๊ะ”

“มน​อยาก​จะมา​จับ​แมว​ขโมย​น่ะ​ค่ะ” มน​ชญา​ปรายตา ​มอง​กิ่ง​กาญจน์ พอ​เห็น​ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​ไม่​เข้าใจ เธอ​จึง​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​ยิ้ม​ชวน​ไป​ทาน​ข้าว​กลางวัน

กิ่ง​กาญจน์​รีบ​บอก​ว่า เที่ยง​ครึ่ง​จะ​มี​ประชุมสาม​สาย​กับ​ลูกค้า​ฝรั่งเศส​และ​ญี่ปุ่น ภูมินทร์​นึก​ได้​จึง​เกรง​จะ​กลับ​มา​ไม่ทัน มน​ชญา​ไม่​ยอม​แพ้ ตา​เขียว​ใส่​กิ่ง​กาญจน์ ก่อน​จะ​บอก​ว่า ตน​จะ​โทร.​สั่ง​อาหาร​มา​แทน แล้ว​ไม่​วาย​แขวะ​กิ่ง​กาญจน์ ว่า​จะ​สั่ง​ต้มยำ​ปลา​แรด​มา​ให้ เห็น​ว่า​ชอบ กิ่ง​กาญจน์​มอง​โต้ตอบ​ด้วย​ความ​เจ็บใจ มน​ชญา​เดิน​ออก​มา​จาก​ห้อง เห็น​กระเป๋า​ถือ​กิ่ง​กาญจน์​วาง​อยู่​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน จึง​แกล้ง​เท​น้ำ​จาก​แก้ว​ที่​วาง​อยู่​ลง​ไป​ใน​กระเป๋า แล้ว​ยิ้ม​สะใจ​ก่อน​จะ​เดิน​ไป...

ผ่าน​มา​มุม​หนึ่ง​ของ​บริษัท เห็น​ยุวดี​ยืน​คุย​โทรศัพท์​อยู่ มน​ชญาไม่​ตั้งใจ​จะ​แอบ​ฟัง เผอิญ​ได้ยิน​ยุวดีเ​รี​ยก​ชื่อ​มน ก็​สะดุดหู​สงสัย พอดี​
พนักงาน​ถือ​แฟ้ม​เอกสาร​มา​ให้​เซ็น ยุวดี​จึง​กด​วาง​สาย แล้ว​วางมือถือ​ลง​บน​โต๊ะ​ไม่​ห่าง​ หัน​ไป​เซ็น​งาน มน​ชญา​ถือโอกาส​แอบ​หยิบ​มือ​ถือ​ยุวดี​มา​กด​ดู​ชื่อ​เบอร์​ที่​โทร.​ล่า​สุด เห็น​ชื่อ...นภ​มน...ก็​ถอน​ใจ ยุวดี​หัน​มา​เห็น มน​ชญา​รีบ​บอก​ว่า​เห็น​มือ​ถือ​จะ​ตก​จึง​จับ​ไว้​ให้​แล้ว​ส่ง​คืน ยุวดี​สงสัย​นิดหน่อย ทักทาย​มน​ชญา​พอ​เป็น​พิธี​แล้ว​ขอตัว​ไป​ทำ​งาน

“บุญ​นะ​เนี่ย​ที่​เรา​เมม​เบอร์​ยั​ยม​น​ใน​ชื่อ​อื่น...” ยุวดี​เดินพึมพำ​โล่ง​อก​กับ​ตัว​เอง

มน​ชญา​ไม่​ติดใจ โทร.​สั่ง​อาหาร​แล้ว​กลับ​ไป​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ภูมินทร์ เห็น​กิ่ง​กาญจน์​กำลัง​รื้อ​ของ​ออก​จาก​กระเป๋า​ถือ​อย่าง​ห​งุด​ห​งิด ก็​ยิ้มเยาะ กิ่ง​กาญจน์​เงย​หน้า​มา​เห็น รู้ทัน​ที​ว่า​เป็น​ฝีมือ​เธอ

“อย่า​มา​กล่าวหา​กัน​สิ​คะ​คุณ​กิ่ง​กาญจน์ ​ใคร​เขา​อยาก​จะ​ไป​ยุ่ง​กับ​กระเป๋า​ใบ​ละ​ร้อย​เก้าๆของ​คุณ​ล่ะ​คะ เออ​นี่...เดี๋ยว​จะช่วย​บอก​ให้​พี่​ภู​ขึ้น​เงินเดือน​ให้​ก็​แล้วกัน​นะ เธอ​จะ​ได้​ไป​ซื้อ​ของ​จริง​มา​ใช้ เป็น​ถึง​เลขาฯ​พี่​ภู ใช้​แต่​ของ​ก๊อบ อาย​เขา​ตาย​เลย” มน​ชญา​หัวเราะ​ก่อน​จะ​เดิน​เข้า​ห้อง

ooooooo

ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​พ่อ อิน​ตรา​​นั่ง​รอ​อยู่​หน้าบ้าน ​เป็น​ชั่วโมงๆจน​ป้า​นวล​หิ้ว​ถุง​ขยะ​ออก​มา​ทิ้ง อิน​ตรา​รีบ​วิ่ง​ไป​หา​ยกมือ​ไหว้ ป้า​นวล​รับไหว้​แทบ​ไม่ทัน ดีใจ​ไม่​เคย​เห็น​หลาน​เคารพ​ตน​ อิน​ตรา​ขอร้อง​ขอ​เข้าไป​เยี่ยม​ไกร​สร ป้า​นวล​เห็น​ว่า มน​ชญา​เคย​สั่ง​ให้​บอก​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน​ได้ จึง​คิด​ว่า​ไม่​เป็นไร​ที่​จะ​ให้​อิน​ตรา​เข้าไป

ป้า​นวล​บอก​เรื่อง​ที่​มน​ชญา​อยาก​ให้​อิน​ตรา​กลับ​มา​อยู่​บ้าน อิน​ตรา​ไม่​อยาก​เชื่อ​จึง​ขอ​เยี่ยม​พ่อ​ก่อน นิด​เห็น​ป้า​นวล​เดิน​นำ​อิน​ตรา​เข้า​มา รีบ​แล่น​ไป​ฟ้อง​กัลยาณี...อิน​ตรา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ไกร​สร มะปราง​ซึ่ง​เฝ้า​อยู่​ตกใจ​กลัว​อิน​ตรา​ทำร้าย​ท่าน

“ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก​จ้ะมะปราง อิน​แค่​อยาก​จะ​มาก​ราบ​คุณ​พ่อ เสร็จ​แล้ว​อิน​จะ​รีบ​ไป” อิน​ตรา​นั่ง​ลง​กราบ​เท้า​ไกรสร ​ทั้ง​น้ำตา “คุณ​พ่อ​ขา มน...เอ่อ อิน​คิดถึง​คุณ​พ่อ​ที่สุด​เลย​ค่ะ คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​คะ ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ยัง​ไง​ลูก​คน​นี้​ ก็​ยัง​เป็น​ลูก​ของ​คุณ​พ่อ​คน​เดิม​นะ​คะ”

ไกร​สร​มอง​อิน​ตรา กะ​พริบตา​ถี่ๆเห็น​เหมือน​มี​ร่าง​มน​ชญา​ซ้อน​อยู่ ก็​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด​ไม่​อาจเปล่ง​เสียง​ถาม​ได้...พอ​กัลยาณี​รู้​ว่า​อิน​ตรา​มา​ที่​บ้าน ก็​เดิน​ฉับๆตรง​ไป​ยัง​ห้อง​ไกร​สร เปิด​ประตู​ผลัวะ​เข้าไป ใน​ห้อง​มี​แต่​ป้า​นวล​กับ​มะปราง​​เฝ้า​อยู่ ไม่​มี​เงา​ของ​อิน​ตรา​เลย จึง​หัน​มา​เอ็ดตะโร​ใส่​นิด หา​ว่า​ตาฝาด

ห่าง​ออก​มา​จาก​ห้อง​ไกร​สร นพดล​กับ​อิน​ตรา​แอบ​อยู่ ทั้ง​สอง​โล่ง​ใจ​ที่​รอด​สายตา​กัลยาณี​มา​ได้ นพดล​เล่า​ว่า เขา​เห็น​นิด​ยืน​มอง​ตอน​อิน​ตรา​​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แล้ว​วิ่ง​ไป​ที่​ห้อง​กัลยาณี อิน​ตรา​ขอบใจ​นพดล แล้ว​มอง​ไป​ยัง​ห้อง​ไกร​สร​อย่าง​อาลัยอาวรณ์...

ขณะ​ที่​มน​ชญา​กำลัง​ทาน​กลางวัน​กับ​ภูมินทร์ กัลยาณี​โทร.​เล่า​ว่า​นิด​เห็น​อิน​ตรา​มา​บ้าน แต่​เธอ​ไป​ดู​แล้ว​ไม่​เห็น​มี มน​ชญา​โกรธ​มาก​บอก​ว่า​เย็น​นี้​จะ​กลับ​ไป​ซัก​ถาม​เอง ภูมินทร์​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร มน​ชญา​ปั้น​หน้า​เศร้า กลัว​อิน​ตรา​มา​ทำร้าย​ไกร​สร​อีก ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​ไม่​พอใจ



ตก​เย็น เขา​มา​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ เห็น​อิน​ตรา​ยืน​ส่ง​นักเรียน​กลับ​จน​หมด จึง​เข้าไป​กระชาก​แขน​เธอ​ถาม​ว่า​วัน​นี้​ไป​ทำ​อะไร​ที่​บ้าน​ไกร​สร อิน​ตรา​ตกใจ​ที่​เขา​รู้ จึง​ยอม​รับ​ว่า​ตน​ไป​เยี่ยม ​ได้​ข่าว​ว่า​ท่าน​ไม่สบาย ภูมินทร์​ไม่​เชื่อ

“คน​อย่าง​คุณ​ห่วง​ใคร​เป็น​ด้วย​เหรอ เมื่อ​ก่อน​คุณ​ไม่​เคย​สนใจ​ไย​ดี​คุณ​อา​สัก​นิด แล้ว​นี่​นึก​อะไร​ขึ้น​มา หรือ​ว่า​คุณ​คิด​จะ​ทำ​อะไร​อยู่”

“ก็​แล้วแต่​พี่​ภู​จะ​คิด​เถอะ​ค่ะ เพราะ​มน...เอ้​อ อิน​พูด​อะไร​ไป​ก็​คง​ไม่​มี​ประโยชน์ อิน​ขอตัว​นะ​คะ” อิน​ตรา​จะ​เดิน​หนี ภูมินทร์​ตาม

พอดี​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​เข้า​มา ภูมินทร์​จึง​ต้อง​ชะงัก​หัน​มา​หา​หลาน​สาว แต่​สายตา​มอง​ตาม​อิน​ตรา​ไป​อย่าง​เสียดาย...อิน​ตรา​เข้า​มา​เก็บ​ของ​ที่​โต๊ะ​เพื่อ​กลับ​บ้าน น้ำตา​ไหล​ริน​ด้วย​ความ​เสียใจ ขณะ​ที่​ภูมินทร์​กำลัง​หา​กุญแจ​รถ กุ๊ก​ไก่​พูด​จ้อยๆถึง​ครู​อิน​ตรา​ที่​ตน​รัก พอดี​สาย​กระ​ติก​น้ำ​ขาด กระติก​กลิ้ง​ไป​กลาง​ถนน กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ไป​เก็บ รถ​คัน​หนึ่ง​แล่น​มา​ด้วย​ความเร็ว อิน​ตรา​เดิน​มา​เห็น​ตกใจ​วิ่ง​เข้าไป​กอด​กุ๊ก​ไก่​แล้ว​หัน​ตัว​รับ​รถ​คัน​นั้น​แทน รถ​เบร​ก อ​ย่าง​แรง​แต่​ยัง​กระแทก​เข้าที่​ขา​เธอ​ล้ม​ลง ภูมินทร์​ตกใจ​ไม่​คาด​คิด​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง

ooooooo

เอ็น​ข้อ​เท้า​ฉีก ฟกช้ำ​ตาม​ร่างกาย หมอดู​อาการ​แล้ว​ให้​กลับ​ไป​พักผ่อน​ที่​บ้าน​ได้ พยาบาล​เข็น​รถ​เข็น​อิน​ตรา​ออก​มา กุ๊ก​ไก่​กับ​ภูมินทร์​เข้าไป​รับ อิน​ตรา​ถาม​กุ๊ก​ไก่​ด้วย​ความ​ห่วงใย​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า ภูมินทร์​ซาบซึ้ง​ใจ​ปน​สงสัย แต่​ก็​ขอบคุณ​ที่​เธอ​ช่วย​ชีวิต​กุ๊ก​ไก่
ภูมินทร์​จะ​ไป​ส่ง​อิน​ตรา​ที่​บ้าน อิน​ตรา​ลังเล​ขอ​กลับ​เอง กุ๊ก​ไก่​ไม่​ยอม​ตื๊อ​จะ​ไป​ส่ง พอ​ภูมินทร์​กำลัง​ประคอง​อิน​ตรา​ไป​ขึ้น​รถ รถ​ของ​นพดล​แล่น​เข้า​มา เขา​ลง​จาก​รถ​หน้าตื่น​ตระหนก

“คุณ​มะ...อิน​ตรา​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง พอ​คุณ​โทร.​ไป​บอก ผม​ก็​รีบ​มา​ที่​นี่​ทันที​เลย”

อิน​ตรา​ยิ้ม​บอก​ว่า​ไม่​เป็น​อะไร​มาก แล้ว​หัน​ไป​ขอบคุณ​ภูมินทร์ นพดล​พยุง​อิน​ตรา​ไป​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป ภูมินทร์​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ...พอ​ยุวดี​กับ​คน​ที่​บ้าน​รู้​เรื่อง​ก็​ตกใจ ยุวดี​อุทาน

“ว้าย...แล้ว​มน เอ๊ย ครู​อิน​เป็น​อะไร​มาก​รึ​เปล่า​คะ​พี่​ภู”

“ไม่​เป็น​อะไร​มาก​หรอก ตอน​นี้​ปลอดภัย​แล้ว เออ​ยุ...มา​นี่​กับ​พี่​หน่อย พี่​มี​เรื่อง​จะ​ถาม”

ยุวดี​นิ่ว​หน้า​สงสัย พอ​ภูมินทร์​ถาม​ว่า​รู้​ไหม​ว่า​นพดล​ติดต่อ​กับ​อิน​ตรา ดู​ท่า​จะ​สนิทสนม​กัน​มาก ยุวดี​รีบ​บอก​ว่า ก็​สอง​คน​นี้​โต​มา​ด้วย​กัน และ​เป็น​ลูก​กำพร้า​เหมือน​กัน​ก็​ต้อง​เข้าใจ​กัน​เป็น​ธรรมดา ขนาด​ตน​ยัง​ใจอ่อน​เลย ภูมินทร์​นิ่ง​คิด ยุวดี​ได้ที​ยุ

“แล้ว​พี่​ภู​ล่ะ​คะ ถ้า​เกิด​พี่​อิน​ปรับปรุง​ตัว​เอง​ให้​ดี​ขึ้น สำนึกผิด​กับ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ผ่าน​มา พี่​ภู​จะ​ให้อภัย​พี่​อิน​บ้าง​ไม่ได้​เชียว​เหรอ​คะ”

“ยุ​เป็น​อะไร ทำไม​ถึง​อยาก​จะ​ให้​พี่​ให้อภัย​อิน​ตรา​นักหนา”

“ก็​เพราะว่า​พี่​อิน​เป็น...” ยุวดี​เกือบ​หลุด​ความ​จริง​ออก​มา แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​พูด​ว่า อิน​ตรา​เป็น​พี่​สาว​ของ​มน​ชญา ภูมินทร์​พยัก​หน้า​อย่าง​เข้าใจ

เมื่อ​คิด​อย่าง​ที่​ยุวดี​พูด ภูมินทร์​จึง​สั่ง​ดอกไม้​จะ​เอา​ไป​ขอบคุณ​อิน​ตรา​ที่​ช่วย​กุ๊ก​ไก่ กิ่ง​กาญจน์​รับ​ดอกไม้​จาก​พนักงาน​ที่​เอา​มา​ส่ง​แล้ว​แปลก​ใจ​ว่า ภูมินทร์​จะ​เอา​ไป​ให้​ใคร เพราะ​ปกติ​ถ้า​สั่ง​ให้​ลูกค้า ภูมินทร์​จะ​ต้อง​ให้​ตน​จัดการ ด้วย​ความ​อยาก​รู้​จึง​โทร.​ไป​หยั่ง​เชิง​มน​ชญา ถาม​ว่า​ป่วย​หรือ มน​ชญา​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​กิ่ง​กาญจน์​แช่ง

“อย่า​เพิ่ง​โมโห​สิ​คะ​คุณ​มน ที่​กิ่ง​โทร.​มา​ถาม​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​คุณ​หรอก​นะ ก็​กิ่ง​เห็น​คุณ​ภู​สั่ง​ดอกไม้​ช่อ​เบ้อเร่อ ก็​เลย​คิด​ว่า​คุณ​มน​คง​ไม่สบาย​นี่​คะ อ้าว...คุณ​ภู​ไม่ได้​สั่ง​ให้​คุณ​หรอก​เหรอ อุ๊บ ทำ​ความ​ลับ​เจ้านาย​แตก​แล้ว​เรา” กิ่ง​กาญจน์​แกล้ง​ทำ​เป็น​ตกใจ มน​ชญา​โกรธ​กระแทก​หู​โครม

กิ่ง​กาญจน์​สะใจ ภาวนา​ให้​มน​ชญา​อาละวาด​มากๆ ภูมินทร์​จะ​ได้​เห็น​ธาตุ​แท้​เสียที...

ooooooo

หลัง​เลิก​งาน ภูมินทร์​หอบ​ช่อ​ดอกไม้​มา​เคาะ​ห้อง​อิน​ตรา พอ​เธอ​เปิด​ประตู​มา​เจอ​ภูมินทร์​ก็​ตกใจ รู้​ได้ อย่างไร​ว่า​ตน​อยู่​ที่​นี่ ภูมินทร์​อ้าง​นพดล​เป็น​คน​บอก และ​ส่งดอก​ไม้​ให้​บอก​ว่า​กุ๊ก​ไก่​ฝาก​มา อิน​ตรา​อมยิ้ม​ดีใจ สบตา​ภูมินทร์ เขาเห็น​แวว​ตา​สดใส​ของ​เธอ​เหมือน​โดน​มนตร์สะกด​ พลัน​ได้​กลิ่น​ไหม้​โชย​มา ทั้ง​สอง​ทำ​จมูก​ฟุดฟิด อิน​ตรา​นึก​ได้​ว่า​ตั้ง​หม้อ​ไว้​บน​เตา รีบ​กะเผลก​เข้าไป​แต่​ไป​ไม่​ไหว​จะ​ล้ม ภูมินทร์​เข้า​ประคอง​ให้​ตั้ง​หลัก​แล้ว​วิ่ง​ไป​ที่​ครัว​เอง

เห็น​ไฟ​ไหม้​ใน​หม้อ​ก็​รีบ​เอา​ผ้า​ตบๆให้​ไฟ​ดับ อิน​ตรา​โขยกเขยก​เข้า​มา​เห็น​หน้าตา​ภูมินทร์​ดำ​เป็น​แถบ​ก็​หัวเราะ​ขำ​ชี้​ที่​หน้า​เขา ภูมินทร์​หัน​ไป​มอง​กระจกก็​เคือง​แกล้ง​เอา​มือ​ป้าย​หน้า​อิน​ตรา​บ้าง “นี่ หน้า​ดำ​เหมือน​กัน จะ​ได้​หยุด​หัวเราะ​คน​อื่น​สัก​ที”

หน้า​คอน​โดฯ ยุวดี​หิ้ว​ของกิน​พะรุงพะรัง​เดิน​มา​กับ​นพดล เหลือบ​เห็น​รถ​ภูมินทร์​จอด​อยู่ก็​ชะงัก​ดึง​นพดล​ชวน​ไป​ซื้อ​ของ​เพิ่ม นพดล​แปลก​ใจ​จะ​ซื้อ​อะไร​นักหนา ยุวดี​อ้าง​ว่า อิน​ตรา

เดิน​ไม่​ถนัด​จะ​ทำ​อะไร​กิน​เอง​ได้ ต้อง​ซื้อ​ตุน​ไว้​มากๆ แต่​แล้ว​พอ​เดิน​ไป เปลี่ยนใจ​ชวน​เขา​กิน​ข้าว​ก่อน ไม่ทันจะ​เดิน​เข้า​ร้าน มี​โจร​มา​กระชาก​กระเป๋า​ยุวดี นพดล​ตาม​ไป​แย่ง​คืน จึง​ต่อสู้​กัน นพดล​พลาด​โดน​มีด​ปาด​ที่​แขน ยุวดี​วิ่ง​ตาม​มา​ร้อง​ให้​คน​ช่วย โจร​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​วิ่ง​หนี​ไป

ยุวดี​รีบ​พา​นพดล​ไป​ทำ​แผล​ที่​คลินิก​แถว​นั้น โชค​ดี​ที่​แผล​ไม่​ลึก จึง​โล่ง​ใจ “ดี​นะ​ที่​นาย​ไม่​เป็น​อะไร​มาก ไม่​อย่าง​นั้น ฉัน​ต้อง​รู้สึก​ผิด​ไป​ตลอด​ชีวิต​แน่ๆ ถ้า​นาย​เป็น​อะไร​ไป”

“ถ้า​ผม​เป็น​อะไร​ไป​มัน​ก็​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​คุณ​สัก​หน่อย คุณ​เป็น​ห่วง​ผม​เหรอ”

“เปล่า...ฉัน​ว่า​เรา​กลับ​ห้อง​ยั​ยม​น​กัน​ได้​แล้ว​ล่ะ ป่านนี้​พี่​ภู​คง​กลับ​แล้ว” ยุวดี​รีบ​ปิดปาก​ตัว​เอง​ที่​เผลอ​หลุดปาก

“อ๋อ...ที่แท้​คุณ​ก็​ไม่ได้​ลืม​ซื้อ​ของ แค่​อยาก​เปิด​โอกาส​ให้​คุณ​มน​กับ​คุณ​ภู​ใช่​ไหม”

ยุวดี​ยิ้ม​แหะๆ นพดล​ส่าย​หน้า​กับ​ความ​เจ้า​แผนการ​ของ​เธอ...

ภูมินทร์​กำลัง​ลาก​ลับ อิน​ตรา​ฝาก​กล่อง​คุกกี้​ที่​ทำเอง​ไป​ให้​กุ๊ก​ไก่​ด้วย ภูมินทร์​แปลก​ใจ​ว่า​คน​อย่าง​อิน​ตรา​ทำ​ของ​ พวก​นี้​เป็น ภูมินทร์​เตือน​ให้​อิน​ตรา​ทำ​อะไร​ระวัง​ให้​มาก อย่า​ให้​เกิด​อุบัติเหตุ​อี​ก...อิน​ตรา​นั่ง​อมยิ้ม​มอง​ช่อ​ดอกไม้​ด้วย​หัวใจ​พอง​โต ยุวดี​กับ​นพดล​เข้า​มา

“อุ๊ย ดอกไม้​ใคร​เอ่ย สวย​จัง​เลย” ยุวดี​แซว

“พี่​ภู​เอา​มา​ให้​เมื่อตะกี้​นี้​เอง ดี​นะ ที่​เธอ​สอง​คน​ยัง​มา​ไม่​ถึง ไม่​อย่าง​นั้น​พี่​ภู​ได้​สงสัย​แน่”

พอ​เห็น​ว่า​นพดล​มี​ผ้าพันแผล​ที่​แขน อิน​ตรา​ก็​ตกใจ ยุวดี​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​ฟัง นพดล​บอก​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ห่วง​เขา​เลย ห่วง​ว่า​ถ้า​มน​ชญา​รู้​ว่า​ภูมินทร์​มา​ที่​นี่​จะ​เดือดร้อน​แน่ อิน​ตรา​กลัดกลุ้ม

เย็น​วัน​นั้น มน​ชญา​มา​รอ​ถามภูมินทร์​ที่​บ้าน​ว่า​เอา​ดอกไม้​ไป​ให้​ใคร ภูมินทร์​แปลก​ใจ​ว่า​รู้​ได้​อย่างไร แต่​ก็​พยายาม​ปลอบ​ให้​มน​ชญา​ใจเย็น “เอาเป็นว่า​มน​ไม่​ต้อง​รู้​หรอก​นะ มัน​ไม่​มี​อะไร ​ยัง​ไง​พี่​ก็​รัก​และ​ซื่อสัตย์​กับ​มน​คน​เดียว”

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ ถ้า​พี่​ภู​ไม่​อยาก​บอก​ก็​ไม่​ต้อง​บอก เอา เป็นว่า​ถ้า​พี่​ภู​ทำ​อะไร​แล้ว​มี​ความ​สุข​ก็​ทำ​ไป​เถอะ​นะคะ มน​รู้ตัว​แล้ว​ค่ะ​ว่า​มน​ไม่ได้​สำคัญ​พอ​ที่​จะ​มี​สิทธิ์​เข้าไป​ยุ่ง​ชีวิต​ของ​พี่​ภู” มน​ชญา​น้อยใจ​ร้องไห้​กลับ​ไป

ภูมินทร์​เหนื่อย​ใจ​ไม่ได้​ตาม มน​ชญา​ยิ่ง​เคือง ขับ​รถ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​หงุดหงิด มา​นั่ง​ดื่ม​คน​เดียว​ใน​ผับ​ประจำ วา​ยุ​มา​เห็น​เข้าไป​พูด​คุย​ด้วย แต่​มน​ชญา​แสดง​ความ​รังเกียจ​อย่าง​ออกนอกหน้า จน​เขา​ไม่​พอใจ แอบ​ใส่ยา​ใน​เครื่อง​ดื่ม​หวัง​พิชิต​ตัว​เธอ...ดึก​แล้ว กัลยาณี​เป็น​ห่วง​ที่​มน​ชญา​ยัง​ไม่​กลับ​บ้าน จึง​โทร.​ไป​ถาม​ภูมินทร์ เขา​จึง​รีบออก​ไป​ตาม​หา

วา​ยุ​กำลัง​ประคอง​มน​ชญา​มา​ที่​รถ ขับ​ออก​ไป เขา​ลูบไล้​ต้น​ขา​เธอ​อย่าง​หื่น​กาม ระหว่าง​ทาง​เจอ​ด่าน​ตำรวจ ​วา​ยุ​ รีบ​จอด​รถ​ข้าง​ทาง มอง​ไป​ไม่​มี​ทาง​อื่น​ให้​ไป ล้วง​หยิบ​ห่อ​ยา​ใน​กระเป๋า​กางเกง​ออ​กมา​ดู พึมพำ “เอา​ไง​ดี​วะ​เนี่ย ไม่​เสี่ยง​ดี​กว่า เกิด​โดน​จับ​ขึ้น​มา ได้​ไม่​คุ้ม​เสีย”

วา​ยุ​ลง​จาก​รถ​หนี​ไป​ปล่อย​ให้​มน​ชญา​นอน​ไร้​สติ​อยู่​ใน​รถ ไม่​นาน ตำรวจ​มา​ส่อง​ไฟ​เข้าที่​หน้า​มน​ชญา​แล้ว​เคาะ​เรียก เธอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ตกใจ​ถาม​ตำรวจ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ผม​ต้อง​ถาม​คุณ​มาก​กว่า คุณ​มา​นอน​ทำ​อะไร​ตรง​นี้”

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​ค่ะ งั้น​ก็​ช่างมัน​เถอะ ฉัน​กลับ​ล่ะ” มน​ชญา​เดิน​อ้อม​จะ​ไป​ด้าน​คน​ขับ

ตำรวจ​ได้​กลิ่น​เหล้า​จึง​รั้ง​มน​ชญา​ไว้ “ผม​ว่า​คุณ​อย่า​ขับ​รถ​กลับ​เลย​ครับ โทร.​เรียก​ใคร​มา​รับ​ไป​ดี​กว่า”

มน​ชญา​โวยวาย​ใส่​และ​ทำร้าย​เจ้าหน้าที่ แล้ว​ยัง​ท้าทาย​ไม่​รู้​หรือ​อย่างไร​ว่า​ตน​เป็น​ลูก​ใคร ตำรวจ​ไม่​พอใจ​รวบ​ตัว​มน​ชญา​ไป​โรงพัก​เพื่อ​ให้​สร่างเมา...พอ​กัลยาณี​ได้​รับ​แจ้ง​จาก​ตำรวจ​ก็​รีบ​โทร​.บอก​ภูมินทร์​แล้วไป​โรงพัก​กับ​นพดล มา​ถึง​ก็ได้​กลิ่น​เหล้า​จาก​ตัว​มน​ชญา​จน​ต้อง​เมิน​หน้า​หนี มน​ชญา​ฟ้อง​กัลยาณี​ว่า​ตำรวจ​จับ​ตน​มา​ทั้งที่​ไม่​ผิด​อะไร นพดล​เห็น​แล้ว​ส่าย​หน้า​หนักใจ กัลยาณี​ให้​เขา​ไป​จัดการ​เสีย​ค่า​ปรับ มน​ชญา​ยัง​ร้องไห้​ขอร้อง​กัลยาณี​อย่า​บอก​ใคร​เรื่อง​นี้

“เอ่อ...คือ​ว่า...” กัลยาณี​หน้าเสีย กำลัง​จะ​บอก ภูมินทร์​โผล่​เข้า​มา​เสีย​ก่อน

“มน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​ตำรวจ​ต้อง​พา​มน​มา​ที่​นี่​ด้วย”

นพดล​เดิน​กลับ​มา บอก​ว่า “ข้อหา​เมา​แล้ว​ทำร้าย​ร่างกาย​เจ้าหน้าที่​ครับ”

ภูมินทร์​อึ้ง มน​ชญา​เข้า​มา​เกาะ​แขน​แก้ตัว​ว่า​เธอ​ไม่​รู้​เรื่อง ภูมินทร์​ได้​กลิ่น​เหล้า​ถึง​กับ​ผงะ ถาม​ว่า​เธอ​ดื่ม​หนัก​ขนาด​นี้​เชียว​หรือ มน​ชญา​ไม่​รู้​จะ​แก้ตัว​อย่างไร ได้​แต่​ร้องไห้​ออดอ้อน​ว่า​ตน​เสียใจ​ที่​เขา​นอกใจ

“พี่​ไม่​เคย​นอกใจ​มน...ถ้า​ไม่​มี​อะไร​แล้ว ผม​ขอตัว​กลับ​ก่อน​ก็​แล้วกัน​นะ​ครับ” ภูมินทร์​ไหว้​กัลยาณี​แล้ว​กลับ​ออก​ไป​ทันที

มน​ชญา​จะ​ตาม กัลยาณี​รั้ง​ไว้ “ปล่อย​ตา​ภู​ไป​ก่อน​เถอะ​จ้ะ ตา​ภู​กำลัง​โกรธ พูด​อะไร​ไป​ตอน​นี้​ก็​เปล่า​ประโยชน์”

มน​ชญา​ได้​แต่​มอง​ตาม​หลัง​ภูมินทร์​ไป​อย่าง​อาลัยอาวรณ์ นพดล​เห็น​แล้ว​หน่าย​ใจ

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​พยายาม​โทร.​หา​ภูมินทร์ แต่​เขา​ปิด​เครื่อง ทำให้​เธอ​หงุดหงิด​ที่​เรื่อง​แค่​นี้​ต้อง​โกรธ​มากมาย กัลยาณี​มา​ปลอบ​ว่า ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​แค่​ให้​ทำตัว​น่า​รักๆ ให้​ภูมิ​นทร์เห็น​ว่า​สำนึก​ผิด​แล้ว​จริงๆ แค่​นั้น​ภูมินทร์​ก็​จะ​ให้อภัย​เอง มน​ชญา​นิ่ง​คิด​ตาม


ตัดสินใจ​มา​รอ​ภูมินทร์​ที่​บ้าน มน​ชญา​กราบ​ขอโทษ​ดุสิต​กับ​วารี ที่​ตน​ทำตัว​ให้​ผิดหวัง ​วารี​เข้าใจ​ว่า​เพราะ​เธอ​เสียใจ​มาก​ไป​หน่อย และ​เชื่อ​ว่า​เธอ​เป็น​เด็ก​ดี​คง​ไม่​ทำ​อะไร​เสื่อมเสีย​แน่ ดุสิต​ชวน​ให้​อยู่​ทาน​ข้าว​เย็น​ด้วย​กัน พอดี​สาว​ใช้​เข้า​มา​รายงาน​ว่า ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​ติด​ประชุม​ด่วน ให้​คน​รถ​ที่​บ้าน​ไป​รับ​กุ๊ก​ไก่​ที มน​ชญา​ได้ยิน​จึง​อาสา​ไป​รับ​แทน

ทั้งที่​ไม่​เต็มใจ แต่​มน​ชญา​ต้อง​ทำ​เพื่อ​เอาใจ​ภูมินทร์...

กุ๊ก​ไก่​กำลัง​เรียน​พิเศษ​กับ​อิน​ตรา​อยู่ ขณะ​ที่​อิน​ตรา​ออก​ไป​เอา​หนังสือ​ห้อง​อื่น มน​ชญา​เข้า​มา​เรียก

“กุ๊ก​ไก่​ขา คุณ​อา​มา​รับ​กลับ​บ้าน วัน​นี้​อา​ภู​ไม่​ว่าง คุณ​อา​มน​จึง​มา​รับ​แทน เรา​กลับ​บ้าน​กัน​เถอะ​ค่ะ” มน​ชญา​ดึง​มือ​กุ๊ก​ไก่

“กุ๊ก​ไก่​ยัง​กลับ​ไม่ได้​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​ต้อง​ไป​บอก​ครู​ก่อน”

“คุณ​ครู​ไม่​กล้า​ว่า​อะไร​หรอก​ค่ะ ไป​เถอะ​ค่ะ อา​อยาก​กลับ​บ้าน​แล้ว” มน​ชญา​เริ่ม​รำคาญ

กุ๊ก​ไก่​สะบัด​มือ​ออก “ไม่​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​จะ​รอ​คุณ​ครู​อิน”

“คุณ​ครู​กุ๊ก​ไก่​ชื่อ​อะไร​นะ​คะ”

กุ๊ก​ไก่​ไม่ทัน​ตอบ อิน​ตรา​เดิน​ถือ​หนังสือ​เข้า​มา​ต้อง​ตกตะลึง มน​ชญา​ตั้ง​สติ​ได้​ปราด​เข้า​กระชาก​แขน​อิน​ตรา “เธอ​กล้า​ดี​ยัง​ไง​ถึง​มา​สอน​ที่​นี่ หรือ​ว่า​เธอ​อยาก​จะ​ให้​คน​อื่นๆรู้ความ​จริง​เรื่อง​ของ​เรา”

“มน​เปล่า​นะ​คะ​พี่​อิน มน​ก็​แค่​ทำ​งาน​หาเงิน​เลี้ยง​ตัว​ก็​เท่านั้น​เอง”

มน​ชญา​ไม่​เชื่อ​ผลัก​อิน​ตรา​อย่าง​แรง​ล้ม​ลง กุ๊ก​ไก่​โผ​เข้า​ผลัก​มน​ชญา​บ้าง​และ​ว่า​จะ​ฟ้อง​ภูมินทร์ มน​ชญา​รีบ​กลบเกลื่อน​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ แล้ว​ส่ง​สายตา​ขู่​อิน​ตรา ทำให้​อิน​ตรา​ลุก​ขึ้น​ยืน​แล้ว​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ​จริงๆ และ​ตน​ก็​ไม่​เป็น​อะไร มน​ชญา​ดึง​กุ๊ก​ไก่

“ถ้า​คุณ​ครู​ไม่​เป็น​อะไร​แล้ว งั้น​เรา​กลับ​บ้าน​กัน​เถอะ​นะ​คะ ป่านนี้​อา​ภู​คอย​แย่​แล้ว” มน​ชญา​คว้า​กระเป๋า​และ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ของ​กุ๊ก​ไก่​ออก​ไป แต่​ไม่​วาย​เหลียว​มา​มอง​อย่าง​อาฆาต อิน​ตรา​ทรุด​นั่ง​อย่าง​ไม่สบาย​ใจ...

รถ​มน​ชญา​แล่น​มา​จอด​หน้า​ตึก กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ลง​จาก​รถหน้างอ ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​ยืน​รอ​อยู่​ก่อน​แล้ว ยุวดี​วิ่ง​ตาม​กุ๊ก​ไก่​ไป ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา​หา​มน​ชญา เธอ​ทำ​เป็น​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ต่อว่า

“มน​รู้​แล้ว​นะ​คะ​ว่า​พี่​อิน​เป็น​ครู​อยู่​ที่​โรงเรียน​กุ๊ก​ไก่ ทำไม​พี่​ภู​ทำ​อย่าง​นี้​คะ พี่​ภู​ปิดบัง​มน​เรื่อง​พี่​อิน​ทำไม”

“พี่​ไม่​อยาก​ให้​มน​ไม่สบาย​ใจ”

“แล้ว​ทำไม​พี่​ภู​ไม่​คิด​บ้าง​คะ​ว่า ถ้า​มน​รู้​เรื่อง​ด้วย​ตัว​เอง​มน​จะ​ไม่สบาย​ใจ​ยิ่ง​กว่า แล้ว​ยิ่ง​ถ้า​พี่​อิน​มาส​ร้าง​ความ​เดือดร้อน​ให้​มน​อีก มน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​คะ”

“แต่​ที่​ผ่าน​มา​พี่​ว่า​อิน​ตรา​ปรับปรุง​ตัวดี​ขึ้น​นะ​มน บางที​เขา​อาจจะ​สำนึก​ผิด​แล้ว​จริงๆก็ได้”

มน​ชญา​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​ภูมินทร์​ลืม​ไป​แล้ว​ว่า​อิน​ตรา​จะ​ฆ่า​ตน ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​ไม่​ลืม และ​ขอ​ให้​ปล่อย​ให้​อิน​ตรา​ใช้​ชีวิต​ไป โดย​ไม่​มาส​ร้าง​ความ​เดือดร้อน​ให้​ก็​น่า​จะ​พอ มน​ชญา​กำมือ​แน่น​เจ็บใจ ที่​เห็น​ทุก​คน​หัน​ไป​ดี​กับ​อิน​ตรา

ooooooo

ทั้ง​ยุวดี​และ​นพดล​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา รีบ​มา​ดู​ว่า​เป็น​อะไร​บ้าง​หรือ​เปล่า โชค​ดี​ที่​มี​องครักษ์​ตัว​น้อย​อย่าง​กุ๊ก​ไก่​อยู่​ด้วย มน​ชญา​จึง​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​รุนแรง ยุวดี​บอก​ให้​รู้​ว่า แม้แต่​เด็ก​อย่าง​กุ๊ก​ไก่​ยัง​ไม่​ชอบ​มน​ชญา​แล้ว​เลย บ่น​แต่​ว่า​นิสัย​ไม่​ดี นพดล​เตือน​ให้​ระวัง​ตัว​มากๆ เพราะ​เชื่อ​ว่า​มน​ชญา​ไม่​หยุด​แค่​นี้​แน่

และ​จริง​อย่าง​ที่​นพดล​คิด มน​ชญา​แค้น​ใจ เก็บ​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​ของ​กุ๊ก​ไก่​ที่​ทำ​หล่น​ไว้ มา​ล่อ​ให้​กุ๊ก​ไก่​ออก​จาก​ห้อง​เรียน​ตอน​เย็น ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​ออก​ไป​รับ​โทรศัพท์​ที่​ห้อง​พัก​ครู... กุ๊ก​ไก่​เห็น​ตุ๊กตา​ตัว​เอง​วาง​อยู่​ริม​สระ​น้ำ ก็​วิ่ง​จะ​ไป​เก็บ มน​ชญา​ออก​มา​ผลัก​กุ๊ก​ไก่​ตก​น้ำ

อิน​ตรา​มา​รับ​โทรศัพท์ ทาง​นั้น​วาง​สาย​ไป​แล้ว ก็​แปลก​ใจ​เดิน​กลับ​ออก​มา ได้ยิน​เสียง​คน​ร้อง​ว่า​เด็ก​ตก​น้ำ จึง​วิ่ง​ไป​ดู... มน​ชญา​เห็น​คน​เริ่ม​มา​จึง​โดด​ลง​ไป​ช่วย​กุ๊ก​ไก่​ที่​ตะเกียกตะกาย​อยู่​ใน​น้ำ อิน​ตรา​มา​ถึง​เห็น​มน​ชญา​อุ้ม​กุ๊ก​ไก่​ขึ้น​มา​ใน​สภาพ​หมด​สติ ก็​ตกใจ​สุดขีด...

อิน​ตรา​เกาะ​ขอบ​เตียง​ที่​เข็น​กุ๊ก​ไก่​เข้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ปิ​ติ​เจ้าของ​โรงเรียน​และ​มน​ชญา​วิ่ง​ตาม​มา ภูมินทร์​กับ​ครอบครัว​มา​ถึง​พอดี มน​ชญา​โผ​กอด​ภูมินทร์​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น

“แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​กุ๊ก​ไก่​ถึง​ตก​น้ำ​ได้” ดุสิต​ถาม​มน​ชญา

“มน​ก็​ไม่​ทราบ​เหมือน​กัน​ค่ะ พอ​มน​ไป​ถึง​โรงเรียน​ก็​เห็น​กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​ไป​ทาง​สระว่ายน้ำ​คน​เดียว มน​ก็​เลย​ตาม​ไป ถึง​ได้​เห็น​กุ๊ก​ไก่​พลัด​ตก​น้ำ​ไป มน​ขอโทษ​นะ​คะ มน​น่า​จะ​วิ่ง​ตาม​แก​ไป​ให้​เร็ว​กว่า​นี้ กุ๊ก​ไก่​จะ​ได้​ไม่​ต้อง...”

“อย่า​โทษ​ตัว​เอง​สิ​จ๊ะ​มน มัน​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​มน​สัก​หน่อย”

“ใช่​จ้ะ เรื่อง​นี้​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​หนู​มน คุณ​พี่​ปิ​ติ​คะ เวลา​นี้​ยัย​กุ๊ก​ไก่​ต้อง​เรียน​พิเศษ​อยู่ ไม่​ทราบ​ว่า​ใคร​เป็น​ครู​ที่​สอน​ยัย​กุ๊ก​ไก่​คะ ทำไม​ถึง​ปล่อย​ให้​เด็ก​ไป​ตก​น้ำ​ได้” วารี​สงสัย

ปิ​ติ​เรียก​อิน​ตรา อิน​ตรา​หัน​มา​จาก​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ดุสิต​กับ​วารี​เห็น​อิน​ตรา​ก็​ตกใจ ปิ​ติ​บอก​ว่า​อิน​ตรา​คือ​ครู​ประจำ​ชั้น​ของ​กุ๊ก​ไก่

“ถ้า​ยัง​งั้น​ดิฉัน​ไม่​แปลก​ใจ​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ ว่า​ทำไม​ถึง​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​กับ​ยัย​กุ๊ก​ไก่”

อิน​ตรา​ยกมือ​ไหว้​ขอโทษ​ดุสิต​กับ​วารี​ที่​ปล่อย​ให้​เกิด​เรื่อง​กับ​กุ๊ก​ไก่ วารี​เมิน​หน้า​หนี หัน​ไป​พูด​กับ​ปิ​ติ “คุณ​พี่​คะ เรื่อง​นี้​ดิฉัน​ยอม​ไม่ได้​นะ​คะ คุณ​พี่​ต้อง​จัดการ​ขั้น​เด็ดขาด เพราะ​ถ้า​ที่​โรงเรียน​ของ​คุณ​พี่ ยัง​มี​ครู​ที่​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ​อยู่​ล่ะ​ก็ เห็น​ที​ว่า​ดิฉัน​คง​ต้อง​ให้​หลาน​ออก​ไปเรียน​ที่​อื่น”

“ครับ เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​กับ​เด็ก​นักเรียน​ขนาด​นี้ พี่​ก็​ยอม​ไม่ได้​เหมือน​กัน หนู​ยุ​คง​ไม่​ว่า​อะไร​นะ​จ๊ะ ถ้า​ลุง​จะ​ไล่​ครู​อิน​ตรา​ออก” ปิ​ติ​หัน​มา​ถาม​ยุวดี

ดุสิต วารี และ​มน​ชญา​หัน​ขวับ​ไป​มอง​ยุวดี​เป็น​ตาเดียว...

กลับ​ถึง​บ้าน ยุวดี​ถูก​ซักฟอก​ขนาน​ใหญ่ ดุสิต​ตำหนิ​ที่​ทำ​อะไร​ไม่​ปรึกษา​กัน​บ้าง จะ​ฝาก​งาน​ใคร​ก็​น่าจะ​ดู​ให้​ดี​ก่อน ยุวดี​หน้า​เจื่อน บอก​ว่า​ตน​สงสาร​อิน​ตรา​ที่​ไม่​มี​งาน​ทำ วารี​เอ็ด​ให้​บ้าง ว่า​สงสาร​คน​อย่าง​อิน​ตรา​แล้ว​เป็น​อย่างไร ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​ว่า​อิน​ตรา​ร้ายกาจ​ขนาด​ไหน

“นั่น​มัน​เมื่อ​ก่อน แต่​ตอน​นี้​พี่​อิน​เปลี่ยน​ไป​แล้ว​นะ​คะ” ยุวดี​ยัง​แก้ตัว​แทน

“เป็น​คน​อื่น​แม่​ยัง​พอ​เชื่อ แต่​เป็น​อิน​ตรา แม่​เชื่อ​ว่า​คน​อย่าง​นั้น ไม่​มี​ทาง​เปลี่ยน​นิสัย​เดิม​ได้​แน่นอน”

ยุวดี​ถอน​ใจ​อย่าง​เหนื่อย​อ่อน มอง​ภูมินทร์​ที่​เอาแต่​หน้า​เครียด...ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​ยิ้ม​สะใจ​อยู่​ที่​บ้าน​ตัว​เอง ที่​ทำให้​ภูมินทร์​กลับ​มา​เกลียด​อิน​ตรา​ได้​เหมือน​เดิม แต่​ฉุกใจ​สงสัย​ว่า ทำไม​ยุวดี​เป็น​คน​ฝาก​งาน​ให้​อิน​ตรา

ooooooo

ยัง​คง​เสียใจ​ไม่​ไป​ไหน อิน​ตรา​เกาะ​หน้า​ห้อง​ที่​กุ๊ก​ไก่​นอน​พักฟื้น​อยู่ เฝ้า​ดู​น้ำตา​ไหล​ริน​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ทั้ง​คืน

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​ไป​หา​ยุวดี​ที่​บ้าน ถาม​ตรงๆว่า​ทำไม​หา​งาน​ให้​อิน​ตรา​ทำ​แล้ว​ไม่​บอก​ตน

“ทำไม​จ๊ะ อย่า​บอก​นะ​ว่า​เธอ​จะ​ห้าม​ฉัน​ไม่​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​กับ​พี่​อิน เพราะ​เธอ​เคย​บอก​ฉัน​เอง​นะ​มนว่า​พี่​อิน​ก็​เป็น​เหมือน​พี่​สาว​แท้ๆของ​เธอ ต่อ​ให้​พี่​อิน​จะ​เลว​ใส่​เธอ​แค่​ไหน เธอ​ก็​จะ​ให้อภัย อย่า​บอก​นะ​ว่า​เธอ​จำ​ไม่ได้”

เล่น​เอา​มน​ชญา​พูด​ไม่​ออก ยุวดี​แอบ​หัวเราะ รีบ​มา​เล่า​ให้​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ฟัง​ที่​คอน​โดฯ

“ฉันนะ​อยาก​ให้​เธอ​สอง​คน​เห็น​หน้า​ยัย​พี่​อิน​ตอน​ที่​ถูก​ฉัน​หลอก​ด่า​ชะมัด หน้า​งี้​เจื่อน​ไป​เลย” พอ​เห็น​สีหน้า​อิน​ตรา​เศร้า​ก็​เข้ามาโอบ​ไหล่​ถาม “เธอ​ยัง​กลุ้มใจ​เรื่อง​กุ๊ก​ไก่​อยู่​เหรอ​มน”

“ฉัน​รู้สึก​ผิด ฉัน​น่า​จะ​ดูแล​กุ๊ก​ไก่​ให้​ดี​กว่า​นี้”

นพดล​ว่า​เป็น​เหตุสุดวิสัย อย่า​โทษ​ตัว​เอง​เลย ยุวดี​เอะใจ อิน​ตรา​เล่า​ว่า ตอน​ที่​สอน​พิเศษกุ๊ก​ไก่​อยู่ มี​คน​โทร.​มา​หา พอ​ตน​ไป​รับ​สาย เขา​ก็​วาง​ไป​แล้ว กลับ​มา​ก็​เกิด​เรื่อง​ขึ้น ยุวดี​ฟัง​แล้ว​รู้สึก​เหมือน​มี​คน​วาง​แผน​ไว้ นพดล​ติง​ว่า​ไม่​มี​หลักฐาน​อย่า​เพิ่ง​กล่าวหา​ใคร ยุวดี​เคือง

“อย่า​มา​เข้า​ข้าง​พี่​อิน​หน่อย​เลย ลอง​คิด​กัน​ดู​สิ​ว่า ทำไม​ทุก​อย่าง​มัน​ถึง​ได้​ประจวบ​เหมาะ​กัน​นัก ไหน​จะ​เรื่อง​โทรศัพท์ ไหน​จะ​เรื่อง​ยัย​พี่​อิน​ไป​ช่วย​กุ๊ก​ไก่​พอ​ดี๊​พอดี และ​ที่​สำคัญ พวก​เธอ​ก็​รู้จัก​กุ๊ก​ไก่​ดี ยัยกุ๊กไก่ไม่​ใช่​เด็ก​ซน​ที่​จะ​วิ่ง​เล่น​ไป​เรื่อย จริง​มั้ย”

“แล้ว​อิน​ตรา​จะ​แกล้ง​น้อง​กุ๊ก​ไก่​ทำไม” นพดล​สงสัย

“ก็​เพราะ​อยาก​จะ​ไล่​ยั​ยม​นอ​อก​จาก​โรงเรียน​น่ะ​สิ คน​อย่าง​ยัยพี่​อินทำได้​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​ได้​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​ต้องการ โดย​ไม่​สนใจ​ชีวิต​ใคร​ทั้งนั้น”

อิน​ตราหน้า​เครียด​เป็น​กังวล “ยุ...นพ...เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​กัน​ดี เพราะ​ถ้า​ขืน​พี่​อิน​ยัง​อยู่​ใน​ร่าง​ฉัน​ต่อ​ไป​อย่าง​นี้ ฉัน​กลัว​ว่า​จะ​มี​ใคร​ต้อง​เดือดร้อน​อีก”

“งั้น​เรา​ก็​ต้องหา​ทาง​ให้​มน​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ให้​เร็ว​ที่สุด”

“แต่​แม่​ชี​จั​นบ​อก​ว่า ฉัน​กับ​พี่​อิน​จะ​มี​โอกาส​กลับคืน​ร่าง​ได้ ก็​ต่อ​เมื่อ​วัน​ที่​เกิด​สุริยุปราคา ซึ่ง​ก็​ไม่​รู้ว่า​อีก​นาน​เท่า​ไหร่”

“ถ้า​งั้น​เรา​ก็​ต้องหา​ทาง​รู้​ให้​ได้​ครับ ผม​รู้จัก​นัก​ดาราศาสตร์​อยู่​คน​หนึ่ง เขา​อาจจะ​ช่วย​ได้”

อิน​ตรา​มี​ความ​หวัง​ขึ้น​มา...เมื่อ​สาม​คน​มา​นั่ง​ฟัง​นัก​ดาราศาสตร์​อธิบาย​ว่า เท่า​ที่​พยากรณ์​กัน​เอา​ไว้ ก็​ประมาณ​อีก​ปี​หนึ่ง​กว่า​จะ​เกิด​สุริยุปราคา​อีก​ครั้ง ทุก​คน​ตกใจ​ทำไม​นาน​ขนาด​นั้น

“แล้ว​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ที่​มัน​จะ​เกิด​ก่อ​นห​น้า​นี้​หรือ​ครับ”

“มัน​ก็​มี​โอกาส​นะ เพราะ​ปีๆหนึ่ง สามารถ​เกิด​สุริยุปราคา​ได้​อย่าง​น้อย​สอง​ครั้ง แต่​ไม่​เกิน​ห้า​ครั้ง มัน​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​ว่า จะ​เกิด​สุริยุปราคา​แบบ​ไหน แบบ​เต็ม​ดวง​หรือ​แบบ​ไม่​เต็ม​ดวง ว่า​แต่​พวก​คุณ​อยาก​รู้​กัน​ไป​ทำไม​เหรอ”...สาม​คน​มอง​หน้า​กัน​ไป​มา​ด้วย​ความ​หนักใจ

ใน​ระหว่าง​นั้น ภูมินทร์​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​กุ๊ก​ไก่​ที่​โรงพยาบาล กุ๊ก​ไก่​ถาม​หา​อิน​ตรา ภูมินทร์​ชะงัก​ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า “คุณ​ครู​คง​ยุ่ง​อยู่​น่ะ​จ้ะ...เอ ​กุ๊ก​ไก่​จ๊ะ กุ๊ก​ไก่​จำ​ได้​มั้ย​ว่า วัน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​กุ๊ก​ไก่​ถึง​ตก​น้ำ​ไป​ได้”

“ตอน​ครู​อิ​นอ​อก​ไป​รับ​โทรศัพท์ กุ๊ก​ไก่​เห็น​น้อง​ลูกเจี๊ยบอยู่แถวๆสระว่ายน้ำค่ะ​”

“แต่กุ๊กไก่ทำน้องลูกเจี๊ยบหาย​ไป​ตั้งแต่​วัน​ก่อน​แล้ว

ไม่​ใช่​เหรอ​จ๊ะ กุ๊ก​ไก่​คิดถึง​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​มาก​จน​ตาฝาด​หรือ​เปล่า”

“เปล่า​ค่ะ กุ๊ก​ไก่​เห็น​น้อง​ลูกเจี๊ยบ​จริงๆ กุ๊ก​ไก่​จะ​ไป​เก็บ แล้ว​ก็​เหมือน​มี​ใคร​ไม่​รู้​มา​ผลัก”

“ผลัก...ใคร​จะ​ผลัก​กุ๊ก​ไก่” ภูมินทร์​ตกใจ​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ...

ooooooo
ตอนที่ 5


พอได้​ยิน​ว่า​กุ๊ก​ไก่​โดน​ผลัก​ตก​น้ำ ภู​มินทร์​ก็มา​เปรยๆกับ​มน​ชญา ได้​จังหวะ​พอดี มน​ชญา​ให้ร้ายว่า ​ต้อง​เป็น​อิน​ตรา​แน่ ภูมินทร์​ยัง​ไม่​อยาก​เชื่อ เพราะอินตรา ​จะ​ทำ​เพื่อ​อะไร

“แต่​พี่​อิน​ก็​มัก​จะ​ทำ​อะไร​พี่​พวก​เรา​คาด​ไม่​ถึง​กัน​เสมอ​นะ​คะ​พี่​ภู ขนาด​มน พี่​อิน​ยัง​เคย​คิด​จะ​ฆ่า​ได้​เลย แล้ว​กะ​อี​แค่ ​เด็ก​ตัว​เล็กๆทำไม​พี่​อิน​จะ​ทำ​ไม่ได้​ล่ะ​คะ” เมื่อ​ไม่​อาจ​ตอบ​ได้ จึง​เลี่ยง​พูด​ให้​อิน​ตรา​ดู​ร้ายกาจ​โดย​ไม่​มี​เหตุผล ทำเอา​ภูมินทร์​ต้อง​ครุ่นคิด...

หมด​หวัง​ที่​จะ​คืน​ร่าง พอ​รู้​ว่า​กว่า​จะ​เกิด​สุริยุปราคาอีก​หน​ก็​ปีกว่า อิน​ตรา​ท้อ​ใจ​เกรง​มน​ชญา​จะ​ใช้​ร่าง​ของ​เธอ​ทำร้าย​คน​อื่น​อีก ยุวดี​สงสาร​เร่ง​นพดล​ช่วย​กัน​คิด​หา​วิธี​คืน​ร่าง นพดล​คิด​ไม่​ออก อิน​ตรา​นึก​ได้

“ฉัน​ว่า​เรื่อง​นี้​มี​คนคนเดียว​ที่​จะ​พอ​ช่วย​เรา​ได้”

อิน​ตรา​พา​ยุวดี​กับ​นพดล​มา​หา​แม่​ชี​จัน​ที่​วัด เพื่อ​ถาม “คุณ​แม่​ชี​คะ พวก​เรา​อยาก​รู้​น่ะ​ค่ะ​ว่า​ถ้า​เรา​ไม่​รอ​ให้​เกิด​สุริยุปราคา จะ​มี​ทาง​ไหน​ที่​จะ​ทำให้​มน​กลับ​ร่าง​เดิม​ได้​เร็ว​ขึ้น​ไหม​คะ”

“ผู้หญิง​คน​นั้น​ก่อ​เรื่อง​อีก​แล้ว​ใช่​ไหม” แม่​ชี​จัน​ย้อน​ถาม

“ใช่​ค่ะ คราว​นี้​พี่​อิน​เอาชีวิต​เด็ก​เป็น​เครื่องมือ มน​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​ต้อง​เดือดร้อน​เพราะ​เรื่อง​นี้​อีก​แล้ว​ค่ะ แม่​ชี​พอ​มี​หนทาง​แนะนำ​มน​บ้าง​ไหม​คะ”

แม่​ชี​จัน​หลับตา เห็น​ย้อน​ไป​ถึง​อดีต ที่​เอี่ยม​กำลังจะ ​จม​น้ำ​แล้ว​กล่าว​อาฆาต​อย่าง​รุนแรง​เอา​ไว้​จึง​กล่าว​ว่า “สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​เป็น​เพราะ​ความ​อาฆาต เพราะฉะนั้น ต้อง​ลอง​ให้​เจ้าของ​ร่าง​นี้​อโหสิกรรม​ให้ บางที​มัน​อาจจะ​ช่วย​ผ่อน​หนัก​ให้​เป็น​เบา​ได้”

ทั้ง​สาม​คน​ช่วย​กัน​คิด​ทันที แล้ว​ยุวดี​ก็​คิด​ได้ เธอ​ชวน​ทุก​คน​ที่​บ้าน​ไป​ทำบุญ​ถวาย​สังฆทาน อ้าง​ว่า​สะเดาะ​เคราะห์​ให้​กุ๊ก​ไก่ และ​ชวน​มน​ชญา​ไป​ด้วย ดุสิต​แซว​ลูก​สาว

“ไม่​น่า​เชื่อ​นะ​คุณว่า​ลูก​สาว​เรา​จะ​คิด​เรื่อง​ทำบุญ​ทำ​ทาน​เป็น​เหมือน​กัน”

“ดีแล้ว​ล่ะ​ค่ะ จะ​ได้​ไม่​เสียชื่อ​ที่​เป็น​เพื่อน​รัก​กับ​คน​ที่​ชอบ​ทำบุญ​อย่าง​หนู​มน จริง​ไหม​จ๊ะ​หนู​มน” วารี​หัน​ไป​ถาม​มน​ชญา เล่น​เอา​เธอ​ยิ้ม​หน้า​เจื่อน

ใน​ขณะ​เดียวกัน อิน​ตรา​ไหว้​เจดีย์​กระดูก​ของ​แม่ ขอ​กำลังใจ​ให้​เธอ​กระทำ​การ​ครั้ง​นี้​สำเร็จ​ด้วย​ดี นพดล​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​เพราะ​ยุวดี​พา​ทุก​คน​มา​ถึง​แล้ว...ภายใน​โบสถ์ ที่​ครอบครัว​ยุวดี​กำลัง​พนม​มือ​ฟัง​พระ​สวด มน​ชญา​กระสับกระส่าย​จาก​การ​นั่ง​นาน​จน​เป็น​เหน็บชา แต่​ต้อง​ฝืน​ทน ยุวดี​ชำเลืองมอง ​อย่าง​มี​แผน ภูมินทร์​จับ​มือ​กุ๊ก​ไก่​ให้​ถวาย​สังฆทาน พอ​ถึงเวลา​ กรวดน้ำ ยุวดี​แกล้ง​พูด​ให้​กุ๊ก​ไก่​ฟัง​แต่​ความ​จริง​เตือน​มน​ชญา

“กุ๊ก​ไก่​จ๋า หนู​ต้อง​ตั้ง​จิต​อุทิศ​ส่วน​กุศลให้​เจ้ากรรม​นายเวร​นะ​จ๊ะ หนู​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เจอ​เรื่อง​ร้ายๆอีก”

“ค่ะ​คุณ​อายุ”

“เธอ​ก็​เหมือน​กัน​นะ​มน...ช่วง​หลัง​มานี้​มี​แต่​เรื่อง​ไม่​ดี​ เกิด​ขึ้น​กับ​เธอ​เหมือน​กัน ฉัน​ว่า​เธอ​ต้อง​ขอ​อโหสิกรรม​สิ่ง​ที่​เคย​ทำไม่​ดี​ทั้ง​ชาติ​นี้​และ​ชาติ​ที่​แล้ว​นะ​จ๊ะ ชีวิต​เธอ​จะ​ได้​สงบ​สุข​สัก​ที”

“พี่​ว่า​ก็ดี​เหมือน​กัน​นะ​จ๊ะ​มน อย่าง​น้อย​มัน​ก็​เพื่อ​ความ​สบายใจ​ของ​เรา​เอง” ภูมินทร์​เห็น​ด้วย ยุวดี​รีบ​ขยับ​ไป​นั่ง​ข้าง​มน​ชญา​ย้ำ​ให้​อโหสิกรรม​เยอะๆเพราะ​ไม่​รู้​ได้​ว่า​เรา​เคย​ทำ​อะไร​ไม่​ดี​กับ​ใคร​ไว้​บ้าง

“ฉัน​รู้​แล้ว​น่ะ” มน​ชญา​เริ่ม​หงุดหงิด

พระ​เริ่ม​บท​สวด​กรวดน้ำ ยุวดี​จ้อง​มอง​มน​ชญา​กับ​ภูมินทร์​ที่​กรวดน้ำ​ร่วม​กัน เห็น​เธอ​นิ่ง ​ขณะ​เดียวกัน อินตรา​พนม​มือ​หลับตา​ตั้ง​จิต​อธิษฐาน​อยู่​ข้าง​นอก​โบสถ์ ทันใด ...ท้องฟ้า​เกิด​เมฆ​ฝน​ลอย​ครึ้ม ลม​พัด​กระโชก​แรง​อย่าง​ไม่​มี​ปี่​มี​ขลุ่ย นพดล​แหงน​หน้า​มอง​ด้วย​ความ​ทึ่ง ไม่ทัน​ไร​ฟ้าผ่า​เปรี้ยง​ลง​มา มน​ชญา​สะดุ้ง​สุด​ตัว​เผลอ​ส่งเสียง​ร้อง มือ​ปัด​ถ้วย​กรวดน้ำ​กระเด็น ประจวบ​กับ​พระ​สวด​จบ​พอดี มน​ชญา​หน้าเสีย วางท่า​สงบ ยุวดี​ลอง​เรียก​มน​ชญา​สอง​สาม​ครั้ง

“จะ​เรียก​ฉัน​ทำไม​บ่อยๆมี​อะไร​ก็​ว่า​มา​สิ” มน​ชญา​สะบัด​เสียง​อย่าง​รำคาญ

สำเนียง​มน​ชญา​ทำให้​ยุวดี​รู้ทัน​ที​ว่า สิ่ง​ที่​ทำ​ไม่​เป็น​ผล...ด้าน​นอก นพดล​ปลอบ​อิน​ตราที่​กำลัง​เสียใจ ว่า​วันหลัง​ค่อย​หา​วิธี​อื่น​กัน​ใหม่ อิน​ตรา​พยัก​หน้า​เศร้าๆ...

ระหว่าง​ที่​ทุก​คน​ปล่อย​ปลา ภูมินทร์​เห็น​มน​ชญา​ยืน​อยู่​ห่างๆจึง​เข้าไป​ถาม​ว่า ทำ​ไม​ไม่​ปล่อย​ปลา​ด้วย​กัน มนชญา ​สุด​แสน​จะ​เบื่อ จึง​ตอบ​ไป​ว่า วัน​นี้​มา​ทำบุญ​ให้​กุ๊ก​ไก่​ไม่​ใช่​หรือ อีกอย่าง​ชุด​ที่​ตน​ใส่​ก็​นั่ง​ไม่​ถนัด ภูมินทร์​พยัก​หน้า​ก่อน​จะ​ตัดสินใจ​ถาม

“มน​จ๊ะ ช่วง​นี้​มน​มี​ปัญหา​อะไร​หรือ​เปล่า พี่​บอก​ตามตรง​นะ ​พี่​รู้สึก​ว่า​ระยะ​หลัง​มา​นี้ มน​เปลี่ยน​ไป​เหมือน​ไม่​ใช่​มน​คน​เดิม”

มน​ชญา​เกรง​ภูมินทร์​จะ​สงสัย รีบ​ปั้น​หน้า​เศร้า ย้อน​ว่า​เขา​ต่างหาก​ที่​เปลี่ยน​ไป พอ​เห็น​ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​แปลก​ใจ มน​ชญา​ก็​ทำ​เป็น​น้อยใจ บ่น​ว่า “เดี๋ยวนี้​พี่​ภู​เห็น​คน​อื่น​ดี​กว่า​มน พี่​ภู​ไม่ได้​รัก ไม่ได้​ไว้ใจ​มน​เหมือน​เดิม ขนาด​เรื่อง​พี่​อิน พี่​ภู​รู้​ว่า​พี่​อิน​เป็น​ครู​อยู่​ที่​โรงเรียน​น้อง​กุ๊ก​ไก่​ พี่​ภู​ก็​ไม่​บอก​มน​สัก​คำ นี่​เหรอ​คะ​สิ่ง​ที่​คน​รัก​เขา​ทำ​กัน”

“พี่​ยอม​รับ​ผิด​เรื่อง​ที่​พี่​ปิดบัง​มน ที่​พี่​ทำ​ไป​เพราะ​พี่​รัก​มน ไม่​อยาก​เห็น​มน​ไม่สบาย​ใจ​ แค่​เรื่อง​คุณ​อา​ไกร​สร มน​ก็​คง​ทุกข์​ใจ​มาก​พอ​อยู่​แล้ว”

“มน​จะ​ไม่​ทุกข์​ใจ​เลย​ค่ะ ถ้า​มน​ได้​กำลังใจ​จาก​พี่​ภู” มน​ชญา​ส่ง​สายตา​สื่อ​ความ​หมาย​ว่า​อยาก​ให้​เขา​แต่งงาน​ด้วย “มน​มี​พี่​ภู​คอย​อยู่​เคียง​ข้าง​ตลอด​เวลา”

“พี่​ก็​อยู่​เคียง​ข้าง​มน​ตลอด​เวลา​อยู่​นี่​แล้ว​ไง​จ๊ะ” ภูมินทร์​ดึง​มือ​มน​ชญา​มา​กุมมน​ชญา​ผิดหวัง จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​มือ​ถือ​สั่น​แล้ว​หยิบ​มา​กด​รับ ทำ​ที​เป็น​พูด​สาย​กับ​กัลยาณี “ค่ะ​คุณ​อา มน​ยัง​อยู่​ที่​วัด​ค่ะ คุณ​อา​มี​อะไร​รึ​เปล่า​คะ...จะ​ดี​เหรอ​คะ​คุณ​อา มน​ไม่​กล้า​พูด​กับ​คุณ​ป้า​หรอก​ค่ะ...มน​ว่า​เอา​ไว้​วัน​หลัง​ดี​กว่า​นะ​คะ ค่ะ สวัสดี​ค่ะ”

“มี​อะไร​หรือ​เปล่า​จ๊ะ​หนู​มน” วารี​ถามมน​ชญา​ทำ​เป็น​หนักใจ​ว่า​กัลยาณี​อยาก​ให้​ตน​บอก​วารี​ขอ​ฤกษ์​แต่งงาน​เสีย​เลย แต่​ตน​เห็น​ว่า​ไม่​สมควร วารี​รีบ​บอก​ว่า​สมควร​เธอ​ลืม​ไป มา​ถึง​แล้ว​ก็​ไม่​ควร​เสีย​เที่ยว มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​สมใจ พอ​วารี​มา​ขอ​ฤกษ์​กับ​หลวง​พ่อ ท่าน​คำนวณ​เลข​ผา​นาที พอ​เงย​หน้า​มอง​ก็​เห็น​ร่าง​มน​ชญา​มี​วิญญาณ​อิน​ตรา​ซ้อน​อยู่ ท่าน​จึง​พูด​ว่า “ไม่​มี​ฤกษ์​ดี​เลย”

ทุก​คน​แปลก​ใจ วารี​จึง​ขอ​เป็น​ฤกษ์​ปี​หน้า​ก็ได้ แต่​หลวง​พ่อ​กลับ​บอก​ว่า ไม่​มี​เลย สอง​คน​นี้​ไม่​ใช่​เนื้อคู่​กัน ทุก​คน​เปลี่ยน​เป็น​ตกใจ เพราะ​ก่อน​หน้า​นี้​หลวง​พ่อ​เคย​บอก​ว่า​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​เป็น​คู่​กัน​มา​แต่​ชาติ​ปาง​ก่อน มน​ชญา​หน้างอ​ไม่​พอใจ​แต่​ต้อง​เก็บ​อารมณ์​ไว้  ใน​ขณะ​ที่​ยุวดี​หน้าบาน​ด้วย​ความ​ดีใจ ส่วน​ภูมินทร์​มี​แต่​ความสงสัย​และ​สับสน...

ยิ่ง​แค้น​ยิ่ง​เจ็บใจ มน​ชญา​มอง​ตัว​เอง​ใน​กระจก​ห้อง​นอน​ที่​บ้าน​แล้ว​สบถ “นั​งม​นชญา ฉัน​อุตส่าห์​ได้​มา​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​แก​แล้ว ต่อ​ให้​ดวง​ฉัน​ไม่​ใช่​เนื้อคู่​ของ​พี่​ภู แต่​ฉัน​ก็​จะ​ทำให้​พี่​ภู​มา​เป็น​ของ​ฉัน​ให้​ได้” แวว​ตา​เธอ​มุ่ง​มั่น พลัน​กัลยาณี​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า

มน​ชญา​รีบ​ปั้น​หน้า​เศร้า​เล่า​เรื่อง​ที่​หลวง​พ่อ​บอก​ว่า​ไม่​มี​ฤกษ์​ดี​เลย แถม​ไม่​ใช่​เนื้อคู่​กัน​อีก มน​ชญา​บีบน้ำตา “มน​กลัว​ที่​บ้าน​พี่​ภู​จะ​เชื่อ​แล้ว​จะ​ไม่​ยอม​ให้​มน​กับ​พี่​ภู​แต่งงาน​กัน​ค่ะ”

กัลยาณี​ปลอบ​หลาน​รัก​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว ตน​เชื่อ​ว่า​คู่​กัน​แล้ว​ต้อง​ไม่​แคล้ว​กัน มน​ชญา​สบายใจ​ขึ้น​เล็กน้อย...ใน​ขณะ​ที่​อิน​ตรา​สุด​แสน​จะ​เสียใจ​ที่​ไม่​สามารถ​กลับคืน​ร่าง​ได้เสีย​ที เธอ​มอง​ช่อ​ดอกไม้​ของ​ภูมินทร์​ที่​เธอ​เก็บ​ไว้​จน​แห้ง น้ำตา​ไหล​เป็น​ทาง

ooooooo

วัน​ต่อ​มา กุ๊ก​ไก่​ร้องไห้​โยเย​ไม่​ยอม​เข้า​ห้อง​เรียน จะ​หา​แต่​ครู​อิน​ตรา ครู​อื่นๆมา​ปลอบ​ก็​ไม่​ยอม จน​ทาง​โรงเรียน​ต้อง​โทร.​ไป​ตาม​ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​มา ทั้ง​สอง​พา​กุ๊ก​ไก่​กลับ​บ้าน แก​ยัง​ร้องไห้​ไม่​หยุด ยุวดี​จึง​ขอ​ให้​ภูมินทร์​ไป​ตาม​อิน​ตรา​มา พอ​กุ๊ก​ไก่​เห็น​อิน​ตรา​ก็​โผ​กอด อิน​ตรา​เอง​ก็​กอด​กุ๊ก​ไก่​ดู​รัก​และ​ห่วง​จับใจ จน​ภูมินทร์​เห็น​แล้ว​ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า นี่​หรือ​ที่​มน​ชญา​บอก​ว่า​อิน​ตรา​คิด​ฆ่า​เธอ​ได้ กับ​แค่​เด็ก​ตัว​เล็กๆทำไม​จะ​ทำ​ไม่ได้...ภูมินทร์​ครุ่นคิด​อย่าง​สับสน

ดุสิต​กับ​วารี​กลับ​จาก​ทำ​ธุระ เห็น​รถ​ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​จอด​อยู่​ก็​แปลก​ใจ​ที่​ลูกๆกลับ​บ้านแต่​หัว​วัน พอ​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เห็น​กุ๊ก​ไก่​อยู่​กับ​อิน​ตรา​และ​กำลัง​ให้​อิน​ตรา​สัญญา​ว่า​จะ​มา​หา​บ่อยๆ วารี​ส่งเสียง​ดัง​ทันที​ว่า​ไม่ได้ ยุวดี​กับ​อิน​ตรา​สะดุ้ง

“เอ่อ...คุณ​แม่​คะ​ใจเย็นๆก่อน​นะ​คะ คือ​ว่า​วัน​นี้​ยัย​กุ๊ก​ไก่​ร้อง​หา​พี่​อิน​ทั้ง​วัน​เลย พี่​ภู​ก็​เลย​ไป​รับ​พี่​อิน​ให้​มา​ช่วย​พูด​กับ​กุ๊ก​ไก่​ให้​น่ะ​ค่ะ” ยุวดี​รีบ​อธิบาย

“เรา​สอง​คน​ก็ตาม​ใจ​หลาน​ไม่​เข้า​เรื่อง วิธี​จัดการ​กับ​เด็ก​ที่​น่า​จะ​ปลอดภัย​กว่า​นี้​มี​ตั้ง​เยอะ​แยะ จั​น...พา​ยัย​กุ๊ก​ไก่​เข้าไป​ข้าง​ใน​เดี๋ยวนี้ แล้ว​ก็​อย่า​ลืม​อาบ​น้ำ​อาบ​ท่า​ให้​สะอาด​ด้วย​ล่ะ เดี๋ยว​เชื้อโรค​มัน​จะ​ติด” วารี​ป​ราย​ตา​มอง​อิน​ตรา

กุ๊ก​ไก่​ร้อง​โยเย​ไม่​ยอม​ไป  สัญญา​กับ​วารี​ว่า​วัน​นี้​ขอ​ตน​อยู่​กับ​อิน​ตรา แล้ว​ตน​จะ​ไม่​ดื้อ​ไม่​ซน​อีก​ต่อ​ไป ยุวดี​สบตา​ภูมินทร์​อย่าง​หนักใจ​ว่า​วารี​จะ​ยอม​ไหม...สุดท้าย วารี​ต้อง​หงุดหงิด​ไม่​พอใจ​ทำไม​หลาน​ถึง​รัก​อิน​ตรา​มาก​ขนาด​นี้ และ​คิด​ว่า​อิน​ตรา​ต้อง​มี​แผน​ร้าย​อะไร​สัก​อย่าง จึง​โทร.​ไป​ปรึกษา​มน​ชญาอยู่​กับ​กุ๊ก​ไก่​จน​ดึก ภูมินทร์​จะ​ขับ​รถ​ไป​ส่ง​อิน​ตรา แต่​เธอ​ขอ​กลับ​แท็กซี่​เอง ภูมินทร์​ยกมือ​ผาย​ไป​ที่​รถ​พร้อม​กับ​พูด​ว่า “ผม​คง​ไม่​แล้ง​น้ำใจ​ขนาด​นั้น​หรอก...เชิญ”

ยุวดี​เห็น​ด้วย​คะยั้นคะยอ​ให้​อิน​ตรา​กลับ​รถ​ภูมินทร์...

ระหว่าง​ทาง​อิน​ตรา​นั่ง​ตัว​ลีบ​แอบ​มอง​ภูมินทร์​เป็น​ระยะๆแล้ว​อมยิ้ม จู่ๆเขา​ก็​ถาม​โพล่ง​ขึ้น​มา “หน้า​ผม​มี​อะไร​ผิด​ปกติ​เหรอ”

“ปะ...เปล่า​ค่ะ” อิน​ตรา​สะดุ้ง

“แล้ว​คุณ​มอง​อะไร”



“เปล่า​นี่​คะ ฉัน​ไม่ได้​มอง​อะไร...ไฟ​เขียว​แล้ว​ค่ะ”  อิน​ตรา​เตือน จน​มา​ถึง​หน้า​คอน​โดฯ อิน​ตรา​ลง​จาก​รถ​ไม่​ลืม​ที่​จะ​ขอบคุณ​เขา​ที่มา​ส่ง ภูมินทร์​ตอบ​อย่าง​เย็น​ชา “ถือว่า​แลก​กับ​การ​ที่​คุณ​ช่วย​ปราบ​พยศ​ยัย​กุ๊ก​ไก่​ให้​ก็​แล้วกัน แล้ว​คุณ​ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​ต่อ​ไป​ผม​คง​ไม่​ต้อง​รบกวน​คุณ​อีก​แล้ว  เพราะ​ผม​จะ​ทำให้​ยัย​กุ๊ก​ไก่​ลืม​คุณ​เอง”

อิน​ตราหน้า​เศร้า​น้ำตา​ซึม​เดิน​ขึ้น​คอน​โดฯ พอ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​กำลัง​จะ​ปิด​ประตู มน​ชญา​โผล่​มา​ดัน​ประตู​ไว้ แล้ว​ผลัก​อิน​ตรา​กระเด็น​เข้าไป​ใน​ห้อง อิน​ตรา​ตกใจ “พี่​อิ​น...พี่​อิน​มา​ได้​ยัง​ไง​คะ”

“ฉัน​จะ​มา​ได้​ยัง​ไง​เธอ​ไม่​ต้อง​รู้​หรอก แต่​ฉัน​ไม่​ยัก​รู้​นะ​ว่า ​เงินเดือน​ครู​จะ​ทำให้​เธอ​มี​ปัญญา​เช่า​คอน​โดฯ​หรูๆอย่าง​นี้​ด้วย”

“คอน​โดฯ​นี้​คุณ​พ่อ​ซื้อ​ให้​พี่​อิน​เป็น​ของขวัญ​วัน​เกิด”

มน​ชญา​มอง​ไป​รอบๆห้อง​ด้วย​สายตา​ดูถูก “คง​จะมี​ใครเอา​มา​ใช้​หนี้​ล่ะ​สิ ถึง​จะ​ยก​ให้​ฉัน​น่ะ”

“ไม่​จริง​นะ​คะ​พี่​อิน คอน​โดฯ​นี้​คุณ​พ่อ​ซื้อ​ใหม่​ให้​พี่​อิน คุณ​พ่อ​รัก​พี่​อิ​น อ​ยาก​ให้​พี่​อิน​ได้​สิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด”

“หยุด​ได้​แล้ว ฉัน​ไม่ได้​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ฟัง​เรื่อง​ไร้​สาระ​หรอก​นะ แต่​ฉัน​มา​เพื่อ​สะสาง​เรื่อง​ความ​ดื้อ​ของ​เธอ ฉัน​เคย​เตือน​เธอ​แล้ว​ใช่​ไหม​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​ภู แต่​เธอ​ก็​ไม่​ฟัง สงสัย​คง​ต้อง​รอ​ให้​มี​ใคร​สัก​คน​ตาย​ก่อน​จริงๆ” มน​ชญา​กระชาก​แขน​อิน​ตรา​มา​พูด​ใส่​หน้า

“หมายความ​ว่า​เรื่อง​กุ๊ก​ไก่​ตก​น้ำ เป็น​ฝีมือ​พี่​อิน​จริงๆ”

“เก่ง​นี่ แต่​ช่วย​ไม่ได้​นะ ใน​เมื่อ​เธออ​ยาก​แส่​หาเรื่อง​เอง แล้ว​อย่าง​เรื่อง​วัน​นี้ ที่​เธอ​ไป​บ้าน​พี่​ภู​ล่ะ ฉัน​จะ​ลงโทษ​ยัง​ไง​ดี​น๊า...” มน​ชญา​เดิน​ไป​ปัด​ข้าวของ​ใน​ห้อง​กระจาย

อิน​ตรา​ตกใจ​พยายาม​ห้าม แต่​มน​ชญา​ไม่​สนใจ เสียง​โครมคราม​ทำให้ รปภ.​วิ่ง​มา ถาม​อิน​ตรา​ว่า​มี​ปัญหา​อะไร​หรือ​เปล่า มน​ชญา​ปั้น​หน้า​ไม่​ยี่หระ​เพราะ​คิด​ว่า​อิน​ตรา​ไม่​กล้า​หือ...แต่​ผิด​คาด อิน​ตรา​กลับ​บอก รปภ.​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​บุกรุก​เข้า​มา ให้​ช่วย​พา​ออก​ไป​ที มน​ชญาตา​เขียว​ปั้​ดก​ระ​ซิบ​กับ​อิน​ตรา​ว่า “เธอ​โง่​มาก​นะ​ที่​ทำ​กับ​ฉัน​อย่าง​นี้”

รปภ.​พา​มน​ชญา​ออก​ไป อิน​ตรา​ปิด​ประตู​แล้ว​ยืน​พิง​ถอน​ใจ​โล่ง​อก ไม่ทัน​ไร มีเสียง​เคาะ​ประตู​ดัง​ขึ้น ทำเอา​เธอ​สะดุ้ง​ไม่​กล้า​เปิด พอ​มอง​ไป​ที่​ลูก​ตา​แมว​ก็​เห็น​ว่า​เป็นนพดล จึง​เปิด​รับ นพดล​รีบ​ถาม​ว่า​มน​ชญา​ไม่ได้​ทำ​อะไร​เธอ​ใช่​ไหม พอ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​เห็น​ข้าวของ​แตก​เกลื่อน​ก็​ถอน​ใจ ถาม​อีก​อยาก​ย้าย​ที่​อยู่​ใหม่ไหม แต่​อิน​ตรา​เห็น​ว่า​ถึง​อย่างไร​ตน​ก็​หนี​ไม่​พ้น​จึง​ไม่​คิด​หนี

ooooooo

พอ​ทำ​อะไร​อิน​ตรา​ไม่ได้ มน​ชญา​เจ็บใจ​จะ​มา​ลง​ที่​ไกร​สร​แทน เห็น​มะปราง​ยก​ถาด​ข้าว​ออก​มา​จาก​ห้อง จึง​แอบ​เข้าไป ไกร​สร​นอน​หลับ มน​ชญา​เข้า​มา​พูด​เหยียดๆข้าง​เตียง

“ซื้อ​คอน​โดฯ​เป็น​ของขวัญ​วัน​เกิด​ให้​อิน​เหรอ​คะ แต่​คอน​โดฯ​เท่า​รู​หนู​นั่น มัน​เทียบ​ไม่ได้​กับ​สิ่ง​ที่​คุณ​พ่อ​ให้​ลูก​สาว​ที่แท้​จริง​ของ​คุณพ่อ​เลย​สัก​นิด ไหน​จะ​บ้าน​หลัง​นี้ หรือ​ตำแหน่ง​เจ้าของ​บริษัท แต่​คุณ​พ่อ​คง​นึก​ไม่​ถึง​น่ะ​สิ​คะ ที่​นั​งม​น​มัน​จะ​ไม่ได้​อะไร​เลย เพราะ​ตอน​นี้​อิน​ได้​ครอบครอง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ของ​มน” มน​ชญา​ยิ้ม​สะใจ​ก่อน​จะ​กลับ​ออก​ไป

ประตู​ห้อง​ปิด​ลง ไกร​สร​ลืมตา​ขึ้น​มือ​เกร็ง แววตา

เป็นกังวล หวน​นึกถึง​วัน​ที่​มน​ชญา​ผลัก​เขา​ตก​เตียง​แล้ว​พูด​ว่า...ถือ​ซะ​ว่า​ช่วย​กัน​ตาม​หา​ลูก​สาว​สุด​ที่รัก​ของ​คุณ​พ่อ​ก็​แล้วกัน...และ​วัน​ที่​อิน​ตรา​เข้า​มา​เยี่ยม เธอ​พูด​ว่า...ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ยัง​ไง​ลูก​คน​นี้​ก็​ยัง​เป็น​ลูก​ของคุณ​พ่อ​คน​เดิม...

ไกร​สร​รู้สึก​เกร็ง ​ร่าง​กระตุกๆขึ้น​อีก มะปราง​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง เห็น​อาการ​ไกร​สร​ก็​ตกใจ​เข้าไป​บีบ​นวด​แขน​ขา​ให้...

วัน​ต่อ​มา ภูมินทร์​พยายาม​โทร.​หา​มน​ชญา​เท่า​ไหร่ เธอ​ก็​ไม่​ยอม​รับ​สาย วารี​สมน้ำหน้า ภูมินทร์​เอะใจ​ถาม​ว่า​แม่​บอก​มน​ชญา​ว่า​อิน​ตรา​มา​บ้าน​เมื่อ​วาน​ใช่​ไหม วารี​ตอบ​ว่า​ใช่ ยุวดี​ตกใจ​ช้อน​ใน​มือ​หล่น

“จะ​ตกใจ​ทำไม​นักหนา​หือ​ยัย​ยุ” วารี​หัน​มา​เอ็ด

“ยุ​ต้อง​ตกใจ​สิ​คะ คุณ​แม่​ไป​บอก​ยั​ยม​น ยุ​ก็​ต้อง​พลอย​โดน​หาง​เลข​ไป​ด้วย​แน่ๆ”

“ก็​สมควร​แล้ว​นี่ แล้ว​ก็​รีบๆไป​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กับ​น้อง​ซะ​นะ​ตา​ภู อย่า​ให้​เรื่อง​ผู้หญิง​คน​นั้น​มา​ทำให้​เรา​สอง​คน​มี​ปัญหา​กัน​มาก​ไป​กว่า​นี้...”

ภูมินทร์​หนักใจ จำ​ต้อง​มา​หา​มน​ชญา​เพื่อ​อธิบาย​ว่า ที่​เขา​ต้องให้​อิน​ตรา​ไป​ที่​บ้าน​เพราะ​อะไร “ที่​พี่​ไม่​บอก​เพราะ​พี่​เห็น​ว่า​มัน​ไม่​ใช่​เรื่อง​สำคัญ”

“ทำไม​จะ​ไม่​สำคัญ​คะ​พี่​ภู พี่​ภู​ลืม​ไป​แล้ว​หรือ​คะ​ว่า พี่​อิน​คือ​คน​ที่​เคย​คิด​ฆ่า​มน​และ​เกือบ​จะ​ฆ่า​น้อง​กุ๊ก​ไก่​ด้วย”

ภูมินทร์​นิ่ง พูด​ไม่​ออก มน​ชญา​กุม​มือ​เขา​ขึ้น​มา ขอ​ให้​สัญญา​ว่า​ต่อ​ไป​ไม่​ว่า​อะไร​ที่​เกี่ยว​กับ​อิน​ตรา เขา​จะ​ต้อง​บอก ภูมินทร์​พยัก​หน้า​รับ มน​ชญา​กอด​เขา​ทันที​ ขอบคุณ​และ​อ้อน​ว่า​ตน​อยู่​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​เขา ภูมินทร์​รู้สึก​หนักใจ...มน​ชญา​พา​ภูมินทร์​เข้าไป​เยี่ยม​ไกร​สร​ใน​ห้อง เห็น​มะปราง​กำลัง​ป้อน​ข้าว​ให้​อยู่ สีหน้า​ไกร​สร​ไม่ค่อย​ดี ภูมินทร์​จึง​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า

“มะปราง​ก็​ไม่​ทราบ​เหมือน​กัน​ค่ะ แต่​วัน​นี้​คุณ​ท่าน​ไม่​ยอม​ทาน​ข้าว​เลย​ค่ะ”

“ถ้า​งั้น​มน​ป้อน​ข้าว​ให้​คุณ​พ่อ​เอง​ดี​กว่า​จ้ะ” มน​ชญา​ดึง​ชาม​ข้าว​มา​ป้อน ไกร​สร​กลับ​เม้มปาก​แน่น​และ​ยัง​มอง​เธอ​ตา​ขวาง มน​ชญา​หน้าเสีย​แต่​ต้อง​ทำ​เป็น​ยิ้ม​กลบ​เก​ลื่อน “สงสัย​คุณ​พ่อ​จะ​กลัว​ร้อน คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​กลัว​นะ​คะ มน​เป่า​ให้​แล้ว”

ไกร​สร​พยายาม​ยกมือ​ขึ้น​ปัด​ชาม​ข้าว​ใน​มือ​มน​ชญา​หกคะมำ แล้ว​ร่าง​เขา​ก็​กระตุก ภูมินทร์​ตกใจ​รีบ​เข้าไป​จับ​ตัว​ไกร​สร นพดล​เข้า​มา​พอดี​ช่วย​จับ สายตา​ไกร​สร​ยัง​จับ​จ้อง​ไป​ที่​มน​ชญา

ความ​ที่​กลัว​ภูมินทร์​จะ​สงสัย พอ​มี​โอกาส​อยู่​กัน​ตามลำพัง มน​ชญา​จึง​บอก​ภูมินทร์​ว่า ไกร​สร​อาการ​แบบ​นี้​คงไม่​หาย​ง่ายๆ ตน​จึง​คิด​ว่า​ถ้า​ขืน​รอ​ให้​ท่าน​หาย คง​ไม่ได้​แต่งงาน​กัน​แน่ แต่​ภูมินทร์​ยัง​ยืนยัน​ให้​รอ​ไป​อีก​หน่อย เขา​มั่นใจ​ว่า​ไกร​สรจะ​ต้อง​อาการ​ดี​ขึ้น มน​ชญา​จะ​แย้ง ภูมินทร์​ตัดบท

“เชื่อ​พี่​เถอะ​จ้ะ​มน ตอน​นี้​สิ่ง​ที่​คุณ​อา​ต้องการ​มากที่สุด​ก็​คือ กำลังใจ​และ​การ​ดูแล​ที่​ดี แต่​ถ้าเรา​แต่งงาน​กัน​ตอน​นี้ มน​ก็​อาจจะ​ต้อง​วุ่นวาย​กับ​เรื่อง​แต่ง​งาน​จน​ไม่​มี​เวลา​ดูแล​คุณ​อา คุณ​อา​ท่าน​อาจจะ​น้อยใจ​จน​อาการ​ทรุด​ลง​ไป​อีก​ได้​นะ​จ๊ะ”

มน​ชญา​จำ​ต้อง​พยัก​หน้า​รับ​แม้​จะ​เจ็บใจ...นพดล​กับ​มะปราง​ช่วย​กัน​ประคอง​ไกร​สร​ให้​นอน นพดล​ถาม “คุณ​ท่าน​ครับ คุณ​ท่าน​มี​เรื่อง​เครียด​อะไร​หรือ​ครับ เรื่อง​งาน​หรือ​เปล่า​ครับ”

ท่าทาง​ไกร​สร​พยายาม​จะ​เปล่ง​เสียง​พูด “ไม่...ใช่...มะ...”

นพดล​กับ​มะปราง​ดีใจ นพดล​รีบ​ถาม​ว่า​อยาก​บอกอะไร​เขา ไกร​สร​พูด​ได้​แค่คำ​ว่า ไม่...แล้ว​ก็​ฮึดฮัด​โมโหตัว​เอง​ที่​พูดไม่ได้ แค่​นี้​นพดล​ก็ดี​ใจ โทร.​ไป​เล่า​ให้​อิน​ตรา​ฟัง เธอ​ดีใจ​เช่น​กันรีบ​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​คุ้มครอง​พ่อ​ของ​ตน​ให้​หาย​วัน​หาย​คืน...

มะปราง​เอง​ก็ดี​ใจ​รีบ​มา​เล่า​ให้​พวก​ใน​ครัว​ฟัง มน​ชญา ผ่าน​มา​ได้ยิน กำมือ​แน่น​ด้วย​ความ​เจ็บใจ “ฉัน​จะ​ไม่​ยอมให้​คุณ​พ่อ​หายมา​บอก​ความ​ลับ​ฉัน​กับ​นั​งม​น​ให้​ใคร​รู้​เด็ดขาด”

ooooooo

คืน​นี้ มน​ชญา​คิด​จะ​จัดการ​ไกร​สร​ขั้น​เด็ดขาด สื่อ​สัมพันธ์​ทำให้​อิน​ตรา​ซึ่ง​อยู่​ที่​คอน​โดฯ​ กำลัง​ปอก​ผล​ไม้​รู้สึก​ใจคอ​ไม่ดี​ขึ้น​มา แล้ว​พลาด​ทำ​มีด​บาด​มือ...

มน​ชญา​ซื้อ​ขนม​มา​ฝาก​มะปราง ทำ​ที​เป็น​ตอบแทนที่​ช่วย​ดูแล​ไกร​สร มะปราง​หลง​กิน​เข้าไปทำให้​ท้องเสีย​ต้องทิ้ง​ไกร​สร​ไว้​ลำพัง​เพื่อ​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ไม่ทัน​ไร ไกร​สร​รู้สึกว่า​มี​คน​เข้า​มา พอ​ชำเลือง​มอง​ก็​เห็น​มน​ชญา​ยืน​ยิ้ม​หน้า​เหี้ยม ไกร​สรตัว​เกร็ง​พยายาม​จะ​ขยับ​หนี มน​ชญา​หัวเราะ

“คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก​ค่ะ อิน​มา​สงเคราะห์ คุณ​พ่อ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ทน​อยู่​ใน​สภาพ​อย่าง​นี้​อีก​ต่อ​ไป​ไง​คะ ลา​ก่อน​นะ​คะ​คุณ​พ่อ” มน​ชญา​ล้วง​ถุง​พลาสติก​ออก​มา​จาก​กระเป๋า​กางเกง ปิด​ลง​บน​หน้า​ไกร​สร ยิ้ม​อย่าง​เหี้ยมเกรียม

ไกร​สร​เกร็ง​มือ​เท้า​กระตุก​จะ​ขาดใจ ป้า​นวล​ยก​ถาด​นม​เข้า​มา เห็น​การ​กระทำ​ของ​มน​ชญาก็​ตกใจ​ร้อง​ไม่​ออก ยืน​หลบ​มอง​อย่าง​ตะลึง​งัน เมื่อ​ได้ยิน​มน​ชญา​พูด “หลับ​ให้​สบาย​นะ​คะ​คุณ​พ่อ ไม่​ต้อง​ห่วง​อะไร​ทั้งนั้น อิน​จะ​ดูแล​ทุกๆอย่าง​ที่​คุณ​พ่อ​สร้าง​เอา​ไว้​ให้​ลูก​สาว​ที่​แสน​ดี​ของ​คุณ​พ่อ รวม​ทั้ง​ร่าง​ของ​นั​งม​นชญา​ด้วย”

ไกร​สร​พยายาม​ยกมือ​ขึ้น​เฮือก​สุดท้าย ปัด​โดน​แจกัน​ตกลง​มา​แตก​กระจาย มน​ชญา​ตกใจ​รีบ​เก็บ​ถุง​พลาสติก​ยัด​ใส่​กระเป๋า​กางเกง กัลยาณี​กับ​นพดล​วิ่ง​เข้า​มา มน​ชญา​รีบ​ประคอง​ไกร​สร​ที่​กำลัง​ชัก​กระตุกๆตาเหลือก กัลยาณี​ร้อง​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“มน​ไม่​ทราบ​เหมือน​กัน​ค่ะ​คุณ​อา มน​เข้า​มา​ก็​เห็น​คุณ​พ่อ​เป็น​อย่าง​นี้​แล้ว”

“คุณ​พี่​ทำใจ​ดีๆไว้​นะ​คะ ใคร​ก็ได้​โทร.​ไป​เรียก​รถ​โรงพยาบาล​เร็ว”

มะปราง​วิ่ง​ออก​ไป นพดล​เข้า​มา​ช่วย​ประคอง​ไกร​สร พลัน​เหลือบ​เห็น​ถุง​พลาสติก​แลบ​ออก​มา​จาก​กระเป๋า​กางเกงของ​มน​ชญา พอ​มน​ชญา​เดิน​ไป​ที่​ห้อง นพดล​รีบ​ตาม​ไป

“มี​อะไร​อีก​ล่ะ ฉัน​จะ​รีบ​แต่งตัว​ตาม​คุณ​พ่อ​ไป​ที่​โรงพยาบาล” มน​ชญา​จะ​ปิด​ประตู​ห้อง

“ผม​อยาก​รู้​ว่า​มี​อะไร​อยู่​ใน​กระเป๋า​กางเกง​ของ​คุณ​มน” นพดล​เอา​มือ​ยัน​ประตู​ไว้

มน​ชญา​รีบ​กลบเกลื่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร แต่​นพดล​ยืนยัน​ว่า​เขา​เห็น มน​ชญา​ทำ​เป็น​หงุดหงิด​ที่มา​เซ้าซี้ รีบ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู นพดล​เคาะ​เรียก​เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​เปิด...มน​ชญา​เอา​ถุง​พลาสติก​ออก​มา​ทิ้ง​ขยะ​ใน​ห้องน้ำ​คำราม​ใน​คอ “ไอ้นพ​นี่​มัน​สาระแน​จริงๆ”

มะปราง​นั่ง​ก้มหน้า​อย่าง​รู้สึก​ผิด​อธิบาย​ให้​ฟัง​ว่า​ทำไม​ตน​ถึง​ทิ้ง​ไกร​สร​ไว้​ลำพัง พอ​นพดล​รู้​ว่า​มน​ชญา​จงใจ​ทำร้าย​ไกร​สร​ก็​รีบ​มา​เล่า​ให้​ยุวดี​ฟัง ยุวดี​ทุบ​โต๊ะ​เปรี้ยง

“เลว​ที่สุด ขนาดคุณ​อา​เจ็บ​ขนาด​นั้น พี่​อิน​ยัง​จะ​ทำคุณ​อา​ไกร​สร​ได้​ลงคอ​อีก​เหรอ คน​อะไร​ยัง​มี​หัวใจ​อยู่​หรือ​เปล่า พูด​แล้ว​โมโห” แก้ว​น้ำ​บน​โต๊ะ​กระฉอก​ใส่​ตัว​เอง

“เป็น​ไง​ล่ะ​คุณ ใส่​อารมณ์​มาก​เหลือเกิน” นพดล​เอา​กระดาษ​ทิชชู​เช็ด​มือ​ให้ยุวดี​รู้สึก​เขิน แก้​เก้อ​ด้วย​การ​ดึง​มือ​กลับ​มา​เช็ด​เอง ปาก​ก็​ถาม​เขา​ว่า มน​ชญา​ทำร้าย​ไกร​สร​ทำไม นพดล​จน​ใจ ถาม​ไกร​สร​ก็​ตอบ​ไม่ได้ ยุวดี​จึง​ถาม​ว่า​อิน​ตรา​รู้​เรื่อง​หรือ​ยัง นพดล​บอก​ว่า​โทร.​บอก​แล้ว

ooooooo


วัน​นั้น อิน​ตรา​แอบ​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร​ที่​โรงพยาบาล เธอ​กุม​มือ​ไกร​สร​น้ำตา​ไหล​พราก...ภูมินทร์​เดิน​พูด​โทรศัพท์​กับ​มน​ชญา​มา​ตาม​ทาง​เดิน​โรงพยาบาล “อ้าว...พี่​คิด​ว่า​มน​จะ​มา​เฝ้า​คุณ​อา​ที่​โรงพยาบาล​ตั้งแต่​เช้า พี่​ก็​เลย​ไม่ได้โทร.​หา​มน​ก่อน”

มน​ชญา​ยัง​อยู่​ใน​ชุดนอน​ที่​บ้าน​บอก​ภูมินทร์​ว่า​ตน​จะ​ไป​ตอน​สายๆ เขา​จึง​จะ​รอ​ที่​นี่​เลย พอ​วาง​สาย ​ภูมินทร์​มอง​ผ่าน​ช่อง​กระจก​ประตู เห็น​อิน​ตรา​นั่ง​ร้องไห้​เอา​มือ​ไกร​สร​แนบ​แก้ม เขา​แทบ​ไม่​เชื่อ​สายตา​ตัว​เอง...

ป้า​นวล​ยัง​อก​สั่น​ขวัญแขวน นั่ง​คิด​ทบทวน​เรื่องราว​ที่​ผ่าน​มา​ว่า​มน​ชญา​เปลี่ยนแปลง​ไป​ขนาด​ไหน จน​มา​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​มน​ชญา​พูด​ตอน​ทำร้าย​ไกร​สร ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​ว่า​สอง​คน​สลับ​ร่าง​กัน ป้า​นวล​หวน​คิดถึง​อดีต​จำ​ได้​ว่า​อิน​ตรา​กลัว​ที่​แคบๆ ตั้งแต่​เด็ก จึง​คิด​จะ​ลอง​พิสูจน์ ด้วย​การ​เอา​นํ้า​ส้ม​มา​ให้​ที่​ห้อง​นอน พอ​มน​ชญา​เผลอ ป้า​นวล​ก็​ผลัก​​เข้าไป​ใน​ตู้​เสื้อ​ผ้า​แล้ว​ปิด​ขัง มน​ชญา​ตกใจ​สุดขีด ทั้ง​ทุบ​ประตู​และ​ร้อง​กรี๊ดๆ

ป้า​นวล​เปิด​ประตู​ตู้ มน​ชญา​พุ่ง​ออก​มา​ล้ม​กอง​กับ​พื้น ป้า​นวล​ปราด​เข้า​ประคอง “อิ​น...อิน​จริงๆด้วย”

“แก​กล้า​ดี​ยัง​ไง​มา​ทำ​กับ​ฉัน​อย่าง​นี้” มน​ชญา​รวบรวม​พลัง​ผลัก​ป้า​นวล​กระเด็น

“ป้า​ขอโทษ​จ้ะ ป้า​แค่​อยาก​พิสูจน์​ว่า​อิ​นอ​ยู่​ใน​ร่าง​คุณ​มน​จริงๆ​หรือ​เปล่า”

“ป้า​พูด​เรื่อง​บ้า​อะไร ฉัน​คือ​มน​ชญา​ไม่​ใช่​อิน​ตรา”

“ป้า​อยู่​กับ​หนู​มน​มา​ตั้งแต่​เกิด ป้า​รู้​ว่า​คุณ​หนู​มน​ไม่ได้​เป็น​โรค​กลัว​ที่​แคบ แต่​คน​ที่​เป็น​คือ​อิน และ​เรื่อง​นี้​ก็​มี​แค่​ป้า​คน​เดียว​เท่านั้น​ที่​รู้”

มน​ชญา​เครียด​ยัง​ไม่​ยอม​รับ แต่​พอ​ป้า​นวล​บอก​ว่า ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​จะ​อยู่​ข้าง​เธอ​เสมอ มน​ชญา​ไม่ทัน​พูด​อะไร กัลยาณี​เคาะ​ประตู​เปิด​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ร้อง​ทำไม มน​ชญา​มอง​ป้า​นวล​อย่าง​ตัดสินใจ ก่อน​จะ​ตอบ​ไป​ว่า ไม่​มี​อะไร​ตน​แค่​เห็น​แมลง​สาบเลย​ตกใจ กัลยาณี​รีบ​สั่ง​นิด​มา​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง​มน​ชญา แล้ว​บอก​ว่า​ตน​จะ​ไป​โรงพยาบาล​ก่อน มน​ชญา​ยิ้มๆ

พอ​ทุก​คน​ออก​ไป​แล้ว มน​ชญา​ก็​หัน​มา​หา​ป้า​นวล “จำ​คำ​ที่​ป้า​พูด​เอา​ไว้​ให้​ดี​ก็​แล้วกัน ถ้า​ป้า​นวล​รัก​อิน ป้า​นวล​ห้าม​พูด​เรื่อง​นี้​ให้​ใคร​ฟัง​เด็ดขาด”

ป้า​นวล​ดีใจ แต่​อด​สงสัย​ไม่ได้​จึง​ถาม​หลาน​สาว “ว่า​แต่​ว่า...มัน​เกิด​เรื่อง​เหลือเชื่อ​อย่าง​นี้​ได้​ยัง​ไง อิน​สลับ​ตัว​กับ​คุณ​มน​ได้​ยัง​ไง​กัน เล่า​ให้​ป้า​ฟัง​สิ”

มน​ชญา​จำ​ต้อง​เล่า​ให้​ป้า​นวล​ฟัง​เท่า​ที่​เล่า​ได้

ooooooo

ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​เอา​มือ​ไกร​สร​แนบ​แก้ม​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​อยู่ ไกร​สร​ค่อยๆลืมตา​ขึ้น​มา พอ​เห็น​อิน​ตรา​ก็​พยายาม​ขยับ​ปาก​จะ​เรียก อิน​ตรา​เงย​หน้า​มา​เห็นดี​ใจ จะ​รีบ​ไป​ตาม​หมอ เลย​ไม่ทัน​เห็น​ว่า​ไกร​สร​มี​อะไร​จะ​พูด​ด้วย ทันใด...กัลยาณี​เดิน​เข้า​มา พอ​เห็น​อิน​ตรา​ก็​ไม่​พอใจ

“ใคร​อนุญาต​ให้​แก​เข้า​มา​ใน​นี้”

“อิน​เป็น​ห่วง​คุณ​พ่อ อิ​นอ​ยาก​มา​เยี่ยม​คุณ​พ่อ​ค่ะ”

“เป็น​ห่วง น้ำหน้า​อย่าง​แก​เหรอ​จะ​ห่วง​ใคร​เป็น นอกจาก​ตัว​เอง แก​ไสหัว​ออก​ไป​จาก​ห้อง​นี้​เดี๋ยวนี้​เลย​นะ แล้ว​ก็​อย่า​กลับ​มา​ให้​ฉัน​เห็น​หน้า​อีก”

ภูมินทร์​ถือ​ถ้วยกาแฟ​เดิน​กลับ​มา ได้ยิน​เสียง​เอ็ดตะโร​ของ​กัลยาณี​ก็​รีบ​เข้า​มา​ถาม​เกิด​อะไร​ขึ้น กัลยาณี​ชี้​ที่​อิน​ตรา​หา​ว่า​จะ​มา​ทำร้าย​ไกร​สร​อีก

อิน​ตรา​ปฏิเสธ กัลยาณี​โกรธ​คว้า​แก้ว​น้ำ​สาด​ใส่​หน้า อิน​ตรา​เสียใจ​วิ่ง​ออก​ไป ไกร​สร​นอน​น้ำตา​ไหล​เสียใจ​ที่​ไม่​อาจ​ปกป้อง​ลูก​ได้...ภูมินทร์​ตาม​อิน​ตรา​มา​เห็น​ยืน​ร้องไห้​อยู่​จึง​ถาม​ว่า

“เป็น​ห่วง​คุณ​อา​ไกร​สร​จริงๆเหรอ”

อิน​ตรา​สะดุ้ง​รีบ​ปาด​น้ำตา หัน​มา​ถาม “ทำไม​คุณ​ถาม​อย่าง​นั้น”

“ก็​ปกติ​ไม่​เคย​เห็น​ว่า​เธอ​จะ​ห่วง​ใคร​นอกจาก​ตัว​เอง”

“ก็​แล้วแต่​คุณ​จะ​คิด​เถอะ​ค่ะ ฉัน​รู้​แต่​ว่า​ฉัน​เป็น​ลูก​สาว​ของ​คุณ​พ่อ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ที่​จะ​ไม่​เป็น​ห่วง​ท่าน แล้ว​ถ้า​คุณ​ยัง​รัก​และ​เคารพ​คุณ​พ่อ​เหมือน​เดิม ฉัน​ขอ​ความ​กรุณา ช่วย​ดูแล​คุณ​พ่อ​ให้​ดี​ที่สุด​ด้วย​นะ​คะ” อิน​ตรา​เดิน​จาก​ไป ภูมินทร์​มอง​ตาม​ไป​ด้วย​สายตา​ไม่​เข้าใจ...

วัน​ต่อ​มา นพดล​มา​บอก​อิน​ตรา​ว่า​ไกร​สร​จะ​ได้​กลับ​บ้าน​แล้ว อิน​ตรา​ดีใจ​แต่​ก็​อด​เป็น​ห่วง​ไม่ได้​ว่า​มน​ชญา​จะ​ทำ​อะไร​อีก นพดล​รับรอง​ว่า​จะ​ดูแล​ให้​ดี​ขึ้น...พอ​ถึง​วัน​ที่​ไก​รส​ร

ก​ลับ​บ้าน ​มน​ชญา​รอ​รับ นพดล​กับ​ศักดิ์​ช่วย​กัน​อุ้ม​ไกร​สร​ลง​จาก​รถ​มา​นั่ง​รถ​เข็น มน​ชญา​เข้าไป​คุกเข่า​ตรง​หน้า ทำ​ที​เป็น​ดีใจ​แต่​ท่าทาง​ไกร​สร​ดู​อึดอัด​กระสับกระส่าย​อย่าง​หวาด​กลัว  มน​ชญา​บีบ​มือ​พ่อ​ยื่น​หน้า​ไป​หอม​แก้ม แล้ว​กระซิบ​ข้าง​หู

“ทำตัว​ให้​น่า​รักๆนะ​คะ อย่า​ให้​อิน​ต้อง​โกรธ เพราะ​คุณ​พ่อ​ก็​น่า​จะ​รู้​ว่า​ถ้า​อิน​โกรธ อิน​ทำได้​ทุก​อย่าง”

ไกร​สร​มอง​มน​ชญา​ตาขวาง มน​ชญา​เข็น​รถ​เขา​เข้า​บ้าน ทำ​เป็น​อารมณ์​ดี​บอก​ทุก​คน​ว่า​วัน​นี้​ตน​จะ​ดูแล​พ่อ​ทั้ง​วัน แต่​พอ​เข้า​มา​ใน​ห้อง ก็​เห็น​มะปราง​กับ​นิด​นั่ง​รอ​อยู่​ก่อน มน​ชญา​แหว​ใส่​ว่า​มา​ทำไม​เต็ม​ไป​หมด ไม่​มี​งาน​ทำ​กัน​หรือ​อย่างไร นพดล​รีบ​ตอบแทน​ว่า

“นิด​กำลัง​ทำ​งาน​อยู่​ครับ เพราะ​ต่อ​ไป​นี้​นิด​จะ​มา​ช่วย​มะปราง​ดูแล​ท่าน​อีก​แรง”

“นพ​จะ​ทำ​อะไร​ได้​ขอ​อนุญาต​ใคร​หรือ​ยัง” มน​ชญา​ไม่​พอใจ

“อา​เป็น​คน​อนุญาต​เอง​ล่ะ​จ้ะ เพราะ​นพ​เขา​ว่า​น่า​จะ​มี​คน​ดูแล​คุณ​พี่​เพิ่ม คุณ​พี่​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อยู่​ลำพัง เผื่อ​อาการ​กำเริบ​อะไร​ขึ้น​มา​อีก​จะ​ได้​ช่วย​กัน​ทัน แล้ว​อา​ก็​มั่นใจ​ว่าหนู​มน​ต้อง​เห็น​ด้วย​กับ​ความ​คิด​นี้ อา​ก็​เลย​ไม่ได้​บอก​ต่อ​น่ะ​จ้ะ หนู​มน​อย่า​โกรธ​อา​เลย​นะ”

มน​ชญา​พูด​ไม่​ออก เหลือบ​มอง​นพดล​เห็น​ยิ้มๆ...หงุดหงิด​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง ป้า​นวล​ตาม​เข้า​มา มน​ชญา​โวยวาย​ทันที “ไอ้​นพ​นี่​มัน​สาระแน​ขึ้น​ทุก​วัน คน​ป่วย​แค่​คน​เดียว​จะ​ไป​เฝ้า​อะไร​นักหนา จะ​ทำ​อะไร​ก็​เลย​ไม่​สะดวก​เลย”

“อิ​นอ​ย่า​ทำ​อะไร​คุณ​ท่าน​อีก​เลย​นะ ป้า​ขอร้อง ​ยัง​ไงท่าน​ก็​เป็น​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​เรา”

“ไม่...อิน​ต้อง​ทำ เพราะว่า​อิ​นอ​ยาก​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​มน​ชญา​อย่าง​นี้​ตลอด​ไป แล้ว​ถ้า​เกิด​อิน​สบาย ป้า​ก็​จะ​ได้​สบาย​ไป​ด้วย​ไง​ล่ะ​จ๊ะ” มน​ชญา​ทำ​ที​เอาใจ​หยิบ​แหวน​เพชร​มอบ​ให้​ป้า​นวล​หนึ่ง​วง และ​อ้อน​ว่า​ตน​รู้​ว่า​ป้า​รัก​และ​ห่วง​ตน ถ้า​ตน​ได้​เป็น​เจ้าของ​บ้าน​หลัง​นี้​เมื่อ​ไหร่ จะ​ไม่​มี​ใคร​ดูถูก​เรา​อีก ป้า​นวล​กอด​มน​ชญา​ซึ้ง​ใจ มน​ชญา​แอบ​เบ้​หน้า​ด้วย​ความ​รังเกียจ

ooooooo

ทุก​คืน ไกร​สร​พยายาม​ฝึก​กำ​ลูก​ยาง​ใน​มือ เพื่อ​บริหาร​กล้าม​เนื้อ​ตาม​ที่​หมอ​แนะนำ ด้วย​ความ​มุ่ง​มั่น​จะ​ต้อง​เปิดเผย​เรื่อง​มน​ชญา​สลับ​ร่าง​กับ​อิน​ตรา​ให้​ได้

พอ​ศักดิ์​เห็น​แหวน​ที่​นิ้ว​ป้า​นวล​ก็​แปลก​ใจ ถาม​ว่า​ถูก​หวย​มา​หรือ ป้า​นวล​ยิ้ม​อวด​ว่าอิน​ตรา​ให้ นิด​แอบ​ได้ยิน​รีบ​มา​รายงาน​กับ​ยา​ณี มน​ชญา​ผ่าน​มา​ได้ยิน​เข้า​พอดี ถอน​ใจ​ที่​ป้า​นวล​จะ​ทำ​ความ​ลับ​แตก จึง​ทำ​เป็น​บอก​กัลยาณี​ว่า

“มน​ว่า​ช่าง​เขา​เถอะ​ค่ะ พี่​อิน​จะ​ให้​อะไร​ป้า​นวล​แก คุณ​อา​ก็​อย่า​ไป​สนใจ​เลย”

“วุ้ย...​เรื่อง​อะไร​ที่​เกี่ยว​กับ​นังอิน​ตรา ไม่​สนใจ​ไม่ได้​หรอก​จ้ะ เพราะ​นังอิน​ตรา​อาจ​ทำ​ความ​เดือดร้อน​มา​ให้​อีก อย่าง​เมื่อ​วัน​ก่อน​ที่​คุณ​พี่​ไกร​สร​ยัง​นอน​ที่​โรงพยาบาล มัน​ก็​ไป​นะ​หนู​มน  ​ มัน​คง​สาระแน​แกล้ง​ไป​ทำ​ดี​กับ​คุณ​พี่ เผื่อว่า​คุณ​พี่​หาย​ดี​จะ​ได้​ยก​โทษ​ให้​มัน​น่ะ​สิ”

พอ​มน​ชญา​รู้ ไม่​พอใจ แล่น​ไป​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ​ทันที มน​ชญา​ปรี่​เข้า​บีบ​แขน​อิน​ตรา​ถาม​ว่า​ไกร​สร​บอก​อะไร​หรือ​เปล่า อิน​ตรา​แปลก​ใจ “ทำไม​เหรอ​คะ หรือ​ว่า​คุณ​พ่อ​รู้​อะไร พี่​อิน​ถึง​ได้​ต้อง​ทำร้าย​คุณ​พ่อ”

“นี่​แก​อย่า​มา​ใส่ร้าย​ฉันนะ ฉัน​ไม่ได้​ทำ​อะไร​คุณ​พ่อสัก​หน่อย”

“ถ้า​ไม่ได้​ทำ​แล้ว​ทำไม​อยู่ดีๆคุณ​พ่อ​ถึง​ช็อก​ขึ้น​มาล่ะ​คะ แล้ว​ใน​บ้าน​นั้น​ถ้า​จะ​มี​ใคร​สัก​คน​ที่​จะ​ทำร้าย​คุณ​พ่อ​ได้ คนคนนั้น​ก็​มี​แต่​พี่​อิน​คน​เดียว”

มน​ชญา​ตบ​หน้า​อิน​ตรา​ทันที “แก​ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ปาก​ดี​กับ​ฉันนะ​มน​ชญา”

“ทำไม​มน​จะ​ไม่​มี​สิทธิ์ ใน​เมื่อ​มน​เป็น​ลูก​สาว​ของ​คุณ​พ่อ มน​รัก​คุณ​พ่อ​สุด​หัวใจ ไม่​เหมือน​พี่​อิน คุณ​พ่อ​อุตส่าห์​เลี้ยง

พี่​อิน​มา​อย่าง​ดี แต่​พี่​อิน​ก็​ไม่​เคย​สำนึก​บุญคุณ แล้ว​พี่​อิน​เชื่อ​มน​เถอะ​ว่าถึง​พี่​อิน​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​มน แต่​สัก​วัน​พี่​ภู​ก็​จะ​ต้อง​ไม่​รัก​พี่​อิน เพราะ​พี่​อิน​ไม่​มี​หัวใจ”

“นั​งม​นชญา ได้...ใน​เมื่อ​แก​อยาก​ลองดี​กับ​ฉัน​นัก ฉัน​ก็​จะ​ไม่​เอา​แก​ไว้​เหมือน​กัน” มน​ชญา​พุ่ง​เข้า​ตบ​อิน​ตรา แต่​อิน​ตรา​หลบ ตัว​เอง​จึง​ถลา​ไป​กระแทก​โต๊ะ​หัว​แตก

อิน​ตรา​ได้​โอกาส​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​ห้อง มา​ที่​หน้า​ลิฟต์​ กด​รัวกว่า​ลิฟต์​จะ​เปิด มน​ชญา​ปราด​มา​เกือบ​ถึง​ตัว อิน​ตรา​เข้าไป​ใน​ลิฟต์​และ​ปิด​ประตู​ได้​ทัน เธอ​หนี​หลบ​มา​ซ่อน​ตัว​ใน​สวน​คอน​โดฯ ขณะ​เดียวกัน ภูมินทร์​จอด​รถ​อยู่​หน้า​คอน​โดฯ ลังเล​ที่​จะ​เข้าไป​หา​อิน​ตรา ครุ่นคิด​เรื่องราว​ทั้งหมด​ปะติดปะต่อ แล้ว​ตัดสินใจ​ไม่ได้ จึง​ขับ​รถ​ออก​ไป คลาด​กับ​อิน​ตรา​เฉียด​ฉิว

อิน​ตรา​หลบ​อยู่​อย่าง​นั้น​จน​มืด จึง​กลับ​ขึ้น​ห้อง พบ​ว่า​ข้าวของ​ถูก​มน​ชญา​ทำลาย​เสียหายเกลื่อน​ห้อง​ไป​หมด เธอ​ทรุด​ตัว​กับ​พื้น​อย่าง​หมด​แรง...

มน​ชญา​กลับ​มา​บ้าน​ด้วย​ความ​สะใจ​ที่​ได้​ทำลาย​ข้าวของของอิน​ตรา แต่​ก็​อด​นึกถึง​คำ​พูด​ของ​อิน​ตรา​ที่​ว่า ถึง​แม้​ตน​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​มน​ชญา​ตลอด​ไป แต่​สัก​วัน ภูมินทร์​ก็​จะ​ไม่​รัก​ตน เพราะ​ตน​ไม่​มี​หัวใจ...มน​ชญา​เจ็บใจ​คิด​วาง​แผน​ใหม่​ที่​จะ​เอา​ภูมินทร์​มา​เป็น​ของ​ตน​ให้​ได้...

คืน​ต่อ​มา มน​ชญา​แต่งตัว​สวย​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก ทำ​ที​ บอก​กัลยาณี​ว่าต้อง​ไป​งาน​วัน​เกิดเพื่อน​ขัด​ไม่ได้ กัลยาณี​เป็น​ห่วง​ที่​ค่ำ​มืด​แล้ว​น่า​จะ​ชวน​ภูมินทร์​ไป​ด้วย

“ไม่​เป็นไร​หรอก​ค่ะ​คุณ​อา มน​ไป​แค่​ให้​เพื่อน​เห็น​หน้า​เดี๋ยวเดียว​เอง แล้ว​จะ​รีบ​กลับ​ค่ะ มน​ไป​นะ​คะ​คุณ​พ่อ” มน​ชญา​หัน​ไป​บอก​ไกร​สร​ทำ​เป็น​ยิ้มแย้ม

กัลยาณี​หงุดหงิด​หัน​มา​เปรย​กับ​ไกร​สร​ว่า “ณี​ไม่​อยาก​จะ​ทำให้​คุณ​พี่​ไม่สบาย​ใจ​นะ​คะ แต่​เดี๋ยวนี้​หนู​มน​ชัก​จะ​ดื้อ​ใหญ่​แล้ว​นะ​คะ ณี​ห้าม​อะไร​ไม่​เคย​ฟัง​เลย”

ไกร​สร​ไม่​สนใจ​กลับ​มุ่ง​มั่น​บีบ​ลูก​ยาง​ใน​มือ​จะ​ให้​ตัว​เอง​อาการ​ดี​ขึ้น​ให้​ได้ ป้า​นวล​เป็น​ห่วง​หลาน​ตาม​ออก​มา​เตือน​อย่า​ออก​ไปเลย มน​ชญา​เอ็ด​ป้า​นวล​ไม่​ให้​เรียก​ตน​ว่า​อิน​ตรา เกรง​คนใน​บ้าน​จะ​ได้ยิน แล้ว​บอก​ป้า​ไม่​ต้อง​รอ ตน​มี​อะไร​ต้อง​ทำ​มากมาย​ใน​คืน​นี้...

มน​ชญา​มา​ที่​ผับ​ประจำ เห็น​วา​ยุ​ขาย​ยา​ให้​เด็ก​วัยรุ่น พอ​เห็น​ตน​ก็​เข้า​มา​โปรย​ยิ้ม “เจอ​กัน​อีก​แล้ว​นะ​ครับ​คุณ​มน แต่​เอ...ดู​ท่าทาง​วัน​นี้​เหมือน​คุณ​ไม่สบาย​ใจ มี​เรื่อง​อะไร​ปรึกษา​ผม​ได้​นะ​ครับ คุณ​คง​ไม่​รู้​ว่า​ผม​เป็น​ที่​ปรึกษา​ชั้น​เยี่ยม​เลย​นะ​ครับ”

มน​ชญา​ยิ้ม​เศร้าๆให้​วา​ยุ​อย่าง​มี​แผน​ร้าย​ใน​ใจ คืน​นี้​มี​เรื่อง​สนุกๆแน่...

ooooooo
ตอนที่ 6


คิด​จะ​ทำให้​วา​ยุ​ตายใจ มน​ชญา​บอก​ว่า​ตน​ไม่ค่อย​สบายใจ​เรื่อง​แฟน ได้​ข่าว​ว่า​เขา​มี​ของ​ที่​ช่วย​ทำให้​สบายใจ​ได้ ตน​อยาก​จะ​ลอง วา​ยุ​ยิ้ม​ตา​เป็น​ประกาย​บอก​ว่า​ถาม​ถูก​คน​แล้ว...วา​ยุพา​มน​ชญา​มา​ที่​คอน​โดฯ​ของ​เขา มน-​ชญา​เดิน​เข้าไป​ท่าทาง​ไม่​ประหลาด​ใจ​เท่า​ไหร่ เพราะ​คุ้นเคย​กับ​ที่​นี่​ดี วา​ยุ​กลับ​เห็น​มน​ชญา​มี​ท่าที​ให้​เขา​จึง​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ เชิญ​ให้​เธอ​นั่ง​รอ​ก่อน เขา​ไป​เอา​ของมน​ชญา​รีบ​ขอ​เข้า​ห้องน้ำเพื่อ​โทร.​หา​ภูมินทร์ ทำ​เสียง​ตื่น​กลัว​ว่า​มี​คน​ลักพา​ตัว ให้​เขา​มา​ช่วย​ด่วน แล้ว​แกล้ง​ทำ​มือ​ถือ หล่น​พื้น​ร้อง​เสียง​ตกใจ ทำให้​ภูมินทร์​ผลุนผลัน​ไป​ตาม​สถาน​ที่​ ที่​เธอ​บอก...วา​ยุ​ได้ยิน​เสียง พอ​มน​ชญา​ออก​มา​จาก​ห้องน้ำ​จึง​ถาม​ว่า​เสียง​อะไร มน​ชญา​ตอบ​ว่า​ทำ​มือ​ถือ​หล่น​แตก​กระจาย​เต็ม​ห้องน้ำ

“ช่าง​มัน​เถอะ​ครับ ผม​ว่า​เรา​อย่า​เสีย​เวลาเลย​นะ ผม​อยาก​ทำให้​คุณ​มี​ความ​สุข​เต็ม​ทน​แล้ว” วา​ยุ​แบ​มือ​ให้​ดู​ยามน​ชญา​กำมือ​วา​ยุ​ให้​เอา​ยา​เก็บ​ลง​กระเป๋า​กางเกง​ก่อน แล้ว​กระซิบ​ข้าง​หู​อย่าง​ยั่วยวน แอบ​ปลด​ล็อก​ประตู​ห้อง หัน​มา​โอบ​รอบ​คอ​วา​ยุ “ถ้า​คืน​นี้​คุณ​ทำให้​มน​ลืม​ความ​ทุกข์​ไม่ได้ มน​จะ​เอา​คืน​เป็น​สอง​เท่า​นะ​คะ”

“ผม​รับรอง​ด้วย​เกียรติ​ของ​ผม​ครับ” วา​ยุ​ติด​กับ​เข้า​อย่าง​จัง

“แต่​ตอน​นี้​ฉัน​คอแห้ง​จัง ขอ​ดื่ม​อะไร​ก่อน​ได้​ไหม​คะ”

วา​ยุ​เอา​เครื่อง​ดื่ม​มึนเมา​มา​ให้ มน​ชญา​ดื่ม​เนิ่นนาน​จน​เขา​ต้อง​ท้วง​ว่า “จะ​ดื่ม​ทั้ง​คืน​เหรอ​ครับ พอได้​แล้ว​นะ แล้ว​มา​จัดการ​เรื่อง​ของ​เรา​ต่อ​ดี​กว่า”

วา​ยุ​ไซ้​ซอก​คอ​มน​ชญา เธอ​เบน​หน้า​หนี​อย่าง​รังเกียจ ก่อน​จะ​นึก​ได้​ฉีก​เสื้อ​วา​ยุ​ขาด วา​ยุ​ชอบใจ มน​ชญา​ส่ง​เศษ​ผ้า​ให้​เขา​มัด​มือ​ตน วา​ยุ​พยัก​หน้า​รับ “ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​ผู้ห​ญิง​หน้า​หวานๆอย่าง​คุณ จะ​มี​รสนิยม​ชอบ​ความ​ตื่นเต้น​เหมือน​ผม”

“มี​อะไร​อีก​เยอะ​เกี่ยว​กับ​ฉัน​ที่​คุณ​ยัง​ไม่​รู้ จะ​รอ​ช้า​อยู่​ทำไม​คะ มัด​ฉัน​แน่นๆเลย​นะ​คะ”

วา​ยุ​มัด​มือ​มน​ชญา​แล้ว​อุ้ม​เธอ​ไป​นอน​บน​เตียง มน​ชญา​เริ่ม​กังวล​ว่า​ภูมินทร์​จะ​มา​ทัน​ไหม...ภูมินทร์​โทร.​แจ้ง​ตำรวจ​แล้ว​รีบ​พา​กัน​มา​ที่​คอน​โด​ฯวา​ยุ ตรง​มา​ที่​ห้อง​ตาม​ที่​มน​ชญา​บอก มน​ชญา​ได้ยิน​เสียง​เปิด​ประตู   จึง​เริ่ม​ส่งเสียง ขณะ​นั้น​วา​ยุ​กำลัง​ลูบไล้​ใบหน้า​เธอ มน​ชญา​ร้อง

“ปล่อย​ฉันนะ อย่า​ทำ​อะไร​ฉัน ช่วยด้วย ใคร​ก็ได้​ช่วย​ด้วย”

วา​ยุ​ตกใจ​ว่า​มน​ชญา​เป็น​อะไร ไม่ทัน​ไร ภูมินทร์​กับ​ตำรวจ​ผลัก​ประตู​ห้อง​นอน​เข้า​มา​ปราด​เข้า​ชก​หน้า​วา​ยุ​แล้ว​ช่วย​แก้​มัด​ให้​มน​ชญา ตำรวจ​รวบ​ตัว​วา​ยุ เขา​โวยวาย​มา​จับ​เขา​ทำไม

“ลักพา​ตัว​มน​มา​ทำ​มิดีมิร้าย​ที่​นี่ ยัง​จะ​กล้า​มา​ถาม​อีก​เรอะ” ภูมินทร์​กอด​มน​ชญา​ที่​เอาแต่​ร้องไห้

“ลักพา​ตัว จะ​บ้า​หรือ​ไง ผม​เนี่ย​นะ​ลัก​พา​ตัว​คุณ​มน​มา​ที่​นี่ คุณ​มน​บอก...” วา​ยุ​พูด​ไม่ทัน​จบ

มน​ชญา​แทรก​ขึ้น “คุณ​ตำรวจ​คะ เขา​ลักพา​ตัว​มน​มา​ที่​นี่​แล้ว​ยัง​จะ​บังคับ​ให้​มน​เล่น​ยา​ด้วย​ค่ะ ไม่​เชื่อ​คุณ​ตำรวจ​ก็​ดู​สิ​คะ ที่​ตัว​เขา​มี​ยาเสพติด​อยู่​ด้วย”

ตำรวจ​ค้น​ตัว​วา​ยุ​พบ​ซอง​ยา​ใน​กระเป๋า​กางเกง​จริง จึง​ใส่​กุญแจมือ​เขา​พร้อม​บอก​ว่างาน​นี้​โดน​หลาย​กระทง​แน่

วา​ยุ​เจ็บใจ​มอง​หน้า​มน​ชญา​ถาม​ว่า​ทำไม​ทำ​แบบ​นี้ มน​ชญา​ทำ​เป็น​กลัว​หลบ​หลัง​ภูมินทร์​ร้องไห้ ภูมินทร์​บอก​ตำรวจ​ว่า​เรื่อง​นี้​ต้อง​จัดการ​ให้​ถึงที่​สุด เขา​ไม่​มี​วัน​ให้อภัย​คน​ที่​ทำร้าย​คน​รัก​ของ​เขา วา​ยุ​มอง​ภูมินทร์​ที่​โอบ​ประคอง​มน​ชญา​เดิน​ไป​ด้วย​ความ​แค้น​จัด พอ​เห็น​รถ​ภูมินทร์​แล่น​ออก​ไป ตำรวจ​กำลัง​ดึง​เขา​ไป​ขึ้น​รถ วา​ยุ​ฉวย​โอกาส​กระแทก​ตำรวจ​ล้ม​ลง​แล้ว​วิ่ง​หนี ใช้​ความ​คุ้นเคย​สถาน​ที่​หลบ​หนี​ไป​ได้
มา​หา​พรรคพวก​ให้​ช่วย​ไข​กุญแจมือ​ออก​ให้ แล้ว​บ่น​ว่า งาน​นี้​เขา​ต้อง​เอา​คืนให้​สาสม

ooooooo

มา​ถึง​บ้าน มน​ชญา​เล่า​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ว่าตอน​ที่​ตน​กำลัง​จะ​เข้าไป​ใน​ร้าน​ที่​นัด​กับ​เพื่อน​ไว้ วา​ยุ​ก็​เอา​ปืน​มา​จี้​บังคับ​ตน​ไป นพดล​ฟัง​อย่าง​พิจารณา​สงสัย​ไม่ทัน​ไร ภูมินทร์​บอก​ว่า ทาง​ตำรวจ​โทร.​มา​บอก​ว่าวา​ยุ​หนี​ไป​ได้ มน​ชญา​ทำ​เป็น​ร้องไห้​หวาด​กลัว นพดล​จึง​ถาม​ว่ามน​ชญา​รู้จัก​วา​ยุ​ได้​อย่างไร มน​ชญา​ชะงัก​ไป​นิด ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า

“รู้จัก​สิ​คะ ก็​ผู้ชาย​คน​นั้น​เป็น​แฟน​ของ​พี่​อิน”

“งาน​นี้​นังอิน​ตรา​ต้อง​รู้​เรื่อง​ด้วย​แน่ๆ” กัลยาณี​โทษ​อิน​ตรา​ทันที

นพดล​ถอน​ใจ​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา ภูมินทร์​นิ่ว​หน้า​เครียด... พอ​มี​โอกาส ป้า​นวล​เข้า​มา​ปลอบขวัญ​มน​ชญา แต่​เธอ​กลับ​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​ยิ้มแย้ม​ไม่​สะทกสะท้าน​อะไร ป้า​นวล​เอะใจ

“นี่​อย่า​บอก​นะว่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เป็น​แผน​ของ​อิ​น...อิน​ทำ​แบบ​นี้​ทำไม”

“ก็​อิ​นอ​ยาก​ให้​พี่​ภู​เป็น​ห่วง​อิน​มากๆ แล้ว​ก็​รู้ตัว​สัก​ที​ว่า​ควร​จะ​อยู่​ดูแล​อิน​ให้​ใกล้​กว่า​นี้ แต่​ไม่​คิด​เลย​ว่างาน​นี้​ยิง​ปืน

นัด​เดียว​จะ​ได้​ถึง​สอง​ตัว แล้ว​ตัว​หลัง​นี่​ก็​ชื่อมน​ชญา​ซะ​ด้วย...”

วัน​รุ่ง​ขึ้น อิน​ตรา​ถูก​กัลยาณี​เรียก​ตัว​มา​พบ นพดล​บอก​ให้​เธอ​นั่ง แต่​กัลยาณี​สั่ง​ให้​นั่ง​กับ​พื้น แล้ว​ถาม​ว่าเป็น​คน​ให้​คน​รัก​มา​ทำร้าย​มน​ชญา​ใช่​ไหม

“อิน​ไม่​รู้​เรื่อง​นะ​คะ​คุณ​อา จะ​ให้​อิน​ไป​สาบาน​ที่ไหน​ก็ได้”

“ฉัน​คิด​เอา​ไว้​อยู่​แล้ว​ว่า​คน​อย่าง​แก ไม่​มี​วัน​ยอมรับ ​ความ​เลว​ของ​ตัว​เอง และ​ใน​เมื่อ​ฉัน​ให้โอกาส​แก​สารภาพ​จะได้​ ตาม​หา​คู่ขา​ของ​แก​มา​ลงโทษ แล้ว​แก​ไม่​รับ​มัน​ไว้ ถ้า​วัน​นึง​ ตำรวจ​เขา​จับ​คู่ขา​แก​ได้​เมื่อ​ไหร่​ล่ะ​ก็ ฉัน​จะ​เอา​แก​เข้าไป​นอน​ใน​คุก​กับ​มัน​ด้วย”

อิน​ตรา​ก้มหน้า​ร้องไห้กัลยาณี​หมั่นไส้ ไล่​อิน​ตราออก​ไป นพดล​ทำท่า​จะ​ตาม กัลยาณี​สั่ง​ห้าม เขา​จึง​ได้​แต่​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​ห่วงใย...อิน​ตรา​เดิน​ปาด​นํ้า​ตา​ออก​มา เจอ​มะปราง​ก็​รีบ​เข้าไป​ถาม​อาการ​ไกร​สร และ​ฝาก​รังนก​เจ้า​ประจำ​ให้เอา​ ไป​ให้​ไกร​สร​ด้วย

พอ​มะปราง​เอา​รังนก​มา​ป้อน​ให้ ไกร​สร​ก็​จำ​รสชาติได้ คิด​ถึง​ลูก​สาว​จับใจ พยายาม​จะ​เรียก​ชื่อ “มน...มน”

“ไม่​ใช่​คุณ​มน​ซื้อ​มา​ค่ะ คุณ​อิน​ตรา​ค่ะ​ที่​ซื้อ​มา”...ได้ยิน​มะปราง​บอก ไกร​สร​นํ้า​ตา​ไหล

จังหวะ​เดียว​กับ​ที่​ภูมินทร์​ขับ​รถ​พา​ดุสิต วารี และ​ยุวดีมา​ที่​บ้าน​ไกร​สร ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน เขา​ต้อง​เบรก​รถ​จน​ทุก​คน หน้าทิ่ม เพราะ​เห็น​อิน​ตรา​วิ่ง​ตัดหน้า​รถ​ไป​อุ้ม​สุนัข​ที่​อยู่​กลาง​ถนน​ไป​วาง​ข้าง​ทาง คน​อื่น​ไม่ทัน​เห็น ภูมินทร์​ยิ่ง​ข้องใจ

มา​ถึง​ทุก​คน​เข้า​มา​ปลอบ​ใจ​มน​ชญา วารี​บอก​ว่าเป็น​เพราะ​ความ​ดี​ของ​มน​ชญา จึง​ทำให้​รอด​ปากเหยี่ยวปากกามา​ได้ ยุวดี​ถาม​ว่า​ไป​เที่ยว​วัน​เกิด​เพื่อน​คน​ไหน ทำไม​ตน​ไม่​รู้ มนชญาอํ้า​อึ้ง​ก่อน​จะ​บอก​ว่าเป็น​เพื่อน​ทาง​ธุรกิจ ​ไม่​รู้จัก​หรอก ยุวดี​ทำ​หน้า​ไม่​อยาก​เชื่อ ภูมินทร์​จึง​บอก​ว่าทีหลัง​จะ​ไป​ไหน ให้​บอก เขา​จะ​ไป​เป็น​เพื่อน

“มน​เกรงใจ​น่ะ​ค่ะ เห็น​พี่​ภู​งาน​ยุ่งๆเลย​ไม่​อยาก​ให้​เสีย​เวลา แล้ว​อีกอย่าง​มน​ก็​ไม่​อยาก​จะ​ไป​ไหน​มา​ไหน​กับ​พี่ภูต​อ​นก​ลาง​คืน กลัว​คน​อื่น​จะ​มอง​ไม่​ดี แล้ว​เอา​มน​กับ​พี่​ภู​ ไปพูด​เสียๆหายๆ มัน​พลอย​จะ​ทำให้​ทุก​คน​เดือดร้อน​ไป​ด้วย​น่ะ​ค่ะ”

“โถ​แม่คุณ​ของ​ป้า” วารี​โอบ​กอด​มน​ชญา ยุวดี​เบ้หน้า​อย่าง​หมั่นไส้...

พอก​ลับ​มา​บ้าน วารี​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า จะ​ให้​ภูมินทร์​แต่งงาน​กับ​มน​ชญา ยุวดี​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​ถึง​รีบ​เร่ง​ขึ้น​มา ภูมินทร์ก็​สงสัย วารี​บอก​ว่า​อยาก​ให้​ภูมินทร์​ดูแล​มน​ชญา​อย่าง​เต็มที่ ดุสิต​ เห็น​ด้วย ยุวดี​จะ​แย้ง วารี​หัน​มา​เอ็ด​แล้ว​บอก​ภูมินทร์​ว่า​ตน​ขอร้อง ภูมินทร์​นิ่ง​ครุ่นคิด

กัลยาณี​รีบ​มา​บอก​มน​ชญา​ว่า​วารี​โทร.​มา​พูด​เรื่องแต่งงาน มน​ชญา​ดีใจ​มาก ใน​ขณะ​ที่​ยุวดี​มา​บ่น​กับ​นพดล​ที่​คอน​โดฯอิน-ตรา “ฉัน​ว่า​เรื่อง​ยัย​พี่​อิน​ถูก​ทำร้าย พี่​อิน​ต้อง​สร้าง​เรื่อง​เพื่อ​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ภู​แน่ๆ”

“ผม​ก็​คิด​อย่าง​งั้น​เหมือน​กัน เพราะ​คน​อย่าง​อินตราน่ะ​เหรอ จะ​ปล่อย​ให้​โดน​วา​ยุ​หลอก​ไป ไม่​มี​ทาง อิน​ตรา​ทำเรื่องนี้​ เพื่อ​หวัง​จะ​ให้​ได้​แต่งงาน​กับ​คุณ​ภู​แน่ๆ”

“เฮ้อ...นี่​ฉัน​จะ​ต้อง​ได้​ยัย​พี่​อิน​เป็น​พี่​สะใภ้​จริงๆเหรอ​เนี่ย”

นพดล​เห็น​อิน​ตรา​ยืน​เหม่อ​ดู​เศร้าๆ จึง​สะกิด​ยุวดี​ให้​ไป​ปลอบ​ใจ พอ​นพดล​กลับ​ไป ยุวดี​ยัง​อยู่​เป็น​เพื่อน เธอ​กุมมือ​อิน​ตรา​รับรอง​ว่า​จะ​ช่วย​หา​วิธี​คืน​ร่าง​เดิม​ให้​ได้ ก่อน​ที่​ภูมินทร์​จะ​ต้อง​แต่งงาน อิน​ตรา​ยิ้ม​ตอบ “ฉัน​มี​กำลังใจ​อยู่​ได้​จน​ทุกวัน​นี้​ ก็​เพราะ​มี​เพื่อน​ดีๆอย่าง​เธอ​นี่แหละ”

“แปลก​เนอะ เมื่อ​ก่อน​ฉัน​เกลียด​ขี้หน้า​ผู้หญิง​ที่​อยู่ตรง​หน้า​ฉัน​นี้​มาก แต่​ตอน​นี้​ผู้หญิง​คน​นี้​กลาย​มา​เป็น​เพื่อนสนิท​ของ​ฉัน แต่​ก็​อย่าง​ว่าที่​ฉัน​คบ​เธอ​ก็​เพราะ​จิตใจ​ที่​ดี​งาม​ของเธอ เพราะฉะนั้น​จิต​วิญญาณ​ของ​เธอ​ไป​อยู่​ใน​ร่าง​ไหน เธอ​ก็​ยังเป็น​มน​คน​ดี​ของ​ฉัน​เสมอ​นะ​มน”

“ขอบใจ​มาก​นะ​ยุ” ขาดคำ​ก็​มีเสียง​เคาะ​ประตู อินตรา ​แปลก​ใจ​ว่า​ใคร​มา​ดึกดื่น พอ​มอง​ลูก​ตา​แมว​ก็​เห็น​ว่า​เป็นมน-ชญา อิน​ตรา​กระซิบ​บอก​ยุวดี ยุวดี​รีบ​หลบ​หลัง​ประตู

อิน​ตรา​ทำใจ​ก่อน​จะ​เปิด​ประตู​ให้ มน​ชญา​ยิ้ม​หวาน​ถาม​ว่า​มาร​บก​วน​เวลา​นอน​หรือ​เปล่า

“พี่​อิน​มี​ธุระ​อะไร​เหรอ​คะ”

“พี่​มี​ข่าว​ดี​จะ​มา​บอก​น้อง​มน​จ้ะ อีก​ไม่​นาน​พี่​กับ​พี่​ภู​ของ​น้อง​มน​ก็​จะ​แต่งงาน​กัน​แล้ว​นะ เฮ้อ...แค่​คิดถึง​วัน​ได้​เข้า​ห้อง​หอ​กับ​พี่​ภู​ก็​ตื่นเต้น​จน​แทบ​จะ​เป็นบ้า​เลย​ล่ะ”

“พี่​อิน​มี​เรื่อง​จะ​บอก​มน​แค่​นี้​ใช่​ไหม​คะ งั้น​มน​ขอตัว​ก่อน” อิน​ตรา​จะ​ปิด​ประตู

มน​ชญา​ดัน​ไว้ “ทำไม​มน​เสีย​มารยาท​แบบ​นี้​ล่ะ พี่​อุตส่าห์​เอา​ข่าว​ดี​มา​บอก น้อง​มน​ไม่​คิด​จะ​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​พี่​เลย​เหรอ”

“มน​ไม่​มี​อะไร​จะ​พูด”

มน​ชญา​จับ​แขน​อิน​ตรา​เหวี่ยง​ไป​ชิด​กำแพง แล้ว​ตาม​เข้าไป​บีบ​ปาก “แต่​เธอ​ต้อง​พูด...”

ยุวดี​คิด​ได้เอา​มือ​ถือ​ออก​มา​อัด​ภาพ​มน​ชญา​ทำร้าย​อิน​ตรา​ไว้ มน​ชญา​เค้น​ให้​อิน​ตรา​พูด

“พูด​ออก​มา​สิ ฉัน​อยาก​ได้ยิน​คำ​แสดง​ความ​ยินดี​จาก​ปาก​ของ​คน​ที่​เคย​บอก​ว่า พี่​ภู​ไม่​มี​วัน​แต่งงาน​กับ​ฉัน” มนชญา​พูด​ใส่​หน้า อิน​ตรา​นํ้า​ตา​ไหล มน​ชญา​บีบ​แรง​ขึ้น​บังคับ​ให้พูด

“มน​ขอ​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​พี่​อิน​และ​พี่​ภู​ด้วย​ค่ะ”



“ขอบใจ​มาก​จ้ะ​น้อง​รัก แล้ว​ก็​เตรียมตัว​เอา​ไว้​ด้วยนะ เพราะ​วัน​งาน​ฉัน​จะ​ให้โอกาส​เธอ​ไป​ร่วม​งาน​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​เรา​อีก​ครั้ง” มน​ชญา​หัวเราะ​สะใจ ก่อน​จะ​กลับ​ออก​ไป

อิน​ตรา​ถึง​กับ​เข่า​อ่อน​ทรุด​ลง ยุวดี​รีบ​ออก​มา​ประคอง แล้ว​เข่น​เขี้ยว​ที่​มน​ชญา​กัด​ไม่​ปล่อยจริงๆ “คอย​ดู​นะ ยัย​พี่อิน​ จะ​ต้อง​เสียใจ​ที่​ทำ​แบบ​นี้​กับ​เธอ”

“เธอ​จะ​ทำ​อะไร​เหรอ​ยุ...” อิน​ตรา​ถาม แต่​ยุวดี​ไม่​ตอบ มอง​มือ​ถือตัว​เอง​ยิ้มๆ

ooooooo

ข่าว​การ​แต่งงาน​ของ​ภูมินทร์​แพร่​ไป​ทั่ว​บริษัท กิ่ง​กาญจน์​ร้อน​ใจ​เข้า​มา​ถาม​ภูมินทร์​ว่า ช่วง​นี้​บริษัทมี ​เรื่อง​ยุ่งๆ ที่​อังกฤษ​ยกเลิก​การ​สั่ง​สินค้า แล้ว​เขา​​ยังมีแก่ใจ ​แต่งงาน​อีก​หรือ

“ผม​คิด​ว่า​น่า​จะ​จัดการ​เรื่อง​งาน​ได้​เสร็จ​เร็วๆนี้​ล่ะ​ครับ”

ภูมินทร์​เลื่อน​แฟ้ม​งาน​ให้​กิ่ง​กาญจน์​เอา​ไป​จัดการ​ต่อ

พอ​กิ่ง​กาญจน์​กลับ​ออก​ไป เขา​ก็​ถอน​ใจ​เพราะ​ยัง​ไม่อยาก ​แต่งงาน​ช่วง​นี้​เช่น​กัน พลัน​มี​คน​ส่ง​คลิป​เข้า​มา​ที่​คอมพิวเตอร์​ของ​เขา จึง​กด​เปิด​ดู เป็น​ภาพ​มน​ชญา​บีบ​ปาก​อิน​ตรา​เค้น​ให้พูด​ อะไร​บาง​อย่าง ซึ่ง​เขา​ไม่ได้​ยิน มี​แต่​ภาพ​เท่านั้น ภูมินทร์มอง​ด้วย​ความ​อึ้ง

เผอิญ​มน​ชญา​มา​ที่​บริษัท  จงใจ​จะ​มา​ยั่ว​กิ่ง​กาญจน์  ซื้อ​นํ้า​ใบ​บัวบก​มา​ฝาก “แก้​ชํ้า​ใน​ค่ะ ชํ้า​ใจ​ก็​ดื่ม​ได้​นะ​คะ มนสั่งแบบ​ ไม่​หวาน​มาก​มา​ให้ คุณ​กิ่ง​จะ​ได้​ดื่ม​เยอะๆไม่​ต้อง​กลัวอ้วน”

กิ่ง​กาญจน์​เจ็บใจ​เอา​ขวด​นํ้า​ใบ​บัวบก​โยน​ทิ้ง​ขยะ มนชญา​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ใน​ห้อง มี​พนักงาน​ช่วย​ถือ​แฟ้ม​มาวาง​ให้ ภูมินทร์​ตกใจ​รีบ​ปิด​ภาพ​ใน​คอ​มฯ มน​ชญา​ยิ้ม​หวาน​ถาม​ว่าเขา ยุ่ง​อยู่​หรือ​เปล่า ตน​เอา​ตัวอย่าง​งาน​ของ​ออร์กะไนซ์​รับจัด

งาน​มา​ให้​เลือก ว่า​จะ​เอา​เจ้า​ไหน​ดี ภูมินทร์​นิ่ง มอง​หน้ามน​ชญา ​แล้ว​ตัดสินใจ​ถาม

“มน​จ๊ะ ช่วง​นี้​มน​ได้​พบ​อิน​ตรา​บ้าง​ไหม”

“ไม่​นี่​คะ ตั้งแต่​วัน​ที่​กุ๊ก​ไก่​จม​นํ้า มน​ก็​ไม่ได้​พบ​พี่​อิน​อีก​เลย พี่​ภู​ถาม​ทำไม​เหรอ​คะ” มน​ชญา​ปั้น​หน้า​ให้​เป็น​ปกติ ทั้งที่​หวั่น​ใจ​เล็กน้อย

ภูมินทร์​แสดง​ความ​เป็น​ห่วง​เกรง​อิน​ตรา​จะ​มา​ทำร้าย​อีก มน​ชญา​ยิ้ม​ปลื้ม ชี้​ชวน​ให้​เขา​เลือก​แฟ้ม​การ​จัด​งาน​ของสองเจ้า ที่​เอา​มา...

ยุวดี​เป็น​ห่วง​จิตใจ​ของ​อิน​ตรา จึง​อยู่​เป็น​เพื่อน​ที่​คอน​โดฯ แล้ว​ชวน​ไป​เที่ยว​ช็อปปิ้ง ดู​หนัง แต่​อิน​ตรา​กลับ​บอก​ว่า อยากไป​ที่​อื่น​มาก​กว่า...อิน​ตรา​ชวน​ยุวดี​มา​หา​แม่​ชีจัน เล่า​ให้​แม่​ชี​ฟัง​ว่า มน​ชญา​ไม่​อโหสิกรรม​ให้

“การ​อโหสิกรรม​เป็น​เรื่อง​ยาก​กับ​คน​ที่​จิตใจ​ยัง​จม​อยู่​กับ​ความ​โทสะ โมหะ​น่ะ​ลูก”

“แล้ว​อย่าง​นี้​พวก​เรา​ควร​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป​ดี​คะ  แม่ชี มน​ถึง​จะ​กลับ​ร่าง​เดิม​ได้ เพราะ​ตอน​นี้​พี่​อิน​ฉวย​โอกาส​เอาร่าง​มน​ไป​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ไม่​ดี พวก​เรา​กลัว​ว่า ต่อ​ไป​พี่​อิน​จะ​ทำเรื่อง​ที่​เลว​ร้าย​ไปกว่า​นี้​อีก​น่ะ​ค่ะ” ยุวดี​ถาม​แทน

“ตอน​นี้​แม่​ชี​ก็​ยัง​นึก​ไม่​ออก​เหมือน​กัน​ว่า​จะ​แก้ไข​ให้​หนู​มน​กับ​อิน​ตรา​กลับคืน​ร่าง​เดิม​กัน​ได้​ยัง​ไง แต่​ตอน​นี้​สิ่ง​ที่​จะ​เป็น​เกราะ​คุ้มกัน​ภัย​ให้​เรา​ได้​คือ ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​พรหมวิหาร​สี่”

อิน​ตรา​มอง​เชิง​ถาม แม่​ชี​อธิบาย​ว่า “เมตตา...ปรารถนา​ให้​ผู้​อื่น​มี​ความ​สุข กรุณา...ปรารถนา​ให้​ผู้​อื่น​พ้น​ทุกข์ มุทิตา...ยินดี​เมื่อ​ผู้​อื่น​ได้​ดี อุเบกขา...การ​รู้จัก​วาง​เฉย ถ้า​เรา​ดำเนิน​ชีวิต​ได้​ตาม​นี้ ชีวิต​เรา​ไม่​ว่า​จะ​อยู่​ที่ไหน เรา​ก็​จะ​มี​แต่​ความ​สงบ​สุข”

อิน​ตรา​ยิ้ม​ปลาบปลื้ม ก้ม​กราบ​สำนึก​ใน​บุญคุณ​แม่​ชี​จัน​ที่​ชี้​ทาง​สุข​ให้...ข้างๆมี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย พอ​อิน​ตรา​กับ​ยุวดี​เดิน​กลับ​มา​ที่​รถ ยุวดี​พูด​โทรศัพท์​กับ​นพดล​ที่​จะ​ตาม​มา​ว่า​พวก​เธอ​จะ​รอ พลันผู้หญิง​คน​ที่​ฟัง​แม่​ชี​จัน​พูด​อยู่​ด้วย ก็​เข้า​มา​บอก​ว่าเธอ​ช่วย​ได้

“ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พวก​หนู​คุย​กับ​แม่​ชี​หมด​แล้ว ป้า​เห็นใจ​หนู​นะ​ที่​หนู​ต้อง​มา​อาศัย​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​คน​อื่น”

“ป้า​เชื่อ​เรื่อง​ที่​เพื่อน​ยุ​สลับ​ร่าง​กับ​คน​อื่น​เหรอ​คะ”

“ป้า​เคย​เจอ​เรื่อง​แบบ​นี้​มา​แล้ว และ​ป้า​ก็​รู้จัก​คน​ที่​จะ​ช่วย​ให้​วิญญาณ​ของ​หนู​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ได้​ด้วย”

ยุวดี​ดีใจ หญิง​คน​นั้น​บอก​ว่า หมอผี​อยู่​แถวๆปทุม​นี่เอง​ แล้ว​ชวน​ไป​หา​ด้วย​กัน ยุวดี​อยาก​ไป แต่​อิน​ตรา​รั้ง​ไว้ ให้​รอ​นพดล​ก่อน หญิง​คน​นั้น​จึง​บอก​ว่า​ได้ แต่​ให้​ไป​เอา​แผนที่​ทาง​ไป​บ้าน​หมอผี​ที่​รถ​ของ​ตน ยุวดี​กับ​อิน​ตรา​จึง​เดิน​ตาม​ไป แต่​แล้วพอ​ไป​ถึง กลับ​มี​ชาย​ฉกรรจ์​สอง​คน​มา​รวบ​ตัว​พวก​เธอ แล้ว​โปะ​ยาสลบ หญิง​คน​นั้น​ยิ้ม​กระหยิ่ม​ใจ

“เอา​มัน​สอง​คน​ขึ้น​รถ​ไป​เลย แหม...ไม่​คิด​เลย​ว่า แค่​แวะ​มา​ทำบุญ​ทำ​ทาน จะ​ได้​เหยื่อ​ตั้ง​สอง​คน ถึง​จะ​เพี้ยนๆ บอก​ว่า​ตัว​เอง​สลับ​ร่าง​อะไร​ก็​ไม่​รู้​ไป​สัก​หน่อย แต่​หน้าตา​ก็​สวย​ชะมัด ขาย​ได้​หลาย​ตังค์​แน่ๆ รับรอง​งาน​นี้​พวก​เรา​รวย​อื้อ...”

นพดล​มา​ถึง เข้าไป​หา​แม่​ชี​จัน ถาม​หา​สอง​สาว แม่​ชี​บอก​ว่า​กลับ​ไป​ตั้ง​นาน​แล้ว นพดล​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ยุวดี ไม่​มี​ใคร​รับ​สาย พลัน​เหลือบ​ไป​เห็น​รถ​ของ​ยุวดี​จอด​อยู่​ก็​แปลก​ใจ...

สอง​สาว​ถูก​เอา​ตัว​มา​ขัง​ใน​บ้าน​เก่าๆหลัง​หนึ่ง เพื่อ​ตอน​เช้ามืด​จะ​ออก​เดินทาง หญิง​คน​นั้น​สั่ง​ลูกน้อง​ห้าม​แตะต้อง​สอง​สาว เดี๋ยว​จะ​เสีย​ราคา...อิน​ตรา​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ก่อน ได้ยิน​ที่​หญิง​คน​นั้น​พูด เมื่อ​ทุก​คน​ออก​ไป ก็​รีบ​ลุก​ขึ้น​ปลุก​ยุวดี พอ​ยุวดี​รู้​ว่า​เสียรู้​ก็​เจ็บใจ​ที่​เรียน​สูง​มา​เสีย​เปล่า สอง​คน​ช่วย​กัน​แก้​เชือก​ให้​กัน แต่​ไม่​สำเร็จ ยุวดี​นึก​ได้

“มน โทรศัพท์​ฉัน​อยู่​หลัง​กระเป๋า​กางเกง ดี​นะ​เนี่ย​ที่​ปิด​เสียง​เอา​ไว้​ตั้งแต่​เข้าไป​หา​แม่​ชี โห...​นาย​นพ​โทร.​มา​สาม​สิบ​กว่า​ครั้ง แบ​ตฯ​เกือบ​หมด​แน่ะ”

“งั้น​ก็​โทร.​ไป​หา​นาย​นพ​เลย​สิ นพ​จะ​ได้​มา​ช่วย​เรา”

“แต่​เรา​ไม่​รู้​นี่​ว่า​ตอน​นี้​เรา​อยู่​ที่ไหน นพ​ช่วย​เรา​ไม่ได้​หรอก เรา​โทร.​หา​คน​ที่​ช่วย​เรา​ได้​ดี​กว่า” ยุวดี​คิด​ได้

ขณะ​นั้น ภูมินทร์​กำลัง​ส่ง​มน​ชญา​ที่​บ้าน พอ​มน​ชญา​เข้า​บ้าน​ไป ยุวดี​ก็​โทร.​มา​พอดี บอก​ให้​ช่วย​ด้วย “ยุ​ไม่​ทราบ​เหมือน​กัน​ว่า​อยู่​ที่ไหน รู้​แต่​ว่า​เป็น​บ้าน​เก่าๆค่ะ”

“ถ้า​งั้น​ยุ​อย่า​เพิ่ง​วาง​สาย​นะเดี๋ยว​พี่​เปิด​สัญญาณ​หา​ตำแหน่ง​ของ​โทรศัพท์​ยุ​ก่อน” ภูมินทร์​กด​ที่​เครื่อง ไม่​นาน​แบ​ตฯ​มือ​ถือ​ยุวดี​ก็​หมด สาย​ตัด​ไป​ทันที

พลันนพดล​โทร.​เข้า​มา​ถาม​ภูมินทร์​ว่า​เจอ​ยุวดี​บ้าง​ไหม ภูมินทร์​รีบ​บอก​เรื่อง​ยุวดี​กับ​อิน​ตรา​ถูก​จับ​ตัว​ไป...ยุวดี​กับ​อิน​ตรา​ช่วย​กัน​แก้​เชือก​ให้​กัน ทันใด​ประตู​ห้อง​เปิด​ผาง สอง​สาว​แกล้ง​ทำ​เป็น​สลบ​ยัง​ไม่​ฟื้น ผู้ชาย​ที่​เปิด​เข้า​มา​จึง​กลับ​ออก​ไป สอง​สาว​ลุก​ขึ้น​นั่ง คิด​หา​ทาง​หนี เห็น​มี​หน้าต่าง​ใน​ห้อง จึง​ปีน​หนี​ออก​ทาง​นั้น เสียง​ยุวดี​โดด​ลง​ไป​ดัง​ตุ๊​บ ทำให้​ชาย​ฉกรรจ์​สอง​คน​เข้า​มา​ดู เห็น​อิน​ตรา​กำลัง​โดด​ตาม​จึง​รีบ​จะ​ไป​ตะครุบ​ตัว อิน​ตรา​โดด​ลง​ไป​อย่าง​แรง ทำให้​ขา​แพลง ยุวดี​ประคอง​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน​นั้น

วิ่ง​กัน​ไป​ตาม​ซอย อิน​ตรา​เริ่ม​ไม่​ไหว บอก​ให้​ยุวดี​หนี​ไป​ก่อน แต่​ยุวดี​ไม่​ยอม​ ประคอง​อิน​ตรา​ไป​ด้วย จน​ชาย​สอง​คน​ตาม​มา​จะ​ทัน อิน​ตรา​จึง​ขอ​ให้​ยุวดี​หนี​ไป​ตาม​คน​มา​ช่วย​ไม่​ต้อง​ห่วง​ตน ชาย​สอง​คน​แยก​กัน​ตาม​จับ​สอง​สาว ยุวดี​วิ่ง​หนี​ร้อง​ให้​คน​ช่วย ทันใดมี​ไฟ​รถ​ส่อง​มา ยุวดี​รีบ​โบก​มือ ชาย​ที่​ตาม​มา​เห็น​ท่า​ไม่​ดี วิ่ง​กลับ​ไป รถ​แล่น​มา​จอด ปรากฏ​ว่า​เป็น​รถ​ภูมินทร์

“พี่​ภู​หา​ยุ​เจอ​ได้​ยัง​ไง​คะ”

“โทรศัพท์​พี่​จับ​หา​จุด​ที่​ยุ​อยู่​ได้​ทัน​ก่อน​แบ​ต​ฯหมด แล้ว​ยุ​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง”

“ยุ​ไม่​เป็น​อะไร แต่​ตอน​นี้​พี่​ภู​รีบ​ไป​ช่วย​มน​ก่อน​เถอะ​ค่ะ”

“มน!” ภู​มิน​ทร์​แปลก​ใจ

“เอ่อ...พี่​อิน​น่ะ​ค่ะ พี่​ภู​ไป​ช่วย​พี่​อิน​เร็ว​ค่ะ...”

อิน​ตรา​ถูก​ชาย​ฉกรรจ์​ลาก​กลับ​เข้าไป​ใน​บ้าน ชาย​อีก​คน​วิ่ง​กลับ​มา​บอก​ว่ามี​คน​ช่วย​ยุวดี​ไป​แล้ว​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ชาย​คน​แรก​บอก​ให้​หนี แล้ว​เอาตัว​อิน​ตรา​ไป​ด้วย ภู​มิน​ทร์​ โผล่​เข้า​มา​เสีย​ก่อน เกิด​การ​ต่อสู้​กัน​พัลวัน อิน​ตรา​ละล้าละลัง​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี...ใน​ขณะ​ที่​ยุวดี​กำลัง​โทร.​แจ้ง​ตำรวจ นพดล​ขับ​รถ​ตาม​มา​ถึง​พอดี ทั้ง​สอง​รีบ​ตาม​ไป​ช่วย​อิน​ตรา ระหว่าง​นั้น​ภูมินทร์​กำลัง​เสียท่า​เพราะ​โดน​รุม ชาย​คน​หนึ่ง​คว้า​แจกัน​มา​จะ​ฟาด​ใส่​ภูมินทร์ อิน​ตรา​ถลา​เข้าไป​กอด​เขา​จึง​โดน​ฟาด​เข้าที่​ศีรษะ​เต็มเปา​สลบเหมือด​เลือด​อาบ ภูมินทร์​ตกใจ​กอด​อิน​ตรา​ไว้ นพดล​กับ​ยุวดี​วิ่ง​มา ชาย​สอง​คน​รีบ​หนี​ออก​หลัง​บ้าน ทั้ง​ยุวดี​และ​นพดล​เผลอ​เรียก​ชื่อ​มน​ชญา​ด้วย​ความ​ตกใจ

“มนๆ...คุณ​มน...ตื่น​สิ​มน”

ภูมินทร์​มอง​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ

ooooooo

ทำ​แผล​เสร็จ ยุวดี​กับ​นพดล​ประคอง​อิน​ตรา​กลับ​มา​พัก​ที่​คอน​โดฯ ภูมินทร์​ตาม​มา​บอก​ว่า ตำรวจ​จับ​ทั้ง​แก๊ง​ได้​แล้ว เป็น​พวก​หลอก​ผู้หญิง​ไป​ขาย​เมืองนอก ยุวดี​รีบ​ถาม​ว่า บอก​ตำรวจ​หรือ​เปล่า​ว่า​ตน​กับ​อิน​ตรา​ไม่​ขอ​เปิด​ตัวเดี๋ยว​จะ​ยุ่ง​มาก​กว่า​นี้ ภูมินทร์​พยัก​หน้า​บอก​ไป​แล้ว แต่​เขา​อยาก​รู้​ว่าทำไม​สอง​คน​ถึง​โดน​จับ​ตัว​ได้

ยุวดี​เล่า​ว่า หลังจาก​ทำบุญ​ที่​วัด ก็​โดน​โปะ​ยาสลบ นพดล​ไม่​เชื่อดึง​​ยุวดี​แยก​มา​ถาม จึง​รู้​ว่า​เพราะ​เรื่อง​อยาก​กลับคืน​ร่าง​จึง​โดน​หลอก

“นั่น​ไง ผม​ว่า​แล้ว​เชียว ก็​เพราะ​แบบ​นี้​ไง​ล่ะ ผม​ถึง​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​พึ่ง​ไสยศาสตร์​อะไร​พวก​นั้น แล้ว​เป็น​ไง​ล่ะ ทำ​เรื่อง​จน​ได้”

“อ้าว แล้ว​จะ​มา​ว่า​ฉัน​ทำไม​นักหนา​เนี่ย ที่​ฉัน​ทำ​ไป​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​ยั​ยม​น อยาก​ให้​ยั​ยม​น​ได้​กลับ​ร่าง​เดิม ถ้า​มัน​มี​วิธี​ที่​น่า​ลอง ​ฉัน​ก็​ต้อง​ลอง​ทั้งนั้น”

“ผม​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ห่วง​คุณ​มน แต่​วัน​หลัง​จะ​ทำ​อะไร​ก็​คิด​ให้​มัน​รอบคอบ​ก่อน ใช้สติ​ให้​มากๆ นี่​ถ้า​เกิด​ว่า​หนี​ออก​มา​ไม่ได้ ป่านนี้​คุณ​สอง​คน​จะ​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง​ก็​ไม่​รู้” นพดล​มอง​ยุวดี​ด้วย​สายตา​ดุ ยุวดี​มอง​สู้​ตา​ไม่​ลดละ นพดล​จึง​พูด​น้ำเสียง​อ่อน​ลง​ว่า “ผม​เป็น​ห่วง รู้​ไหม...”

เท่านั้น ยุวดี​ก็​พูด​ไม่​ออก ​หลบ​สายตา​อย่าง​รู้สึก​ผิด...

ภูมินทร์​จัดการ​เอา​ยา​และ​น้ำ​ให้​อิน​ตรา​ทาน อิน​ตรา​ขอบคุณ เผลอ​เรียก​ตัว​เอง​ว่า​มน ทำให้​เขา​ชะงัก มอง​เธอ​อย่าง​ลึกซึ้ง แล้ว​เหมือน​เห็น​ร่าง​มน​ชญา​ซ้อน​ขึ้น​มา เขา​กะ​พริบตา​ถี่ๆมอง​อีก​ครั้ง จึง​เห็น​ว่า​เป็น​อิน​ตรา ยุวดี​เดิน​ปึ่งๆเข้า​มา​ชวน​ภูมินทร์​กลับ​บ้าน


“กลับ​กัน​เถอะ​ค่ะ​พี่​ภู อยู่​ไป​ก็​สร้าง​ความ​ลำบาก​ใจ​ให้​คน​อื่น​เขา” ยุวดี​ป​ราย​ตา​มอง​นพดล

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน  ยุวดี​ขอร้อง​อย่า​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​ใคร​ฟัง ภูมินทร์​ตกลง​แต่​ขอ​ให้​สัญญา​ก่อน​ว่า ต่อ​ไป​จะ​ทำ​อะไร ต้อง​ระวัง​และ​คิด​ให้​รอบคอบ​กว่า​นี้ ยุวดี​บ่น​กระปอดกระแปด​ว่า​ดุ​เหมือน​นพดล​ไม่​มี​ผิด​แล้ว​ฝืน​ยิ้ม​กลบเกลื่อน ชู​สอง​นิ้ว​สัญญา​ด้วย​เกียรติ​ของ​เนตร​นารี​เก่า

“ยุ​ต้อง​บอก​พี่​อีกอย่าง...” ภูมินทร์​จ้อง​หน้า​ยุวดี​อย่าง​คาดคั้น “ทำไม​ยุ​กับ​นพ​ถึง​เรียก​อิน​ตรา​ว่า มน...”

“ถ้า​ยุ​พูด​ความ​จริง​ไป พี่​ภู​จะ​รับ​ได้​ใช่​ไหม​คะ” ยุวดี​ทำท่า​จริงจัง

“แล้ว​ทำไม​พี่​ต้อง​รับ​ไม่ได้​ด้วย​ล่ะ”

ยุวดี​นิ่ง​คิด​ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า  ​“คือ...ยุ​รู้สึก​ว่า​พี่​อิน​เปลี่ยน​ไป ใจเย็น นิสัย​ดี อยู่​ด้วย​แล้ว​สบายใจ ยุ​รู้สึก​เหมือนว่า พี่​อิ​นก​ลาย​เป็น​เพื่อน​สนิท​ของ​ยุ ใน​ขณะ​ที่​ยั​ยม​น​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​แย่​ลง มน​ชอบ​เอาแต่ใจ​ตัว​เอง เจ้าอารมณ์ เวลา​อยู่​ใกล้​แล้ว​ยุ​อึดอัด จน​ไม่​อยาก​พูด​กับ​ยั​ยม​น​เลย​ด้วย​ซ้ำ แต่​พอ​อยู่​ใกล้​พี่​อิน​ยุ​คิดถึง​ยั​ยม​น ก็​เลย​เผลอ​เรียก​ผิด​ไป​อย่าง​นั้น​เอง และ​ยุ​ก็​คิด​ว่า​นาย​นพ​ก็​คง​คิด​เหมือน​กัน”

กว่า​จะ​พูด​จบ ​ยุวดี​แอบ​ถอน​ใจ ภูมินทร์​นิ่ง​อย่าง​ใช้​ความ​คิด...จน​ดึก​ดื่น​เขา​ยัง​ครุ่นคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​น้อง​สาว ดุสิต​ตื่น​มาก​ลาง​ดึก ออก​มา​เดิน​เล่น เห็น​ไฟ​ห้อง​ภูมินทร์​เปิด​จึง​เคาะ​ประตู​เข้า​มา​คุย​ด้วย ​บอก​ว่าพรุ่งนี้​จะ​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร คุย​เรื่อง​แต่งงาน แต่​พอ​เห็น​สีหน้า​ลูก​ชาย​ดู​เป็น​กังวล

“เป็น​อะไร​ไป​ล่ะ ทำ​หน้า​อย่าง​กับ​ว่า​ไม่​อยาก​แต่งงาน​กับ​หนู​มน​อย่าง​นั้น​แหละ หรือ​ว่า​ภู​มี​คน​อื่น”

“ตั้งแต่​ผม​รู้จัก​มน ผม​ก็​ไม่​เคย​คิด​อยาก​จะ​มี​ใคร​อีก​เลย”

“งั้น​ภู​เป็น​อะไร​ มี​อะไร​ก็​พูด​กับ​พ่อ​ได้​นะ​ลูก ​พ่อ​เห็น​ลูก​ทุกข์​ใจ พ่อ​ยิ่ง​ทุกข์​ใจ​กว่า​ลูก​หลาย​เท่า ​รู้​ไหม​ลูก”

ภูมินทร์​ซาบซึ้ง​ใจ​ยกมือ​ไหว้​​สารภาพ​ว่า​เขา​ชัก​ไม่​แน่ใจ​ ทำไม​เดี๋ยวนี้​ความรู้สึก​อยาก​อยู่​ใกล้​ชิด​ดูแล​มนชญา​ตลอด​เวลา​มัน​น้อย​ลง ดุสิต​เตือน​ว่าอาจ​เป็น​เพราะ​คบ​กัน​มา​นาน​จึง​เกิด​ความ​เคย​ชิน ไม่​หวือ​หวา​เหมือน​ก่อน แต่​ความรู้สึก​ที่​เข้า​มา​แทน​ที่​คือ​ความ​ผูกพัน

“แต่​ความรู้สึก​ของ​ผม​ที่​มี​ต่อ​มน​ตอน​นี้ ผม​ก็​บอก​ไม่​ถูก​เหมือน​กัน​ครับ​ว่า​มัน​เป็น​ความรู้สึก​ยัง​ไง รู้​แต่​ว่า มัน​แปลก​ไป ซึ่ง​ผม​เพิ่ง​รู้สึก​แบบ​นี้​หลังจาก​ที่​มน​เกิด​เรื่อง​กับ​อิน​ตรา​มา​น่ะ​ครับ”

“งั้น​ก็​ถาม​ใจ​ตัว​เอง​ให้​ดี​นะ​ลูก เพราะ​การ​แต่งงาน​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ ถึง​เวลา​นี้​โลก​จะ​เปลี่ยน​ไป​แค่​ไหน แต่​พ่อ​ก็​ยัง​คิด​ว่าการ​แต่งงาน​เป็น​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์ พ่อ​อยาก​ให้​ภู​แน่ใจ​จริงๆว่า​อยาก​แต่งงาน​กับ​หนู​มน”...ภูมินทร์​ฟัง​ดุสิต​แล้ว​ครุ่นคิด​ชั่งใจ

วัน​ต่อ​มา ดุสิต​กับ​วารี​เอา​ผล​ไม้​มา​เยี่ยม​ไกร​สร วารี​บีบ​มือ​ไกร​สร เขา​บีบ​ตอบ วารี​แปลก​ใจ “มือ​คุณ​พี่​ใช้ได้​แล้ว​เหรอ​คะ...”

มะปราง​ตอบแทน​ว่าคุณ​ท่าน​ขยัน​ออกกำลัง​มือ​ทุก​วัน จน​มือ​เริ่ม​ทำ​งาน​ได้​บ้าง​แล้ว ทุก​คน​ดีใจ ดุสิต​จึง​คุย​เรื่อง​ขอ​ทาบทาม​มน​ชญา​ให้​ภูมินทร์ ไกร​สร​เกร็ง​ขึ้น​ทันที พยายาม​จะ​พูด​ว่า

“ยะ...​อย่า...ตะ”

“คุณ​พี่​อยาก​พูด​อะไร​กับ​เรา​เหรอ​คะ”

“ยะ...​อย่า...”...ดุสิต​กับ​วารี​ก็​ไม่​เข้าใจ​อยู่ดี

มา​นั่ง​คุย​กับ​กัลยาณี เธอ​บอก​ว่า​ไกร​สร​คง​อยาก​พูด​ว่า​ดีใจ แต่​ดุสิต​ไม่​คิด​เช่น​นั้น...ไกร​สร​อยู่​ใน​ห้อง พยายาม​จะ​จับ​ปากกา​เขียน​ให้​ได้ แต่​ไม่​สำเร็จ...

แม้แต่​กิ่ง​กาญจน์​ก็​พยายาม​หา​วิธี​ไม่​ให้​ภูมินทร์​ได้​แต่งงาน​กับ​มน​ชญา จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​นั่ง​ร้องไห้​ที่​โต๊ะ​ทำ​งาน พอ​ภูมินทร์​เห็น​ก็​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร ถ้า​อยาก​ให้​เขา​ช่วย​ก็​บอก​มา

“แม่​กิ่ง​น่ะ​สิ​คะ จะ​บัง​คับ​ให้​กิ่ง​แต่งงาน​กับ​นาย​อำเภอ​ที่​บ้าน​กิ่ง ทั้งๆที่​เขา​มี​ลูก​มี​เมีย​แล้ว แต่​กิ่ง​ไม่​อยาก​แต่ง​เพราะ​กิ่ง​ไม่ได้​รัก​เขา และ​ที่​สำคัญ​กิ่ง​ไม่​อยาก​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​เมียน้อย​ใคร”

“ดีแล้ว​ล่ะ​ครับ ใน​เมื่อ​เรา​เลือก​ได้ เรา​ก็​ควร​จะ​เลือก​ทาง​เดิน​ชีวิต​ที่​จะ​ไม่​ทำลาย​ศักดิ์ศรี​ของ​ตัว​เอง และ​ทำร้าย​ชีวิต​ครอบครัว​คน​อื่น”

“แต่​แม่​กิ่ง​น่ะ​สิ​คะ ท่าน​ไม่​คิด​อย่าง​คุณ​ภู ท่าน​คิด​ว่า​อยาก​ให้​กิ่ง​สบาย กิ่ง​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ทำ​งาน​เหนื่อย ทั้งๆที่​กิ่ง​มี​ความ​สุข​กับ​การ​ยืน​ด้วยลำแข้ง​ตัว​เอง​มาก​กว่า​ค่ะ”

ภูมินทร์​พยัก​หน้า​เห็น​ด้วย กิ่ง​กาญจน์​รุก​ต่อ ขอ​ให้​ภูมินทร์​ช่วย​ไป​พูด​กับ​แม่​ของ​ตน เพราะ​คืน​นี้​แม่​จะ​ลง​มา​หา​ที่​บ้าน พรุ่งนี้​เช้า​ก็​กลับ กิ่ง​กาญจน์​รบเร้า​ขอร้อง ภูมินทร์​จำ​ต้อง​ตกลง​โดย​หา​รู้​ไม่​ว่าทุก​อย่าง​มน​ชญา​แอบ​ได้ยิน​หมด​แล้ว

หลัง​เลิก​งาน กิ่ง​กาญจน์​เดิน​ยิ้มแย้ม​ออก​มา​โบก​แท็กซี่​หน้า​บริษัท มน​ชญา​ขับ​รถ​ตาม​จนถึง​บ้าน...กิ่ง​กาญจน์​เบิกบาน​กับ​การ​จัด​ดอกไม้​ใน​บ้าน​ให้​ดู​สวย​งาม แล้ว​แต่งตัว​ฉีด​พรม​น้ำหอม​ทั่ว​ร่าง พลัน​มี​ข้อความ​ส่ง​มา ไม่​มี​เบอร์​ผู้​ส่ง กิ่ง​กาญจน์​กด​ดู ข้อความ​จาก​ภูมินทร์​ว่า​มา​บ้าน​ไม่​ถูก จอด​รอ​อยู่​กลาง​ซอย กิ่ง​กาญจน์​แปลก​ใจ

“คุณ​ภู​นี่เอง เอ๊...​แต่​ว่า​คุณ​ภู​ก็​เคย​มา​ส่ง​เรา​แล้ว ทำไม​ถึง​จำ​ไม่ได้ แต่​อย่าง​ว่า เขา​ก็​มา​แค่​ครั้ง​เดียว​เอง​นี่​นา” กิ่ง​กาญจน์​ จึง​เดิน​ออก​ไป พร้อม​กับ​กด​มือ​ถือ​หา​ภูมินทร์​ไป​ด้วย

โทร.​เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​ติด ทันใด​มี​มือ​มา​กระชาก​ไหล่​เธอ พอ​หัน​มา​ก็​โดน​ตบ​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น

“คุณ​มน...” กิ่ง​กาญจน์​ตกใจ​มอง​หา​ภูมินทร์

“แก​ไม่​ต้อง​มอง​หา​ว่าที่​สามี​ของ​ฉัน​หรอก ฉัน​ไม่​โง่​ปล่อย​ให้​เขา​มา​เป็น​เหยื่อ​ของ​ผู้หญิง​หน้าด้าน​อย่าง​แก​ง่ายๆแน่”

“คุณ​มน​พูด​เรื่อง​อะไร ฉัน​ไม่​รู้​เรื่อง”

“อ๋อ​เหรอ...งั้น​เมื่อ​ตอน​กลางวัน​ฉัน​คง​หู​ฝาด​ไป​เอง​สิ​นะ ว่า​แก​อ่อย​พี่​ภู​ให้​มา​หา​ที่​บ้าน แต่​ถ้า​แก​ยัง​จำ​ไม่ได้​ก็​ไม่​เป็นไร ฉัน​จะ​ช่วย​เตือน​ความ​จำ​ให้​แก​เอง”  ว่า​แล้ว​มน​ชญา​ก็​กระหน่ำ​ตบ

กิ่ง​กาญจน์​รวบรวม​แรง​ผลัก​มน​ชญา​ล้ม​ไป​แล้ว​วิ่ง​หนี มน​ชญา​ขับ​รถ​ตาม​ไล่​ชน จน​มา​ถึง​ทาง​ตัน กิ่ง​กาญจน์​ลนลาน​ไม่​รู้​จะ​หนี​ทาง​ไหน ร้องขอ​ชีวิต มน​ชญา​กลับ​แสยะ​ยิ้ม “แก​จะ​ได้​รับ​บทเรียน​อย่าง​สาสม​ที่​กล้า​คิด​จับ​พี่​ภู​ของ​ฉัน”

มน​ชญา​เปิด​ไฟ​รถ​สาด​ส่อง​พุ่ง​เข้า​จะ​ชน ทันใด​มี​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​มา​กระชาก​ตัว​กิ่ง​กาญจน์​ไป มน​ชญา​เบรก​รถ​ลง​มา​ดู​ด้วย​ความ​เจ็บใจ ที่​กิ่ง​กาญจน์​หนี​ไป​ได้ โดย​ไม่​เห็น​หน้า​คน​ที่​ช่วย...

หนี​พ้น​มา​นั่ง​พัก​อยู่​มุม​หนึ่ง​ใน​ซอย กิ่ง​กาญจน์​หน้า​บวม​เลือด​ซึม​ที่​มุม​ปาก ทั้ง​สั่น​ทั้ง​กลัว​และ​โกรธ คน​ที่​ช่วย​เธอ​ไว้​คือ​วา​ยุ     เขา​ยื่น​ผ้าเช็ดหน้า​ให้​ซับ​เลือด    กิ่ง​กาญจน์​เงย​หน้า​ถาม

“เมื่อ​ไหร่​คุณ​จะ​บอก​ฉัน​สัก​ที​ว่า​คุณ​เป็น​ใคร ทำไม​คุณ​ถึง​ต้อง​มา​ช่วย​ฉัน​ด้วย”

วา​ยุ​ดวงตา​กร้าว​ขึ้น เล่า​ถึง​ตั้งแต่​เช้า​ที่​เขา​เฝ้า​สะกด​รอย​ตาม​มน​ชญา “ผม​ถึง​ตาม​มัน​มา ผม​ทน​ไม่ได้​ที่​จะ​ต้อง​เห็น​ใคร​ถูก​ผู้หญิง​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​อย่าง​มน​ชญา​ทำร้าย​อีก”

“แสดง​ว่า คุณ​เอง​ก็​เคย​ถูก​นั​งม​นชญา​เล่น​งาน​เหมือน​กัน​ใช่​ไหม...คุณ​มี​ปัญหา​เรื่อง​อะไร”

“เรื่อง​นั้น​ไม่​สำคัญ​หรอก แต่​สิ่ง​ที่​สำคัญ​คือ​ว่าตอน​นี้​คุณ​กับ​ผม​มี​ศัตรู​คน​เดียวกัน แล้ว​ผม​ก็​จะ​เล่น​งาน​มัน​ให้​สาสม ซึ่ง​มัน​คง​จะ​ดี​ถ้า​เรา​ร่วมมือ​กัน”

พลัน​มือ​ถือ​กิ่ง​กาญจน์​ดัง​ขึ้น เธอ​สะดุ้ง​มอง​หน้า​จอ​เห็น​ว่า​ภูมินทร์​โทร.​มา จึง​ลังเล​ว่า​ควร​จะ​ร่วมมือ​กับ​วา​ยุ ​หรือ​บอก​ภูมินทร์​ที่​มน​ชญา​ทำร้าย​ตน​ดี แต่​พอ​นึกถึง​คราว​ที่​มน​ชญา​เอา​กาแฟ​ราด​ตัว​เอง​แล้ว​บอก​ภูมินทร์​ว่า​ตน​เป็น​คน​ทำ ภูมินทร์​เชื่อ ทำให้​กิ่ง​กาญจน์​ไม่​กล้า​บอก จึง​รับ​สาย​แล้ว​ขอโทษ​เขา บอก​ว่า​ตน​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กับ​แม่​ได้​แล้ว แต่​ลืม​โทร.​บอก​เขา...กิ่ง​กาญจน์​วาง​สาย​แล้ว​หัน​มา​บอก​วา​ยุ​ว่า “ตกลง​ค่ะ ฉัน​จะ​ร่วมมือ​กับ​คุณจัดการ​นั​งม​นชญา”

ooooooo

ขณะ​ที่​ภูมินทร์​ขับ​รถ​กลับ​บ้าน มน​ชญา​โทร.​เข้า​มา เขา​บอก​เธอ​ว่า​เขา​กำลัง​กลับ​บ้าน ถึง​แล้ว​จะ​โทร.​หา ภูมินทร์​วาง​สาย​แล้ว​ครุ่นคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​ยุวดี​ที่​ว่า มน​ชญา​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​แย่​ลง ส่วน​อิน​ตรา​กลับ​เปลี่ยน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดี แล้ว​นึกถึง​ตอน​ที่​อิน​ตรา​เข้า​มา​รับ​แจกัน​ที่​ฟาด​ลง​ใส่​เขา​แทน ภูมินทร์​คิด​แล้ว​ตัดสินใจ​วก​รถ ขับ​ไป​ที่​คอน​โดฯอิน​ตรา​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

มา​ถึง​จะ​เคาะ​ประตู​ก็​เกรง​ว่า​จะ​รบกวน ลอง​จับ​ลูกบิด​ประตู ปรากฏ​ว่า​เปิด​ได้ จึง​เข้าไป​เรียก​อิน​ตรา​เบาๆ ไม่​มีเสียง​ตอบ กลับ​มีเสียง​คราง​ดัง​มา​จาก​ห้อง​นอน เขา​จึง​เข้าไป​ดู พบ​อิน​ตรา​นอน​ไข้​ขึ้น ตัว​สั่น​เทา ภูมินทร์​รีบ​ไป​หา​ผ้า​ชุบ​มา​เช็ด​ตัว​ให้​ไข้​ลด...อิน​ตรา​ปรือ​ตา​มอง​ส่งเสียง​เรียก​ภูมินทร์​และ​กอด​เขา​ไว้ ก่อน​จะ​หลับ​ไป ภูมินทร์​อึ้ง​ที่​โดน​กอด แวว​ตา​อ่อนโยน​ลง​ค่อยๆลูบ​หัว​เธอ​อย่าง​แผ่ว​เบา

นพดล​ถือ​ถุง​อาหาร​เข้า​มา ชะงัก​ที่​เห็น​ภูมินทร์​อยู่​กับ​อิน​ตรา เขา​รีบ​ถอย​กลับ​ไป​อย่าง​เบาๆ...ภูมินทร์​ห่ม​ผ้า​ให้​อิน​ตรา ยอม​รับ​ว่า​เธอ​เปลี่ยน​ไป​มาก​จริงๆ เขา​ปิด​ไฟ​ใน​ห้อง​ก่อน​กลับ​ไป

มา​ถึง​บ้าน เจอ​ยุวดี​นั่ง​ทำ​งาน​อยู่​หน้า​ทีวี เธอ​ทัก​ว่า​เขา​ไป​ไหน​มา​ถึง​กลับ​ดึก ภูมินทร์​ตอบ​ด้วย​อารมณ์​ยิ้มแย้ม​ดู​มี​ความ​สุข​ว่า เขา​ไป​เยี่ยม​อิน​ตรา​มา ยุวดี​ตกใจ ภูมินทร์​ถาม​ทำไม​ต้อง​ตกใจ

“ใคร​ว่า​ยุ​ตกใจ​คะ ยุ​ดีใจ​ต่างหาก​ล่ะ​คะ เพราะ​ท่าทาง​พี่​ภู​เริ่ม​เห็น​ด้วย​กับ​ยุ​แล้ว​ใช่​ไหม ว่า​ตอน​นี้​อยู่​ใกล้​อิน​ตรา​สบายใจ​กว่า​อยู่​ใกล้​ยั​ยม​น​เยอะ​เลย”

ภูมินทร์​ไม่​ตอบ ขอตัว​ไป​อาบ​น้ำ​นอน ยุวดี​มี​ความ​สุข สะใจ​ที่​ถึง​แม้​อิน​ตรา​จะ​ได้​อยู่​ใน​ร่าง​มน​ชญา แต่​พี่​ชาย​ตน​ก็​ไม่​รัก ทัน​ใด มี​รายงาน​ข่าว​ใน​ทีวีบอก​ว่า “นัก​ดาราศาสตร์​ได้​ยืนยัน​แล้ว​ว่า อีก​ประมาณ​หนึ่ง​ถึง​สอง​วัน​นี้ จะ​เกิด​สุริยุปราคา​เต็ม​ดวง​เป็น​ครั้ง​แรก​ใน​รอบ​ปี”

รุ่ง​ขึ้น​ยุวดี​ไป​บอก​ข่าว​อิน​ตรา เธอ​ยัง​อ่อนเพลีย​อยู่ แล้ว​ยุวดี​ก็​บ่น​ว่า “เธอ​จะ​ได้​กลับ​ร่าง​แล้ว​นะ​มน ว่า​แต่​ว่า​ถ้า​เธอ​กลับ​ร่าง​เดิม​ได้​แล้ว เธอ​คง​ต้อง​เหนื่อย​เอาชนะ​ใจ​พี่​ภู​อีก​รอบ​แล้ว​ล่ะ”

“เธอ​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“ก็​ตอน​นี้​พี่​ภู​มี​ท่าทาง​ญาติ​ดี​กับ​อิน​ตรา มาก​กว่า​มน​ชญา​น่ะ​สิ ไม่​อย่าง​นั้น เมื่อ​คืน​คง​ไม่​แอบมา​เยี่ยม​เธอ​หรอก”

อิน​ตรา​ตกใจ นพดล​ยืนยัน “คุณ​ภู​มา​ตอน​ที่​ผม​ลง​ไป​ซื้อ​ข้าว​ให้​คุณ​มน​น่ะ​ครับ พอ​ผม​ขึ้น​มา​เห็น เอ่อ...”

“เห็น​อะไร​นพ” อิน​ตรา​ถาม

“เห็น​คุณ​ภู​กำลัง​กอด​คุณ​มน ผม​ก็​เลย​กลับ”

ยุวดี​ร้อง​กรี๊ดๆด้วย​ความ​ดีใจ แล้ว​ถาม​ว่า​ยัง​อยาก​กลับ​ร่าง​อีก​หรือ อิน​ตรา​ยืนยัน​ว่า​อยาก...

ooooooo
ตอนที่ 7


สาม​คน ยุวดี อิน​ตรา ​และ​นพดล ก้ม​กราบ​แม่​ชี​​จัน บอก​เรื่อง​สุริยุปราคา​ที่​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​อีก​วัน​สอง​วัน​ข้าง​หน้า ควร​จะ​เตรียม​การ​อย่างไรให้​อิน​ตรา​กับ​มน​ชญา​กลับคืน​ร่าง​เดิม​กัน...

“ถ้า​ต้อง​ทำให้​คุณ​มน​กับ​อิน​ตรา​ต้อง​ตก​น้ำ​ไป​ด้วย​กัน​อีก ผม​กลัว​ว่า​มัน​จะ​ไม่​ปลอดภัย​นะ​ครับ” นพดล​เปรย ขณะ​เดิน​กลับ​มา​ที่​รถ​หลังจาก​ฟัง​แม่​ชี​จัน​แล้ว

“นั่น​สิ​มน เพราะ​ถ้า​เกิด​พลั้ง​พลาด​ขึ้น​มา มัน​จะ​ถึง​กับ​ชีวิต​เลย​นะ​มน” ยุวดี​ห่วง​เช่น​กัน

“ฉัน​ไม่​กลัว​อะไร​ทั้งนั้น ฉัน​ขอ​แค่​ให้​ได้​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​จะ​ได้​กลับคืน​ร่าง​เดิม​ก็​พอ ไหนๆเกิด​สุริยุปราคา​ทั้งที ฉัน​ไม่​อยาก​เสีย​โอกาส​นี้​ไป”

ทั้ง​นพดล​และ​ยุวดี​หนักใจ​แต่​ก็​พร้อม​จะ​ช่วย​ทุก​อย่าง นพดล​สงสัย​ว่า​จะ​บอก​มน​ชญา​ได้​อย่างไร เพราะ​คง​ไม่​ยอม​กลับคืน​ร่าง​แน่ ยุวดี​คิด​แผน​ออก...

มา​ชวน​ภูมินทร์​ไป​เที่ยว​น้ำตก​ที่​นครนายก เป็น​การ​พักผ่อน​กัน และ​ให้​ชวน​มน​ชญา​ไป​ด้วย ภูมินทร์​ตกลง ทำให้​มน​ชญา​จำ​ยอม​ไป​ด้วย​ทั้งที่​ไม่ค่อย​เต็มใจ เพราะ​อยาก​เที่ยว​กับ​ภูมินทร์​แค่​สอง​คน...คืน​ก่อน​วัน​ที่​จะ​เดินทาง มน​ชญา​นอน​หลับ​ฝัน​ว่า ได้​กลับคืน​ร่าง​เป็น​อิน​ตรา และ​ถูก​กัลยาณี​แสดง​ความ​รังเกียจ​ขับ​ไล่​ออก​จาก​บ้าน ก็​ตกใจ​สะดุ้ง​ตื่น​ขึ้น​มา เหงื่อ​แตก​พลั่ก ป้า​นวล​เข้า​มา​พอดี เห็น​ท่าทาง​มน​ชญา​ก็​รีบ​เข้า​มา​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

“อิน​ฝัน​ร้าย อิน​ฝัน​ว่า อิน​กับ​มน​กลับ​ร่าง​เดิม​กัน​แล้ว”

“มัน​ก็​แค่​ฝัน อย่า​คิดมาก​เลย ทำใจ​ให้​สบาย​ซะ เถอะ​นะ แล้ว​ก็​ไป​อาบ​น้ำ​เตรียมตัว​ไป​เที่ยว​กับ​คุณ​ภู​ได้​แล้ว คุณ​ภู​กับ​คุณยุ​มา​รอ​รับ​แล้ว”

มน​ชญา​พยัก​หน้า​ลุก​ขึ้น​ด้วย​สีหน้า​สบายใจ​ขึ้น...นพดล​ช่วย​ยก​กระเป๋า​มน​ชญา​ขึ้น​รถ​ภูมินทร์ ขณะ​ที่​กัลยาณี​กำลัง​กำชับ​ภูมินทร์​ให้​ดูแล​มน​ชญา​ดีๆ

พอ​มา​ถึง​บ้านพัก​ที่​นครนายก ภูมินทร์​จัด​ให้​มน​ชญา​พัก​ห้อง​เดียว​กับ​ยุวดี มน​ชญา​ชัก​สีหน้า​ไม่​พอใจ ยุวดี​แกล้ง​ถาม​ว่า​อยาก​อยู่​กับ​ภูมินทร์​หรือ มน​ชญา​สะบัด​เสียง​ใส่​ว่า​พูดจา​น่า​เกลียด

“ฉัน​ก็​แซว​เล่น​น่ะ ฉัน​รู้​หรอก​ว่า​เธอ​กับ​พี่​ภู​ตั้ง​ปณิธาน​กัน​เอา​ไว้​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​เรื่อง​อย่าง​ว่า​กัน​ก่อน​จะ​ถึง​วัน​แต่งงาน เธอ​จำ​ได้​หรือ​เปล่า” ยุวดี​แกล้ง​ดักคอ

“จำ​ได้​สิ” มน​ชญา​ตอบ​กลบเกลื่อน​ไป​ก่อน​ทั้งที่​ไม่​รู้​เลย

“จำ​ได้​ก็ดี​แล้ว เธอ​จะ​ได้​ไม่​ทำ​อะไร​ผิด​คำ​พูด​ตัว​เอง ฉัน​ลง​ไป​เดิน​เล่น​ข้าง​ล่าง​ดี​กว่า ฝาก​บอก​พี่​ภู​ด้วย​ก็​แล้วกัน ว่า​ฉัน​คอย​อยู่​ข้าง​ล่าง​แล้ว” ยุวดี​เดิน​ออก​ไป

มน​ชญา​ยิ้ม​ร้าย​อย่าง​มี​แผน “เชิญ​นั​งม​น​ตั้ง​ปณิธาน​บ้า​บ​อ​อะไร​ไป​คน​เดียว​เถอะ ฉัน​อุตส่าห์​มา​ถึงที่​นี่​แล้ว จะ​ให้​พลาด​โอกาส​ดีๆได้​ยัง​ไง...”

ขณะ​เดียวกัน กิ่ง​กาญจน์​ยอม​ร่วมมือ​กับ​วา​ยุ​แก้แค้น​มน​ชญา เธอ​โทร.​ไป​ลา​งาน​ที่​บริษัท จึง​ได้​รู้​ว่าภู​มิน​ทร์​ไป​เที่ยว​พักผ่อน​กับ​น้อง​สาว​และ​มน​ชญา ทั้ง​สอง​จึง​ตาม​ไปหวัง​จัดการ​มน​ชญา​ที่​นั่น​เสีย​เลย

บริเวณ​ระเบียง​บ้านพัก ยุวดี​หลบ​มา​คุย​โทรศัพท์​กับ​อิน​ตรา “ฉัน​ไป​เซอร์​เวย์​รอบๆบ้านพัก​มา​เรียบร้อย​แล้ว​นะ​มน โชค​ดี​มาก​เลย​ที่​แถว​น้ำตก​หลัง​บ้าน ต้นไม้​ไม่​เยอะ​จน​เกินไป เรา​จะ​ได้​เห็น​พระอาทิตย์​ตอน​เกิด​สุริยุปราคา​ได้​ชัดเจน”

อิน​ตรา​เสียง​เศร้า​ลง​กังวล​ว่า​ภู​มิน​ทร์​กับ​มน​ชญา​อยู่​ด้วย​กัน​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ยุวดี​เข้าใจ​รีบ​บอก​เพื่อน​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง ตน​ขวาง​อยู่​ทั้งคน ว่า​แล้ว​ยุวดี​ก็​เดิน​กลับ​เข้า​บ้าน...

มน​ชญา​กำลัง​ใช้​แผน​มอม​ยา โดย​แอบ​ใส่ยา​ใน​ขวด​น้ำ​ตะไคร้ เอา​มา​ให้​ยุวดี  แต่​ยุวดี​เอะใจ​ขอ​เปลี่ยน​เป็น​นํ้าส้ม​ของ​มน​ชญา

“แต่​ฉัน​ไม่​ชอบ​น้ำ​ตะไคร้​นี่”

“งั้น​ไม่​เป็นไร เดี๋ยว​ฉัน​โทร.​ไป​สั่ง​ใหม่​ก็ได้”

“ก็ได้ๆ เธอ​เอา​น้ำส้ม​ไป​ดื่ม​ก็ได้ ฉัน​ไป​อาบ​น้ำ​ก่อน​นะ” มน​ชญา​เดิน​ไป​เข้า​ห้องน้ำ แอบ​ยิ้ม​มุม​ปาก​เพราะ​คาด​การ​ณ์ไว้​แล้ว​ว่า ยุวดี​ต้อง​ระวัง​ตัว จึง​ใส่ยา​ไว้​ทั้ง​สอง​ขวด

พอ​ออก​มา​จาก​ห้องน้ำ มน​ชญา​ก็​เห็น​ยุวดี​หลับ​คา​ขวด​น้ำส้ม “นอน​ให้​สบาย​นะ​จ๊ะ”

มน​ชญา​ออก​มา​ทำ​เป็น​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​หน้า​ห้อง ภู​มิน​ทร์​ มอง​มา​รีบ​เข้า​มา​ถาม “มน มน ร้องไห้​ทำไม​จ๊ะ ไหน...ใคร​ทำ​อะไร​บอก​พี่​สิ​จ๊ะ”

“ไม่​มี​อะไร​หรอก​ค่ะ​พี่​ภู มน​แค่​รู้สึก​เหนื่อยๆน่ะ​ค่ะ เป็น​ห่วง​คุณ​พ่อ​ด้วย นี่​ถ้า​คุณ​แม่​ยัง​อยู่ ​มน​คง​จะ​อุ่น​ใจ​มาก​กว่า​นี้”

“มน​จำ​ไว้​นะ ว่า​มน​ยัง​มี​พี่​อยู่​เคียง​ข้าง” ภูมิน​ทร์​กุม​มือ ​มน​ชญา

“พี่​ภู​ขา...ขอม​นก​อด​พี่​ภู​หน่อย​ได้​ไหม​คะ” มน​ชญา ​บีบน้ำตา​ให้​ดู​น่า​สงสาร

ภู​มิน​ทร์​โอบ​กอด​มน​ชญา เธอ​กระซิบ​ข้าง​หู​เขา “ขอบคุณ​นะ​คะ​พี่​ภู ถ้า​ชีวิต​มน​ไม่​มี​พี่​ภู มน​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​ว่า​มน​จะ​อยู่​ได้​ยัง​ไง พี่​ภู​สัญญา​นะ​คะ​ว่า​พี่​ภู​จะ​ไม่​ทิ้ง​มน​ไป​ไหน”

“พี่​สัญญาจ้ะ” ภู​มิน​ทร์​เช็ดน้ำ​ตา​ให้​มน​ชญา แล้ว​เห็น​สายตา​เว้าวอน​ก็​เคลิ้ม​เผลอ​จูบ​เธอ

มน​ชญา​ตอบ​สนอง​อย่าง​ช่ำชอง ยกมือ​โอบ​คอ​ภู​มิน​ทร์ ทำให้​เขา​รู้สึก​ตัว​ผละ​ออก แล้ว​ขอโทษ​เธอ​ทันที มน​ชญา​หน้าเสีย​ถาม “ทำไม​ต้อง​ขอโทษ​คะ ใน​เมื่อ​พี่​ภู​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​สัก​หน่อย”

“ผิด​สิ พี่​กำลัง​ผิด​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​มน ว่า​พี่​จะ​ให้​เกียรติ​มน พี่​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ให้​ถูกต้อง”

“แต่​มน​รัก​พี่​ภู ถ้า​พี่​ภู​ต้องการ เรา​ลืม​สัญญา​กัน​ไป​ก็ได้​นะ​คะ”

“ไม่ได้​หรอก​มน เพราะ​พี่​ไม่​ยอม​ให้​ความรู้สึก​ของ​พี่ มา​ทำลาย​ศักดิ์ศรี​ของ​มน​เด็ดขาด มน​เข้า​นอน​เถอะ​นะ​จ๊ะ​พี่​ไป​ส่ง” ภูมินทร์​ส่ง​มน​ชญา​เข้า​ห้อง​นอน

มน​ชญา​เจ็บใจ หัน​มา​ลง​ที่​ยุวดี​แทน ด้วย​การ​หยิก​แขน ​เธอ​ขณะ​ยัง​หลับ​ไม่ได้​สติ ภูมินทร์​เข้า​ห้อง​ล้าง​หน้า​ดับ​อารมณ์ แล้ว​ครุ่นคิด​แปลก​ใจ  ทำไม​มน​ชญา​ถึง​เหมือน​อิน​ตราขึ้น​ทุก​วัน

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น ยุวดี​ตื่น​ขึ้น​มารู้สึก​มึน​หัว แปลก​ใจ​ที่​ตัว​เอง​หลับ​ไป​เมื่อ​ไหร่ แล้ว​รู้สึก​เจ็บ​แขน พอ​มอง​ดู​เห็น​รอย​เขียว​ช้ำ​ยิ่ง​งง นึก​ได้​มอง​ไป​ที่​เตียง​ข้างๆ เห็น​มน​ชญา ​นอน​หลับ​อยู่​ก็​โล่ง​ใจ แต่​สงสัย​ว่า​เข้า​นอน​ตอน​ไหน

ยุวดี​โทร​.หา​นพดล​เพื่อ​ถาม​ว่า​ออก​จาก​กรุงเทพ​ฯหรือ​ยัง นพดล​ตอบ​ว่า​อิน​ตรา​ขอ​แวะ​ที่​วัด​ก่อน ตอน​บ่าย​ไป​ถึง​ทัน​แน่...อิน​ตรา​ไหว้​เจดีย์​กระดูก​แม่ ขอ​พร​ให้​ตน​กลับคืน​ร่าง​ได้​โดย​ดี เพื่อ​ตน​จะ​ได้​กลับ​ไป​ดูแล​ไกร​สร​ได้​เต็มที่...

ใน​ขณะ​ที่กัลยาณี​กำลัง​คุย​ให้​ไกร​สร​ฟังว่า​ มน​ชญา​ไป​เที่ยว​น้ำตก​กับ​ภูมินทร์ท่าทาง​มี​ความ​สุข ไกร​สร​กระตุก พยายาม​จะ​บอก​ว่า​ไม่​ใช่...แต่​พูด​ได้​เพียง​ว่า “มะ...ชะ...”

ระหว่าง​ที่​ภูมินทร์​ถ่ายรูป​เล่น​กับ​มน​ชญา ยุวดี​หลบ​มา​โทร​.ถาม​นพดล​ว่า​ถึง​ไหน​กัน​แล้ว พอ​นพดล​บอก​ว่า​มา​ถึง​แล้ว จึง​ให้​ไป​รอ​ที่​น้ำตก​ด้าน​หลัง ตน​จะ​ล่อ​มน​ชญา​ไป​ที่​นั่น ขณะ​เดียวกัน​วา​ยุ​กับ​กิ่ง​กาญจน์​ตาม​มา​ถึง​เช่น​กัน

พอดี​มน​ชญา​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ยุวดี​ได้​โอกาส ขอร้อง​ภูมินทร์​ไป​เอา​มือ​ถือ​ตน​บน​ห้อง​นอน​ให้​หน่อย ภูมินทร์​โวย “อ้าว...เรื่อง​อะไร​มา​ใช้​พี่​ล่ะ”

“ก็​ยุ​ขี้เกียจ​เดิน​นี่​คะ พี่​ภู​ไป​เอา​ให้​ยุ​หน่อย​นะ​คะ นะ​คะ...พี่​ชาย​สุด​ที่รักขา” ยุวดี​อ้อน

ภูมินทร์​จำ​ยอม ยุวดี​ยิ้ม​ที่​เป็น​ไป​ตาม​แผน มน​ชญา​กลับ​มา​ถาม​หา​ภูมินทร์ ยุวดี​ตอบ​ว่า ไป​เดิน​เล่น​แถว​น้ำตก ให้​มน​ชญา​ตาม​ไป ตน​จะ​กลับ​ไป​เอา​ของ​ที่​ที่​พัก พอ​มน​ชญา​เดิน​ไป ยุวดี​ก็​รีบ​โทร.​ส่งข่าว​นพดล...ยุวดี​ตาม​มา​หา​ภูมินทร์​ที่​บ้านพัก ภูมินทร์​บอก​ว่า​หาไม่​เจอ ยุวดี​ยืนยัน​ว่า​ตน​ลืม​ไว้​ใน​ห้อง​จริงๆ ให้​ช่วย​กัน​หา​อีก​ครั้ง

ท้องฟ้า​เริ่ม​มี​เงา​มืด มน​ชญา​เดิน​มา​ริม​น้ำตก​ร้อง​เรียก​ภูมินทร์ แต่วา​ยุ​โผล่​พรวดออก​มา​จนเธอตกใจ

“วา​ยุ...แก​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่”

“ก็​มา​ทวง​หนี้​บุญคุณคุณ​น่ะ​สิ อุตส่าห์​ใช้​ผม​เป็น​เครื่อง มือ​ให้​ได้​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​เร็วๆ แล้ว​ปล่อย​ให้​ผม​ต้อง​คอย​หลบ​ตำรวจ​อย่าง​กับ​หมา มัน​ไม่​ยุติธรรม​เลย​นะ​ครับ”

“ไม่​ยุติธรรม​ยัง​ไง ฉัน​อุตส่าห์​ช่วย​ให้​คน​ไร้​ค่า​อย่าง​แก​มี​ประโยชน์​อย่าง​คน​อื่น​เขา​บ้าง​ แล้ว​อยู่​ใน​คุก​ก็​น่า​สบาย​ออก ไม่​ต้อง​ดิ้นรน​คอย​หา​ผู้หญิง​เกาะกิน”

“งั้น​ชีวิต​คน​มี​ค่า​อย่าง​แก​ก็​ควร​จะ​ลง​ไป​อยู่​ใน​นรก​ซะ​เถอะ ไป๊”

มน​ชญา​ตกใจ แกล้ง​มอง​ไป​ด้าน​หลัง​วา​ยุ​แล้ว​ร้อง​ว่า​ช่วย​ด้วย วา​ยุ​หลงกล​หัน​ไป​มอง ​มน​ชญา​ได้​จังหวะ​วิ่ง​หนี วา​ยุ​ โกรธ​ชัก​ปืน​ออก​มา​ไล่​ยิง ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​ได้ยิน​เสียง​ปืน ตกใจ​รีบ​วิ่ง​ออก​จาก​ห้อง นพดล​กับ​อิน​ตรา​ก็​ตกใจ นพดล​บอก​อิน​ตรา​ให้​รอ​อยู่​ตรง​นี้ เขา​จะ​ไป​ดู​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น...เงา​มืด​เริ่ม​บดบัง​ดวง​อาทิตย์ อิน​ตรา​เกรง​ไม่ทัน​การ พอดี​มน​ชญา​วิ่ง​หนี​วา​ยุ​มา​สะดุด​ล้ม แต่​คว้า​ไม้​ฟาดแข้ง​วา​ยุ​ล้ม​ปืน​กระเด็น​ไป มน​ชญา​วิ่ง​หนี​ไป มา​ถึง​ริม​น้ำตก อิน​ตรา​วิ่ง​ออก​มา​ขวาง​หน้า มน​ชญา​ตกใจ​ถาม​ว่า​มา​ทำไม

อิน​ตรา​ไม่​ตอบ เงย​หน้า​มอง​ฟ้า เห็น​จวนเจียน​จะ​มืด​มิด จึง​รวบรวม​พลัง​ลาก​มน​ชญา​โดด​ลง​ไป​ใน​น้ำ มน​ชญา​ร้อง​กรี๊ด​ลั่น ภูมินทร์​ได้ยิน​เสียง​ตาม​มา ยุวดี​วิ่ง​มา​ด้วย...อิน​ตรา​พยายาม​ดึง​รั้ง​มน​ชญา​ให้​จม​ลง​ไป​ใน​น้ำ​กับ​ตน เงา​มืด​ทาบ​ทับ​ดวง​อาทิตย์​แล้ว​
เคลื่อน​ออก ฟ้า​สว่าง​ดัง​เดิม ​ภูมินทร์​มา​ถึง​เห็น​มน​ชญา​ตะเกียกตะกาย​ใน​น้ำ​​ก็​โดด​ลง​ไป​ช่วย กำลัง ​จะ​พา​ขึ้น​ฝั่ง  เห็น​อิน​ตรา​ผลุบๆโผล่ๆอยู่​  จึง​เข้าไป​รวบ​ตัว​ไว้​ ด้วย นพดล​มา​ถึง​โดด​ลง​ไป​ช่วย​อีก​คน

สอง​สาว​สลบ​ไม่ได้​สติ กิ่ง​กา​ญจน์​ประคอง​วา​ยุ​มา​ซุ่ม​ดู​อย่าง​เสียดาย​โอกาส...

ooooooo

หมอ​เดิน​ออก​มา​จาก​ห้อง​ตรวจ ภูมินทร์​ปราด​เข้าไป​ถาม​อาการ หมอบ​อก​ว่า ทั้ง​สอง​คน​ปลอดภัย​ดี ที่​หมด​สติ​อาจ​เพราะ​ตกใจ แต่​ขอ​ดู​อาการ​อีก​คืน​ก่อน

ยุวดี​กับ​นพดล​โล่ง​ใจ ภูมินทร์​หัน​มา​ถาม “ทีนี้​บอก​พี่​ได้​หรือ​ยัง​ยุ ว่า​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​กัน​แน่​  ทำไม​ทุก​คน​ถึง​ได้​แห่​กัน​มา​ที่​นี่ แล้ว​มน​กับ​อิน​ตรา​ก็​ยัง​ตก​น้ำ​กัน​ไป​อีก”



“เอ่อ...คือ ยุ​อยาก​ให้​มน​กับ​พี่​อิน​เขา​ได้​คืนดี​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน ยุ​ก็​เลย​ขอ​ให้​นพ​พา​พีิ่อิน​มา​ที่​นี่​ค่ะ” ยุวดี​สบตา​นพดล​อย่าง​หนักใจ ขณะ​ที่​ภูมินทร์​พยัก​หน้า​รับ

เห็น​ว่า​เนื้อตัว​เปียก ยุวดี​จึง​พา​นพดล​มา​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ที่​บ้านพัก แต่​อด​กังวล​ใจ​ไม่ได้

“นาย​ว่า​มน​จะ​ทำ​สำเร็จ​ไหม”

“ผม​ไม่​รู้​เหมือน​กัน เรา​ก็​คง​ต้อง​รอ​ให้​คุณ​มน​กับ

อิน​ตรา​ฟื้น​ขึ้น​มา​ก่อน​ล่ะ​ครับ เรา​ถึง​จะ​รู้​ว่า​แผน​สำเร็จ​หรือ​ไม่”

“เดี๋ยว​ฉัน​ไป​เอา​ชุด​พี่​ภู​มา​ให้​นาย​เปลี่ยน​ก่อน​ดี​กว่า ขืน​ตัว​เปียก​อยู่​อย่าง​นี้ นาย​มี​หวัง​โดน​หวัด​เล่น​งาน​แน่”

“คุณ​เป็น​ห่วง​ผม​เหรอ” นพดล​มอง​หน้า​ยุวดี​ยิ้มๆ

ทำเอา​ยุวดี​ใจ​สั่น “เปล่า...แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​เดิน​ไป​กับ​คน​ตัว​เปียกๆ กลับ​ไป​ดู​อาการ​ยั​ยม​น​ที่​โรงพยาบาล​ต่างหาก​ล่ะ”

นพดล​จ้อง​หน้า​ยุวดี​อย่าง​จับผิด ยุวดี​ทำ​หน้า​นิ่ง​เก็บ​อาการ​วาบ​หวิว​และ​เขิน​อาย...

แม้​จะ​สงสัย​ว่า​อิน​ตรา​ตาม​มา​ทำไม ภูมินทร์​ก็​อด​ห่วง​ไม่ได้ เขา​มา​ยืน​มอง​อิน​ตรา​ซึ่ง​ยัง​ไม่​ฟื้น​ด้วย​แวว​ตา​อ่อนโยน แล้ว​จึง​กลับ​ไป​เฝ้า​มน​ชญา​ตาม​เดิม ไม่​ลืม​ที่​จะ​ส่งข่าว​บอก​กัลยาณี​ว่า มน​ชญา​ปลอดภัย​ดี กิ่ง​กาญจน์​เฝ้า​มอง​ดู​ด้วย​สายตา​ไม่​พอใจ กลับ​ไป​บอก​วา​ยุ​ว่า​มน​ชญา​ปลอดภัย​ดี และ​แสดง​ความ​โกรธ​ที่​วา​ยุ​ทำ​งาน​ไม่​สำเร็จ ตน​ไม่​มี​วัน​ยอม​ให้​มน​ชญา​ฟื้น​ขึ้น​มา​แน่

กิ่ง​กาญจน์​ปลอม​เป็น​นาง​พยาบาล พอ​เห็น​ภูมินทร์​เดิน​ไป​ห้อง​อิน​ตรา​ ก็​แอบ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​มน​ชญา ไม่​รอ​ช้า เอา​หมอน​ปิด​หน้า​หวัง​ฆ่า​ให้​ตาย มน​ชญา​ดิ้นรน​ตาม​สัญชาต-ญาณ จน​แขน​ปัด​โดน​ขวด​น้ำเกลือ​ล้ม​แตก​เสียง​โครมคราม ภูมินทร์​ได้ยิน​เสียง​เดิน​กลับ​มา พยาบาล​วิ่ง​มา​สอง​คน กิ่ง​กาญจน์​หนี​ออก​มา​ก่อน ยุวดี​กับ​นพดล​มา​ถึง​พอดี

“ว้าย เกิด​อะไร​ขึ้น​คะ” ยุวดี​ถาม

พยาบาล​กำลัง​เปลี่ยน​ขวด​น้ำเกลือ​พร้อม​กับ​ตอบ​ว่า สงสัย​คนไข้​จะ​ดิ้น​โดย​ไม่​รู้สึก​ตัว ภู​มิน​ทร์​จับ​มือ​มน​ชญา​เห็น

เธอ​ขยับ​ค่อยๆลืมตา จึง​เขย่า​ถาม “มน มน​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า​มน”

ยุวดี​กับ​นพดล​มอง​อย่าง​ลุ้น​ว่า จะ​เป็น​มน​ชญา​หรือ​อิน​ตรา พอ​มน​ชญา​กะ​พริบตา​มอง​เห็น​ชัด​ว่า​เป็น​ภูมินทร์​ก็​โผ​กอด​ร้องไห้ “พี่​ภู​ช่วย​มน​ด้วย​ค่ะ พี่​อิน​ผลัก​มน​ตก​น้ำ พี่​อิน​จะ​ฆ่า​มน”

ยุวดี​ถอน​ใจ​มอง​หน้า​นพดล​อย่าง​เซ็ง​สนิท เพราะ​แน่ใจ​ว่า​แผน​ไม่​สำเร็จ...ทั้ง​สอง​มา​เฝ้า​อิน​ตรา​จน​เธอ​ฟื้น อิน​ตรา​ถาม​สอง​คน​ทันที “ยุ นพ ฉัน​กลับคืน​ร่าง​เดิม​แล้ว​ใช่​ไหม”

เห็น​สอง​คน​ทำ​หน้า​เจื่อนๆ อิน​ตรา​จึง​ลุก​ขึ้น​ไป​มอง​ตัว​เอง​ใน​กระจก แล้ว​ร้องไห้​ฟูมฟาย

“ทำไม​ฉัน​ถึง​กลับ​ร่าง​ไม่ได้​ล่ะ ฉัน​ก็​ทำ​ทุก​อย่าง​ตอน​เกิด​สุริยุปราคา​แล้ว​นี่”

“ใจเย็นๆนะ​มน ฉัน​ว่ามัน​ต้อง​มี​อะไร​ผิด​พลาด​แน่ๆเลย แต่​ยัง​ไง​เธอ​ก็​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว​นะ”

“ใช่​ครับ แล้ว​ครั้ง​นี้​ไม่​สำเร็จ​ก็​ไม่​เป็นไร ครั้ง​หน้า​มี​โอกาส​เมื่อ​ไหร่​เรา​ค่อย​ลอง​ใหม่​ก็ได้”

อิน​ตรา​ยัง​คง​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ผิดหวัง ยุวดี​กับ​นพดล​มอง​ด้วย​ความ​เห็นใจ...ภูมินทร์​กำลัง​ป้อน​ข้าว​มน​ชญา เธอ​ตัดสินใจ​ถาม “แล้ว​ตกลง​พี่​ภู​ทราบ​ไหม​คะ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​พี่​อิน​กับ​นพ​ถึง​ตาม​พวก​เรา​มา”

“ยุ​เป็น​คน​นัด​อิน​ตรา​มา​ที่​นี่​จ้ะ เห็น​บอก​ว่า​อยาก​จะ​ให้​มน​กับ​อิน​ได้​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน”

“ปรับ​ความ​เข้าใจ​เรื่อง​อะไร​คะ” มน​ชญา​แปลก​ใจ

“อิน​ตรา​ก็​คง​สำนึก​ผิด​ที่​เคย​ทำ​ไม่​ดี​ไว้​กับ​มน​มั้ง ว่า​แต่​ทำไม​มน​กับ​อิน​ถึง​ได้​ตก​น้ำ​กัน​ไป​ได้​ล่ะ​จ๊ะ”

มน​ชญา​นิ่ว​หน้า​คิด​ก่อน​ตอบ​ว่า “มน​กับ​พี่​อิน​ลื่น​น่ะ​ค่ะ ก็​เลย​ตก​น้ำ​กัน​ไป”

“แล้ว​เสียง​ปืน​ล่ะ​มา​จาก​ไหน มน​ได้ยิน​รึ​เปล่า”

มน​ชญา​นึก​ได้​ว่า​ถูก​วา​ยุ​ไล่​ยิง ไม่​อยาก​ให้​ภูมินทร์​รู้ จึง​โกหก​ว่า “ได้ยิน​ค่ะ แต่​คง​เป็น​เสียง​ปืน​ของ​พวก​คน​ที่​ล่า​สัตว์​แถว​นั้น​มั้ง​ค่ะ ก็​เพราะ​เสียง​ปืน​นั่น​ล่ะ​ค่ะ มน​กับ​พี่​อิน​ถึง​ได้​ตกใจ​จน​ตก​น้ำตก​ท่า​กัน​ไป...พี่​ภู​คะ พี่​ภู​พา​มน​ไป​หา​พี่​อิน​หน่อย​สิ​คะ”

ภูมินทร์​หลง​เชื่อ เข็น​รถ​พา​มน​ชญา​ไป​หา​อิน​ตรา​ที่​ห้อง​พักฟื้น อิน​ตรา​ยัง​คง​ร้องไห้​อยู่​ลำพัง ภูมินทร์​เข็น​รถ​มน​ชญา​เข้า​มา ถาม​ว่า​ยุวดี​กับ​นพดล​ไป​ไหน อิน​ตรา​ตอบ​ว่า​ไป​ทาน​ข้าว

“ถ้า​อย่าง​นั้น พี่​ภู​ไป​ทาน​ข้าว​ก่อน​เถอะ​ค่ะ เดี๋ยว​มน​อยู่​กับ​พี่​อิน มน​มี​เรื่อง​อยาก​จะ​คุย​กับ​พี่​อิน​ด้วย”

“จ้ะ งั้น​เดี๋ยว​พี่​มานะ” ภูมินทร์​เดิน​ไป

พอ​ประตู​ปิด​ลง มน​ชญา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​กระชาก​แขน

อิน​ตราอย่าง​แรง ถาม​ว่า​ผลัก​ตก​น้ำ​ทำไม อิน​ตรา​อ้ำอึ้ง มน​ชญา​ตวาด “อย่า​คิด​ว่า​ฉัน​ไม่​รู้​นะ เธอ​คิด​จะ​ให้​ฉัน​กับ​เธอ​ตาย​ไป​ด้วย​กัน​เลย​ใช่​ไหม”

“ใช่​ค่ะ เพราะว่า​มน​ไม่​อยาก​อยู่​ใน​สภาพ​แบบ​นี้​อีก​แล้ว” อิน​ตรา​สวมรอย​ไป​เลย

“ถ้า​เธอ​อยาก​ตาย​ก็​ตาย​ไป​คน​เดียว​สิ แต่​ฉัน​ไม่​มี​วัน​ยอม​ตาย​ไป​กับ​เธอ​ด้วย​หรอก เพราะ​ฉัน​ยัง​มี​ความ​สุข​กับ​ร่าง​ของ​เธอ​ไม่​หนำใจ​เลย...จำ​เอา​ไว้​นะ​มน​ชญา วัน​หลัง​อย่า​

ได้คิด​ทำ​อะไร​โง่ๆแบบ​นี้​อีก แล้ว​จะ​หา​ว่า​ฉัน​ไม่​เตือน” มน​ชญา​บีบ​แขน​อิน​ตรา​แรง​ขึ้น

อิน​ตรา​ร้องไห้​ด้วย​ความ​เจ็บ มน​ชญา​สะบัด​ปล่อย​แขน​อิน​ตรา​ก่อน​จะ​เดิน​กลับ​ออก​ไป สีหน้า​เคียดแค้น คำราม​ว่า

คราว​นี้​ถึง​ตา​วา​ยุ​แล้ว...

ooooooo

เมื่อ​สื่อสาร​กับ​ใคร​ไม่​รู้​เรื่อง ไกร​สร​ก็​พยายาม

ที่​จะ​หัด​เขียน เพื่อ​บอก​ใครๆว่า​มน​ชญา​คือ​อิน​ตรา มะปราง​เข้า​มา​คุกเข่า​ข้างๆเห็น​เขียน​อะไร​ยุ​ก​ยิกๆจึง​ขอมา​ดู แต่​พอ​หยิบ​ขึ้น​มา​ไม่ทัน​ได้​อ่าน ป้า​นวล​เข้า​มา​ดึง​กระดาษ​ไป “เอา​มา​นี่​มะปราง แล้ว​แก​กับ​นัง​นิด​ก็​ช่วย​กัน​พา​คุณ​ผู้ชาย​เข้า​นอน​ได้​แล้ว”

“ฉัน​ขอ​ดู​หน่อย​สิ​ป้า ว่า​คุณ​ผู้ชาย​เขียน​ว่า​อะไร”

“นั่น​สิ ฉัน​ก็​อยาก​รู้​เหมือน​กัน พรุ่งนี้​ฉัน​จะ​รีบ​เอา​ไปบอก ​คุณ​ณี​แต่​เช้า​เลย คุณ​ณี​จะ​ได้​ดีใจ” นิด​เห็น​ด้วย

“ถ้า​มี​อะไร​เดี๋ยว​ฉัน​บอก​เอง พวก​แก​ไม่​ต้อง​ทำตัว​สาระแน​ไป​ซะ​ทุกเรื่อง​ได้​ไหม มี​หน้าที่​ทำ​อะไร​ก็​ทำ​ไป​สิ” ป้า​นวล​เอ็ด​ก่อน​จะ​เดิน​ออก​ไป

นิด​ค่อนขอด​ว่า​ป้า​นวล “ตัว​เอง​ไม่​สาระแน​เล้ย...”

มะปราง​พยัก​หน้า​เห็น​ด้วย ไกร​สร​มอง​ตาม​ป้า​นวล​ไป​อย่าง​ไม่สบาย​ใจ...พอ​ออก​มา​นอก​ห้อง ​ป้า​นวล​ก็​คลี่​กระดาษ​ออก​อ่าน เห็น​ข้อความ​ว่า มน​ไม่​ใช่​อิ​น...ป้า​นวล​ตกใจ​ที่​ไกร​สร​รู้ความ​จริง​แล้ว สีหน้า​ป้า​นวล​เป็น​กังวล​อย่าง​ยิ่ง...

วัน​ต่อ​มา ภูมินทร์​รับ​มน​ชญา​ออก​จาก​โรงพยาบาล​มา​ส่ง​บ้าน ทุก​คนใน​บ้าน​รอ​ต้อนรับ ​กัลยาณี​เข้าไป​กอด​ปลอบขวัญ​ที่​เจอ​แต่​เคราะห์​ร้าย ภูมินทร์​ขอโทษ​ที่​ดูแล​มน​ชญา​ไม่​ดี แต่​กัลยาณี​ไม่​โทษ​ภูมินทร์​กลับ​โทษ​อิน​ตรา​แต่​เพียง​ผู้​เดียว พอ​ภูมินทร์​ลาก​ลับ ป้า​นวล​ก็​ดึง​มน​ชญา​มา​กระซิบ​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​บอก...

มน​ชญา​หน้า​ตึง​เมื่อ​รู้​เรื่อง ตรง​มายัง​ห้อง​ไกร​สร​ทันที มะปราง​ซึ่ง​กำลัง​ป้อน​ข้าว​รีบ​หลีก​ทาง​ให้ มน​ชญา​ทำ​เป็น​เข้า​มากอด​ไกร​สร​แล้ว​บอก​ว่า “มน​คิดถึง​คุณ​พ่อ​จัง​เลย​ค่ะ เอา​ไว้​คุณ​พ่อ​หาย​ดีแล้ว เรา​ไป​เที่ยว​ด้วย​กัน​นะ​คะ”

มน​ชญาป​ราย​ตา​มอง​มะ​ป​รางกับ​นิด เห็น​กำลัง​ช่วย​กัน​เก็บ​ถาด​อาหาร จึง​กระซิบ​ข้าง​หู​ไกร​สร “ได้​ข่าว​ว่า​คุณ​พ่อ​พยายาม​บอก​คน​อื่น​เรื่อง​อิน​กับ​มน​เหรอ​คะ อย่า​พยายาม​เลย​นะ​คะ​ มันไม่​ มี​ประโยชน์​หรอก​ค่ะ ดีไม่ดี​คุณ​พ่อ​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ได้​พบ​ลูก​สาว​ของ​คุณ​พ่อ​อีก​ก็ได้ แล้ว​คุณ​พ่อ​ก็​รู้​ใช่​ไหม​คะ​ว่า คน​อย่าง​อิน​ไม่​เคย​ขู่ แต่​อิน​ทำ​จริง”

ไกร​สร​กระตุก​มอง​หน้า​มน​ชญา​อย่าง​หวาดๆแล้ว​มอง​ไป​ทาง​ป้า​นวล เห็น​สีหน้า​เรียบ​เฉย​ก็​เข้าใจ​ทันที​ว่า ป้า​นวล​รู้​เรื่อง​และ​เป็น​พวก​เดียวกัน ไกร​สร​ยิ่ง​เครียด

พอได้​ออก​จาก​โรงพยาบาล อิน​ตรา​ก็​ไป​หา​แม่​ชี​จัน ถาม​อย่าง​ร้อน​ใจ “แม่​ชี​คะ ทำไม​มน​ถึง​กลับ​ร่าง​ไม่ได้​ล่ะ​คะ ใน​เมื่อ​มน​ก็​ดึง​พี่​อิน​ลง​ไป​ใน​น้ำ​ด้วย​กัน​ตอน​ที่​เกิด​สุริยุปราคา​พอดี​แล้ว​นี่​คะ​แม่​ชี​ขา”

แม่​ชี​ถอน​ใจ “เวลา​มัน​คลาดเคลื่อน​ไป​น่ะ​ลูก เพราะ​ตอน​ที่​ลูก​ทั้ง​สอง​ตกลง​ไป​ใน​น้ำ ดวง​จันทร์​มัน​เคลื่อน​ออก​ไป​จาก​ดวง​อาทิตย์​แล้ว”

“จริง​เหรอ​มน” ยุวดี​หัน​มา​ถาม

อิน​ตรา​ครุ่นคิด​ลำดับ​เหตุการณ์​ก่อน​จะ​พยัก​หน้า​ยอม​รับ นพดล​กับ​ยุวดี​คอตก​ไป​ตามๆกัน ​อิน​ตรา​เสียใจ​มาก กลับ​ถึง​คอน​โดฯ​ก็​ขอตัว​เข้า​ห้อง​นอน​ไป​เลย ยุวดี​กับ​นพดล​สงสาร​และ​เห็นใจ​อิน​ตรา​อย่าง​มาก ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​คิด​หา​วิธี​ใหม่ แล้ว​ยุวดี​ก็​ขอ​กลับ​บ้าน​ก่อน แต่​พอ​มา​สตาร์​ตรถ​มัน​สตาร์​ต​ไม่​ติด ยุวดี​เปิด​กระจก​รถ​มา​ยิ้ม​เผล่​ให้​นพดล​ก่อน​จะ​บอก​ว่า รถ​เสีย...

นพดล​ยิ้ม​ขำๆ ก่อน​จะ​ถลก​แขน​จัดการ​ดู​แก้ไข​ให้ ยุวดี​จ้อง​มอง​นพดล​ที่​ดู​จะ​เก่ง​เสีย​ทุก​เรื่อง​จน​เคลิ้ม ไม่ได้​ยิน​ที่​นพดล​บอก​ให้​ลอง​สตาร์ต​รถ นพดล​เรียก​เธอ​เสียง​ดัง​จน​สะดุ้ง

“ว่า​ไง​นะ...”

“ผม​บอก​ให้​คุณ​ไป​ลอง​สตาร์ต​ดู​ซิ​ว่า​ติด​หรือ​ยัง”

ยุวดี​รีบ​ขึ้น​ไป​นั่ง​ใน​รถ​ลอง​สตาร์​ต รถ​ติด​เรียบร้อย ยุวดี​ลง​จาก​รถ​มา​ขอบใจ นพดล​รีบ​บอก​ว่า​เขา​ไม่​ทำให้​เสียชื่อ​ลูก​คน​ขับ​รถ​เก่า​หรอก ยุวดี​ยิ้ม​ให้​พอใจ​ที่​นพดล​ไม่​ปกปิด​กำพืด​ตัว​เอง ​แต่​พอ​ยุวดี​จะ​ขับ​รถ​กลับ นพดล​ก็​นึก​ได้

“เดี๋ยว​คุณ ผม​ว่า เดี๋ยว​ผม​ขับ​รถ​ตาม​คุณ​ไป​ส่ง​ที่​บ้าน​ดี​กว่า เกิด​รถ​คุณไป​เสีย​กลาง​ทาง​ผม​จะ​ได้​ช่วย​ดู​ให้​ได้”

ยุวดี​ยิ้ม​รับ...พอ​รถ​มา​จอด​หน้า​บ้าน นพดล​ขับ​รถ​มา​เทียบ​ข้างๆลด​กระจก​ลง​เพื่อ​บอก​ว่า “มา​ถึง​โดย​สวัสดิภาพ งั้น​ผม​กลับ​แล้ว​นะ​ครับ”

ยุวดี​ขอบ​อก​ขอบใจ มอง​ตาม​หลัง​รถ​นพดล​จน​ลับตา แล้ว​เดิน​ท่าทาง​อารมณ์​ดี​เข้า​บ้าน​จน​ภูมินทร์​เห็น​ต้อง​ทัก​ว่า​ไป​ทำ​อะไร​มา

“พี่​ภู​อย่า​รู้​เลย แล้ว​นี่​ทำไม​พี่​ภู​ยัง​ไม่​นอน​อีก​ล่ะ​คะ”

“ก็​หนี​ไป​เที่ยว​มา กลับ​มา​ก็​ต้อง​เคลียร์​งาน​กอง​โต​น่ะ​สิ”


“แล้วไป​ค่ะ ยุ​คิด​ว่า​พี่​ภู​เตรียม​เคลียร์​งาน​เอา​ไว้​เพื่อ​วัน​แต่งงาน​ซะ​อีก พี่​ภู​คะ ยุ​ว่า​ยุ​พอ​จะ​มอง​ออก​นะ​คะ​ว่า​พี่​ยัง​ไม่​อยาก​แต่งงาน​ตอน​นี้ ถ้า​อย่าง​งั้น พี่​ภู​ก็​ลอง​คุย​กับ​มน​ดู​สิ​คะ​ว่า​ให้​เลื่อน​ไป​ก่อน เอา​ไว้​ค่อย​พร้อม​กัน​เมื่อ​ไหร่​ก็​ค่อย​แต่ง​น่า​จะ​ดี​กว่า​นะ”

ภูมินทร์​ครุ่นคิด​ตาม...ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​แอบ​มา​สถานี​ตำรวจ​เพื่อ​แจ้งความ​ว่า โดน​วา​ยุ​ไล่​ยิง และ​ตั้ง​เงิน​รางวัล​นำจับ​หนึ่ง​แสน​บาท

หน้า​ร้าน​สะดวก​ซื้อ​แห่ง​หนึ่ง  กิ่ง​กาญจน์​ออก​มา​ซื้อ​ของ เห็น​ป้าย​ประกาศ​จับ​มี​รูป​วา​ยุ ก็​รีบ​ดึง​ออก​มา เอา​มา​ให้​ วา​ยุ​ดู  วา​ยุ​เห็น​แล้ว​ขยำ​ทิ้ง​ด้วย​ความ​โมโห กิ่ง​กาญจน์​เตือน​ว่า  ตอน​นี้​สิ่ง​ที่​ควร​ทำ​คือ​อย่า​ออก​จาก​ห้อง  เพราะ​จะ​ทำให้​ตน​ เดือดร้อน​ไป​ด้วย

“รู้​แล้ว​น่า...นั​งม​น...แก​มัน​ร้าย​กว่า​ที่​ฉัน​คิด​จริงๆ” วา​ยุ​ หงุดหงิด​เคียดแค้นมน​ชญา​อย่าง​มาก

ขณะ​เดียวกัน มน​ชญา​เอง​ก็​หวาดๆ ยืน​มอง​ไป​นอก​หน้าต่าง กลัว​วา​ยุ​ตา​มมา​ถึง​บ้าน ป้า​นวล​แนะนำ​ว่า​ให้​แจ้งความ​เอา​ตัว​วา​ยุ​เข้า​คุก มน​ชญา​ตอบ​ว่า​แจ้ง​แล้ว แต่​ตน​รู้จัก​วา​ยุ​ดี​ว่า​ไม่​ยอม​ให้​ถูก​จับ​ง่ายๆแน่
“งั้น​เรา​บอก​คุณ​ภู​ให้​รู้​เรื่อง​ดี​ไหม จะ​ได้​ช่วยๆกัน​อีก​แรง”

“ไม่ ฉัน​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เรื่อง​ไอ้​วา​ยุ​เดือดร้อน​มา​ถึง​งาน​แต่ง​ของ​ฉัน​กับ​พี่​ภู เพราะ​ฉัน​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​มา​ขัดขวาง​งาน​แต่ง​ของ​ฉัน​อีก”

“แต่​งาน​แต่ง​ของ​อิน​กับ​คุณ​ภู​ก็​อีก​ตั้ง​หลาย​เดือน​นะ ป้า​ว่า​มัน​อันตราย​เกินไป​นะ​อิน”

“มัน​ไม่​นาน​ขนาด​นั้น​หรอก​จ้ะ เพราะ​ฉัน​จะ​เลื่อน​งาน​แต่ง​ให้​เร็ว​ที่สุด” มน​ชญา​สีหน้า​มุ่ง​มั่น...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ไม่​รอ​ช้า มน​ชญา​รีบ​ออดอ้อน​กัลยาณี​ให้​ช่วย “คุณ​อา​ขา คุณ​อา​ต้อง​ช่วย​มน​นะ​คะ คุณ​ป้า​วารี​เอา​ดวง​ของ​มน​กับ​พี่​ภู​ไป​ให้​พระ​ท่าน​ดู พระ​ท่าน​หา​ว่า​มน​กับ​พี่​ภู​ไม่​ใช่​เนื้อคู่​กัน”

กัลยาณี​แปลก​ใจ เพราะ​แต่​ก่อน​เคย​เอา​ดวง​ของ​มน​ชญา​กับ​ภูมินทร์​ให้​พระ​ดู ท่าน​บอก​ว่า​เป็น​เนื้อคู่​กัน​มา​แต่​ชาติ​ปาง–​ก่อน สงสัย​ท่าน​จะ​เริ่ม​แก่ มน​ชญา​แสดง​ความ​ไม่​พอใจ​เกรง​

คน​ที่​บ้าน​ภูมินทร์​จะ​เชื่อ  วารี​ถึง​ได้​หา​ฤกษ์​สะดวก​เอา​เอง  อีก​ตั้ง​หลาย​เดือน  แต่​ตน​อยาก​แต่ง​เร็วๆ  เพราะ​เพื่อนๆเริ่ม​จะ​หัวเราะ​เยาะ​หา​ว่า​ภูมินทร์​หมด​รัก​ตน​แล้ว กัลยาณี​สงสาร​หลาน​รับปาก​ว่า​จะ​ช่วย​เอง

ooooooo

กัลยาณี​ลงทุน​จ้าง​คน​มา​เป็น​หมอดู​มีชื่อ​เสียง แล้ว​ชวน​วารี​ไป​หา หมอดู​ทัก​เรื่อง​ที่​ผ่าน​มา​ของ​วารี​ อย่าง​ถูกต้อง ทำให้​วารี​หลง​เชื่อ​ว่า​จะ​โชค​ดี ได้​ลูกสะใภ้​มา​เสริม​บารมี เพราะ​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​เป็น​เนื้อคู่​กัน ยิ่ง​แต่งงาน​กัน​เร็ว​เท่า​ไหร่  เรื่อง​ร้ายๆที่​มัก​เกิด​ขึ้น​ก็จะ​หมด​ไป

วารี​กลับ​มา​เร่งรัด​ภูมินทร์​ให้​แต่งงาน​เดือน​หน้า ดุสิต​เป็น​ห่วง​ลูก​ชาย จึง​บอก​วารี​ว่า​ท่าทาง​ภูมินทร์​ยัง​ไม่​อยาก​แต่งตอน​นี้ วารี​สงสัย​ว่า​หรือ​ภูมินทร์​มี​แฟน​ใหม่ ดุสิต​ส่าย​หน้า​แค่​ความรู้สึก​ของ​ลูก​เปลี่ยน​ไป​เท่านั้น แต่​วารี​กลับ​คิด​ว่า

“ที่​ลูก​ลังเล​เรื่อง​แต่งงาน อาจจะ​เป็น​เพราะ​กลัว​ที่​จะ​ต้อง​สูญเสีย​ชีวิต​โสด​ไป​ละ​มั้ง​คะคุณ ​แต่​ฉัน​ก็​เห็น​ตา​ภู​รัก​หนู​มน​ออก​จะ​ตาย เผลอๆพอ​แต่ง​ไป​แล้ว​ลูก​อาจจะ​คิด​ว่า รู้​ยัง​งี้​แต่ง​ซะ​ตั้ง​นาน​แล้ว​ก็ดี​หรอก ฉัน​ว่า​คุณ​อย่า​คิดมาก​เลย​นะ​คะ”

ดุสิต​ถอน​ใจ​เป็น​ห่วง​ความรู้สึก​ของ​ลูก...ต่าง​จาก​มนชญา​ที่​ดีอกดีใจ​กอด​กัลยาณี​ที่​ลงทุน​ทำ​เพื่อ​ตน​ขนาด​นี้

มน​ชญา​ชวน​ภูมินทร์​มา​ลอง​ชุด​แต่งงาน สีหน้า​เธอ​ระรื่น ผิด​กับ​ภูมินทร์​ที่​ดู​เคร่งเครียด จาก​นั้น​ก็​มา​หา​ซื้อ​แหวน...อิน​ตรา​ขอ​ให้​ยุวดี​พา​ตน​ตาม​แอบ​ดู​สอง​คน​ตลอด​ทั้ง​วัน​จน​ยุวดี​สงสาร

“เธอ​จะ​ให้​ฉัน​พา​ดู​พี่​ภู​กับ​ยัย​พี่​อิน​ให้​สะเทือนใจ​ทำไม​ยั​ยม​น ไปๆกลับ​กัน​ได้​แล้ว”

“ฉัน​ขอ​อยู่​สัก​พัก​เถอะ​นะ​ยุ ถึง​ฉัน​จะ​ไม่​ใช่​คน​ที่​ได้​อยู่​ตรง​นั้น  แต่​ฉัน​ก็​อยาก​เห็น​ว่า​พี่​ภู​มี​ความ​สุข​ขนาด​ไหน” อิน​ตรา​มอง​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​น้ำตา​คลอ...

สงสาร​เพื่อน​และ​ก็​เป็น​ห่วง​พี่​ชาย พอ​เจอ​หน้า​กัน ยุวดี​จึง​ทัก​ถาม​ภูมินทร์ “เป็น​ไง​คะ​พี่​ภู แค่​ยั​ยม​น​เลือก​แหวน​อยู่​สาม​ชั่วโมง ทำเอา​เหนื่อย​เลย​เหรอ​คะ”

“ยุ​รู้​ได้​ไง​ว่า​มน​เลือก​แหวน​อยู่​สาม​ชั่วโมง”

ยุวดี​ชะงัก รีบ​กลบเกลื่อน “แหม...เห็น​ท่าทาง​พี่​ภู​อย่าง​นี้ ยุ​ก็​พอ​เดา​ได้​น่ะ​ค่ะ”

“ยุ​ได้​เจอ​อิน​ตรา​บ้าง​หรือ​เปล่า เขา​หาย​ป่วย​ดี​หรือ​ยัง” ภูมินทร์​อด​ที่​จะ​ถาม​ไม่ได้

ยุวดี​ฉงน​ถาม​ว่า​อยาก​รู้​ทำไม ภูมินทร์​รีบ​โกหก​ไป​ว่า​เขา​จะ​ได้​เตือน​มน​ชญา​ให้​คอย​ระวัง​ตัว ยุวดี​เบ้​ปาก​บ่น​ว่า​พี่​ชาย​ตัว​เอง​ปากแข็ง

คืน​นั้น อิน​ตรา​ได้​รับ​การ์ด​แต่งงาน​ของ​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา สอด​มา​ใต้​ประตู​ห้อง มี​กระดาษ​โน้ต​แนบ​มา​ด้วย​ว่า “ฉัน​ให้​เกียรติ​เธอ​ได้​รับ​เป็น​คน​แรก​เลย​นะ”

อิน​ตรา​น้ำตา​ร่วง...วัน​รุ่ง​ขึ้น​ ยุวดี​กับ​นพดล​มา​หา พอ​รู้​เรื่อง ​ยุวดี​โกรธ​เชื่อ​ว่า​มน​ชญา​จงใจ​เยาะเย้ย จะ​เอา​การ์ด​ไป​ให้​ ภูมินทร์​ดู แต่​อิน​ตรา​ห้าม​ไว้​ไม่​อยาก​ให้​ภูมินทร์​ไม่สบาย​ใจ

“แต่​เธอ​จะ​ยอม​ให้​ยัย​พี่​อิน​แย่ง​ทุก​อย่าง​ของ​เธอ​ไป​อย่าง​นี้​เหรอ​มน”

“ทำ​ยัง​ไง​ได้ ฉัน​กับ​พี่​ภู​อาจจะ​ไม่ได้​เกิด​มา​คู่​กัน​จริงๆก็ได้ ฉัน​ขอตัว​ก่อน​นะ”

ยุวดี​สงสาร​อิน​ตรา หัน​มา​บ่น​กับ​นพดล นพดล​เสนอ​ว่า ควร​หา​อะไร​ให้​อิน​ตรา​ทำ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อม​ทุกข์​อยู่​อย่าง​นี้... นพดล​จึง​มา​บอก​อิน​ตรา​ว่า​เขา​อยาก​ให้​เธอ​ไป​ทำ​งาน​ที่​โรง​งาน

“ทำไม​ล่ะ​จ๊ะ ที่​โรง​งาน​เกิด​อะไร​ขึ้น​เหรอ” อิน​ตรา​กลับ​ตกใจ

“เปล่า​หรอก​ครับ แต่​ผม​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​มน​อยู่​เฉยๆน่ะ​ครับ เดี๋ยว​จะ​คิดมาก​ไป​เปล่าๆถ้า​คุณ​มน​ได้​ทำ​งาน บางที​อาจจะ​ลืม​ความ​ทุกข์​ไป​ได้​บ้าง​น่ะ​ครับ”

“แต่​ถ้า​มน​ไป​ทำ​งาน​ที่​โรง​งาน มน​ก็​อาจจะ​ต้อง​เจอ​กับ​พี่​อิน​ที่​นั่น”

“ไม่​เจอ​หรอก​ครับ เพราะ​ผม​จะ​ให้​คุณ​มน​ไป​ช่วย​งาน​แผนก​เช็กสต๊อก​ใน​ส่วน​ที่​อยู่​ชานเมือง ส่วน​อิน​ตรา​น่ะ​ทำ​งาน​อยู่​แต่​ที่​บริษัท​ใน​เมือง”

อิน​ตรา​คิด​สัก​พัก​ก็​เห็น​ว่า​ดี​เหมือน​กัน ตน​จะ​ได้​ทำตัว​ให้​มี​ประโยชน์​บ้าง...พอได้​มา​ทำ​งาน พนักงาน​ใน​โรง​งาน​ต่าง​ซุบซิบ​นินทา​ว่า​อิน​ตรา​เป็น​ลูกเลี้ยง​ไกร​สร​ที่​ทำตัว​น่า​เอือมระอา ทำให้​ไม่​มี​ใคร​คบ แต่​พอ​นาน​วัน​เข้า​ทุก​คน​ก็ได้​เห็น​ความ​มี​น้ำใจ​และ​ความ​ตั้งใจ​ทำ​งาน​ของ​เธอ​ต่าง​ชื่นชม​และ​เป็น​มิตร​ด้วย

ooooooo

พอ​รู้​ว่า​งาน​แต่งงาน​ของ​ภูมินทร์​เลื่อน​เข้า​มา กิ่ง​กาญจน์​ไม่​พอใจ และ​ตั้งใจ​จะ​ขัดขวาง​ให้​ถึงที่​สุด จึง​วาง​แผน​ร้าย​บาง​อย่าง...ประมาณ​สี่​โมง​เย็น กิ่ง​กาญจน์​ถือ​กระดาษ​แฟกซ์​มา​ให้​ภูมินทร์​ใน​ห้อง​ทำ​งาน รายงาน​ว่า ทาง​อังกฤษ​ต้องการ​เฟอร์นิเจอร์​โต๊ะ​ประดับ​มุก อยาก​ได้​รายละเอียด​ด่วน​ที่สุด ภูมินทร์​ครุ่นคิด​ไม่​แน่ใจ​ว่าที่​บริษัท​ของ​มน​ชญา​ผลิต​โต๊ะ​มุก​หรือ​ไม่ ภูมินทร์​จะ​ลอง​โทร​.ถาม​แต่​กิ่ง​กาญจน์​รีบ​ห้าม​และ​บอก​ให้​ไป​ดู​ที่​โรง​งาน​เลย จะ​ได้​เขียน​รายงาน

ภูมินทร์​เห็นดี​ด้วย เขา​จึง​โทร.​ไป​หา​นพดล เพื่อ​จะ​บอก​ว่า​เขา​กำลัง​ไป​ที่​โรง​งาน เผอิญ​นพดล​ยัง​อยู่​ที่​นั่น จึง​ขอ​ให้​รอ​เขา​ก่อน นพดล​รับปาก พอ​วาง​สาย​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​อิน​ตรา​อยู่​ที่​นี่ ถ้า​เจอ​กัน​ต้อง​มี​ปัญหา​อีก​แน่...นพดล​รีบ​ไป​บอก​อิน​ตรา​ให้​กลับ​บ้าน แต่​อิน​ตรา​ขอ​เคลียร์​งาน​อีก​หน่อย นพดล​หนักใจ​ไม่​อยาก​บอก​อิน​ตรา​เกรง​จะ​ไม่สบาย​ใจ

พอ​ภูมินทร์​กับ​กิ่ง​กาญจน์​มา​ถึง นพดล​จึง​รีบ​ออก​มา​ต้อนรับ เอา​แคตตาล็อก​ให้​ดู กิ่ง​กาญจน์​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ แต่​เธอ​กลับ​เดิน​ไป​ทาง​โรง​ผลิต แล้ว​เห็น​ขวด​ทิน​เนอร์​วาง​เรียงราย​อยู่ จึง​เปิด​เท​ราด​ไป​บน​กอง​ไม้ เอา​ไฟแช็ก​ที่​เตรียม​มา​จุด​ไฟ​เผา

“ฉัน​ขอ​ให้​แก​พบ​กับ​ความ​หายนะ​นั​งม​นชญา”...ไฟ​ลุก​พึ่บ​ขึ้น​อย่าง​น่า​กลัว

อิน​ตรา​ทำ​งาน​เสร็จ เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ทำ​งาน แล้ว​ต้อง​ตะลึง​งัน​เมื่อ​เห็น​ไฟ​ลุก​ท่วม...กิ่ง​กาญจน์​เดิน​กลับ​มา​หา​ภูมินทร์ ทำ​ที​ขอโทษ​ที่มา​ช้า​เพราะ​เดิน​หลง​ทาง ไม่ทัน​ไร มีเสียง​ตะโกน​ว่า​ไฟ​ไหม้ นพดล​ตกใจ​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา รีบ​วิ่ง​ไป ภูมินทร์​กับ​กิ่ง​กาญจน์​ตาม​ไป นพดล​ไป​ถึง​ถาม​ทุก​คน​ว่า​มี​ใคร​เห็น​อิน​ตรา​บ้าง ทุก​คน​ส่าย​หน้า นพดล​ไม่​รอ​ช้า​วิ่ง​ฝ่า​เข้าไป ภูมินทร์​มา​ถึง​เห็น​คน​งาน​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ กิ่ง​กาญจน์​แอบ​ยิ้ม​สะใจ ภูมินทร์​ถาม “มี​อะไร​กัน​เหรอ​ครับ”

“พวก​เรา​เพิ่ง​รู้​ว่า​มี​คน​ติด​อยู่​ข้าง​ใน​ครับ คุณ​นพดล​เลย​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย แต่​ท่าทาง​จะ​ลำบาก​นะ​ครับ ข้าง​ใน​มี​แต่​ของ​ติด​ไฟ​ทั้งนั้น​เลย”

ได้ยิน​อย่าง​นั้น ภูมินทร์​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย​นพดล​ทันที ไฟ​ลุก​โชติ​ทำให้​ภูมินทร์​วิ่ง​ไป​คน​ละ​ทาง​กับ​นพดล...นพดล​วิ่ง​ไป​ทาง​ห้อง​เช็ก​สต๊อก เห็น​แต่​แฟ้ม​เอกสาร​วาง​อยู่ ก็​รู้​ว่า​อิน​ตรา​ออก​มา​จาก​ห้อง​นั้น​แล้ว เขา​ร้อง​เรียก​เธอ​แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ ภูมินทร์​วิ่ง​เข้า​มา​อีก​ด้าน เห็น​คน​นอน​สลบ​อยู่​ก็​เข้าไป​ปลุก พอ​เห็น​ว่า​เป็น​อิน​ตรา​ก็​อุ้ม​ขึ้น​มา อิน​ตรา​ปรือ​ตา​มอง​เห็น​ว่า​เป็น​ภูมินทร์​ก็​เรียก​ชื่อ​เขา​อย่าง​อ่อน​แรง ภูมินทร์​บอก​ให้​อดทน​เขา​จะ​พา​ออก​ไป​เอง

นพดล​วิ่ง​กลับ​ออก​มา จึง​รู้​ว่า ภูมินทร์​ตาม​เข้าไป​ช่วย มน​ชญา​ได้​รับ​โทรศัพท์​แจ้ง​ว่า​โรง​งาน​ไฟ​ไหม้​ก็​รีบ​มา​ดู...ภูมินทร์​พยายาม​หา​ทางออก แต่​ก็​พบ​ว่า​ไฟ​ไหม้​ทั่วไป​หมด พลัน​เห็น​คาน​หล่น​ลง​มา จึง​พลิก​ตัว​บัง​อิน​ตรา​ไว้ คาน​ตก​ฟาด​บน​หลัง​เขา​อย่าง​แรง​ล้ม​ลง อิน​ตรา​ตกใจ รวบรวม​แรง​ดัน​ตัว​ภูมินทร์​หงาย​ขึ้น

“พี่​ภู...​พี่​ภู​เป็น​อะไร​มาก​หรือ​เปล่า​คะ”

“ผม​ไม่​เป็น​อะไร คุณ​รีบ​ออก​ไป​เถอะ ไม่​ต้อง​ห่วง​ผม”

“ไม่​ค่ะ...มน​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ถ้า​ไม่​มี​พี่​ภู​ไป​ด้วย เรา​ต้อง​ออก​ไป​ด้วย​กัน”

“แต่​ผม​ไป​ไม่​ไหว คุณ​รีบ​ออก​ไป​ก่อน​เถอะ”

“มน​ไม่​ไป...”

“มน...คุณ​ไม่​ใช่​มน” ภูมินทร์​เริ่ม​อ่อน​แรง

“ไม่​สำคัญ​หรอก​ค่ะ​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​เป็น​ใคร แต่​ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​ไม่​ยอม​ทิ้ง​พี่​ภู​เป็นอันขาด”...ภูมินทร์​ซึ้ง​ใจ​มอง​ใบหน้า​อิน​ตรา​แล้ว​เห็น​เป็น​มน​ชญา​ซ้อน​ขึ้น​มา

ภูมินทร์​แปลก​ใจ​พยายาม​ยื่นมือ​ไป​ลูบ​แก้ม​อิน​ตรา ทันใด...ขวด​ทิน​เนอร์​ที่​วาง​อยู่​ก็​เกิด​ระเบิด​ขึ้น เศษ​แก้ว​กระจาย อิน​ตรา​โน้ม​ตัว​บัง​ภูมินทร์​ไว้ เขา​แข็ง​ใจ​ลุก​ขึ้น​ประคอง​อิน​ตรา​ให้​ลุก​ตาม และ​บอก​เธอ​ให้​เข้มแข็ง

“เรา​จะ​ต้อง​ไม่​ตาย​อยู่​ที่​นี่ เรา​จะ​ต้อง​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​ด้วย​กัน ตกลง​ไหม”

อิน​ตรา​พยัก​หน้า​น้ำตา​ไหล​สบตา​เขา ต่าง​คน​ต่าง​ประคอง​กัน​ฝ่า​เปลว​ไฟ​ออก​ไป...

ooooooo
ตอนที่ 8


ขณะ​ที่​คน​งาน​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ​ที่​ไหม้​โกดัง​อยู่ มน​ชญา​ขับ​รถ​มา​จอด​พรืด แล้ว​ลง​มา​โวยวาย​อย่าง​ลืมตัว ว่า​คน​งาน​สะเพร่า​ทำให้​ไฟ​ไหม้ นพดล​รีบ​ปราม​เพราะ​ทุก​คน​กำลัง​ขวัญ​เสีย​จะ​แย่​อยู่​แล้ว มน​ชญา​หัน​มา​เห็น​กิ่ง​กาญจน์​ก็​เข้าไป​กระชาก​แขน​ถาม​ว่า​มา​ที่​นี่​ทำไม

“ฉัน​ไม่ได้​มา​ขับ​รถ​ชน​ใคร​ก็​แล้วกัน” กิ่ง​กาญจน์​โต้​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว

มน​ชญา​จะ​โวย​กลับ​พอดี​มี​คน​ตะโกน​ว่า ภูมินทร์​ออก​มา​แล้ว จึง​หัน​ไป​มอง เห็น​ภูมินทร์​ประคอง​อิน​ตรา​ออก​มา​ก็​ตะลึง... อิน​ตรา​ถูก​มน​ชญา​เหวี่ยง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ออฟฟิศ​อย่าง​แรง ตะคอก​ถาม​ว่า​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่อิน​ตรา​ตอบ​อย่าง​หวาด​กลัว​ว่า​ตน​มา​ทำ​งาน

“แล้ว​ใคร​ใช้​ให้​แก​สะเออะ​มา​ทำ​งาน​ที่​นี่...ไอ้​นพ​ใช่​มั้ย​หาเรื่อง​เดือดร้อน​อีก​แล้ว​นะ​ไอ้​นพ”

อิน​ตรา​รีบ​แก้ตัว​ว่า​ตน​ขอร้อง​นพดล​เอง เพราะ​อยาก​หาเงิน​เลี้ยง​ตัว มน​ชญา​ตะคอก​ใส่​หน้า​ว่า “แต่​ที่​นี่​ไม่​ต้อนรับ​แก​ จำ​เอา​ไว้”

กิ่ง​กาญจน์​ประคอง​ภูมินทร์​เข้า​มา เขา​ทัก​ว่า​มา​อยู่​ที่​นี่​กันเอง มน​ชญา​รีบ​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​ดูแล​อิน​ตรา​ว่า​บาดเจ็บ​ตรง​ไหน​บ้าง แล้ว​ปราด​ไป​เบียด​กิ่ง​กาญจน์​ออก​เพื่อ​ตน​ประคอง​ภูมินทร์​เอง

คืน​นั้น นพดล​ขับ​รถ​มา​ส่ง​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ เขา​ถาม​เธอ​ว่า​มน​ชญา​ทำร้าย​อะไร​บ้าง​หรือ​เปล่า อิน​ตรา​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​จึง​บอก​ไป​ว่า​ไม่​มี​อะไร...มน​ชญา​ขับ​รถ​มา​ส่ง​ภูมินทร์​ที่​บ้าน ยุวดี​กับ​กุ๊ก​ไก่​ช่วย​กัน​ดูแล​หา​ยามา​ให้​ทาน ยุวดี​สังเกต​เห็น​สีหน้า

พี่​ชาย​ดู​มี​ความ​สุข ไม่​เหมือน​คน​ที่​ผ่าน​เรื่อง​ร้ายๆมา จึง​แซว

“เอ๊...​ทำไม​วัน​นี้​ดู​พี่​ภู​อารมณ์​ดี​เป็น​พิเศษ มี​อะไร​จะ​เล่า​ให้​น้อง​ฟัง​บ้าง​ไหม​คะ”

ภูมินทร์​ขยับ​ปาก​จะ​ปฏิเสธ ยุวดี​ขัด​อย่า​บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร​เพราะ​สีหน้า​มัน​ฟ้อง ภูมินทร์​ยิ้มๆนึกถึง​คำ​พูด​ของ​อินตรา​ ที่​ว่า “ไม่​สำคัญ​หรอก​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​เป็น​ใคร แต่​ผู้หญิง​คน​นี้​ไม่​ยอม​ทิ้ง​พี่​ภู​เป็นอันขาด”...ก่อน​จะ​บอก​ยุวดี​ว่า ให้​เขา​แน่ใจ​กว่า​นี้​แล้ว​เขา​จะ​บอก​ทุก​อย่าง

ใน​ขณะ​ที่​กิ่ง​กาญจน์​กลับ​มา​บอก​วา​ยุ​ว่า ไฟ​ไหม้​โรง​งาน​ขนาด​นี้​แล้ว มน​ชญา​ยัง​มี​แก่​ใจ​จะ​แต่งงาน​ก็​ให้​มัน​รู้​ไป วา​ยุ​ทึ่ง​ที่​เธอ​กล้า​ทำ​ถึง​ขนาด​นี้ กิ่ง​กาญจน์​ยิ้ม​หวาน​อย่าง​ยั่วยวน​ว่า​ยัง​มี​อีก​หลาย​อย่าง​ที่​เขา​ต้อง​ทึ่ง​ใน​ตัว​ตน วา​ยุ​จึง​เข้าไป​ลูบไล้​ขอ​พิสูจน์ ทั้ง​สอง​โน้ม​ตัว​ลง​กอด​จูบ​กัน​นัว...

นพดล​ถูก​มน​ชญา​เล่น​งาน​เรื่อง​ที่​เอา​อิน​ตรา​เข้าไป​ทำ​งาน​ใน​โรง​งาน​โดย​ไม่​บอก เสียง​เอ็ดตะโร​ทำให้​กัลยาณี​เข้า​มา​ดู พอ​รู้​เรื่อง​ก็​โวยวาย​ว่า “นี่​แก​กล้า​ทำ​ขนาด​นี้​เลย​เหรอ นังอิน​ตรา​มัน​เป็น​ตัว​ซวย อยู่​ที่ไหน​ก็​มี​แต่​ความ​ซวย ​มิน่า ร้อย​วัน​พันปี

โรง​งาน​ไม่​เคย​จะ​เกิด​เรื่อง​ร้าย พอ​นังอิน​ตรา​เข้าไป​เหยียบ​ที่​โรง​งาน ก็​ไฟ​ไหม้​เลย”

มน​ชญา​สะอึก​ที่​โดน​ด่า​เต็มๆ พยายาม​ปั้น​หน้า​เฉย ไม่ทัน​ไร ศักดิ์​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ตำรวจ​มา​ขอ​พบ...ตำรวจ​มา​แจ้ง​ให้​ทราบ​ว่า เป็น​การ​วางเพลิง กัลยาณี​โทษ​อิน​ตรา​ทันที

ooooooo

ขณะ​ที่​ยุวดี​คุย​โทรศัพท์​ถามไถ่​อิน​ตรา​ว่า​เป็น​อะไร​บ้าง​หรือ​เปล่า อิน​ตรา​กลับ​ถาม​ถึง​ภูมินทร์​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ยุวดี​ได้ที​ถาม​ว่า “ราย​นั้น​น่ะ​เหรอ ท่าทาง​กำลังใจ​จะ​ดี ฉัน​ถาม​จริงๆเถอะ​มน ตอน​ที่​เธอ​กับ​พี่​ภู

ติ​ด​อยู่​ข้าง​ใน จะ​ต้อง​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​แน่ๆเลย​ใช่​ไหม ประมาณ​ว่า...รัก​เมื่อ​เจอ​ไฟ...ไร​เ​งี้​ย”

“บ้า​น่ะ​ยุ...” อิน​ตราหน้า​แดง พลัน​มี​คน​มา​เคาะ​ประตู​ห้อง อิน​ตรา​จึง​บอก​ให้​ยุวดี​รอ​เดี๋ยว แล้วไป​เปิด​ประตู ปรากฏ​ว่า ตำรวจ​มา​จับ ยุวดี​ได้ยิน​ตกใจ​รีบ​บอก​ภูมินทร์​ให้​ไป​ช่วย​อิน​ตรา...

ไป​ถึง​โรงพัก ภูมินทร์​เป็น​พยาน​ให้​อิน​ตรา​ว่า ขณะ​เกิด​เหตุ เธอ​หมด​สติ​อยู่​ใน​กอง​ไฟ คง​ไม่​วางเพลิง​เพื่อ​เผา​ตัว​เอง​แน่ ตำรวจ​จึง​ปล่อยตัว​อิน​ตรา​ออก​มา ยุวดี​ปลอบขวัญ​อิน​ตรา

“สบายใจ​ได้​เลย​นะ​จ๊ะ พี่​อิน​ไม่ได้​ทำ​ซะ​อย่าง ใคร​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ อย่าง​ที่​โบราณ​ว่า​เอา​ไว้​ว่า คน​ดี​ผี​คุ้ม...แต่​อย่าง​กรณี​นี้​ต้อง​เรียก​ว่า คน​ดี​พระเอก​คุ้ม​ค่ะ”

อิน​ตรา​มอง​ยุวดี​ตา​เขียว ภูมินทร์​แอบ​ยิ้ม นพดล​วิ่ง​เข้า​มา​ถาม​อิน​ตรา​เป็น​อย่างไร​บ้าง อิน​ตรา​ตอบ​ว่า ตน​แค่​โดน​ข้อหา​ผู้​ต้อง​สงสัย แต่​ไม่​มี​หลักฐาน แล้ว​หัน​มา​ขอบคุณ​ภูมินทร์​ที่​ช่วย​มา​เป็น​พยาน ภูมินทร์​ยิ้ม​สบตา​อิน​ตรา​อย่าง​จริงใจ

“คุณ​ยอม​เสี่ยงชีวิต​ตัว​เอง​ไม่​ยอม​ทิ้ง​ผม​ไว้​ใน​โกดัง แล้ว​ผม​จะ​ทิ้ง​คุณ​ได้​ยัง​ไง”

ยุวดี​แอบ​สะกิด​นพดล​ให้​เลี่ยง​ไป แต่​นพดล​ทำ​หน้า​งงๆ

จึง​ทำ​เป็น​บ่น​ว่า​หิว ทุก​คน​พา​กัน​ไป​หา​ร้าน​อาหาร พอ​เข้าไป​ใน​ร้าน ยุวดี​ก็​ดึง​นพดล​ไป​เลือก​ขนม​เค้ก ปล่อย​ให้​ภูมินทร์​อยู่​กับ​อิน​ตรา​ตามลำพัง นพดล​บ่น​ว่า​ยัง​ไม่ได้​ทาน​ข้าว​เลย​จะ​ทาน​ขนม​แล้ว ยุวดี​เคือง​ความ​บื้อ​ของ​นพดล อิน​ตรา​จะ​ไป​เป็น​
เพื่อน​เอง ยุวดี​รีบ​ห้าม

“ไม่​ต้อง​ค่ะ พี่​อิน​นั่ง​ข้าง​ใน​ออก​ลำบาก พี่​อิน​สั่ง​อาหาร​กับ​พี่​ภู​เถอะ​ค่ะ...เร็วๆไป​เป็น​เพื่อน​ฉัน​หน่อย” ยุวดี​ดึง​แขน​นพดล​ออก​ไป

ภูมินทร์​ส่ง​เมนู​ให้​อิน​ตรา​สั่ง​อาหาร “คุณ​สั่ง​ก็​แล้วกัน ผม​ทาน​ได้​หมด”

อิน​ตรา​รับ​เมนู​มา​เปิด​ดู​แล้ว​สั่ง​อาหาร​สอง​สาม​อย่าง ที่​ทำให้​ภูมินทร์​ต้อง​นิ่ว​หน้า​เพราะทุก​อย่าง​เป็น​ของ​โปรด​ของ​มน​ชญา​ที่​เขา​มัก​จะ​ต้อง​สั่ง​ให้​เธอ​ทาน​ประจำ พลัน​ภู​มิน​ทร์​ได้​เห็น​ร่าง​มน​ชญา​ซ้อน​ขึ้น​มา​บน​ร่าง​ของ​อิน​ตรา เขา​ตะลึง​จน​ต้อง​สะบัด​หน้า​แล้ว​มอง​เธอ​อีก​ครั้ง​จึง​เห็น​เป็น​อิน​ตรา​อย่าง​เดิม...

ใน​เวลา​เดียวกัน มน​ชญา​โทร.​ถาม​ตำรวจ​จึง​ได้​รู้​ว่า​เอาผิด​อิน​ตรา​ไม่ได้ เธอ​ไม่​พอใจ ป้า​นวล​ซึ่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย​จึง​ถาม​ว่า “อิน​คิด​ว่า​คน​อย่าง​คุณ​มน​จะ​เป็น​คน​เผา​โรง​งาน​คุณ​ไกร​สร​จริงๆหรือ”

“มัน​ก็​ไม่​แน่​หรอก​นะ​จ๊ะ​ป้า บางที​มน​อาจจะ​คิด​ว่า​ใน​เมื่อ​มน​ไม่ได้​ของ​ที่​เป็น​ของ​ตัว​เอง ​ทำลาย​ไป​เลย​ก็​แล้วกัน อิน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ได้​ด้วย” มน​ชญา​มอง​ป้า​นวล​ที่​พยัก​หน้า​เชื่อ​อย่าง​พอใจ

กัลยาณี​สั่ง​คนใน​บ้าน​ห้าม​พูด​เรื่อง​ไฟ​ไหม้​โรง​งาน​ให้​ไกร​สร​ได้ยิน แต่​นิด​อด​ไม่ได้​บ่น​ให้​มะปราง​ฟัง​ว่า​อิน​ตรา​เหมือน​คน​กิน​บน​เรือน​ขี้​รด​บน​หลังคา แล้ว​แช่ง​ให้​ตำรวจ​ลาก​เข้า​คุก​ให้​เข็ด ไกร​สร​ได้ยิน​ตัว​เกร็ง​ขึ้น​มา​ทันที พยายาม​เปล่ง​เสียง​ออก​มา​อย่าง​สุด​ความ​สามารถ

“มะ...มน...ไม่ได้...ทะ...​ทำ”

มะปราง​กับ​นิด​หัน​ไป​มอง ปราด​เข้าไป​บีบ​นวด​ตกใจ​ที่​เห็น​เกร็ง​ไป​ทั้ง​ตัว...

ระหว่าง​ทาน​อาหาร​กัน​อยู่ นพดล​ถาม​ภูมินทร์​ถึง​ออเดอร์​ลูกค้า​ต่าง​ประเทศ​จะ​ทำ​อย่างไร ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​จะ​ให้​ กิ่ง​กาญจน์​ติดต่อ​กลับ​ไป​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น ให้​รอ​ไป​ก่อน แต่​อิน​ตรา​เห็น​ว่า​จะ​ทำให้​เสีย​เครดิต​จึง​แนะนำ​ว่า “งั้น​พี่​ภู​บอก​ทาง​ลูกค้า​ไป​ดี​ไหม​คะ​ว่า​จะ​ติดต่อ​หา​สินค้า​จาก​โรง​งาน​เฟอร์นิเจอร์​ที่​ใหม่​ให้ บางที​พี่​ภู​อาจจะ​ต้อง​จ่าย​แพง​ขึ้น แต่​ก็ได้​เก็บ​ดี​ล​เมืองนอก​ไว้​ก็​น่า​จะ​ดี​นะ​คะ”

“ก็ดี​เหมือน​กัน ขอบคุณ​อิน​มาก​นะ​สำหรับ​คำ​แนะนำ” ภูมินทร์​ทึ่ง​กับ​ความ​คิด​ของ​อิน​ตรา

พลัน นพดล​ได้​รับ​โทรศัพท์​จาก​มะปราง​ว่า​ไกร​สร​มี​อาการ​เกร็ง​ขึ้น​มา​แต่​ไม่​เป็น​อะไร​แล้ว นพดล​หัน​ไป​บอก​อิน​ตรา เธอ​มี​สีหน้า​เป็น​กังวล​จน​ภูมินทร์​แปล​ก​ใจ...พอ​ขับ​รถ​กลับ​บ้าน ​ภูมินทร์​ครุ่นคิด​เรื่อง​ทุก​อย่าง​ที่​เกี่ยว​กับ​อิน​ตรา จน​ยุวดี​ต้อง​ถาม​ว่า​คิด​อะไร​อยู่

“พี่​รู้สึก​เหมือน​มน​ชญา​กับ​อิน​ตรา​สลับ​ร่าง​กัน​ยัง​ไง​ก็​ไม่​รู้ แต่​มัน​เป็น​ไป​ไม่ได้​หรอก ​เรื่อง​แบบ​นี้​มัน​มี​แต่​ใน​ละคร​เท่านั้น”

“แต่​บาง​ครั้ง​ชีวิต​จริง​มัน​ก็​ยิ่ง​กว่า​ละคร​อีก​นะ​คะ แถม​บางที​อาจจะ​เหลือเชื่อ​ยิ่ง​กว่า​ใน​ละคร​ซะ​อีก​ค่ะ” ยุวดี​พูดเป็นนัยๆ เพราะ​เกรง​ภูมินทร์​จะ​ไม่​เชื่อ...

คืน​นั้น นพดล​ย่อง​เข้า​มา​หา​ไกร​สร​ใน​ห้อง บอก​มะปราง​กับ​นิด​ให้​ไปพักผ่อน เขา​จะ​ดูแล​ไกร​สร​แทน พอ​สอง​คน​ออก​ไป เขา​ก็​เอา​มือ​ถือ​ออก​มา​กด​หา​อิน​ตรา​แล้ว​บอก​ไกร​สร​ว่า​มี​คน​อยาก​พูด​ด้วย นพดล​เอา​มือ​ถือ​แนบ​หู​ไกร​สร เสียง​อิน​ตรา​ดัง​มา

“คุณ​พ่อ​ขา นี่​อิ​น...ลูก​สาว​ของ​คุณ​พ่อ​นะ​คะ...” ไกร​สร​ น้ำตา​ไหล​พยายาม​จะ​แย้ง​ว่า​ไม่​ใช่ อิน​ตรา​พร่ำ​พูด​ขอ​ให้​พ่อ​หาย​ไวๆกลับ​มา​เป็น​คุณ​พ่อ​ที่​น่า​รัก​เหมือน​เดิม ตน​ขอโทษ​ที่มา​ดูแล​ไม่ได้ ทั้งที่​เป็น​ห่วง​ใจ​แทบ​ขาด ขอ​ให้อภัย​ให้​ตน​ด้วย... สอง​พ่อ​ลูกน้ำ​ตา​ไหล​พราก ไกร​สร​รู้​เต็มอก​ว่า​เสียง​นี้คือ​มน​ชญา​ลูก​สาว​ของ​เขา ส่วน​อิน​ตรา​อัดอั้นตันใจ​ที่​บอก​ความ​จริง​อย่าง​โจ่งแจ้ง​ไม่ได้

ooooooo



จอด​รถ​ยัง​ไม่ทัน​เดิน​เข้า​บ้าน มน​ชญา​วิ่ง​ออก​มา​ถาม​ว่า​ภูมินทร์​หาย​ไป​ไหน​มา​จน​ดึกดื่น ​ตน​มา​รอ​​นาน​แล้ว เอา​ตัวอย่าง​ของ​ชำร่วย​มา​ให้​เลือก ภูมินทร์​ทำ​หน้า​เหนื่อยๆถาม​เธอ​ว่า​เกิด​เรื่อง​ขนาด​นี้​ยัง​มี​กะ​ใจ​คิด​เรื่อง​แต่งงาน​อีก​หรือ มน​ชญา​แย้​งว่า​เรื่อง​ไฟ​ไหม้​ก็​ปล่อย​ให้​ตำรวจ​ทำ​หน้าที่​ไป ส่วน​เรื่อง​ความ​เสียหาย​ก็​ให้​นพดล​จัดการ

“แต่​มน​เป็น​เจ้าของ​บริษัท​นะ ถึง​มน​จะ​มี​ลูกน้อง​ทำ​งาน​ให้​ทุก​อย่าง แต่​มน​ก็​ต้อง​ดูแล​คน​ของ​มน​ด้วย​นะ” ภูมินทร์​เตือน

มน​ชญา​เถียง​ไม่​ออก ปั้น​หน้า​เศร้า​บ่น​ว่า​ไฟ​ไหม้​ไป​แล้ว แต่​ชีวิต​ตน​ต้อง​ดำเนิน​ต่อ​ไป ภูมินทร์​ได้​ฟัง​ถึง​กับ​อึ้ง​ไม่​อยาก​พูด​อะไร​อีก​เลย​ได้​แต่​กลัดกลุ้ม​กับ​เรื่อง​แต่งงาน​อีก...

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ หวัง​จะ​เอา​ของชำ​ร่วย​มา​เย้ย ทำ​เป็น​ให้​ช่วยเลือก

“พี่​อิ​นอ​ยาก​ได้​อัน​ไหน​ก็​จัดการ​ไป​เลย​สิ​คะ จะ​มา​ถาม​มน​ทำไม”

“ก็​พี่​สงสาร​มน​นี่ พี่​เห็น​ว่า​มน​รอ​คอย​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​คุณ​ภู​มา​นาน แล้ว​ถ้า​ว่า​กัน​ตามตรง​ที่จริง​งาน​นี้​มัน​ต้อง​เป็น​งาน​ของ​น้อง​มน แต่​บังเอิญ​ว่า​น้อง​มน​โชค​ไม่​ดี​พอ” มน​ชญา​หัวเราะ​เยาะ

“ใคร​ว่า​มน​โชค​ไม่​ดี บางที​การ​ที่​เกิด​เรื่อง​นี้​ขึ้น​ก็​อาจจะ​ทำให้​มน​ได้​เห็น​ธาตุ​แท้​ของ​คน​มาก​ขึ้น”

มน​ชญา​เข้าไป​พูด​ใส่​หน้า​อิน​ตรา​ว่า อยาก​จะ​เห็น​ธาตุ​แท้​ของ​ใคร​ก็​ช่าง แต่​ตน​ขอ​เห็น​ธาตุ​แท้​ของ​ภูมินทร์​คน​เดียว​ก็​พอ อิน​ตราหน้า​เสีย​วิ่ง​หนี​เข้า​ห้อง​นอน มน​ชญา​ยิ้มเยาะ ​ก่อน​จะ​กลับ​ไป...ป้า​นวล​เห็น​หลาน​อารมณ์​ดี​กลับ​มา เข้าไป​ถาม​ว่า​ทำ​อะไร​มา​ถึง​อารมณ์​ดี มน​ชญา​ยิ้มเยาะ​ว่า​ไป​เย้ย​อิน​ตรา​มา ป้า​นวล​ขอร้อง​อย่า​ทำร้าย​จิตใจ​เธอ​อีก​เลย แต่​มน​ชญา​ตะคอก​กลับ​ว่า​ไป​สง​สาร​ทำไม ตนต่าง​หาก​ที่​น่า​สงสาร​เพราะ​ตน​รัก​ภูมินทร์​มา​ก่อน...ทำให้​คิด​ย้อน​ถึง​อดีต​ด้วย​ความ​เคียดแค้น​ตั้งแต่​เด็กๆ ตอน​ที่​ภูมินทร์​กับ​ครอบครัวก​ลับ​มา​อยู่​เมือง​ไทย​ใหม่ๆ มา​พัก​ที่​บ้าน​ไกร​สร ภูมินทร์​อายุ 12 เท่ากับ​ตน ส่วน​มน​ชญา​กับ​ยุวดี​อายุ 7 ขวบ​เท่า​กัน

ภูมินทร์​ชวนไป​พาย​เรือ​เล่น​  แต่​มน​ชญา​กับ​อิน​ตรา​ท่าทาง​ หวาด​กลัวน้ำ​ทั้ง​คู่ อิน​ตรา​ชวน​ไป​ปีน​ต้นไม้​เล่น​ดี​กว่า แล้ว​อิน​ตรา​ก็​ปีน​ขึ้น​ไป​จน​สูง กิ่ง​ไม้​เกิด​หัก​หล่น​ลง​มา ภูมินทร์​เข้าไป​รับ​ร่าง​เธอ​ไว้​ได้ อิน​ตรา​ประทับใจ​ภูมินทร์​ตั้งแต่​นั้น​มา จน​ผ่าน​มา​สิบ​ปี ภูมินทร์​ซื้อ​ของขวัญ​ให้​มน​ชญา​เนื่องจาก​เป็น​นิสิต​ใหม่ อิน​ตรา​อิจฉา​อยาก​ได้​บ้าง กัลยาณี​เข้า​มา​ตอก​ย้ำ​ปมด้อย

“หล่อน​ก็​หัด​เรียน​เก่ง​ให้​ได้​สัก​ครึ่ง​ของ​หนู​มน​สิ​ยะ แต่​นี่​อะ​ไร้ เรียน​ก็​เรียน​ไม่​จบ ใคร​เขา​อยาก​จะ​เจียด​เงิน​ทำ​ทาน​ไป​ซื้อ​ของขวัญ​มา​ให้​หล่อน”

“ก็​อิน​ไม่​ชอบ​เรียน”

“ใช่​สิ​นะ หล่อน​มัน​ไม่​ชอบ​ทำ​อะไร​ที่​มัน​สร้างสรรค์​เลย ชอบ​ทำตัว​เป็น​กาฝาก​คอย​เกาะ​คน​อื่น​กิน​อย่าง​เดียว”

คิดถึง​อดีต​แล้ว​อิน​ตรา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ร่าง​มน​ชญา​ยิ่ง​เจ็บแค้น ไม่​เพียง​แค่​นั้น วารี​ยัง​ขอ​หมั้น​มน​ชญา​กับ​ภูมินทร์​ตั้งแต่​วัน​นั้น... มน​ชญา​ยืด​อก​อย่าง​ผู้​ชนะ  เพราะ​ตอน​นี้​ตน​ก็ได้​ครอบครอง​ทุก​อย่าง​ถาม​ป้า​นวล “อย่าง​นี้​ใช่​ไหม​ป้า ที่​เขา​เรียก​ว่า คู่​กัน​แล้ว​ย่อม​ไม่​แคล้ว​กัน”

มน​ชญา​หัวเราะ​สะใจ ขณะ​ที่​ป้า​นวล​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ​เอา​เสีย​เลย

ooooooo

วัน​ต่อ​มา ภูมินทร์​ซื้อ​รังนก​เจ้า​ประจำ​ที่​มน​ชญา​ชอบ​ซื้อ​มา​เยี่ยม​ไกร​สร​ที่​บ้าน ไกร​สร​มี​ท่าที​พยายาม​จะ​บอก​อะไร​จน​ภูมินทร์​ต้อง​ถาม “คุณ​อา​มี​อะไรจะ​พูด​กับ​ผม​เหรอ​ครับ”

“ยะ...​อย่า​เพิ่ง...แต่ง...”

ภูมินทร์​ได้ยิน​ไม่​ถนัด​ขยับ​ไป​ใกล้​ถาม​อีก​ครั้ง ไกร​สร​จะ​พูด มน​ชญา​เข้า​มา​ขัดจังหวะ​เสีย​ก่อน “คุย​อะไร​กัน​อยู่​คะ...”

“มน...คุณ​อา​ท่าน​เหมือน​กำลัง​จะ​บอก​อะไร​พี่​น่ะ​จ้ะ...

คุณ​อา​ว่า​อะไร​นะ​ครับ”

มน​ชญา​มอง​ไกร​สร​ด้วย​แวว​ตา​โกรธ​ก่อน​จะ​ตัดบท​บอก​ภูมินทร์​ว่า​ไกร​สร​แค่​ทักทาย แล้ว​ชวน​ลง​ไป​ทาน​ข้าว ภูมินทร์​จึง​ลา​ไกร​สร พอ​กำลัง​จะ​ลุก​ขึ้น ไกร​สร​ก็​โพล่ง​ออก​มา​ว่า

“อย่า​เพิ่ง​แต่งงาน”

ภูมินทร์​แปลก​ใจ​เข้าไป​จับ​มือ​ไกร​สร​ถาม​ย้ำ​ว่า​ยัง​ไม่​อยาก​ให้​เขา​แต่งงาน​ใช่​ไหม ไกร​สร​บีบ​มือ​ภูมินทร์​พยัก​หน้า​เล็กน้อย “ใช่...มะ...ไม่...อยาก...”

มน​ชญา​มอง​ไกร​สร​อย่าง​โกรธ​จัด ดึง​ภูมินทร์​ออก​มา​คุย​ตกลง​กัน ไม่​ให้​เขา​ฟัง​ที่​ไกร​สร​พูด อ้าง​ว่า​ป่วย​กลัว​ตน​จะ​ไม่​ดูแล ภูมินทร์​แย้ง​ว่า ไกร​สร​ไม่​ใช่​คน​แบบ​นั้น คง​กังวล​เรื่อง​โรง​งาน​ไฟ​ไหม้ รอ​ให้​ทุก​อย่าง​เข้าที่​เข้า​ทาง​ค่อย​แต่งงาน​กัน​จะ​ดี​กว่า มน​ชญา​พยายาม​หา​ข้อ​โต้แย้ง แต่​ดู​ภูมินทร์​จะ​ไม่​ยอม​โอนอ่อน​ตาม​เลย ทำให้​ตน​ต้อง​เคียดแค้น​อยู่​ใน​ใจ

พอ​ภูมินทร์​กลับ​ไป มน​ชญา​ก็​พรวดพราด​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ไกร​สร ไล่​มะปราง​กับ​นิด​ออก​ไป​แล้ว​โวยวาย​ใส่​ไกร​สร “ทำไม​คุณ​พ่อ​ทำ​แบบ​นี้​กับ​อิน อิน​กำลัง​จะ​ได้​มี​ความ​สุข​กับ​ผู้ชาย​ที่​อิน​รัก แต่​คุณ​พ่อ​ก็​ขัดขวาง นี่​เหรอ​คะ​ที่​บอก​ว่า​รัก​อิน​กับ​มน​เท่า​กัน แค่​นี้​อิน​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า​คุณ​พ่อ​โกหก...โกหก​อิน​มา​ตลอด คุณ​พ่อ​ไม่​เคย​รัก​อิน​เลย อิน​เกลียด​คุณ​พ่อ ได้ยิน​มั้ย​คะว่า

อิน​เกลียดๆๆ”

มะปราง​กับ​นิด​ชะเง้อ​ชะแง้​อยาก​รู้​ว่า ​มน​ชญา​ทำ​อะไร ได้ยิน​เสียง​แว่วๆว่า​เกลียดๆๆ  ป้า​นวล​เดิน​มา​ได้ยิน รีบ​เข้าไปห้าม ​มน​ชญา แต่​เธอ​กลับ​ตวาด​ว่า อย่า​มา​ยุ่ง วัน​นี้​ตน​ต้อง​พูด​ให้​รู้​เรื่อง

“แต่​นัง​นิด​กับ​มะปราง​มัน​อยู่​หน้า​ห้อง​นะ​อิน อิ​นอ​ยาก​ให้​คน​อื่น​รู้​เรื่อง​ใช่​ไหม”

มน​ชญา​ได้สติ​เสียง​เบา​ลง พูด​ใส่​หน้า​ไกร​สร​ว่า “คุณ​พ่อ​จำ​เอา​ไว้​นะ​คะ ใน​เมื่อ​คุณ​พ่อ​ประกาศ​ตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​อิน อิน​ก็​จะ​ถือว่า​คุณ​พ่อ​ไม่​ใช่​คุณ​พ่อ​ของ​อิน​อีก​ต่อ​ไป”

มน​ชญา​เดิน​ปึงปัง​ออก​ไป ไกร​สร​น้ำตา​ไหล​พราก ป้า​นวล​มอง​ด้วย​ความ​สงสาร​ก่อน​จะ​เดิน​ตาม​มน​ชญา​ออก​ไป พอ​เห็น​สีหน้า​มะปราง​กับ​นิด​ก็​รีบ​บอก​ว่า เมื่อกี้​มน​ชญา​ทะเลาะ​กับ​ลูกค้า​ทาง​โทรศัพท์ อย่า​เข้าใจ​ผิด แล้ว​สั่ง​ห้าม​เข้าไป​ใน​ห้อง​คืน​นี้ เพราะ​คุณ​ท่าน​หลับ​แล้ว สอง​คน​มอง​หน้า​กัน​งงๆ

ป้า​นวล​ตาม​มา​ถาม​มน​ชญา​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น มน​ชญา​ออดอ้อน​ขอร้อง​ป้า​นวล​ให้​ช่วย​อะไร​ตน​อย่าง​หนึ่ง พอ​ป้า​นวล​ได้ยิน​ว่า ให้​วางยา​ไกร​สร​ก็​ตกใจ มน​ชญา​พยายาม​พูด​ให้​คิด​ตาม​ว่า อยาก​เป็น​แม่​ครัว​ไป​ตลอด​ชีวิต​หรือ ถ้า​ตน​ได้​เป็น​เจ้าของ​ทุก​อย่าง ป้า​ก็​จะ​สบาย​ไป​ด้วย ว่า​แล้ว​มน​ชญา​ก็​หยิบ​เครื่อง​เพชร​มา​ให้​ป้า​นวล​เป็น​ของ​ปลอบ​ใจ ทำให้​ป้า​นวล​ตก​หลุมพราง

พอ​วารี​รู้​ว่า​ภูมินทร์​จะ​เลื่อน​งาน​แต่ง​ออก​ไป ก็​ไม่​พอใจ ไม่​เชื่อ​ว่า​ไกร​สร​จะ​พูด​ออก​มา​อย่าง​นั้น...วัน​นี้ ยุวดี​ชวน​ภูมินทร์​พา​กุ๊ก​ไก่​ไป​เที่ยว​สวน​สนุก และ​แอบ​นัด​อิน​ตรา​กับ​นพดล​มา​ด้วย โดยที่​ทั้ง​สอง​ไม่​รู้​มา​ก่อน กุ๊ก​ไก่​ดีใจ​ที่​ได้​เจอ​กับ​อิน​ตรา สอง​คน ภูมินทร์​กับ​อิน​ตรา​มี​ท่าที​เขินๆต่อ​กัน จน​เด็ก​อย่าง​กุ๊ก​ไก่​ยัง​ดู​ออก

“คุณ​ครู​ขา อา​ภู​เขิน​ค่ะ ตั้งแต่​กุ๊ก​ไก่​เกิด​มายัง​ไม่​เคย​เห็น​อา​ภู​เขิน​เลย​ค่ะ”

ภูมินทร์​ทำ​หน้า​เก้อ​ขอตัว​ไป​ซื้อ​น้ำ ยุวดี​ขำ​พี่​ชาย ชม​กุ๊ก​ไก่​ไม่​เสีย​แรง​ที่​ติว​เข้ม​มา​ทั้ง​คืน นพดล​ว่า​ยุวดี​เจ้าเล่ห์ ยุวดี​แย้ง​ว่า “เขา​เรียก​ว่า ทำ​ไป​เพราะ​ความ​หวัง​ดี​ต่างหาก”

พลัน ดุสิต​โทร.​เรียก​ให้​กลับ​มา​ช่วย​กัน​ห้าม​วารี เพราะ​กำลัง​จะ​ไป​หา​ไกร​สร​ที่​บ้าน

ooooooo

ดีใจ​เมื่อ​รู้​ว่า วารี​จะ​มา​คุย​เรื่อง​แต่งงาน มน​ชญา​จึง​ให้​กัลยาณี​ช่วย​ต้อนรับ ตน​จะ​เข้าไป​ดูแล​ความ​เรียบ-ร้อย​ให้​ไกร​สร​ก่อน​ว่า​ทำ​กายภาพบำบัด​เสร็จ​หรือ​ยัง พอ​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​ไกร​สรก็​สั่ง​มะปราง​ให้​ออก​ไป​หา​ของว่าง​รับแขก จาก​นั้น​ก็​หัน​มา​ตา​เขียว​ใส่​ไกร​สร ​กำชับ

“เดี๋ยว​คุณ​ลุง​ดุสิต​กับ​คุณ​ป้า​วารี​จะ​มา​คุย​เรื่องงานแต่งงาน ​ของ​พี่​ภู​กับ​อิน อิน​จะ​ให้โอกาส​คุณ​พ่อ​แก้ตัว คุณ​พ่อ​จะทำยังไง​ ก็ได้​เพื่อ​ให้​ทุก​คน​เห็น​ว่า​ คุณ​พ่อ​อยาก​ให้​พี่​ภู​แต่งงาน​กับ​อินมากๆ แต่​ถ้า​คุณ​พ่อ​ไม่​ร่วมมือ​กับ​อิน อิน​จะ​จัดการ​นังม​น อิน​จะ​ทำให้​นั​งม​น​มัน​เสียโฉม​จน​ไม่​กล้า​โผล่​หน้า​ไป​ไหน แล้ว​หลังจากนั้น​ อิน​ก็​จะ​ทำให้​ทุก​คน​เข้าใจ​ว่า ​นั​งม​น​มัน​ฆ่า​ตัว​ตาย​เพราะ​ทน​ความ​อัปลักษณ์​ไม่​ไหว คุณ​พ่อ​ว่า​แผน​อิน​ดี​มั้ย​คะ...” ทำเอา​ไกร​สรมอง​มน​ชญา​ด้วย​สายตา​หวาด​กลัว

ภูมินทร์​ขับ​รถ​พา​ยุวดี​กับ​กุ๊ก​ไก่​มา​ที่​บ้าน​ไกร​สร​อย่าง​รวดเร็ว ยุวดี​นึก​ได้​รีบ​สั่ง​ห้าม​กุ๊ก​ไก่​พูด​เรื่อง​ไป​เที่ยว​กับ​อิน​ตรา ​และ​นพดล​ให้​ใคร​ฟัง​เด็ดขาด ไม่​เช่น​นั้น​จะ​อด​เที่ยว​อีก กุ๊กไก่​ ทำท่า​รูด​ซิป​ปา​กรับรอง...วารี​แปลก​ใจ​ที่​ลูกๆมา​กัน​ทำไม กัลยาณี​จึง​บอก​ว่า​ดี​เหมือน​กัน​จะ​ได้​เข้าไป​คุย​พร้อมๆกัน พอ​ทุก​คน​เข้า​มา มน​ชญา​ทำ​ที​เป็น​จัด​เสื้อ​ผ้า​ไกร​สร​ให้​เข้าที่​เข้า​ทาง แต่​พอ​เห็น​ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​มา​ด้วย​ก็​แปลก​ใจ วารี​ไม่​รอ​ช้า​เข้าไป​ถาม​ไกร​สร​เรื่อง​ยัง​ไม่​ให้​ลูกๆแต่​ง​งาน​กัน

“...ดิฉัน​ทราบ​นะ​คะ​ว่า​ คุณ​พี่​คง​กังวล​เรื่อง​โรง​งาน​ไฟ​ไหม้ ดิฉัน​เอง​ก็​กังวล​และ​สงสาร​หนู​มน​มาก​ที่​ต้อง​แบก


รับ​ภาระ​อะไร​หลายๆอย่าง ดิฉัน​ถึง​อยาก​ให้​ตา​ภู​มา​ช่วย​ดูแล​หนู​มน​อย่าง​ใกล้​ชิด ช่วย​แบ่งเบา​ภาระ​และ​เป็น​กำลังใจ​ให้​กัน คุณ​พี่​เห็น​ด้วย​มั้ย​คะ”

มน​ชญา​จ้อง​ไกร​สร​ทำให้​เขา​มี​ท่าที​หวาด​กลัว ยิ่งวารี ​เร่งรัด​ขอ​คำ​ตอบ ทำให้​ไกร​สร​เครียด​จัด ใน​ที่สุด​ก็​ชักกระตุก ​อย่าง​แรง​จน​ทุก​คน​ตกใจ ภูมินทร์​ปราด​เข้า​บีบ​นวด กัลยาณี​รีบสั่ง​ให้​คน​โทร.​ตาม​หมอ มน​ชญา​ชัก​สีหน้า​หงุดหงิด...พอ​หมอ​มา​ดู​อาการ​ก็​บอก​ว่า​ไกร​สร​เครียด​มาก​ไป​หน่อย กล้าม​เนื้อ​เลย​เกร็ง ดุสิต​ขอร้อง​วารี​ไว้​คุย​เรื่อง​แต่งงาน​วัน​หลัง ยุวดี​ลอบ​ถอน​ใจ

วัน​รุ่ง​ขึ้น ยุวดี​รีบ​ไป​เล่า​ให้​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ฟัง “ใน​ที่สุด​พี่​ชาย​ฉัน​ก็​รอด​พ้น​จาก​ปากเหยี่ยวปากกา​ที่​ชื่อ​อิน​ตรา​จน​ได้ อย่าง​ที่​เขา​ว่า​จริงๆ อะไร​ที่​ไม่​ใช่​ของ​ของ​เรา ต่อ​ให้พยายาม​ไขว่คว้า​เอา​มา​สัก​แค่​ไหน มัน​ก็​ไม่​มี​วัน​ได้”

“คุณ​คิด​ว่า​อิน​ตรา​จะ​หยุด​แค่​นี้​เหรอ คน​อย่าง​อิน​ตรา ถ้า​อยาก​ได้​อะไร​แล้ว​ก็​ต้อง​เอา​ให้​ได้” นพดล​แย้ง ​ทำให้​อิน​ตรา​ อยาก​รู้​ว่า​ ไกร​สร​​พูด​อะไร​กับ​ภูมินทร์ ถึง​เลื่อน​งาน​แต่งออกไป “แต่​ผม​ว่า​ไม่​ว่า​คุณ​ท่าน​จะ​พูด​อะไร อิน​ตรา​คง​ไม่​พอใจ​มาก​แน่ๆและ​คุณ​ท่าน​อาจจะ​ไม่​ปลอดภัย”

อิน​ตรา​ไม่สบาย​ใจ​ทันที...และ​แผน​ร้าย​ที่​มน​ชญา​ให้​ป้า​นวล​ใส่ยา​พิษ​ใน​อาหาร​ให้​ไกร​สร​ทาน​ทุก​วัน ป้า​นวล​ยัง​มี​ความ​กลัว​อยู่​บ้าง​จึง​ใส่​ที​ละ​นิด พอ​มะปราง​กำลัง​จะ​ป้อน​อาหาร​ให้​ไกร​สร นพดล​ก็​โผล่​เข้า​มา ถือ​ปิ่นโต​เล็ก​มา​ด้วย บอก​ไกรสร​ ว่า​มี​คน​ฝาก​ซุป​มา​ให้ ไกร​สร​ยิ้ม​เพราะ​รู้​ว่า​ต้อง​เป็น​ลูก​สาว

“ถ้า​งั้น​ทาน​เลย​นะ​ครับ เดี๋ยว​ผม​เอา​ไป​ใส่​ชาม​ให้”

ป้า​นวล​เดิน​เข้า​มา​ห้าม ให้​เก็บ​ซุป​ไว้​ก่อน ตอน​นี้​ให้​ทาน​ข้าวต้ม​ อ้าง​ว่า​เก็บ​ไว้​จะ​เหม็น​คาว นพดล​จำ​ใจ​รับคำ มะปราง​จึง​ป้อน​ข้าวต้ม​ไกร​สร​ต่อ ป้า​นวล​แอบ​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ...พอ​ป้า​นวล​เล่า​ให้​มน​ชญา​ฟัง เธอ​ถึง​กับ​กอด​เอาใจ​ป้า​นวลว่าทำ​ดี​มาก ทันใด กัลยาณี​ถือ​หนังสือพิมพ์​วิ่ง​เข้า​มา

“มน...เห็น​ข่าว​นี่​หรือ​ยัง”

มน​ชญา​ดึง​หนังสือพิมพ์​มา​อ่าน ข่าว​ลง​ว่า...คู่รัก​หวาน​ประกาศ​เลื่อน​งาน​แต่ง ข่าว​วงใน​เม้า​ท์ว่า เรื่อง​นี้​น่า​จะ​มี​มือที่สาม​แน่นอน...มน​ชญา​โกรธ​จัด​จน​ลืมตัว ขยำ​หนังสือพิมพ์​ปา​ทิ้ง กัลยาณี​สะดุ้ง​ไม่​เคย​เห็น​หลาน​สาว​ทำ​กิริยา​เช่น​นี้​มา​ก่อน มน​ชญา ​เข่น​เขี้ยว อย่า​ให้​รู้​ว่า​ใคร​ให้​ข่าว

ยุวดี​หัวเราะ​คิก​คัก ยืด​อก​ภูมิใจ​ยอม​รับ​ว่า​ตน​เป็น​คน​ให้​ข่าว​เอง อิน​ตรา​เหนื่อย​ใจ​เพราะ​ไม่​เพียง​ทำร้าย​มน​ชญา แต่​มัน​ทำให้​วารี​และ​ดุสิต​ไม่สบาย​ใจ​ไป​ด้วย...ยุวดี​ยิ้มๆอย่าง​เชื่อ​มั่น​ว่า

“คน​ที่​รู้จัก​พี่​ภู​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​หรอก​ว่า​ พี่​ภู​จะ​มี​คน​อื่น​ได้ ใครๆเขา​ก็​รู้​ว่า​พี่​ภู​รัก​เดียว​ใจเดียว​กับ​มน​ชญา​ขนาด​ไหน จนถึง​ตอน​นี้​ฉัน​ก็​ยัง​เชื่อ พี่​ภู​จะ​ไม่​มี​วัน​เปลี่ยนใจ​ไป​จาก​เธอ ไม่​ว่า​เธอ​จะ​ไป​อยู่​ใน​ร่าง​ไหน​ก็ตาม และ​ฉัน​ก็​เชื่อ​ด้วย สัก​วัน​ยัย​พี่​อิน​ก็​ต้อง​ตระหนัก​ใน​เรื่อง​นี้​เหมือน​กัน”

ooooooo

คนใน​บริษัท​ซุบซิบ​เรื่อง​ภูมินทร์​เลื่อน​งาน​แต่งงาน ​ออก​ไป กิ่ง​กาญจน์​สะใจโทร.​ไป​เยาะเย้ย​มน​ชญา หา​รู้​ ไม่​ว่า​เธอ​มา​อยู่​ข้าง​หลังตน มน​ชญา​โกรธ​กิ่ง​กาญจน์​มาก ลาก​เธอ​เข้า​มา​ใน​ห้องน้ำ ทั้งตบ​ตี​และ​ยัง​เอา​หัว​กด​ใน​ชักโครก สร้าง​ความ​เจ็บแค้น​ให้​กิ่ง​กาญจน์​มาก​ยิ่ง​ขึ้น

คิด​จะ​โทร.​หา​อิน​ตรา แต่​พอ​ภูมินทร์​เห็น​นาฬิกา​ว่า​ใกล้​เลิก​งาน​แล้ว​จึง​เปลี่ยนใจ​ออก​ไป​หา​แทน มน​ชญา​เดิน​มา​ได้ยิน​ภูมินทร์​สั่ง​พนักงาน​ให้​บอก​กิ่ง​กาญจน์​ว่า​เขา​มี​ธุระ​ไม่​กลับ​เข้า​มา​อีก มน​ชญา​สงสัย​ว่า​ไป​ไหน​จึง​สะกด​รอย​ตาม เห็น​แวะ​ซื้อ​ดอกไม้​ร้าน​ข้าง​ทาง​ยิ่ง​เอะใจ

ภูมินทร์​ถือ​ช่อ​ดอกไม้​มา​ที่​คอน​โดฯ​ของ​อิน​ตรา พอ​รู้​จาก​พนักงาน​ว่า ​อิน​ตรา​อยู่​ใน​สวน​ก็ตาม​ไป เห็น​อิน​ตรา​นั่ง​ถัก​ไหม​พรม​อยู่ เขา​ยืน​มอง​อย่าง​รู้สึก​ดี แกล้ง​กระแอม อิน​ตรา​สะดุ้ง ภูมินทร์​ส่ง​ช่อ​ดอกไม้​ให้ มนชญา​ซึ่ง​แอบ​ดู​อยู่​กำมือ​แน่น​นัยน์ตา​วาว​โรจน์​แค้น​ใจ​เพราะ​อิน​ตรา​นี่เอง ภูมินทร์​ถึง​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​ตนจะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​ แต่​แล้ว​ชะงัก​เปลี่ยนใจ​ปึงปัง​กลับ​ไป

อิน​ตรา​ถัก​ไหม​พรม​ไป ภูมินทร์​ลอบ​มอง​เป็น​ระยะๆ อยาก​คุย​ด้วย​แต่​ไม่​รู้​จะ​เริ่ม​อย่างไร จู่ๆทั้ง​สอง​ก็​พูด​พร้อม​กัน “พี่​ภู...อิ​น...”

“พี่​ภู​พูด​ก่อน​เถอะ​ค่ะ” อิน​ตรา​ก้มหน้า​ยิ้ม​ขำ

“พี่​ก็​แค่​จะ​ถาม​ว่า อิน​ถัก​ไหม​พรม​ให้​ใคร”

“ให้​คุณ​พ่อ​ค่ะ ใกล้​หน้า​หนาว​แล้ว​ก็​เลย​จะ​ถัก​ผ้าพัน​คอ​เอา​ไว้​ให้​คุณ​พ่อ​ใช้”

“ถ้า​คุณ​อา​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ห่วง​คุณ​อา​เสมอ คุณ​อา​คง​ดีใจ​มากๆเลย​นะ”

อิน​ตรา​น้ำตา​ซึม ตั้งใจ​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​เท่า​ที่​ทำได้ให้​ไกร​สร​มี​ความ​สุข มี​กำลังใจต่อสู้​กับ​สิ่ง​ที่​เป็น​อยู่ ภูมิ​นทร์​อดใจ​ไม่​ไหวกุม​มือ​อิน​ตรา​มา​ลูบ​ปลอบ ​ทำให้​เธอ​ซึ้งและ​อบอุ่น​ใจ​ขึ้น​มาก

ด้วย​ความ​แค้น​ใจ ทำให้​มนชญา​​มา​ลง​ที่​ไกร​สร เข้า​มา​ใน​ห้อง ใช้​มะปราง​ให้​ไป​เอา​น้ำ​ดื่ม​มา​ให้ พอ​มะป​ราง​ออก​ไป มน​ชญา​ก็​กระชาก​ตัว​ไกร​สร​ขึ้น​มาตะคอกใส่​หน้า

“สะใจ​คุณ​พ่อ​แล้ว​สิ​คะ ที่​อิน​ไม่​สามารถ​แย่ง​พี่​ภูมา​จาก​ลูก​สาว​แท้ๆของ​คุณ​พ่อ​ได้ ทั้งๆที่​อิ​นอ​ยู่​ใน​ร่าง​ของ​มัน...ที่​พี่​ภู​ไม่​แต่งงาน​กับ​มน มัน​ไม่​ใช่​เพราะ​ไฟ​ไหม้​โรง​งานอะไร​หรอก​ค่ะ แต่​มัน​เป็น​เพราะ​พี่​ภูเขา​รักนั​งม​น​ที่​อยู่​ใน​ร่างของ​อิน แล้ว​ทำไม​ที​เมื่อ​ก่อน​พี่​ภู​ถึง​ได้​รังเกียจ​อิน ไม่​เคย​จะ​เหลียวแลอิน​เลย​สัก​นิด ทั้งๆที่​อิน​รัก​เขา​หมด​หัวใจ รัก​มาก​กว่า​ที่​นั​งม​น​รัก​ซะ​อีก”มน​ชญา​ร้องไห้​ระบาย​ความ​อัดอั้น สัก​พัก​ก็​ปาด​น้ำตา แวว​ตา​มุ่ง​มั่น บอก​ไกร​สร​ว่า “แต่​อิน​จะ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​หรอก​ค่ะ ถ้า​โลก​นี้​ไม่​มี​นั​งม​นชญา พี่​ภู​ก็​คง​จะ​รัก​อิน ทุก​อย่าง​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​อิน​คน​เดียว”

ไกร​สร​ตกใจ คว้า​แขน​มน​ชญา พยายาม​เปล่ง​เสียง “อย่า...ทำ...น้อง...พ่อ...ขอ...”

มน​ชญา​ตกใจ​สะบัด​แขน​ออก​จาก​ไกร​สร พอดี​มะปราง​ถือ​แก้ว​น้ำ​เข้า​มา มน​ชญา​หัน​หลัง​เดิน​ออกจาก​ห้อง​ไป มะปราง​มอง​ด้วย​ความ​งง ไกร​สร​น้ำตา​ไหล​พราก...มน​ชญา​มา​ถาม​ป้า​นวล​ว่า​ใส่ยา​ให้​ไกร​สร​กิน​แน่​หรือ​เปล่า ทำไม​อาการ​ดี​ขึ้น ป้า​นวล​หลบตา​ตอบ​ว่า​ใส่​ทุก​มื้อ

“แต่​ทำไม​คุณ​พ่อ​ถึง​ยัง​ดู​แข็ง​แรง​ดี​ล่ะ​จ๊ะ อิน​ว่า​ป้า​นวล​เพิ่ม​ยา​ให้​คุณ​พ่อ​มาก​กว่า​นี้​ได้​แล้ว​นะ ก่อน​ที่​คุณ​พ่อ​จะ​ปากโป้ง​บอก​ความ​ลับ​ของ​อิน​กับ​ใคร​ต่อ​ใคร”

“แต่​ป้า​ว่า อิ​นอ​ด​ทน​รอ​สัก​นิด​เถอะ​นะ”

“ไม่...อิน​ไม่​รอ ไม่​ว่า​ใคร​หน้า​ไหน​ที่มัน​มา​ขัดความ​สุข​ของ​อิน อิน​จะ​กำจัด​มัน​ทุก​คน”  สีหน้า​มน​ชญาดุร้าย​จน​ป้า​นวล​เอง​ยัง​กลัว

ooooooo

จาก​ที่​เลื่อน​การ​แต่งงาน​ ทำให้​วารี​โกรธ​ไม่​พูด​ไม่​จา ไม่​กิน​ข้าว​กับ​ลูกๆ ดุสิต​ปลอบภูมินทร์​อย่า​คิดมาก แม่​แค่​งอน​ไม่​นาน​ก็​หาย ยุวดี​สงสาร​พี่​ชาย รำพึง​ว่า ถ้า​วารี​รู้ความ​จริง จะ​นึก​ขอบคุณที่​ภูมินทร์​ไม่​แต่งงาน ภูมินทร์​ได้ยิน​หัน​มา​ถาม​ว่าความ​จริง​อะไร ยุวดี​กลบเกลื่อน​ว่า​ไม่​มี​อะไร...ภูมินทร์​ครุ่นคิด​ทั้ง​คืน​ว่า​ทำไม​อิน​ตรา​ถึง​เหมือน​มน​ชญา​เข้าไป​ทุกที

ระยะ​หลัง ไกร​สร​ทาน​อาหาร​น้อย​ลง และ​นอน​ไม่ค่อยหลับ นพดล​เป็น​ห่วง​เข้า​มา​ถาม “คุณ​ท่าน​มี​เรื่อง​ไม่สบาย​ใจ​เหรอ​ครับ ถ้า​เป็น​เรื่อง​ที่​โรงงาน​ล่ะ​ก็ คุณ​ท่าน​สบายใจ​ได้​เลย​นะ​ครับ​ตอน​นี้​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดีแล้ว”

“ช่วย...” ไกร​สร​พยายาม​พูด มอง​นพดล​ด้วย​สายตาขอร้อง

“ช่วย คุณ​ท่าน​จะ​ให้​ผม​ช่วย​อะไร​เหรอ​ครับ”

ไกร​สร​พยายาม​พูด​ว่า​ให้​นพดล​ช่วย​มน​ชญา นพดล​แปลก​ใจ​ว่า​เรื่อง​อะไร...และ​ใน​คืน​นั้น มน​ชญา​ก็​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ อิน​ตรา​คอย​ระวัง​ตัว มน​ชญา​แกล้ง​บีบน้ำตาพร่ำ​รำพัน

“พี่​ยอม​รับ​ว่า​พี่​รัก​พี่​ภู​มา​นาน และ​การ​ที่​พี่​ได้​มา​อยู่​ใน​ร่าง​มน พี่​ก็​คิด​ว่า​พี่​จะ​ได้​ครอบครอง​หัวใจ​ของ​พี่​ภู แต่​แล้ว​มัน​ก็​ไม่​ใช่ เพราะ​ตอน​นี้​พี่​รู้​แล้ว​ว่า พี่​ภู​รัก​มน​ที่​หัวใจ​ของ​มน เพราะฉะนั้น...ไม่​ว่า​มน​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ไหน เขา​ก็​รัก” มน​ชญา​ร้องไห้​โฮ​ลุก​เดิน​ไป​ที่​ระเบียง

อิน​ตรา​ใจอ่อน​ตาม​ไป​จะ​ปลอบ มน​ชญา​ยัง​พร่ำ​พูด​ว่า​ตน​ทำ​อะไร​ผิด​ทำไม​ภูมินทร์​ถึง​ไม่​รัก​ตน หนำซ้ำ​ยัง​เกลียด​มาก​ด้วย อินต​รา​นึกถึง​คำ​สอน​ของ​แม่​ชี​จัน​ที่​ว่า...ให้​ใช้​พรหมวิหาร​สี่ เมตตา...กรุณา...มุทิตา...อุเบกขา จะ​พบ​แต่​ความ​สงบ​สุข ​จึง​ให้​กำลังใจ​ว่า

“พี่​อิน​ใจเย็นๆก่อน​นะ​คะ พี่​ภู​ไม่ได้​เกลียด​พี่​อิน​หรอกค่ะ พี่​ภู​เป็น​คู่หมั้น​ของ...พี่​อิน​ใน​ตอน​นี้ ยัง​ไง​พี่​ภู​ก็​ต้อง​แต่งงาน​กับ​พี่​อิน”

“แต่​พี่​ไม่​เชื่อ...จนกว่า...”

“จนกว่า​อะไร​คะ”

“จนกว่า​แก​จะ​ตาย​ไป​จาก​โลก​ใบ​นี้​ไง​ล่ะ​นั​งม​นชญา” มน​ชญา​คว้าข้อ​มือ​อิน​ตรา​หมับ ​กระชาก​ผลัก​เต็ม​แรง​จน​อิน​ตรา​พลัด​ตก​จาก​ระเบียง​ไป

อิน​ตรา​คว้า​ขอบ​ระเบียง​เอา​ไว้​ได้ ร้องขอ​ให้​มน​ชญา​ช่วย​ด้วย มน​ชญา​เข่น​เขี้ยว “ฉัน​จะ​ช่วย​แก​ให้​โง่​เรอะนั​งม​น แก​มัน​เป็น​ตัว​มาร​ชีวิต​ของ​ฉัน ขนาด​แก​มา​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​ฉัน​คน​ที่​พี่​ภู​เกลียด​นักหนา แก​ยัง​ใช้​มารยา​ยั่ว​เขา​ทำให้​เขา​รัก​แกได้ ทั้ง​แก​ทั้ง​พ่อ​แก​นี่​มัน​ร้าย​กว่า​ที่​ฉัน​คิด​เอา​ไว้​จริงๆ” มน​ชญา​ใช้​เท้า​เหยียบ​ไป​บน​มือ​อิน​ตรา​ สบถ​ว่า​จะ​ทน​ได้​สัก​กี่​น้ำ

ooooooo
ตอนที่ 9


แม้​จะ​เจ็บปวด​สุดๆแต่​อิน​ตรา​ก็​ไม่​ยอม​ปล่อย​มือ​จาก​ขอบ​ระเบียง มน​ชญา​โมโห​หัน​ไป​เห็น​เตารีด​ที่​อิน​ตรา​รีด​ผ้า​ค้าง​ไว้ จึง​ดึง​ปลั๊ก​ยก​มา​หมาย​จะ​

นาบ​มือ อิน​ตรา​ร้องขอ​อย่า​ทำ​ตน ทันใด​มีเสียง​เคาะ​ประตู​พร้อม​กับ​เสียง​ภูมินทร์​เรียก​อิน​ตรา อิน​ตรา​รีบ​ตะ​โกน​ให้​ช่วย​ด้วย ภูมินทร์​ได้ยิน​รีบ​กระแทก​ประตู​โครมๆ มน​ชญา​ตกใจ​วาง​เตารีด​หา​ที่​หลบ

ประตู​เปิด​ผาง​ออก ภูมินทร์​วิ่ง​เข้า​มา “อิน​ตรา​คุณ​อยู่​ที่ไหน...”

อิน​ตรา​ร้อง​บอก​ว่า​อยู่​ที่​ระเบียง ภูมินทร์​ปราด​ไป​ช่วย​คว้า​มือ​อิน​ตรา​ไว้ พร้อม​กับ​บอก​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​นะ ผม​สัญญา​ว่า​ผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ปล่อย​มือ​คุณ”

มน​ชญา​ค่อยๆโผล่​ออก​มา​เห็น​ภูมินทร์​พยายาม​ดึง​อิน​ตรา​ขึ้น​มา พอ​ขึ้น​มา​ได้​ก็​กอด​เธอ​ที่​ร้องไห้​อย่าง​คน​ขวัญ​เสีย เขา​ถาม​เธอ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น อิน​ตรา​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร ตัดสินใจ​บอก​ไป​ว่าตน​ซุ่มซ่าม​ตก​ไป​เอง มน​ชญา​แค้น​ใจ​มอง​อย่าง​อาฆาต​ก่อน​จะ​ออก​จาก​ห้อง​ไป ขณะ​เดิน​หงุดหงิด​ไป​ขึ้น​รถ นพดล​แวะ​มา​ที่​คอน​โดฯ​เห็น​มน​ชญา​เข้า​พอดี เอะใจ​ว่า​มา​ทำ​อะไร​อิน​ตรา​หรือ​เปล่า จึง​รีบ​วิ่ง​ขึ้น​ไป​ดู เห็น​ภูมินทร์​กำลัง​ตะล่อม​ถาม​ให้​อิน​ตราบ​อก​ความ​จริง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

นพดล​โผล่​พรวด​เข้า​มา “คุณ​มน...เอ้​อ อิน​ตรา เกิด​อะไร​ขึ้น​หรือ​เปล่า”

อิน​ตรา​ลุก​ไป​เกาะ​แขน​นพดล กระซิบ​ให้​ช่วย​ทำให้​ภูมินทร์​กลับ​ไป​ที ท่าทาง​อิน​ตรา​ยัง​หวาด​กลัว​ตัว​สั่น นพดล​พยัก​หน้า​รับ​รู้​หัน​ไป​ถาม​ภูมินทร์​ว่า​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ ภูมินทร์​ตอบ​อย่าง​น้อยใจ​ว่ามา​เยี่ยม​อิน​ตรา นพดล​ตัดบท

“งั้น​รบกวน​คุณ​เท่า​นี้ดี​กว่า นี่​ก็​ดึก​แล้วด้วย ถ้า​คุณ​มน​รู้​ว่า​คุณ​มา​อยู่​กับ​อิน​ตรา​ที่​นี่ เธอ​จะ​ไม่​พอใจ​เอา​ได้​นะ​ครับ...ผม​เข้าไป​ส่ง​ใน​ห้อง​นะ” นพดล​หัน​มา​ประคอง​อิน​ตรา​เข้า​ห้อง​นอน

ภูมินทร์​มอง​ตามอย่าง​น้อยใจ​ก่อน​จะ​กลับ​ออก​ไป...อิน​ตรา​เล่า​ให้​นพดล​ฟัง​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น ถ้าภูมินทร์​ไม่​มา​ตน​คง​ตาย​ไป​แล้ว นพดล​แปลก​ใจ “อ้าว...แล้ว​ทำไม​เมื่อตะกี้​คุณ​มน​ถึง​อยาก​ให้​คุณ​ภู​ไป​จาก​ที่​นี่​ละ​ครับ”

“มน​ไม่​อยาก​ให้​พี่​ภู​รู้ มน​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​พี่​อิน​มาก​ไป​กว่า​นี้ แค่​นี้​มน​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​พี่​อิน​น่ะ​โหดร้าย​ขนาด​ไหน แล้ว​ถ้า​เกิด​พี่​อิน​ไม่​พอใจ​เรื่อง​มน​กับ​พี่​ภู​อีก พี่​อิน​อาจจะ​ทำ​อะไร​ที่​ร้ายแรง​มาก​กว่า​นี้​ก็ได้”

นพดล​เห็น​จริง​ด้วย​แต่​ก็​อด​สงสาร​ภูมินทร์​ไม่ได้ ที่​คง​จะ​อึดอัด​ใจ​น่า​ดู...ภูมินทร์​ว้าวุ่น​ใจ ​กลับ​มา​เจอ​วารี​ค่อน​ขอด

เรื่อง​เลื่อน​การ​แต่งงาน​อีก ดี​ที่​ยัง​มี​ยุวดี​กับ​ดุสิต​ช่วย​แก้ต่าง​ให้ ยุวดี​สงสาร​พี่​ชาย ยก​ของว่าง​มา​ให้​กิน​บน​ห้อง ภูมินทร์​กลัดกลุ้ม​ถาม​น้อง​สาว​ว่า​เขา​ทำ​ถูก​หรือ​เปล่า

“ถูก​สิ​พี่ การ​แต่งงาน​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ ถ้า​พี่​ภู​ยัง​ไม่​แน่ใจ​ว่า​ตัว​เอง​พร้อม​กับ​ชีวิต​แต่งงาน​แล้ว​หรือ​ยัง ก็​อย่า​เพิ่ง​ด่วน​ตัดสินใจ​เลย​ค่ะ แต่ง​ช้า​หน่อย​ก็​ยัง​ดี​กว่า​แต่ง​แล้ว​หย่า​นะ​คะ”

ภูมินทร์​ยิ้ม​ออก​มา​ได้ ลูบ​หัว​น้อง​สาว​ก่อน​จะ​นึก​ได้​ถาม​ว่า​รู้​เรื่อง​อิน​ตรา​หรือ​ยัง ยุวดี​ขมวด​คิ้ว​เชิง​ถาม พอ​รู้​เรื่อง​รีบ​โทร.​ไป​ถาม​นพดล

“ถึง​กับ​ผลัก​ตก​ระเบียง​ขนาด​นี้ นี่​กะ​ฆ่า​กัน​ชัดๆเลย​นะ แจ้ง​ตำรวจ​จับ​ซะ​เลย​ดี​มั้ย​เนี่ย”

“ไม่ได้​หรอก​คุณ เพราะ​จะ​ทำให้​ร่าง​คุณ​มน​ต้อง​มี​คดี​ติดตัว แล้ว​ถ้า​เกิด​วัน​หนึ่ง​คุณ​มน​กับ​อิน​ตรา​กลับ​ร่าง​เดิม​กัน​ได้ คุณ​มน​ก็​จะ​แย่​นะ​ครับ”

“จริง​ของ​นาย อ้าว...แล้ว​ที่​ยัย​พี่​อิน​ใช้​ร่าง​ของ​มน​ทำ​เรื่อง​ไม่​ดี อย่าง​นี้​ร่าง​ของ​มน​ก็​มี​มลทิน​เหมือน​กัน​น่ะ​สิ”

“แต่​ผม​เชื่อ​ว่า​ใคร​ก่อ​กรรม​อะไร​ไว้ สัก​วัน​ผล​กรรม​นั้น​ก็​ต้อง​สนอง​คืน ไม่​มี​ใคร​หนี​กรรม​ที่​ตัว​เอง​ก่อ​ไว้​พ้น​หรอก​ครับ แต่​ตอน​นี้​เรา​ก็ได้​แต่​ภาวนา​ขอ​อย่า​ให้​อิน​ตรา​คิด​ทำร้าย​ใคร​อีก​เลย”

แต่​ดูเหมือน​จะ​สาย​ไป เพราะ​มน​ชญา​เห็น​ป้า​นวล​ใส่ยา​ใน​อาหาร​ให้​ไกร​สร​เพียง​เล็กน้อย​ จึง​แอบ​ดึง​ซอง​ยา​จาก​ที่​เหน็บ​ขอบ​เอว​ป้า​นวล​มา พอ​ป้า​นวล​เดิน​ไป มน​ชญา​ก็​เท​ยา​ลง​ไป​แทบ​หมด​ซอง นิด​เข้า​มา​ใน​ครัว​ยก​ชาม​ข้าวต้ม​ไป​ที่​ห้อง​ไกร​สร​อย่าง​ไม่​รู้​อะไร​เลย มน​ชญา​มอง​ตามอย่าง​เข่น​เขี้ยว “ช่วย​ไม่ได้​นะ​คะ ลูก​สาว​คุณ​พ่อ​อยาก​แส่​หาเรื่อง​เอง...”

มะปราง​ป้อน​ข้าว​ให้​ไกร​สร แต่​ท่าทาง​เขา​ไม่ค่อย​อยาก​กิน​เท่า​ไหร่ นิด​กับ​มะปราง​โอดโอย​ขอ​ให้​ทาน​บ้าง ไม่​อย่าง​นั้น​เธอ​สอง​คน​จะ​โดน​เอ็ด​เอา ไกร​สร​จึง​ยอม​ทาน​สอง​สาม​คำ ที่​เหลือ​นิด​ยก​ออก​ไป เสียดาย​เห็น​กุ้ง​ตัว​โตๆจึง​กิน​เอง​จน​หมด

ooooooo

จิตใจ​ยัง​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา ภูมินทร์​ออก​จาก​บ้าน​ไป​ซื้อ​ของกิน​มากมาย​เอา​ไป​ให้​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ แต่​ปรากฏ​ว่า​เธอ​ไม่​อยู่ เขา​จึง​รอ​อยู่​สัก​พัก

อิน​ตรา​มา​หา​แม่​ชี​จัน​ที่​วัด เพราะ​จิตใจ​เธอ​หดหู่​เหลือกำลัง แม่​ชี​จัน​จึง​สอน​ให้​นั่ง​สมาธิ​เพื่อ​จิตใจ​จะ​ได้​สงบ​ลง​บ้าง ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​เริง​รื่น​กับ​การ​ช็อปปิ้ง รูด​การ์ด​ซื้อ​เครื่อง​เพชร​อย่าง​เมามัน...ระหว่าง​ที่​อิน​ตรา​นั่ง​ทำ​สมาธิ​โดย​มี​แม่​ชี​จั​นอ​ยู่​ข้างๆ พลัน​อิน​ตรา​ก็​สะดุ้ง​ลืมตา​ขึ้น​ทันที  ​ขณะ​เดียว​กับ​ที่​ไกร​สร​กระอัก​เลือด​ออก​มา กัลยาณี​กับ​มะปราง​ตกใจ​คว้า​กระโถน​มา​รอง

อิน​ตรา​ใจไม่ดี​โทร.​หา​นพดล​ให้​ช่วย​ไป​ดู​พ่อ​ที​ว่า​

สบาย​ดี​หรือ​เปล่า...ป้า​นวล​ได้ยิน​เสียงเอะอะ​เข้า​มา​ดู​เห็น​ไกร​สร​ อาเจียน​เป็น​เลือด​ก็​ตกใจ​ที่​ยา​คง​ออกฤทธิ์​แล้ว กัลยาณี​ให้​ป้า​นวล​มา​ช่วย​จับ​ไกร​สร​และ​ให้​มะปราง​ไป​ตาม​ศักดิ์​กับ​นิด​มา​ช่วย​กัน มะปราง​ไป​ตาม​นิด​พบ​นอน​หมด​สติ​รอบ​ตัว​เต็ม​ไป​ด้วย​เลือด​ก็​ตกใจ​วิ่ง​มา​รายงาน​กัลยาณี กัลยาณี​จึง​ให้​ศักดิ์​ขับ​รถ​พา​นิด​ไป​โรงพยาบาล​ก่อน มะปราง​ถาม​แล้ว​ไกร​สร​ล่ะ กัลยาณี​เห็น​ไม่​อาเจียน​แล้ว จึง​ให้​รอ​ดู​อาการ​สัก​วัน

มน​ชญา​ได้​รับ​โทรศัพท์​จาก​ป้า​นวล​ถึง​อาการ​ของ​ไกร​สร ก็​กระหยิ่ม​ใจ​คิด​จะ​หา​ชุด​ดำ​สวยๆเตรียม​ไว้...นพดล​ขับ​รถ​กลับ​มา​บ้าน เข้าไป​หา​ไกร​สร​ที่​ห้อง เห็น​หน้าตา​ซีดเซียว​แต่​หลับ​อยู่ กัลยาณี​หัน​มา​เห็น​รีบ​บอก

“อ้าว นพ...กลับ​มา​ก็ดี​แล้ว ฉัน​จะ​ได้​สบายใจ​หน่อย เผื่อ​คุณ​พี่​เป็น​อะไร​ขึ้น​มา​อีก​จะ​ได้​มี​ผู้ชาย​ช่วย​กัน​หาม​ไป​โรงพยาบาล”

“คุณ​ท่าน​เป็น​อะไร​เหรอ​ครับ”

“ไม่​รู้​เหมือน​กัน อยู่ดีๆก็​อาเจียน​จน​เพลีย​แล้ว​ก็​หลับ​ไป​เลย นัง​นิด​ก็​มา​เป็น​ลม​เป็น​แล้ง​ไป​อีก​คน ไม่​รู้​เป็น​อะไร​กัน​ไป​หมด”

“แล้ว​ก่อน​หน้าที่​คุณ​ท่าน​จะ​อาเจียน คุณ​ท่าน​ทำ​อะไร​อยู่​เหรอ​ครับ”

ป้า​นวล​แง้ม​ประตู​เข้า​มา​ฟัง กัลยาณี​เล่า​ให้​นพดล​ฟัง​ว่า ไกร​สร​ทาน​ข้าว​ไป​หน่อย​เดียว​ ก็​ข้าวต้ม​ที่​ป้า​นวล​ทำ สงสัย​กุ้ง​จะ​ไม่​สะอาด ต้อง​กำชับ​ป้า​นวล​ให้​ดูแล​ดีๆหน่อย นพดล​ฟัง​แล้ว​สงสัย ป้า​นวล​รีบ​หลบ​ออก​ไป เข้า​ห้อง​ตัว​เอง​ค้น​ยา​ที่​เหลือ​มา​จะ​ไป​ทิ้ง แต่​พอ​ล้วง​ที่​เอว​ตกใจ​ที่​ยา​หาย​ไป “หาย​ไป​ไหน สงสัย​ทำ​ตก​ไว้​ไหน​แน่ๆ ช่าง​มัน​ก่อน​ก็​แล้วกัน”

ป้า​นวล​มา​ที่​ห้องน้ำ​รวม กำลัง​จะ​ทิ้ง​ซอง​ยา​ใน​ชักโครก นพดล​โผล่​มา​ถาม​เสียง​ดัง​ว่า​ทำ​อะไร ป้า​นวล​สะดุ้ง​กำ​ซอง​ยา​ไว้​แน่น ปฏิเสธ​เสียงแข็ง​ไม่ได้​ทำ​อะไร​แต่​สีหน้า​มี​พิรุธ

“ป้า​นวล​จะ​ทิ้ง​อะไร​เหรอ​ครับ ขอ​ผม​ดู​หน่อย​สิ”

“เอ๊ะ...บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร​ก็​ไม่​มี​อะไร​สิ เอ็ง​จะ​เซ้าซี้​ทำไม​นะ​ไอ้​นพ”

“ถ้า​ไม่​มี​อะไร ป้า​นวล​ก็​ให้​ผม​ดู​สิ​ว่า​อะไร​อยู่​ใน​มือ​ป้า​นวล หรือ​มัน​เป็น​สิ่ง​ไม่​ดี ​ป้า​นวล​ถึง​ไม่​ยอม​ให้​ผม​ดู” นพดล​จะ​เข้า​ยื้อ​แย่ง

มน​ชญา​เข้า​มา​ตวาด​ถาม​ทำ​อะไร​กัน​อยู่ ป้า​นวล​ฉวย​โอกาส​ที่​นพดล​หัน​ไป​มอง​มน​ชญา ​ทิ้ง​ซอง​ยา​ลง​ชักโครก​แล้ว​กด​ทันที นพดล​หัน​กลับ​มา​ถาม​ว่า​ทิ้ง​อะไร ป้า​นวล​อึกอัก

มน​ชญา​ทำ​เสียง​ดุ “จะ​มี​อะไร​ซะ​อีก​ล่ะ ก็​โพยหวย​น่ะ​สิ มน​เคย​เตือน​แล้ว​ใช่​ไหม​จ๊ะ​ป้า​นวล​ว่า​หวย​มัน​ไม่​ช่วย​ให้​เรา​รวย​ขึ้น​หรอก​จ้ะ มี​แต่​จะ​เจ๊ง​กับ​เจ๊ง”

ป้า​นวล​รับ​มุก​ทำ​หน้า​รับ​ผิด มน​ชญา​เหนื่อย​ใจ​สบตา​เชิง​ตำหนิ นพดล​มอง​ทั้ง​สอง​คน​อย่าง​ไม่​ไว้ใจ...พอ​อยู่​กัน​ตามลำพัง มน​ชญา​ก็​เอ็ด​ป้า​นวล​ที่​ทิ้ง​ยา​ไป ป้า​นวล​น้ำตา​คลอ​กลัว​ความ​ผิดที่​จะ​ตาม​มา มน​ชญา​หยิบ​กล่อง​เครื่อง​เพชร​ออก​มา​มอบ​ให้ ป้า​นวล​เปิด​ดู​อ้า​ปาก​ค้าง​มือ​ไม้​สั่น

“มะ...มัน​ไม่​มาก​ไป​เหรอ​อิน”

“ไม่​มาก​ไป​ห​รอก​จ้ะ แล้ว​ถ้า​คุณ​พ่อ​ไม่​อยู่​แล้ว​ล่ะ​ก็ เรา​สอง​คน​จะ​ได้​มาก​กว่า​นี้​หลาย​เท่า​เลย​ล่ะ​จ้ะ”มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​ที่​เห็น​ป้า​นวล​ลืม​ความ​กลัว​ไป​แล้ว



ป้า​นวล​ถาม​ว่า​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​นพดล เกรง​จะ​มา​คาดคั้น​เอา​อีก มน​ชญา​ยิ้ม​เหี้ยมๆคิด​ว่า​ต้อง​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง...

ใน​วัน​นั้น นพดล​โทร​.เล่า​ให้​อิน​ตรา​ฟัง​แต่​ไม่​ต้อง​กังวล

เขา​จะ​เฝ้า​ดู​อาการ​ไกร​สร​อย่าง​ใกล้​ชิด แล้ว​นพดล​ก็​มา​ซัก​ถาม​มะปราง จน​สงสัย​ว่า​ใน​อาหาร​ที่​ป้า​นวล​ทำ​มี​พิษ จึง​โทร.​ไป​ชวน​ยุวดี​ออก​มา และ​ไป​ที่​โรงพยาบาล​ด้วย​กัน เยี่ยม​และ​ถาม​นิด​จน​มั่นใจ

“นาย​แน่ใจ​เหรอ​ว่า​ป้า​นวล​จะ​เป็น​คน​วางยา​คุณ​อา​ไกร​สร​น่ะ ป้า​นวล​อยู่​กับ​คุณ​อา​มา​ตั้ง​นาน ป้า​นวล​จะ​กล้า​ทำ​อย่าง​นั้น​เชียวเ​ห​รอ”

“ผม​เอง​ก็​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​เหมือน​กัน แต่​บางทีคน​เรา​ก็​สามารถ​ทำ​อะไร​อย่าง​ที่​เรา​คาด​ไม่​ถึง​ได้ ส่วน​เรื่อง​นี้​คุณ​ก็​อย่าเพิ่ง​บอก​คุณ​มน​ก็​แล้วกัน​นะ จน​กว่า​ผม​จะ​มี​หลักฐาน”

ยุวดี​อยาก​รู้​ว่า​หลัก​ฐาน​อะไร นพดล​ขอ​ให้​เจอ​ก่อน​แล้ว​จะ​บอก เขา​แอบ​มา​ค้น​ห้อง​ป้า​นวล​ ​ขณะ​ที่​ป้า​นวล​ออก​ไป​อาบ​น้ำ แต่​แล้ว​ดัน​ลืม​สบู่​กลับ​เข้า​มา นพดล​ซ่อน​ตัว​แล้ว​ย่อง​จะ​ออก​จากห้อง ป้า​นวล​หัน​มา​เห็น​คา​ประตู “ไอ้​นพ แก​เข้า​มา​ได้​ไง”

“ก็​ป้า​เปิด​ประตู​ทิ้ง​ไว้ ผม​จะ​เข้า​มา​ถาม​อาการ​ของ​นิด​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

ป้า​นวล​ตอบ​ว่า​ไม่​รู้​ยัง​ไม่ได้​ไป​เยี่ยม ใน​ใจ​ยัง​ข้องใจ​ว่า​ตน​ปิด​ประตู​แล้ว​ทำไม​นพดล​บอก​ว่า​เปิด​ทิ้ง​ไว้...ป้า​นวล​มา​เปรยๆให้​มน​ชญา​ฟัง มน​ชญา​เห็น​ว่า​ต้อง​กำจัด​นพดล​ให้​พ้น​ทาง​เสียที

ooooooo

และ​ใน​คืน​นั้น มน​ชญา​ก็​มา​เคาะ​ประตูห้องนพดล เรียก​ให้​ออก​มา​คุย​ด้วย นพดล​หลง​เชื่อ ตา​มมา​ที่​ห้อง​รับแขก เห็น​ไฟ​สลัว​ก็​จะ​เปิด​สวิตช์​ไฟ​ มน​ชญา​ร้อง​ห้าม

“ไม่​ต้อง​เปิด​ห​รอก​จ้ะ​นพ ฉัน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​นพ​นิดหน่อยเอง”

นพดล​ชะงัก​หัน​มา​ถาม​ว่า​มี​อะไร พอ​เดิน​เข้า​มาใกล้ มนชญา​ก็​ร้อง​ไห้โฮ ขยับถอย​หนี ตะโกน​ลั่น “นพ​อย่า...นพ​อย่า​ทำ​กับ​ฉัน​แบบ​นี้ ฉัน​กลัว​แล้ว...”

“คุณ​มน...คุณ​เป็น​อะไร​ไป​น่ะ” นพดล​ตาม​มน​ชญา​ที่​ ถอย​หนี​ไป​นั่ง​บน​โซ​พา หวีด​ร้อง​ฉีก​เสื้อ​ผ้า​ตัว​เอง นพดล​เข้าไป​เขย่า​ตัว​ถาม

ไฟ​ใน​ห้อง​สว่าง​ขึ้น กัลยาณี​ตะโกน​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น มน​ชญา​สะบัด​ตัว​ออก​จาก​นพดล​วิ่ง​มา​หา “คุณ​อา​ขา ช่วย​มน​ด้วย​ค่ะ นพ​จะ​ปล้ำ​มน”

นพดล​มอง​มน​ชญา​ตะลึง กัลยาณี​ปราด​เข้า​ตบ​หน้า “ไอ้นพ แก​กล้า​ทำ​กับ​หลาน​สาว​ฉัน​อย่าง​นี้​เรอะ”

“คุณ​ณี​ครับ ผม​เปล่า” นพดล​ปฏิเสธ ขณะ​ที่​ป้า​นวล​และ​ทุก​คนใน​บ้าน​วิ่ง​มา​ดู

“ฉัน​เห็น​อยู่​กับ​ตา แก​ยัง​มี​หน้า​มา​บอก​ว่า​เปล่า​อีก​เหรอ เสีย​แรง​ที่​คุณ​พี่เลี้ยง​ดู​แก​มา​อย่าง​ดี ​ไม่​ปล่อย​ให้​แก​ต้อง​เป็น​แค่​ไอ้​ลูก​คน​ขับ​รถ ฉัน​เอง​ก็​เคย​ชื่นชม​ว่าแก​เป็น​คน​ดี แต่​ที่ไหนได้ แก​มัน​ก็​เลว​ไม่​แพ้​นังอิน​ตรา​เลย ศักดิ์โทร​.แจ้ง​ตำรวจ​ให้​มา​ลาก​คอ​ไอ้​นพ​เดี๋ยวนี้”

“อย่า​เลย​ค่ะ​คุณ​อา มน​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​มัน​เอิก​เก​ริก”

“หนู​มน​ไม่​อยาก​เอาผิด​มัน​เหรอ​ลูก”

“มน​เอาผิด​คน​ที่​เป็น​เหมือน​เพื่อน เหมือน​พี่​ชาย​คน​หนึ่ง​ของ​มน​ไม่​ลง​หรอก​ค่ะ ถึง​เขา​จะ​คิด​ทำ​มิดีมิร้าย​มน​ก็ตาม” มน​ชญา​บีบน้ำตา​โผ​กอด​กัลยาณี

กัลยาณี​กอด​หลาน​สาว​แล้ว​ไล่​นพดล​ให้​เก็บ​ของ​ออก​ไป​จาก​บ้าน ก่อน​ที่​ตน​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​ลาก​คอ นพดล​มอง​มน​ชญา​อย่าง​คาด​ไม่​ถึง​ว่า​จะ​ร้าย​ปานนี้ ป้า​นวล​เข้าใจ​ดี​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​รู้สึก​สงสาร​ว่า​นพดล​จะ​ออก​ไป​อยู่​อย่างไร...ศักดิ์​กับ​มะปราง​ตามมา​ถาม​นพดล​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เพราะ​ไม่​เชื่อ​ว่า​นพดล​จะ​ทำร้าย​มน​ชญา นพดล​ขอบใจ​ทั้ง​สอง​คน​ที่​เชื่อ​เขา และ​ขอร้อง​ถ้า​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น​กับ​ไกร​สร ให้​โทร​.บอก​เขา​ทันที...

แล้ว​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน นพดล​จึง​โทร.​ไป​คุย​กับ​ยุวดี เธอ​ตกใจ​รีบ​ออก​มา​หา​ทั้งที่​ค่ำ​มืด​ดึกดื่น​ ​นพดล​ว่า​ไม่​น่า​ต้อง​ลำบาก​ออก​มา

“ลำบาก​ยัง​ไง​มัน​ก็​ยัง​ไม่​เท่ากับ​ที่​นาย​โดน​ยัย​พี่​อิน​เล่น​งาน​หรอก ว่า​แต่​ยัย​พี่​อิน​เล่น​งาน​นาย​ทำไม หรือ​ว่า ยัย​พี่​อิน​จะ​รู้​แล้ว​ว่า นาย​รู้ความ​จริง​เรื่อง​พี่​อิน​สลับ​ร่าง​กับ​ยั​ยม​น​กัน​น่ะ”

“ผม​ก็​ไม่​แน่ใจ​เหมือน​กัน แต่​ที่​แน่ๆผม​ว่า​อิน​ตรา​คง​อยาก​ให้​ผม​ไป​ให้​พ้น​จาก​บ้าน เพราะ​อิน​ตรา​กำลัง​คิด​จะ​ทำ​อะไร​บาง​อย่าง​อยู่​แน่ๆ”

ยุวดี​พยัก​หน้า​เห็น​ด้วย แล้ว​ถาม​ว่า​จะ​ไป​อยู่​ไหน นพดล​ว่า​จะ​ไป​เช่า​โรงแรม​อยู่​ก่อน แต่​ยุวดี​ไม่​เห็น​ด้วย “...ฉัน​ว่า​นาย​ไป​อยู่​ที่​นี่​ก่อน​ดี​กว่า”

ยุวดี​พา​นพดล​มา​ที่​คอน​โดฯ​ของ​อิน​ตรา เธอ​รีบ​ต้อนรับ “ไม่​ต้อง​เกรงใจ​เลย​นพ นพ​ช่วย​มน​มา​ตั้ง​มากมาย เรื่อง​แค่​นี้ ทำไม​มน​จะ​ช่วย​นพ​บ้าง​ไม่ได้”

“เห็น​มั้ย ฉัน​บอก​แล้ว​ว่า  ​ยั​ยม​น​ต้อง​อยาก​ให้​นาย​อยู่​ที่​นี่”

นพดล​เห็น​สีหน้า​อิน​ตรา​เศร้าๆจึง​ถาม​ว่า​เป็น​ห่วง​ไกร​สร​ใช่​ไหม อิน​ตรา​พยัก​หน้าเป็น​กังวล​ว่า ​มน​ชญา​ต้อง​คิด​ทำ​อะไร​กับ​ไกร​สร​แน่...

เช้า​วัน​ต่อ​มา วารี​บ่น​บน​โต๊ะ​อาหาร​ว่า ​ นพดล​ดู​ภายนอก​เรียบร้อย​สุภาพ แต่​ที่ไหนได้...ภูมินทร์​ไม่​เชื่อ เขา​เห็น​นพดล​มา​ตั้งแต่​เด็ก คิด​ว่า​เป็น​การ​เข้าใจ​ผิด วารี​ไม่​พอใจ​ที่​ภูมินทร์​หา​ว่า​มน​ชญา​โกหก ลุก​เดิน​หนี ภูมินทร์​ถอน​ใจ ดุสิต​ตบ​ไหล่​ลูก​ชาย​เบาๆเชิง​ปลอบ

ภูมินทร์​มา​ถาม​ยุวดี​ใน​ห้อง​นอน​ว่า  ​อิน​ตรา​จะ​รู้สึก​อย่างไร​เรื่อง​นพดล ยุวดี​แต่งตัว​กำลัง​จะ​ออก​ไป​ข้าง​นอก จึง​บอก​ภูมินทร์​ให้​ไป​ถาม​อิน​ตรา​เอา​เอง...ภูมินทร์​กระวนกระวาย​จะ​ไป​หา​อิน​ตรา​ด้วย​เหตุผล​ใด​ดี พลัน​มอง​ไป​เห็น​กุ๊ก​ไก่​เล่น​อยู่ จึง​คิด​ได้ ยิ้มแย้ม​จูง​กุ๊ก​ไก่​มา​เคาะ​ประตู​ห้อง​อิน​ตรา พลัน​ภูมินทร์​ต้อง​หุบ​ยิ้ม​เมื่อ​เห็น​นพดล​เป็น​คน​มา​เปิด​ประตู ไม่ทัน​ไร​อิน​ตรา​เดิน​ออก​มา​ถาม​ว่า​ใคร​มา พอ​กุ๊ก​ไก่​เห็น​อิน​ตรา​ก็​วิ่ง​เข้าไป​หา

“กุ๊ก​ไก่​คิดถึง​คุณ​ครู เลย​ให้​อา​ภู​พา​มา​ค่ะ” กุ๊ก​ไก่​พูด​เหมือน​ที่ท่อง​เอา​ไว้

“แต่​ท่าทาง​ครู​อิน​คง​จะ​ไม่​ว่าง​คุย​กับ​กุ๊ก​ไก่​แล้ว​ละ เรา​กลับ​กัน​เถอะ”

กุ๊ก​ไก่​ดึง​มือ​ภูมินทร์ “กลับ​ได้ยัง​ไง​คะ กุ๊ก​ไก่​ยัง​ไม่ได้​ชวน​คุณ​ครู​ไป​ทาน​ข้าว​กับ​เรา​เลย​นะ​คะ เดี๋ยว​กุ๊ก​ไก่​ก็​อด​ได้​ตุ๊กตา​พอดี...ครู​อิ​นขา​ไป​ทาน​ข้าว​ด้วย​กัน​นะ​คะ นะ​คะๆๆ”

อิน​ตรา​กับ​นพดล​มอง​หน้า​ภูมินทร์​อย่าง​จับผิด แล้ว​อิน​ตรา​ก็​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า​ตกลง ภูมินทร์​เฉไฉ​ชวน​นพดล​ไป​ด้วย แต่​เขา​ขอตัว​ต้อง​ไป​ทำ​งาน​ทั้งที่​กลัว​อิน​ตรา​มี​อันตราย...ยุวดี​โทร.​คุย​กับ​นพดล​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​ว่า​มน​ชญา​จะ​ทำร้าย​อิน​ตรา​อีก เพราะ​มี​ทั้ง​ภูมินทร์​และ​ก็​กุ๊ก​ไก่​อยู่​ด้วย

ooooooo

เห็น​อาการ​ไกร​สร​ไม่​ดี​ขึ้น มะปราง​จึง​บอก​มน​ชญา​ว่า​ให้​พา​ไป​โรงพยาบาล แต่​มน​ชญา​กลับ​ว่า ช่วง​นี้​ไม่ค่อย​ว่าง รอ​ดู​อาการ​อีก​สัก​วัน​สอง​วัน มะปราง​แปลก​ใจ​ที่​ดู​มน​ชญา​ไม่ค่อย​ห่วง​พ่อ​เหมือน​ก่อน...มน​ชญา​แต่งตัว​จะ​ออก​ไป​หา​ภูมินทร์​ที่​บ้าน กัลยาณี​เห็นดี​ด้วย​และ​ว่า​ควร​ซื้อ​ของ​ไป​ฝาก ผู้ใหญ่​จะ​ได้​เอ็นดู​และ​เสียดาย​ที่​ลูก​ชาย​ขอ​เลื่อน​แต่งงาน

มน​ชญา​แวะ​ซื้อ​ของ​ที่​ห้าง​แห่ง​หนึ่ง เผอิญ​กิ่ง​กาญจน์​ก็​มา​ซื้อ​ของ​ที่​นี่ และ​ให้​วา​ยุ​รอ​ใน​รถ วา​ยุ​เห็น​มน​ชญา​ก็​โกรธ​แค้น​ตาม​ไป​กระชาก​ตัว​เธอ หลบ​มา​ช่อง​บันได​ลับตา​คน มน​ชญา​ตกใจ​พยายาม​ดิ้นรน​ต่อสู้ โดน​วา​ยุ​ตบ​เลือด​กบ​ปาก มน​ชญา​ปา​กระเป๋า​ถือ​ให้

“แก​อย่า​ทำ​อะไร​ฉัน​เลย​นะ ฉัน​ขอร้อง แก​อยาก​ได้​อะไร​เอา​ไป​ให้​หมด ฉัน​ยก​ให้”

วา​ยุ​ปา​กระเป๋า​กลับ​ใส่​หน้า​มน​ชญา “ตอน​นี้​ฉัน​ไม่​อยาก​ได้​เงิน​ของ​แก ฉัน​อยาก​ได้​ชีวิต​แก​มาก​กว่า นั​งม​นชญา”

วา​ยุ​บีบ​คอ​มน​ชญา​จน​แทบ​ขาดใจ มน​ชญา​พยายาม​บอก​วา​ยุ​ว่า​ตน​คือ​อิน​ตรา แต่​ไม่​อาจ​พูด​ได้​ถนัด พอดี รปภ.​ผ่าน​มาตะโกน​ลั่น “หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ...”

วา​ยุ​หัน​มา​เห็น​ผลัก​มน​ชญา​ล้ม​ลง​แล้ว​วิ่ง​หนี รปภ.​เข้า​มา​ดู​มน​ชญา​แล้ว​ ว.​บอก​ให้​พวก​จับ​คนร้าย วา​ยุ​วิ่ง​กลับ​มา​ที่​รถ​ขับ​หนี​ผ่าน​หน้า​กิ่ง​กา​ญจน์​ไป​เฉย...กิ่ง​กาญจน์​โกรธ​มาก กลับ​มา​โวยวาย​ที่​บ้าน แต่​พอ​รู้​ว่า​วา​ยุ​เจอ​มน​ชญา​แต่​จัดการ​ไม่​สำเร็จก็​ยิ่ง​เจ็บใจ

ใน​ร้าน​อาหาร​แห่ง​หนึ่ง ภูมินทร์ อิน​ตรา ​และ​กุ๊ก​ไก่​นั่ง​ทาน​อาหาร​อยู่​ด้วย​กัน ภูมินทร์​กับอิน​ตรา​ตัก​อาหาร​จาน​เดียวกัน กุ๊ก​ไก่​หัวเราะ​ชอบใจ​ที่​อา​ทั้ง​สอง​ใจ​ตรง​กัน ไม่ทัน​ไร ทั้ง​สอง​ก็​ถาม​กุ๊ก​ไก่​พร้อม​กัน​อีก​ว่า จะ​ทาน​ขน​มอะ​ไร กุ๊ก​ไก่​หัวเราะ​คิก บรรยากาศ​เริ่ม​ดี​ขึ้น​หลังจาก​ที่​ดู​จะ​ตึงเครียด นั่ง​นิ่ง​กัน​อยู่​นาน แต่​แล้ว มน​ชญา​ก็​โทร.​มา​ตาม​ภูมินทร์​ให้​ไป​ช่วย​เธอ​ที่​โรงพัก ภูมินทร์​ตกใจ​รับปาก​ว่า​จะ​รีบ​ไป เขา​จึง​ต้อง​ฝาก​กุ๊ก​ไก่​ไว้​กับ​อิน​ตรา


ooooooo

บน​โรงพัก มน​ชญา​กำลัง​โวยวาย​กับ​ตำรวจ​ที่​จับ​วา​ยุ​ไม่ได้ จึง​เพิ่ม​เงิน​รางวัล​นำจับ​จาก​หนึ่ง​แสน​บาท​เป็น​สอง​แสน กำชับ​ว่า​ถ้า​ยัง​จับ​ไม่ได้​อีก​ก็​ไม่​รู้​จะ​ว่า​อย่างไร​แล้ว ภูมินทร์​มา​ถึง มนชญา​เปลี่ยน​ท่าที​เป็น​ร้องไห้​กระซิกๆ ตำรวจ​มอง​หน้า​กัน​งง

มน​ชญา​เกาะ​แขน​ภูมินทร์​ออก​จาก​โรงพัก ทำ​ที​เป็น​หวาด​กลัว​ว่า ​วา​ยุ​จะ​มา​ฆ่า​ตน​อีก ภูมินทร์​กลับ​แปลก​ใจ “แปลก​จัง ทำไม​ผู้ชาย​คน​นั้น​ถึง​ได้​ตาม​ราวี​มน​ขนาด​นี้​นะ มน​กับ​เขา​เคย​มี​ปัญหา​กัน​มา​ก่อน​หรือ​เปล่า​จ๊ะ”

“ไม่​มี​ค่ะ แต่​มน​สงสัย​ว่า  ​วา​ยุ​คง​จะ​โกรธ​ที่​วัน​นั้น​เขา​ไม่ได้​อะไร​จาก​มน หนำซ้ำ​ยัง​ถูก​ตำรวจ​ประกาศ​จับ​อีก​ด้วย​น่ะ​ค่ะ”

ภูมินทร์​พยัก​หน้า​รับ​รู้ มน​ชญา​กอด​เขา​ออดอ้อน​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ใคร เกรง​ไกร​สร​จะ​เป็น​กังวล...ภูมินทร์​ขับ​รถ​มา​ส่ง​มน​ชญา​ที่​บ้าน  มน​ชญา​ยื่น​หน้า​มา​หอม​แก้ม​เขา  ทำเอา​เขา​อึ้ง​เพราะ​ไม่​ใช่​วิสัย​ขอ​งมน​ชญา จาก​นั้น​ก็​มา​รับ​กุ๊ก​ไก่​ที่​คอน​โดฯ อิน​ตรา​เปิด​ประตู​รับ​ภูมินทร์ แล้ว​เผลอ​ถาม “เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​พี่​อิ​น...เอ่อ มน​เหรอ​คะ​พี่​ภู”

พอ​ภูมินทร์​บอก​ว่า​ถูก​วา​ยุ​ทำร้าย อิน​ตรา​ตกใจ​รีบ​ถาม​ว่า​จับ​ตัว​ได้​ไหม ภูมินทร์​ส่าย​หน้า​แล้ว​ถาม​หา​กุ๊ก​ไก่ อิน​ตรา​ยิ้มๆพา​มา​ใน​ห้อง​นอน กุ๊ก​ไก่​นอน​หลับ​ปุ๋ย อิน​ตรา​เข้าไป​ปลุก กุ๊ก​ไก่​ปรือ​ตา​มา​เห็น​เป็น​มน​ชญา จึง​เรียก “อา​มน...”

อิน​ตรา​ชะงัก ภูมินทร์​รีบ​บอก​กุ๊ก​ไก่​ว่า มน​ชญา​ไม่ได้​มา​ที่​นี่​เสีย​หน่อย กุ๊ก​ไก่​ยืนยัน​ว่า​เห็น​จริงๆ อิน​ตรา​รีบ​แก้ตัว​ให้ “น้อง​กุ๊ก​ไก่​คง​ฝัน​ถึง​อา​มน​อยู่​มั้ง​ค่ะ ก็​เลย​ตาฝาด​ไป พา​แก​กลับ​เถอะ​ค่ะ จะ​ได้​ไป​นอน​ต่อ”

ภูมินทร์​อุ้ม​กุ๊ก​ไก่​พาด​บ่า เดิน​ออก​มา อิน​ตรา​ตาม​มา​เปิด​ประตู​ให้ ภูมินทร์​กำลัง​จะ​ก้าว​ออก หยุด​หัน​มา​บอก​อิน​ตรา​ว่า​เขา​ไป​นะ อิน​ตรา​ยิ้มๆ แล้ว​เขา​ก็​หันกลับ​มา​พูด​อีก​ว่า ขอบคุณ​นะ อิน​ตรา​อมยิ้ม มอง​ภูมินทร์​เดิน​ไป​อย่าง​อบอุ่น​หัวใจ

ooooooo

อาการ​ไกร​สร​ไม่​ดี​ขึ้น​เลย มะปราง​จึง​มา​เคาะ​ห้อง​กัลยาณี​เพื่อ​ขอ​ให้​พาไป​โรงพยาบาล กัลยาณี​จะ​เข้าไป​แต่งตัว มน​ชญา​กลับ​มา​พอดี​ห้าม​ไว้ บอก​ว่า​ตน​โทร.​ไป​ถาม​หมอ​แล้ว หมอ​ว่า​เป็น​อาการ​แสลง​อาหาร​จึง​อาเจียน​เท่านั้น กัลยาณี​พยัก​หน้า​แล้ว​กลับ​ไป​นอน​ต่อ

มะปราง​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง เห็น​ไกร​สร​ยัง​ไอ​เป็น​เลือด​อยู่ก็​ตกใจ​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี นึก​ได้​จึง​โทร.​ไป​บอก​นพดล...วัน​รุ่ง​ขึ้น นพดล​ปรึกษา​อิน​ตรา​กับ​ยุวดี และ​บอก​ว่า​เขา​สงสัย​

ไกร​สร​จะ​โดน​วางยา อิน​ตรา​ตกใจ​จะ​ไป​หา​ไกร​สร​ทันที ยุวดี​รั้ง​ตัว​ไว้

“ถ้า​เธอ​เข้าไป​ใน​บ้าน​ตอน​นี้​มี​หวัง​ได้​โดน​ยัย​พี่​อิน​กับ​คุณ​อา​ณี​ไล่​ตะเพิด​ออก​มา​แน่ๆ ดีไม่ดี​อาจ​ให้​ตำรวจ​จับ​ข้อหา​บุกรุก​ก็ได้​นะ”

“แล้ว​เธอ​จะ​ให้​ฉัน​ทำ​ยัง​ไง จะ​ให้​ฉัน​รอ​ฟัง​ข่าว​ร้าย​ของ​คุณ​พ่อ​อยู่​อย่าง​นี้​เหรอ”

“ใคร​ว่า​ล่ะ แต่​ฉัน​ว่า ถ้า​เรา​คิด​จะ​บุก​ถ้ำ​เสือ เรา​ควร​จะ​ล่อ​เสือ​ออก​จาก​ถ้ำ​เสีย​ก่อน” อิน​ตรา​กับ​นพดล​มอง​หน้า​ยุวดี​ อย่าง​ไม่​เข้าใจ ใน​ขณะ​ที่​ยุวดี​ดวงตา​เป็น​ประกาย​อย่าง​มี​แผน...

กลับ​มา​บ้าน ยุวดี​บอก​วารี​ให้​ชวน​มน​ชญา​กับ​กัลยาณี​มา​ทาน​ข้าว​ที่​บ้าน เพื่อ​ทำให้​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​ใกล้​ชิด​กัน และ​กัลยาณี​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​กังวล​ว่า​บ้าน​เรา​ไม่​ต้องการ​มน​ชญา​เป็น​ลูกสะใภ้

“ก็ดี​เหมือน​กัน แม่​เพิ่ง​เห็น​ความ​คิด​เรา​เข้าท่า​วัน​นี้​แหละ”

ยุวดี​ยิ้ม​อย่าง​มี​เลศนัย...แล้ว​รีบ​โทร.​ส่งข่าว​อิน​ตรา​กับ​นพดล “มือ​ชั้น​นี้​แล้ว​มี​เหรอ​จะ​ไม่​สำเร็จ แล้ว​นาย​ล่ะ เตรียมพร้อม​หรือ​ยัง​นพ”

พอ​นพดล​ตอบ​ว่า​พร้อม ยุวดี​ก็​บอก​พร้อม​ลุย พรุ่งนี้​จะ​ล่อ​เสือ​ออก​จาก​ถ้ำ แล้ว​จะ​ส่งข่าว​เป็น​ระยะๆ พอ​วาง​สาย​ยุวดี​หัน​มา​เจอ​ภูมินทร์ก็​ตกใจ “ว้าย...​พี่​ภู​น่ะ ตกใจ​หมด เข้า​มา​เงียบๆ”

ภูมินทร์​มา​ถาม​ว่า​ชวน​มน​ชญา​มา​ทาน​ข้าว​ที่​บ้าน​มี​แผน​อะไร​หรือ​เปล่า ยุวดี​ทำ​หน้า​ทะเล้น​ย้อน​ถาม​ทำไม​คิด​แบบ​นั้น​ ภูมินทร์​ว่า​เห็น​ระยะ​หลัง เธอ​ห่างๆกับ​มน​ชญา​แล้ว ยุวดี​กลบเกลื่อน​ว่า ตน​อยาก​ให้​ภูมินทร์​ใกล้​ชิด​กับ​มน​ชญา​มากๆจะ​ได้​รู้จัก​กัน​มาก​ขึ้น ภูมินทร์​ฟัง​แล้ว​ยิ่ง​สงสัย

วันรุ่ง​ขึ้น ศักดิ์​ขับ​รถ​มา​ส่ง​มน​ชญา​กับ​กัลยาณี ภูมินทร์ วารี​ และ​ดุสิต​ออก​มา​ต้อนรับ ยุวดี​รีบโทร.​ส่งข่าว​ให้​อิน​ตรา ​กับ​นพดล​ไป​จัดการ​ตาม​แผน​ได้​เลย...ด้าน​มะปราง ก็​แกล้ง​ทำ​เป็น​วาน​ให้​ป้า​นวล​ไป​ซื้อ​ของใช้​ใน​บ้าน​ที่​หมด​แทน เพราะ​ตน​ต้อง​ดูแล​นิด​กับ​ไกร​สร พอ​เห็น​ป้า​นวล​ออกไป มะปราง

ก็​โทร.​บอก​นพดล​ทันที และ​มา​แต่งตัว​ให้​ไกร​สร

อิน​ตรา​กับ​นพดล​พา​รถ​พยาบาล​เข้า​มา พอ​เห็น​สภาพ​ไกร​สร อิน​ตรา​ถึง​กับ​ปล่อย​โฮ​สวมกอด​พร่ำ​พูด “มน​ขอโทษ​นะ​คะ ที่​ดูแลคุณ​พ่อ​ไม่ได้”

นพดล​สะกิด​เตือน​ให้​รีบ​ไป บุรุษพยาบาล​จัดการ​เอา​ไกร​สร​นอน​เตียง​เข็น​ไป​ขึ้น​รถ เผอิญ​ป้า​นวล​เอา​เงิน​ไป​ไม่​พอ วก​กลับ​มา​เอา​เงิน​เพิ่ม เห็น​กำลัง​เอา​ไกร​สร​ขึ้น​รถ​พยาบาล​ก็​ตกใจ​วิ่ง​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ทำ​อะไร​กัน จะ​พา​คุณ​ท่าน​ไป​ไหน มะปราง​อึกอัก รถ​ตู้​แล่น​ออก​ไป ป้า​นวล​ละล้าละลัง​แล้ว​นึก​ได้โทร​.ไป​บอก​มน​ชญา

“เกิด​เรื่องใหญ่​แล้ว​อิน ไอ้​นพ​กับ​คุณ​มน​มัน​เอา​รถ​พยาบาล​มาพา​คุณ​ท่าน​ออก​จาก​บ้าน​ไป​แล้ว”  ป้า​นวล​บอก​ชื่อ​โรงพยาบาล​ตาม​ที่​ข้าง​รถ

มน​ชญา​ลุก​พรวด​ขอตัว​กลับ​ก่อน แล้ว​จะ​ให้​ศักดิ์มา​รับ​กัลยาณี​ทีหลัง ทุก​คน​แปลก​ใจ​ว่า​มน​ชญา​จะ​รีบ​ไป​ไหน ยุวดี​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า ตน​รู้​ว่า​มน​ชญา​กำลัง​จะ​ไป​ที่ไหน

ภายใน​รถ​พยาบาล อิน​ตรา​กุม​มือ​ไกร​สร​ขอ​ให้​อดทน​อีก​นิด ตน​กำลัง​พา​ไป​หา​หมอ ไกร​สร​บีบ​มือ​ลูก​สาว​น้ำตา​ไหล พอ​ถึง​โรงพยาบาล ไกร​สร​ถูก​เข็น​เข้า​ห้อง​ตรวจ อิน​ตรา​ยืน​เป็น​กังวล​อยู่​หน้า​ห้อง มี​นพดล​คอย​ปลอบ​ว่า​ถึง​มือ​หมอ​แล้ว​ให้​สบายใจ​ได้

มน​ชญา​ตะคอก​เร่ง​ศักดิ์​ให้​ขับ​รถ​ให้​เร็ว​กว่า​นี้ ศักดิ์​ตกใจ​ไม่​เคย​เห็น​เธอ​เป็น​อย่าง​นี้​มา​ก่อน​ พอ​มา​ถึง​โรงพยาบาล มน​ชญา​ปราด​มา​กระชาก​อิน​ตรา นพดล​จะ​ตาม มน​ชญา​ตวาด

“นาย​ไม่​ต้อง​​ยุ่ง​เลย​นะ ไอ้​นพ ฉัน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​พี่​อิน​ตามลำพัง” มน​ชญา​ดึง​​อิน​ตรา​มา​พ้น​ผู้คน​ก็​ถาม​ทันที “เธอ​พา​คุณ​พ่อ​มา​ที่​นี่​ทำไม”

“มน​พา​คุณ​พ่อ​มา​หา​หมอ​สิ​คะ มน​ไม่​ใช่​พี่​อิน​นะ​คะ ที่​เห็น​คุณ​พ่อ​ไม่สบาย​หนัก​ขนาด​นั้น แล้ว​ยัง​ทน​ดู​เฉยๆอยู่​ได้”

“ที่​ตก​ตึก​วัน​นั้น​ยัง​ไม่​เข็ด​ใช่​มั้ย”มน​ชญา​บีบ​แขน​อิน​ตรา​อย่าง​แรง

“ถ้า​เพื่อ​คุณ​พ่อ ต่อ​ให้​พี่​อิน​ทำ​อะไร​มน​มาก​กว่า​นั้น มน​ก็​ไม่​กลัว​หรอก​ค่ะ” อิน​ตรา​จ้อง​ตา​มน​ชญา​อย่าง​ไม่​กลัว​เกรง

กัลยาณี​มา​ถึง​พร้อม​ภูมินทร์​กับ​ครอบครัว ปรี่​เข้า​มา​หา​มน​ชญา “หนู​มน​มี​เรื่อง​อะไร​กัน​เหรอ​จ๊ะ ทำไม​ถึง​ต้อง​มา​ที่​นี่​ด้วย นี่​อา​รู้​จาก​หนู​ยุ​หรอก​นะ” พอ​หัน​มาเห็น​สอง​คน​ก็​โวย “ไอ้​นพ​ นังอิน​ตรา พวก​แก​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่”

นพดล​ตอบ​ว่า​พา​ไกร​สร​มา​หา​หมอ กัลยาณี​โวย​ว่า พา​มา​ทำไม นพดล​จึง​บอก​ให้​รอ​ฟัง​ตอนคุณ​หมอ​ตรวจ​เสร็จ ทุก​คน​จะ​ได้​รู้​ว่า​ไกร​สร​เป็น​อะไร มน​ชญา​หน้า​เจื่อน กลัวความ​เดือดร้อน​มา​ถึง

มน​ชญา​หลบ​มา​เดิน​งุ่นง่าน​ใช้​ความ​คิด​ว่า​ควร​ทำ​อย่างไร​ดี“ฉัน​จะ​ยอม​ให้​หมอ​ตรวจ​เจอ​ยา​พิษ​ใน​ร่างกาย​คุณ​พ่อ​ไม่ได้​เด็ดขาด”

พลัน​เห็น​พยาบาล​เข็น​หลอด​เลือด​ออก​มา​จาก​ห้อง ก็​นึก​ได้​รีบ​ไป​กด​สัญ​ญาณ​เตือน​ภัย​ให้​ดัง​ขึ้น แล้ว​วิ่ง​ไป​ชนพยาบาล​ล้ม​ลง มอง​หา​ชื่อ​หลอด​ไหน​เป็น​ของ​ไกร​สร กำลัง​จะ​คว้า​หลอด​เลือด​นั้น ภูมินทร์​วิ่ง​มา​ส่งเสียง​ดัง​ถาม “มน​ทำ​อะไร​น่ะ”

มน​ชญา​ชะงัก เห็น​ภูมินทร์​ก็​ตกใจ ทำ​เป็น​พยุง​พยาบาลให้​ลุก​ขึ้น และ​แก้ตัว​ว่า เห็น​หลอด​เลือด​จะ​หล่น​จึง​จับ​ไว้ พยาบาล​รีบ​ขอบคุณ จัด​หลอด​เลือด​ให้​เข้าที่​แล้ว​เข็น​รถ​ไป มน​ชญา​หัน​มา​ถาม​ภูมินทร์​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​ได้ยิน​เสียงสัญ​ญาณ​เตือน​ภัยเลย​เป็น​ห่วง

มาตาม ​มน​ชญา​ยิ้ม​ให้​แล้ว​มอง​ตาม​พยาบาล​ไป​อย่าง​เสียดาย

กัลยาณี​มอง​อิน​ตรา​กับ​นพดล​อย่าง​รังเกียจ บ่น​กับ​วารี​ว่า ถ้า​ผล​ตรวจ​ออก​มา ไกร​สร​ไม่​เป็น​อะไร ตน​จะ​ให้​ตำรวจ​มา​ลากสอง​คน​ไป​ฐาน​สาระแน​พา​ไกร​สร​ออก​มา วารี​เห็นดี​ด้วย...พอ​หมอ​ออก​มา​จาก​ห้อง​ตรวจ ทุก​คน​ปราด​ไป​หา หมอบ​อก​อาการ

“ผลตรวจเลือดของคุณไกรสร พบสารพิษในร่างกายครับ”

ทุกคนอ้า​ปาก​ค้าง ยกเว้น​มน​ชญา​ที่​พยายาม​ควบคุมอาการ​ร้อนตัว​ทำ​เป็น​ถาม​ว่า​สาร​พิษ

จะ​มา​จาก​ไหน หมอ​ตอบ​ว่า น่า​จะ​มาจาก​อาหาร​ที่​ทาน​เข้าไป ทุก​คน​อึ้ง...ไม่​รอ​ช้า กัลยาณี​พา​ตำรวจ​มา​รวบ​ตัว​ป้า​นวล​ที่​บ้าน ป้า​นวล​หน้าซีด​ตกใจ ปฏิเสธพัลวัน ป้า​นวล​ขอ​ให้​มน​ชญา​ช่วย​ด้วย แต่​เธอ​ทำ​เป็นเกาะ​แขนภูมินทร์​เมิน​หน้า​ไม่​มอง ตำรวจ​เข้าไป​ค้น​ห้อง​ป้า​นวล ไม่​พบ​ยา​แต่​กลับ​พบ​กล่อง​เครื่อง​เพชร ทุก​คนตกตะลึง...

ooooooo
ตอนที่ 10


ตำรวจ​แจ้ง​กัลยาณี​ว่า เครื่อง​เพชร​ที่​พบ​ใน​ห้อง​ป้า​นวล ไม่​ทราบ​ว่า​ขโมย​มา​หรือ​เปล่า กัลยาณี​ซัก​ป้า​นวล​เอา​มา​จาก​ที่ไหน ป้า​นวล​กำลัง​จะ​บอก​ว่า มนชญา​ให้ แต่​มน​ชญา​สวน​ขึ้น​มา​ว่า

“เครื่อง​เพชร​ของ​มน​อยู่​นี่เอง...มน​เพิ่ง​ซื้อ​มา​ไม่​กี่​วัน​แล้ว​มัน​หาย​ไป​จาก​ห้อง มน​ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า​ป้า​นวล​เป็น​คน​เอา​ของ​มน​ไป” มน​ชญา​บีบน้ำตา​เสียใจ

ป้า​นวล​ตกตะลึง​ไม่​คิด​ว่า​หลาน​รัก​จะ​โกหก​หน้าตาย กัลยาณี​ด่า​ว่า​ป้า​นวล​ยกใหญ่ แล้ว​บอก​ตำรวจ​ให้​เอา​ตัว​ป้า​นวล​ไป ป้า​นวล​ร้องไห้​โฮ “อิ​น...ทำไม​อิน​ทำ​กับ​ป้า​แบบ​นี้”

“อิน​บ้า​อิ​นบ​อ​อะไร​ล่ะ นี่​มน​ชญา​หลาน​สาว​ฉัน​ย่ะ”

“ไม่​ใช่...นี่​ไม่​ใช่​คุณ​มน แต่​คือ​อิน​ตรา อิน​ตรา​กับ​คุณ​หนู​มน​สลับ​ร่าง​กัน”

“ป้า​นวล​ว่า​อะไร​นะ​ครับ ใคร​สลับ​ร่าง​กับ​ใคร” ภูมินทร์​ตกใจ​รีบ​ถาม​อีก​ครั้ง

“อิน​ตรา​กับ​คุณ​หนู​มน​ค่ะ สอง​คน​นี้​สลับ​ร่าง​กัน​ตั้งแต่​วัน​ที่...”

มน​ชญา​ร้องไห้​โฮ จับ​มือ​ป้า​นวล “โธ่...ป้า​นวล​ไม่​น่า​เลย ป้า​กลัว​ถูก​จับ​ซะ​จน​บ้า​ไป​แล้ว”

ป้า​นวล​สะบัด​มือ​ออก​บอก​ว่า​ตน​ไม่ได้​บ้า มน​ชญา​แกล้ง​กระเด็น​ล้ม ภูมินทร์​กับ​กัลยาณี​ ปราด​เข้า​พยุง มน​ชญา​ทำ​เป็น​ข้อ​เท้า​แพลง​ร้อง​ครวญคราง​กอด​ภูมินทร์​แน่น กัลยาณี​ลุก​ขึ้น​ต่อว่า ป้า​นวล​ที่​ทำร้าย​มน​ชญา แล้ว​ให้​ตำรวจ​เอา​ตัว​ไป ป้า​นวล​ดิ้น​ขัดขืน​ร้อง​ให้​ช่วย

“อิ​น...บอก​ทุก​คน​ไป​สิ​ว่า​ป้า​ไม่ได้​บ้า ป้า​พูด​ความ​จริง อิน​ต้อง​ช่วย​ป้า​นะ​อิน”

มน​ชญา​ซุก​หน้า​ร้องไห้​กับ​อก​ภูมินทร์ ใน​ขณะ​ที่​เขา​มอง​ป้า​นวล​อย่าง​ติดใจ ยุวดี​ไม่สบาย​ใจ​เลย​อยาก​เปิดเผย​ความ​จริง แต่​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา ​ต้อง​มอง​ตำรวจ​ลาก​ตัว​ป้า​นวล​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา...

ยุวดี​มา​เล่า​ให้​อิน​ตรา​กับ​นพดล​ฟัง​ที่​โรงพยาบาล อินตรา​ตกใจ​ที่​ป้า​นวล​รู้​มา​ตลอด แต่​ยุวดี​เชื่อ​ว่า ป้า​นวล​ถูก​มน​ชญา​หลอก​ใช้​ให้​วางยา​ไกร​สร นพดล​เห็น​ด้วย​เพราะ​รู้​ว่า​ป้า​นวล​รัก​อิน​ตรา​มาก​จน​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง​ได้

ป้า​นวล​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อยู่​ใน​ห้อง​ขัง อิน​ตรา​กับ​นพดล​มา​เยี่ยม ยุวดี​ยืน​อยู่​ไม่​ห่าง ป้า​นวล​ตะลึง​ที่​นพดล​รู้​เรื่อง​สลับ​ร่าง​มา​ก่อน ป้า​นวล​ยิ่ง​ร้องไห้​สำนึก​ผิด อิน​ตรา​เข้า​มา​กุม​มือ​ปลอบ

“ป้า​นวล​ไม่​ต้อง​กลัว​นะ​คะ มน​จะ​หา​ทาง​ช่วย​ป้า​นวล​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่เอง​ค่ะ”

“คุณ​หนู​ไม่​โกรธ​ป้า​เหรอ​คะ​ที่​ป้า...ป้า​ทำร้าย​คุณ​ท่าน”

“ความ​โกรธ​ความ​เกลียด​ไม่ได้​ช่วย​ทำให้​อะไร​ดี​ขึ้น​มา​ห​รอก​ค่ะ และ​มน​ก็​รู้​ว่าที่​ป้า​ทำ​ไป​เพราะ​ป้า​รัก​พี่​อิน​มาก ทั้งที่​จริงๆแล้ว​ป้า​นวล​ไม่​ใช่​คน​ใจไม้ไส้ระกำ​อะไร​เลย”

ป้า​นวล​ก้ม​กราบ​อิน​ตรา​อย่าง​ซึ้ง​ใจ อิน​ตรา​รีบ​ห้าม ป้า​นวล​รำพัน คิด​ว่า​สายเลือด​จะ​ทำให้​รัก​กัน​บ้าง แต่​เปล่า​เลย หลาน​ไม่​เคย​เห็น​คุณ​ค่า​ความ​รัก​ของ​ตน​เลย ป้า​นวล​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น...

แต่​อย่างไร​วารี​ก็​เชื่อ​ว่า​ป้า​นวล​ทำร้าย​ไกร​สร แล้ว​ยัง​ใส่ความ​ว่า​มน​ชญา​เป็น​คน​สั่ง ยุวดี​เปรยๆว่า​ป้า​นวล​อาจ​พูด​ความ​จริง​ก็ได้ วารี​เอ็ด​หา​ว่า​ยุวดี​เข้า​ข้าง​คน​ผิด ยุวดี​ไม่​เถียงแต่​อึดอัด​ใจ​อย่าง​มาก​ที่​ไม่​อาจ​พูด​ความ​จริง​ได้ ภูมินทร์​มอง​น้อง​สาว​อย่าง​สงสัย

มน​ชญา​มา​หา​ป้า​นวล​ที่​คุม​ขัง ป้า​นวล​ดีใจ​คิด​ว่า​มา​ช่วย แต่​พอ​เห็น​สายตา​มน​ชญา​ที่​มอง​เหมือน​รังเกียจ​ก็​ชัก​สงสัย “อิน​ต้อง​ช่วย​ป้า​นะ​ลูก ป้า​ไม่​อยาก​ติด​คุก ป้า​กลัว”

“แต่​ป้า​นวล​ทำ​ผิด ป้า​นวล​ก็​ต้อง​ชดใช้​สิ”

“แต่​ที่​ป้า​ทำ​เพราะ​อิน​ขอ​ให้​ป้า​ทำ”

“ไหน​ล่ะ​คะ​หลักฐาน...ที่​อิน​มา​วัน​นี้​ก็​เพื่อ​จะ​มา​บอก​ป้า​ว่า อย่า​พยายาม​พูด​อะไร​อีก​เลย ​เพราะ​มัน​ไม่​มี​ประโยชน์ ไม่​มี​ใคร​โง่​เชื่อ​คำ​พูด​ของ​ฆาตกร​อย่าง​ป้า​หรอก เขา​จะ​คิด​แต่​ว่า​ป้า​เป็นบ้า อิน​ว่า​ป้า​สงบ​ปาก​สงบ​คำ แล้ว​คิด​หา​วิธี​อยู่​ใน​คุก​อย่าง​มี​ความ​สุข​เถอะ​นะ​คะ ถือ​ซะ​ว่า​ปลดเกษียณ​อาชีพ​แม่​ครัว​ให้​ตัว​เอง แล้ว​อิน​จะ​พยายาม​มา​เยี่ยม​บ่อยๆ” มน​ชญา​ยิ้ม​กลับ​ออก​ไป

ป้า​นวล​ร้องไห้​โฮ คร่ำครวญ​ที่​หลาน​รัก​ทำ​กับ​ตน​แบบ​นี้...มน​ชญา​กำลัง​จะ​ออก​จาก​โรงพัก ​เห็น​ป้าย​ประกาศ​จับวา​ยุ​ติด​อยู่​ก็​ยิ้มเยาะ​ว่า​ใคร​ที่​เป็น​ศัตรู​กับ​ตน​จะ​ต้อง​พบ​กับ​หายนะ

ไม่ทัน​ไร พวก​ขาย​ยา​ด้วย​กัน​กับ​วา​ยุ เห็น​รางวัล​นำจับ​วา​ยุ​ถึง​สอง​แสน จึง​ร่วมมือ​กัน​สอง​คน​จะ​จับ​วา​ยุ​ให้​ตำรวจ​แต่​กลับ​โดน​วา​ยุ​ยิง​ตาย​ทั้ง​สอง​คน วา​ยุ​แค้น​ใจ​ที่​มน​ชญา​ทำ​กับ​เขา​ถึง​เพียงนี้ เขา​จะ​เอา​คืนให้​สาสม

ooooooo

ออก​จาก​โรงพัก มน​ชญา​ตรง​ไป​ที่​โรงพยาบาล พบ​อิน​ตรา​นั่ง​กุม​มือ​ไกร​สร

อยู่​ข้าง​เตียง ก็​เข้าไป​ถากถาง​คิด​แล้ว​ว่า​ต้อง​อยู่​ที่​นี่ อิน​ตรา​โต้​กลับ​ว่า ตน​มา​ดูแล​พ่อ​ที่​ถูก​คน​ใจร้าย​วางยา​พิษ มน​ชญา​ปราด​เข้า​กระชาก​แขน

“อย่า​มา​ทำ​เก่ง​กับ​ฉันนะ​มน​ชญา หรือ​ว่า​แก​อยาก​จะ​ไป​ชม​วิว​ที่​ระเบียง​ดู​อีก​รอบ”

“มน​ไม่​แปลก​ใจ​ที่​พี่​อิ​นพ​ยา​ยาม​จะ​ฆ่า​มน แต่​มน​ไม่​เข้าใจ​ว่า​คุณ​พ่อ​ทำ​อะไร​ให้​พี่​อิน

พี่​อิน​ถึง​จะ​ต้อง​ฆ่า​คุณ​พ่อ​ด้วย คุณ​พ่อ​ทำ​อะไร​ให้​พี่​อิน​นักหนา​เหรอ​คะ”

มน​ชญา​ลอยหน้า​ตอบ​ว่า​ตน​ไม่ได้​ทำ​แต่​เป็น​ป้า​นวล อิน​ตรา​เตือนสติ ใคร​ที่​คิด​ร้าย​ต่อ​บุพการี แม้​จะ​ไม่​ใช่​พ่อ​แท้ๆแต่​ก็​เลี้ยงดู​มา​จน​โต กรรม​นั้น​จะ​ตอบ​สนอง​ร้อย​เท่า​พัน​เท่า ตาย​ไป​ก็​ไม่ได้​ผุด​ได้​เกิด มน​ชญา​โกรธ​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​อิน​ตรา ยุวดี​โผล่​เข้า​มา​ทัก​ว่า​มน​ชญา​มา​ตั้งแต่ ​เมื่อ​ไหร่​ มน​ชญา​ลด​มือ​ลง​ปั้น​หน้า​ตอบ​ว่า​เพิ่ง​มา ยุวดี​รู้​ว่า​ไป​โรงพัก​มา​จึง​แกล้ง​ถาม ไป​เยี่ยม​ป้า​นวล​มา​เป็น​อย่างไรบ้าง มน​ชญา​เงียบ​ไม่​ตอบ

ขณะ​เดียวกัน ป้า​นวล​กำลัง​เขียน​จดหมาย​ทั้ง​น้ำตา​กราบ​ขอโทษ​และ​สารภาพ​ผิด​ต่อ​ไกร​สร ​คืน​นั้น มน​ชญา​ฝัน​ไป​ว่า เห็น​ป้า​นวล​ยืน​ร้องไห้​ใน​กระจกเงา​ตอน​ที่​ตน​นั่ง​หวี​ผม​อยู่

แต่​พอ​หัน​ไป​มอง​ไม่​มี​ตัว​ตน​ของ​ป้า​นวล มน​ชญา​ตกใจ​สุดขีด สะดุ้ง​ตื่น พลัน​มีเสียง​เคาะ​ประตู จึง​ลุก​ไป​เปิด​ประตู​อย่าง​หงุดหงิด แล้ว​ต้อง​ผงะ​เมื่อ​เห็น​ป้า​นวล​ยืน​ร้องไห้​อยู่​อีก มน​ชญา​สะดุ้ง​พรวด​ลุก​ขึ้น​นั่ง​เหงื่อ​ท่วม​ตัว​เพราะ​ได้ยิน​เสียง​มะปราง​มา​ปลุก จึง​รู้​ว่า​ตัว​เอง​ฝัน​ซ้อน​ฝัน มะปราง​มา​ปลุก​เพื่อ​บอก​ว่า ตำรวจ​โทร.​มา​แจ้ง​ว่า ป้า​นวล​ฆ่า​ตัว​ตาย​ใน​ห้อง​ขัง​ด้วย​การ​ผูก​คอ​ด้วย​ชาย​เสื้อ​กับ​ลูกกรง

พอ​นพดล​บอก​อิน​ตรา​เรื่อง​ป้า​นวล​เสีย อิน​ตรา​น้ำตา​ซึม​ด้วย​ความ​สังเวช​ใจ...มน​ชญา​มา​ที่​นิติ​เวช​เพื่อ​รับ​ศพ​ป้า​นวล พอ​ตำรวจ​เปิด​ผ้า​คลุม​หน้า​ให้​ดู ก็​พึมพำ​ว่า ตน​ได้​มา​ทำ​หน้าที่​หลาน​ที่​ดี​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​ให้​แล้ว ตำรวจ​มอบ​จดหมาย​ให้​สอง​ฉบับ

“ผู้​ตาย​เขียน​จดหมาย​ทิ้ง​ไว้​ก่อน​ตาย​ครับ” หน้า​ซอง​จ่า​ถึง​คุณ​ท่าน​หนึ่ง​ฉบับ​และ​คุณ​หนู​มน​อีก​หนึ่ง​ฉบับ มน​ชญา​รับ​มา​ด้วย​สายตา​ไม่​พอใจ ไม่​รู้​เลย​ว่า วิญญาณ​ป้า​นวล​ยืน​ร้องไห้​อยู่​ข้างๆ

ขับ​รถ​มา​จอด​ข้าง​ทาง มน​ชญา​เอา​จดหมาย​ป้า​นวล​ออก​มา​อ่าน ฉบับ​ที่​เขียน​ถึง​ไกร​สร ป้า​นวล​สารภาพ​ผิด​ที่​ปล่อย​ให้​ผี​ห่า​ซาตาน​เข้า​สิง​จิตใจ​จน​ทำร้าย​ผู้​มี​พระ​คุณ​ได้ ตน​ขอ​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต

และ​อีก​ฉบับ​ที่​ป้า​นวล​เขียน​ถึง​ตัว​เอง ข้อความ​ว่า “อิ​น ... กว่า​อิน​จะ​ได้​อ่าน​จดหมาย​ฉบับ​นี้​ ป้า​คง​ไม่​อยู่​บน​โลก​นี้​แล้ว แต่​ป้า​อยาก​จะ​บอก​อิน​ว่า ไม่​ว่า​ยัง​ไง​ก็​แล้วแต่​ป้า​รัก​อิน​มาก​ที่สุด ป้า​อยาก​เห็น​อิน​มี​ความ​สุข​นะ​ลูก แต่​คน​เรา​จะ​มี​ความ​สุข​ได้​มัน​อยู่​ที่​จิตใจ​ไม่​ใช่​รูปกาย​ภายนอก​นะ​ ถึง​ตอน​นี้​อิน​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​คุณ​หนู​มน แต่​ก็​ใช่​ว่า​อิน​จะ​มี​ความ​สุข ตราบ​ใด​ที่​จิตใจ​ของ​อิน​ยัง​ร้อน​รุ่ม​อยู่​แบบ​นี้ สิ่ง​ที่​เป็น​ของของ​คุณ​หนู​มน มัน​ไม่​ใช่​ของ​อิน กลับ​ตัว​เสีย​ใหม่​เถอะ​นะ​อิน​ป้า​ขอร้อง ถือว่า​เป็น​คำ​ขอ​ครั้ง​สุดท้าย​ของ​คน​ตาย​ก็​แล้วกัน”



มน​ชญา​เบ้​หน้า​แล้ว​ขยำ​จดหมาย​ปา​ทิ้ง​เบาะ​ข้างๆ พลัน​วา​ยุ​ขี่​​มอเตอร์ไซค์​พุ่ง​มา​เทียบ​ข้าง​รถ​แล้ว​เล็ง​ปืน​มา โชค​ดี​ที่​มน​ชญา​เห็น​จึง​ใส่​เกียร์​ขับ​หนี​อย่าง​รวดเร็ว วา​ยุ​ไม่​ลดละ​ขี่​รถ​ตาม​ไล่​ยิง​ มน​ชญา​เห็น​จวนตัว​จึง​เบียด​รถ​ใส่​รถ​วา​ยุ​ตก​ข้าง​ทาง แล้ว​พุ่ง​รถ​หนี​เข้าไป​ใน​แหล่ง​ชุมชน วา​ยุ​มอง​ตามอย่าง​เจ็บใจ​ไม่​กล้า​ตาม​เข้าไป

เมื่อ​เห็น​ว่า​วา​ยุ​ไม่ได้​ตาม​มา​แล้ว มน​ชญา​ก็​จอด​รถ​แถว​ที่​คน​ยัง​พลุกพล่าน แล้ว​กด​โทร.​หา​ภูมินทร์​ขอ​ให้​มา​ช่วย​ตน ภูมินทร์​ตกใจ​รีบ​บอก​ให้​เธอ​รอ​ตรง​นั้น​เขา​จะ​ไป​รับ...พอ​ภูมินทร์​มา​ถึง มน​ชญา​โผ​กอด​ร้องไห้​อย่าง​หวาด​กลัว ภูมินทร์​ประคอง​เธอ​ไป​ที่​รถ​เขา​บอก​เธอ​ว่า​เดี๋ยว​จะ​ให้​คน​รถ​มา​เอา​รถ​เธอ​กลับ แล้ว​นึก​ได้

“เดี๋ยว​พี่​ไป​เอา​กระเป๋า​ถือ​ของ​มน​แล้ว​ก็​ล็อก​รถ​ให้​มน​ก่อน​นะ​จ๊ะ” ภูมินทร์​กลับ​มา​ที่​รถ​มน​ชญา เข้าไป​หยิบ​กระเป๋า พลัน​เห็น​จดหมาย​ที่​เธอ​ขยำ​ทิ้ง​ไว้​จึง​คลี่​อ่าน​อย่าง​รวดเร็ว

มน​ชญา​นึก​ได้​ว่า​ทิ้ง​จดหมาย​ไว้​ใน​รถ​จึง​รีบ​วิ่ง​กลับ​มา​ที่​รถ​ตัว​เอง “พี่​ภู​คะ...เดี๋ยว​มน​เก็บ​ของ​เอง​ดี​กว่า​ค่ะ มน​จะ​เลือก​เอา​เอกสาร​งาน​กลับ​ไป​ทำ​ที่​บ้าน​ด้วย”

ภูมินทร์​หลีก​ทาง​ให้ มน​ชญา​เห็น​จดหมาย​ยัง​อยู่​ที่​เดิม​ทั้ง​สอง​ฉบับ ก็​รีบ​คว้า​มา​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​โล่ง​อก

ooooooo

อิน​ตรา​มา​ทำบุญ​กรวดน้ำ อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​ป้า​นวล ขณะ​ที่​เท​น้ำ​ลง​ดิน วิญญาณ​ป้า​นวล​มา​นั่ง​ร้องไห้​ ลูบไล้​แขน​เธอ​อยู่​ข้างๆ โดยที่​เธอ​ไม่​รู้สึก​เลย

ภูมินทร์​มา​ส่ง​มน​ชญา​ที่​บ้าน บอก​เธอ​ให้​อาบ​น้ำ​แล้ว​นอน​หลับ​ให้​สบาย อย่า​คิด​อะไร​มาก มน​ชญา​ยิ้ม​หวาน​ขอบคุณ​ที่​เขา​เป็น​ห่วง​ตน แต่​พอ​รถ​ภูมินทร์​แล่น​ออก​ไป สีหน้า​มน​ชญา​ก็​เปลี่ยน​เป็น​เคียดแค้น เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​นอน ล้วง​หยิบ​จดหมาย​ป้า​นวล​ออก​มา​ฉีก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย หนำซ้ำ​ยัง​เผา​ทิ้ง​ให้​สะใจ

คืน​นั้น ภูมินทร์​นั่ง​ครุ่นคิด​ประมวล​เหตุการณ์​ที่​ผ่านๆมา คำ​พูด​ของ​ไกร​สร​กับ​ป้า​นวล ท่าที​ที่​เปลี่ยน​ไป​ของ​อิน​ตรา และ​จดหมาย​ป้า​นวล​ที่​เขา​ได้​อ่าน ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​ว่า​เรื่อง​แบบ​นี้จะ​มี​จริง

วัน​รุ่ง​ขึ้น ภูมินทร์​กำลัง​จะ​ไป​พิสูจน์​ความ​จริง มน​ชญา​โทร.​เข้า​มา​ชวน​ไป​งาน​ศพ​ป้า​นวล​ด้วย​กัน ภูมินทร์​บอก​ให้​เธอ​ไป​ก่อน​แล้ว​เขา​จะ​ตาม​ไป​เพราะ​ติด​ธุระ มน​ชญา​ข้องใจ​อยาก​รู้​ว่า​ธุระ​อะไร แต่​จน​ใจ​ที่​จะ​ตาม เพราะ​ต้อง​จัดการ​งาน​ศพ​ป้า​นวล​ร่วม​กับ​กัลยาณี

ภูมินทร์​มา​หา​ไกร​สร​ที่​โรงพยาบาล พอดี​พยาบาล​มา​ทำ​กายภาพบำบัด​ให้​อยู่ เขา​จึง​ได้​สอบ​ถาม​อาการ พยาบาล​ตอบ​ว่า “อาการ​จาก​การ​ได้​รับ​สาร​พิษ​ก็ดี​ขึ้น​เรื่อยๆนะ​คะ แต่​ก็​ต้อง​นอน​รอ​ดู​ผลต่อ​อีก​สัก​พัก​ค่ะ ส่วน​อาการ​อัมพาต​ก็​รู้สึก​ว่า​กล้าม​เนื้อ​ของ​คนไข้​ดี​ขึ้น​เรื่อยๆเลย​นะ​คะ เริ่ม​ขยับ​กล้าม​เนื้อ​บาง​ส่วน​ได้​บ้าง​แล้ว”

ภูมินทร์​ฟัง​แล้ว​ดีใจ​ด้วย เขา​เข้า​มา​ไหว้​ไกร​สร ทัก​ว่า​ถ้า​ทุก​คน​รู้​ว่า​อาการ​ดี​ขึ้น​คง​ดีใจ​เห็น​ไกร​สร​ตา​เป็น​ประกาย ภูมินทร์​จึง​นั่ง​ลง​ข้างๆจับ​มือ​ไกร​สร​ถาม “คุณ​อา​ครับ ผม​มี​เรื่อง​จะ​ถาม​เกี่ยว​กับ​มน​และ​อิน​ตรา​หน่อย​ครับ...ถ้า​คุณ​อา​จะ​บอก​ว่า​ใช่ คุณ​อา​ช่วย​กระดิก​นิ้ว ตกลง​ไหม​ครับ”

ไกร​สร​กระดิก​นิ้ว ภูมินทร์​ดีใจ​เริ่ม​ถาม​ว่า​ไม่​อยาก​ให้​เขา​แต่งงาน​กับ​มน​ชญา​ใช่​ไหม นิ้ว​ไกร​สร​กระดิก​อีก เขา​จึง​ถาม​อีก​ว่า “ผม​บังเอิญ​รู้​อะไร​บาง​อย่าง​มา​จาก​ป้า​นวล ผม​คิด​ว่า​คุณ​อา​ก็​น่า​จะ​รู้​เหมือน​กัน คุณ​อา​ถึง​ไม่​อยาก​ให้​ผม​แต่งงาน​กับ​มน มน​กับ​อิน​ตรา​สลับ​ร่าง​กัน​ใช่​มั้ย​ครับ”

คราว​นี้​ไกร​สร​กระดิก​นิ้ว​หลาย​ครั้ง ทำให้​ภูมินทร์​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​คิด​ถูกต้อง...ทั้ง​ทึ่ง​และ​เครียด​ว่า​ตัว​เอง​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป​ดี ระหว่าง​นั้น...มน​ชญา​กับ​กัลยาณี​อยู่​ที่​งาน​ศพ​ป้า​นวล ทั้ง​สอง​จุด​ธูป​เคารพ​ศพ​อย่าง​ไม่ค่อย​เต็มใจ​เท่า​ไหร่ กัลยาณี​บ่น​ว่า ถ้า​ไม่​ใช่​คน​เก่า​แก่​ใน​บ้าน​จะ​ไม่​ยอม​ให้อภัย​เลย มน​ชญา​ว่า​ตน​ก็​เหมือน​กัน

วิญญาณ​ป้า​นวล​ยืน​ร้องไห้​อยู่​ข้าง​โลง แค้น​ใจ​ที่​หลาน​สาว​คิด​เช่น​นั้น​จึง​มอง​ไป​ที่​แมว​ดำ​ตัว​หนึ่ง มัน​กระโดด​ชน​รูปภาพ​ล้ม​มา​ใส่​มน​ชญา​อย่าง​จัง มน​ชญา​ล้ม​ลง​สายตา​ปะทะ​กับ​ตา​ใน​รูป​ป้า​นวล​ที่​ดู​น่า​กลัว เธอ​ถึง​กับ​ผงะ​ผลัก​รูป​ป้า​นวล​กระเด็น กัลยาณี​ตกใจ​รีบ​ประคอง​หลาน​ลุก​ขึ้น​มา​นั่ง​บีบ​นวด​แขน​ที่​เจ็บ​ให้​และ​ถาม “เจ็บ​มาก​มั้ย​หนู​มน...”

“คืน​นี้​คง​ระบม​บ้าง​ล่ะ​ค่ะ​คุณ​อา”

“เฮ้อ...ป้า​นวล​นะ​ป้า​นวล ตาย​แล้ว​ก็​ยัง​มา​ทำให้​คน​เป็น​ต้อง​เดือดร้อน​อีก”

ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา มน​ชญา​ดีใจ​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆขณะ​ที่​ภูมินทร์​จุดธูป​ไหว้​ศพ มน​ชญา​ถาม​ว่า​เขา​ไป​ธุระ​ที่​ไหน​มา ภูมินทร์​ ไม่ได้​ตอบ​แต่​กลับ​ย้อน​ถาม

“มน​จ๊ะ พี่​จะ​ถาม​มน​หลาย​ครั้ง​แล้ว​ก็​ลืม ทำไม​มน​ไม่​ใส่​แหวน​แล้ว​ล่ะ​จ๊ะ”

“แหวน...แหวน​อะไร​คะ”

“ก็​แหวน​ที่​พี่​ให้​มน​ตั้งแต่​ปี​แรก​ที่​เรา​คบ​กัน​ไง​จ๊ะ อย่า​บอก​นะ​ว่า​มน​ลืม​ไป​แล้ว”

“เอ่อ...มน​ก็​แกล้ง​ถาม​ไป​ยัง​งั้น​แหละ​ค่ะ มน​จะ​ลอง​ดู​ว่า​พี่​ภู​ยัง​จำ​ได้​อยู่​หรือ​เปล่า แหวน​น่ะ​มน​ส่ง​ไป​ล้าง​ที่​ร้าน​อยู่​ค่ะ มน​ใส่​ติดมือ​อยู่​ตลอด​เวลา เพชร​มันเลย​หมอง​ไป​หน่อย​น่ะ​ค่ะ”

ภูมินทร์​ฝืน​ยิ้ม​อย่าง​มี​เลศนัย มน​ชญา​แอบ​ถอน​ใจ​เพราะ​ไม่​รู้​เรื่อง​แหวน​เลย...กลับ​มา​บ้าน​ มน​ชญา​ค้น​ห้อง​หา​แหวน​อย่าง​หงุดหงิด เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​เจอ จึง​คิด​ว่า​มัน​ต้อง​อยู่​ที่​เจ้าของ

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​บุก​มา​หา​อิน​ตรา​ที่​คอน​โดฯ ถาม​หา​แหวน​ทันที อิ​นตรา​ไม่​รู้​เรื่อง มน​ชญา​ไม่​เชื่อ​รื้อ​ค้น​ทำลาย​ข้าวของ​ใน​ห้อง​ก็​หาไม่​เจอ

“ก็​มน​บอก​แล้ว​ว่า​ไม่​มี พี่​อิน​คง​เข้าใจ​อะไร​ผิด​แล้ว​ล่ะ มน​ว่า​พี่​อิ​นก​ลับ​ไป​ซะ​เถอะ​ค่ะ อย่า​ให้​มน​ต้อง​เรียก ​รปภ.​เลย​ค่ะ”

มน​ชญา​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ เดิน​ปึงปัง​ออก​ไป​จาก​ห้อง อิน​ตรา​ถอน​ใจ​กำลัง​จะ​ปิด​ประตู มี​มือ​มา​ดัน​ประตู​ไว้ อิน​ตรา​ตกใจ คน​ที่​ผลัก​เข้า​มา​คือ​ภูมินทร์

“มน...มน​ใช่​ไหม” ภูมินทร์​รวบ​มือ​อิน​ตรา​ไว้

อิน​ตรา​ตกใจ​ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่​ใช่ ดึง​มือ​ออก​เดิน​หนี ภูมินทร์​ตาม​มา​ดึง​แขน “มน​ไม่​ต้อง​ปิดบัง​พี่​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว พี่​รู้ความ​จริง​หมด​แล้ว​นะ ว่า​มน​กับ​อิน​สลับ​ร่าง​กัน”

“ไม่​จริง พี่​ภู​พูด​เรื่อง​อะไร อิน​ไม่​รู้​เรื่อง” อิน​ตรา​ไม่​อยาก​เชื่อ คิด​ว่า​ภูมินทร์​หลอก

ภูมินทร์​ดึง​อิน​ตรา​มา ดัน​ร่าง​ไป​ติด​ผนัง​ห้อง ยื่น​หน้า​ไป​ประชิด อิน​ตรา​ตกใจ​ถาม​จะ​ทำ​อะไร เขา​จึง​ถาม​อีก​ครั้ง “คุณ​คือ​อิน​ตรา​ไม่​ใช่​เหรอ ผม​ก็​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ให้​เกียรติ​ผู้หญิง​อย่าง​คุณ”

ภูมินทร์​ซุก​ไซ้​ซอก​คอ​อิน​ตรา เธอ​ดิ้นรน​ขัดขืน เขา​ไม่​หยุด จับ​เธอ​เหวี่ยง​ลง​บน​เตียง ตาม​ไป​กอด​ปล้ำ​จูบ​เธอ จน​อิน​ตรา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น “พี่​ภู​อย่า...พี่​ภู​อย่า​ทำ​มน...”

ภูมินทร์​หยุด​ชะ​งัก​ทันที ลุก​ขึ้น​ดึง​อิน​ตรา​มาก​อด “มน พี่​ขอโทษ ถ้า​พี่​ไม่​ทำ​แบบ​นี้ มน​ก็​จะ​ไม่​ยอม​รับ​ความ​จริง​กับ​พี่”

“มน​ก็​ไม่ได้​อยาก​ปิดบัง​พี่​ภู แต่​พี่​อิ​นบ​อก​เอา​ไว้​ว่า ถ้า​มน​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ใคร เขา​จะ​ทำร้าย​คุณ​พ่อ” อิน​ตรา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น

“ร้าย​จริงๆอิน​ตรา ไหน​มน​เล่า​ให้​พี่​ฟัง​สิ​ว่า มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น”

อิน​ตรา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ตั้งแต่​ถูก​รถ​ชน​ตก​น้ำ ทำให้​สลับ​ร่าง​กัน จนถึง​โดน​ขู่​จะ​ทำร้าย​ไกร​สร ถ้า​ตน​เปิดเผย​ความ​จริง​กับ​ใคร...ภูมินทร์​ไม่​คิด​ว่า​มน​ชญา​จะ​ร้ายกาจ​ขนาด​นี้ และ​ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า​เรื่อง​แบบ​นี้​มี​อยู่จริง

“ก็​ถ้า​เรื่อง​นี้​ไม่ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​มน​เอง มน​ก็​คง​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​เหมือน​กัน​ละ​ค่ะ”

“มน​คง​ทุกข์​ทรมาน​มาก​เลย​ใช่​มั้ย ที่​จะ​ต้อง​มา​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​อิน​ตรา ต้อง​ถูก​ทุก​คน​รังเกียจ​รวม​ทั้ง​พี่​ด้วย แต่​ถึง​มน​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​ของ​อิน​ตรา แต่​หัวใจ​ของ​มน​ก็​ยัง​เป็น​มน​คน​ดี​ของ​พี่” ภูมินทร์​กอด​อิน​ตรา​อย่าง​รัก​ใคร่​ปลอบขวัญ

“มน​ดีใจ​จัง​ค่ะ ที่​ไม่​ต้อง​ปิดบัง​เรื่อง​นี้​กับ​พี่​ภู​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”

ภูมินทร์​นึก​ได้ ถาม​ว่า​มี​ใคร​รู้​เรื่อง​นี้​อีก​บ้าง อิน​ตรา​ทำ​หน้า​เจื่อนๆ...ต่อ​มา​ไม่​นาน ยุวดี​กับ​นพดล​ก็​มา​นั่ง​ยิ้ม​อยู่​ตรง​หน้า​ภูมินทร์ ยุวดี​สารภาพ​ว่า​ไม่​อยาก​จะ​ปิดบัง แต่​อิน​ตรา​ขอร้อง​ไว้


“พี่​ไม่​โกรธ​หรอก พี่​เข้าใจ พี่​รู้​ว่าที่​ทุก​คน​ทำ​ไป​ก็​เพราะ​หวัง​ดี​กับ​มน เพราะ​ถ้า​เป็น​พี่ พี่​ก็​คง​ต้อง​ปิด​ไว้​เป็น​ความ​ลับ​เหมือน​กัน”

นพดล​ถาม​ว่า​รู้​เรื่อง​นี้​ได้​อย่างไร ภูมินทร์​ตอบ​ว่า​เขา​ได้​เห็น​จดหมาย​ที่​ป้า​นวล​เขียน​ทิ้ง​ไว้ แต่​ตอน​นี้​คง​โดน​ทำลาย​ไป​แล้ว ยุวดี​รีบ​ถาม​ว่า​มน​ชญา​รู้​เรื่อง​นี้​ไหม

“คง​ไม่​รู้​หรอก ตอน​แรก​พี่​ก็​ยัง​ไม่​แน่ใจ​เหมือน​กัน คิด​ว่า​ป้า​นวล​แก​สติ​แตก​ไป​แล้ว พี่​ก็​เลย​ยัง​ไม่​อยาก​พูด​อะไร​ออก​ไป แต่​พอได้​รับคำ​ยืนยัน​จาก​คุณ​อา​ไกร​สร พี่​ถึง​มั่นใจ​ว่า​ป้า​นวล​พูด​จริง”

“พี่​ภูว่า พี่​ภู​ได้​รับคำ​ยืนยัน​จาก​ใคร​นะ​คะ” อิน​ตรา​ถาม​ย้ำ...

ภูมินทร์​พา​ทุก​คน​มา​ที่​โรงพยาบาล อิน​ตรา​ปราด​เข้าไป​กอด​ไกร​สร เขา​พยายาม​เรียก​ชื่อ​มน​ชญา อิน​ตรา​ดีใจ “ค่ะ​คุณ​พ่อ นี่​มน​ลูก​สาว​ของ​คุณ​พ่อ​เอง​ค่ะ คุณ​พ่อ​รู้​เรื่อง​ของ​มน​กับ​พี่​อิน​แล้ว ต่อ​ไป​นี้​มน​ก็​จะ​ได้​กอด​คุณ​พ่อ​ได้​อย่าง​เต็มที่​สัก​ที”

ไกร​สร​ขยับ​มือ​อยาก​จะ​กอด​ตอบ​ลูก​สาว อิน​ตรา​คว้า​มือ​ไกร​สร​มาก​อด​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ตื้นตัน นพดล​น้ำตา​รื้น​หัน​ไป​เห็น​ยุวดี​ปาด​น้ำตา​ป้อ​ยๆก็​ยิ้ม​อย่าง​เอ็นดู...สอง​คน​ออก​มา​เดิน​คุย​กัน ยุวดี​โล่ง​ใจ​ที่​ทุก​อย่าง​เปิดเผย​เสียที แต่​นพดล​หวั่น​ใจ เกรง​มน​ชญา​จะ​ก่อ​เรื่อง​ใหญ่​ขึ้น​มา​อีก ยุวดี​ปลอบ​ว่า ถ้า​ไม่​มี​ใคร​พูด มน​ชญา​ก็​ไม่​มี​วัน​รู้ ว่า​แล้ว​ก็​ชวน​นพดล​ไป​หา​อะไร​กิน เห็น​ร้าน​บะหมี่​ริม​
ทาง ยุวดี​เข้าไป​นั่ง​สั่ง นพดล​ถาม​ว่า​ทาน​ร้าน​แบบ​นี้​ได้​ด้วย​หรือ

“อาหาร​ที่ไหน​ฉัน​ก็​กิน​ได้​ทั้งนั้น​แหละ ถ้า​มี​นาย​กิน​ด้วย” ยุวดี​หลุดปาก

“คุณ​ว่า​อะไร​นะ” นพดล​ได้ยิน​ไม่​ถนัด

“ไม่​มี​อะไร​หรอก...” ยุวดี​รู้ตัว​ว่า​เผลอ รีบ​กลบเกลื่อน​ก้มหน้าก้มตา​กิน​แล้ว​ชวน​กลับ

ขณะ​กำลัง​เดิน​ริม​ถนน มี​มอเตอร์ไซค์​แล่น​มา​อย่าง​เร็ว นพดล​ตกใจ​ดึง​ยุวดี​หลบ ทั้ง​สอง​เสียหลัก​ล้ม​ไป​ใน​ตะกร้า​ผัก​ที่​พ่อค้า​ทิ้ง​แล้ว เลอะเทอะ​ไป​ตามๆกัน ยุวดี​ลุก​ขึ้น​โวย

“นี่​นาย​จะ​ช่วย​ฉัน​หรือ​จะ​แกล้ง​ฉัน​กัน​แน่​เนี่ย”

นพดล​รีบ​ขอโทษ ​แต่​อด​หัวเราะ​ไม่ได้​เมื่อ​เห็น​สภาพ​มอมแมม​ของ​ยุวดี​และ​ตัว​เอง เขา​จูงมือ​ยุวดี​พา​เดิน​ยิ้มๆไป ยุวดี​ขวยเขิน​แต่​ไม่​ขัดขืน รู้สึก​อบอุ่น​ใน​หัวใจ

ooooooo

ยัง​พยายาม​ทำตัว​ให้​เป็น​ปกติ ภูมินทร์​ออก​มา​ทาน​ข้าว​กับ​มน​ชญา เขา​เลียบเคียง​ถาม​ว่า​เธอ​จะ​ไป​เผา​ศพ​ป้า​นวล​ไหม  มน​ชญา​อ้าง​ว่า​ติด​งาน   ภูมินทร์​จึง​เตือน​ว่า ป้า​นวล​เป็น​คน​เก่า​แก่​เปรียบ​เหมือน​ญาติ​สนิท​คน​หนึ่ง น่า​จะ​ไป​อำลา​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย มน​ชญา​ยิ้ม​รับ​อย่าง​ไม่​เต็มใจ

วัน​งาน​เผา​ศพ แขกเหรื่อ​มา​ร่วม​งาน​ประปราย ภูมินทร์​ยืน​ข้าง​มน​ชญา แต่​สายตา​ชะเง้อ​มอง​ไป​รอบ​วัด​เหมือน​รอ​ใคร... ยุวดี​กับ​อิน​ตรา​มา​ถึง​วัด ยุวดี​ให้​อิน​ตรา​รอ​ให้​ถึง​เวลา​เผา​ก่อน​ค่อย​เข้าไป จะ​ได้​ไม่​มี​เรื่อง

นพดล​ช่วย​เสิร์ฟ​น้ำ​ใน​งาน กัลยาณี​เห็น​ก็​พูดจา​แขวะ ว่า​เป็น​พวก​ไม่​รู้จัก​บุญคุณ​ข้าว​แดง​แกงร้อน​เหมือน​กัน จึง​ต้อง​มา​ช่วย​งาน​กัน ยุวดี​ได้ยิน​ตาม​ไป​ปลอบ​ใจ​นพดล​ว่า​อย่า​ไป​ถือสา

“ผม​ไม่​ถือสา​คุณ​ณี​หรอก​ครับ แต่​เป็น​ห่วง​ด้วย​ซ้ำ ผม​กลัว​ว่า​สัก​วัน​อิน​ตรา​จะ​ใช้​ความ​รัก​ที่​คุณ​ณี​มี​ต่อ​คุณ​มน หา​ผล​ประโยชน์​หรือ​ทำร้าย​ตัว​คุณ​ณี​อย่าง​ที่​อิน​ตรา​ทำ​กับ​ป้า​นวล”

“ก็​จริง​นะ งั้น​ต่อ​ไป​นี้​เรา​คง​ต้อง​ช่วย​กัน​ดูแล​คุณ​อา​ณี​ให้​มาก​ขึ้น​แล้ว​ล่ะ”

นพดล​พยัก​หน้า นึก​ได้​ถาม​ถึง​อิน​ตรา ยุวดี​บอก​ว่า​รอ​อยู่​แถว​นี้​แหละ...อิน​ตรา​ชะเง้อ​มอง​เข้าไป​ที่​เมรุ พึมพำ​ว่า “ป้า​นวล​อย่า​โกรธ​มน​นะ​คะ ที่​มน​เข้าไป​ช่วย​งาน​ป้า​ไม่ได้”

มน​ชญา​ซึ่ง​เกาะ​ภูมินทร์​แจ มอง​ไป​เห็น​อิน​ตรา​ลับๆล่อๆ

อยู่​ก็​ชัก​สีหน้า​ไม่​พอใจ แอบ​เดิน​ไป​กระชาก​อิน​ตรา​อย่าง​แรง “ใคร​ใช้​ให้​แก​สะเออะ​มา​ที่​นี่​มิ​ทราบ”

“ก็​มน​อยาก​มา​ร่วม​งาน​ป้า​นวล​นี่​คะ”

“แก​อย่า​มา​อ้าง​หน่อย​เลย แก​คิด​จะ​มา​อ้อน​พี่​ภู​ล่ะ​สิ”

“มน​ว่า นับ​วัน​จิตใจ​ของ​พี่​อิน​มี​แต่​เรื่อง​อกุศล​นะ​คะ”

มน​ชญา​โกรธ​ตบ​หน้า​อิน​ตรา​ผัวะ “ก็ได้ ฉัน​จะ​ยอม​ให้​แก​มา​ไหว้​ป้า​นวล แต่​ถ้า​ฉัน​เห็น​แก​สบตา​พี่​ภู​แม้​วินาที​เดียว แก​เจอ​ดี​กับ​ฉัน​แน่” พูด​จบ​มน​ชญา​สะบัด​หน้า​เดิน​ไป

อิน​ตรา​กุม​แก้ม​น้ำตา​ร่วง แม่​ชี​จัน​เข้า​มา​ยืน​ตรง​หน้า​มอง​ด้วย​ความ​เห็นใจ...อิน​ตรา​ตาม​มาก​ราบ​แม่​ชี​ใน​กุฏิ ปรับทุกข์​ที่​โดน​หาเรื่อง​อยู่​ตลอด​เวลา มัน​ยาก​เหลือเกิน​ที่​ตน​ต้อง​ไม่​โกรธ

“สิ่ง​ที่​เอาชนะ​ได้​ยาก​ที่สุด​คือ​การชนะ​ใจ​ตัว​เอง”

“ค่ะ​แม่​ชี แต่​มน​ก็​ยัง​อด​ที่​จะ​โกรธ​พี่​อิน​ไม่ได้ เพราะ​พี่​อิน​ไม่ได้​ทำ​แค่​มน แต่​พี่​อิน​ทำ​กับ​คุณ​พ่อ ทำ​กับ​ป้า​นวล​เอา​ไว้​หนักหนา​เหลือเกิน คิดถึง​เรื่อง​นี้​ที​ไร ใจ​มน​ก็​ร้อน​ที​นั้น”

“ถ้า​ยัง​งั้น โยม​ลอง​นั่ง​สมาธิ​ดู​ไหม คน​เรา​เมื่อ​มี​สมาธิ​ก็​จะ​เกิด​สติ แล้ว​สติ​นี่แหละ​ที่​จะ​ช่วย​ให้​ความ​โกรธ​ไม่​สามารถ​จะ​มา​ครอบงำ​จิตใจ​ของ​เรา​ได้”

อิน​ตราตั้ง​ใจ​ฟัง​แม่​ชี​จัน และ​ทำ​ตาม​ที่​แม่​ชี​แนะนำ เธอ​นั่ง​ทำ​สมาธิ​จน​ศพ​ป้า​นวล​ถูก​เผา​ไป​แล้ว คน​กลับ​หมด ยุวดี​บ่น​กับ​นพดล “ใช่ แล้ว​พี่​ภู​ก็ถูก​ยัย​พี่​อิน​ลาก​กลับ​ไป​ด้วย​ตามเคย ฉัน​ล่ะ​สงสาร​พี่​ภู​จริง​จริ๊ง​เลย ที่​ต้อง​ทน​ถูก​ยัย​พี่​อิน​แทะโลม”

นพดล​ยิ้ม​ขำ​แล้ว​นึก​ได้​ว่า​ทำไม​อิน​ตรา​ยัง​ไม่​มา ทั้ง​สอง​คน​ออก​ไป​เดิน​ตาม​หา...อิน​ตรา​นั่ง​สมาธิ​ตาม​ที่​แม่​ชี​จัน​สอน แล้ว​เธอ​ก็ได้​เห็น​ภาพ​ใน​อดีต​แวบ​เข้า​มา ตอน​ที่​ท่านชาย​ทัด​พบ​บัว​เป็น​ครั้ง​แรก และ​ตอน​ที่​เอี่ยม​ไม่​พอใจ​หัก​ดอกไม้​ไหว้​พระ​ของ​บัว​แล้ว​เอา​ของ​ตัว​เอง​วาง​แทน​จนถึง​ตอน​เรือ​คว่ำ อิน​ตรา​สะดุ้ง​ลืมตา​ขึ้น​อย่าง​ตื่นตระหนก

“แม่​ชี​คะ มน​เห็น​ภาพ​มน พี่​อิน​ แล้ว​ก็​พี่​ภู​ใน​ชุด​ไทย​โบราณ​ค่ะ ภาพ​พวก​นั้น​มัน​คือ​อะไร​เหรอ​คะ​แม่​ชี”

“มัน​คือ​อดีตชาติ​ของ​หนู...ถ้า​หนู​สามารถ​เห็น​ภาพ​อดีตชาติ​ของ​หนู​ได้​อย่าง​นี้ ก็​จะ​เป็น​การ​ดี​จ้ะ บางที​หนู​อาจจะ​ได้​รู้​สาเหตุ​ที่​ทำให้​เกิด​เป็น​กรรม​ผูกพัน​กับ​อิน​ตรา​ใน​ชาติ​นี้ และ​บางที​หนู​อาจจะ​พบ​หนทาง​ใน​การ​แก้ไข​ปัญหาสิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​หนู​อยู่​ใน​ขณะ​นี้​ก็ได้”

อิน​ตรา​ยัง​อึ้ง​ไม่​หา​ย พลัน​ยุวดี​โทร.​เข้า​มา​ถาม​ว่า​อยู่​ที่ไหน อิน​ตรา​จึง​บอก​ไป​ว่า​ตน​อยู่​กับ​แม่​ชี​จัน ให้​ทั้ง​สอง​คน​กลับ​ไป​ก่อน แต่​สอง​คน​ไม่​ยอม​กลับ ตาม​ไป​ที่​กุฏิ​แม่​ชี​จัน

พอ​ภูมินทร์​ส่ง​มน​ชญา​ที่​บ้าน​เรียบร้อย ก็​โทร.​หา​ยุวดี​ทันที​ถาม​ถึง​อิน​ตรา พอ​รู้​ว่า​ยัง​อยู่​ที่​วัด​ก็​รีบ​ตาม​ไป...ยุวดี​เห็น​พี่​ชาย​มา​ก็​แซว “แหม...รีบ​มา​เฝ้า​ยั​ยม​น​เชียว​นะ”

“ไม่ได้​หรอก พี่​ไม่ได้​ดูแล​มน​มา​นาน​เกินไป​แล้ว ถึง​เวลา​ที่​พี่​จะ​ต้อง​ชดเชย​สัก​ที” ภูมินทร์​มอง​เข้าไป​ใน​กุฏิ เห็น​เป็น​ร่าง​มน​ชญา​นั่ง​ทำ​สมาธิ​อยู่...

ใน​เวลา​เดียวกัน มน​ชญา​กำลัง​เฝ้า​รอ​โทรศัพท์​จาก​ภูมินทร์ วิญญาณ​ป้า​นวล​มา​หลอกหลอน​ให้​เห็น​จน​มน​ชญา​ตกใจ​กลัว สวด​มนต์​ขอ​ถ้า​ป้า​นวล​รัก​ตน ให้​ป้า​นวล​เข้าใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​ทำ​ลง​ไป แล้ว​ตน​จะ​ทำบุญ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ไป​ให้...

แม้​จะ​มืด ทั้ง​สาม​คน​ก็​ยัง​นั่ง​เฝ้า​อยู่​หน้า​กุฏิ​แม่​ชี​จัน ยุวดี​หลับ​พิง​นพดล เขา​ช่วย​ปัด​ยุง​ให้...มน​ชญา​ใน​ร่าง​อิน​ตรา​ที่นั่ง​ทำ​สมาธิ ได้​เห็น​เรื่องราว​ใน​อดีต​เพิ่ม​ขึ้น

ท่าน​ขุน​ซึ่ง​คือ​ไกร​สร และ​คุณหญิง​ซึ่ง​ก็​คือ​แม่​ชี​จัน แต่งงาน​กัน​แต่​ไม่​มี​ลูก จน​ลออ​บ่าว​ใน​บ้านพา​เอี่ยม​หลาน​สาว​ตัว​เล็กๆเข้า​มาก​ราบ​ขอ​ความ​เมตตา​ให้​ช่วย​ชุบเลี้ยง​เพราะ​พ่อ​แม่​เพิ่ง​ตาย ท่าน​ขุน​จึง​รับ​เลี้ยง​เป็น​ลูกบุญธรรม แต่​คุณหญิง​ไม่​พอใจ เพราะ​รู้​ว่า​พ่อ​แม่​เด็ก​เป็น​โจร ลออ​ดีใจ​พร่ำสอน​เอี่ยม ต่อ​ไป​จะ​ไม่​ต้อง​เป็น​ขี้ข้า​ใคร อยาก​ได้​สิ่ง​ใด​ก็​จะ​ได้ คำ​พูด​เหล่า​นั้น​ฝังใจ​เอี่ยม​มา​
ตลอด เอี่ยม​หลง​ระเริง​กลั่นแกล้ง​ใช้​บ่าว​ใน​บ้าน​อย่าง​ไม่​เจียม​เนื้อ​เจียม​ตัว ทำให้​ไม่​มี​ใคร​รัก​ใคร่​เอ็นดู...ต่อ​มา คุณหญิง​ตั้ง​ท้อง บ่าว​ใน​บ้าน​พูด​ทิ่มแทง​ใจ​เอี่ยม​ว่า​จะ​ต้อง​เป็น​หมาหัวเน่า เอี่ยม​มา​ร้องไห้​กับ​ลออ ลออ​ปลอบ​ว่า​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​มา​เกิด​เป็น​ลูก​ท่าน​ขุน​แทน​เอี่ยม​ได้...วัน​รุ่ง​ขึ้น​ลออ​มา​หา​ละม่อม​น้อง​สาว​เพื่อ​ขอ​ให้​ทำ​ยา​พิษ​ที่​จะ​ทำให้​คุณหญิง​แท้ง​ลูก​ได้

ooooooo
ตอนที่ 11


ละม่อม​น้อง​สาว​ลออ​คือ​ป้า​นวล​ใน​ปัจจุบัน มี​ลูก​สาว​ชื่อ​ละมุน​ซึ่ง​ก็​คือ​มน​ชญา ลออ​มา​ขอ​ให้​ละม่อม​ทำ​ยา​พิษ​ที่​จะ​ทำให้​คุณหญิง​แท้ง​ลูก ละม่อม​ไม่​อยาก​ทำ แต่​พอล​ออ​เกลี้ยกล่อม​ว่า​เอี่ยม​เป็น​หลาน​สาว​แท้ๆของ​เรา ถ้า​ได้​ดิบ​ได้​ดี​ก็​จะ​สบาย​ไป​ตามๆกัน ละมุน​จะ​ไม่​ต้อง​ไป​เป็น​บ่าว​ใคร ละม่อม​ครุ่นคิด​ก่อน​จะ​ตัดสินใจ​บอก​ว่า​อีก​สาม​วัน​ให้​มา​เอา​ยา

วัน​รุ่ง​ขึ้น ละม่อม​ตื่น​แต่​เช้ามา​ต้ม​ยา เสียง​ก๊​อก​แ​ก๊ก ​ทำให้​ละมุน​ตื่น​ขึ้น​มา​ดู ถาม​แม่​ว่า​ต้ม​ยา​อะไร ละม่อม​โกหก​ว่า​ต้ม​ยา​บำรุง​เลือด ละมุน​จะ​เข้า​มา​ช่วย​คว้า​กระบวย​ขึ้น​มา ละม่อม​เผลอ​ตวาด​ว่า​ไม่​ต้อง แล้ว​ดึง​กลับ ยา​กระฉอก​ลงพื้น พื้น​บริเวณ ​นั้น​ไหม้​เกรียม ละมุน​จึง​รู้​ว่า​แม่​ต้ม​ยา​พิษ

“แม่​ต้ม​สมุนไพร​พิษ​ทำไม​จ๊ะ”

“เรื่อง​ของ​ข้า เอ็ง​ไม่​ต้อง​รู้​ดอก”

ละมุน​ไม่​ยอม​ให้​แม่​ทำร้าย​ใคร​จึง​คว้า​หม้อ​ยา​จะ​เอา​ไป​เท​ทิ้ง ละม่อม​ตาม​มา​ยื้อ​แย่ง ละมุน​พลัด​ตก​บัน​ไดคอ​หัก​ตาย ละม่อม​เสียใจ​มาก ร้องไห้​คร่ำครวญ​เพราะ​ตน​ไม่​ดี​เอง ถึง​ทำให้​ ลูก​ดีๆอย่าง​ละมุน​ต้อง​ตาย ละม่อม​อธิษฐาน...ถ้า​ชาติ​หน้า​มี​จริง​ขอ​ให้​ละมุน​ได้​เกิด​ใน​ที่​ดีๆ อย่า​เกิด​เป็น​ลูก​คน​เลวๆอย่าง​ตน​อีก​เลย...พลัน​เกิด​ดวงแก้ว​ใส​ลอย​ออก​จาก​ร่าง​ละมุน ลอย​ไป​ยัง​บ้าน​ท่าน​ขุน

ใน​ห้อง​นอน คุณหญิง​นอน​อมยิ้ม จน​ท่าน​ขุน​ต้อง​สะกิด​ให้​ตื่น​เพื่อ​ถาม​ว่า​ฝัน​อะไร​ดู​มี​ความ​สุข คุณหญิง​เล่า​ว่า ฝันว่า​ได้​ดวงแก้ว​งาม​มาก ท่าน​ขุน​ดีใจ “จริง​หรือ​คุณหญิง แสดง​ว่า​เรา​สอง​คน​คง​มี​บุญ​ได้​คน​ดี​มา​เกิด​เป็น​ลูก”...สุดท้าย​ละม่อม​ก็​ผูก​คอ​ตาย​อยู่​ข้าง​ศพ​ละมุน​ลูก​สาว

เวลา​ผ่าน​ไป​ยี่สิบ​ปี เอี่ยม​ถูก​จับ​มา​นั่ง​ร้อย​มาลัย​คู่​กับ​บัว เอี่ยม​ทำ​ไม่ได้​โดน​คุณหญิง​เอ็ด​บ่อยๆ ท่าน​ขุน​กลับ​มา​พร้อม​ชาย​หนุ่ม​รูป​งาม​คน​หนึ่ง แนะนำ​ว่า​เป็น​ท่านชาย​ทัด เอี่ยม​เห็น​แล้ว​ตะลึง​หลง​รัก​ใน​ทันที แต่​ท่านชาย​ทัด​กลับ​สนใจ​แต่​บัว เอี่ยม​แค้น​ใจ​หลบ​มา​ร้องไห้

“ทำไม​กู​ถึง​ได้​เกิด​มา​อาภัพ​เยี่ยง​นี้ มี​สิ่ง​ใด​ก็​จัก​ต้อง​ถูก​อี​นัง​บัว​แย่ง​ไป​เสีย​ทุก​อย่าง กู​เกลียด​มึง​อี​นัง​บัว เกลียดๆๆ”

ท่าทาง​ท่าน​ขุน​กับ​คุณหญิง​จะ​พอใจ​ที่​ท่านชาย​ทัด​มา​ชอบพอ​บัว​ลูก​สาว วัน​หนึ่ง​บัว​กับ​เอี่ยม​และ​บ่าวไพร่​กำลัง​จะ​ไป​วัด พบ​พิกุล​ซึ่ง​ก็​คือ​ยุวดี​ใน​ปัจจุบัน ยืน​รอ​อยู่ พิกุล​ไม่​ชอบ​เอี่ยม​จึง​มัก​มี​ปาก​เสียง​กัน บัว​ต้อง​คอย​ปราม พอ​มา​ถึง​วัด​ก็​พบ​ท่านชาย​ทัด​ยืน​อยู่​กับ​นบ​ซึ่ง​คือ​นพดล​นั่นเอง เอี่ยม​ปรี่​เข้า​มา​ทักทาย แต่​ดู​ท่านชาย​จะ​สนใจ​แต่​บัว ใน​ขณะ​ที่​นบ​มอง​เอี่ยม​อย่าง​พึง​พอใจ

ใน​อดีต ท่านชาย​ทัด​ได้​ให้​สร้อย​เส้น​หนึ่ง​แก่​บัว เอี่ยม​เห็น ไม่​พอใจ คิด​แต่​เพียง​ว่า​ถ้า​ไม่​มี​บัว ของ​ทุก​อย่าง​ต้อง​เป็น​ ของ​ตน จึง​แกล้ง​จับ​ข้อ​เท้า​บัว​ขณะ​ลง​บัน​ได ทำให้​บัว​หน้า​คะมำ​ลง​มา...มน​ชญา​ใน​ร่าง​อิน​ตรา​ซึ่ง​ทำ​สมาธิ​อยู่​สะดุ้ง​ลืมตา​โพลง​ขึ้น หน้าซีด​เหงื่อ​แตก ภูมินทร์​ถลา​เข้าไป​หา นพดล​สะกิด​ยุวดี​ให้​ตื่น

พอ​อิน​ตรา​เล่า​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​ได้​เห็น และ​ถาม​แม่​ชี​จัน​ขอ​นั่ง​ต่อ​เพราะ​อยาก​รู้​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​อีก แต่​แม่​ชี​จัน​ห้าม​ไว้ “อย่า​เพิ่ง​เลย วัน​นี้​หนู​ใช้​พลัง​เพ่ง​จิต​มาก​เกินไป​แล้ว ถ้า​ใช้​มาก​เกินไป​จน​ทำให้​จิต​อ่อน​ก็​อาจจะ​ถูก​พลัง​ไม่​ดี​แทรกแซง​เอา​ได้ เอา​ไว้​นั่ง​สมาธิ​ต่อ​วัน​หลัง​ดี​กว่า”

ทุก​คน​เห็น​ด้วย แม่​ชี​จั​นบ​อก​ว่า​ให้​นั่ง​ที่​บ้าน​ก็ได้​ไม่​ต้อง​มา​ที่​วัด อิน​ตรา​จึง​ยอม​ลาก​ลับ พอ​เดิน​ออก​มา​จาก​กุฏิ​ไม่​เท่า​ไหร่ อิน​ตรา​ก็​เป็น​ลม​ล้ม​ลง...ภูมินทร์​อุ้ม​อิน​ตรา​มา​ส่ง​ใน​ห้อง​นอน​ที่​คอน​โดฯ นพดล​กับ​ยุวดี​ช่วย​กัน​หา​ผ้า​ชุบ​น้ำ​มา​ให้​ภูมินทร์​เช็ดหน้า​เช็ด​ตา​ให้​อิน​ตรา ยุวดี​สะกิด​นพดล​ให้​ออก​ไป​ข้าง​นอกห้อง​ นพดล​ข้องใจ​ว่า​มี​อะไร ยุวดี​เชิด​หน้า

“ฉัน​ไม่​มี​อะไร​หรอก แต่​ฉัน​อยาก​จะ​ให้​พี่​ภู​กับ​ยั​ยม​น ​เขา​ได้​อยู่​ด้วย​กัน เข้าใจ​มั้ย”

“แหม คุณ​นี่​ทำตัว​เป็น​แม่สื่อ​ได้​ตลอด​เวลา​เลย​จริงๆนะ”

“แน่​สิ เพื่อ​ความ​รัก​ของ​พี่​ชาย​กับ​เพื่อน​รัก ​ฉัน​ทำได้​ ทุก​อย่าง​อยู่​แล้ว แต่​ความ​รัก​ตัว​เอง​เอา​ไม่​รอด​สัก​ที” ประโยค​หลัง​ยุวดี​จงใจ​พูด​กับ​ตัว​เอง

นพดล​ได้ยิน​ไม่​ถนัด​ถาม​ว่า​อะไร​นะ ยุวดี​ทำ​เป็น​ไม่​มี​อะไร​แล้ว​เดิน​ไป​นั่ง​โซฟา

ooooooo

พอ​ไม่​มี​ป้า​นวล คน​ที่​ต้อง​ทำ​อาหาร​ใน​บ้าน​จึง​เป็น​กัลยาณี ซึ่ง​ทำ​อะไร​ก็​ไม่​ถูกปาก​มน​ชญา​เอา​เสีย​เลย มน​ชญา​มัก​ทำ​อะไร​เอาแต่ใจ​และ​ไม่​เกรง​อก​เกรงใจ​จน​กัลยาณี​เอ่ย​ปาก​ว่า​ชัก​เอาใหญ่​ ชวน​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร​ก็​ไม่​ไป ช่าง​ไม่​ห่วง​พ่อ​ตัว​เอง​บ้าง​เลย

มี​แต่​นพดล​ที่​หมั่น​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร และ​วัน​นี้​เขา​ก็​เอา​ซุป​หัว​หอม​ที่​อิน​ตรา​ทำ​มา​ให้ บอก​ไกร​สร​ว่าอิน​ตรา​ไม่ค่อย​สบาย​จึง​มา​ไม่ได้ ท่าทาง​ไกร​สร​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา​อย่าง​มาก ไกร​สร ​พยายาม​ขยับ​ปาก​พูด​ขอ​ให้​นพดล​ช่วย​ทำ​อะไร​ให้​สัก​อย่าง

ภูมินทร์​ยัง​คง​ดูแล​อิน​ตรา​จน​รู้สึก​ตัว ทำ​ข้าวต้ม​ให้​ทาน อิน​ตรา​แปลก​ใจ​เขา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ได้​อย่างไร ภูมินทร์​จึง​บอก​ว่า นพดล​ทิ้ง​กุญแจ​ไว้​ให้ และ​เขา​ก็​อยาก​ชดเชย​เวลา​ที่​ผ่าน​ไป ดูแล​เธอ​  ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​พยายาม​โทร.​หา​ภูมินทร์​เ​ท่า​ไหร่​ก็​ไม่ได้...จาก​นั้น​ภูมินทร์​มา​ทำ​งาน​ที่​บริษัท​ตาม​ปกติ แต่​รีบ​กลับ สั่ง​กิ่ง​กาญจน์​ไว้​ว่าถ้า​มน​ชญา​โทร.​เข้า​มา ให้​บอก​ว่า​เขา​ไป​ธุระ กิ่ง​กาญจน์​ข้องใจ​สงสัย​จึง​สะกด​รอย​ตาม พอได้​เห็น​ว่า​ภูมินทร์​มา​ที่​คอน​โดฯอิน​ตราก็​ยิ่ง​แค้น​ใจ กลับ​มา​บ้าน ระเบิด​อารมณ์​กับ​วา​ยุ​จน​เขา​ต้อง​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร

“ฉัน​ไม่​ยอม...ก็​นัง​พี่​สาว​นั​งม​น​น่ะ​สิ มัน​แย่ง​คุณ​ภู​ของ​ฉัน”

“พี่​สาว​มน​ชญา...​ใช่​อิน​ตรา​หรือ​เปล่า”

“ใช่ แล้ว​คุณ​รู้จัก​อิน​ตรา​ได้​ยัง​ไง”

“โธ่ คุณ...สาว​เซ​เ​ลบ​พวก​นี้​ใครๆก็​รู้จัก​ทั้งนั้น​แหละ” วา​ยุ​สายตา​แวววาว​อย่าง​มี​แผน...

คืน​นั้น พอ​ภูมินทร์​กลับ​ไป​แล้ว อิน​ตรา​ก็​โทร.​คุย​กับ​ยุวดี นพดล​ยัง​ไม่​กลับ​มา ยุวดี​บ่น​ว่า​นพดล​คง​ไป​หา​สาวๆ อิน​ตรา​แย้ง​ว่า​นพดล​ยัง​ไม่​มี​ใคร คุย​กัน​ได้​สัก​พัก มีเสียง​เคาะ​ประตู​ห้อง อิน​ตรา​จึง​บอก​ยุวดี​ว่าแค่​นี้​ก่อน​สงสัย​ภูมินทร์​จะ​ลืม​ของ​กลับ​มา​เอา แต่​พอ​เปิด​ประตู​ต้อง​ตกใจ​เพราะ​เป็น​วา​ยุ​ยืน​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​อยู่ อิน​ตรา​พยายาม​ดัน​ประตู​ปิด​แต่​วา​ยุ​ดัน​ไว้

“เดี๋ยว​สิ​อิน​ตรา คุณ​โกรธ​ผม​เรื่อง​อะไร ผม​ทำ​อะไร​ให้​คุณ​ไม่​พอใจ คุณ​ก็​บอก​ผม​สิ​ครับ”

“ฉัน​ไม่ได้​โกรธ​อะไร​คุณ”

“ไม่​จริง ถ้า​คุณ​ไม่​โกรธ​ผม ทำไม​คุณ​ถึง​ต้อง​หนี​หน้า​ผม​ด้วย เรา​กลับ​มา​เป็น​เหมือน​เดิม​เถอะ​นะ​อิน​ตรา ผม​สัญญา​ว่า​จะ​รัก​คุณ​คน​เดียว จะ​ตามใจ​คุณ​ทุก​อย่าง​เลย​นะ​ครับ​อิน​ตรา”

“อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน ฉัน​ไม่​ใช่​อิน​ตรา​ของ​คุณ” อิน​ตรา​ผลัก​ดัน​วา​ยุ​ออก​ไป

วา​ยุ​เริ่ม​โกรธ กระแทก​อิน​ตรา​เข้าไป ถาม​เธอ​ว่า​มี​ผัว​ใหม่​ใช่​ไหม ถึง​ลืม​เขา อิน​ตรา​กลัว​พยายาม​บอก​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​อิน​ตรา เหมือน​ยิ่ง​ยั่ว​ยุ​ให้​วา​ยุ​โกรธ​มาก​ขึ้น “งั้น​ผม​จะ​ช่วย​ฟื้น​ความ​จำ​ให้​คุณ​เอง เผื่อ​คุณ​จะ​จำ​ได้​บ้าง​ว่า​เรา​เคย​มี​ความ​สุข​กัน​ขนาด​ไหน”

วา​ยุ​จะ​ปลุกปล้ำ​อิน​ตรา เธอ​ร้อง​ลั่น​ให้​คน​ช่วย พลัน​ประตู​เปิด​ผาง​ออก ภูมินทร์​เข้า​มา​กระชาก​วา​ยุ​ชก​เต็ม​แรง เกิด​การ​ต่อสู้​กัน อิน​ตรา​ได้สติ​รีบ​โทร.​แจ้ง​ตำรวจ วา​ยุ​ชะงัก​หันมา​ขู่​อาฆาต​อิน​ตรา​ที่​ทิ้ง​เขา ก่อน​จะ​หนี​ออก​ไป อิน​ตรา​โผ​กอด​ภูมินทร์​ร้องไห้​จน​ตัว​สั่น...

นพดล​กลับ​มา ยุวดี​มา​สมทบ ต่าง​เป็น​ห่วง​อิน​ตรา ภูมินทร์​เห็น​ว่า​อิน​ตรา​อยู่​ที่​นี่​ต่อ​ไป​ไม่ได้​แล้ว ยุวดี​แปลก​ใจ​ว่า​พี่​ชาย​จะ​ให้​เพื่อน​ตน​ไป​อยู่​ที่ไหน...และ​แล้ว ที่​ที่​ภูมินทร์​ให้​อิน​ตรา​มา​อยู่​คือ ที่​บ้าน​เขา​เอง วารี​โวยวาย​ไม่​ยอม ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​ช่วย​กัน​ขอร้อง

“ตา​ภู เดี๋ยวนี้​เห็น​คน​อื่น​ดี​กว่า​แม่​งั้น​เหรอ”

“ผม​จะ​ไม่​ขัด​คำสั่ง​คุณ​แม่​เลย​ครับ ถ้า​คุณ​แม่​เปิด​ใจ​กับ​มน เอ่อ...อิน​ตรา​บ้าง อิน​ตรา​ไม่​ใช่​คน​เดิม​ที่​คุณ​แม่​รู้จัก​แล้ว​นะ​ครับ”

“แม่​รู้​แล้ว​ว่า​ทำไม​ภู​ถึง​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​หนู​มน​สัก​ที แต่​ถึง​ยัง​ไง​แม่​ก็​จะ​ไม่​ให้​ผู้หญิง​คน​นี้​อยู่​ที่​นี่”



กุ๊ก​ไก่​วิ่ง​เข้า​มา​ขอร้อง​วารี​ให้​ครู​ของ​ตน​ได้​อยู่​ที่​นี่ “คุณ​ย่า​ขา...ไหน​คุณ​ย่า​เคย​สอน​กุ๊ก​ไก่​ไม่​ใช่​เหรอ​คะ ว่า​เรา​ควร​มี​น้ำใจ​ช่วยเหลือ​ผู้​อื่น แล้ว​ตอน​นี้​ครู​อิน​ก็​กำลัง​เดือดร้อน ถ้า​คุณ​ย่า​ไม่​ช่วย​ก็​เท่ากับ​ว่า คุณ​ย่า​เป็น​คน​ไม่​มี​น้ำใจ​นะ​คะ”

ทำเอา​วารี​อึ้ง​พูด​ไม่​ออก...สุดท้าย อิน​ตรา​ได้​พัก​ห้อง​กุ๊ก​ไก่ ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​ชมเชย​กุ๊ก​ไก่​กัน​ใหญ่ ยุวดี​ชวน​กุ๊ก​ไก่​ออก​มา​อยาก​เปิด​โอกาส​ให้​ภูมินทร์​ได้​อยู่​ตามลำพัง​กับ​อิน​ตรา ท่าทาง​อิน​ตรา​ยัง​ไม่สบาย​ใจ แต่​ภูมินทร์​ปลอบ​ว่า ที่​วารี​แสดง​อาการ​แบบ​นั้น​เพราะ​ไม่​ชอบ​อิน​ตรา​คน​เก่า  ​แต่​เขา​เชื่อ​ว่า เมื่อ​วารี​ได้​อยู่​ใกล้​อิน​ตรา​คน​นี้ จะ​ต้อง​สัมผัส​ได้​ถึง​จิตใจ​ที่​ดี​งาม​แล้ว​จะ​รัก​ใน​ที่สุด

ooooooo

วัน​ต่อ​มา มน​ชญา​มา​รอ​ภูมินทร์​ที่​บริษัท กิ่ง​กาญจน์​พยายาม​พูด​ยั่ว​ประสาท​ว่า​ภูมินทร์​มี​กิ๊ก มน​ชญาโกรธ​คาดคั้น​ถามว่า​เป็น​ใคร พอดี​ภูมินทร์​มา​ถึง​ท่าทาง​เขา​ทำ​เหมือน​ยุ่ง​กับ​งาน​มาก​จน​ออก​ไป​ไหน​ด้วย​ไม่ได้ มนชญา​จึง​บอก​ว่า​ตอน​เย็น​จะ​ซื้อ​ของ​เข้าไป​เยี่ยม​ดุสิต​กับ​วารี​ที่​บ้าน​ด้วย ภูมินทร์​รีบ​หา​ข้ออ้าง​ว่ากุ๊ก​ไก่​ไม่ สบาย เกรง​เห็น​เธอ​แล้ว​จะ​เข้า​มา​อ้อนให้​เช็ด​ตัว​ป้อน​ข้าว  ​มนชญา​แอบ​ทำ​หน้า​รังเกียจ​ไม่​ไป​ก็ได้ ภูมินทร์​ถอน​ใจ​โล่ง​อก

วารี​ยัง​ไม่​ยอม​รับ​อิน​ตรา แม้​อิน​ตรา​จะ​ปรนนิบัติ​เอาใจ​สารพัด ทำ​น้ำ​มะตูม​มา​ให้ ก็​แกล้ง​สั่ง​สาว​ใช้​ไป​ทำ​น้ำ​มะนาว​มา​ให้​แทน และ​ยัง​คุย​กับ​ภูมินทร์​ให้​อิน​ตรา​ได้ยิน​ว่า จะ​ให้​ช่าง​มา​ปลูก​เรือนหอ​เตรียม​ไว้​ให้​มน​ชญา ภูมินทร์​ท้วง​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​แต่ง​เร็วๆนี้​เสีย​หน่อย แต่​วารี​กลับ​ย้ำ​ว่า

“ถึง​ยัง​ไม่​แต่ง​แต่​ทำเอา​ไว้​เนิ่นๆก็​ไม่​เห็นจะ​เป็นไร เพราะ​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​แต่ง​อยู่​แล้ว และ​ถ้า​เกิด​หนู​มน​ย้าย​เข้า​มา​ใน​บ้าน​นี้​เมื่อ​ไหร่​ล่ะ​ก็ ใคร​ที่​ไม่​ใช่​สมาชิก​ของ​บ้าน​ก็​ควร​จะ​ย้าย​ออก​ไป​ เพราะ​แม่​ไม่​อยาก​ให้​หนู​มน​ไม่สบาย​ใจ” วารี​ป​ราย​ตา​มอง​อิน​ตรา

อิน​ตรา​หลบ​มา​นั่ง​เสียใจ ภูมินทร์​ตาม​มา​ปลอบ​ว่า​เพราะ​อิน​ตรา​ไม่​เคย​ให้​ความ​รัก​ความ​จริงใจ​กับ​ใคร แล้ว​จะ​หวัง​ความ​รัก​ตอบ​จาก​ใคร​ได้ แต่​เขา​เชื่อ​ว่า​ตอน​นี้​มน​ชญา​อยู่​ใน​ร่าง​อิน​ตรา​  จิตใจ​ที่​ดี​งาม​ของ​เธอ​จะ​ทำให้​ทุก​คน​หัน​มา​รัก

“ถ้า​มี​พี่​ภู​อยู่​เคียง​ข้าง​มน​อย่าง​นี้ ต่อ​ให้​มน​ต้อง​เจอ​เรื่อง​ร้ายๆแค่​ไหน มน​ก็​จะ​ไม่​ท้อ​ค่ะ”

ภูมินทร์​กุม​มือ​อิน​ตรา​ให้​กำลังใจ วารี​เห็น​ยิ่ง​ไม่​พอใจ คิด​หา​วิธี​จะ​ทำให้​อิน​ตรา​รู้​ว่า​ตน​ต้องการ​มน​ชญา​เป็น​ลูกสะใภ้​เพียง​คน​เดียว​เท่านั้น...จึง​ลงข่าว​หนังสือพิมพ์​หน้า​สังคม​ว่า ตน​ได้​ซื้อ​เครื่อง​เพชร​มูลค่า​เกือบ​สิบ​ล้าน ไว้​เป็น​สินสอด​ว่าที่​สะใภ้

วัน​รุ่ง​ขึ้น มน​ชญา​เห็น​ข่าว​ใน​หน้า​หนังสือพิมพ์​ก็​กรี๊ดกร๊าด​ดีใจ กัลยาณี​ต้อง​ปราม“เอ่อ ​หนู​มน​จ๊ะ อา​ว่า​ระงับ​สติอารมณ์​ก่อน​ดี​ไหม มัน​ยัง​เป็น​แค่​ข่าว แต่​ตัว​คุณ​พี่​ยัง​ไม่​เคย​มา​พูด​อะไร​ บางที​ข่าว​อาจจะ​ไม่​จริง​ก็ได้​นะ​จ๊ะ”

“แต่​มน​เชื่อ​ว่า​ของ​แบบ​นี้​ถ้า​ไม่​มี​มูล เขา​คง​ไม่​เขียน​ข่าว​ออก​ไป​หรอก​ค่ะ อีก​ไม่​นาน​มน​ก็​คง​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ภู​สัก​ที”มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​มั่นใจ

ด้วย​เหตุ​นี้ ทำให้​มี​โจร​สอง​คน​ย่อ​งเข้า​มา​ใน​บ้าน... เผอิญ​อิน​ตรา​ลง​มา​เดิน​เล่น​ใน​สวน​เพราะ​นอน​ไม่​หลับ วารี​เตรียมตัว​เข้า​นอน เดิน​ผ่าน​หน้าต่าง​เห็น​อิน​ตรา​อยู่​ใน​สวน​ก็​เบ้​ปาก​ไม่​ชอบ​หน้า สะบัด​หน้า​ไป​นอน

อิน​ตรา​ครุ่นคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​วารี ที่​อยาก​ให้​ตน​ออก​ไป​จาก​บ้าน เพราะ​เกรง​มน​ชญา​จะ​ไม่สบาย​ใจ ทันใด ก็ได้เห็น​โจร​กำลัง​ปีน​กำแพง​บ้าน ตกใจ“ขโมย จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี​ล่ะเนี่ย”

ได้ยิน​โจร​คุย​กัน​เรื่อง​สร้อย​เพชร อิน​ตรา​ตัดสินใจ​เข้าบ้าน​จะ​โทร​.แจ้ง​ตำรวจ ขณะ​อิน​ตรา​กำลัง​จะ​โทร. โจร​คน​หนึ่ง​ส่อง​ไฟ​หา​ของ​มี​ค่า​อื่นๆเห็น​เธอ​เข้า​พอดี

“อยาก​หาเรื่อง​เดือดร้อน​นัก​นะ​มึง”โจร​ตบ​อิน​ตรา​อย่าง​แรง

โจร​อีก​คน​ถาม​ว่า​มี​อะไร โจร​คน​แรก​บอก“นัง​นี่​มัน​โผล่​มา​จาก​ไหน​ก็​ไม่​รู้ มา​ช่วย​กัน​ลาก​มัน​ออก​ไป​ที​สิ”

“แล้ว​จะ​เสีย​เวลา​ทำไม ก็​เชือด​มัน​ทิ้ง​ซะ​เลย​สิ มึง​จับ​มัน​ไว้ กู​จัดการ​เอง” โจร​ชัก​มีด​ออก​มา

อิน​ตรา​ตกใจ​ต่อสู้​ดิ้นรน​สุด​แรง พวก​มัน​จิก​ผม​เธอ​จะ​ลาก​ไป อิน​ตรา​เตะ​โต๊ะ​เล็กๆล้ม​ลง​เสียง​ตึงตัง​ทำให้​คนใน​บ้าน​ตื่น​ลง​มา​ดู ภูมินทร์​เปิด​ไฟ​สว่างขึ้น โจร​ทั้ง​สอง​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน ผ่าน​หน้า​คน​รับ​ใช้​ที่​วิ่ง​มา

“เมื่อกี้​ผม​เห็็น​โจร​ปีน​กำแพง​หนี​ออก​ไป​แล้ว​ครับ”คน​รับ​ใช้​มา​ถึง​รายงาน

ทุก​คน​ตกใจ​มอง​ไป​รอบ​ห้อง เห็น​อิน​ตรา​ฟุบ​หน้า​ร้องไห้​อยู่ ภูมินทร์​ปรี่​เข้า​หา

“มน...มนเป็นอะไรไป”ภูมินทร์ลืมตัว อินตราโผกอดเขาร้องไห้

ดุสิต​กับ​วารี​แปลก​ใจ ไม่ทัน​ไร โจร​สอง​คน​ที่​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​ก็​ถูก​รถ​ชน​เข้า​อย่าง​จัง​แต่​คนใน​บ้าน​ไม่​มี​ใคร​รู้...วารี​ไม่​พอใจ​ด่า​ว่า​อิน​ตรา“ฉัน​ว่า​เธอ​นัั่น​แหละ​ที่​เป็นนกต่อ​พา​พวก​โจร​มัน​เข้า​มา​ขโมย​ของ​ใน​บ้าน​ฉัน เพราะ​เมื่อกี้​ฉันเห็น​เธอ​เดิน​อยู่​ใน​สวน”

“ไม่​จริง​นะ​คะ​คุณ​ป้า อิน​แค่​ลง​มา​เดิน​เล่น​เพราะ​นอน​ไม่​หลับ อิน​ไม่​รู้​เรื่อง แล้ว​เมื่อกี้​อิน​ก็​สู้​กับ​มัน อิน​กัด​มัน​จน​เลือด​ไหล​เลย​ค่ะ อิน​ไม่​รู้จักพวก​มัน​นะ​คะ​คุณ​ป้า”อิน​ตรา​ร้องไห้​ฟูมฟาย

“ใช่​ค่ะ คุณ​แม่ ยุ​ว่า​พี่​อิน ไม่​รู้จัก​โจรพวก​นั้น​หรอก​ค่ะ”

“ไม่​ต้อง​มา​เข้า​ข้าง​กัน​เลย และ​เธอ​ก็​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​ร้องไห้​น่า​สงสาร​ด้วย อย่า​คิด​นะว่า​ฉัน​ไม่​รู้​พฤติกรรม​แย่ๆของ​เธอ สม​แล้ว​ที่​น้อง​ณี​เคย​บอก​ว่า​เธอมันเป็น​กาฝาก​ที่​ไม่​เคย​รู้จัก​บุญคุณ​คน ​คอย​ดู​นะ ฉัน​จะ​แจ้งความ​เรื่อง​นี้ แล้ว​ถ้า​เกิด​ฉัน​จับ​พวก​เธอ​ได้​ล่ะ​ก็ ฉัน​จะ​ลาก​เธอ​เข้า​คุก​อีก​คน”

“พอ​เถอะ​ครับ​คุณ​แม่ ผม​ว่า​เรา​ยัง​ไม่​ควร​กล่าวหา​อิน​ตรา​จนกว่า​จะ​มี​หลักฐาน​ที่​ชัดเจน​นะ​ครับ” ภูมินทร์​ทน​ไม่​ไหว​ขอร้อง​วารี ดุสิต​เห็น​ด้วย

“นั่น​สิ แล้ว​ผม​ว่า​ถ้า​เรื่อง​นี้​จะ​มี​ใคร​ผิด​ล่ะ​ก็ คน​นั้น​ก็​คง​ต้อง​เป็น​คุณ เพราะ​คุณ​ตั้งใจ​ลงข่าว​เรื่อง​ที่​คุณ​ซื้อ​เครื่อง​เพชร​มา​ให้​หนู​มน แล้ว​ข่าว​นั้น​ก็​คง​จะ​ล่อ​เสือ​ล่อ​ตะเข้​ให้​เข้า​บ้าน​เรา”

วารี​อึ้ง​แต่​ไม่​ยอม​รับ “คอย​ดูเถอะ ฉัน​จะ​ทำ​ทุก​ทาง​ให้​ตำรวจ​จับ​ไอ้​หัวขโมย​สอง​คน​นั้น​ให้​ได้ แล้ว​ทีนี้​เรา​จะ​ได้​รู้ความ​จริง​กัน​ไป ว่า​ใคร​กัน​แน่​ที่​พา​เสือ​พา​ตะเข้​เข้า​บ้าน”

วารี​ป​ราย​ตา​มอง​ลูก​ทั้ง​สอง​และ​อิน​ตรา​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ ก่อน​จะ​เดิน​ปึงปัง​กลับ​ขึ้น​ไป ยุวดี​เข้า​มากอด​ปลอบ​​อิน​ตรา ดุสิต​มอง​ด้วย​ความ​สงสาร​ระคน​แปลก​ใจ

ไม่​ว่า​เรื่อง​อะไร ยุวดี​ไม่​ลืม​ที่​จะ​ส่งข่าว​ให้​นพดล​รู้ เธอ​โทร.​บ่น​กับ​นพดล

“สงสาร​มน ต้อง​มา​ก้มหน้า​รับ​กรรม​ใน​สิ่ง​ที่​พี่​อิน​เป็น​คน​ทำ”

“นั่น​น่ะ​สิ​ครับ ยัง​ไง​ผม​ฝาก​คุณ​ยุ​ช่วย​ดูแล​คุณ​มน​ดีๆด้วย​นะ​ครับ ส่วน​ทาง​คุณ​ท่าน​ผม​จะ​ดูแล​ให้​เอง”

“นาย​ไม่​ต้อง​บอก​หรอก​น่า ยัง​ไง​ฉัน​ก็​ต้อง​ดูแล​เพื่อน​ของ​ฉัน​ให้​ดี​ที่สุด​อยู่​แล้ว ว่า​แต่​นาย​ทำ​อะไร​อยู่​เหรอ”

“ทำ​ธุระ​ให้​คุณ​ท่าน​ครับ”

“ธุระ​อะไร...” ยุวดี​สงสัย แต่​นพดล​ไม่​พูด​อะไร เขา​คิด​ว่า​เมื่อ​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ถึง​จะ​เล่า​ให้​ฟัง

ooooooo

และ​สิ่ง​ที่​ไกร​สร​ขอ​ให้​นพดล​ช่วยก็​คือ ทำ​พินัยกรรม​ใหม่ ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ให้​อิน​ตรา​เพราะ​เชื่อ​ว่า​ลูก​สาว​คง​ไม่​สามารถ​กลับคืน​ร่าง​ได้

เผอิญ​มน​ชญา​มา​ทำ​หน้าที่​ลูก​ที่​ดี​อย่าง​ไม่ค่อย​เต็มใจ​เดิน​บ่น​ว่า​ตน​ต้อง​ทำ​ดี​แบบ​นี้​อีก​นาน​แค่​ไหน สบถ​ขอ​ให้​ไกร​สร​ตายๆไป​เสียที แต่​พอ​เปิด​ประตู​เข้า​มา เห็น​ท่าทาง​นพดล​มี​พิรุธ​และ​รีบ​เก็บ​เอกสาร​อะไร​ลง​ซอง​น้ำตาล​แล้ว​ลาก​ลับ จึง​ตาม​ไป​ถาม​ตรง​หน้า​ลิฟต์

“อะไร​อยู่​ใน​ซอง​นั่น เอา​มา​ให้​ฉัน​ดู​สิ”

“ไม่ได้​หรอก​ครับ มัน​เป็น​เอกสาร​สำคัญ​ของ​คุณ​ท่าน”

“แต่​ฉัน​เป็น​ลูก ทำไม​ฉัน​จะ​ดู​ไม่ได้...เอา​มา​นี่” มน​ชญา​ยื้อ​แย่ง​ซอง​จะ​เปิด​ดู ซอง​หล่น เอกสาร​ไหล​ออก​มา​เห็น​ข้อความ​ว่า พินัยกรรม นพดล​รีบ​เก็บ พอดี​ลิฟต์​เปิด​เขา​จึง​เข้าไป มน​ชญา​มอง​ตามอย่าง​สงสัย เข่น​เขี้ยว​ยอม​ไม่ได้​ถ้า​ไกร​สร​จะ​เปลี่ยนแปลง​พินัยกรรม

จึง​มา​เป่าหู​กัลยาณี​ว่า นพดล​กับ​อิน​ตรา​มัก​จะ​แอบ​ไป​หา​ไกร​สร ตน​จึง​อยาก​ทำ​พินัยกรรม

“อะไร​นะ...หนู​มน​จะ​ทำ​พินัยกรรม​ปลอม”

“ค่ะ แล้ว​มน​ก็​อยาก​จะ​ขอ​ให้​คุณ​อา​ช่วย​เซ็น​เป็น​พยาน​ด้วย พินัยกรรม​จะ​ได้​ดู​มี​น้ำหนัก”

“แล้ว​ทำไม​หนู​มน​ต้อง​ทำ​ด้วย ใน​เมื่อ ถ้า​คุณ​พี่​เป็น​อะไร​ขึ้น​มา หนู​มน​ก็​เป็น​ทายาท​ที่​ได้​รับ​มรดก​อย่าง​ถูกต้อง​ตาม​กฎหมาย​อยู่​แล้ว”


“แต่​มน​กลัว​ว่า​คุณ​พ่อ​จะ​ถูก​คน​อื่น​เป่าหู​ให้​ยก​สมบัติ​ให้​พวก​มัน​แทน​น่ะ​สิ​คะ”

“หนู​มน​หมาย​ถึง​ใคร”

“ก็​นาย​นพ​กับ​อิน​ตรา​น่ะ​สิ​คะ วัน​นี้​มน​ไป​โรงพยาบาล​เห็น​นาย​นพ​คุย​อะไร​กับ​คุณ​พ่อ​ก็​ไม่​รู้ ท่าทาง​เป็น​ความ​ลับ​กัน​มากๆเลย​นะ​คะ​คุณ​อา นี่​ถ้า​เกิด​ว่า​นาย​นพ​มัน​หลอก​ให้​คุณ​พ่อ​ยก​สมบัติ​ให้​มัน​กับ​พี่​อิน​ทั้งหมด​ล่ะ​ก็ มี​หวัง​เรา​สอง​คน​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร​เลย​นะ​คะ”

อัดอั้นตันใจ​ทน​ไม่​ไหว วัน​รุ่ง​ขึ้น กัลยาณี​ไป​เยี่ยม​ไกร​สร​ที่​โรงพยาบาล​เพราะ​อยาก​ถาม​เรื่อง​ที่​มน​ชญา​บอก

“คุณ​พี่​คะ ณี​ขอโทษ​นะ​คะ​ที่​ไม่ได้​มา​เยี่ยม​คุณ​พี่​หลาย​วัน พอ​ที่​บ้าน​ไม่​มี​ป้า​นวล​แล้ว ณี​ก็​เลย​วุ่นๆต้อง​คุม​เด็ก​ทำ​งาน​บ้าน​แทน​น่ะ​ค่ะ คุณ​พี่​คะ ไอ้​นพ​มัน​มา​เยี่ยม​คุณ​พี่​บ่อย​ไหม​คะ”

พอ​เห็น​ไกร​สร​พยัก​หน้า กัลยาณี​รีบ​กำชับ “ถ้า​ไอ้​นพ​มัน​มา​อีก ณี​จะ​สั่ง​ให้​พยาบาล​ห้าม​มัน​เข้า​มา​หา​คุณพี่​นะ​คะ”

“ทะ...​ทำ...ไม...” สีหน้า​ไกร​สร​เครียด​ทันที

“ก็​ณี​กลัว​ไอ้​นพ​มัน​จะ​เป่าหู​หลอก​เอา​เงิน​เอา​ทอง​จาก​คุณ​พี่​น่ะ​สิ​คะ คุณ​พี่​ไม่​รู้​อะไร ไอ้​นพ​เนี่ย​มัน​ไม่​ใช่​คน​ดี​อย่าง​ที่​คุณ​พี่​คิด​หรอก​นะ​คะ ก่อน​หน้า​นี้​มัน​ก็​ทำ​มิดีมิร้าย​หนู​มน ณี​ก็​เลย​ไล่​มัน​ออก​ไป​จาก​บ้าน ไอ้​พวก​นี้​เลี้ยง​เอา​ไว้​ก็​เสีย​ข้าวสุก​เปล่าๆ”

“มะ...ไม่...จริง...นพ...มะ...ไม่...ทำ...” ไกร​สร​กระสับ กระส่าย

“นี่​คุณ​พี่​หา​ว่า​ณี​โกหก​เหรอ​คะ ณี​จะ​บอก​ให้​นะ​คะ​คุณ​พี่​ เด็ก​ที่​คุณ​พี่เลี้ยง​แต่ละ​คน​ไม่​มี​ใครดี​เลย​สัก​คน ถ้า​คุณ​พี่​เชื่อ​ณี​ว่า​ไม่​ให้​เอา​พวก​มัน​มาเลี้ยง ครอบ​ครัว​เรา​ก็​คงไม่​ต้อง​เจอ​แต่​เรื่อง​แบบ​นี้​หรอก​ค่ะ”

ไกร​สร​พยายาม​แย้ง​ว่า​ไม่​จริง ทำให้​กัลยาณี​ไม่​พอใจ กลับ​มา​บ้านบ​อก​มน​ชญา​ว่า

“ตกลง​อา​จะ​เซ็น​เป็น​พยาน​ใน​พินัยกรรม​ให้​หนู​มน เพราะ​ท่าทาง​คุณ​พี่​จะ​หลง​ไอ้​นพ​มัน​น่า​ดู”

“เห็น​มั้ยล่ะ​คะ​คุณ​อา​มน​บอก​แล้ว ที่มน​ทำ​ทุก​อย่าง​ก็​เพื่อ​ผล​ประโยชน์​ของ​ครอบครัว​เรา​ มน​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มา​เอาเปรียบ​พวก​เรา​ได้​อีก​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ​คุณ​อา”มน​ชญา​ปั้น​หน้าเศร้า

“จ๊ะ อา​ก็​เหมือน​กัน​ งั้น​หนู​มน​ดำเนิน​การ​ไป​เต็มที่​เลยนะ”

“ค่ะ ถ้า​ยัง​งั้น​มน​จะ​แบ่ง​สมบัติ​ใน​พินัยกรรม​ให้​มน​กับ​คุณ​อา​คน​ละ​ครึ่ง คุณ​อา​พอใจ​มั้ย​คะ หรือ​ว่า​จะ​เอา​เพิ่ม​อีก คุณ​อาบ​อก​มน​ได้​นะ​คะ”

“คน​ละ​ครึ่ง​ก็ได้​จ้ะ เพราะ​ถ้า​สิ้นบุญ​คุ​ญ​พี่ ยัง​ไง​อา​ก็​ต้อง​ฝากผีฝากไข้​ไว้​กับ​หลาน​อยู่​แล้ว​ล่ะ” กัลยาณี​จับ​มือ​มนชญา​อย่าง​รัก​ใคร่...

ooooooo

มน​ชญา​ทำ​พินัยกรรม​ขึ้น​มา​เรียบร้อย อ่านข้อความ​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ เพราะ​ข้อความ​ระบุ​ว่า​สมบัติ​ทั้งหมด​ยก​ให้​มน​ชญา​แต่​เพียง​ผู้​เดียว เธอ​ไม่​คิด​จะ​แบ่ง​ให้กัลยาณี​อย่าง​ที่​พูด...จาก​นั้น วัน​ต่อ​มา​มน​ชญา​ก็​มา​หา​ไกร​สร เห็น​นอน​ลืมตา​เหม่อ​ลอย​ จึง​เข้า​มา​ทัก​ว่า​คิดถึง​ลูก​สาว​อยู่​หรือ

พอไกร​สร​​เห็น​มน​ชญา​มา​ก็​มี​ท่าที​หวาด​กลัว มน​ชญา​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว ถ้า​ทำ​ตาม​ที่​ตน​ต้องการ มน​ชญา​หยิบ​ซอง​พินัยกรรม​และ​ตลับ​หมึก​ออก​มา“อิน​รู้​นะ​คะ​ว่า​คุณพ่อ​กำลัง​ทำ​พินัยกรรม​ยก​สมบัติ​ทั้งหมด​ให้​ร่าง​ของ​อิน​ตรา​ที่​ลูก​สาว​คุณ​พ่อ​อาศัย​อยู่​ แต่​เสียใจ​ด้วยนะ​คะ​คุณ​พ่อ เพราะทุกสิ่งทุก​อย่าง​มันจะต้อง​เป็น​ของ​อิน​คน​เดียว”

มน​ชญา​ดึง​มือ​ไกร​สร​กด​บน​ตลับ​หมึก​จะ​ให้​ประทับ​ลาย​นิ้ว​มือ​บน​พินัยกรรม ไกร​สร​ไม่​ยอม​กำมือ​ไว้​แน่น มนชญา​โกรธ   “เอ๊ะ...คุณ​พ่อ  อิ​นบ​อก​แล้ว​ไง​ว่า​อย่า​ทำตัว​มี​ปัญหา ​ปั๊ม​ลาย​นิ้ว​มือ​ให้​อินเดี๋ย​ว​นี้”

ไกร​สร​กำมือ​ฝืน​ไม่​ให้​มน​ชญา​ง้าง​นิ้ว​เขา​ออก จน​เธอ​เริ่ม​โกรธ “คุณ​พ่อ​ไม่​ยอม​ใช่​มั้ย​คะ​​ ได้...งั้น​มน​จะ​ทำให้​คุณ​พ่อ​ยอม​เอง”

ไกร​สร​มอง​ไป​ที่​ปุ่ม​กด​เรียก​พยาบาล พยายาม​จะ​เอื้อม​มือ​ไป​กด มน​ชญา​เห็น​เอ็ด​ว่า​ไม่​มี​ประโยชน์​ที่​จะ​เรียก​ใคร​มา​ช่วย แล้ว​ปัด​ปุ่ม​ไป​ไกล​ตัว มน​ชญา​หยิบ​เข็ม​ฉีดยา​ขึ้นมา ชู​เข็ม​ขู่​ไกร​สร

“อิน​จะ​ให้โอกาส​คุณ​พ่อ​อีก​ครั้ง ว่า​จะ​ยอม​ปั๊ม​ลาย​นิ้ว​มือดีๆไหม​คะ...ยัง​ไม่​ยอม​ใช่​มั้ย” มน​ชญา​จิ้ม​เข็ม​ลง​ที่​หลัง​มือ​ไกร​สร ไกร​สร​มอง​เห็น​ร่าง​อิน​ตรา​ซ้อน​ขึ้น​มา​ใน​ร่าง​มน​ชญา ก็​สะดุ้ง​คลาย​มือ​ออก อิน​ตรา​ฉวย​โอกาส​ปั๊ม​นิ้ว​โป้ง​บน​ตลับ​หมึก​แล้ว​กด​ลง​บน​พินัยกรรม​ทันทีไกร​สร​ร้องไห้​โฮ  ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​หัวเราะ​ร่า​ที่​ทำ​สำเร็จ...

ooooooo

กลับ​มา​ด้วย​สีหน้า​เบิกบาน กัลยาณี​รีบ​ออก​มา​หา​มน​ชญา​เพื่อ​ถาม​ว่า​เรียบร้อย​ไหม มน​ชญา​ยิ้ม​ก่อน​จะ​ตอบ​ว่า​เรียบร้อย และ​ตน​ได้​เอา​พินัยกรรม​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​เซฟ​ที่​บริษัท​แล้ว กัลยาณี​ยิ้ม​รับ​โดย​ไม่​สงสัย​อะไร​เลย...พอ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​นอน มน​ชญา​ก็​ดึง​พินัยกรรม​ออก​มา

“ใน​ที่สุด​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ของ​มน​ชญา​ก็​เป็น​ของ​ฉัน...ตอน​นี้​ก็​เหลือ​แค่ พี่​ภู​อย่าง​เดียว​เท่านั้น”มน​ชญา​ยิ้ม​เหยียดๆอย่าง​หมายมั่น

และ​แล้ว ตำรวจ​ก็​แจ้ง​ให้​ครอบครัว​ภูมินทร์​ทราบ​ว่า โจร​ที่​เข้าไป​ขโมย​ของ​ใน​บ้าน​ถูก​รถ​ชน​บาดเจ็บ​อยู่​ที่​โรงพยาบาล ทั้ง​สอง​ให้การ​รับ​สารภาพ​ว่า​เข้าไป​ขโมย​ของ​ใน​บ้าน และ​ได้​ต่อสู้​กับ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​จนโดน​กัด​ที่​แขน ยุวดี​กับ​ภูมินทร์​โล่ง​ใจ​ที่​อิน​ตรา​พ้น​ข้อ​กล่าวหา ดุสิต​ตำหนิ​วารี​ที่​กล่าวหา​อิน​ตรา​ผิดๆ แต่​วารี​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​รับ​ใน​ตัว​อิน​ตรา​อยู่ดี

ยุวดี​เซ็ง บ่น​กับ​ภูมินทร์“เฮ้อ...เป็น​กรรม​อะไร​ของ​มน​ก็ไม่​รู้​นะ​คะ ที่​ต้อง​มา​เจอ​แต่​เรื่อง​แย่ๆเดี๋ยว​ก็​ต้อง​รบ​กับ​พี่​อิน คุณ​อา​ณี แล้ว​นี่​ยัง​จะ​เพิ่ม​คุณ​แม่​เข้า​มา​อีก”

“แต่​พี่​ว่า​สำหรับ​คุณ​แม่ ต่อ​ให้​ท่าน​ไม่​ชอบ​อิน​ตรา​แค่​ไหน ท่าน​ก็​คง​ไม่​ทำ​อะไร​รุนแรง​หรอก แต่​คน​ที่​พี่​เป็น​ห่วง​คือ​อิน​ตรา​มาก​กว่า ราย​นั้น​น่ะ​ชอบ​ทำ​อะไร​เหนือ​ความ​คาด​หมาย​เสมอ”

สอง​พี่น้อง​พยัก​หน้า​ให้​กัน​ด้วย​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ​อย่าง​เห็น​ด้วย...

วัน​ต่อ​มา ภูมินทร์​ทำ​หน้า​เซ​็ง​มากๆเมื่อ​มน​ชญา​โทร.​มา​นัด​ทาน​ข้าว​เย็น จะ​หาเรื่อง​ไม่​ไป​ก็​เกรง​จะ​ตาม​เข้าไป​ใน​บ้าน​แล้วไป​พบ​อิน​ตรา ยุวดี​เห็น​สีหน้า​พี่​ชาย​จึง​ถาม

“คุย​กับ​ใคร​เหรอ​คะ ถึง​ต้อง​ทำ​หน้า​เซ็ง​โลก​ขนาด​นั้น”

“เย็น​นี้​อิน​ตรา​นัด​พี่​ไป​ทาน​ข้าว พี่​จะ​หาเรื่อง​ไม่​ไป​ก็​กลัว​เขา​จะ​ไป​ที่​บ้าน”

“พี่​ภู​ทำ​ถูก​แล้ว​ล่ะ​ค่ะ อดทน​หน่อย​นะ​คะ เพื่อ​สวัสดิภาพ​ของ​ยั​ยม​น แค่​ยั​ยม​น​ต้อง​เจอ​ฤทธิ์​คุณ​แม่​เรา​ทุก​วัน​ก็​แย่​มาก​พอ​แล้ว​ค่ะ”

ภูมินทร์​ถอน​ใจ​ทั้ง​สงสาร​และ​เห็นใจ แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​ดี​กว่า​นี้

ooooooo

คน​งาน​มา​ต่อ​เติม​บ้าน​ตาม​ที่​วารี​ต้องการ ขณะ​ที่​วารี​เดิน​ดู​อยู่ อิน​ตรา​ถือ​แจกัน​ดอกไม้​ผ่าน​มา วารี​จงใจ​พูด​กับ​ช่าง​เสียง​ดัง​ให้​ได้ยิน​ว่า

“เร่งมือ​เข้า​นะ ถ้า​เสร็จ​เร็ว​ฉัน​จะ​เพิ่ม​โบนัส​ให้ เสร็จ​แล้ว​ฉัน​จะ​ได้​นิมนต์​พระ​มา​พรม​น้ำมนต์​ไล่​สิ่ง​อัปมงคล​ออก​ไป ที่​นี่​จะ​ได้​สงบ​สุข​เหมือน​เดิม”

อิน​ตรา​รู้​ว่า​วารี​หมาย​ถึง​ตน จึง​ก้มหน้า​เศร้า​เดิน​ผ่าน​เร็วๆพอดี​วารี​ไม่ทัน​ระวัง เดิน​สะดุด​ขา​ตั้ง​ของ​นั่งร้าน​ล้ม​จะ​ใส่​ตัว​เอง อิน​ตรา​หัน​กลับ​มา​เห็น​รีบ​พุ่ง​ตัว​มา​ดึง​ร่าง​วารี​หลบ ทำให้​ล้ม​ลง​ทั้ง​สอง​คน อิน​ตรา​พลิก​ตัว​บัง​วารี​ไว้ นั่งร้าน​ที่​ล้ม​ลง​มา​จึง​ฟาด​ใส่​แขน​อิน​ตรา​อย่าง​จัง

ภูมินทร์​กำลัง​ทาน​อาหาร​อยู่​กับ​มน​ชญา​ที่​ร้าน​แห่ง​หนึ่ง พอ​ยุวดี​โทร.​บอก​เขา​ตกใจ​มาก

“จริง​เหรอ​ยุ โอ​เค...​งั้น​พี่​จะ​รีบกลับ​ไป​เดี๋ยวนี้​ล่ะ”

“มี​อะไร​เหรอ​คะ​พี่​ภู”

“ที่​บ้าน​พี่​มี​เรื่อง​นิดหน่อย​น่ะ​จ้ะ งั้น​เดี๋ยว​พี่​ขอตัว​กลับ​ก่อน​นะ มน​จะ​ทาน​ต่อ​ก็ได้​จ้ะ” ภูมินทร์​หยิบ​เงิน​วาง​บน​โต๊ะ ก่อน​จะ​ลุก​ออก​ไป

“ถ้า​งั้น​มน​ไป​ด้วย​สิ​คะ” มน​ชญา​ลุก​ตาม

“ไม่​ต้อง​หรอก​จ้ะ เดี๋ยว​มน​จะ​กลับ​บ้าน​ดึก​เปล่าๆแล้ว​เอา​ไว้​พี่​จะ​โทร.​หา​นะ​จ๊ะ”

มน​ชญา​มอง​ตาม​ภูมินทร์​ที่​รีบ​ร้อน​ออก​ไป​อย่าง​สงสัย...

มา​ถึง ภูมินทร์​เห็น​ยุวดี​กำลัง​ทำ​แผล​ให้​อิน​ตรา ไม่ทัน​เห็น​ดุสิต​กับ​วารี​นั่ง​อยู่​ด้วย ภูมินทร์​รีบ​ถาม “มน เอ่อ อิน​เป็น​ไง​บ้าง”

“อิน​ไม่​เป็น​อะไร​มาก​หรอก​ค่ะ แค่​ฟกช้ำ​นิดหน่อย​เอง​ค่ะ แต่​คุณ​ป้า​สิ​คะ คง​ตกใจ​แย่​เลย”

“คุณ​แม่​ไม่​เป็น​อะไร​นะ​ครับ” ภูมินทร์​หัน​มา​ถาม​วารี​อย่าง​ห่วงใย

วารี​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​ซึ้ง​ใจ​ก่อน​จะ​พยัก​หน้า​รับ “ก็​ถ้า​อิน​ไม่​ช่วย​แม่ แม่​ก็​คง​จะ​แย่​ไป​แล้ว ขอบใจ​อิน​มาก​นะ”

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ​คุณ​ป้า” อิน​ตรา​ยิ้ม​ปลื้ม​ใจ

ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​สบตา​กัน​ดีใจ พลัน​มีเสียง​รถ​แล่น​เข้า​มา​ใน​บ้าน ไม่ทัน​ไร มน​ชญา​เดิน​เข้า​มา​ส่งเสียง​ถาม “มี​เรื่อง​อะไร​กัน​เหรอ​คะ...”

แต่​พอ​หัน​มา​เห็น​อิน​ตรา​ก็​ตะลึง​งัน

ooooooo
ตอนที่ 12


เมื่อ​ตั้ง​สติ​ได้ มน​ชญา​ควบคุม​อารมณ์​อย่าง​มาก ถาม​อิน​ตรา​ว่า​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​อย่างไร หรือ​ว่า​มา​ก่อ​เรื่อง​อะไร​อีก วารี​ออกรับ​แทน

“ไม่​หรอก​จ้ะ อิน​ตรา​ไม่ได้​มา​ก่อ​เรื่อง​อะไร แต่​อิน​ตรา​อยู่​ที่​นี่​ได้​สัก​พัก​หนึ่ง​แล้ว”

มน​ชญา​ลืมตัว​ตวาด​ถาม “อะไร​นะ​คะ...” พอ​เห็น​สายตา​วารี​ที่​มอง​ตะลึง​ก็​รู้สึก​ตัว​เสียงอ่อน​ลง “แล้ว​พี่​อิน​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​ยัง​ไง​คะ​คุณ​ป้า ทำไม​มน​ไม่​เคย​รู้​มา​ก่อน”

อิน​ตรา​หนักใจ​ลอบ​สบตา​ยุวดี​กับ​ภูมินทร์...พอ​มน​ชญา​รู้​เรื่อง​ทั้งหมด​ก็​แกล้ง​ทำ​เป็น​เห็นใจ​อิน​ตรา  ​จะ​พา​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน อิน​ตรา​กระอักกระอ่วน​อ้างว่า​ไม่​อยาก​ทำให้​กัลยาณี​ไม่สบาย​ใจ

“แต่​พี่​อิน​มา​อยู่​ที่​นี่ คน​อื่นๆก็​คง​ไม่สบาย​ใจ​เหมือน​กัน​นะ​คะ เดี๋ยว​พี่​อิน​ขึ้น​ไป​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​นะ​คะ แล้ว​กลับ​บ้าน​เรา​กัน มน​จะ​พูด​กับ​คุณ​อา​ณี​ให้​เอง​ค่ะ”

“ให้​พี่​อิ​นอ​ยู่​ที่​นี่​ก็ได้​จ้ะ​มน เธอ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มี​ปัญหา​กับ​คุณ​อา​ณี” ยุวดี​ช่วย​เก​ลี้​ย​ก​ล่อ​ม

มน​ชญา​ไม่​เห็น​ด้วย อ้าง​ว่า​วารี​จะ​ไม่สบาย​ใจ แต่​วารี​กลับ​ตอบ​ว่า “แล้วแต่​อิน​ตรา​เถอะ​จ้ะ​  ส่วนตัว​ป้า ป้า​ไม่​มี​ปัญหา​อะไร ถ้า​อิน​ตรา​จะ​อยู่​ที่​นี่​ต่อ​ไป ป้า​ก็​ยินดี”

“คราว​นี้​เป็น​หน้าที่​ของ​พี่​อิน​ต้อง​ตัดสินใจ​แล้ว​นะ​คะ” ยุวดี​ได้ที​ขยิบ​ตา​ให้​อิน​ตรา​อยู่​ต่อ

อิน​ตรา​มอง​มน​ชญา​อย่าง​หวั่นๆแต่​ตัดสินใจ​ตอบ​ไป​ว่า ตน​ขอ​อยู่​บ้าน​นี้​ต่อ​ไป ยุวดี​ยิ้มแฉ่ง​ขณะ​ที่​มน​ชญา​เม้มปาก​ด้วย​ความ​โมโห...พอ​มี​โอกาส​ก็​ลาก​อิน​ตรา​มา​เหวี่ยง​ไป​มุม​หนึ่ง​ที่ลับตา​คน ตวาด​ใส่​แล้ว​ตาม​ไป​บีบ​แขน​อย่าง​แรง “แก​กล้า​ดี​ยัง​ไง​ถึง​ย้าย​มา​อยู่​ในบ้าน​พี่​ภู​อย่าง​งี้​ฮึ...แก​คง​อยาก​ให้​คน​อื่น​รู้​เรื่อง​ของ​เรา​มาก​สิ​นะ แก​กล้า​ลองดี​กับ​ฉัน​ใช่​มั้ย​มน​ชญา”

อิน​ตรา​สีหน้า​เจ็บปวด ปฏิเสธ​พัลวัน แต่​มน​ชญา​ไม่​เชื่อ แถม​ขู่​ว่า​ถ้า​อยาก​ลองดี​กับ​ตน​  เรื่อง​ไกร​สร​ก็​จะ​ไม่​เป็น​แค่​คำ​ขู่ ว่า​แล้ว​ก็​ผลัก​อิน​ตรา​กระเด็น​ไป​หัว​กระแทก​ตู้​ก่อน​จะ​เดิน​ไป...อิน​ตรา​นั่ง​มึน​สัก​พัก​ก่อน​จะ​วิ่ง​ตาม​ออก​มา เจอ​ภูมินทร์​กับ​ยุวดี ก็​รีบ​ถาม​ว่า​มน​ชญา​อยู่​ไหน สอง​พี่น้อง​ตอบ​ว่า​กลับ​ไป​แล้ว อิน​ตรา​ใจหาย​วาบ​สีหน้า​ตกใจ​จน​ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​สงสัย...

นึกถึง​ภาพ​ใน​อดีต​ที่​อิน​ตรา​เห็น​ตอน​นั่ง​สมาธิ​กับ​แม่​ชี​จัน ความ​ร้ายกาจ​ของ​เอี่ยม​ที่​กระทำ​กับ​ตน​ขนาด​ทำ​ของ​เสน่ห์​ให้​ท่านชาย​ทัด​หัน​ไป​ลุ่มหลง​แต่​ไม่​นาน​ของ​นั้น​ก็​ถูก​นบ​กับ​พิกุล​จับ​ได้​เอา​ไป​ทำลาย เอี่ยม​โกรธ​แค้น​ถึง​ขั้น​ให้​ว่าน​บ่าว​ใน​บ้าน​ซึ่ง​หลง​รัก​เอี่ยม เอา​งูเห่า​มา​ปล่อย​ใน​ห้อง​นอน​บัว แต่​เผอิญ​บัว​ไป​สวด​มนต์​อยู่​ใน​ห้อง​พระ ส​ร้อยซึ่ง​เป็น​บ่าว​ดูแล​บัว​ต้อง​รับ​กรรม​ไป​แทน...คิด​แล้ว​ทำให้​อิน​ตรา​หวั่น​
ใจ​เกรง​มน​ชญา​จะ​ไป​ทำร้าย​ไกร​สร​อย่าง​แน่นอน

ประตู​ห้อง​พัก​ไกร​สร​ถูก​ผลัก​เข้า​มา​อย่าง​แรง จน​ไกรสร​ซึ่ง​หลับ​อยู่​สะดุ้ง​ตื่น มน​ชญา​ปราด​เข้า​มา​ด้วย​สีหน้า​ถมึงทึง กราดเกรี้ยว​ใส่

“คุณ​พ่อ​รู้​หรือ​ยัง​คะ​ว่า​ลูก​สาว​แสน​ดี​ของ​คุณ​พ่อ​ย้าย​เข้าไป​อยู่​ใน​บ้าน​พี่​ภู แหม...ทำ​เป็น​เรียบร้อย​อ่อนหวาน แต่​ที่จริง​แล้ว​นั​งม​น​ก็​ใช่​ย่อย คง​อยาก​ได้​พี่​ภู​มาก​จน​อดใจ​ไม่​ไหว ถึง​กับ​ต้อง​วิ่ง​เร่​ไป​อยู่​บ้าน​เขา​อย่าง​งี้​น่ะ”

ไกร​สร​ส่งเสียง​เหมือน​ห้าม​ไม่​ให้​พูด​ถึง​ลูก​สาว​ใน​ทาง​ไม่​ดี  มน​ชญา​ยิ่ง​ไม่​พอใจ “คุณ​พ่อ​ไม่​ต้องมาปกป้อง​มัน​หรอก​ค่ะ คุณ​พ่อ​ควร​จะ​โกรธ​นั​งม​น​ด้วย​ซ้ำ เพราะว่า​ความ​ดื้อ​รั้น​ของมัน​กำลัง​จะ​ทำให้​คุณ​พ่อ​เดือดร้อน”

ไกร​สร​มอง​อย่าง​หวาดๆ มน​ชญา​หยิบ​เครื่อง​ช็อต​ไฟฟ้า​ออก​มา “เดี๋ยว​คุณ​พ่อ​เอียง​หัว​ให้​อิน​หน่อย​นะ​คะ​ อิน​จะ​ช็อต​ตรง​ชาย​ผมที่​ท้ายทอยของ​คุณ​พ่อ จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​เห็น​รอย​ไหม้​ไง​คะ”

ไกร​สร​ตกใจ​ส่งเสียง​ร้อง​อยู่​ใน​ลำ​คอ มน​ชญา​ยิ้มเยาะ​ว่า​จะ​ใช้​เบอร์​แรง​ที่สุด จะ​ได้ที​เดียว​จบ ไป​สวรรค์​เร็วๆมนชญา​ปรับ​เครื่อง​เห็น​กระแส​ไฟ​แปลบ​ปลา​บ ไกร​สร​พยายาม​ขยับ​ตัว​หนี​ มน​ชญา​จี้​เครื่อง​ช็อต​ไฟฟ้า​ลง​ที่​ท้ายทอย​ไกร​สร เขา​กระตุก​อย่าง​แรง ทันใด...อิน​ตรา ภูมินทร์​ และ​ยุวดี​วิ่ง​เข้า​มา เห็น​ไกร​สร​กระตุกๆแล้ว​แน่​นิ่ง​ไป มน​ชญา​รีบ​เก็บ​เครื่อง​ช็อต​ไฟฟ้า​ลง​กระเป๋า แล้ว​ทำ​ที​เป็น​ตกใจ​ร้องไห้​โฮ​ว่า​
พ่อ​เป็น​อะไร

“เกิด​อะไร​ขึ้น​น่ะ​มน”ภูมินทร์​เข้า​มา​ถาม

“มน​ไม่​รู้​ค่ะ มน​คุย​กับ​คุณ​พ่อ​อยู่ดีๆคุณ​พ่อ​ก็​ชัก​แล้ว​สลบ​ไป​เลย​ค่ะ”

อิน​ตรา​กอด​ไกร​สร​ร้องไห้ ภูมินทร์​บอก​ยุวดี​ให้​ไป​ตาม​หมอ​มา ไม่​นาน​หมอ พยาบาล​วิ่ง​เข้า​มา​ตรวจ​เช็ก สักพัก​หัน​มา​บอก​ทุก​คน​ว่า คนไข้​หัวใจ​หยุด​เต้น...อิน​ตรา​ตะลึง​น้ำตา​ไหล​พราก

ร่าง​ไกร​สร​ถูก​บุรุษพยาบาล​เข็น​ออก​ไป​จาก​ห้อง​เพื่อ​ไป​ห้อง​ฉุกเฉิน อิน​ตรา มน​ชญา ​และ​ทุก​คน​วิ่ง​ตาม มน​ชญา​แสร้ง​ร้องไห้​ฟูมฟาย​เป็น​ห่วง อิน​ตรา​ทน​ไม่​ไหว​คว้า​แขน​มนชญา​ไว้​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว​อีก​แล้ว

“มน​รู้​นะ​ว่าที่​คุณ​พ่อ​เป็น​อย่าง​นี้​เพราะ​ฝีมือ​ของพี่​อิน ถ้า​คุณ​พ่อ​เป็น​อะไร​ขึ้น​มา​ล่ะ​ก็ มน​ไม่​ยอม​แน่”

“มน​อย่า​พูด​แบบ​นี้​สิ​จ๊ะ พี่​กลัว...”มน​ชญา​ยียวน​กลับ สะบัด​หน้า​วิ่ง​ตาม​ไกร​สร​ไป

อิน​ตรา​มอง​ตามอย่าง​ไม่​พอใจ​แต่​ทำ​อะไร​ไม่ได้...ทุกคน​ยืน​กระวนกระวาย​อยู่​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน มน​ชญา​ร้องไห้​ออเซาะ​ภูมินทร์ ยุวดี​มอง​อย่าง​หมั่นไส้ พอดี​นพดล​ตาม​มา​ถึง​ถาม​ว่าไกร​สร​เป็น​อย่างไร​บ้าง มน​ชญา​หัน​มา​ตอบทำ​เป็น​เสีย​อก​เสียใจ

“คุณ​หมอ​ยัง​ไม่​ออก​มา​จาก​ห้อง​เลย​จ้ะ”

“แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น​ครับ ทำไม​อยู่ดีๆคุณ​ท่าน​ถึง​ชัก​จน​หัวใจ​หยุด​เต้น​อย่าง​งี้”

“คง​ต้อง​ถาม​พี่...เอ่อ...มน​แล้ว​ล่ะ เพราะ​มน​เป็น​คน​เดียว​ที่​อยู่​กับคุณ​พ่อ” อิน​ตรา​ตอบ​เอง

มน​ชญา​มอง​อิน​ตรา​ประ​มา​ณ​ว่า​รู้​นะ​ว่า​กำลัง​เล่น​งาน​ตน​อยู่ มน​ชญา​ปั้น​หน้า​เศร้า “มน​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​จ้ะนพ มน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ก็​เจอ​คุณ​พ่อ​ชัก​อยู่​แล้ว”

“อ้าว...ไหน​มน​บอก​ว่า ก่อน​หน้าที่​คุณ​พ่อ​จะ​ชัก มน​คุย​กับ​คุณ​พ่อ​อยู่​ไม่​ใช่​เหรอ” อิน​ตรา​ท้วง

“นั่น​สิ พี่​ก็ได้​ยิน​มน​บอก​ว่า​มน​กำลัง​คุย​กับ​คุณ​อา​ก่อน​ที่​คุณ​อา​จะ​ชัก​นะ ตกลง​นี่​มัน​ยัง​ไง​กัน​แน่​จ๊ะ” ภูมินทร์​ช่วย​ซัก

มน​ชญา​อึกอัก เห็น​สายตา​ภูมินทร์​กับ​ยุวดี​เหมือน​คาดคั้น​พยายาม​หา​ทางออก “มน...มนตกใจ​จน​จำ​อะไร​ไม่ได้​ค่ะ มน​ห่วง​แต่​คุณ​พ่อ​อย่าง​เดียว” พูด​จบ​มน​ชญา​แกล้ง​เป็น​ลม​ล้ม​พับ​ไป

ภูมินทร์​ตกใจ​รับ​ร่าง​เธอ​ไว้​ทัน ยุวดี​มอง​อย่าง​หมั่นไส้ กระซิบ​ให้​ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​ไป​ให้​พ้นๆ ก่อน​ที่​ตน​จะ​ตบ​คน​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ภูมินทร์​พยัก​หน้า​รับ​อย่าง​จำ​ใจ แต่​ไม่​วาย​ส่ง​สายตา​มอง​อิน​ตรา​ด้วย​ความ​ห่วง อิน​ตรา​ยิ้ม​ให้ เขา​จึง​สบายใจ​ขึ้น ประคอง​มน​ชญา​ออก​ไป ยุวดี​ถอน​ใจ

ภูมินทร์​พา​มน​ชญา​มา​นอน​พัก​ใน​ห้อง​พัก​คนไข้ มน​ชญา​ออดอ้อน​กอด​แขน​เขา​ไม่​ยอม​ปล่อย รำพัน​ว่า​ตน​คง​เครียด​เรื่อง​ไกร​สร แล้ว​ยัง​จะ​เรื่อง​อิน​ตรา​เข้าไป​อยู่​บ้าน​ภูมินทร์​อีก

ภูมินทร์​พยายาม​ทำ​หน้าเป็น​ปกติ ปลอบ​มน​ชญา “ก็​พี่​รู้​น่ะ​สิ​ว่า​ถ้ามน​รู้​เข้า มน​จะ​ยิ่ง​ไม่สบาย​ใจ และ​อิน​ตรา​ก็​คง​จะ​มา​อยู่​ไม่​นาน พี่​ก็​เลย​ไม่ได้​บอก”

“แต่​พี่​ภู​ก็​น่า​จะ...”

“มน​จ๊ะ...พี่​ว่า​มน​อย่า​เพิ่ง​คิด​เรื่อง​อื่น​เลย​นะ ตอน​นี้​มน​ควร​จะ​เป็น​ห่วง​อาการ​ของ​คุณ​อา​มาก​ที่สุด​นะ” ภูมินทร์​ตัดบท มน​ชญา​หน้าม้าน เอียง​หน้า​ซบ​ไหล่​ภูมินทร์​อย่าง​ออดอ้อน จึง​ไม่​เห็น​สีหน้า​ภูมินทร์​ที่​เบื่อ​หน่าย​สุดๆ...

ระหว่าง​นั้น หมอ​ออก​มา​จาก​ห้อง​ฉุกเฉิน อิน​ตรา นพดล​และ​ยุวดี​ปรี่​เข้า​ถาม​อาการ​ไกร​สร  ​หมอ​ไม่​พูด​อะไร​แต่​ให้​ทุก​คน​เข้า​เยี่ยม...จาก​นั้น นพดล​ก็​มา​หา​ภูมินทร์​กับ​มน​ชญา​ที่​ห้อง​พัก​คนไข้​ มน​ชญา​ทำ​เป็น​รีบ​ลุก​ขึ้น​ถาม “นพ​จ๊ะ คุณ​พ่อ​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง”

“คุณ​หมอบ​อก​ว่า​อาการ​คุณ​ท่าน​ไม่​ดี​เลย​ครับ เป็น​ตาย​เท่า​กัน” นพดล​หน้า​เศร้า

มน​ชญา​ปิด​หน้า​ร้องไห้​โฮ วิ่ง​ออก​ไป ภูมินทร์​กับ​นพดล​วิ่ง​ตาม เปิด​ประตู​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ไกรสร เห็น​อิน​ตรา​กับ​ยุวดี​ยืน​อยู่​ข้าง​เตียง​เศร้าๆ มน​ชญา​โผ​เข้า​กอด​ร่าง​ไกร​สร​ร้องไห้

“คุณ​พ่อ​ขา คุณ​พ่อ​ต้อง​อยู่​กับ​มน อย่า​ทิ้ง​มน​ไป​นะ​คะ” มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​ใน​หน้า​ก่อน​จะ​หัน​ไป​โผ​กอด​ภูมินทร์รำพัน

“พี่​ภู​ขา ถ้า​คุณ​พ่อ​เป็น​อะไร​ไป มน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี”



ภูมินทร์​ลูบ​หัว​ปลอบ​มน​ชญา แต่​สายตา​มอง​ไป​ที่​อิน​ตรา คล้าย​ว่า​คำ​ที่​พูด​นั้น​ต้องการ​จะ​ปลอบ​อิน​ตรา​มาก​กว่า “มน​ทำใจ​ดีๆไว้​นะ​จ๊ะ พี่​เชื่อ​ว่า​คน​ดีๆอย่าง​คุณ​อา พระ​ท่าน​ต้อง​คุ้มครอง”

อิน​ตรา​พยัก​หน้า​รับ​รู้ ใน​ขณะ​ที่​มน​ชญา​ร้องไห้​กระซิกๆ

กอด​ภูมินทร์ ยุวดี​หมั่นไส้ บอก​ภูมินทร์​ให้​พา​มน​ชญา​กลับ​บ้าน​ไป​ก่อน ภูมินทร์​ไม่​อยาก​กลับ แต่​ยุวดี​ขยิบ​ตา​ส่ง​ซิก เขา​จึง​ประคอง​มน​ชญา​กลับ​ไป มน​ชญา​หันมาฝาก​นพดล​ดูแล​ไกร​สร​ด้วย นพดล​รับปาก​เดิน​ตาม​ไป​ส่ง​แล้ว​ปิด​ประตู​ห้อง...

ไกร​สร​ค่อยๆลืมตา​ขึ้น​ถาม​ช้าๆว่า “อิน​ตรา กลับ ​ไป ​แล้ว ​ใช่​ไหม”

อิน​ตรา​เข้า​จับ​มือ​ไกร​สร​ดู​ท่า​มี​ความ​สุข​ทั้ง​พ่อ​และ​ลูก...เพราะ​ก่อน​หน้า​นี้ คุณ​หมอ​ออก​มา​บอก​ว่า “ไม่​น่า​เชื่อ​เลย​นะ​ครับ​ว่า​ปาฏิหาริย์​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​คุณ​ไกร​สร เหมือนกับ​ว่า​สมอง​ของ​ท่าน​ถูก​กระตุ้น​ด้วย​อะไร​บาง​อย่างอย่าง​แรง ทำให้​อาการ​ท่าน​ดี​ขึ้น”

อิน​ตรา​กอด​ไกร​สร​ด้วย​ความ​ดีใจ ไกร​สร​ค่อยๆพูด​ช้าๆ “อาจจะ​เป็น​เพราะ​อิน​เอา​ไฟ​มา​ช็อต​ที่​ท้ายทอย​พ่อ​ก็ได้​นะ”

“ไม่​ว่า​จะ​เพราะ​อะไร แต่​อาการ​ของ​คุณ​พ่อ​ดี​ขึ้น​อย่าง​นี้ มน​ก็ดี​ใจ​ที่สุด​เลย​ค่ะ”

“เรา​ปิดบัง​เรื่อง​คุณ​ท่าน​หาย​แล้ว​เอา​ไว้​อย่าง​ที่​คุณ​มน​บอก​ก็ดี​เหมือน​กัน​นะ​ครับ พวก​เรา​จะ​ได้​วางใจ​ได้​ว่าอิน​ตรา​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​ทำร้าย​คุณ​ท่าน​อีก” นพดล​เสนอ

ยุวดี​พยัก​หน้า​เห็น​ด้วย แล้ว​นึก​ได้ “ว่า​แต่​คุณ​อา​รู้​ได้​ยัง​ไง​คะว่า​ยั​ยม​น​กับ​พี่​อิน​สลับ​ร่าง​กัน​ ขนาด​ยุ​เป็น​เพื่อน​มน ที​แรก​ยัง​ดู​ไม่​ออก​เลย​ค่ะ”

“แค่​มอง​ตา​อา​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​มน​มี​อะไร​เปลี่ยนแปลง​ไป มน​คน​นั้น​ไม่​ใช่​ลูก​สาว​ที่​น่า​รัก​ของ​พ่อ” ไกร​สร​มอง​อิน​ตรา​อย่าง​รัก​ใคร่ สอง​พ่อ​ลูก​กอด​กัน​ให้​ชื่น​ใจ

ooooooo

คืน​นั้น ภูมินทร์​ขับ​รถ​มา​ส่ง​มน​ชญา​ที่​บ้าน มน​ชญา​ทำ​ท่า​ทาง​กะ​ปลก​กะ​เปลี้ย กัลยาณี​กับ​นิด​เดิน​อ​อก​มา​เห็น​ตกใจ “ว้าย ตาย​แล้ว หนู​มน​เป็น​อะไร​ไป​จ๊ะ”

“คุณ​อา​ขา...คุณ​พ่อ...” มน​ชญา​ทำ​เป็น​พูด​ไม่​ออก​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น

“คุณ​พี่​เป็น​อะไร ภู...​บอก​อา​สิ​ว่า​คุณ​พี่​เป็น​อะไร”

“เมื่อ​ตอน​เย็น​คุณ​อา​ไกร​สร​อาการ​ทรุดลง​ครับ ตอน​นี้​อยู่​ใน​ห้อง​ไอ​ซี​ยู คุณ​หมอบ​อก​ว่า​ตอน​นี้​อาการ​คุณ​อา​เป็น​ตาย​เท่า​กัน”

กัลยาณี​ตกใจ สั่ง​นิด​ไป​บอก​คน​รถ​เอา​รถ​ออก ภูมินทร์​รีบ​ห้าม “ผม​ว่า​คุณ​อา​อย่า​เพิ่ง​ไป​ตอน​นี้​เลย​ครับ อยู่​เป็น​เพื่อน​คอย​ดูแล​มน​ดี​กว่า​นะ​ครับ ยัง​ไง​ซะ​ตอน​นี้​คุณ​อา​ไกร​สร​ก็​อยู่​ใน​มือ​คุณ​หมอ​แล้ว”

ท่าทาง​กัลยาณี​สบายใจ​ขึ้น ภูมินทร์​ลาก​ลับ กัลยาณี​พา​มน​ชญา​มา​นอน​ใน​ห้อง​และ​ปลอบ​ไป​ด้วย “หนู​มน​ต้อง​เข้มแข็ง​เอา​ไว้​นะ​จ๊ะ ตอน​นี้​คุณ​พี่​อาการ​ไม่​ดี ถ้า​หนู​มน​เป็น​อะไร​ขึ้น​มา​อีก​คน อา​จะ​แย่​นะ​ลูก​นะ”

“ที่​คุณ​พ่อ​เป็น​อย่าง​นี้​เพราะ​มน มน​ผิด​เอง...มน​ผิด​เอง” มน​ชญา​ฟูมฟาย​ให้​ดู​น่า​สงสาร

“เกิด​อะไร​ขึ้น ไหน​เล่า​ให้​อา​ฟัง​สิ”

“ถ้า​มน​พูด​ไป​แล้ว คุณ​อา​สัญญา​นะ​คะ​ว่า​เรา​จะ​ปิด​เรื่อง​นี้​เป็น​ความ​ลับ มน​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มาตรา​หน้า​ว่า​มน​เป็นต้น​เหตุ​ทำให้​คุณ​พ่อ​ต้อง​ตาย”

“จ้ะๆ อา​สัญญา”

“วัน​นี้​มนไป​รู้​มา​ว่า​พี่​อิน​เข้าไป​อยู่​ใน​บ้าน​พี่​ภู​ค่ะ มน​ทั้ง​เสียใจ ทั้ง​น้อยใจ​ไม่​รู้​จะ​ไป​พูด​กับ​ใคร มน​ก็​เลย​ไป​ระบาย​กับ​คุณ​พ่อ แล้ว​อยู่ดีๆคุณ​พ่อ​ก็​ชัก​ขึ้น​มา​ค่ะ​คุณ​อา ฮือๆๆ มน​ไม่​น่า​พูด​เลย”

“หนู​มน​ไม่​ผิด​หรอก ตา​ภู​ต่างหาก​ล่ะ​ที่​ผิด ตา​ภู​ทำ​ยัง​งี้​ได้​ยัง​ไง ให้​ผู้หญิง​คน​อื่น​เข้าไป​อยู่​ใน​บ้าน อย่าง​นี้​ก็​เท่ากับ​ว่า​ตา​ภู​ไม่​ให้​เกียรติ​หนู​มน​เลย​นะ”

“คุณ​อา​อย่า​ว่า​พี่​ภู​เลย​ค่ะ พี่​ภู​เป็น​คน​ดี​รู้​ไม่​เท่าทัน​พี่​อิน”

“หนู​มน​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง”

“พี่​อิน​เคย​บอก​กับ​มน​ค่ะว่าพี่​อิน​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ให้​พี่​ภู​เปลี่ยนใจ​ไป​รัก​กับ​เขา​ให้​ได้ แล้ว​มน​ว่า​อีก​ไม่​นาน​พี่​อิน​คงจะ​ทำ​สำเร็จ​แน่นอน​ค่ะ”

กัลยาณี​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ บอก​มน​ชญา​ว่า​ตน​จะ​จัดการ​เอง ตน​ยอม​ให้​เป็น​แบบ​นั้น​ไม่ได้ มน​ชญา​แอบ​ยิ้ม​สมใจ...คืน​นั้น กัลยาณี​โทร.​หา​วารี​ทันที ขอ​ให้​จัดการ​เรื่อง​แต่งงาน  วารี​ท้วง​ว่า​อาการ​ไกร​สร​ยัง​ไม่​ดี​ขึ้น​เลย กัลยาณีจึง​บอก​ว่า

“ก็​เพราะว่า​คุณ​พี่​อาการ​ไม่​ดี​นั่นแหละ​ค่ะ ณี​ถึง​อยาก​ให้​หนู​มน​กับ​ตา​ภู​แต่งๆกัน​สัก​ที เผื่อว่า​ถ้า​คุณ​พี่​รับ​รู้​ว่า​ลูก​สาว​ได้​เป็น​ฝั่ง​เป็น​ฝา​แล้ว คุณ​พี่​อาจจะ​มี​กำลังใจ​แล้ว​ทำให้​อาการ​ดี​ขึ้น​ก็ได้​นะ​คะ”

วารี​หนักใจ รับปาก​จะ​คุย​กับ​ภูมินทร์​ให้ แล้ว​จะ​แจ้ง​กลับ ดุสิต​เห็น​ท่าทาง​วารี​ก็​รู้​ว่า​ฝ่าย​นั้น​เร่งรัด​เรื่อง​แต่งงาน วารี​ปรึกษา​ว่า​เกรง​จะ​ผิดใจ​กับ​กัลยาณี สงสัย​ต้อง​บังคับ​ภูมินทร์​แล้ว ดุสิต​ไม่​เห็น​ด้วย ควร​จะ​ให้​ภูมินทร์​เลือก​เอง​เพราะ​เป็น​ชีวิต​ของ​เขา วารี​ก็​เห็น​ด้วย​จึง​ได้​แต่​ไม่สบาย​ใจ

ooooooo

คืน​นั้น ไกร​สร​นั่ง​ซัก​ถาม​เรื่องราว​ต่างๆทำไม​ถึง​สลับ​ร่าง​กัน​ได้ อิน​ตรา​เล่า​ให้​ฟัง​อย่าง​ละเอียด พร้อม​กับ​บอก​ว่า   ที่​ตน​บอก​ใคร​ไม่ได้​เพราะ​โดน​ขู่​ไว้​ว่า

จะ​ทำร้าย​พ่อ   ตน​จึง​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​มน​ชญา​ต้องการ แต่​แล้ว​เขา​ก็​ยัง​มา​ทำร้าย​พ่อ​จน​ได้

“ก็​คิด​ซะว่า​บางที​อาจจะ​เป็น​กรรม​ที่​ผูกพัน​กัน​มา​ตั้งแต่​ชาติ​ที่​แล้ว​ก็ได้​นะ​ลูก แล้ว​ที่​เขา​ทำ​กับ​พ่อ​ทุก​อย่าง​ใน​ชาติ​นี้ พ่อ​ก็​จะ​อโหสิกรรม​ให้​เขา และ​พ่อ​ก็ได้​แต่​หวัง​ว่า เขา​จะ​ไม่​สร้าง​บาป​สร้าง​กรรม​อะไร​เพิ่ม​อีก เพราะ​ท้าย​ที่สุด​แล้ว คน​ที่​จะ​รับ​กรรม​ก็​คือ​ตัว​เขา​เอง”

อิน​ตรา​พยัก​หน้า​เห็นดี​ด้วย พลัน ภูมินทร์​ย้อน​กลับ​มา เขา​เปิด​ประตู​เข้า​มา​เห็น​ไกร​สร​นั่ง​บน​เตียง​ก็​ตะลึง หัน​ไป​มอง​ยุวดี​กับ​นพดล​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ห้อง​ไม่​มี​ท่าที​แปลก​ใจ​อะไร อิน​ตรา​ยกนิ้ว​ชี้​แตะ​ปาก “เรื่อง​นี้​เป็น​ความ​ลับ​ระหว่าง​เรา​สี่​คน​นะ​คะ​พี่​ภู”

ภูมินทร์​พยัก​หน้า​งงๆ...พอก​ลับ​มาบ้าน​ก็​ซัก​อิน​ตรา​กับ​ยุวดี​ยกใหญ่

“นี่​เท่ากับ​ว่า​อิน​ตรา​ทำร้าย​คุณ​อา แต่​เรา​เอาผิด​อิน​ตรา​ไม่ได้​เลย​ใช่​ไหม”

“ก็​ใช่​น่ะ​สิ​คะ ถ้า​ขืน​ลอง​เรา​ป่าวประกาศ​ออก​ไป คน​ที่​จะ​ซวย​ก็​มี​แต่​คุณ​อา​ไกร​สร​กับ​มน”

ภูมินทร์​จะ​พูด พอดี​วารี​ออก​มา​ด้วย​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ บอก​ภูมินทร์​ว่า​มี​เรื่อง​จะ​คุย​ด้วย​  พอ​ภูมินทร์​รู้​เรื่อง​ที่​อยาก​ให้​แต่งงาน​ทั้งที่​ไกร​สร​ยัง​อาการ​หนัก​ก็​ไม่​เห็น​ด้วย วารี​พูด​ตาม​ที่​กัลยาณี​บอก​ว่า​ไกร​สร​อาจจะ​อาการ​ดี​ขึ้น ยุวดี​พึมพำ​ว่า​มน​ชญา​แผน​สูง วารี​ได้ยิน​ไม่​ถนัด​ถาม​อะไร​นะ

“เอ่อ...ยุบ​อก​ว่า ยุ​ไม่​เห็น​ด้วย​เลย​นะ​คะ​ที่​จะ​มา​จัด​งาน​รื่นเริง​อะไร​กัน​ตอน​นี้ แล้ว​ยุ​ว่า​นะ​คะ ถ้า​คุณ​อา​ไกร​สร​รู้​ว่า​พี่​ภู​ต้อง​รีบ​แต่งงาน​กับ​มน ทั้งๆที่​ยัง​ไม่​พร้อม​เพราะ​ท่าน คุณ​อา​ไกร​สร​ไม่​มี​วัน​รู้สึก​ดี​หรอก​ค่ะ”

“ก็​จริง​ของ​ยุ ว่า​ยัง​ไง​ล่ะ​ภู” วารี​ถอน​ใจ​หัน​ไป​ถาม​ภูมินทร์

“แม่​ครับ ผม​ไม่​แน่ใจ​ว่า​ผม​ยัง​รัก​มน​อยู่​รึ​เปล่า”

วารี​เข้าใจ​ลูก​ชาย จึง​บอก​ไป​ว่า แล้วแต่​ภูมินทร์​จะ​จัดการ ภูมินทร์​สบตา​ยุวดี​อย่าง​โล่ง​ใจ...ยุวดี​รีบ​โทร.​ไป​เล่า​ให้​นพดล​ฟัง แต่​พอ​นพดล​ท้วง​กลับ​มา​ว่า เป็น​ห่วง​มน​ชญา​จะ​อาละวาด​อีก ก็​ไม่สบาย​ใจ​ไป​ด้วย

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น พอ​มน​ชญา​ได้​ฟัง​กัลยาณี​บอก​ว่า วารี​แจ้ง​กลับ​มา​ว่า​ภูมินทร์​ขอ​เวลา​สัก​พัก ก็​ไม่​พอ​ใจ อ​ย่าง​มาก...มน​ชญา​เข้า​มา​ใน​ห้อง​อย่าง​หงุดหงิด แวว​ตา​มุ่ง​มั่น​ไม่​ยอม​แพ้

มน​ชญาโทร.​หา​ภูมินทร์​ “พี่​ภู​คะ เย็น​นี้​เรา​ไป​ทาน​ข้าว​กัน​นะ​คะ มน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​พี่​ภู”

“เอ่อ...คือ​ว่า​เย็น​นี้​พี่​มี​ประชุม​น่ะ​จ้ะ ยัง​ไม่​รู้​เลย​ว่า​จะ​เลิก​กี่​โมง”

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ ดึก​แค่​ไหน​มน​ก็​จะ​รอ นะ​คะ​พี่​ภู มน​มี​เรื่อง​จะ​ปรึกษา​พี่​ภู​จริงๆ”

ภูมินทร์​จำ​ต้อง​รับปาก​อย่าง​ไม่​เต็มใจ มน​ชญา​ยิ้ม​อย่าง​มี​แผน...คืน​นั้น มน​ชญามา​นั่ง​รอ​ภูมินทร์​ใน​ร้าน​อาหาร​หรู​

แห่ง​หนึ่ง เธอ​ผสม​ยา​บาง​อย่าง​ลง​ใน​เครื่อง​ดื่ม​ที่​เตรียม​ไว้​ให้​เขา พอ​หัน​ไป​เห็น​ภูมินทร์​เดิน​เข้า​มา ก็​รีบ​วาง​ช้อน​ที่​ใช้​คน​แล้ว​ทัก

“พี่​ภู​มา​เร็ว​กว่า​ที่​มน​คิด​เ