กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15


ผ่าน​จาก​วัน​ที่​ศักดา​มาอาละวาด​ที่​เกาะคราม วันเดียวเมธา​ก็​พา​น็อต​มา​ที่​นี่ พอ​เข้าไป​ที่​เคาน์เตอร์เขา​ก็กร่าง​ใส่​ประดู่​ที่มา​ต้อนรับ ตะคอก​ว่า​ต้องการห้องพัก มีห้อง​แบบ​ไหน​ก็​พูด​มา แต่​ประดู่​อ้า​ปาก​พูด​ไม่​มีเสียง​เมธา​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ​ทันที พนักงาน​ต้อง​บอก​ว่า

“ประธาน​โทษ​ค่ะ ประดู่​พูด​ไม่ได้”

“อ้าว ก็​ไม่​รู้​นี่ว่า​เป็น​ใบ้ แล้ว​ทำไม​ถึง​ให้​มา​ต้อนรับ เอาละ เธอ​นั่นแหละ​รีบ​เปิด​ห้อง​พัก​ให้​ฉัน​เร็วๆ”

“ห้อง​เดี่ยว​ที่​ว่าง​อยู่ มี​คน​โทร.​มา​จอง​แล้ว​ค่ะ ขอโทษ​ด้วย​นะ​คะ”

“คน​จอง​ยัง​ไม่​มา​ก็​ตัด​สิทธิ์​ไป​สิ”

น็อต​เห็น​เมธา​ชัก​จะ​ก​ร่าง​เกินไป​แล้ว​จึง​พูด​กับ​พนักงาน​ดีๆว่า “ฉัน​เจาะ​จง​มา​พัก​ที่​นี่​โดยเฉพาะ​เลย​นะ ช่วย​หา​ห้อง​ให้​เรา​หน่อย​ได้​มั้ย”

“เรา​เปลี่ยน​ไป​พัก​รีสอร์ต​อื่น​เกาะ​อื่น​ก็ได้ ไม่​เห็น​ต้อง​ง้อ​ไอ้​เกาะ​สับปะรังเค​นี่ มี​เงิน​ซะ​อย่าง​หา​เกาะ​หรูๆกว่า​นี้​สบาย​มาก” เมธา​แทรก​ขึ้น น็อต​เลย​หัน​มา​ว่า

“การ​ที่​ฉัน​ยอม​มา​กับ​คุณ​ตาม​คำสั่ง​คุณ​พ่อ มัน​ก็​ขัดใจ​ฉัน​มาก​พอ​แล้ว อย่า​ทำตัว​ก​ร่าง​แบบ​ทุเรศๆให้​ฉัน​รำคาญใจ​มาก​กว่า​นี้​ได้​มั้ย” น็อต​พูด​จบ​เดิน​หนี​เมธา​ไป​ทาง​สระว่ายน้ำ

“มี​อะไร​ให้​ผม​ช่วย​มั้ย​ครับ” บอย​เดิน​ยิ้ม​เข้า​มา​หา ไม่ทัน​เห็น​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​เป็น​ใคร

“อ้าว...คุณ​ทำ​งาน​ที่​นี่​เหรอ” น็อต​ร้อง​ทัก​อย่าง​ดีใจ บอย​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ​เมธา​ก็​ปราด​เข้า​มา​กั้น​กลาง พร้อม​กับ​แสดง​ความ​เป็น​เจ้า​ข้าว​เจ้าของ​น็อต

“นี่​แก...ห้าม​เข้า​ใกล้​คู่หมั้น​ฉัน​โว้ย ไป​หา​ห้อง​พัก​ที่​รีสอร์ต​อื่น​เถอะ​น็อต”

“ฤดู​ท่องเที่ยว​รีสอร์ตแถบ​นี้​ถูก​จอง​เต็ม​ทุก​ที่​แหละครับ... แต่​เอา​เถอะ บางที​ผม​จะ​ช่วย​คุณ​ได้” บอย​พูด​กับ​น็อต แล้วพา​เดิน​ไป​ปีก​ซ้าย​ของ​รีสอร์ต ไข​กุญแจ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ชุด​สุด​หรู ปาก​ก็​บอก​ว่า​ห้อง​ชุด​นี้​มี​สาม​ห้อง เขา​พัก​อยู่​ห้อง​นอน​เล็ก

“เฮ้ย เรื่อง​อะไร​ฉัน​จะ​ยอม​ให้​นาย​พัก​ห้อง​ฉัน” เมธา​โวย​ทันที

“นี่​เป็น​ห้อง​พัก​ส่วนตัว​ผม” บอกกล่าว​เสียง​เรียบ

“หา!...เด็ก​ยก​กระเป๋า​อย่าง​นาย​มี​ห้อง​พัก​หรู​ขนาด​นี้​เลย​เหรอ อ้อ ลืม​ไป ก็​แค่​ห้อง​เล็กๆแคบๆใน​ห้อง​ชุด​ต่างหาก”

“ผม​อนุญาต​ให้​คุณ​กับ​คู่หมั้น​คน​สวย​พัก​ชั่วคราว พรุ่งนี้​ถ้า​มี​แขก​เช็ก​เอาต์​ผม​จะ​รีบ​เปลี่ยน​ห้อง​ให้​ทันที”

“ฉัน​ตกลง​พัก​ห้อง​นี้​ค่ะ ขอบคุณ​ที่​ช่วย​จัดการ​ให้ นี่​ทิป​คุณ” น็อต​ส่ง​แบงก์​ร้อย​ให้​บอย​แต่​เขา​ไม่​รับ แถม​ยัง​บอก​อีก​ว่า​ต้องการ​อะไร​ก็​เรียก​ใช้ได้​ตลอด

“ขอบใจ​ว่ะ แต่​เอา​เวลา​งาน​ไป​ยก​กระเป๋า​ให้​แขก​คน​อื่น​เถอะ” เมธาม​อง​เหยียดๆ

บอย​ยิ้ม​เดิน​จาก​ไป น็อต​โมโห​ที่​เขา​ไม่​รับ​ทิป บ่น​ว่า​บอย​หยิ่ง จองหอง เมธา​เสริม​ทันที

“ใช่​จ้ะ​ที่รัก เจ้ากี้เจ้าการ​น่า​เตะ​ฉิบ...” ไม่ทัน​หลุด​คำ​ว่า​หาย​ตาม​หลัง​เพราะ​พนักงาน​ยก​กระเป๋า​ขึ้น​มา​ให้ ได้ยิน​สอง​คน​บ่น​เลย​ถาม​ว่า

“หมาย​ถึง​คุณ​บอย​เหรอ​ครับ...ท่าน​ไม่​ใช่​พนักงาน​หรอก แต่​เป็น​เจ้านาย​ของ​พวก​ผม​และ​ผู้จัดการ​ใหญ่​ของ​ที่นี่”

เมธา​หน้า​แตก ส่วน​น็อต​อึ้ง​ยัง​งงงวย

ooooooo

ฟาง​แก้ว​มา​ถึง​รีสอร์ต​เกาะ​คราม​เวลา​ใกล้​กับ​เมธา แต่​ไม่ได้​เจอ​กัน​เพราะ​พวก​ลุย​พา​ไป​ที่​ห้อง​รับรอง​ส่วนตัว ทุก​คน​ต้อนรับ​ฟาง​แก้ว​ด้วย​ความ​ดีใจ

“เพื่อน​เก่า​อยู่​กัน​พร้อมหน้าพร้อมตา​เลย​นะ” ฟางแก้ว​ร้อง​ทัก

“ดีใจ​ค่ะ ที่​ได้​เจอ​คุณ​ฟาง​แก้ว​อีก​ครั้ง” บุ​ป​ผา​ทัก​ตอบ​ด้วย​รอย​ยิ้ม

“ฉัน​คิด​ว่า​จะ​ไม่ได้​เจอ​กำนัน​บุ​ป​ผา​อีก​แล้ว เป็น​ไง​ลุย คง​สบาย​ดี​นะ​คะ สร้อย​คีรี​ด้วย”

กำลัง​ทักทาย​กัน​อย่าง​ดีอกดีใจ​อยู่​จ้อย​กับ​จ๋อง​ก็​วิ่ง​นำ​พนักงาน​คน​หนึ่ง​เข้า​มา พอ​เห็น​หน้า​ลุย​จ้อย​ก็​บอก​ว่า

“แย่​แล้ว​ครับ...พนักงาน​คน​นี้​บอก​ว่า​คน​เรือ​บน​ฝั่ง​แอบ​ได้ยิน​ลูกน้อง​ไอ้​ศักดา​คุย​กัน​ว่า​พวก​มัน​จะ​ไป​ถล่ม​เกาะ​มุก​ตอน​บ่าย​ครับ”

บรรยากาศ​ชื่นมื่น​เปลี่ยน​ไป​ทันที ทุก​คน​สีหน้า​เครียด ลุย​ลุก​ออก​จาก​ห้อง​นั้น​ไป​ที่​ห้อง​พัก​ตัว​เอง สร้อย​คีรี​ตาม​ไป​เห็น​ลุย​นั่ง​ลูบคลำ​ปืน​คู่ใจ​อยู่​ที่​โต๊ะ จึง​เดิน​เข้าไป​ถาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

“คุณ​แน่ใจ​แล้ว​เหรอ​ลุย คุณ​ยอม​วาง​อาวุธ​ฆ่า​คน​มา​เป็น​สิบ​ปี ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​มือ​คุณ​เปื้อน​เลือด​อีก”

“แค่​ติด​ไป​ป้องกัน​ตัว​เท่านั้น คุณ​ก็​ควร​เผื่อ​ไว้​ด้วย”

ขณะ​เดียวกัน​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​รีสอร์ต เมธา​ยัง​บ่น​ไม่​เลิก​หลัง​จาก​รู้ความ​จริง​ว่า​บอย​เป็น​ใคร “ไม่​น่า​เชื่อ​ว่า​ไอ้​หน้า​อ่อน​นั่น​จะ​เป็น​ถึง​ผู้จัดการ​ใหญ่ ท่าทาง​ไม่มีน้ำ​ยา​แบบ​นั้น​จะ​บริหาร​รีสอร์ต​ได้​สัก​กี่​น้ำ”

น็อต​ยืน​มอง​ไป​ที่​สระ​น้ำ เห็น​บอย​กำลัง​เดินเทกแคร์​แขก​อยู่​ที่​นั่น พอ​หัน​มา​เห็น​เขา​โบก​มือ​ให้ เธอ​เผลอ​ยิ้ม​ตอบ เมธามา​ข้าง​หลัง​สวมกอด​อย่าง​ถือ​วิสาสะ น็อต​สะดุ้ง​รีบ​แกะ​มือ​เขาออก

“แหม ขอ​กอด​หน่อย​เดียว​ก็​ไม่ได้​เหรอ คุณ​อยาก​มา​ที่​นี่​ผม​ก็ตาม​ใจ น่า กอด​หน่อย​น่า”

“ฉัน​มา​กับ​คุณ​ก็​เพราะ​คุณ​พ่อ​สั่ง ถ้า​พูด​ไม่​รู้​เรื่อง​ฉัน​จะ​กลับ” ท่าทาง​น็อต​เอาจริง​จน​เมธา​ชัก​หวั่น

“ตกลงๆผม​ไม่​ทำ​อีก​แล้ว ว่า​แต่​ตอน​นี้​คุณ​อยาก​ได้​อะไร​ล่ะ ผม​ยินดี​ทำให้​ทุก​อย่าง​เลย”

น็อต​คิด​ครู่​หนึ่ง​ก็​ร้อง​ออก​มา “คุณ​จำ​ชุด​ว่ายน้ำ​สี​ชมพู​คอลเลกชั่น​ใหม่​ที่​ฉัน​ดู​ไว้​ก่อน​มา​เกาะ​คราม​ได้มั้ย”

“อืมม์ ที่​ห้าง​ใน​ตัว​จังหวัด​น่ะ​เหรอ”

“แหม​ปลื้ม​จัง​ที่​คุณ​จำ​ได้ ตอน​แรก​ฉัน​คิด​ว่า​สี​นั้น​มัน​ไม่​เข้า​กับ​ตัว​ฉัน แต่​ตอน​นี้​ฉัน​อยาก​ได้​มาก คุณ​กลับ​ขึ้น​ฝั่ง​ไป​ซื้อ​ให้​หน่อย​สิ​คะ”

“ตอน​นี้​เลย​เหรอ”

“ค่ะ ฉัน​อยาก​ใส่​ทู​พีซสี​สวย​เซ็กซี่​ให้​คุณ​ดู แต่​ถ้า​คุณ​ลำบาก​ใจ​ก็​ไม่​เป็นไร”

“โอ๊ย ไม่​เลย​จ้ะ ถ้า​คุณ​จะ​ใส่​มัน​เพื่อ​อวด​ผม ผม​จะ​รีบ​บึ่ง​เรือ​ไป​ซื้อ​ให้​คุณ​ทันที อดใจ​รอ​โชว์​ความ​เซ็กซี่​ของ​คุณ​ให้​ผม​ดู​ได้​เลย​จ้ะ”

เมธา​ตา​ลี​ตาเหลือก​ไป​ท่า​น้ำ แต่​ว่า​เรือ​สปีด​โบ๊ตถูก​แขก​เหมา​ไป​เที่ยว​รอบ​เกาะ​หมด​แล้ว​มี​แต่​เรือ​ยนต์​ที่​แล่น​ช้า​แสน​ช้า เมธา​ก็​ยอม​ไป พอ​เรือ​ยนต์​แล่น​ออก​จาก​เกาะ น็อต​ก็​มา​ปรากฏ​ตัว​อยู่​หน้า​บอย ​เขา​บอก​ว่า​ให้​รีบ​ไป​ที่​ท่า​น้ำ​เพราะ​เห็น​แฟน​เธอ​ไป​ที่​นั่น น็อต​ตอบ​งอนๆว่า

“ฉัน​ไม่ได้​บอก​ว่า​จะ​ไป​กับ​เขา”

“อ้าว รอ​อยู่​รีสอร์ต​คน​เดียว​ก็​เหงา​แย่​สิ​ครับ​เพราะ​ไม่​มี​คน​รู้​ใจ”

“ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​รู้​ใจ​ฉัน​จริงๆสัก​คน” น็อต​จ้อง​หน้า​บอ​ยอ​ย่าง​ท้าทาย บอย​ก็​สนอง​การ​ท้าทาย​นั้น​ด้วย​การ​ชวน​น็อต​ไป​นั่ง​เรือ​เที่ยว​กัน​สองต่อสอง​ทันที

ooooooo

วัน​นั้น​ยัง​ไม่​ถึง​บ่า​ย พวก​ฉกาจ​ก็​ยก​กำลัง​ไป​ที่​เกาะ​มุก​โดย​ไม่​รู้​ว่า​ฝ่าย​ของ​ลุย​ไป​ซุ่ม​รอ​อยู่​ก่อน​แล้ว เพื่อ​หา​โอกาส​ตอบโต้ ฉกาจ​และ​ลูกน้อง​นับ​สิบ​ใช้​ปืน​ขู่​กวาดต้อน​ชาว​บ้าน​ให้​ไป​รวม​กลุ่ม​กัน พวก​ชาว​บ้าน​กลัว​จน​ตัว​สั่น​แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง ฉกาจ​ยืน​ตะโกน​โหวกเหวก​อยู่​ตรง​หน้า

“นี่​คือ​การ​ขอร้อง ให้​ทุก​คน​ย้าย​ออก​ไป​จาก​เกาะ​มุก​ให้​เร็ว​ที่สุด”

ชาว​บ้าน​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​บ่น​อย่าง​ไม่​พอใจ “ขอร้อง​หรือ​ข่มขู่​กัน​แน่​ทำ​ยัง​งี้”

ปัง! ฉกาจ​ยิง​พื้น​ทราย​ที่​อยู่​ข้าง​ตัว​หนุ่ม​ชาว​บ้าน​คน​นั้น ทำให้​พวก​ชาว​บ้าน​กลัว​มาก​ยิ่ง​ขึ้น พา​กัน​ร้อง​ว่า​อย่า​ทำ​อะไร​พวก​เรา​เลย

“ถ้า​พวก​แก​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​ฉัน​ขอร้อง​ดีๆก็​รอด” เขา​ยก​ปืน​วาด​ไป​วาด​มา​ข่มขู่

“คุณ​ทอง​กู​ล​เป็น​เจ้าของ​เกาะ​นี้ แต่​พวก​แก​ไม่​ใช่”คน​ที่​โดน​ยิงขู่ครู่​นี้​เถียง​อีก คราว​นี้​โดน​ฉกาจ​ตบ​ด้วย​ด้าม​ปืน​จน​ทรุด​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น พวก​ขี้ข้า​ฉกาจ​พลอย​ทันที เข้า​รุม​กระทืบ​จนอ่วม

“มี​ใคร​อยาก​ฟัง​คำ​ขอร้อง​ชัดๆอีก​มั้ย”ฉกาจ​ตะคอก

เด็กชาย​คน​หนึ่ง​แหวก​ชาว​บ้าน​วิ่ง​เข้าหา​ชาย​คน​ที่​ถูกซ้อม ร้อง​เรียก​พ่อ แล้ว​หัน​ไป​สู้​กับ​พวก​ฉกาจ“ไอ้​คน​ชั่ว มา​รังแก​พ่อ​ฉัน​ทำไม”

เด็ก​น้อย​ชก​ซ้าย​ป่าย​ขวา​อุตลุด ฉกาจ​ลาก​คอ​เด็ก​น้อย​เอา​ไว้ พวก​ลูกน้อง​ชัก​ปืน​จ่อ​หัว​ทำท่า​จะ​ยิง ทัน​ใด​นั้น​มีดพก​ของ​ฟาง​แก้ว​ลอย​หวือ​เข้า​มา​ปัก​กลาง​หลัง​คน​ที่​ถือ​ปืน​ล้มคว่ำ​ลง​ไป ตาม​ด้วย​เสียง​ปืน​กราด​เข้า​มา​ถี่ยิบ​จาก​พวกลุย พวก​เหล่า​ร้าย​หลบ​กัน​จ้าละหวั่น ฉกาจ​ร้อง​สั่ง

“ยิง​สกัด​ไว้ ที่​เหลือ​ตาม​ฉัน​ไป​ที่​เรือ”ออก​วิ่ง​โดย​กระชาก​ตัว​เด็ก​ไป​ด้วย

ลุย​ร้อง​บอก​พรรคพวก“พวก​คุณ​ดู​แล​ชาว​บ้าน​ที่​นี่ ผม​จะ​ไป​ตาม​เด็ก​เอง”

ฟาง​แก้ว สร้อย​คีรี บุ​ป​ผา ​และ​จ้อย​กับ​จ๋อง​ช่วย​กัน​ตะลุมบอน​กับ​พวก​ลูกน้อง​ฉกาจ และ​ใน​ที่สุด​ก็​ฆ่า​พวก​นั้น​ได้​หมด ส่วน​ลุย​ตาม​ไป​เอา​ตัว​เด็ก​คืน​ได้ ลูกน้อง​ฉกาจ​ห้า​คนที่อยู่​ใน​เรือ​ถูก​ฆ่า​เรียบ เหลือ​ฉกาจ​ที่​ขับ​เรือ​หนี​ไป​ ​เย็น​นั้น​ฉกาจไป​บ้าน​ป​กา​ศิต แต่​ถูก​ศักดา​ที่​อยู่​ที่​นั่นตบ​ด้วย​ด้าม​ปืน​พร้อม​ด่าว่า

“ฉัน​ให้​พวก​แก​ไป​ไล่​ชาว​บ้าน​ออก​จาก​เกาะ​มุก ไม่​ใช่​ถูก​ไล่​กลับ​มา​เหมือน​หมา​ยัง​งี้”

“พวก​เรา​เกือบ​ทำ​สำเร็จ​ครับ ถ้า​ไม่​มี​ไอ้​ลุย​เข้า​มา​ขวาง”

ป​กา​ศิ​ตบ​อก​ว่า​ลุย​ฉลาด​เข้าใจ​หา​ที่​ซ่อน​ตัว แต่​เอา​เถอะ มัน​เก็บตัว​เงียบ​มา​เป็น​สิบ​ปี​แล้ว ค่อย​จัดการ​มัน​ทีหลัง​ก็ได้ องค์กร​เรา​หยุด​เคลื่อนไหว​มา​นาน​ต้อง​ทำ​เรื่อง​ด่วน​ก่อน​คือ​การ​ระดม​เงินทุน​ให้​พร้อม​สำหรับ​การก​ลับ​มา ​ก่อน​อื่น​คือ​ต้อง​รีบ​ยึด​เกาะ​มุก​และ​เกาะ​คราม​ให้​ได้​เร็ว​ที่สุด​เพื่อ​ตั้ง​คลัง​แสง

ooooooo

บอย​พา​น็อต​ไป​เที่ยว​เกาะ​มุก​อีก​ด้าน​หนึ่ง​จึง​ไม่​รู้​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น​หลัง​เกาะ สอง​คน​เที่ยว​ชม​สถานที่​แล้ว​ลง​เล่น​น้ำ​ด้วย​กัน น็อต​หลอ​กบ​อย​ทำ​เป็น​จม​น้ำ บอย​ตกใจ​เที่ยว​ควาน​หา​พลาง​ร้อง​เรียก แต่​น็อ​ตก​ลับ​มา​โผล่​ด้าน​หลัง​แล้ว​โผเข้า​กอดบอย บอย​หวั่นไหว​แต่ก็พยายาม​ห้าม​ใจ​ตัว​เอง​ไว้​ได้

ขาก​ลับ​ต้อง​อ้อม​เรือ​ไป​ออก​ทาง​อื่น​เพราะ​น้ำขึ้น​จนปิด

ปาก​ทาง​เข้า​หมด​แล้ว

“ทำไม​ไม่​มี​ทางออก​เหมือน​ตอน​เรา​เข้า​มา​คะ”

“ฤดู​หนาว กระแสน้ำ​เปลี่ยน​เวลา เรา​ต้อง​รีบ​กลับเร็ว​กว่า​เวลา​ปกติ ผม​คำนวณ​ผิด​ไป”บอย​รีบ​พา​เรือ​ลัดเลาะ​จน​ออก​มา​หน้า​หาด​ได้

“โอ้โฮ หาด​ด้าน​นี้​ของ​เกาะ​นี่​สวย​กว่า​ด้าน​โน้น​เยอะเลย สวย​เซอร์ไพรส์​อย่าง​ที่​คุณ​ว่า​จริงๆด้วย แล้ว​นั่น​บ้าน​ใคร​คะ...”

“บ้าน​อา​ลุย”

“เกาะ​นี้​ลึกลับ​พอ​อยู่​แล้ว ทำไม​ต้อง​ปลูก​บ้าน​ลึก​เข้าไป​อีก”



“เหตุผล​ของ​อา ผม​ไม่​รู้​หรอก​ครับ รู้​แต่ว่า​เรา​ไม่​ควร​เข้าไป​ที่​นั่น”

“ต่อ​ให้​ชวน​ฉัน​ก็​ไม่​เข้าไป​หรอก เพราะ​ส​วรรค​์ของฉัน​มัน​อยู่​ตรง​นี้​กับ​คุณ” น็อต​จ้อง​ตา​จน​บอย​รู้สึก​เหมือน​ถูก​สะกด​แถม​เธอ​ยัง​เข้า​มา​ใกล้​เขา​มาก​จน​เขา​หายใจ​สะดุด เส​ก้ม​ลง​หยิบ​ปะการัง​แห้ง​อัน​นึง​ส่งให้​เธอ

“ของ​ที่​ระลึก​จาก​หาด​ทราย​ขาว​ครับ”

น็อ​ตรับ​มา​อย่าง​ทะนุถนอม​ “ฉัน​ขอรับ​มัน​ไว้​ด้วย​หัวใจค่ะ”

สอง​คน​มอง​ตา​กัน​อย่าง​อาวรณ์ ​ต่าง​รู้สึก​ว่าความ​ผูกพัน​ต่อ​กัน​ร้อย​รัด​แน่น​ขึ้น​ทุก​ขณะ

เรือ​แล่น​มา​พัก​หนึ่ง​น็อต​ก็​ถาม​บอย​ว่า​ทำไม​สีหน้า​ของ​เขา​มี​ความ​ไม่สบาย​ใจ​แสดงออก​มา

“เอ้​อ คือ​ว่า ขาก​ลับ​นี่​ต้อง​อ้อม​กลับ​​อีก​ทาง​และ​ต้อง​แล่น​เรือ​ทวน​น้ำ​ทำให้​ต้อง​ช้า​กว่า​เดิม”

“กลัว​เมธา​กลับ​มา​ไม่​เจอ​ฉัน​เหรอ”​ น็อต​ทำ​เสียง​งอนใส่

“ผม​ไม่​เคย​กลัว​ใคร แต่​กลัว​ความรู้สึก​ความ​เป็น​ผู้ชาย​ของ​ผม​จะ​ขโมย​หัวใจ​ของ​คุณ”

น็อต​ปราด​เข้า​กอด​เขา​แล้ว​จูบ​ปาก​ทันที  บอย​อึ้ง​เมื่อ​เธอ​บอก​หลัง​จูบ​ว่า “เจ้าของ​หัวใจ​ดวง​นี้​เต็มใจ​ให้​คุณ​ขโมย...ต่อ​จาก​นี้​เรียก​ฉัน​ว่า​น็อต​เฉยๆนะ​ไม่​ต้อง​มี​คุณ”

“ความ​จริง​ผม​ไม่​อยาก​เป็น​ผู้​ชนะ​ที่​ต้อง​อยู่​อย่าง​หลบๆ ซ่อนๆเหมือน​อา​ลุย แต่​ถ้า​เป็น​ความต้องการ​ของ​คุณ​ผม​ก็​ยินดี​ทำ”

“เฮ้อ...ใน​ที่สุด​ฉัน​ก็​เจอ​คน​ที่​รู้​ใจ​ฉัน​จริงๆ ขอบคุณ​มาก​นะ​บอย” เธอ​กอด​เขา​อีก

“เรา​น่า​จะ​ถึง​รีสอร์ต​อย่าง​ช้า​ไม่​เกิน​ครึ่ง​ชั่วโมง​นี้ หวัง​ว่า​คุณ​เมธา​คง​ไม่​กลับ​ถึง​ก่อน”

น็อต​ถอน​ใจ​อย่าง​หงุดหงิด​เมื่อ​ได้ยิน​ชื่อ​เมธา แต่​จะ​หงุดหงิด​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​กลับ​ไป​พบ​จน​ได้ เพราะ​เมธา​กำลัง​เดิน​ตาม​หา​น็อต​ให้​ควั่ก เห็น​เธอ​กำลัง​เดิน​ลัด​สนาม​มอง​หน้า​มอง​หลัง​ไป​อย่าง​เร่งรีบ เขา​ก็​ร้อง​เรียก พอ​เข้า​ใกล้​ก็​ต่อว่า

“ผม​กลับ​มา​ถึง​เกือบ​ครึ่ง​ชั่วโมง​แล้ว ตาม​หา​คุณ​จน​ทั่ว​ก็​ไม่​เจอ”

“ฉัน​ไป​เดิน​เล่น​ท้าย​เกาะ​มา”

“กับ​ใคร?” เมธา​หน้า​บึ้ง

“ฉัน​ไม่​ใช่​ผู้ต้องหา​ให้​คุณ​สอบสวน​นะ”

“แต่​คุณ​เป็น​คู่หมั้น​ผม”

“หมั้น​ได้​ก็​เลิก​ได้ ถ้า​มัน​ทำให้​ฉัน​อึดอัด ไป​ละ​ฉัน​จะ​ไป​อาบ​น้ำ​แต่งตัว คืน​นี้​มี​งาน​เลี้ยง​ต้อนรับ​ทัวร์​พิเศษ​ริม​สระ​น้ำ บอย​ให้​บัตร​เชิญ​เรา​สอง​คน​ไป​ร่วม​งาน” พูด​จบ​ก็​สะบัด​หน้า​เดิน​หนี​ไป

เมธา​สีหน้า​นิ่ง​นึก​ไป​ถึงที่​ท่าเรือ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​บอก​เขา​ว่า​คู่​หมั่น​คุณ​ออก​เรือ​ไป​กับ​คุณ​บอย​ตั้งแต่​กลางวัน

ooooooo

งาน​เลี้ยง​ที่​รีสอร์ต​คืน​นั้น น็อต​กับ​ประดู่​ทำให้​ผู้คน​ตะลึง​ไป​ตามๆกัน   เมื่อ​สอง​คน​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น   ประดู่​ออก​มาใน​ชุดราตรี​สวย​หวาน ส่วน​น็อต​ก็​ชุดราตรี​เหมือน​กัน​แต่​เป็น​ชุด​สั้น​อวด​น่อง​เรียว​สวย หมอ​องศา​หัน​มา​เห็น​ประดู่​ก็​จ้อง​อย่าง​ตะลึงพรึงเพริด ส่วน​บอย​ก็​เอาแต่​มอง​น็อต ฟาง​แก้ว​กับ​สร้อย​คีรี​ต่าง​ถาม​กัน​ว่า​น็อต​เป็น​ใคร เพราะ​ไม่​เคย​รู้จัก

เมธา​ที่​กรึ่มๆแล้ว​รีบ​วาง​แก้ว​ไวน์​เดิน​ไป​หา​น็อต​ทันที ยิ่ง​เห็น​น็อต​เดิน​ไป​หาบ​อย เมธา​ยิ่ง​ลม​ออก​หู ตรง​เข้าไป​ยืน​ขวาง​พูด​เสียง​ดัง

“คู่หมั้น​ผม​อยู่​นี่เอง ไป​หา​ดิน​เนอร์​โรแมนติก​ของ​เรา​กัน​เถอะ” ยกมือ​โอบ​แสดง​ความ​เป็น​เจ้าของ น็อต​หงุดหงิด​แต่​ต้อง​ไป ส่วน​บอ​ยม​องน็อ​ตอ​ย่าง​เสียดาย ประดู่​เห็น​บอ​ยส​น​ใจ​น็อต​ก็​หน้าเสีย​จน​องศา​เป็น​ห่วง

เวลา​ผ่าน​ไป​ไม่​นาน บอย​เดิน​ขึ้น​ไป​บน​เวที แขก​สนใจ​เพราะ​หน้าตา​หล่อเหลา​แถม​มาด​ดี​อีก​ด้วย บอย​ไป​ยืน​หน้า​ไมค์​แล้ว​กล่าว​ว่า “โอกาส​นี้​ผม​ขอม​อบ​เพลง​พิเศษ​ให้​กับ​แขก​ทุก​ท่าน และ​แขก​พิเศษ​สุด​อีกหนึ่ง​คน​ ขอ​ให้​มี​ความ​สุข​กับ​ค่ำคืน​อัน​แสน​อบอุ่น​นี้​นะ​ครับ”

ดนตรี​ขึ้น​อิน​โทร​เสร็จ​เสีย​งบ​อย​ก็​แทรก​ผ่าน​บรรยากาศ​ดัง​กังวาน​ไป​ทั่ว สะกด​แขก​ทุก​คน​ให้​นิ่ง​ฟัง บอย​ร้องเพลง​แสน​ล้าน​นาที​ด้วย​น้ำเสียง​ทุ้ม​นุ่ม​ฟัง​ไพเราะ​มาก เมธา​เหลือบ​ดู​หน้า​น็อต​เห็น​ท่า​เคลิ้มๆแล้ว​ก็​อด​ไม่​ไหว เดิน​ขึ้น​ไป​บน​เวที​ยก​แก้ว​ไวน์​ใน​มือ​ราด​หัว​บอย​จน​หมด​แก้ว​ท่ามกลาง​ความ​ตกใจ​ของ​บรรดา​แขก เมธา​ขว้าง​แก้ว​ทิ้ง​แล้ว​ตรง​เข้าไป​ต่อย​บอย บอย​เอี้ยว​ตัว​หลบ​ทำให้​เมธา​เสียหลัก​หกล้ม เมธา​ รู้สึก​เสียหน้า กระชาก​ไมค์​มา​ประกาศ

“ท่าน​ผู้​มี​เกียรติ​ครับ นาย​คน​นี้​เหยียดหยาม​ผม​ด้วย​การ​พยายาม​แย่ง​คู่หมั้น​ผม ผม​ขอ​ท้า​ให้​เขา​สู้​กับ​ผม​ตัวต่อตัว​อย่าง​ลูกผู้ชาย” เมธา​ยืน​แอ่น​ไป​แอ่น​มา​ด้วย​ความ​เมา น็อ​ตรี​บ​ขึ้น​มา​ดึง​ตัว​เมธา​ลง​จาก​เวที

“กลับ​ห้อง​เดี๋ยวนี้...” น็อต​ลาก​เมธา​กลับ​ห้อง บอย​รีบ​ขอโทษ​แขก

“เกิด​การ​เข้าใจ​ผิด​กัน​เล็กน้อย ขอ​ให้​ท่าน​สนุก​สนาน​กัน​ต่อ​นะ​ครับ”

“ทำไม​บอย​ไม่​ตอบโต้ เขา​ไม่​มี​เลือด​นัก​สู้​ของ​ลุย หล่ม​สัก บ้าง​รึ​ไง”

“เรื่อง​ของ​เด็ก เรา​อย่า​ยุ่ง​ดี​กว่า”สร้อย​คีรี​บอก​ฟางแก้ว ประดู่​มอ​งบ​อ​ยอ​ย่าง​เป็น​ห่วง เดิน​ตาม​ลุย​ไป​หลัง​เวที​เอา​ผ้า​มา​ช่วย​เช็ด​ไวน์​ที่​หัว​ให้​พลาง​บอก​ว่า

“บอย​ไม่​ควร​ยุ่ง​กับ​ผู้หญิง​คน​นี้ เรา​ไม่​อยาก​ให้​บอย​เจ็บ​ตัว”

บอ​ยก​ระ​ชา​ก​ผ้า​จาก​มือ​ประดู่​มา​เช็ด​เอง​พลาง​เดิน​หนีไป องศา​เข้า​มา​หา​ประดู่​ที่​ยืน​ร้องไห้​อยู่

“อย่า​ร้องไห้​เลย​ครับ บอย​คง​กำลัง​เครียด​ที่​เสียหน้า​ใน งาน” องศา​เอา​ผ้าเช็ดหน้า​เช็ดน้ำ​ตา​ให้​ประดู่​ เธอ​ขอบคุณ​เขา​ด้วย​การ​ก้มหัว องศา​ถือโอกาส​บอก​ประดู่​ว่า“บอย​เป็น​คน​นิ่ง แต่​มี​ความ​ดื้อ​รั้น​ไม่ค่อย​ฟัง​เสียง​ใคร คุณ​ควร​จะ​ฝึก​พูด​ถ้า​อยาก​เตือน​บอย​จริงๆ”

องศา​อยาก​ให้​ประดู่​ยอม​รับ​การ​รักษา​ของ​เขา​นั่นเอง เพราะ​ทุก​ครั้ง​ที่​เอ่ย​ถึง​เรื่อง​นี้​ประดู่​จะ​หนี แต่​คราว​นี้​ประดู่​มอง​องศา​อย่าง​ตัดสินใจ

ส่วน​เมธา​ถูก​น็อต​ลาก​ไป​ถึง​ห้อง​ก็​ทะเลาะ​กัน​ใหญ่โต เมธา​บอก​ว่า​เขา​ไม่​ชอบ​ที่​บอย​ส่ง​ตาหวาน​ให้​น็อต​และ​เธอ​ก็​เป็นใจ​ให้​ด้วย ไม่​ยัง​งั้น​จะ​ขึ้น​เรือ​ไป​ด้วย​กัน​ทั้ง​วัน​หรือ เขาเดิน​ไป​ที่​โต๊ะ​หยิบ​ปะ​กา​รังที่​บอย​ให้​น็อต​มา​หัก​ทิ้ง​แล้ว​ตรง​เข้าปลุกปล้ำ​พลาง​ด่า​ไป​ด้วย

“ง่าย​กับ​คน​อื่น​แต่​หวง​ตัว​กับ​คู่​หมั้น​ดี​นัก คืน​นี้​ผม​จะ​ทำให้​คุณ​เห็น​ว่า​คน​อย่าง​เมธา​ไม่​เคย​ยอม​ใคร” ผลัก​น็อต​ลงไป​บน​เตียง พอดี​บอย​เข้า​มา​เจอ ถลา​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​เมธา​แล้ว​ชก​เต็ม​แรง​จน​เซ ขณะ​ที่​กำลัง​ถาม​น๊อต​ว่าเป็น​อะไร​หรือ​เปล่า​เธอ​ก็​ร้อง​ให้​เขาระวัง​เพราะ​เมธา​กำลัง​จะ​เอา​คืน​โดยกระ​ชา​กบ​อย​แล้ว​ต่อย​จน​หน้า​หัน จะ​ซ้ำ​อีก​แต่​บอย​หลบ​เมธา​เลย​ชก​ตู้​เข้า​เต็มรัก

“โอ๊ย​ยย”เมธา​กุม​มือ​ที่​เจ็บ​แล้ว​ร้อง​กล่าวหา​ว่า​บอย​ทำ

“ฉัน​เห็น​กับ​ตา​ว่า​คุณ​ทำตัว​เอง” น็อต​สวน​ทันควัน

“คุณ​เข้า​ข้าง​มันเ​ห​รอ  ​ได้  เรา​จะ​ได้​เห็นดี​กัน​แน่”เมธา​เดิน​กระแทก​บอ​ยอ​อก​ไป​จาก​ห้อง น็อต​หัน​มา​ขอบใจ​บอย

“คุณ​เป็น​คน​สวย​มี​เสน่ห์ ฐานะ​ทางบ้าน​ดี แล้ว​ทำไม​ถึง​เลือก​คน​อย่าง​เขา​เป็น​คู่​หมั้น”

น็อต​น้ำตา​กบ​ตา“คุณ​พ่อ​เป็น​คน​เลือก​และ​บงการ​ชีวิต​ฉัน​มา​ตลอด”

“พ่อคุณ​เป็น​ใคร ทำไม​อยาก​ให้​ลูก​สาว​ตัว​เอง​ต้อง​มาใช้​ชีวิต​กับ​คน​อันธพาล​ยัง​งี้” คำ​ถาม​ขอ​งบ​อย​ น็อต​ไม่​รู้​จะ​ตอบ​ยังไง

ส่วน​เมธา​ที่​ลง​ไป​ที่​ล็อบ​บี้ กด​โทรศัพท์​ไป​รายงาน​ป​กา​ศิต​ทันที​โดยปั้น​เรื่อง​ขึ้น​มา​เกิน​จริง แล้ว​ย้ำ​ว่า“ผม​รัก​น็อต​มาก​นะ​ครับ ถึง​ได้​เป็น​ห่วง​แทน​คุณ​อา​อยู่​นี่”ทำให้​ป​กาศิต​โกรธ​จนลม​ออก​หู

ooooooo

บุ​ป​ผา​จะ​กลับ​วัน​นี้​จึง​พา​ประดู่​มา​คุย​ด้วย​ที่​ริมทะเล เพราะ​เธอ​รู้​ว่า​ประดู่​รัก​บอย แต่​บอย​ไม่ได้​รัก​ประดู่​ตอน​แรก​บุ​ป​ผา​ก็​พูด​อ้อมๆว่า​รู้​เรื่อง​ที่​หมอ​องศา​พยายาม​ช่วย​รักษา​ประดู่ ขอ​ให้​ประดู่​อดทน​รับ​การ​รักษา​แล้ว​จะ​ดี​สําหรับ​ชีวิต​ใน​ภายหลัง ประดู่​ร้องไห้​กอด​บุ​ป​ผาแน่น

“น้า​ชวน​ประดู่​มา​ตรง​นี้​เพื่อ​จะ​บอก​ว่า​น้า​จะ​กลับ​บ้านแล้ว”

ประดู่​คว้า​แขน​บุ​ป​ผา​มาก​อด​ไว้​แน่น​ไม่​ยอม​ให้​กลับ บุ​ป​ผา​ลูบ​หัว​แล้ว​บอก​เหตุผล​ว่า

“งาน​เลี้ยง​ต้อง​มี​วัน​เลิก​รา​เรา​ต่าง​คน​ต่าง​มี​หน้าที่​ต้อง​ไป​ทำ น้า​อยาก​จะ​เตือน​ประดู่​ก่อน​ไป​ว่า...อย่า​มอง​ข้าม​คน​ที่ดี​กับ​เรา​และ​รัก​เรา ​น้า​ไม่​อยาก​ให้​ประดู่​เสียใจ​เหมือน​ที่​น้า​เคย​ทำ​ผิด​พลาด​มา​แล้ว​ใจ​อดีต”

คำ​พูด​บุ​ป​ผา ประดู่​ฟัง​แล้ว​คิด​อย่าง​สับสน​เพราะรู้ความ​หมาย​ใน​คำ​เตือน​นั้น

ขณะ​เดียวกัน​ที่​ล็อบบี้​ของ​รีสอร์ต สร้อย​คีรี​กับ​ฟาง​แก้ว​กำลัง​คุย​กัน​เรื่อง​บุ​ป​ผา​จะ​กลับ ​สร้อย​คีรี​เสียดาย​เพราะ​เพิ่ง​คุยกัน​ได้​ไม่​กี่​วัน​เอง ฟาง​แก้ว​เบ้​ปาก

“ใคร​จะ​ห้าม​แม่​คน​นั้น​ได้”

ทันใดนั้น ป​กา​ศิต​ก็​ก้าว​เข้า​มา​พร้อม​ลูก​น้อง​เป็น​ฝูง มาด​เจ้าพ่อ​ใหญ่​ของ​เขา​ทำเอา​หลาย​คน​มอง​อย่าง​สงสัย สร้อยคีรี​กับ​ฟาง​แก้ว​ตกใจ​พา​กัน​หลบ​ไป​อีก​ทาง เห็น​ป​กา​ศิต​เดิน​ไปเรียก​น็อต​สั่ง​ให้​กลับ​บ้าน​เดี๋ยวนี้ สอง​คน​จึง​รู้​ว่า​น็อต​เป็น​ลูก​สาว​ปกาศิต ​นั่นเอง

น็อต​ไม่​ฟัง​คำสั่ง​พ่อ แต่​เดิน​ตาม​ไป​ดึง​เมธา ซึ่งกำลัง​หา​เรื่อ​งบ​อ​ยอ​ยู่ “เลิก​หาเรื่อง​คน​อื่น​สัก​ที​ได้​ไหม”

เมธา​เปลี่ยน​ทิศทาง​หัน​หา​ป​กา​ศิต “สวัสดี​ครับ​คุณ​อา”

ป​กา​ศิต​พยัก​หน้า​รับ​แล้ว​สั่ง​ให้​ลูก​น้อง​เข้า​คุม​ตัว​ลูก​สาว แต่​น็อต​ดิ้น​ขัดขืน “หนู​ยัง​ไม่​อยาก​กลับ”

ป​กา​ศิต​พยัก​หน้า​ให้​ลูกน้อง น็อต​จึง​ถูก​ลาก​ออก​ไป บอย​เดิน​เข้าไป​หา​อย่าง​ไม่​กลัว บอก​ว่า

“ผม​กำลัง​อยากเจอ​คุณ​พ่อ​น็อ​ตอ​ยู่​พอดี...น็อตไม่ได้​รัก​เมธา ทำไม​คุณ​ต้อง​บังคับใจ​เธอ​ให้​หมั้น​กับ​คน​คน​นี้”

“แก​เป็น​ใคร​ถึง​กล้า​มา​ออก​ความ​เห็น​กับ​ฉัน”

“ผม​เป็น​เพื่อน ก็​แค่​ห่วง​น็อต ไม่​อยาก​เห็น​เขา​ตก​นรก​ทั้ง​เป็น”

ป​กา​ศิ​ตม​อ​งบ​อ​ยอ​ย่าง​เหยียดๆ พอดี​ประดู่​วิ่ง​เข้า​มา​ดึง​บอ​ยอ​อก​ไป​บอก​ว่า​สร้อย​คีรี​ให้​มา​ตาม พอ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ก็​โดน​สร้อย​คีรี​เล่น​งาน​ทันที

“บอย ฉัน​ขอ​สั่ง​ห้าม อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​ผู้หญิง​ที่​ชื่อน็อต​อีก​เด็ดขาด”

“ทำไม​ครับ”

“น็อต​มี​คู่หมั้น​แล้ว บอย​ทำไม่​ถูก”

“ถ้า​เหตุผล​แค่​นี้ ผม​กับน็อต​ก็​ยัง​เป็น​เพื่อน​กัน​ได้”

“ไม่ได้ ห้าม​ติดต่อ​หรือ​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​น็อต​อีก นี่​เป็น​คำสั่ง ถ้า​บอย​ไม่​ฟัง​น้า​จะ​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​อา​ลุย” สร้อย​คีรี​ยัง​พูด​ไม่​จบ​บอย​เดิน​หนี​ออก​จาก​ห้อง​ไป​แล้วด้วย​ความ​ไม่​พอใจ สอง​สาว​มอง​ตาม​แล้ว​หัน​มา​มอง​หน้า​กัน ​เพราะ​ไม่​แน่ใจ​ว่า​บอย​จะ​เชื่อฟัง

ooooooo


ที่​ท่า​เทียบ​เรือ​บน​ฝั่ง ลุย​มา​ส่ง​บุ​ป​ผา จ้อย​กับ​จ๋อง​เดิน​ไป​ก่อน​พร้อม​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า ลุย​รับ​บุ​ป​ผา​ขึ้น​มา​ยืน​บน​ท่า​แล้ว​ยัง​ไม่​ยอม​ปล่อย​มือ​เธอ เดิน​กุม​มือ​ไป​ด้วย​กัน​บน​สะพาน​  บุ​ป​ผา​แม้​จะ​รู้สึก​อบอุ่น​ที่​ลุย​ทำ​ยัง​งั้น แต่​ก็​ต้อง​ตัดใจ​เป็น​คน​ถอน​มือ​ออก​มา​เอง

“ขอบใจ​คุณ ที่มา​ส่ง​ฉัน”

“ผม​เต็มใจ...ขอ​ให้​โชค​ดี​และ​เดินทาง​โดย​ปลอดภัย” ลุย​ตัดใจ​หัน​หลัง​กลับ​เหมือน​กัน

บุ​ป​ผา​มอง​ตาม​ครู่​เดียว​ก็​สะกด​อารมณ์​ไม่​ไหว​โผ​ตาม​ไป​กอด​ลุย​เอา​ไว้ “ฉัน​ขอ​กอด​คุณ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ก่อน​ที่​เรา​จะ​ไม่ได้​เจอ​กัน​อีก ฉัน​รัก​คุณ​ค่ะ​ลุย เวลา​ไม่​เคย​ทำให้​ฉัน​ลืม​คุณ​ได้​เลย ฉัน​ชิน​ที่​จะ​คิดถึง​คุณ​ตลอด​เวลา ลา​ก่อน​ค่ะ​ที่รัก ฉัน​จะ​รัก​คุณ​ตลอด​ไป”

บุ​ป​ผา​ปล่อย​มือ​จาก​ลุย​หัน​กลับ แต่​ลุย​ดึง​เธอ​เข้าไป​กอด​ไว้​เอง น้ำเสียง​สั่น​พร่า​เมื่อ​บอก​ว่า

“ไม่​มี​วัน​ไหน​ที่​ผม​จะ​ไม่​คิดถึง​คุณ”

สอง​คน​กอด​กัน​ด้วย​ความ​อาวรณ์

ประดู่​ที่​ติด​เรือ​มา​ซื้อ​ของ​ด้วย ยืน​แอบ​มอง​ลุย​กับ​บุ​ป​ผา​อยู่​ตรง​ท่าเรือ พอ​เห็น​ลุย​ส่ง​บุ​ป​ผา​เสร็จ​เดิน​กลับ​มา​ท่าทาง​เศร้าสร้อย​จึง​เข้าไป​ถาม​ด้วย​วิธี​ของ​ตัว​เอง​ที่​ยัง​ออกเสียง​ไม่ได้

“ทำไม​อา​ลุย​ถึง​ไม่​รัก​กับ​กำนัน​ล่ะ​คะ ประดู่​ไม่​อยาก​ให้​อา​ลุย​เหงา...”

“ใน​ใจ​ฉัน​มี​แต่​ไทร​งาม​กับ​ทอม​เท่านั้น มัน​ไม่​มี​ที่​เหลือ​ให้​ใคร​แล้ว”

“อา​ลุย​เป็น​คน​ดี รัก​เดียว​ใจเดียว” ประดู่​เข้าไป​กอด​แขน​ลุย ลุย​ตบ​หัว​เธอ​เบาๆอย่าง​เอ็นดู

“บอย​เขา​ก็​เป็น​ผู้ชาย​รัก​เดียว​ใจเดียว​นะ แต่​ว่า​ตอนนี้​บอย​อาจจะ​ตาบอด​ไม่​รู้​ว่า​ตัว​เอง​ควร​รัก​ใคร” ทิ้ง​เป็น​ปริศนา​ไว้​ให้​ประดู่​แค่​นั้น

ขาก​ลับ​เรือ​ของ​ลุย​สวน​กับ​เรือ​ของ​ป​กา​ศิต​จึง​เกิด​การ​ต่อสู้​กัน​ขึ้น​อย่าง​ดุเดือด ตั้งแต่​ใน​น้ำ​จน​ขึ้น​ไป​บน​ฝั่ง  การ​ต่อสู้​ครั้ง​นี้​ประดู่​เข้า​ร่วม​ด้วย​ความ​จำเป็น​เพราะ​ลุย​คน​เดียว​ต่อกร​กับ​พวก​นั้น​ไม่​ไหว จน​จวนตัว​เต็มที​ก็​มี​รถ​ขับ​มา​ชน​ขรร​ชัย​จน​กระเด็น​แล้ว​มา​จอด​รับ​ลุย​กับ​ประดู่​ไป พอ​ขึ้น​รถ​ลุย​จึง​รู้​ว่า​เป็น​ฟาง​แก้ว​นั่นเอง

ooooooo

น็อต​ถูก​พ่อ​ลาก​ตัว​ขึ้น​รถ​จะ​กลับ​บ้าน ระหว่าง​ทาง​เธอ​เฝ้า​แต่​ถาม​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ที่​ท่าเรือ​ว่า​มัน​มา​จาก​อะไร เพราะ​เห็น​พ่อ​ใช้​ลูกน้อง​จำนวน​มาก​เข้า​ห้ำหั่น​ฝ่าย​ตรง​ข้าม แต่​ป​กา​ศิ​ตก​ลับ​บอก​เพียง​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ที่​เธอ​จะ​ต้อง​มา​สนใจ

ป​กา​ศิต​ยัง​พูด​ยืด​ยาว​ต่อ​ไป​อีก​ว่า “เลิก​สนใจ​เรื่อง​ของ​พ่อ​ได้​แล้ว ตอน​นี้​ลูก​ควร​สนใจ​เมธา​ให้​มาก​ที่สุด ยัง​ไง​ลูก​ก็​ต้อง​แต่งงาน​กับ​เขา”

“หนู​ไม่​ชอบ​เขา ไม่​เพียง​แค่​ไม่​ชอบ หนู​ยัง​รังเกียจ​เขา​อีก​ด้วย พ่อ​จะ​ให้​หนู​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​หนู​ไม่ได้​รัก​เหรอ​คะ”

ป​กา​ศิต​ไม่​ตอบ​แถม​ยัง​เอนตัว​พิง​เบาะ​รถ​หลับตา ​ไม่​สน​ว่า​น็อ​ตจะ​พูด​อะไร​ต่อ น็อต​หวน​คิด​ไป​ถึง​ตอน​ที่​เธอ​ยัง​เล็ก​อยู่ พ่อ​ไม่​เคย​สนใจ​แม่​นวล​ของ​เธอ​เหมือน​กัน ทุก​อย่าง​แม่​ต้อง​คอย​รับคำ​สั่ง​พ่อ ไม่​ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​การ​กิน​อยู่​หลับ​นอน แม้​กระทั่ง​พ่อ​พา​ผู้หญิง​นอก​บ้าน​เข้า​มา​นอน​ด้วย​แม่​ก็​ต้อง​ทำ​เป็น​เอา​หู​ไป​นา​เอา​ตา​ไป​ไร่  บางที​แม่​ก็​ถูก​พ่อ​ซ้อม​ยาม​เมื่อ​อารมณ์​

ไม่​ดี จาก​นั้น​ไม่​นาน​แม่​ก็​ช้ำ​ใน​จน​ตาย​จาก​ไป ส่วนตัว​น็อต​เอง​จะ​ได้​รับ​การ​เอาใจใส่​จาก​พ่อ​ก็​ตอน​ที่​เขา​อารมณ์​ดี​เท่านั้น

รถ​กลับ​มา​ถึง​บ้าน​เมื่อ​ไหร่​แทบ​ไม่​รู้ตัว มา​สะดุ้ง​เมื่อ​พ่อ​กระชาก​เธอ​ลง​จาก​รถ​เอา​ไป​เหวี่ยง​บน​ห้อง​นอน พอ​เธอ​ร้อง​เจ็บ​ก็​ถูก​ป​กา​ศิต​ชี้​หน้า​ด่า

“แก​จะ​เจ็บ​ตัว​กว่า​นี้​อีก ถ้า​ยัง​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​สั่ง” หัน​ไป​สั่ง​แม่บ้าน​ให้​ขัง​น็อต​เอา​ไว้​ใน​ห้อง​ห้าม​ออก​ไป​ไหน​จนกว่า​จะ​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เขา น็อ​ตรี​บ​ลุก​ไป​กอด​ขา

“พ่อ​จ๋า หนู​ไม่​เคย​ขัดใจ​พ่อ​สัก​ครั้ง ขอ​แค่​เรื่อง​แต่งงาน​เรื่อง​เดียว​ไม่ได้​เหรอ​คะ”

“ได้! ไม่​ต้อง​แต่ง​ก็ได้ จะ​ได้​ไม่​เปลือง​เงิน พ่อ​จะ​หา​ฤกษ์​ส่งตัว​แก​เข้า​หอ​อย่าง​เดียว”

น็อต​ร้องไห้​โฮ “พ่อ​ต้อง​ให้​หนู​ตรอมใจ​ตาย​เหมือน​แม่​ใช่​ไหม​พ่อ​ถึง​จะ​สนใจ​ความรู้สึก​หนู” คำ​พูด​ของ​น็อต​ ผล​ที่​ได้​รับ​คือ​ป​กา​ศิต​หัน​มา​ตบ​หน้า​เธอ​ฉาด​ใหญ่​แล้ว​ออก​จาก​ห้อง​ไป น็อต​หัน​ไป​ดู​รูป​แม่​ที่​วาง​อยู่​หัว​เตียง​นอน “แม่​จ๋า หนู​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี หนู​ไม่​อยาก​ผิด​สัญญา​กับ​แม่ แต่​หนู​ไม่​เก่ง​เหมือน​แม่ หนู​ทน​ทุกข์​ทรมาน​เหมือน​แม่​ไม่ได้”

น็อต​ซบ​หน้า​ลง​สะอึกสะอื้น​กับ​เตียง​นอน

ooooooo

ที่​ริม​สระว่ายน้ำ​ของ​รีสอร์ต บอย​กำลัง​ยืน​คุย​กับ​องศา​เรื่อง​ประดู่ เพราะ​เคย​เห็น​วิธีการ​รักษา​มา​แล้ว​ครั้ง​หนึ่ง​ทาง​จิตวิทยา พอ​ประดู่​คิดถึง​เรื่อง​ที่​เห็น​แม่​กับ​พ่อ​ถูก​ฆ่า​ตาย ประดู่​ก็​สติ​แตก​ร้อง​โหยหวน​ไม่​ยอม​เข้า​รักษา​อีก

“ผม​เข้าใจ​ว่า​พี่​หมอ​อยาก​ช่วย แต่​ผม​เป็น​ห่วง​เขา​กลัว​จะ​ช็อก​อีก”

“ที่​ประดู่​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​เก็บ​กด​กับ​เรื่อง​ใน​อดีต​ ไม่​อยาก​พูด​ถึง​มัน” หมอ​องศา​โต้​กลับ

“เรื่อง​ใน​อดีต บางที​ปล่อย​ให้​หาย​ไป​อาจจะ​ดี​กว่า​นะ​ครับ เพราะ​สิ่ง​ที่​เกิด​กับ​ประดู่​ใน​วัน​นั้น​มัน​ทำให้​เพื่อน​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​ชีวิต​ผม​เปลี่ยน​ไป”

บอย​ชะงัก​เพราะ​มอง​ไป​เห็น​ประดู่​ยืน​ฟัง​อยู่​หน้าเสีย​เพราะ​ได้ยิน​ที่​บอย​พูด​ว่า​เธอ​เป็น​เพียง​เพื่อน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​เขา​เท่านั้น​เอง

องศา​เห็น​บอย​เงียบ​ไป​จึง​หัน​กลับ​ไป​ดู​บ้าง พอ​ประดู่​เห็น​หน้า​หมอ​องศา​ก็​ทำ​หน้า​บึ้ง​เดิน​หนี บอย​ร้อง​เรียก​ยัง​ไม่​หัน​มา องศา​จับ​แขน​บอย

“ให้​พี่​ช่วย​รักษา​ประดู่​นะ​บอย ถึง​ประดู่​จะ​สดใส​ร่าเริง​เหมือน​คน​ทั่วไป แต่​แวว​ตา​ของ​เธอ​มี​แต่​ความ​เศร้า บอย​ไม่​อยาก​ได้​เพื่อน​คน​เดิม​ที่​ดี​ที่สุด​ขอ​งบ​อ​ยก​ลับ​มา​เหรอ”

คำ​พูด​ของ​องศา​ทำให้​บอย​ต้อง​ชั่งใจ

ooooooo

สร้อย​คีรี​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ของ​ลุย​อย่าง​รีบ​ร้อน โดย​มี​ฟาง​แก้ว​และ​เจ้าของ​ห้อง​ตาม​เข้า​มา​ด้วย พอ​มา​ถึง​ตู้​เสื้อ​ผ้า​ก็​หยิบ​กระเป๋า​ลง​มา​เปิด​เก็บ​ของของลุย​ใส่​ลง​ไป​ใน​นั้น

“ฉัน​ไม่​สน​หรอก​ว่า​ป​กา​ศิ​ตก​ลับ​มา​เดิน​ได้​ยัง​ไง แต่​มัน​ไม่​ปล่อย​คุณ​ไว้​แน่ เผลอๆคืน​นี้​อาจ​ส่งคน​ออก​ตาม​ล่า​ตัว​คุณ​แล้ว คุณ​ต้อง​หนี​ไป​เดี๋ยวนี้​ให้​พ้น​จาก​ถิ่น​นี้​ไป​ก่อน”

ฟาง​แก้ว​พยัก​หน้า “ฉัน​เห็น​ด้วย คุณ​ควร​หลบ​หนี​ไป​ก่อน หลบ​ไป​ต่าง​ประเทศ​ก็ได้”

“ไม่...ผม​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น”

สร้อย​คีรี​แว้​ด​ทันที  “ไม่​หนี แล้ว​จะ​อยู่​สู้​กับ​พวก​มัน​เหรอ สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​มัน​ไม่​ช่วย​ดับ​ไฟ​แค้น​ใน​ใจ​คุณ​เลย​ใช่​มั้ย”

“ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น​สร้อย ที่​ไม่​หนี​เพราะ​ผม​มั่นใจ​ว่า ตอน​นี้​พวก​องค์กร​กำลัง​วาง​แผน​ทำ​การ​ใหญ่​อยู่​แน่ๆ”

“แล้ว​คุณ​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ได้ จะ​ขัดขวาง​พวก​มัน​อีก​งั้น​เหรอ คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร ​ใหญ่​มา​จาก​ไหน”

ฟาง​แก้ว​เห็น​สร้อย​คีรี​อารมณ์​เสีย​จึง​ช่วย​พูด “คุณ​คน​เดียว​ทำ​อะไร​พวก​มัน​ไม่ได้​หรอก​ลุย”

ลุย​เข้าไป​แย่ง​กระเป๋า​จาก​สร้อย​คีรี “ฟัง​ผมนะ​สร้อย ที่​ผ่าน​มา​ไม่​มี​ใครคิด​จะ​จัดการ​กับ​พวก​องค์กร​อย่าง​จริงจัง เอาแต่​กลัว​แล้ว​ปล่อย​ให้​พวก​มัน​ลอยนวล​ไป แต่​สำหรับ​ผม ผม​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​มัน​กลับ​มา​ยิ่ง​ใหญ่​อยู่​เหนือ​กฎหมาย​อีก แล้ว​ถ้า​ท่าน​อภิ​ชัย​รู้​เรื่อง​นี้ ท่าน​จะ​ปล่อย​ไว้​เฉยๆหรือ​เปล่า” หัน​ไป​ถาม​ฟาง​แก้ว ซึ่ง​เธอ​ก็​พยัก​หน้า​รับ​ว่า​คง​ไม่​ปล่อย​แน่ ลุย​ยิ้ม​ออก​มา​อย่าง​พอใจ “งั้น​ก็​แสดง​ว่า​ผม​ไม่ได้​สู้​กับ​องค์กร​
เพียง​ลำพัง...พวก​เรา​ต้อง​ช่วย​กัน​สืบ​ให้​รู้​ว่าพวก​ป​กา​ศิต​มัน​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่...”

ooooooo

ทาง​ด้าน​หมอ​องศา​เขา​ต้อง​ใช้​ความ​พยายาม​อย่าง​มาก​ใน​การ​พูด​อ้อนวอน​ประดู่​ให้​ยอม​รับ​การ​รักษา​จาก​เขา ​แต่​ประดู่​ก็​เอาแต่​ส่าย​หน้า​จน​องศา​ต้อง​ลาก​เธอ​ไป​ที่​ห้อง​ของ​เธอ ทั้ง​ขอร้อง​ทั้ง​บังคับ​ให้​เธอ​เล่า​เรื่อง​จริง​ทั้งหมด​ของ​พ่อ​แม่​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ออก​มา

หมอ​องศา​พูด​กล่อม​โดย​ชัก​แม่น้ำ​ทั้ง​ห้า​จน​ประดู่​เริ่ม​สงบ จึง​เริ่ม​ซัก​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ประดู่​เริ่ม​เล่า แต่​พอ​ถึง​ภาพ​ที่​แม่​เอา​เธอ​ซ่อน​ไว้​ใต้​เตียง​แล้ว​กระซิบ​บอก​ให้​เธอ​เงียบ​อย่า​ส่งเสียง​ ประดู่​ก็​เริ่ม​อาการ​เก่า​กำเริบ​อีก ดิ้นรน​ร้อง​กรี๊ดๆจน​ลั่น​ห้อง หมอ​องศา​โถม​ตัว​เข้า​กอด​บังคับ​เอา​ไว้​ก็​ไม่​อยู่ จน​บอย​ที่​ยืน​ฟัง​อยู่​หน้า​ห้อง​ทน​ไม่​ไหว​ไข​กุญแจ​เปิด​เข้า​มา ประดู่​โผ​เข้า​กอด​บอย​ร้องไห้​โฮ

“พอ​เถอะ​นะ​ครับ​พี่​หมอ” บอย​ร้อง​บอก หมอ​องศา​มอง​ประดู่​ด้วย​ความ​สงสาร​จับใจ

ooooooo

ใน​ห้อง​นั่งเล่น​บ้าน​ป​กา​ศิต พวก​เหล่า​ร้าย​กำลัง​สุมหัว​กัน​วาง​แผน​โดย​ทำ​ภาพ​จำลอง​ของ​เกาะ​คราม​และ​เกาะ​มุก​ไว้​เบื้องหน้า การ​ประชุม​คราว​นี้​กริช​ถูก​เรียก​ตัว​กลับ​มา​จาก​ฮ่องกง​ให้​เข้า​ร่วม​ด้วย ศักดา​เป็น​คน​อธิบาย​ก่อน เรื่อง​จะ​ใช้​เกาะ​มุก​เป็น​ที่​พัก​อาวุธ​เพราะ​มี​ที่​ซ่อน​อาวุธ​ได้​เยอะ

“ส่วน​เกาะ​คราม เรา​จะ​ใช้​เป็น​ที่​ผลิต​สิ่ง​ที่​สำคัญ​ที่สุด ใน​การก​ลับ​มา​ของ​องค์กร”  ป​กา​ศิต​พูด​ไม่ทัน​จบ ​ศักดา​ก็​แทรก​ขึ้น

“แบ​งก์ปลอม”

ป​กา​ศิต​หัน​ไป​ตวาด​ทันที  “ฉัน​บอก​หลาย​ครั้ง​แล้ว​ว่า​มัน​ไม่​ใช่​แบ​งก์ปลอม”

“จะ​ไม่​ใช่​แบ​งก์ปลอม​ได้​ยัง​ไง...องค์กร​ของ​เรา​พิมพ์​แบ​งก์ขึ้น​มา​เอง​มัน​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ปลอม​อยู่​แล้ว” เสียง​กริช​ดัง​ขึ้น​เพราะ​เพิ่ง​มา​ถึง พวก​นั้น​หัน​ไป​จ้อง​อย่าง​ไม่​พอใจ

“บอก​ว่า​ไม่​ใช่​ก็​ไม่​ใช่​สิ ต่อ​ให้​มี​คน​เอา​ไป​พิสูจน์​ผล​ออก​มา​ก็​คือ​แบ​งก์จริง​ร้อย​เปอร์เซ็นต์”

“จะ​ทำให้​เป็น​แบ​งก์จริง​ได้​ยัง​ไง” กริช​ซัก​อีก ป​กา​ศิต​หน้า​บึ้ง​กระชาก​เสียง​ตอบ

“นั่น​ไม่​ใช่​สิ่ง​ที่​แก​ควร​รู้​ตอน​นี้”

ศักดา​รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง “เกราะ​คราม​นั่น กำลัง​สืบ​รู้​ว่า​ใคร​คือ​เจ้าของ ถ้า​ได้​ตัว​เมื่อ​ไหร่​คง​จัดการ​ได้​ทันที​เลย ตอน​นี้​ที่​น่า​ห่วง​ที่สุด​คือ​ไอ้​ลุย”

ศักดา​กับ​ป​กา​ศิต​จ้อง​หน้า​กริช​ทันที​เมื่อ​เอ่ย​ถึง​ลุย กริช​ตอบ​หน้าตาย​ว่า

“ฉัน​ไม่ได้​ติดต่อ​กับ​ลุย​ตั้งแต่​ไป​อยู่​ฮ่องกง”

ศักดา​แว้งกัด​ว่า “ใช่ สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​รู้​ว่า​ไม่​เคย​ติดต่อ​กัน แต่​พอ​แก​กลับ​เมือง​ไทย​ไอ้​ลุย​ก็​ปรากฏ​ตัว​ทันที”

กริช​หัวเราะ​อย่าง​ดูถูก  “นั่น​เป็น​เพราะ​องค์กร​ไม่​มี​ปัญญา​กำจัด​ลุย​ต่างหาก”

ป​กา​ศิต​โมโห​ชัก​ปืน​เล็ง​ใส่​กริช ลูกน้อง​ของ​กริช​สอง​คน​รีบ​ใช้​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​ป​กา​ศิต​และ​ศักดา  ทันใดนั้น​พวก​ฉกาจ​ก็​ชัก​ปืน​เล็ง​ใส่​กริช​เหมือน​กัน กริช​หัวเราะ​ออก​มา

“ฉกาจ ถ้า​แก​คิด​จะ​จัดการ​กับ​คน​อย่าง​ฉัน แก​ต้อง​กล้า​ลั่น​กระสุน​ทันที เดี๋ยวนี้​เลย”

ฉกาจ​ไม่​กล้า ได้​แต่​มอง​เจ้านาย ศักดา​จึง​บอก​ให้​ลูกน้อง​วาง​ปืน กริช​ยิ้มเยาะ

“เพราะ​ไม่​เด็ดขาด​ยัง​งี้ ไอ้​ลุย​ถึง​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”

ooooooo
ตอนที่ 16


คำ​พูด​ของ​กริช​ที่​ว่า​พวก​องค์กร​ไม่​เด็ดขาด​ลุย​จึง​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ทำให้​ป​กา​ศิต​โมโห ยก​ปืน​ยิง​เฉียด​แก้มคน​พูด​ทันที แถม​ขู่​ว่า​ถ้า​เขารู้ว่ากริช​ติดต่อ​ลุย​เมื่อ​ไหร่​จะ​ยิง​ให้ตาย​เมื่อนั้น แต่​กริช​ไม่​สะดุ้ง​สะเทือน ขรร​ชัย​ไม่รู้​ สถานการณ์​ที่​กำลัง​เกิด​ขึ้น​ใน​ห้อง​โผล่​เข้า​มา

“นาย​ครับ ไอ้​ลุย​ยัง​ติดต่อ​กับ​ฟาง​แก้ว​อยู่ ถ้า​เรา​หา​ตัว​ฟาง​แก้ว​เจอ​ก็​ต้อง​ได้​ตัว​ไอ้​ลุย​แน่”

“ไม่​ต้อง​รายงาน​อะไร​อีก​ทั้งนั้น” ศักดา​ตวาด

ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​มอง​หน้า​กัน​เพราะ​คิด​ว่า​ยัง​ไง​เสีย​กริช​ต้อง​ติดต่อ​ลุย​แน่ๆ

เป็น​จริง​ดัง​ที่​พวก​มัน​คาด  เพราะ​เย็น​นั้น​ทาง​เกาะคราม​ก็​ส่ง​เรือ​มา​รับ​กริช​ไป  โดย​ลุย  สร้อย​คีรี  และ​ฟาง​แก้ว​รอ​รับ​อยู่​ที่​ท่า​น้ำ เรือ​สปีด​โบ๊ต​ลำ​หนึ่ง​แล่น​เข้า​มา​อย่าง​เร็ว ลุยกับสร้อยคีรีชะเง้อ​อย่าง​ตื่นเต้น พอ​เรือ​จอด​สร้อย​คีรี​รีบ​ลง​ไป​ประคอง​กริช​ขึ้น​มา​บน​ท่า

กริช​มอง​สร้อย​คีรี​ยิ้มๆ “เธอ​ยัง​สวย​เหมือน​เดิม​เลยนะ”

“คุณ​ก็​เหมือน​กัน​แหละ ไม่​เปลี่ยนแปลง​เลย​สัก​นิด”

สร้อย​คีรี​ผละ​จาก​กริช​แล้ว​หัน​ไป​แนะนำ​ฟาง​แก้ว “กริชค่ะ นี่​ฟาง​แก้ว น้อง​สาว​อภิ​ชัย​และ​เป็น​เจ้าของ​เกาะ​นี้”

ฟาง​แก้ว​ยกมือ​ไหว้ “สวัสดี​ค่ะ”

กริช​รับไหว้​มอง​ฟาง​แก้ว​อย่าง​เอ็นดู เห็น​ลุย​ยัง​ยืน​อึ้ง​มอง​ตัว​เขา​อยู่​จึง​ถาม “ว่า​ไง​ลุย ฉัน​แก่​ขึ้น​จน​จำ​ไม่ได้​เลยเหรอ”

ลุย​ก้ม​ลง​จะ​กราบ​เท้า กริช​ดึง​เอา​ไว้​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง แต่​ลุย​ไม่​ยอม

“ไม่ได้​ครับ​นาย...ตั้งแต่​เกิด​เรื่อง​ผม​ไม่​เคย​มี​โอกาส​ได้​ขอบคุณ​นาย​สัก​ครั้ง​เดียว และ​ที่​ผม​มี​วัน​นี้​ได้​ก็​เพราะ​นาย”

เขา​ก้ม​ลง​กราบ​จน​ได้ กริช​ดึง​ลุย​ขึ้น​มาก​อด​ด้วย​ความรัก ยิ่ง​เห็น​ความ​กตัญญู​ของ​เด็ก​ที่​เคย​เลี้ยง​มา ​กริช​ถึง​กับ​น้ำตาคลอ

ooooooo

พวก​เขา​พา​กริช​ไป​ที่​ฟ​รอน​ต์ต้อนรับ สร้อย​คีรี​แยก​ไป​จัดการ​เรื่อง​ห้อง​ให้​กริช ส่วน​ลุย​แวบ​หาย​ออก​ไป​เมื่อ​ไหร่​ไม่​มี​คน​เห็น ฟาง​แก้ว​เชิญ​กริช​นั่ง​แล้ว​ชวน​พูด​คุย กริช​บอก​ว่า​เขา​คง​พัก​ได้​แค่​คืน​เดียว​เท่านั้น​ไม่​ต้อง​ยุ่งยาก​อะไร​ก็ได้

ฟาง​แก้ว​ส่าย​หน้า “ไม่​ยุ่ง​อะไร​หรอก​ค่ะ อยาก​ให้​คุณ​ได้​เห็น​บริเวณ​เกาะ​ของ​เรา​ด้วย ถึง​คุณ​ว่า​จะ​พัก​แค่​คืน​เดียวแต่​รับรอง​ว่า​คุณ​จะ​ติดใจ​ที่​นี่​แน่ๆ”

“ขอบคุณ​นะ ที่​คุณ​ช่วยเหลือ​ลุย​กับ​สร้อย​คีรี”

“ทั้ง​สอง​คน​นั่น​ก็​ช่วย​ชีวิต​คนใน​ครอบครัว​ฉัน​ไว้​เหมือน​กัน”

สร้อย​คีรี​เดิน​เข้า​มา​หา​พร้อม​กุญแจ​ห้อง​พัก บอก​กริช​ยิ้มๆว่า “ห้อง​พัก​ของ​คุณ คือ​ห้อง​ที่​วิว​สวย​ที่สุด​ของ​รีสอร์ต”

“ขอบใจ...อ้าว แล้ว​ลุย​ไป​ไหน​ล่ะ”

ลุย​พา​บอย​เดิน​เข้า​มา​พอดี “นาย​ครับ...นี่​บอย ลูก​ของ​เดือน บอย​ไหว้​นาย​กริช​ซะ นาย​กริช​เป็น​คน​ที่​มี​บุญคุณ​มาก​ที่สุด​ใน​ชีวิต​อา”

กริช​รับไหว้​บอย อุทาน​ออก​มา “โต​เป็น​หนุ่ม​ขนาดนี้​แล้ว​เหรอ นี่​คง​จำ​ฉัน​ไม่ได้​แล้ว​มั้ง”

“บอย​จำ​นาย​กริช​ได้​ครับ บอย​ไม่​เคย​ลืม​คน​ที่​มี​บุญคุณ​กับ​พ่อ​เดือน นายกริชเคยช่วยพ่อเดือนไว้ก่อนที่พ่อเดือน​จะ​จาก​บอย​ไป”

ทุก​คน​อึ้ง​กัน​ไป​หมด​ไม่​นึก​ว่า​บอย​จะ​จำ​เรื่อง​ตอน​นั้นได้ สร้อย​คีรี​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง​ทันที

“ฉัน​ว่า​เรา​พา​นาย​กริช​ไป​พักผ่อน​ที่​ห้อง​ดี​กว่า...บอย อา​ฝาก​ดู​ฟ​รอน​ต์​ด้วย​นะ”

ooooooo

เย็น​นั้น​ที่​ห้อง​นอน​กริช พวก​ลุย​ไป​ชุมนุม​กันอยู่​ที่​นั่น ฟัง​กริช​เล่า​เรื่อง​ป​กา​ศิต​ที่​กำลัง​พยายาม​จะฟื้น​ชีพ​องค์กร โดย​การ​ลักลอบ​ขน​อาวุธ​และ​พิมพ์​แบงก์​ปลอม​ขึ้น​มาเป็น​ค่า​ใช้​จ่าย กริช​ยัง​บอก​พวก​เขา​ว่า

“ป​กา​ศิต​มัน​มั่นใจ​เรื่อง​พิมพ์​แบ​งก์​มาก มัน​ยืนยัน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​จับ​ได้​ว่า​เป็น​แบ​งก์​ปลอม”

ลุย​นิ่ว​หน้า “แสดง​ว่า​พวก​มัน​ต้อง​มี​แผน​อื่น​อีกแน่​เลย แต่​มัน​ไม่​บอก​ให้​นาย​รู้”

“ใช่ พวก​มัน​ไม่​ไว้ใจ​ฉัน ถ้า​รู้​ว่า​ฉัน​ติดต่อ​ลุย​ฉัน​โดน​เก็บ​แน่”

ลุย​ฮึดฮัด​ทันที “ถ้า​ผม​ยัง​อยู่ พวก​มัน​ไม่​มี​ทาง​ทำร้าย​นาย​ได้!”

“ก่อน​จะ​ปกป้อง​คน​อื่น ปกป้อง​ตัว​เอง​ก่อน​เถอะ​ลุย” สร้อย​คีรี​เตือน...ฟาง​แก้วเห็น​ด้วย​ทันที

“ใช่ ป่านนี้​คน​ของ​ป​กา​ศิต​คง​เตรียม​ล่า​ตัว​คุณ​แถวนี้​แล้ว​แน่ๆ”

สอง​สาว​ชวน​กัน​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ต่อ โดย​สร้อย​คีรี​ส่ง​สายตา​ให้​กริช​ช่วย​พูด​กับ​ลุย​แทน กริช​พยัก​หน้า​ตกลง เหลือ​กัน​สอง​คน​ลุย​พา​กริช​ไป​ยืน​รับ​ลม​ที่​ระเบียง ลุย​เล่า​เรื่อง​ตัว​เอง​ให้​กริช​ฟัง​ว่า

“สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​นาย​คง​ไม่​รู้​ว่า​ผม​ต้อง​ซ่อน​ตัว ใช้​ชีวิต​อย่าง​คน​ไม่​มี​ตัว​ตน​อยู่​ใน​โลก​นี้ แต่​ใน​ที่สุด วัน​นี้​ผม​ก็​ต้อง​กลับ​มา​จับ​ปืน​อีก”

กริช​พยัก​หน้า​เนือยๆ “มัน​คง​เป็น​เวร​กรรม​ของ​คน​อย่าง​พวก​เรา”

“มือ​ที่​ชุ่ม​ไป​ด้วย​เลือด​จะ​ล้าง​ให้​สะอาด​ยัง​ไง กลิ่น​คาว​ของ​มัน​ก็​ยัง​อยู่...เร็ว​นาย หัน​หลัง​เร็ว​แล้ว​กอด​คอ​ผม​ไว้ ทำ​เหมือน​เรา​กำลัง​คุย​กัน​สนุก​อยู่ มี​คน​ตาม​นาย​มา มัน​อยู่​ใน​เรือ​กลาง​ทะเล​นั่น”

ลุย​พยัก​หน้า​ให้​กริช​ดู​ภาพ​นั้น​ที่​ประตู​กระจก ซึ่ง​เป็น​ลูกน้อง​ขรร​ชัย​นั่นเอง​กำลัง​ใช้​กล้อง​ส่อง​อยู่ พอ​เห็น​ชัด​ว่า​เป็น​กริช​กับ​ลุย​กำลัง​คุย​กัน​ก็​หยิบ​มือ​ถือ​มา​โทร.​หา​ขรร​ชัย​แต่​ไม่​มี​สัญญา​ตอบ​รับ​จึง​หยุด​กด ขับ​เรือ​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ทันที ไป​ได้​พัก​เดียว​ก็​เห็น​มี​เรือ​ไล่​กวด​มา ที​แรก​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​แต่​เข้า​ใกล้​จึง​เห็น​ว่า​เป็น​ลุย​กับ​สร้อย​คีรี ไอ้​เจ้า​นั่น​เหมือน​เห็น​ยมบาล​กวัก​มือ​เรียก รีบ​เร่ง​เครื่อง​เรือ​หนี​จน​สุด​ชีวิต แต่​ก็​ถูก​สร้อย​คีรี​ยิง​เข้าที่​มือ เจ็บ​จน​ร้อง​จ๊าก​ปล่อย​มือ​จาก​พวงมาลัย​เรือ​ทันที ลุย​ยก​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​ถัง​น้ำมัน​ของ​เรือ​คนร้าย​แล้ว​ลั่น​กระสุน​ใส่​จน​หมด​แม็ก เรือ​ลำ​นั้น​ระเบิด​ตูม!

ลุย​ขับ​เรือ​ตัว​เอง​ไป​วน​รอบๆซาก​เรือ เห็น​ร่าง​ลูกน้อง​ขรร​ชัย​กระเสือกกระสน​เจ็บ​ปาง​ตาย แต่​ยัง​พยายาม​ว่ายน้ำ​เอา​ตัว​รอด ลุย​ยก​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​ร่าง​นั้น​แล้ว​ชะงัก ไม่​กล้า​ลั่น​กระสุน สร้อย​คีรี​เห็น​ท่าที​ลุยแล้ว​ร้อง​ออก​มา​ว่า

“ถ้า​คุณ​ไม่​อยาก​ทำ ฉัน​จัดการ​เอง” ยก​ปืน​เล็ง​จะ​เหนี่ยว​ไก ทันใดนั้น​ก็​มีเสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​นัด​หนึ่ง เห็น​กระสุน​นัด​นั้น​เจาะ​เข้า​กลาง​หน้าผาก​ของ​ลูกน้อง​ขรร​ชัย ลุย​กับ​สร้อยคีรี​หัน​ไป​มอง​คน​ยิง

“ให้​มัน​มี​ชีวิต​รอด​กลับ​ไป​ไม่ได้ เพื่อ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ทุก​คน” กริช​ยืน​อยู่​บน​เจ็ต​สกี​ที่​มี​ฟาง​แก้ว​เป็น​คน​ขับ

ฟาง​แก้ว​เสริม​ว่า “ฉัน​วน​รอบ​เกาะ​แล้ว ไม่​มี​ใคร​ตาม​มา​อีก​แน่นอน”

“นาย​รีบ​กลับ​ไป​ก่อน​ดี​กว่า ฟาง​แก้ว​ผม​ฝาก​ไป​ส่ง​นายที่​ฝั่ง​ด้วย”

“ตอน​นี้​อย่า​ติดต่อ​มา ถ้า​จำเป็น​จริงๆติดต่อ​ผ่าน​คน​ของ​ฟาง​แก้ว” สร้อย​คีรี​ร้อง​บอก

กริช​พยัก​หน้า “ดูแล​ตัว​เอง​ด้วย เรา​ต้อง​ได้​พบ​กันอีก”

ฟาง​แก้ว​เร่ง​เครื่อง​เจ็ต​สกี​ไป​โดย​เร็ว

ooooooo

ที่​บ้าน​ป​กา​ศิต ขรร​ชัย​กำลัง​พยายาม​ติดต่อ​ลูกน้อง​ที่​ให้​ไป​ติดตาม​กริช แต่​โทร.​เท่า​ไหร่​ก็​มี​แต่​เสียง​ตอบ​กลับ​มา​ว่า​หมาย​เลข​ที่​ท่าน​เรียก​ไม่​สามารถ​ติดต่อ​ได้​ใน​ขณะ​นี้ ขรร​ชัย​นึก​รู้ทัน​ที​ว่า​ลูกน้อง​ที่​ส่ง​ไป​โดน​เก็บ​เสีย​แล้ว​ ป​กา​ศิต​นั่ง​คอย​อยู่​นาน​มาก​จึงเดิน​ออก​มา​ถาม

“ว่า​ไง ได้​เรื่อง​มั้ย”

“คน​ของ​เรา​คง​ถูก​พวก​มัน​เล่น​งาน​ไป​แล้ว​ครับ​นาย”

ป​กา​ศิต​ชะงัก​เพราะ​นึก​อยู่​แล้ว​เหมือน​กัน “คิด​แล้ว​เชียว กริช ลมกรด เป็น​ถึง​ระดับ​หัวหน้า​ของ​องค์กรไอ้​ที่​คิด​ว่า​จะ​เล่น​งาน​มัน​ได้​ง่ายๆไม่​มี​ทาง​หรอก”

“แต่ตอน​นี้​พวก​มัน​คง​รู้ตัว​แล้ว เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป​ครับ”

“จับตา​ดู​มัน​ไว้ สัก​วัน​มัน​ต้อง​พลาด​จน​ได้​แหละ แต่​ว่า​ตอน​นี้​เรา​มี​งาน​ใหญ่​ที่​สำคัญ​รอ​อยู่”

งาน​ที่​สำคัญ​ที่​ป​กา​ศิต​ว่า​ก็​คือ​จับ​ลูก​สาว​ให้​แต่งงาน​กับ​เมธา และ​อาศัย​วัน​งาน​แต่ง​นี้​ดำเนิน​แผนการ​ที่​คิด​เอา​ไว้ ดังนั้น ​พอก​ลับ​ถึง​บ้าน ป​กา​ศิต​ก็​ไป​ที่​ห้อง​ขัง​น็อต ยื่น​การ์ด​แต่งงาน​ให้​ลูก​สาว พอ​เธอ​รับ​มา​ดู​ก็​ตกใจ​ใน​การ์ด​เขียน​ว่า​พิธีการ​สมรส​ระหว่าง​เธอ​กับ​เมธา​นั่นเอง เขา​สำทับ​อีก​ว่า

“แก​ต้อง​แต่งงาน​กับ​เมธา ฉัน​เตรียม​ทุก​อย่าง​ไว้​ให้​เรียบร้อย​แล้ว”

น็อต​ตา​ค้าง “หนู​บอก​พ่อ​แล้ว​ว่า​หนู​ไม่ได้​รัก​เมธา หนู​ไม่​แต่ง”

“ฉัน​ไม่ได้​ถาม​ความ​เห็น​แก เพราะ​นี่​คือ​คำสั่ง”

“แต่​การ​แต่งงาน​คือ​ชีวิต​คน​ทั้ง​ชีวิต​นะ​พ่อ แต่ง​กับ​คน​ที่​ไม่ได้​รัก​ก็​เท่ากับ​ตาย​ทั้ง​เป็น หนู​ไม่​แต่ง​เด็ดขาด พ่อ​ไม่​มี​สิทธิ์​บังคับ​หนู” น็อต​โวย

“ทำไม​จะ​ไม่​มี​สิทธิ์ ฉัน​เป็น​พ่อ​ของ​แก แก​ต้อง​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ฉัน”

ป​กา​ศิต​พูด​ไม่ทัน​จบ​ น็อต​ก็​ฉีก​การ์ด​ทิ้ง​แล้ว​จะ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​ห้อง ​ป​กา​ศิ​ตก​ระ​ชา​ก​ตัว​ไว้

“จะ​ไป​ไหน จะ​ไปอยู่​กับ​ไอ้​พวก​ศัตรู​ใช่​มั้ย ฉัน​ไม่​ให้​ไป​เด็ดขาด จะ​ขัง​แก​ไว้​จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​แต่งงาน อย่า​คิด​ว่า​จะ​หนี​ไป​ไหน​ได้”

เขา​ผลัก​ลูก​สาว​จน​ล้ม​ลง​กับ​พื้น​ก่อน​ออก​ไป​ปิด​ประตู​ลั่นกุญแจ​ขัง พอดี​ขรร​ชัย​ที่​คอย​อยู่​นอก​ห้อง​บอก​ว่า

“นาย​ครับ คุณ​ศักดา​มา​รอ​พบ”

ป​กา​ศิต​พยัก​หน้า กำชับ​ลูกน้อง​ให้​เฝ้า​น็อต​ไว้​ให้​ดี​ก่อน​เดิน​ไป​จาก​ตรง​นั้น ไม่​สนใจ​เสียง​น็อต​ร้อง​เรียก​เปิด​ประตู​เข้า​ห้อง​ทำ​งาน ศักดา​ที่​รอ​อยู่​รีบ​บอก​ว่า

“เรื่อง​ขน​อาวุธ​ท่าทาง​จะ​ไม่​ง่าย​เพราะ​จน​ป่านนี้​ยัง​หา​ตัว​ลุย​ไม่​เจอ ถ้า​จะ​ทำ​ก็​ดู​จะ​เสี่ยง​เกินไป​ไม่​อยาก​ให้​ประวัติศาสตร์​ซ้ำ​รอย”

“ใน​เมื่อ​แผน​หนึ่ง​ทำ​ไม่ได้​ก็​ยัง​มี​แผน​สอง เรา​มี​ทาง​หาเงิน​ได้​มาก​กว่า​ค้า​อาวุธ​หลาย​ร้อย​เท่า”

ศักดา​ตื่นเต้น “แผน​อะไร?”

“ขโมย​แม่พิมพ์​ธนบัตร เท่า​นี้​เรา​ก็​จะ​พิมพ์​เงิน​ใช้​เท่า​ไหร่​ ก็ได้” ป​กา​ศิต​พูด​หน้าตา​เฉย

“โอ๊ย เป็น​ไป​ไม่ได้​หรอก ขโมย​แม่พิมพ์​ธนบัตร​ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่ายๆ”

ป​กา​ศิต​หัวเราะ​หึๆ “แม่พิมพ์​มัน​อยู่​ใน​ห้อง​นิรภัยของ​สำนักงาน​ธนบัตร​แห่งชาติ” เขา​อธิบาย​ถึง​สภาพ​ของ​ห้อง​เก็บ​แม่พิมพ์​และ​การ​รักษา​ความ​ปลอดภัย​ให้​ศักดา​ฟัง​อย่าง​ละเอียด แต่​ศักดา​ก็​ยัง​ไม่ค่อย​เห็น​ด้วย​อยู่ดี

“เรา​จะ​เอา​คีย์​การ์ด​กับ​ลาย​นิ้ว​มือ​ของ​ไอ้​อภิ​ชัย​มา​ได้​ยัง​ไง อย่า​บอก​นะ​ว่า​จะ​ส่ง​คน​ไป​ตัด​นิ้ว​มัน​มา”

“นั่น​คือเหตุผล​ที่​ฉัน​จัด​งาน​แต่งงาน​ของ​น็อต​กับ​เมธา

ขึ้น ฉัน​เลือก​จัด​งาน​วัน​เดียว​กับ​วัน​ส่ง​มอบ​แม่พิมพ์​ธนบัตร​ใหม่ ตาม​กำหนดการ อภิ​ชัย​ต้อง​ไป​ตรวจสอบ​ก่อน​จะ​มา​ร่วม​งาน​แต่ง...”

“แต่​จะ​เข้าถึง​ตัว​มัน​ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่าย” ศักดา​ยัง​กังขา แต่​ป​กา​ศิต​มั่นใจ

“ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​เรื่อง​นั้น ฉัน​มี​วิธี แล้ว​แก​คอย​ดู​ก็​แล้วกัน”

ooooooo

น็อต​นั่ง​มอง​พระจันทร์​อยู่​ที่​ระเบียง​ห้อง​นอน​คิดถึง​บอย​สุดๆ รำพัน​อยู่​ใน​ใจ​ว่า​ทำ​ยัง​ไง​เรา​จึง​จะ​ได้​พบ​กัน​อีก​สัก​ครั้ง เดิน​เข้า​ห้อง​หยิบ​รูป​แม่​ขึ้น​ดู ลังเล​ระหว่าง​คำ​สัญญา​ที่​แม่​ขอ​ก่อน​ตาย​ว่า​ให้​เธอ​เชื่อฟัง​พ่อ​กับ​ความ​รัก​ของ​ตัว​เอง ถาม​รูป​แม่​ว่า

“แม่​คะ หนู​ควร​ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​ต้องการ หรือ​ทำ​ตาม​หัวใจ​ของ​ตัว​เอง​ดี​คะ​แม่” แล้ว​ก็คิด​วนเวียน​อยู่​แบบ​นั้น​เกือบ​ทั้ง​คืน

ตอน​เช้า ป​กา​ศิต​กำลัง​นั่ง​จิบ​กาแฟ​อยู่ ลูกน้อง​รีบ​ร้อน​เข้า​มา​จะ​รายงาน แต่​ยัง​ไม่ทัน​พูด​อะไร​ น็อต​ก็​เดิน​ตามเข้า​มา​ด้วย เธอ​ตรง​มา​ที่​พ่อ​นั่ง​อยู่

“พ่อ​คะ หนู​ตัดสินใจ​แล้ว หนู​จะ​แต่งงาน​กับ​เมธา​ค่ะ”

ป​กา​ศิต​ไม่​เชื่อ​มอง​อย่าง​จับผิด “อะไร​ทำให้​แก​เปลี่ยนใจ​ได้​ชั่ว​ข้าม​คืน”

“หนู​ทบทวน​ดู​แล้ว พ่อ​สำคัญ​ต่อ​หนู​มาก​กว่า​ผู้ชาย​คน​นั้น หนู​รัก​พ่อ​เชื่อ​ใน​การ​ตัดสินใจ​ของ​พ่อ พ่อ​เป็น​ผู้ใหญ่​ต้อง​รู้​ว่า​อะไร​คือ​สิ่ง​ดี​สำหรับ​ลูก” น็อต​หยิบ​โทรศัพท์​ของ​พ่อ​มา​กด​หาบ​อย​ทันที

บอ​ยอ​ยู่​ทาง​โน้น​พอ​เห็น​หน้า​จอ​รู้​ว่า​น็อต​โทร.​มา​ดีใจ​มาก “น็อต คุณ​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า ผม​โทร.​หา​คุณ​ทั้ง​คืน​แต่​คุณ​ไม่​รับ​สาย ผม​เป็น​ห่วง​คุณ​แทบ​แย่”

ป​กา​ศิต​จ้อง​ลูก​สาว​ตา​ไม่​กะพริบ​ฟัง​ว่า​จะ​พูด​อะไร​ตอบ​ทาง​โน้น น็อต​ทำ​เสียง​เย็น​ชา​พูด​โทรศัพท์

“บอย ฟัง​ให้​ดี​นะ ต่อ​ไป​นี้​ไม่​ต้อง​โทร.​มา​อีก ฉัน​กำลัง​จะ​แต่งงาน​กับ​เมธา เขา​เหนือ​กว่า​คุณ​ทุก​อย่าง​ทั้ง​เงิน​และ​อำนาจ คุณ​เทียบ​เขา​ไม่ได้​หรอก เมธา​บันดาล​ชีวิต​ที่​สุข​สบาย​ให้​ฉัน​ได้ สำหรับ​ฉัน เงิน​สำคัญ​กว่า​ความ​รัก”

“ผม​ไม่​เชื่อ คุณ​ถูก​บังคับ​ใช่​มั้ย พ่อคุณ​ต้อง​บังคับ​คุณ​แน่ๆ ผม​จะ​ไป​พูด​กับ​พ่อคุณ​เอง​ว่า​เรา​รัก​กัน”

ป​กา​ศิต​นั่ง​ยิ้ม​เพราะ​น็อต​เปิด​ส​ปีก​เก​อร์​ให้​เขา​ฟัง​เสียง​ด้วย ส่วน​น็อต​พูด​ต่อ​ด้วย​ความ​เจ็บปวด

“ถ้า​ไม่​เชื่อ​จะ​มา​ดู​กับ​ตา​ตัว​เอง​ก็ได้​นะ งาน​แต่ง​จะ​มี​วัน​จันทร์​หน้าที่​โรงแรม​หรู​เชียว​ละ...”

“ไม่​ว่า​คุณ​จะ​พูด​ยัง​ไง​ผม​ก็​ไม่​เชื่อ​อยู่ดี ผม​รู้จัก​คุณ​มาก​พอ​สมควร​นะ”



“คุณ​กับ​ฉัน​เพิ่ง​รู้จัก​กัน​ไม่​นาน​คุณ​จะ​รู้​ใจ​ฉัน​ได้​ยัง​ไง ฉัน​รู้​ใจ​ตัว​เอง​ดี​ว่า​ต้องการ​อะไร จำ​ไว้​นะ หัวใจ​ของ​ฉัน​มี​เจ้าของ​แล้ว คน​อย่าง​คุณ​ไม่​มี​ทาง​ขโมย​หัวใจ​ดวง​นี้​ไป​จาก​เมธา​ได้”

น็อ​ตก​ด​ปิด​การ​ติดต่อ ถาม​ป​กา​ศิต​ว่า “ทีนี้​พ่อ​เชื่อ​หรือ​ยัง​คะ”

“ดี​มาก ต้อง​ให้​ได้​อย่าง​นี้​สิ​ลูก​พ่อ” ป​กา​ศิต​ฉีก​ยิ้ม​อย่าง​พอใจ

เวลา​เดียวกัน​นี้​ที่​รีสอร์ต ฟาง​แก้ว​เอา​การ์ด​แต่งงาน​ของ​น็อต​กับ​เมธา​มา​ยื่น​ให้​สร้อย​คีรี​ บอกว่า​นาย​ก​ริ​ช​ฝาก​มา​ให้ สร้อย​คีรี​รับ​มา​ดู​แล้ว​ตกใจ   เห็น​เป็น​งาน​แต่ง​ของ​ลูก​สาว​ป​กา​ศิต​กับ​ลูก​ชาย​ของ​ศักดา ลุย​พูด​ขึ้น​ทันที

“งาน​นี้​ไม่​ใช่​งาน​แต่ง​ธรรมดา​แน่ ผม​รู้จัก​คน​อย่าง​ป​กา​ศิต​ดี คน​อย่าง​มัน​ไม่​เคย​คิด​ชั้น​เดียว จะ​ทำ​อะไร​ต้อง​ได้​ผล​ประโยชน์​เสมอ”

ฟาง​แก้ว​พยัก​หน้า “คุณ​กริช​กับ​ฉัน​ก็​คิด​อย่าง​นี้​เหมือน​กัน แต่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​พวก​มัน​มี​แผน​อะไร”

“ไม่​ว่า​มัน​จะ​คิด​ทำ​อะไร ผม​ไม่​ยอม​เด็ดขาด...ไม่​มี​ประโยชน์​ที่​จะ​หนี​อีก​ต่อ​ไป ผม​จะ​ไม่​ยอม​ให้​มัน​ทำร้าย​ใคร​อีก” ลุย​พูด​หนักแน่น

สร้อย​คีรีมอง​ตา​ลุย​ก็​รู้​ว่า​ห้าม​ไม่ได้ “งั้น​ฉัน​ไป​ด้วย”

“ฉัน​ก็​ไม่​พลาด​อยู่​แล้ว” ฟาง​แก้ว​โพล่ง​ขึ้น​มา...สาม​คน​มอง​หน้า​แล้ว​ยิ้ม​ให้​กัน​เหมือน​สัญญา​ว่า​ยัง​ไง​ก็​ร่วม​ด้วย​ช่วย​กัน​แน่ๆ

ooooooo

ถึง​วัน​แต่ง น็อต​นัด​ให้​เมธา​มา​รับ​ที่​หน้า​บ้าน​แต่​เช้า หลอก​เขา​ว่า​จะ​ต้อง​ไป​แต่งหน้า​ทำ​ผม​ที่​ร้าน​นอก​บ้าน ​เมธา​หลง​เชื่อ​มา​ยืน​รอ​อยู่ ถึง​เวลา​น็อต​ก็​ย่อง​อย่าง​รีบ​ร้อน​ออก​ไป​หา พอ​ถึง​ตัว​ก็​ลาก​แขน​เขา บอก​ว่า​เธอ​พร้อม​แล้ว​ให้​ไป​เร็วๆ ทั้ง​สอง​กำลัง​จะ​ขึ้น​รถ มี​รถ​ตู้​วิ่ง​เข้า​มา​จอด ขรร​ชัย​ลง​จาก​รถ​พร้อม​ผู้หญิง​อีก​สอง​สาม​คน

“คุณ​น็อต ไม่​ต้อง​ออก​ไป​ไหน​ทั้งนั้น เพราะ​ไม่​ว่า​จะ​แต่งหน้า​ทำ​ผม​หรือ​ชุด​เจ้าสาว ​ทุก​คน​ก็​มา​บริการ​ถึงที่​นี่​แล้ว”

น็อต​ผิดหวัง “ใคร​สั่ง​ให้​ทำ​แบบ​นี้”

“พ่อ​เอง” เสียง​ป​กา​ศิต​ดัง​มา​จาก​ข้าง​หลัง น็อต​ชะงัก ป​กา​ศิต​ถาม​อีก​ว่า​ไม่​ดี​หรือ น็อต​จึง​หัน​กลับ​ไป​ยิ้ม​หวาน​ให้​พ่อ

“ดี​สิ​คะ น็อ​ตจะได้​ไม่​เหนื่อย ขอบคุณ​นะ​คะ​พ่อ” เดิน​หน้าเสีย​กลับ​เข้า​บ้าน แผน​จะ​หนี​เลย​พับ​ไป

ขณะ​เดียวกัน​ที่​ชายหาด​ของ​รีสอร์ต บอย​นั่ง​เหม่อ​ด้วย​ความ​เศร้า​และ​เจ็บปวด ใน​มือ​กำ​ต่าง​หู​เพชร​ของ​น็อต​ที่​เขา​เก็บ​ได้​ตอน​เจอ​เธอ​ครั้ง​แรก​ไว้​แน่น

สร้อย​คีรี​กับ​ลุย​แอบ​มอง​อยู่​ห่างๆ “บอย​ดู​แปลก​ไป​นะ หรือ​ว่า​จะ​รู้​เรื่อง​ที่​น็อ​ตจะ​แต่งงาน​แล้ว” เธอ​ทำท่า​จะ​เดิน​ไป​หาบ​อย แต่​ถูก​ลุย​ดึง​เอา​ไว้

“บอย​คง​ต้องการ​เวลา​ทำใจ ให้​เขา​อยู่​คน​เดียว​เถอะ การ​สูญเสีย​คน​รัก​​มัน​เจ็บปวด​ที่สุด ผม​เข้าใจ​ดี” ลุย​เดิน​กลับ​ไป สร้อย​คีรี​มอง​ตาม​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​หน้า​เศร้า

“การ​สูญเสีย​คน​รัก​มัน​เจ็บปวด​ก็​จริง แต่​การ​เห็น​คน​ที่​เรา​รัก​อยู่​ตรง​หน้า แต่​ไม่​สามารถ​ครอบครอง​หัวใจ​เขา​ได้ มัน​เจ็บปวด​ยิ่ง​กว่า”

สร้อย​คีรี​เดิน​ไป​แล้ว ประดู่​ย่อง​มา​อีก​คน พูด​ด้วย​วิธี​ของ​ตัว​เอง​ที่​ยัง​ออกเสียง​ไม่ได้

“บอย​เป็น​อะไร ใคร​ทำให้​บอย​เศร้า ผู้หญิง​ที่​ชื่อ​น็อต​ใช่​มั้ย เขา​เป็น​ลูก​ของ​คน​ไม่​ดี อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​เขา​เลย ลืม​เขา​ซะ​เถอะ”

“ขอโทษ​นะ​ประดู่ ผม​อยาก​อยู่​คน​เดียว” บอย​ตอบ​โดย​ไม่​มอง​หน้า​ประดู่​ จึง​ไม่​รู้​ว่า​เธอ​พูด​อะไร เขา​ลุก​ขึ้น​เดิน​หนี​แต่​ถูก​ประดู่​ดึง​เอา​ไว้

“จะ​ไป​ไหน ประดู่​ไม่​ให้​ไป ขอร้อง​ละ ลืม​ผู้หญิง​คน​นั้น​ซะ ประดู่​ไม่​อยาก​เห็น​บอย​มี​อันตราย”

คราว​นี้​บอ​ยก​ระ​ชา​ก​มือ​ตัว​เอง​ที่​ประดู่​จับ​เอา​ไว้​ออก​พลาง​ตวาด “ปล่อย ไม่ได้​ยิน​รึ​ไง ผม​อยาก​อยู่​คน​เดียว”

บอย​เดิน​หนี​ไป​แล้ว​ไม่​สนใจ​เสียง​อือ​อา​ของ​ประดู่​ที่​พยายาม​ตะโกน​แต่​ก็​ไม่​มีเสียง​ออก​จาก​ปาก​เธอ​อยู่ดี

“บอย​ กลับ​มา​ก่อน ตัดใจ​จาก​เขา​ซะ​เถอะ​ประดู่​ขอ​ร้อง เรา​รัก​บอย​นะ​ได้ยิน​มั้ย เรา​รัก​บอย”

บอย​ไม่​หัน​กลับ​มา​มอง​เธอ​เลย ประดู่​กลับ​ไป​ร้องไห้​ที่​ห้อง​นอน​ตัว​เอง พรรณนา​ว่า

“ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​ไม่​เคย​รู้สึก​เลย​ว่าการ​ที่​ฉัน​พูด​ไม่ได้​จะ​เป็น​ปัญหา เพราะ​เธอ​คอย​มอง​ปาก​ฉัน​เสมอ ขอ​แต่​เธอเข้าใจ​ฉัน​เพียง​คน​เดียว​ฉัน​ก็​ไม่​ต้องการ​ใคร​อีก แต่​วัน​นี้​ไม่​เหมือน​เดิม​เพราะ​เธอ​ไม่​มอง​ฉัน​เลย ถ้า​ฉัน​พูด​ได้​ก็​คง​ดี​เพราะ​ฉัน​จะ​ได้​บอก​ความรู้สึก​ของ​ฉัน​กับ​เธอ​ได้...”

พอ​ความ​คิด​นี้​เกิด​ขึ้น ประดู่​ก็​นึกถึง​หมอ​องศา​ทันที เธอ​รีบ​ออก​จาก​ห้อง​ไป​ตามหา​เขา หมอ​องศา​กำลัง​จะ​ออก​จาก​เกาะ​กลับ​บ้าน​ใน​วัน​นี้​เพราะ​หมด​หวัง​ที่​จะ​ช่วย​รักษา​ประดู่ แต่​แล้ว​ประดู่​ตาม​ไป​ดึง​หมอ​องศา​กลับ​มา​จน​ได้​ด้วย​ท่าทาง​ใบ้ๆของ​เธอ​แต่​หมอ​องศา​เข้าใจ

ooooooo

หมอ​องศา​พา​ประดู่​ไป​ที่​ชายหาด​ให้​เธอ​เล่า​เรื่องราว​ทั้งหมด​ให้​ฟัง เขา​คิด​ว่า​จะ​รักษา​เธอ​ได้​แน่ๆ แต่​แม้​ประดู่​จะ​เล่า​ทั้งหมด​ให้​ฟัง​ด้วย​ความ​หวัง​ว่า​เธอ​จะ​พูด​ได้เสีย​ที​ก็​ไม่​มี​ผล ประดู่​ก็​ยัง​พูด​ไม่ได้​อยู่ดี ท้าย​ที่สุด​หมอ​องศา​คิด​ว่า​ต้อง​พา​เธอ​กลับ​ไป​ยัง​สถาน​ที่​เกิด​เรื่อง​จริงๆ ซึ่ง​คือ​บ้าน​บุ​ป​ผา​นั่นเอง

ด้วย​ความ​หวัง​ว่า​จะ​บอก​ความ​ใน​ใจ​ของ​ตัว​เอง​กับ​บอย​ได้ ประดู่​ยอม​ไป​ตาม​ที่​หมอ​องศา​บอก แต่​ก่อน​ที่​จะ​ไป​จาก​เกาะ สอง​คน​พยายาม​เดิน​ตาม​หา​ลุย สร้อย​คีรี ฟาง​แก้ว​และ​บอย แต่​ไม่​พบ​กับ​คน​พวก​นั้น​เพราะ​ทุก​คน​ขึ้น​บก​กัน​หมด​แล้ว เพื่อ​จะ​ไป​ที่งาน​แต่ง​ของ​น็อต​กับ​เมธา​นั่นเอง เมื่อ​ไม่​เจอ​ใคร​ประดู่​กับ​หมอ​องศา​ก็​ตัดสินใจ​ออก​เดินทาง​โดย​คน​ที่​เกาะ​ไม่​รู้​เลย​ว่า​สอง​คน​นี่​จะ​ไป​ไหน

พอ​ไป​ถึง​บ้าน​บุ​ป​ผา​ก็ได้​รับ​การ​ต้อนรับขับสู้​เป็น​อย่าง​ดี เพราะ​บุ​ป​ผา​เอง​ก็​อยาก​ให้​ประดู่​พูด​ได้​มา​นาน​แล้ว ประดู่​ไม่​รู้​เลย​ว่า​คน​ที่​เธอ​รัก​กำลัง​จะ​เผชิญ​กับ​อะไร​บ้าง​หลังจาก​นี้

ที่​ห้อง​พัก​ของ​โรงแรม​ที่​จัด​งาน​แต่งงาน​ระหว่าง​น็อต​กับ​เมธา ขณะ​นี้​น็อต​นั่ง​อยู่​หน้า​โต๊ะ​เครื่อง​แป้ง​โดย​มี​ช่าง​กำลัง​แต่งหน้า​ให้ แต่​น็อต​ลุกลี้ลุกลน​จน​ช่าง​ไม่​สามารถ​แต่งหน้า​ให้​สำเร็จ​เนื่องจาก​น็อต​มัว​แต่​วาง​แผน​หนี​แต่​ยัง​หา​โอกาส​ไม่ได้

เมธา​เปิด​ประตู​เข้า​มา​โดย​ไม่​เคาะ ทั้ง​ช่าง​แต่งหน้า​ทั้ง​น็อต​ตกใจ ช่าง​รีบ​บอก​เมธา​ว่า

“เจ้าสาว​ยัง​แต่งหน้า​ไม่​เสร็จ​เลย​ค่ะ”

เมธา​ตวาด​เสียง​ดัง “เธอ​ออก​ไป ฉัน​บอก​ให้​ออก​ไป​ไง​เดี๋ยวนี้​ด้วย”

ช่าง​แต่งหน้า​ลนลาน​ออก​ไป​ทันที ส่วน​น็อต​เห็น​ท่า​เมธา​ก็​พอ​จะ​เดา​อะไร​ได้ เธอ​กระชับ​เสื้อ​คลุม​แน่น ถาม​ว่า​เข้า​มา​ทำไม​เธอ​ยัง​แต่งตัว​ไม่​เสร็จ ฝ่าย​นั้น​ไม่​พูด​พล่าม​ทำ​เพลง​ตรง​เข้า​ปลุกปล้ำ​ผลัก​น็อต​ลง​บน​เตียง ปาก​ก็​คำราม

“ยัง​ไง​คุณ​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ผม ผม​ไม่​อยาก​รอ​คืน​นี้” เมธา​ซุก​ไซ้ น็อต​คิด​ว่า​คง​สู้​แรง​ไม่ได้​จึง​แกล้ง​โอนอ่อน

“อย่า​ใจร้อน​สิ​คะ งาน​ใกล้​เริ่ม​แล้ว​เดี๋ยว​เจ้าสาว​ไม่​สวย​นะ”

“ช่างปะไร...” เมธา​งึมงำ​อยู่​ที่​ซอก​คอ​เธอ

“โธ่ วัน​นี้​วัน​สำคัญ​ของ​เรา​สอง​คน​นะ​คะ น็อ​ตอ​ยาก​เป็น​เจ้าสาว​ที่​สวย​ที่สุด​ให้​คุณ​ภูมิใจ​ไง​คะ...น่า อดใจ​รอ​อีก​นิดเดียว​นะ​คะ​คน​ดี”

โดน​เข้า​ไม้​นี้ เมธา​ยอม​ปล่อยตัว​เธอ​โดย​ดี น็อต​หว่านล้อม​อีก​จน​เขา​ยอม​ออก​ไป​จาก​ห้อง และถือโอกาสนี้เดินตามออกไป พบลูกน้องปกาศิตยืนเฝ้าหน้าห้องอยู่ เธอถามถึงช่างแต่งหน้า   เจ้า​นั่น​ตอบ​ว่า​ไม่​รู้​ เธอเลย​ไล่​ให้​ไป​ตาม มัน​ไม่​ยอม​ไป​อ้าง​ว่า​ป​กา​ศิต​สั่ง​ไว้​ให้​ดู​น็อต​ไม่​ให้​คลาด​สายตา

น็อต​แกล้ง​วี​น​ใส่ “พูด​ไม่​รู้​เรื่อง​รึ​ไง ถ้า​ฉัน​แต่งตัว​ไม่ทัน​ฉัน​จะ​ฟ้อง​พ่อ​ให้​ไล่​แก​ออก”

“ครับๆ...” เจ้า​นั่น​กลัว​ไม่​มี​งาน​ทำ​รีบ​ไป​ตาม​คำสั่ง​ทันที

ooooooo

น็อ​ตรี​บ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เป็น​เสื้อ​ยืด​กางเกง​ยีนส์​ย่อง​หนี​ลง​มา​ข้าง​ล่าง บังเอิญ​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​ผ่าน​มา​เห็น​เข้า​จึง​ตะโกน​บอก​เพื่อนๆว่า​เจ้าสาว​กำลัง​หนี น็อต​ถอด​รองเท้า​ส้น​สูง​ขว้าง​ใส่​หน้า​มัน​แล้ว​วิ่ง​เท้า​เปล่า​ออก​ไป

เมธา​กำลัง​คุย​กับ​ป​กา​ศิต​และ​ศักดา​อยู่​ที่​ซุ้ม​ดอกไม้​หน้า​งาน

“ทำไม​ป่านนี้​น็อต​ยัง​แต่งตัว​ไม่​เสร็จ​อีก ช้า​มาก​เกิน

ไป​แล้วนะ” ป​กา​ศิต​ยก​มือ​ดู​นาฬิกา

ลูกน้อง​คน​หนึ่ง​วิ่ง​พรวด​เข้า​มา​บอก “คุณ​น็อต​หนี​ไป​แล้ว​ครับ”

สาม​คน​ตก​ใจ​อ้า​ปาก​ค้าง ป​กา​ศิต​นึก​ขึ้น​มา​ได้​รีบ​สั่ง​การ​ให้​ลูกน้อง​แยก​กัน​ติดตาม น็อต​วิ่ง​พลาง​โทร.​เรียก​รถ​ที่​จ้าง​เอา​ไว้ พอ​เห็น​รถ​ตู้​คัน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​นึก​ว่า​ใช่​รีบ​โบก​มือ พอ​รถ​จอด​น็อต​เอื้อม​มือ​ไป​เปิด​ประตู เห็น​เมธา​นั่ง​ยิ้ม​อยู่​ใน​รถ เพราะ​คน​ขับ​รถ​ที่​น็อต​จ้าง​เอา​ไว้​ถูก​พวก​เจ้าบ่าว​จับ​ได้

ป​กา​ศิต​ลาก​ลูก​สาว​ขึ้น​ลิฟต์​ไป​ที่​ห้อง​เดิม พอ​ผลัก​น็อต​เข้า​ห้อง​ได้​ป​กา​ศิต​ก็ตาม​เข้าไป​ตบ

“แก​คิด​ว่า​ฉัน​ไม่​รู้ทัน​แก​รึ ลูกไม้​ตื้นๆแค่​นี้ หลอก​ฉัน​ไม่ได้​หรอก รีบ​แต่งตัว​เข้า ​แขก​รอ​นาน​แล้ว และ​อย่า​ทำตัว​มี​ปัญหา​อีก”

พอ​ว่าที่​พ่อตา​เดิน​ออก​จาก​ห้อง ​เมธา​ก็​เข้า​มา​เชย​คาง​น็อต

“ดื้อ​นะ​ที่รัก คืน​นี้​ผม​จะ​ปราบ​พยศ​คุณ​เอง”

น็อต​ปัด​มือ​เมธา​อย่าง​รังเกียจ ช่าง​แต่งหน้า​รีบ​เข้า​มา​จัดการ​แต่งหน้า​ให้ น็อ​ตม​อง​ตัว​เอง​ใน​กระจก​แล้ว​ร้องไห้​ออก​มา​อย่าง​คับแค้น...

ที่​ห้อง​แต่งตัว​ของ​พนักงาน​ใน​โรงแรม เพื่อ​นบ​อย​ที่​เป็น​พนักงาน​ของ​ที่​นี่​ยื่น​ชุด​เครื่องแบบ​พนักงาน​เสิร์ฟ​ให้​บอย

“ขอบใจ​นะ​ที่​ช่วย” บอย​ตบ​หลัง​เพื่อน​เบาๆ

“เฮ่ย เรื่อง​แค่​นี้ เพื่อน​ต้อง​ช่วย​เพื่อน​อยู่​แล้ว”

ooooooo

บรรยากาศ​งาน​เลี้ยง​ใน​สวน​สวย แขก​ยืน​คุย​กัน​เป็น​กลุ่มๆท่ามกลาง​เสียง​ดนตรี​บรรเลง​เพลง​อยู่​ตลอด​เวลา อภิ​ชัย​และ​สุนิ​สา​คู่หมั้น​ของ​เขา​เพิ่ง​มา​ถึง​พร้อม​บอดี้​การ์ด​แต่ง​สูท​ตาม​คุ้มกัน​อยู่​ห่างๆ บรรดา​แขก​หัน​ไป​มอง​อภิ​ชัย​ด้วย​ความ​ชื่นชม

ป​กา​ศิต​และ​ศักดา​รีบ​มา​ต้อนรับ “ขอบคุณ​ครับ​ท่าน​นายกฯที่​ให้​เกียรติ​มา​ร่วม​งาน”

“สวัสดี​ครับ​คุณ​ป​กา​ศิต ได้​ข่าว​ว่า​คุณ​ป่วย​หนัก แล้ว​นี่​หาย​ดีแล้ว​หรือ”

“แหม ท่าน​หูไวตาไว​จัง​เลย​ครับ”

“คง​ไม่​ถึง​ยัง​งั้น​หรอก​ครับ คุณ​สอง​คน​เป็น​คน​สำคัญ​สำหรับ​ผม มี​ผล​งาน​ให้​ผม​คอย​ติดตาม​ตลอด เพราะ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​เคย​ทำ​ไว้​ผม​จำ​ได้​ไม่​เคย​ลืม​เลย”

อภิ​ชัย​มอง​ป​กา​ศิต​และ​ศักดา​หน้า​ขรึมๆ บอก​ให้​รู้อยู่​ใน​ที​ว่า​เขา​รู้ไส้​รู้​พุง​ความ​เลว​หมด​แล้ว สอง​คน​นั่น​แม้​จะ​ไม่​พอใจ​แต่​ก็​พยายาม​ฝืน​ยิ้ม​ให้

ขณะ​นี้​บอย​ใน​คราบ​ของ​พนักงาน​เสิร์ฟ​เที่ยว​เดิน​แจกจ่าย​เครื่อง​ดื่ม​ให้​บรรดา​แขก​อย่าง​เอาการ​เอางาน ส่วน​นัย​น์​ตา​ก็​สอด​ส่าย​มอง​หา​น็อต​ไป​ด้วย ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​เดิน​ผ่าน​ไป​โดย​ไม่ได้​สังเกต​บอย บอย​รีบ​ก้มหน้า​หลบ เพราะ​กลัว​สอง​คน​นั่น​จำ​เขา​ได้

ที่​มุม​เปลี่ยว​รอบ​บริเวณ​งาน ลุย​ยืน​แอบ​อยู่ ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​คน​หนึ่ง​เดิน​ตรวจ​มา​ทาง​นี้จึง​โดน​ลุย​ใช้​ด้าม​ปืน​ทุบ​หัว​ลาก​ไป​ที่​พุ่ม​ไม้ จัดการ​เปลี่ยน​ชุด​ของ​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​มา​ใส่​แล้ว​เดิน​ออก​มา​ยืน​แทน​ที่เจ้า​นั่น​หน้าตา​เฉย สมุน​คน​อื่นๆของ​ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​เดิน​ผ่าน​ไม่ได้​สนใจ พอ​ปลอด​คน​ลุย​ก็​ส่ง​สัญญาณ​ให้​สร้อย​คีรี​และ​ฟาง​แก้ว​เข้า​มา​ใน​งาน

ooooooo

ส่วน​พวก​ป​กา​ศิต​ก็​เริ่ม​แผนที่​หนึ่ง​ของ​มัน​แล้ว ขณะ​ที่​อภิ​ชัย​กับ​สุนิ​สา​กำลัง​คุย​กับ​แขก​คน​อื่นๆอยู่ พนักงาน​เสิร์ฟ​คน​หนึ่ง​ก็​นำ​แก้ว​แชมเปญ​ไป​ส่ง​ให้​อภิ​ชัย​และ​คนใน​กลุ่ม​นั้น อภิ​ชัย​รับ​แก้ว​ไป​ดื่ม​แล้ว​วาง​ลง​บน​โต๊ะ​ใกล้ๆก่อน​จะ​เดิน​ไป​ด้าน​อื่น พนักงาน​คน​เดิม​รีบ​เข้าไป​เก็บ​แก้ว​ใบ​นั้น​ทันที

ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​ที่​คอย​ติดตาม​อยู่​หัน​มา​ยิ้ม​ให้​กัน เมื่อ​พนักงาน​คน​นั้น​ส่ง​ถุง​พลาสติก​ใส่​แก้ว​ใบ​นั้น​ให้​ขรร​ชัย ซึ่ง​รีบ​รายงาน​เจ้านาย​ว่า​แผน​หนึ่ง​เรียบร้อย​แล้ว

ที่​ลาน​จอด​รถ​ของ​โรงแรม พนักงาน​เสิร์ฟ​นำ​อาหาร​ไป​ให้​คน​ขับ​รถ​ของ​อภิ​ชัย​กิน พัก​เดียว​คน​ขับ​รถ​ก็​หลับ คน​ของ​ป​กา​ศิต​อีก​คน​หนึ่ง เข้า​มา​เปิด​ประตู​รถ​ของ​อภิ​ชัย​แล้ว​ใช้​อุปกรณ์​ที่​เตรียม​มา​เปิด​ตู้​เซฟ​ใน​รถ ค้น​หา​อะไร​พัก​หนึ่ง ก็​รายงาน​ไป​ทาง​คน​คอย​รับ​ข่าว​ว่าไม่​พบ​คีย์​การ์ด ป​กา​ศิต​เลย​เปลี่ยน​แผน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คราว​นี้​ใช้​แขก​ซึ่ง​เป็น​คน​ของ​ขรร​ชัย​แกล้ง​เดิน​ชน​พนักงาน​เสิร์ฟ​น้ำ​จน​หก​เลอะ​สูท​ของ​อภิ​ชัย

พนักงาน​ตกใจ “โ​อ๊ะ ขอโทษ​ครับ​ท่าน”

ศักดา​ปราด​เข้าไป​ทันที “แก​ทำ​งาน​ยัง​ไง ไม่​รู้​รึ​ว่า​ท่า​น​เป็น​ใคร ฉัน​จะ​ฟ้อง​หัวหน้า​แก”

พนักงาน​ลนลาน​ยกมือ​ไหว้ “ผม​ไม่ได้​ตั้งใจ ขอโทษ​จริงๆครับ เอ้​อ เสื้อ​สูท​ท่าน​สกปรก​หมด​แล้ว กรุณา​ถอด​ให้​ผม​ไป​ทำ​ความ​สะอาด​ให้​เถอะ​ครับ เดี๋ยวเดียว​เท่านั้น”

อภิ​ชัย​รีบ​ถอด​ให้​ทันที แล้ว​ก็​สาละวน​เช็ด​เสื้อ​ตัว​ใน​ที่​เปื้อน​เครื่อง​ดื่ม แต่​พอ​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้​อภิ​ชัย​รีบ​บอก​ลูกน้อง​ตัว​เอง​ให้​ไป​ตาม​พนักงาน​ที่​เอา​เสื้อ​สูท​ไป พอได้​เสื้อ​กลับ​มา​อภิ​ชัย​รีบ​ตรวจ​ดู​คีย์​การ์ด​ใน​กระเป๋า เห็น​ว่า​อยู่​เรียบร้อย​ดี​ก็​โล่ง​อก โดย​ไม่​รู้​ว่า​ตอน​นี้​ขรร​ชัย​กำลัง​รายงาน​ป​กา​ศิต​ว่า

“เรียบร้อย​แล้ว​ครับ เรา​ได้​ทั้ง​ลาย​นิ้ว​มือ​และ​คีย์​การ์ด​ไว้​แล้ว นี่​ครับ​คีย์​การ์ด​ของ​จริง” ขรร​ชัย​ยื่น​ของ​ให้​ป​กา​ศิต

ooooooo


ที่​ใน​สวน​โรงแรม​บริเวณ​จัด​งาน​ขณะ​นี้ พวก​แขก​มา​รวม​กลุ่ม​กัน​คอย​การ​ปรากฏ​ตัว​ของ​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว เพื่อ​มา​รับคำ​กล่าว​อวย​พร​จาก​นายกฯ​อภิ​ชัย ดนตรี​เพลง​แต่งงาน​ดัง​ขึ้น ไฟ​ใน​งาน​เริ่ม​หรี่​ลง​เหลือ​เพียง​สปอต​ไล​ต์​ส่อง​ไป​ที่​น็อต​และ​เมธา ที่​เดิน​มา​ตาม​ถนน​ใน​งาน เมธา​กอด​เอว​น็อต​แน่น​กลัว​เธอ​จะ​หนี น็อต​เดิน​ผ่า​นบ​อย เธอ​จำ​ได้​ตกใจ​สุดๆ สะดุ้ง​จน​เมธา​สงสัย

“มี​อะไร คิด​จะ​หนี​อีก​เหรอ หนี​ไม่​พ้น​หรอก คืน​นี้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​ผม”

น็อต​ไม่​กล้า​เหลียว​มอ​งบ​อ​ยก​ลัวเมธา​จำ​ได้ ก้มหน้า​เดิน​ไป​ยัง​เวที อภิ​ชัย​ขึ้น​เวที​กล่าว​คำ​อวย​พร​แล้ว​ชวน​เชิญ​ให้​ทุก​คน​ดื่ม​อวย​พร​บ่าว​สาว

เสียง​บรรดา​แขก​ตะโกน​เชียร์​ให้​เจ้าบ่าว​หอม​เจ้าสาว เมธา​รีบ​คว้า​น็อต​มาก​อด​และ​จูบ​เป็น​การ​ใหญ่ น็อต​ทั้ง​เสียใจ​และ​เจ็บใจ​จน​ร้องไห้​ออก​มา เมธา​กลับ​เห็น​เป็น​เรื่อง​ควร​อวด​จึง​ประกาศ​​กับ​แขก​ว่าเจ้าสาว​ของ​เขา​ซาบซึ้ง​จน​น้ำตา​ไหล​เลย

บอย​ทน​ดู​ทน​ฟัง​ไม่ได้​รีบ​เดิน​หนี บังเอิญ​ไป​ชน​กับ​ขรร​ชัย​เข้า โดน​ขรร​ชัย​ตะคอก​ใส่​ว่า​ตาบอด​รึ​ไง บอย​จำ​เสียง​ได้​เงย​หน้า​มอง​ยิ่ง​ชัด​เข้าไป​ใหญ่​ว่า​ไอ้​คน​นี้​เอง​ที่​ซ้อม​พ่อ​เดือน​ของ​เขา บอย​จ้อง​ตา​ขรร​ชัย​ด้วย​ความ​แค้น ยัง​ไม่ทัน​ทำ​อะไร​ไฟ​ดับ​พึ่บ

บน​เวที อภิ​ชัย เมธา​ และ​น็อต​ต่าง​แปลก​ใจ​ สปอต​ไล​ต์​ ดวง​หนึ่ง​สว่าง​จ้าขึ้น ​ส่อง​ไป​ที่​ร่าง​ของ​ลุย​และ​สร้อย​คีรี​ยืน​อยู่ ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​คราง​ออก​มา

“ลุย...ไอ้​ลุย”

ขณะ​เดียวกัน​ลุย​กับ​สร้อย​คีรี​ก็​ยก​ปืน​ยิง​ขึ้น​ฟ้าดัง​สนั่น​และ​ก้าว​เดิน​เข้า​มา​พร้อมๆกัน พวก​แขก​แตกตื่น​หวีด​ร้อง​หลบ​กระสุน​ด้วย​ความ​กลัว ขรร​ชัย​ที่​ยืน​เผชิญหน้า​อยู่​กับ​บอย​รีบ​กลับ​เข้าไป​ใน​งาน บอย​จะ​ตาม​แต่​เป็น​ห่วง​น็อต

พวก​แขก​วิ่ง​หนี​กัน​ไป​หมด​แล้ว เหลือ​แต่​บรรดา​พวก​คน​ที่​ต้อง​ชำระความ​แค้น​กัน ลูกน้อง​อภิ​ชัย​พา​เจ้านาย​กับ​คู่​หมั้น​หลบ​ลง​จาก​เวที​โดย​มี​ฟาง​แก้ว​เข้า​มา​คุ้มกัน​ให้​พี่​ชาย ส่วน​ขรร​ชัย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​บอก​ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา​ให้​หนี​ไป​ก่อน ส่วนตัว​เขา​กลับ​เข้าไป​หา​ลุย พอ​เจอ​ก็​ต่อสู้​กัน​อย่าง​ดุเดือด จน​ท้าย​ที่สุด​ขรร​ชัย​ก็​โดน​ลุย​จัดการ​ยิง​เครื่องเล่น​ชิ้น​ใหญ่​ที่​หนัก​มาก​ล้ม​ลง​มา​ทับตัวขรร​ชัย​จน​ราก​เลือด ลุย​จ้อง​ปืน​ใส่​จะ​ยิง แต่​แล้ว​ก็​ลด​ปืน​ลง เขา​บอก​ให้​ขรร​ชัย​ส่ง​คีย์​การ์ด​ที่​ยึด​ไป​จาก​อภิ​ชัย​คืน​มา​ ขรร​ชัย​ทำ​ตาม​เพราะ​หนี​ไป​ไหน​ไม่ได้ รับ​ของ​มา​แล้ว​ลุย​บอก​ว่า

“ฉัน​อยาก​จะ​ฆ่า​แก แต่​แก​ก็​จะ​ตาย​สะดวก​เกินไป ให้​แก​อยู่​เพื่อ​รับ​กรรม​ที่​ทำ​ไว้​กับ​ลูก​เมีย​ฉัน​ให้​สาสม​ดี​กว่า”

ลุย​เดิน​จาก​ไป ทิ้ง​ให้​ขรร​ชัย​นอน​ดิ้น​กระแด่วๆอยู่​ใต้​เครื่องเล่น​นั้น​เอง...

ooooooo

หลังจาก​ฟาง​แก้ว​ส่ง​พี่​ชาย​ขึ้น​รถ​ไป​กับ​บอดี้-​การ์ด​แล้ว เธอ​ก็​กลับ​เข้า​มา​ช่วย​สร้อย​คีรี​สู้​กับ​พวก​สมุน​ของ​ป​กา​ศิต​กับ​ศักดา สร้อย​คีรี​ใช้​อาวุธ​ปืน​ที่​เธอ​ถนัด​ยิง​ใส่​พวก​นั้น​ตาย​เป็น​เบือ ส่วน​ฟาง​แก้ว​ก็​ใช้​มีด​พก​คู่​กาย​ด้วย​ความ​ชำนาญ​ใช้​มีด​ขว้าง​ออก​ไป เชือด​คอ​พวก​มัน​เสร็จ​แล้ว​มีด​ก็​ลอย​กลับมา​เข้า​มือ​ตัว​เอง​อีก พวก​สมุน​ป​กา​ศิ​ตง​ง คิด​ว่า​เธอ​คง​จบ​มาจาก​สำนัก​บู๊ลิ้ม​ที่ไหน​สัก​แห่ง​เป็น​แน่

บอย​ถือโอกาส​ที่​ผู้คน​กำลัง​ชุลมุน​ตาม​ล่า​กัน​อยู่ เที่ยว​หา​น็อต​จน​เจอ​โดย​เมธา​กระชาก​ตัว​น็อต​ที่​วิ่ง​หนี​ไป​กับ​เขา​บอย​จึง​ต้อง​ต่อสู้​เพื่อ​แย่ง​น็อต​มา​ให้​ได้ การ​สู้​กัน​ครั้ง​นี้​ไม่​เหมือน​ตอน​ที่​เมธา​ไป​ย่ำ​ยี​เขา​ที่​เกาะ​คราม เพราะ​บอย​สู้​อย่าง​ถวาย​หัว ​จน​น็อต​แปลก​ใจ ใน​ที่สุด​บอย​ก็​เอา​ตัว​น็อต​ขึ้น​มอเตอร์ไซค์​ไป​กับ​เขา​จน​ได้ เมธา​จน​แต้ม​ต้อง​กลับ​ไป​หา​พ่อตา​และพ่อ​ตัว​จะ​บอก​ว่า​ตัว​เอง​สู้​บอย​ไม่ได้​ก็​เสียหน้า​เลย​โกหก​ว่า

“มัน​อาศัย​ช่วง​ชุลมุน​ลักพา​ตัว​คุณ​น็อต”

ขรร​ชัยที่​รู้​นิสัย​เมธา​ดี​แย้ง​ว่า “แน่ใจนะ​ว่า​ลักพา​ตัว”

เมธา​หน้าเสีย​รีบ​ตวาด​กลบเกลื่อน​ทันที “เจ้าสาว​ของ​ฉัน เป็น​ผู้หญิง​ที่​เพียบพร้อม ไม่​ใช่​ผู้หญิง​ข้าง​ถนน​ที่​จะ​วิ่ง​หนี​ตาม​ผู้ชาย​สวะๆแบบ​นั้น”

ศักดา​ถาม​ลูก​ชาย​ว่า “แล้ว​แก​รู้​หรือ​เปล่า​ว่า​มัน​เป็น​ใคร อยู่​ที่ไหน เรา​จะ​ได้​เอา​คน​ตาม​ไป”

“ไม่​ต้อง ผม​จัดการ​คน​เดียว​ได้ ผม​แค่​มา​บอก​คุณ​อา​ให้​ทราบ​ไว้​ว่ายัง​ไง​ก็​ต้อง​พา​น็อ​ตก​ลับ​มา​เป็น​เจ้าสาว​ผม​ให้​ได้”

เมธา​เหลือบ​ตา​ไป​จิก​ใส่​ขรร​ชัย​ที่​รู้ไส้​ตัว​เขา​ก่อ​น​จะ​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

บอย​พา​น็อต​ที่​ยัง​ใส่​ชุด​เจ้าสาว​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​ ขับ​ไป​อย่าง​รวดเร็ว ​จน​น็อต​นึก​กลัว​ซบ​หน้า​ลง​กับ​หลัง​บอย​พลาง​ร้อง​บอก แต่​บอย​ไม่​ฟัง​ยัง​คงตะบึง​ไป​อย่าง​นั้น​จน​น้ำมัน​ใกล้​หมด จึง​แวะ​ปั๊มน้ำมัน ร้อง​สั่ง​พนักงาน​ว่า​เอา​เต็ม​ถัง

น็อต​หอบ​ชุด​เจ้าสาว​ลง​ไป​ยืน​ข้างๆ ท่ามกลาง​สายตา​ของ​พนักงาน​เติม​น้ำมัน​ที่​มอง​อย่าง​สงสัย เธอ​ถาม​เขา​ว่า “บอย นี่​เรา​กำลัง​จะ​ไป​ไหน”

บอ​ยม​อง​หน้า​น็อ​ตอ​ย่าง​เจ็บใจ ย้อน​ถาม​ว่า “พ่อคุณ​ชื่อ​ป​กา​ศิต​เหรอ”

“ใช่ บอย เรา​ต้อง​รีบ​ก่อน​ที่​คน​ของ​พ่อ​จะ​ตาม​เจอ​เรา”

“ผม​รู้ ไม่​ต้อง​ย้ำ​หรอก​ว่า​พ่อคุณ​เป็น​มาเฟีย”

“หา!...อย่า​มา​เรียก​พ่อ​ฉัน​แบบ​นั้น พ่อ​ฉัน​เป็น​นัก​ธุรกิจ” น็อต​ไม่​รู้​ตื้น​ลึก​หนา​บาง​ของ​พ่อ​ตัว​เอง​เลย

“ธุรกิจ​เอาชีวิต​คน​น่ะ​สิ ไป” บอ​ยก​ระ​ชา​กน็อต​ขึ้น​รถ​หลังจาก​จ่าย​ค่าน้ำ​มัน​แล้ว​ไม่​รอ​เงินทอน พอ​น็อต​ถาม​ว่า​จะ​ไปไหน เขา​ก็​ตวาด​ให้​หยุด​ถาม​จน​น็อ​ตก​ลัว​ไม่​กล้า​เอ่ย​อะไร​อีก

บอย​พา​น็อต​มา​ถึง​ท่าเรือ น็อต​ถาม​ว่า​ทำไม​ต้อง​ลง​เรือ แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้ บอก​เขา​ว่า

“ถ้า​เรา​ไป​เกาะ​คราม อา​ศักดา​กับ​เมธา​จะ​ตาม​หา​เรา​เจอ​นะ เอ๊ะ หู​แตก​หรือ​ไง ฉัน​บอก​ว่าที่​นั่น​ไป​ไม่ได้​ไง”
บอย​โดด​พรวด​ขึ้น​จาก​เรือ​เข้า​ประชิด​ตัว​น็อ​ต ก​ระ​ชา​ก​จะ​ให้​ลง​เรือ​ให้​ได้ แต่​น็อต​ขัดขืน

“ถ้า​เธอ​ไม่​บอก​ว่า​จะ​ไป​ไหน ฉัน​จะ​ไม่​ไป​กับ​เธอ”

“ไม่​ไป​กับ​ผม แสดง​ว่า​คุณ​จะ​กลับ​ไป​แต่งงาน​กับ​เมธา​สิ”

“ชีวิต​ฉัน​ไม่ได้​มี​ทาง​เลือก​ทาง​เดียว​หรอก​นะ”น็อต​ค้อน​ให้

“งั้น​แสดง​ว่า​เป็น​ผู้หญิง​หลาย​ใจ​หลาย​ทาง​เลือก”

น็อต​ตบ​บอย​ทันที สีหน้า​เธอ​ผิดหวัง​มาก​เมื่อ​บอก​เขา​ว่า “เธอ​เป็น​อะไร​ไป ตั้งแต่​ออก​จาก​งาน​เธอ​เหมือน​ไม่​ใช่​คน​ที่​ฉัน​เคย​รู้จัก”

“นี่​แค่​เริ่ม​เท่านั้น​น็อต ต่อ​ไป​คุณ​จะ​ได้​รู้จัก​ผม​แบบ​ที่​คุณ​นึก​ไม่​ถึง ลง​มา” บอ​ยก​ระ​ชา​ก​จะ​ให้​ลง​เรือ​ให้ได้​แต่​น็อต​ไม่​ยอม​ บอย​จึง​ยก​ตัว​เธอ​พาด​บ่า​แล้ว​ตี​ก้น​แรงๆ น็อต​ร้อง​จ๊าก บอย​ยื่น​คำขาด​ทันที “ถ้า​คุณ​ไม่​หยุด​ดิ้น ผม​จะ​แก้​ผ้า​คุณ​แล้ว​ทิ้ง​ไว้​ตรง​นี้”

แวว​ตาขอ​งบ​อย​วาว​โรจน์​จน​น็อ​ตก​ลัว​ไม่​กล้า​ขัดขืน​อะไร​อีก บอย​จึง​ขับ​เรือ​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

ooooooo

บอย​พา​น็อต​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เกาะ​ร้าง​แห่ง​หนึ่ง คืน​นั้น​ทั้ง​คืน​สอง​คน​ยังทะเลาะ​กัน​เรื่อง​พ่อ​ไม่​รู้​แล้ว น็อต​ใช้​ไม้แข็ง​ไม่ได้​ก็​ใช้​ไม้​อ่อน บอก​กับ​เขา​ว่า​เธอ​รู้​ว่า​เขา​ไม่​ใช่​คน​เลว​คน​ก้าวร้าว เขา​อาจจะ​เข้าใจ​อะไร​ผิด​ก็ได้

“ผม​ไม่ได้​เข้าใจ​ผิด ผม​ตา​สว่าง​แล้ว คุณ​ก็​คง​จะ​เชื้อ​ไม่​ทิ้ง​แถว​เหมือน​พ่อคุณ​นั้น​แหละ”

น็อต​ของ​ขึ้น​เงื้อ​มือ​หรา “ถ้า​นาย​พูด​ถึง​พ่อ​ฉัน​อีก​คำเดียว...”

บอ​ยส​วน​กลับ​ทันที “ทำไม คุณ​รัก​พ่อ​ปกป้อง​พ่อ แล้ว​คน​อื่น​ไม่​มี​สิทธิ์​รัก​พ่อ​ของ​ตัว​เอง​หรือ​ไง รู้​บ้าง​ไหม​ว่า​พ่อคุณ​ทำให้​เด็ก​กำพร้า​พ่อ​มา​กี่​คน​แล้ว พ่อคุณ​มัน​คือ​ปิศาจ​ที่​ทำลาย​ครอบครัว​คน​อื่น เขา​ไม่​มี​สิทธิ์​ทำลาย​ชีวิต​ใคร​แต่​เขา​ก็​ทำ​เพราะ​​เห็นแก่​ประโยชน์​ของ​ตัว​เอง​มาก​กว่า​ความ​ถูกต้อง มาก​กว่า​ศีลธรรม”

“ไม่​จริ๊ง...” น็อต​ตะโกน​เสียงหลง

“แล้ว​เรื่อง​ไหน​จริง​น็อต คุณ​ก็​เห็น​แล้ว งาน​แต่งงาน​ของ​คุณ​มัน​คือ​ที่​ชุมนุม​ของ​คน​เลว คน​ชั่ว​พวก​นั้น​มา​รวม​ตัว​กัน​ดื่ม​อวย​พร​ให้​ลูก​สาว​หัวหน้า​ปิศาจ คน​ที่​มัน​สั่ง​ฆ่าพ่อ​ผม พ่อ​ผม​ตาย​จาก​คำสั่ง​ของ​ป​กา​ศิต จอม​พลัง ไอ้​ขรร​ชัย​มัน​ยิง​พ่อ​ต่อหน้า​เด็ก​เจ็ด​ขวบ​ที่​ต้อง​จำ​ภาพ​ความ​ตาย​ของ​พ่อ​ไว้​ทุก​ลม​หายใจ นี่แหละ​คือ​ความ​จริง”

“พ่อ​ฉัน​ทำ​เรื่อง​เลว​ร้าย​แบบ​นั้น​ไม่ได้​แน่​บอย อาจจะ​มี​คน​ใส่ร้าย​พ่อ​ฉัน”

“ต้อง​ให้​พ่อคุณ​คุกเข่า​สารภาพ​ต่อหน้า​คุณ​หรือ​ไง​ว่า​ผิด​ไป​แล้ว​ที่​ก่อกรรมทำเข็ญ​กับ​คน​อื่น แล้ว​ปิด​หู​ปิด​ตา​ลูก​สาว​คน​เดียว​ไว้​ด้วย​หน้ากาก​คุณ​พ่อ​ที่​แสน​ประเสริฐ...บอก​มา​สิ​ว่า​ไอ้​ขรร​ชัย​มัน​ไม่​ใช่​ลูกน้อง​พ่อคุณ”

“งั้น​เธอ​ก็​แจ้ง​ตำรวจ​สิ ให้​จับ​พ่อ​ฉัน​ไป​สอบสวน​แล้ว​ลงโทษ​ตาม​กฎหมาย”

“โธ่​เอ้​ย ถ้า​ทำได้​อย่าง​ที่​เธอ​พูด โจร​มัน​คง​ไม่​เต็ม​เมือง​ขนาด​นี้​หรอก สำหรับ​เผ่าพันธุ์​คน​เลว ฉัน​มี​วิธีลงโทษ​ที่​ดี​กว่า​นั้น”

บอ​ย​ย่างสามขุม​เข้าหา​น็อต เธอ​หัน​หลัง​วิ่ง​​หนี​ทันที บอย​ไล่​ตาม​กระโดด​คว้า​ตัว​จน​ล้ม​ลง​ไป​ด้วย​กัน ​น็อต​พลิก​ตัว​มอง​หน้า​เขาร้องขอ​ว่า​อย่า​ทำ​อะไร​เธอ​เลย พอ​บอย​เผลอ​นิดเดียว​น็อต​ก็​กำ​ทราย​สาด​ใส่​หน้า​เขา​จน​ทราย​เข้า​ตา บอย​ร้อง​โอ๊ย​ยกมือ​ขยี้ น็อต​ลุก​ขึ้น​วิ่งหนี​ทันที เธอ​วิ่ง​ไป​ที่​ชายหาด​เห็น​เรือ​ประมง​ลำ​หนึ่ง​อยู่​ลิบๆจึง​ร้อง​ตะโกน​ให้​ช่วย ไม่​มี​ใคร​บน​เรือ​เห็น น็อต​จึง​ลง​น้ำ​ไป​ทั้ง​ชุด​เจ้าสาว​เปียก​ปอน​ไป​ทั้ง​ตัว บอย​ตาม​มา​ทัน​คว้า​ตัว​เดิน​ขึ้น​ไป​บน​หาด​แล้ว​เอา​เชือก​มา​มัดมือ​ลาก​พา​กลับ​ไป​ที่​กระ​ท่อม​ร้าง แถม​ขู่​น็อต​ว่าที่​นี่​มี​แต่​งู​กับ​เสือ​ถ้า​เธอ​หนี​ไป​ก็​จะ​เจอ​แต่​สอง​อย่าง​นี้ น็อ​ตก​ลัว​จน​ตัว​สั่น

ooooooo

ที่​หน้าผา​ของ​เกาะ​คราม สร้อย​คีรี​กับ​ลุย​ยืน​อยู่​ด้วย​กัน ต่าง​คน​ต่าง​มอง​เหม่อ​ลง​ไป​ที่​ทะเล อยู่ๆฝ่ายหญิง​ก็​เอ่ย​ว่า งาน​แต่งงาน​ของ​น็อต​กับ​เมธา​เป็น​งาน​แต่ง​ที่​ดุเดือด​ที่สุด​เท่า​ที่​เคย​เห็น​มา

“เด็ก​สอง​คน​นั่น​ไม่​ควร​เจอ​กัน​เลย”ลุย​เปรย​ขึ้น​มา

“สาย​ไป​แล้ว คุณ​ห้าม​ความ​รัก​ไม่ได้​หรอก...ความรัก​ไม่​เคย​มี​เหตุผล ไม่​เคย​แคร์​ว่า​จะ​เหมาะสม​หรือ​ไม่​ และ​ไม่​รู้จัก​คำ​ว่า​มิตร​หรือ​ศัตรู”

“บอย​กับ​น็อ​ตจะ​รัก​กัน​เข้าไป​ได้​ยัง​ไง น็อต​เป็น​ลูกสาว​ป​กา​ศิต ผม​ต้อง​ไป​ตาม​บอย”

“อย่า​เพิ่ง​ลุย”​ สร้อย​คีรี​เอื้อม​มือ​มา​รั้ง​เขา​ไว้ “บอย​ไม่ใช่​เด็ก​แล้ว ให้​เขา​ตัดสินใจ​เอง คุณ​ก็​รู้​ใช่​ไหม กฎ​ข้อ​แรก​ของ​ความ​รัก ยิ่ง​ห้าม​เหมือน​ยิ่ง​ยุ”

ลุย​สบตา​สร้อย​คีรี เห็น​ใน​ดวงตา​ของ​เธอ​มี​แวว​ของ​คน​ที่​ผ่าน​โลก​มา​อย่าง​ลึกซึ้ง ลุย​ถอน​ใจ​เดิน​เข้า​บ้าน​ไป

ooooooo

คืน​นี้​ที่​เกาะ​ร้าง น็อต​ยัง​ถู​กบ​อย​ขัง​อยู่​ใน​กระท่อม​แถม​ล่าม​โซ่​เอา​ไว้​ด้วย น็อต​พยายาม​หา​อะไร​ก็ได้​ที่​ใช้​เป็นอาวุธ​เอา​ไว้​สู้​กับ​บอย คว้า​ได้​ก้อน​หิน​ไม่​เล็ก​นัก ​แต่​พอดี​บอย​เดิน​​เข้า​กระท่อม​มา จึง​รีบ​เอา​ซ่อน​ไว้​ บอย​โยน​เสื้อ​ผู้ชาย​เก่าๆที่​ไป​หา​มา​ได้​ให้​น็อต

“เปลี่ยน​ซะ ชุด​นั้น​เห็น​แล้ว​อยาก​ฉีก​ออก​จาก​ตัวคุณ​วัน​ละ​หลาย​รอบ”

“ฉัน​ชอบ​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ฉัน ไม่​เปลี่ยน​หรอก”

“อย่า​​ลองดี​กับ​ผม ​คิด​ว่า​ผม​จะ​ใจดี​ทุก​ครั้ง​ไป​หรือไง ตอน​นี้​มัน​ไม่​เหลือ​แล้ว​ตั้งแต่​ผม​เห็น​หน้า​พ่อคุณ”

สอง​คน​เริ่ม​ทะเลาะ​กัน​อีก น็อต​พยายาม​พูด​ให้​บอย​โมโห​จน​จะ​เข้าไป​ขย้ำ​เธอ พอได้​จังหวะ​น็อต​ก็​เอา​ก้อน​หิน​ที่​ซ่อน​ไว้​เขวี้ยง​ใส่​บอย​จน​หัว​แตก บอย​เห็น​เลือด​ยิ่ง​เพิ่ม​ความ​โกรธ​พุ่ง​เข้าไป​หา​อีก คราว​นี้​น็อต​ใช้​โซ่​ที่​ล่าม​เธอ​ไว้​รัด​คอ​เขา​จน​ตาเหลือก ถาม​ว่า

“กุญแจ​อีก​ดอก​อยู่​ไหน เอา​มา​ให้​ฉัน”

“มี​อัน​เดียว​ที่​ผม​โยน​เข้า​ป่า​ไป​คุณ​ก็​เห็น”

“โกหก”

“ผม​อยาก​อยู่​กับ​คุณ เรา​จะ​ตาย​ด้วย​กัน​ที่​นี่ ผม​รู้​ว่า​คุณ​ใจแข็ง​ คุณ​ถึง​อยาก​เห็น​ผม​ตายด้วยมือ​​คุณ” บอย​เริ่ม​ขาด​อากาศ​หายใจ​เพราะ​โซ่​ที่​น็อต​รัด​คอ พยายามลุกขึ้น​บอก​น็อต​ว่า “ผม​รู้​แล้ว​ว่า คุณ​ฆ่า​ผม​ได้​จริงๆ คุณ​รัก​พ่อคุณ ผม​ก็​รัก​พ่อ​ผม ทั้งที่​ผม​ไม่​มี​อ้อม​กอด​ของ​พ่อ​อีก​แล้ว”

บอย​ล้วง​กระเป๋า​หยิบ​กุญแจ​โยน​ให้​น็อต “รีบ​กลับ​ไปสิ กลับ​ไป​หา​พ่อ​​คุณ รัก​เขา กอด​เขา อยู่​กับ​เขา...ให้​นานที่สุด เพราะ​ชีวิต​ของ​ป​กา​ศิต ทรง​พลัง ​มี​เวลา​เหลือ​ไม่​มาก​แล้ว”

บอย​ประสาน​สายตา​กับ​น็อต​ก่อน​จะ​เดิน​จาก​ไป น็อต

รี​บ​ไข​กุญแจ​โซ่​พา​ตัว​เอง​ออก​ไป​ที่​ชายหาด มอง​หา​ของ​อะไร​ที่​จะเป็น​พาหนะ​พา​เธอ​ไป​จาก​เกาะ​ได้ มอง​เห็น​แต่​ลูก​มะพร้าวแห้ง รีบเ​อา​ไป​กอด​แล้ว​ลง​ว่ายน้ำ แต่​ไป​ไม่​เท่าไหร่คลื่น​ก็​กระแทก​จน​มะพร้าว​หลุด​จาก​มือ น็อต​พยายาม​ว่าย​ต่อ​อีก ​แต่​ที่สุด​ก็​หมด​แรง ​ก่อน​จะ​จม​ลง​ไป​เธอ​เห็น​บอย​เข้า​มา​ช่วย​พา​เธอ​ไป​ที่​กระท่อม

“ช่วย​ฉัน​ทำไม คุณ​อยาก​ให้​ฉัน​กับ​พ่อตา​ยอ​ยู่​แล้ว​ไม่​ใช่​เหรอ...เอาชีวิต​ฉัน​ไป​สิบ​อย แต่​ฉันขอร้อง​นะ อย่า​ทำ​อะไร​พ่อ​ฉัน​เลย” น็อต​น้ำตา​ไหล​พราก

“น็อต ผม​ขอโทษ ผม​ปล่อย​ให้​คุณ​ตาย​ไม่ได้​หรอก”

“ทั้งๆที่​พ่อ​ฉัน​อาจจะ​เป็น​คน​สั่ง​ฆ่า​พ่อคุณ​งั้น​หรือ ทั้งๆที่​ระหว่าง​เรา​จะไม่​เหมือน​เดิม​อีก​แล้ว”พูด​ไป​สะอื้น​ไป บอย​เข้า​มาก​อด​เธอ​ไว้​แน่น

“คุณ​ก็​รู้ ผม​ช่วย​คุณ​เพราะ​อะไร แต่​ผม​ก็​ทน​เห็น​รอย​ยิ้ม​ของ​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ผม​ไม่ได้”

น็อ​ตก​อด​ตอบ​บอย​แน่น​เช่น​กัน “บอย เรา​หนี​ไปให้​ไกลๆเลย​ได้​มั้ย ลืม​การ​แก้แค้น​นั้น​เสีย อย่า​ให้​ความ​แค้น​มา​ทำลายความ​รัก​ของ​เรา​เลย​นะ”

บอย​ไม่​ตอบ​แต่​มอง​น็อต​ด้วย​สายตา​ที่​ลึกซึ้ง ก้ม​ลงจูบ เธอ​อย่าง​ดูดดื่ม สอง​คน​เอน​เข้า​ซบ​กัน​ท่ามกลาง​เสียง​ฝน​ที่​ซัดซ่า​อย่าง​บ้า​คลั่ง​ภายนอก​กระท่อม ความ​รัก​ที่​ถ่ายทอด​ให้​กัน​นั้น​ทำให้​ความ​เย็น​ของ​อากาศ​ไม่​สามารถ​แทรก​เข้า​มา​ได้

ooooooo
ตอนที่ 17


ด้วย​ความ​เสียหน้า​เมธา​พา​ลูกน้อง​ไปที่​รีสอร์ต​อีก แค่​คราว​นี้​ไม่ได้​เข้าไป​ถึง​ข้าง​ใน​แต่​ใช้​ลูกน้อง​ให้​เฝ้า​รอบๆไว้ ส่วนตัว​เอง​อยู่​บน​ฝั่ง​คอย​รับ​รายงาน​จาก​ลูกน้อง วัน​หนึ่ง​ก็​แล้ว สอง​วัน​ก็​แล้ว พอ​วัน​ที่​สาม​ลูกน้อง​ก็​โทร.​มา​บอก​ว่าเฝ้า​อยู่​สาม​วัน​แล้วแต่​ไม่​เห็น เงา​น็อต​กับ​บอย​เลย จะ​ให้​รายงาน​ไป​ทาง​ป​กา​ศิต​​มั้ย

เท่านั้น​เอง​เมธา​ก็​ตบะ​แตก ตวาด​มา​ว่า “ข้า​สั่ง​หรือ​ยัง ขืน​บอก​ไป​คุณ​อา​ก็​ต้อง​เห็น​ข้า​เป็น​ไอ้​งั่ง เจ้าสาว​คน​เดียว​ยัง​ไม่​มี​ปัญญา​ตาม​กลับ​มา เฮ้ย เอา​งี้​ดี​กว่า เอา​คน​ของ​เรา​มา​เพิ่ม

ขับ​เรือ​วน​ดู​ทุก​เกาะ​เลย”

ลูกน้อง​เสียง​อ่อย “ทุก​เกาะ​เลย​เหรอ”

“เออ​ซิ​วะ ต่อ​ให้​มัน​มี​ร้อย​เกาะ​ข้า​ก็​จะ​ลาก​ไอ้​บอย​มาก​ราบ​ตีน​ข้า​ให้​ได้” เมธา​เสียง​กร้าว

พวก​ลูกน้อง​จะ​ทำ​ตาม​หรือ​เปล่า​ไม่​รู้ แต่​เมธา​อดทน​ได้​อีก​วัน​เดียว​ก็​ยก​พวก​กลับ​ไป​หา​ป​กา​ศิต เลย​ถูก​ว่าที่​พ่อตา​ตวาด​เอา

“อะไร​วะ จน​ป่านนี้​แก​ยัง​หา​ลูก​สาว​ฉัน​ไม่​เจอ​รึ”

ศักดา​มอง​หน้า​ลูก​ชาย เห็น​เมธา​หลบตา​ก้ม​ลง​มอง​พื้น ป​กา​ศิต​ส่าย​หน้า​หัน​ไป​สั่ง​ขรร​ชัย พอ​เรียก​ชื่อ​เท่านั้น​ขรร​ชัย​ก็​ขยับ​ตัว

“แก​ไป​เอง​เลย​นะ แล้ว​อย่า​กลับ​มา​ให้​ฉัน​เห็น​หน้าเป็น​อัน​ขาด​ถ้า​ไม่ได้​ตัว​น็อต​กับ​ไอ้​ผู้ชาย​คน​นั้น​มา​ด้วย ​เอา​มัน​กลับ​มา​แบบ​มี​ลม​หายใจ​เพราะ​ฉัน​จะ​ให้​มัน​ตาย​ตรง​ตีน​ฉัน” ป​กา​ศิต​สั่ง​ลูกน้อง​แบบ​ไม่​ไว้หน้า​เมธา​กับ​ศักดา​เลย

ตอน​กลางวัน​นั้น​เอง​เมื่อ​ขรร​ชัย​พา​ลูกน้องเหยียบ​ขึ้น​ไป​บน​เกาะ​คราม ก็ได้​ยิน​เสียง​ทัก​จาก​ฟา​ง​แก้ว​ที่​ยืน​อยู่​บน​โขด​หิน​ไม่​สูง​นัก

“มี​เวลามา​พักผ่อน​ที่​รี​สอร์ต​ด้วย​หรือ อดีต​ผู้​การ​ขรร​ชัย”

ขรร​ชัย​กับ​ลูกน้อง​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง พอ​เห็น​ฟาง​แก้ว​ก็​ยก​ปืน​เล็ง แต่​ช้า​ไป เพราะ​ฟาง​แก้ว​ปา​มีด​สั้น​ปาด​คอ​ลูกน้อง​ขรร​ชัย​ตาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตาเสีย​สาม​คนใน​นาที​เดียว พวก​นั้น​กระหน่ำ​ยิง แต่​เธอ​โดด​หลบ​หาย​ไป​จาก​โขด​หิน​ที่​ยืน​อยู่​เสีย​แล้ว ลูกน้อง​คน​หนึ่ง​รีบ​วิ่ง​ไป​หลัง​โขด​หิน เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​ฟาง​แก้ว​โดด​ลง​ไป​จึง​ถูก​เธอ​แทง​ด้วย​มีด​สั้น​ตาย​ไป​อีก​คน ขรร​ชัย​วิ่ง​ตาม​มา​พอดี​เห็น​ฟาง​แก้ว​ชัก​มีด​ออก​จากอก​ลูกน้อง​ที่​ตาย​แล้ว​ปา​มา​ที่​เขา จึง​กระชาก​ลูกน้อง​เข้า​มา​เป็น​เป้า​แทน ขรร​ชัย​ยิง​ใส่​เธอ​ถูก​เข้าที่​ไหล่ เธอ​ล้ม​ลง เขา​ปราด​เข้าไป​ยืน​ค้ำ​จ่อ​ปืน​จะ​ยิง ปาก​ก็​ร้อง​ว่า

“ฉัน​รอ​เวลา​นี้​มา​นาน​แล้ว​นัง​ฟาง​แก้ว”

เปรี้ยง! เสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​นัด​หนึ่ง ขรร​ชัย​ร้อง​โอ๊ย ยกมือ​กุม​ไหล่​ตัว​เอง หัน​กลับ​ไป​มอง​เห็น​สร้อย​คีรี​ยืน​จ้อง​ปืน​มา​ที่​เขา จึง​รีบ​ปล่อย​กระสุน​ออก​ไป​ก่อน​ที่​จะ​โดด​หลบ ลูกน้อง​ที่​เหลือ​ออก​มา​ช่วย​ยิง​สู้​กับ​สร้อย​คีรี เสียง​ปืน​สนั่น​ไป​ทั้ง​เกาะ สอง​สาว​หัน​หลัง​ชน​กัน​กระหน่ำ​ยิง​จน​ลูกน้อง​ขรร​ชัย​ตาย​เรียบ​ไม่​เหลือ​สมุน​สัก​คน​เดียว ขรร​ชัย​ชัก​ปอด​แหก หยิบ​ระเบิดออกมาขว้างใส่ สองสาว ขณะระเบิดกำลัง​ลอย​คว้าง​ไป​ก็​มี​เสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น ระเ​บิ​ด ลูก​นั้น​แตก​กลาง​อากาศ เขา​หัน​ไป​ดู​อย่าง​ตกใจ ลุย​นั่นเอง​ที่​ยิง​กระสุน​นัด​นั้น

ลุย ฟาง​แก้ว​  และ​สร้อย​คีรี​ยืน​ล้อม​ขรร​ชัย​เอา​ไว้​พลาง​ย่าง​เข้าไป​หา​ที​ละ​ก้าว ขรร​ชัย​รีบ​ยกมือ​ยอม​แพ้​ ฟาง​แก้ว​พรวด​เข้าไป​จะ​รวบ​มือ​มัด​แต่​โดน​ขรร​ชัย​ล็อก​คอ​เอา​ปืน​จ่อ​หัว ทำให้​ลุย​กับ​สร้อย​คีรี​ชะงัก​ไม่​กล้า​ยิง มัน​ลาก​ฟาง​แก้ว​เป็น​ตัวประกัน​ไป​จนถึง​เรือ พอ​โดด​ขึ้น​เรือ​ติด​เครื่อง​ฟาง​แก้ว​ก็​ดิ้น​จน​หลุด​ลง​น้ำ ขรร​ชัย​รีบ​ออก​เรือ​ทันที ลุย​วิ่งเข้า​มา​ช่วย​ฟาง​แก้ว
ส่วน​สร้อย​คีรี​ยิง​ตาม​ขรร​ชัย​ไป​แต่​ไม่​ถูก

ooooooo

ส่วน​ประดู่​กับ​องศา​ที่​อยู่​บ้าน​บุ​ป​ผา หลาย​วัน​มา​นี้​องศา​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​ที่​จะ​ช่วย​ให้​ประดู่​พูด​ได้ ​แต่​ก็​ไม่​สำเร็จ​สัก​ที จน​แม้​แต่​บุ​ป​ผา​เอง​ก็​ท้อ ถาม​องศา​ว่า

“ถ้า​ประดู่​พูด​ไม่ได้​จริงๆ คุณ​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

“ผม​ก็​จะ​อยู่​เคียง​ข้าง​เธอ”

“หมายความ​ว่าหมอ​ไม่​รังเกียจ​ประดู่​งั้น​หรือ”

“ไม่​มี​อะไร​ใน​ตัว​ประดู่​ที่​ผม​จะ​รับ​ไม่ได้...ผม​รู้​ว่า​ประดู่​มี​จิตใจ​ที่​ดี แค่​นี้​ก็​พอ​แล้ว​ถ้า​ผม​จะ​รัก​ผู้หญิง​สัก​คน” น้ำเสียง​หมอ​หนักแน่น​มาก​จน​บุ​ป​ผา​ถึง​กับ​ยิ้ม​ออก​มา หมอ​องศา​เที่ยว​เดิน​หา​ประดู่​เพราะ​ตอน​นี้​ไม่​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​ที่ไหน

ประดู่​เดิน​ไป​ที่​บ้าน​ร้าง​ซึ่ง​ผุ​พัง​ไป​ตาม​กาล​เวลา คิดถึง​เรื่องราว​ใน​อดีต​แล้ว​เกร็ง​ไป​ทั้ง​ตัว เธอ​พยายาม​กลั้น​อารมณ์​ด้วย​การ​ออกเสียง​เรียก​พ่อ​กับ​แม่​โดย​ใช้​พลัง​ทั้งหมด​ที่​มี

“แม่...พ่อ”

องศา​ที่​เดิน​มา​ถึง​บริเวณ​นั้น​ได้ยิน ตะลึง​ตัว​ชา​ไป​หมด​รีบ​วิ่ง​ไป​ที่​นั่น​ทันที เห็น​ประดู่​หน้า​แดง​ด้วย​ความ​ดีใจ​ร้อง​เสียง​ดัง​อยู่​คน​เดียว

“ฉัน​พูด​ได้...ฉัน​พูด​ได้​แล้ว...บอย ต้อง​บอก​บอย เขา​อยาก​ได้ยิน​ฉัน​พูด”

หมอ​องศา​หน้าเสีย​เมื่อ​ได้ยิน​ประดู่​พูด​เช่น​นั้น แสดง​ว่า​ใน​ใจ​ของ​เธอ​มี​แต่​บอ​ยอ​ยู่​ตลอด​เวลา พอ​ประดู่​หัน​มา​เห็น​เขา​ เธอ​ก็​บอก​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“ฉัน​พูด​ได้​แล้ว ขอบคุณ​นะ​หมอ ขอบคุณ​มาก”

“ผม​ดีใจ​จริงๆประดู่ ใน​ที่สุด​คุณ​ก็​ทำได้”

ประดู่​โผ​เข้า​กอด​องศา​อย่าง​ลืมตัว แต่​องศา​ยืน​เฉย​รู้​ว่า​ประดู่​คิด​ไป​ว่า​เธอ​กอด​บอย​ไม่​ใช่​เขา​สัก​หน่อย บุ​ป​ผา​เดิน​ตาม​มา​เห็น​เข้า​อีก​คน​พลอย​ดีใจ​ไป​ด้วย ประดู่​ผละ​จาก​องศา​เข้าไป​กราบ​บุ​ป​ผา​ที่​อก

“ขอบคุณ​น้า​บุ​ป​ผา​ที่​เลี้ยง​ประดู่​มา”

องศา​ขอตัว​เดิน​ออก​ไป ประดู่​เขย่า​ตัว​บุ​ป​ผา​ถาม​ว่า

“บอย​จะ​ดีใจ​ใช่​มั้ย​คะน้า​บุ​ป​ผา ประดู่​จะ​พูด​คำ​แรก​กับ​บอย​ว่า​อะไร​ดี​คะ” เสียง​ประดู่​ถาม​บุ​ป​ผา​ดัง​ไป​ถึง​หมอ​องศา​ที่​กำลัง​เดิน​ไป เขา​ชะงัก​นิดหนึ่ง​แล้ว​เดิน​ต่อ บุ​ป​ผา​มอง​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​สงสาร

ooooooo

ส่วน​ทาง​ด้าน​พวก​ลุย​หลังจาก​ที่​ขรร​ชัย​หนี​ไป​แล้ว​ก็​พา​กัน​กลับ​มา​ที่​รีสอร์ต ทั้ง​สาม​คน​มา​เตรียม​อาวุธ​ของ​ตน​ให้​อยู่​ใน​สภาพ​พร้อม​ต่อสู้ ฟาง​แก้ว​เห็น​สีหน้า​เครียด​ของ​ลุย​จึง​บอก​ว่า

“คุณ​ไม่​ต้อง​อยู่​ที่​นี่​ก็ได้​นะ​ลุย ถ้า​อยากจะ​ไป​ตาม​หาบ​อย ฉัน​อยู่​ทาง​นี้​รับมือ​กับ​พวก​มัน​ไหว”

สร้อย​คีรี​เบะ​ปาก​ให้ “ไหว​เหมือน​เมื่อกี้​ที่​ถูก​ขรร​ชัย​ถีบ​ตก​น้ำ​น่ะ​เหรอ”

“สร้อย​คีรี” ฟาง​แก้ว​หัน​ไป​จะ​เอาเรื่อง

“เอ๋ หรือ​ว่า​เมื่อกี้​ฉัน​จะ​ตาฝาด” สร้อย​คีรี​ลอยหน้า เลย​ถูก​ลุยดุ​ทั้ง​สอง​คน

“จะ​กวน​ประสาท​กัน​ให้​ได้​อะไร​ขึ้น​มา หรือ​จะ​ต่าง​คน​ต่าง​สู้”

“สอน​คน​ของ​คุณ​เถอะ​ลุย ฉัน​น่ะ​พร้อม​อยู่​แล้ว” ฟาง​แก้ว​กระฟัดกระเฟียด​ใส่

ลุย​หัน​ไป​ทาง​เพื่อน​สาว “สร้อย เธอ​ไป​ตาม​หาบ​อย​ก็​แล้วกัน ฉัน​คิด​ว่า​เขา​ต้อง​หลบ​อยู่​ที่​เกาะ​แถวๆนี้​แหละ ​ขรร​ชัย​กลับ​ไป​คราว​นี้​ต้อง​พา​ป​กา​ศิต​มา​ที่​นี่​แน่ๆ”

ooooooo

ที่​บ้าน​ป​กา​ศิต เขา​กำลัง​ดู​แม่พิมพ์​ธนบัตร​อยู่​อย่าง​ชอบ​อก​ชอบใจ ดู​พลาง​พึมพำ​พลาง​อยู่​คน​เดียว พอดี​ศักดา​เดิน​เข้า​มา​จึง​ได้​คน​คุย​ด้วย

“แม่พิมพ์​แบงก์​อัน​นี้​จะ​ทำให้​องค์กร​ของ​เรา​เข้มแข็ง​มาก​กว่า​เดิม​แน่นอน เรา​ต้อง​รักษา​มัน​ไว้​ยิ่ง​กว่า​ชีวิต​เลย​นะ”

เมธา​เดิน​หงุดหงิด​เข้า​มา​เอ่ย​ปาก​ถาม​โดย​ไม่​เจาะ​จง​คน “ขรร​ชัย​พา​คุณ​น็อ​ตก​ลับ​มา​หรือ​ยัง”

ป​กา​ศิ​ตม​อง​เขม็ง​อย่าง​ไม่​พอใจ ศักดารีบเบรกลูก

“เมธา หัด​รอ​นิ่งๆบ้าง”

“รอ ผม​รอ​มา​นาน​เกินไป​แล้ว​นะ​พ่อ ป่านนี้​เจ้าสาว​ของ​ผม​จะ​โดน​ไอ้​บอย​มัน​ขยี้​เละ​ไป​แล้ว​มั้ง”

ขรร​ชัย​เดิน​เข้า​มา​อีก​คน​หนึ่ง ป​กา​ศิ​ตก​วาด​ตา​มอง​ก่อน​จะ​ตวาด​ออก​มา

“ฉัน​บอก​แล้ว​ไง ถ้า​ไม่ได้​ตัว​น็อต​ก็​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​ให้​เห็น​หน้า”

ขรร​ชัย​รีบ​บอก “ผม​ไป​ที่​ที่​คุณ​เมธา​บอก แล้ว​ก็​เจอ​คน​ที่​เป็น​ศัตรู​สำคัญ​ของ​เรา พวก​มัน​รอ​ผม​อยู่​แล้ว แสดง​ว่า​มัน​รู้​ว่า​ผม​จะ​ไป​ที่​นั่น ไอ้​คน​ที่​เอา​ตัว​คุณ​น็อต​ไป​คง​เกี่ยวข้อง​กับ​พวก​มัน ไอ้​ลุย​ไง​ครับ”

ศักดา​กับ​ป​กา​ศิต​เห​วอ คราง​ออก​มา​พร้อม​กัน  “ลุย หล่ม​สัก”

“ฉัน​ต้องการ​รู้​คำ​ตอบ​เดี๋ยวนี้​ว่า​ไอ้​คน​ที่​เอา​ตัว​ลูก​สาว​ฉัน​ไป มัน​เป็น​อะไร​กับ​ไอ้​ลุย หล่ม​สัก”

“มัน​ชื่อ​บอย​ครับ” เมธา​รีบ​เสนอ​หน้า

“ชื่อ​นี้​คุ้น​หู​เหลือเกิน ว่า​มั้ย​ขรร​ชัย” ป​กา​ศิต​ยิ้ม​ร้าย​มอง​ขรร​ชัย

เมธา​หัน​ไป​มอง​คน​นั้น​ที​คน​นี้​ที​เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​ลุย​คือ​ใคร​เกี่ยว​อะไร​กับ​บอย​ด้วย

“บอย​ก็​คือ​ลูก​ชาย​คน​ของ​เรา ที่​สรรเสริญ​คำ​ว่า​มิตรแท้ สุดท้าย​ก็​เลย​สังเวย​ชีวิต​ตัว​เอง​ด้วย​กระสุน​จาก​เพื่อน​รัก”

“นี่​แสดง​ว่าที่​ไอ้​บอย​มัน​อยู่​กับ​ไอ้​ลุย มัน​ก็​ยัง​ไม่​เคย​รู้ความ​จริง​มา​ก่อน​ว่า​พ่อ​มัน​ตาย​ด้วย​มือ​ของ​ใคร...” ป​กา​ศิต​สรุป​แล้ว​หัวเราะ​อย่าง​สะใจ​สุดๆ

ooooooo

กริช​ไป​หา​ลุย​ที่​รีสอร์ต​ด้วย​เรื่อง​เดียวกัน​นี้ ถาม​ลุย​ว่า “ตาม​ตัว​บอย​ที่​หาย​ไป​กับ​ลูก​สาว​ป​กา​ศิต​พบ​หรือ​ยัง”

“ยัง​เลย​ครับ ผม​กลัว​จะ​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​ขึ้น​กับ​บอย” ลุย​ตอบ​หน้า​เครียด กริช​จึง​เดิน​เข้า​มา​ตบ​ไหล่​ลุย​เบาๆ

“ฉัน​รู้ บอย​น่ะ​แก​เลี้ยง​มา​เหมือน​ลูก​ชาย​ตัว​เอง​เลย​นี่”

“ผม​จะ​ไม่​ยอม​ให้​พวก​นรก​นั่น​มัน​แตะ​บอ​ยอ​ย่าง​เด็ดขาด” ลุย​หน้า​เหี้ยม เล่าให้​กริช​ฟัง​อีก​ว่าตั้งแต่​วัน​ที่​เขา​เหลือ​แต่​บอย บุ​ป​ผา ประดู่ เขา​ก็​คิด​ว่า​ทั้งหมด​เป็น​คนใน​ครอบครัว​เดียวกัน​ที่​ตัว​เอง​ต้อง​คอย​ปกป้อง จะ​ไม่​ให้​เกิด​ความ​ผิด​พลาด​เหมือน​ตอน​ไทร​งาม​กับ​ทอม​ใน​คราว​นั้น​เด็ดขาด ไม่​ใช่​เพราะว่า​บอย​เป็น​ตัวแทน​ของ​ทอม แต่​ผม​ทำ​ผิด​กับ​เดือน มัน​เป็น​ความ​ผิด​ที่​หลอกหลอน​ผม มัน​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ฝัน​ร้าย​ใน​ชีวิต”

“ลุย แก​ทำ​ลง​ไป​เพราะ​เข้าใจ​ผิด​คิด​ว่า​เดือน​รู้เห็น​กับ​การ​ฆ่า​ลูก​เมีย​แก” กริช​ปลอบ

“ผม​น่า​จะ​ฟัง​เดือน ผม​น่า​จะ​เชื่อใจ​เพื่อน ผม​มัน​เลว​ที่​คิด​ว่า​เดือน​หักหลัง​ผม ผม​มัน​เลว​ยิ่ง​กว่า​ป​กา​ศิต เพราะ​ผม​ฆ่า​เพื่อน​รัก​ของ​ผม เพื่อน​คน​เดียว​ที่​ปกป้อง​ผม​มา​ตลอด”

“เดือน​มัน​เป็น​คน​ดี​มัน​ต้อง​ให้อภัย​ใน​สิ่ง​ที่​แก​ทำ​พลาด​ไป ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​เชื่อ​ว่า​ทุก​ครั้ง​ที่​แก​มอง​หน้า​บอย แก​เห็น​แต่​รอย​ยิ้ม​ของ​เดือน และ​ความ​ผิด​มัน​ก็​ทิ่มแทง​ใจ​ของ​แก​ตลอดยี่สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา” กริช​ตบ​หลัง​ลุย​เบาๆ

“ผม​ผิด​เหลือเกิน​นาย ผม​ผิด​จน​อภัย​ให้​ไม่ได้ ผม​อยาก​สารภาพ​กับ​บอย อยาก​บอก​เขา แต่​ผม​ขี้ขลาด​ ผม​กลัว​ว่า​ผม​จะ​ต้อง​สูญเสีย​เขา​ไป​อีก​คน...” ลุย​คุกเข่า​ลง​กับ​ทราย​ใต้​ต้นไม้ กริช​ก้ม​ลง​พยายาม​ดึง​ตัว​เขา​ขึ้น ไม่​มี​ใคร​ใน​สอง​คน​นี้​รู้​ว่า​เรื่องราว​ทั้งหมด​บอย​ยืน​ฟัง​อยู่​นาน​แล้ว

บอย​รีบ​เดิน​กลับ​ไป​ที่​น็อต​นั่ง​คอย​อยู่ ไป​ถึง​ก็​ลาก​แขน​น็อต​ให้​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​กับ​เขา น็อต​ถาม​ว่า​เจอ​คุณ​อา​แล้ว​หรือ บอย​ไม่​ตอบ​แต่​ตวาด​น็อต​ว่า​ให้​หยุด​พูด​แล้ว​ตาม​เขา​ไป

สร้อย​คีรี​อยู่​ที่​หน้า​ฟ​ร้อนต์​รู้สึก​ว่า​ตัว​เอง​จะ​เห็น​บอย​แวบๆ ร้อง​เรียก​แต่​บอย​ไม่​หัน เธอ​วิ่ง​ตาม​ออก​ไป บอย​พา​น็อต​ไป​ไว้​ที่​ท่าเรือ​บอก​ให้​คอย​แล้ว​เขา​ก็​วิ่ง​กลับ​มา พบ​สร้อย​คีรี​กลาง​ทาง​เธอ​ดีใจ​รีบ​เข้าไป​จับ​ตัว

“บอย หายไป​ไหน​มา รู้​มั้ย​ว่า​ลุย​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก”

“คุณ​สร้อย ผม​มี​เรื่อง​จะ​ถาม​หน่อย คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ผม​เป็น​ใคร ตอน​นี้​ผม​ไม่​ใช่​เด็ก​แล้ว อย่า​หลอก​ผม ช่วย​บอก​ความ​จริง​กับ​ผม​ที​เถอะ ช่วย​ยืนยัน​ว่า​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ผม​คือ​พวก​ป​กา​ศิต”

สร้อย​คีรี​ตกใจ “บอย...​เธอ​รู้​อะไร​มา​จาก​ไหน​เหรอ”

“ผม​ไม่​รู้​อะไร​เลย​น่ะ​สิ ผม​ไม่​รู้​แม้​กระทั่ง​ว่า​ผม​จะ​เชื่อใจ​ใคร​ได้​อีก”

สร้อย​คีรี​อึกอัก​แต่​ไม่​พูด​อะไรออกมา บอย​ชัก​แน่ใจ​ว่า​สิ่ง​ที่​ได้ยิน​ลุย​กับ​กริช​คุย​กัน​เป็น​เรื่อง​จริง​จึง​หัน​กลับไป​พา​น็อต​ขึ้น​เรือ​ออก​ไป​จาก​เกาะ​ทันที​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​อย่าง​สุด​แสน สร้อย​คีรี​รีบ​ไป​ทาง​หลัง​รีสอร์ต​เห็น​ลุย​กำลัง​จะ​ขึ้น​เรือ​และ​บอก​กับ​เธอ​ว่า​เขา​กำลัง​จะ​กลับ​หาด​ทราย​ขาว

“เอ้​อ...อย่า​เพิ่ง​กลับ​เลย ฉัน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​ด้วย”

“เรื่อ​งบ​อย​หรือ​เปล่า เธอ​ไม่​ต้อง​ตาม​แล้ว ฉัน​จะ​ไป​ตาม​หา​เขา​เอง​แล้ว​พา​กลับ​มา​หา​เธอ” ลุย​บอก

สร้อย​คีรี​ยิ่ง​ไม่​กล้า​เล่า​เรื่อง​ที่​บอ​ยถา​ม​เธอ​เมื่อ​ครู่​นี้​ให้​ลุย​ฟัง ลุย​จึง​ออก​เรือ​ไป​เลย สร้อย​คีรี​ส่าย​หน้า

“ฉัน​ไม่​กล้า​บอก​เธอ ลุย และ​ก็​ไม่​กล้า​ตอบ​คำ​ถาม​บอย​ด้วย คิด​เอา​เอง​ว่า​บอย​ต้อง​ไม่​มี​วัน​เชื่อว่า​คน​ที่รัก​เขา​เหมือน​ลูก​อย่าง​ลุย​คือ​ฆาตกร​ที่​เอาชีวิต​ของ​เดือน แรม​กล้า ไป”

ooooooo

ที่​ห้อง​รับแขก​บ้าน​ป​กา​ศิต​คืน​นี้ เมธา​ผุดลุกผุด​นั่ง​จน​พ่อ​ตัว​เอง​เหลือบ​ตา​ขึ้น​ดู​หลาย​ครั้ง แล้ว​เมื่อก้นร้อน​เป็นไฟ​จน​หย่อน​นั่ง​ไม่ได้​แล้ว เมธา​ก็​ลุย​ขึ้น​โวย​กับพ่อ

“ป่านนี้​ไอ้​บอย​มัน​ขยำ​ขยี้​คุณ​น็อต​ไป​ถึง​ไหน​ต่อ​ไหน​แล้ว​ก็​ไม่​รู้”

“เงียบ ไอ้​เมธา หรือ​แก​อยาก​จะ​ตาย​อยู่​ที่​นี่” ศักดา​เหลือบ​ไป​รอบๆห้อง​ ซึ่ง​ตอน​นี้​มี​แค่​เขา​กับ​ลูก​เพียง​สอง​คน

เมธา​ลด​เสียง​ลง “ผม​ไม่​กลัว​มัน​หรอก​นะ​พ่อ ทำไม​ต้อง​เกรงใจ​มัน​นักหนา อีก​หน่อย​ก็​มี​นาย​รุ่น​ใหม่​ที่​เก่ง​กว่​ามัน” เขา​หมาย​ถึง​ป​กา​ศิต​นั่น​เอง

“อย่า​พูด​แบบ​นี้​ให้​ใคร​ได้ยิน นอกจาก​ฉัน” ศักดา​ดุดัน​ทำให้​เมธา​ต้อง​นั่ง​ลง​อย่าง​หงุดหงิด

ที่​หน้า​บ้าน​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​เดิน​ยาม​กัน​รอบ​บ้าน​โดย​มี​ฉกาจ​เดิน​ตรวจ​ลูกน้อง​อีก​ที เสียง​เหมือน​รถ​จอด​หน้า​บ้าน​และ​พวก​ลูกน้อง​เอะอะ​ขึ้น ฉกาจ​รีบ​เดิน​ไป​ดู เห็น​บอย​แบก​น็อต​พาด​บ่า​เข้า​มา​อย่าง​ไม่​กลัว​เกรง ฉกาจ​ตวาด​ทันที

“วาง​คุณ​น็อต​ลง ถ้า​แก​ไม่​อยาก​ตาย”

ไม่​ต้อง​ออก​คำสั่ง​พวก​สมุน​ชัก​ปืน​เล็ง​บอย​ทันที แต่​บอย​ยืน​เฉย

“ฉัน​สั่ง​ให้​วาง​คุณ​น็อต” ฉกาจ​ตะเบ็ง​เสียง​อีก

“ฉัน​จะ​คุย​กับ​นาย​แก​เพียง​คน​เดียว” บอ​ยส​วน​เสียง​เข้ม​เช่น​กัน

“แก​ไม่​มี​สิทธิ์​ต่อ​รอง”

“แน่ใจ​หรือ​ว่า​อยาก​เห็น​ลูก​สาว​นาย​แก​ตาย​อยู่​ตรงนี้”

ฉกาจ​มอง​ไป​ที่​น็อต​ซึ่ง​ถูก​มัด​มือ ปาก ​และ​ขา​กำลัง​ดิ้นรน​ทุบ​บอ​ยอ​ยู่​ แต่​โดน​บอย​รัดตัว​เอา​ไว้​แน่น

“ไป​เรียก​ป​กา​ศิ​ตอ​อก​มา” คราว​นี้​เป็น​บอย​ตวาด​บ้าง

ฉกาจ​ตัดสินใจ​เหนี่ยว​ไก​ไป​ที่​บอย แต่​ยัง​ไม่ทัน​สุด​ก็​โดน​บอย​ชัก​ปืน​ที่​ลุย​เคย​ให้​ยิง​ไป​ที่​มือ​ก่อน ปืน​หล่น​จาก​มือ​ฉกาจ​สะบัด​มือ​เร่าๆ พวก​ลูกน้อง​ฉกาจ​จะ​ยิง​ช่วย​นาย แต่​บอย​ตวาด​ทันที

“ฉัน​เห็น​พวก​แก​ตั้งแต่​ฉัน​เดิน​เข้า​มา ฉัน​จำ​ที่​ยืน​พวก​แก​ทุก​ตำแหน่ง รับรอง​ว่า​ยิง​พวก​แก​ทุก​คน​ได้​ตรง​หัวใจ​โดยที่​ฉัน​ไม่​ต้อง​ขยับ​ด้วย​ซ้ำ ฉัน​ต้องการ​เจอ​นาย​แก” หัน​ไป​บอก​ฉกาจ​ที่​ยืน​กุม​แผล​ที่​โดน​ยิง

เมธา​ได้ยิน​เสียง​ปืน​วิ่ง​ออก​มา​ดู พอ​เห็น​บอย​ก็​ชัก​ปืน​จะ​ยิง แต่​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​เสียง​ป​กา​ศิต​ดัง​ขึ้น

“ทุก​คน​เก็บ​ปืน!”

พวก​ลิ่ว​ล้อ​จ๋อย​ ลด​ปาก​กระบอก​ปืน​ลง​เหมือน​นก​คอ​หัก บอย​จ้อง​ป​กา​ศิต แต่​เขา​กลับ​ยิ้ม​ให้

“ไม่ได้​เจอ​กัน​หลาย​ปี โต​ขึ้น​มาก​นะ​บอย” ทัก​น้ำเสียง​ปรานี แต่​บอ​ยส​วน​กลับ​ไป​ว่า

“ฉัน​ไม่ได้​มา​เยี่ยม​ญาติ​ผู้ใหญ่”

“วาง​ลูก​สาว​ฉัน​ลง​ก่อน​สิ แล้ว​เรา​มา​นั่ง​คุย​กัน​ดีๆ” ป​กา​ศิต​พยายาม​อีก

“คน​โง่​เท่านั้น​ที่​จะ​เชื่อ​พวก​เลว​ชาติ​อย่าง​แก”

“งั้น​เธอ​ต้องการ​อะไร ถ้า​ลำพัง​จะ​คืนตัว​น็อต​คง​ไม่​ต้อง​บุก​มา​ถึง​นี่​มั้ง หรือ​ว่า​มี​เรื่อง​ใน​อดีต​ที่​อยาก​คุย​กัน”

“แก​ฆ่า​พ่อ​ฉัน”

ทุก​คน​อึ้ง แต่​ป​กา​ศิต​หัวเราะ

“ฉัน​ไม่​ใช่​คน​ชอบ​รื้อฟื้น”



“แต่​วัน​นี้​แก​ต้อง​ตอบ​ฉัน และ​ถ้า​แก​โกหก...” บอย​จับ​น็อต​ลง​ยืน​เผชิญหน้า​กับ​พ่อ​ของ​เธอ แล้ว​เอา​ปืน​จ่อหลัง​พยัก​หน้า​ท้า​ป​กา​ศิต​อีก​เมื่อ​พูด​ว่า“ไม่​ต้อง​บอก​นะว่า​ฉัน​จะ​ทำ​ยัง​ไง”

ลูกน้อง​คน​หนึ่ง​แอบ​ย่อง​เงียบ​ไป​ทาง​ด้าน​หลัง​บอย​หวัง​จะ​ซุ่ม​ยิง บอย​ไม่ได้​หัน​ไป​ดู แต่​วาด​ปืน​ไป​ลั่นไก​ใส่​ทั้งๆที่​ตา​ยัง​มอง​ป​กา​ศิต น็อต​ตกใจ​หัน​ไป​ดู​เห็น​หน้าผาก​ไอ้​คน​นั้น​เป็น​รู​โบ๋​ล้ม​ลง​ตาย​คาที่

“กระสุน​ฉัน​เหลือ​น้อย มี​ไว้​เฉพาะ​คน​พิเศษ​เท่านั้น”

ตอน​นี้​ป​กา​ศิต​ยิ้ม​ไม่​ออก​แล้ว เอ่ย​ถาม​ดีๆว่า​บอย​ต้องการ​อะไร บอย​บอก​ว่า​อยาก​รู้​ว่า​ใคร​ฆ่า​พ่อ​ของ​เขา ไอ้​ขรร​ชัย​ใช่​ไหม​ที่​เป็น​คน​ยิง

“แก​เห็น​ด้วย​ตา​ตัว​เอง​หรือ​เปล่า​ไอ้​หนู หรือ​ว่า​เห็น​ตอน​ที่​พ่อ​แก​ถูก​ยิง​แล้ว” ขรร​ชัย​เดิน​ออก​จาก​ใน​บ้าน​มา​หยุด​ตรง​หน้า​บอย “นึก​ดีๆสิบ​อย แก​เห็น​ใคร​อยู่​ใกล้​ศพ​พ่อ​แก​ที่สุด ใคร​กัน​แน่​ที่​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ที่​จะ​ยิง​พ่อ​แก​ได้​แม่น​ขนาด​นั้น ฉัน​หรือ​ว่า​ลุย หล่ม​สัก ถ้า​แก​อยาก​ดู​หลักฐาน​วิถี​กระสุน​ใน​คดี​พ่อ​แก ฉัน​จะ​ให้​ลูกน้อง​เอา​มา​ให้​แก​จะ​ได้​ตา​สว่าง​เสียที ไอ้​ลุย​ที่​ชุป​เลี้ยง​แก​มา​ตลอด​คือ​คน​ที่​ยิง​พ่อ​แก​ตาย”

“มัน​ไม่ได้​เลี้ยง​แก​ด้วย​ความ​รัก​หรอก​บอย เครื่องจักร​ฆ่า​คน​อย่าง​ไอ้​ลุย หล่ม​สัก องค์กร​สร้าง​มัน​มา​ให้​ไร้​หัวใจ”

ป​กา​ศิต​ตอก​ย้ำ​อีก​คน

“ไม่​จริง”บอย​เสียง​สั่น

ป​กา​ศิต​เดิน​เข้าไป​อีก​ก้าว “มัน​เลี้ยง​แก​ไว้​เพราะ​แก​เป็น​ลูก​ของ​เพื่อน​รัก​ที่​มัน​ยิง​ตาย​เหมือน​หมา มัน​กลัว​ว่า​วัน​นึง​แก​จะ​หัน​ปาก​กระบอก​ปืน​ไป​หา​มัน แล้ว​ลั่นไก​เพื่อ​พ่อ”

“ฉัน​บอก​ให้​แก​หยุด​พูด!” บอย​เริ่ม​ควบคุม​ตัว​เอง​ไม่ได้

เมธา​สังเกต​เห็น​ตัดสินใจ​ยิง​ใส่​ บอยผลัก​น็อต​ล้ม​ลง​แล้ว​เอนตัว​ยิง​สวน คน​ทั้ง​กลุ่ม​กระเจิง ฉกาจ​พุ่ง​เข้า​ด้านหลัง​บอย​ตี​ศอก​เข้าที่​หัว บอย​ล้ม​ลง​หน้าคว่ำ เมธา​โดด​ถีบ​จน​บอย​หงาย พวก​เหล่า​ร้าย​กลุ้มรุม​เข้า​จับ​ตัว​บอย เมธา​จ่อ​ปืน​แต่​ป​กา​ศิต​ร้อง​ห้าม​แล้ว​ สั่ง​ให้​สมุน​คุม​บอย​ไป​จาก​ตรง​นั้น พวก​มัน​ลา​กบ​อย​ไป​ น็อตมอง​เห็น​หน้า​บอย​แตก​เลือด​ไหล​อาบ ขยับ​จะ​เดิน​ตาม​ไป​แต่​โดน​เมธา​รั้ง​ไว้

ooooooo

น็อต​เดิน​หนี​เมธา​มา​ถึง​ห้อง​นอน​ตัว​เอง พอ​เปิด​ประตู​จะ​เข้า​ห้อง​เมธา​ก็​กระชาก​ด่า​ทันที​ว่า​ไป​อยู่​กับ​ไอ้​บอย​ชั้น​ต่ำ​สนุก​มาก​มั้ย แถม​ด้วย​คำ​ว่า​หลาย​ใจ​สำส่อน จบ​ด้วย​การ​สำทับ​ว่า เขา​ยัง​ไม่ได้​ฟ้อง​พ่อ​เธอ​นะ​ว่าที่​จริง​เธอ​ตั้งใจ​หนี​ไป​กับ​ไอ้​บอย

“ก็​บอก​สิ” น็อ​ตก​ระ​ชา​ก​มือ​กลับ

“อย่า​ท้า​นะ​น็อต เธอ​ทำ​ฉัน​อาย เพราะ​ฉะ​นั้น​ต้อง​ทั้ง​อาย​ทั้ง​เจ็บ​มาก​กว่า​ฉัน”

“ฉัน​ไม่​แต่งงาน​กับ​แก”

“สาย​ไป​แล้ว​ละ ทุก​คน​รับ​รู้​ว่า​เธอ​คือ​เจ้าสาว​ของ​ฉัน เพียง​แต่​เรา​ยัง​ไม่ได้​เข้า​ห้อง​หอ​กัน​อย่าง​เป็น​ทางการ​เท่านั้น​เอง”
น็อ​ตรี​บ​เข้า​ห้อง​แต่​โดน​เมธา​สอด​มือ​มา​ขวาง​ประตู​หวัง​จะ​ตาม​เข้าไป​ปล้ำ เลย​โดน​น็อ​ตก​ระแทก​ประตู​หนีบ​มือ​จน​ร้อง​ลั่น รีบ​กระชาก​มือ​ตัว​เอง​ออก​ไป น็อ​ตก​ด​ล็อก​ข้าง​ใน​ทันที เดิน​ไป​ยืน​หน้า​กระจก ตั้ง​คำ​ถาม​กับ​ตัว​เอง​อย่าง​ไม่​เข้าใจ

“บอย เธอ​จะ​ฆ่า​พ่อ​ฉัน หรือ​ว่า​เธอ​มี​แผนการ​อะไร​กัน​แน่”

ส่วน​เมธา​ไป​ที่​ห้อง​ซึ่ง​ขัง​บอย​เอา​ไว้ โดย​ไม่​พูด​พร่ำ​ทำ​เพลง​ตรง​เข้า​ถีบ​กลาง​ตัว บอย​ไม่ทัน​ระวัง กระเด็น​ไป​มุม​ห้อง เมธา​ด่า​ไป​เตะ​ไป

“นึก​ว่า​แน่​มาก​ใช่​มั้ย ที่​เอา​ตัว​เจ้าสาว​ฉัน​ไป​กก​ได้”

บอย​ลุก​ขึ้น​ยืน​จ้อง​หน้า​เมธา เตือน​เสียง​เรียบ “ให้เกียรติผู้หญิงด้วย”

“แหม สุภาพบุรุษ​เหลือเกิน​นะ​ไอ้​บอย” เมธา​พุ่ง​เข้า​มา​จะ​เตะ​ซ้ำ บอย​ที่​คอย​จังหวะ​อยู่​แล้ว​เพียง​แต่​เอี้ยว​ตัว​หลบ​นิดเดียว​เมธา​ก็​พุ่ง​เข้า​เตะ​ผนัง​ห้อง​แทน บอย​แถม​ลูก​ถีบ​เข้า​กลาง​หลัง​แล้ว​คว้า​ผม​เมธา​กระชาก​ก่อน​กระแทก​กลับ​เข้า​ผนัง​ห้อง​จน​เมธา​มึน แล้ว​ขึ้น​เข่า​ซ้ำ​จน​เขา​ลง​นอน​แผ่

“อย่า​ให้​ฉัน​ได้ยิน​ว่า​แก​ล่วงเกิน​คุณ​น็อต​อีก” ยกมือ​ชี้​หน้า

เมธา​โซซัดโซเซ​วิ่ง​หนี​ออกไป​จาก​ห้อง​แล้ว​ใช้​ลูก​แป​ถีบ​ประตู​ปิด​เพราะ​กลัว​บอย​จะ​ตาม

ใน​ห้อง​วงจรปิด ป​กา​ศิต​กับ​ขรร​ชัย​ยืน​ดู​เหตุการณ์​ทั้งหมด​อยู่​ตั้งแต่​แรก​จน​นาที​สุดท้าย ป​กา​ศิ​ตบ​อก​ขรร​ชัย​ว่า

“ไอ้​ลุย​มัน​เก่ง​ที่​ถอด​แบบ​ตัว​มัน​ไว้​ให้​ไอ้​เด็ก​คน​นี้ สั่ง​คน​ของ​เรา​ทั้งหมด​อย่า​ฆ่า​บอย มัน​นี่แหละ​ที่​จะ​ทำให้​เรา​กำจัด​ไอ้​ลุย​ได้​สิ้น​ซาก”

ส่วน​บอ​ยล​ง​นั่ง​พิง​ฝา​ห้อง นึก​ย้อน​ไป​ถึง​คำ​พูด​ของ​กริช​และ​ลุย​ที่​ได้ยิน​มา แล้ว​พลอย​นึก​ไป​ถึง​คำ​พูด​ของ​ขรร​ชัย​ด้วย บอย​รู้สึก​เจ็บ​ใน​อก​จน​ต้อง​ตะโกน​ออก​มา

“ไม่​ใช่​อา​ลุย คน​ที่​มัน​ฆ่า​พ่อ​ต้อง​ไม่​ใช่​อา​ลุย!” กำมือ​ทุบ​พื้น​ห้อง​แรงๆอย่าง​อัดอั้น

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น บอย​ถูก​นำ​ตัว​ออก​ไป​จาก​ห้อง​โดย​การ​มัด​มือ​ออก​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​สวน ลูกน้อง​ของ​ป​กา​ศิต​เดิน​เฝ้า​อยู่​แถวๆนั้น น็อต​เดิน​เข้า​มา​หา บอย​หัน​ไป​มอง​ด้วย​แวว​ตา​เลื่อนลอย น็อต​เข้า​มา​ถาม​เขา​ว่า​พา​เธอ​กลับ​มา​ที่​นี่​ทำไม

“ผม​อยาก​รู้​เรื่อง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ผม”

“เธอเ​ชื่อ​ที่​ขรร​ชัย​พูด​หรือ​เปล่า”

บอย​ไม่​ตอบ​ น็อต​เลย​ลง​นั่ง​คุกเข่า​ตรง​หน้า​เขา​ด้วย​ความ​สงสาร บอก​เขา​ว่า​เธอ​จะ​ช่วย​หาความ​จริง​เรื่อง​นี้​ให้ เมธา​เดิน​เข้า​มา​เห็น​ภาพ​นั้น​ก็​โกรธ​จี๊ด

“ห่วง​ยิ่ง​กว่า​ผัว​ตัว​เอง​อีก​นะ”

น็อ​ตรี​บ​ลุก​ขึ้น บอย​จ้อง​หน้า​เมธา​ทำให้​เขา​ชะงัก​เพราะ​ยัง​จำ​รสชาติ​เมื่อ​คืน​นี้​ได้ ส่วน​น็อต​ถาม​ว่า

“เอาหน้า​ไป​สะดุด​เท้า​ใคร​มา​น่ะ เมธา”

เมธา​ฉุน​ขาด เข้าไป​จะ​ลาก​ข้อ​มือ​น็อต​ให้​ไป​กับ​เขา น็อต​ดิ้นรน​ร้อง​เรียก​ให้​บอย​ช่วย​แต่​บอย​ยืน​เฉย ​เมธา​เห็น​มือ​บอย​ถูก​มัด​อยู่​ชัก​ได้ใจ

“ดีแล้ว​ที่​เจียม​ตัว ไอ้​บอย แก​น่ะ​มัน​ชาย​ชู้ ผัว​ถูก​กฎหมาย​ยืน​อยู่​ที่​นี่​ทั้งคน”

“ทุเรศ ไอ้​ปาก​โสโครก” น็อต​ร้อง​ด่า

“อ้าว ​หรือ​ว่า​ฉัน​พูด​ผิด จะ​ต้อง​ให้​ฉัน​บอก​พ่อ​เธอ​มั้ย​ว่า เธอ​แล่น​ตาม​มัน​ไป​เอง พ่อ​จะ​ได้​ขัง​เธอ​ไว้​เหมือน​ตอน​ที่​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​ฉัน อย่า​ไป​เรียก​ให้​มัน​ช่วย​เลย ​ตอน​นี้​ลำพัง​ตัว​มัน​เอง​เอา​ให้​รอด​ก่อน​เถอะ” พูด​ไม่​พูด​เปล่า เมธา​เข้าไป​รวบ​ตัว​น็อ​ตก​อด​ไว้ น็อต​ร้อง​เรียก​ให้​บอย​ช่วย​อีก แต่​บอ​ย ก​ลับ​บอก​ว่า

“ไป​กับ​เขา​เถอะ นั่น​มัน​เจ้าบ่าว​ของ​คุณ”

“เธอ​บ้า​ไป​แล้ว​เห​รอบ​อย” น็อ​ตก​รี๊ด​ลั่น แต่​เมธา​หัวเราะ​เยาะ

“มัน​ฉลาด​ต่างหาก เพราะ​รู้​ว่า​กำลัง​ต้องหา​ที่พึ่ง​ใหม่ พ่อ​ฉัน​กำลัง​ไป​ถลก​หนัง​หัว​อา​ลุย​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​มัน​อยู่ เสียดาย​นะ​ไอ้​บอย แก​น่า​จะ​ได้​ยิง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​แก​ด้วย​ตัว​เอง”

เมธา​จบ​คำ​พูด​พร้อม​กับ​ลาก​น็อ​ตอ​อก​ไป บอย​ยืน​นิ่ง​เหมือน​ไม่​รับ​รู้​เรื่อง​อะไร​ทั้งนั้น

พัก​เดียว​บอย​ก็​ร้อง​ปวด​ท้อง​ฉี่ ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​จึง​พา​กลับ​เข้าไป​ใน​บ้าน แต่​พอ​เข้าไป​บอย​ไม่ได้​ไปฉี่​แต่​ตรง​เข้าไป​หา​เมธา​ที่​กำลัง​ลวนลาม​น็อ​ตอ​ยู่ จัดการ​ซะ​เมธา​หมอบ​อยู่​ตรง​นั้น เมธา​ลุก​ได้​จะเข้าไป​หา​เรื่อ​งบ​อย​อีก ​แต่​สมุน​ป​กา​ศิ​ต รี​บ​บอก​ว่านาย​ป​กา​ศิต​ห้าม​ใคร​ทำร้าย​มัน แล้ว​พา​บอ​ยอ​อก​ไป เมธา​ตะโกน​ตาม​หลัง

“คอย​ดู​นะ พ่อ​กู​ถล่ม​เกาะ​ได้​เมื่อ​ไหร่ ไม่​เก็บ​เอ็ง​เอา​ไว้​บูชา​แน่”

ooooooo

กลางวันวัน​นี้ ลุย​กลับ​จาก​ไป​ตาม​หาบ​อย​มา​ถึง​รีสอร์ต ​เขา​เข้า​มา​อย่าง​เงียบๆและ​เร็ว​พลาง​เรียก​หา​สร้อย​คีรี แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ พอ​เลี้ยว​ทาง​มุม​บังกะโล​หลัง​หนึ่ง ลุย​เห็น​พนักงาน​หลาย​คน​โดน​ทำร้าย​นอน​กัน​ระเนระนาด ส่วน​อีก​พวก​โดน​มัด​มือ​มัดปาก​อยู่​รวม​กัน เห็น​ฉกาจ​ที่​มือ​ถูก​พัน​ผ้า​เอา​ไว้​กำลัง​ควบคุม​พวก​สมุน​อยู่ พอ​เห็น​ลุย​เดิน​เข้า​มา​ทุก​คน​ก็​หัน​ปืน​ใส่

“ปล่อย​พวก​เขา” ลุย​ร้อง​สั่ง​ให้​ปล่อย​คน​งาน

“คน​ที่​สั่ง​ที่​นี่​ได้​คือ​ข้า” ฉกาจ​ตวาด​กลับ

“ฉัน​บอก​ให้​ปล่อย​พวก​เขา”ลุย​ย้ำ​เสียง​กร้าว

ฉกาจ​กับ​ลูกน้อง​หัวเราะ พอ​ลุย​ขยับ​ตัว​ฉกาจ​ก็​ยิง​ใส่​ทันที โดย​มี​พวก​ลูกน้อง​ร่วม​ด้วย​ช่วย​กัน เสียง​ปืน​ดัง​สนั่น​เป็นชุด พอ​ควัน​ปืนจาง​กลับ​ไม่​เห็น​ลุย​อยู่​ตรง​นั้น

“มัน​อยู่​ไหน​วะ”ฉกาจ​กับ​พวก​มอง​หา ไม่​รู้​ว่า​ลุย​ไป​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง​ตัว​เอง แถม​ยัง​ยิง​ลูกน้อง​ฉกาจ​ล้ม​ลง​ทีละ​คน​อย่าง​รวดเร็ว​จน​มา​ถึง​ฉกาจ มัน​ยก​ปืน​ยิง​ใส่​ลุย​บ้าง ลุย​หลบ​วืด​แล้ว​อ้อม​มา​เอา​ปืน​จ่อ​หัว​​มัน​ เสียง​ลูก​เลื่อน​ขึ้น​ลำ​ดัง​กริ๊ก​ข้าง​หลัง ฉกาจ​เย็น​วาบ​ตาเหลือก พวก​แขก​และ​พนักงาน​ที่​ดู​เหตุการณ์​อยู่​ตา​โต​ด้วย​ความ​หวาดเสียว และ​ช็อก​เมื่อ​เสียง​ปืน​ใน​มือ​ลุย​ดัง​ขึ้น​พร้อม​กับ​ฉกาจ​ม้วน​ตัว​ลง​นอน​ตาย​ตาค้าง​อยู่​กับ​ที่ ส่วน​ลุย​หาย​ไป​จาก​ที่​นั้น​แล้ว

เขา​ไป​ปรากฏ​ตัว​ที่​ชายหาด เห็น​สร้อย​คีรี​ถูก​มัด​ติด​กับ​ถัง​น้ำมัน​ลอย​อยู่​ใน​น้ำ ลุย​วิ่ง​ลง​ไป​ทันที

“อย่า​เข้า​มา​ลุย มัน​ผูก​ระเบิด​ไว้​ใต้​น้ำ” สร้อย​คีรี​กระอักก​ระ​ไอ เพราะ​สำลัก​น้ำ​ร้อง​บอก

ลุย​ไม่​ฟัง​เดิน​เข้าไป​ใกล้ ทันใด​เสียง​ระเบิด​ดัง​ขึ้น น้ำ​กระจาย แรง​อัด​ทำให้​ลุย​หงายหลัง​ตา​พร่า​ไป​ครู่​หนึ่ง​ก่อน​จะ​ลุก​ขึ้น​โงนเงน

“หนี​ไป​ลุย หนี​ไป”สร้อย​คีรี​ตะโกน​เร่ง แต่​ลุย​กลับ​วิ่ง​เข้าหา​ถัง​น้ำมัน​ที่​สร้อย​คีรี​ถูก​ผูก​เอา​ไว้ เสียง​เรือ​เร่ง​เครื่อง​มา​ดัง​สนั่น จึง​หัน​ไป​มอง เห็น​ศักดา​กำลัง​ขับ​เรือ​เพื่อ​จะ​ชน​เขา​จึงกระโดด​หลบ เรือ​ลอย​ข้าม​หัว​ไป​หางเสือ​ปัด​กระแทก​ไหล่​อย่าง​แรง​จน​ล้ม​ลง ศักดา​เลี้ยว​เรือ​กลับ​มา​จะ​ชนซ้ำ​อีก​พร้อม​เสียง​หัวเราะ​เย้ย​หยัน

“ดู​ซะ​ไอ้​ลุย ดู​ให้​เต็มตา​ตอน​ที่​ฉัน​จะ​ทำให้​ร่าง​ของ​นัง​งู​พิษ​แหลก​ไม่​มี​ชิ้น​ดี”

ศักดา​เบน​หัว​เรือ​ไป​ทาง​สร้อย​คีรี​พลาง​เร่ง​เครื่อง เป้าหมาย​เบือน​หน้า​หนี​นึก​ว่า​ไม่​รอด​แน่​แล้ว เธอ​ไม่​เห็น​ว่า​พอ​เรือ​แล่น​ผ่าน​ลุย​ก็โดด​ขึ้น​บน​เรือ คว้า​คอ​ศักดา​บิด​เต็มแรง เขา​เจ็บ​จน​ตาเหลือก​พยายาม​ขืน​แต่​โดน​กระแทก​หน้า​ซ้ำ​ด้วย​หมัด​จน​ต้อง​ปล่อย​พวง​มา​ลัย​เรือ ลุย​พรวด​เข้า​คว้า​แขน​บิด​อย่าง​แรง หัว​เรือ​เฉียด​ร่าง​สร้อย​คีรี​ไม่​ถึง​คืบ ศักดา​ชักปืน​จะ​ยิง​เลย​โดน​ถีบ​ตก​น้ำ ลุย​เอื้อม​มือ​ลง​มา​กด​หัว​เอา​ไว้​อีก เขา​ซักฟอก​ศักดา​สลับ​กับ​กด​หน้า​ลง​น้ำ​แล้ว​กระชาก​ขึ้น​มา​ถาม​ใหม่​ว่า ต่อ​ไป​องค์กร​กับ​พวก​มัน​จะ​ทำ​อะไร ที​แรก​ศักดา​ตอบ​แต่​ว่า​ไม่​รู้ๆ จน​ลุย​รำคาญ

“ฉัน​จะ​ถาม​อีก​ครั้ง​เดียว หรือ​ว่า​แก​อยาก​นอน​อืด​อยู่​ที่​นี่”เอา​ปืน​จี้​หัว​ศักดาด้วย​คราว​นี้

ศักดา​กลัว​ลนลาน“เรา​กำลัง​เตรียม​อาวุธ​ไว้​ถล่ม​จังหวัด​ใหญ่ๆอาวุธ​อยู่​ที่​เกาะ​มุก”

“ไอ้​บัดซบ...แล้ว​แม่พิมพ์​แบ​งก์​เอา​ไว้​ที่ไหน”

“ที่​เกาะ​คราม เรา​จะ​พิมพ์​แบ​งก์​เอง มี​อาวุธ มี​เงิน แล้ว​ก็​จะ​สร้าง​สถานการณ์​ป่วน​เมือง​เพื่อ​เลือกตั้ง​ใหม่​ให้​คน​ของ​องค์กร​เป็น​นายกฯ”

ลุย​เหลือ​จะ​ทน​ฟัง​ต่อ เขา​ลาก​ศักดา​ขึ้น​มา​บน​เรือ เตะ​จน​ล้มคว่ำ​ล้ม​หงาย ศักดา​ร้องขอ​ชีวิต

“ไว้​ชีวิต​ฉัน​เถอะ​ลุย ฉัน​มี​เรื่อง​สำคัญ​อีก​เรื่อง​จะ​บอก คน​ของ​แก​ไอ้​บอย​น่ะ มัน​อยู่​กับ​ป​กา​ศิต”

ลุย​ไม่ได้​ฟัง​จน​จบ ติด​เครื่อง​เรือ​ดัง​สนั่น ศักดา​พยายาม​ตะโกน​แข่ง​แต่​ไม่​สำเร็จ เขา​พา​ศักดา​ไป​กลาง​ทะเล​แล้ว​ฆ่า​อย่าง​ทรมาน​ด้วย​การ​ผูก​ร่าง​ของ​มัน​ติด​กับ​ร่ม เร่ง​เครื่อง​เต็มที่​จน​ร่าง​นั้น​ปะทะ​ลม​แกว่ง​ไป​แกว่ง​มา​อย่าง​แรง​ก่อน​ที่​จะ​จอด​เรือ​ยก​ปืน​ขึ้น​เล็ง​แล้ว​ปล่อย​กระสุน​ออก​ไป กระสุน​พุ่ง​ทะลุ​ร่าง​ไป​ที่​ร่ม เชือก​ถูก​ตัดขาด​ร่าง​ศักดา​ลอย​ละ​ลิ่ว​ลง​กระแทก​ผืน​น้ำ จบ​ชีวิต​ชั่ว​ไป​อย่าง​น่า​อนาถ

ลุยกลับ​ถึง​เกาะ​เวลา​เย็น​มาก​แล้ว สร้อย​คีรี​ที่​คอย​อยู่​วิ่ง​ไปรับ เขา​สั่ง​เธอ​ทันที

“รีบ​บอก​ฟาง​แก้ว เรา​ต้อง​ลงมือ​วาง​แผน​ถอน​ราก​ถอน​โคน​องค์กร ก่อน​ที่​มัน​จะ​ยึด​ประเทศ​นี้​สำเร็จ”

ooooooo
ที่​บ้าน​ป​กา​ศิต​คืน​นั้น เจ้าของ​บ้าน​กำลัง​สบาย​อารมณ์​อยู่​กับ​การ​ดู​โทรทัศน์ ประตู​ห้อง​เปิด​พรวด​เข้า​มา​โดย​ไม่​มี​การ​เคาะ​ก่อน ป​กา​ศิต​หัน​ไป​มอง​อย่าง​ไม่​พอใจ ยัง​ไม่ทัน​อ้า​ปาก​ด่า ลูกน้อง​คน​นั้น​ก็​กระหืดกระหอบ​รายงานว่า​ศักดา​ตาย​แล้วด้วย​วิธีสุด​โหด​ฝี​มือ​ลุย ป​กา​ศิต​ตกใจ​จน​พูด​ไม่​ออก

ส่วน​บอย​ที่​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ห้อง สะดุ้ง​เมื่อ​เมธา​เปิด​ประตู​พรวด​เข้าไป​ว้าก​เสียง​ลั่น

“พ่อ​กู​ตาย​เพราะ​ไอ้​ลุย”

บอย​ตกใจแต่​ไม่ทัน​ระวัง​ตัว เมธา​พุ่ง​เข้า​เตะ​ต่อย​จน​ล้ม​กลิ้ง​ไป​มา ป​กา​ศิต​พรวด​เข้า​มา​อีก​คน​จับ​เมธา​เหวี่ยง​เข้า​ฝา​ห้อง พวก​ลูกน้อง​รีบ​เข้า​มา​จับ​เมธาล็อก แต่​เมธา​ไม่​สิ้นฤทธิ์​ยกมือ​ชี้​หน้า​บอย

“เอ็ง​จำ​เอา​ไว้ ข้า​จะ​จอง​ล้าง​จอง​ผลาญ​ไอ้​ลุย พวก​เอ็ง​ทั้งหมด​ต้องตา​ยอ​ย่าง​หมา”

เขา​ถูก​ลาก​ออก​ไป​เหลือ​แต่​ป​กา​ศิต​กับ​บอย

“ฉัน​ไม่​มี​เวลา​ให้​แก​อีก​แล้ว ตัดสินใจ​ได้​หรือ​ยัง​ว่า​จะ​เชื่อ​ขรร​ชัย​หรือ​เชื่อ​ไอ้​ลุย​ฆาตกร​ที่​อยู่​ใกล้​ตัว​แก”

บอย​ยิ้ม​หยัน “จะ​ถาม​ฉัน​ทำไม”

“เพราะ​ฉัน​รู้​ว่าความ​แค้น​ของ​แก​มัน​กำลัง​จะ​ระเบิด​แล้ว​น่ะ​สิ หรือ​แก​จะ​ยกย่อง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​แก​ว่า​เป็น​ผู้​มี​พระ​คุณ​ล่ะ”

บอย​กับ​ป​กา​ศิต​ต่าง​จ้อง​หน้า​วัด​ใจ​กัน

ooooooo

ที่​บ้าน​สวน​ของ​บุ​ป​ผา วัน​นี้​เธอ​พา​ประดู่​และ​หมอ​องศา​ไป​ทำบุญ​ถวาย​สังฆทาน​ที่​วัด ประดู่​ถวาย​ของ​ตัว​เอง​ชุด​หนึ่ง​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​พ่อ​กับ​แม่ โดย​มี​หมอ​องศา​ช่วย​ยก​ของ​ประเคน​พระ บุ​ป​ผา​มอง​สอง​คน​นั่น​แล้ว​ยิ้ม​เพราะ​เห็น​ว่า​เหมาะสม​กัน​ดี

ประดู่​กับ​องศา​ออก​มาก​รวด​น้ำ​ด้วย​กัน​ที่​ต้นไม้​ใหญ่

“พ่อ​จ๋า แม่​จ๋า ประดู่​ขอ​อุทิศ​บุญ​กุศล​ครั้ง​นี้​ให้​พ่อ​กับ​แม่​นะ​จ๊ะ เกิด​ชาติ​หน้า​ฉันใด​ขอ​ให้​ประดู่​ได้​เกิด​เป็น​ลูก​พ่อ​กับ​แม่​อีก”

สอง​คน​เท​น้ำ​รด​โคน​ต้นไม้​ฝาก​แม่​พระ​ธรณี​ไป​ให้​คน​ตาย แล้ว​หัน​มา​ยิ้ม​ให้​กัน

“ผม​ดีใจ​ที่​ประดู่​พูด​ได้​อีก​ครั้ง”

“ประดู่​ก็ดี​ใจ​ค่ะ และ​ที่​มี​วัน​นี้​ได้​ก็​เพราะ​พี่​หมอ ขอบคุณ​นะ​คะ​ที่​ช่วย​รักษา​ประดู่ ขอบคุณ​ที่​อดทน​กับ​ประดู่​ตลอด​มา ประดู่​อยาก​ถาม​พี่​หมอ​ว่า​ทำไม​ถึง​ดี​กับ​ประดู่​ขนาด​นี้”

“เพราะว่า​ผม...เอ้​อ...ผม...” องศา​มัว​แต่​เอ้​อๆ เลย​หมด​โอกาส​เพราะ​บุ​ป​ผา​เดิน​มา​เรียก​ให้​กลับ​บ้าน​กัน​ได้​แล้ว

พอ​ขึ้น​รถ​ขับ​มา​ได้​สัก​ครู่​เดียว บุ​ป​ผา​ก็​สังเกต​เห็น​รถ​คัน​หนึ่ง​ติดตาม​มา “มี​คน​สะกด​รอย​ตาม​เรา”

ประดู่​กับ​องศา​ตกใจ​ถาม​ว่า​ใคร​ตาม บุ​ป​ผา​ไม่​ตอบ​กลับ​เร่ง​เครื่อง​หนี​ทันที รถ​คัน​นั้น​เร่ง​ความเร็ว​ตาม​มา พอ​ใกล้​ก็​ชัก​ปืน​ยิง​รถ​บุ​ป​ผา เธอ​ขับ​รถ​ซิกแซ็ก หลบ​กระสุน จน​ทิ้ง​ห่าง​มา​พอ​สมควร บุ​ป​ผา​มัว​แต่​มอง​กระจก​หลัง​จึง​ไม่​เห็น​ว่า​ข้าง​หน้า​มี​รถ​จอด​ขวาง​ถนน​อยู่ องศา​เห็น​ก่อน​ร้อง​เตือน​ให้​ระวัง บุ​ป​ผา​เห​ยียบเบ​รกทันที

เมธา​ก้าว​ลง​จาก​รถ​เล็ง​ปืน​ใส่​บุ​ป​ผา “ถ้า​ไม่​อยาก​ตาย​ก็​ยอม​ซะ​ดีๆ”

รถ​คัน​ที่​ตาม​มา​กำลัง​จะ​จอด​ประกบ บุ​ป​ผา​ตัดสินใจ​เลี้ยว​รถ​ลง​ข้าง​ทาง​เข้า​ป่า​ไป แต่​เพราะ​ไม่​ชิน​เส้นทาง​นี้​เลย​ไป​ชน​กับ​ต้นไม้​จน​เครื่อง​ดับ ทั้ง​สาม​คน​ได้​รับ​บาดเจ็บ​เพราะ​แรง​กระแทก แต่​ก็​พยายาม​พา​กัน​ลง​จาก​รถ องศา​ประคอง​ประดู่​อย่าง​ห่วง​ใย บุ​ป​ผา​คว้า​ปืน​ใน​รถ​ออก​มา​เตรียม​สู้​พลาง​บอก​ให้​องศา​พา​ประดู่​หนี​ไป​ก่อน พวก​นั้น​ตาม​มา​ทัน​ยิง​ใส่​ถูก​องศา​ที่ไหล่ บุ​ป​ผา​ยิ่ง​เร่ง​ให้​ทั้ง​สอง​คน​หนี​ไป ส่วนตัว​เธอ​ยิง​สู้​กับ​พวก​มัน แต่​ไม่​นาน​กระสุน​ก็​หมด พวก​มัน​กระจาย​กัน​ล้อม​บุ​ป​ผา​ไว้

“หนี​ไม่​รอด​แล้ว​สิ พูด​ดีๆไม่​ชอบ​อยาก​ตาย​นัก​ใช่​มั้ย” เมธา​เยาะเย้ย​พลาง​ยกปืน​จะ​ยิง​ใส่

เสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​หลาย​นัด พวก​ลูกน้อง​เมธา​ล้ม​ลง​บาดเจ็บ​ระนาว ประดู่ องศา ​และ​บุ​ป​ผา​หัน​ไป​มอง​คน​ยิง​แล้ว​ร้อง​ออก​มา​พร้อม​กัน

“บอย...”



บอย​ชะงัก​ที่​ประดู่​พูด​ได้...เมธา​กับ​สมุน​ที่​เหลือ​ยิง​ใส่​อี​ก บ​อย​ร้อง​เรียก​ให้​ทั้ง​สาม​คน​ขึ้น​รถ​แล้ว​ขับ​หนี​ไป พวก​นั้น​ไม่​มี​รถ​จึง​ตาม​ล่า​ไม่ได้

ooooooo

หลังจาก​หนี​มา​ได้​ไกล​แล้ว องศา​ซึ่ง​นั่ง​เหลียว​มอง​ข้าง​หลัง​อยู่​ตลอด​ก็​ถอนใจ​อย่าง​โล่ง​อก บอก​ว่า​เกือบไป​แล้ว​ถ้า​บอย​มา​ไม่ทัน​คง​ต้อง​กลาย​เป็น​ผี​เฝ้า​ป่า​แน่

“แต่​บอย​ไม่​เคย​จับ​อาวุธ​นี่” ประดู่​มอง​ปืน​ใน​มือ​บอ​ย อ​ย่าง​แปลก​ใจ

บอย​เงียบ​ไม่​พูด​ไม่​ตอบ​คำ​ถาม​ใคร​ทั้งนั้น บุ​ป​ผา​มอง​ข้าง​ทาง​แล้ว​ชัก​ผิดสังเกต ร้อง​ออก​มา

“นี่​ไม่​ใช่​ทาง​กลับ​บ้าน​นี่ บอย จะ​พา​พวก​เรา​ไป​ไหน”

สาม​คน​มอง​หน้า​บอย​เป็น​ตาเดียว รู้สึก​บอย​มี​กิริยา​แปลกๆไป พัก​เดียว​บอย​ก็​ขับ​รถ​มา​จอด​หน้า​บ้าน​ป​กา​ศิต เขา​ดับเครื่อง​แล้ว​ลง​จาก​รถ สาม​คน​ตาม​ลง​มา​ด้วย

“ที่นี่​ที่​ไห​นบ​อย” บุ​ป​ผา​ถาม พอ​เห็น​ป​กา​ศิต​เดินออกมา​พร้อม​ลูกน้อง​ก็​ตกใจ เมธา​กับ​พวก​ลูกน้อง​เพิ่ง​มา​ถึง​ตรง​เข้า​กระชาก​คอเสื้อ​บอย​ทันที

“แก​ขวาง​ฉัน​ทำไม”

“เพราะ​ผม​รู้​ว่า​วิธี​ของ​คุณ​ไม่ได้​ผล​น่ะ​สิ” บอยดึงมือ​เมธา​ออก​จาก​ปก​เสื้อ​ของ​ตน​อย่าง​แรง

“แก​ดูถูก​ฉัน” เมธา​เงื้อ​หมัด ป​กา​ศิ​ตรี​บ​ร้อง​ห้าม

“ไม่​เอา​น่า​เมธา ปล่อย​บอย​ซะ”

เมธา​หงุดหงิด​แต่​จำ​ต้อง​ทำ​ตาม บุ​ป​ผา ประดู่​ และ​องศา​งง​ไป​หมด ป​กา​ศิ​ตม​อง​หน้า​พวก​บุ​ป​ผา​แล้ว​หัน​ไป​ชมบอย

“ทำ​ดี​มาก บอย”

“หมายความ​ว่า​ไง บอย เธอ​รู้จัก​กับ​พวก​มัน​รึ” บุปผา​คาดคั้น​ด้วย​ความ​สงสัย

บอย​ยืน​นิ่ง​นึกถึง​เหตุการณ์​เมื่อ​คืน​ที่​ป​กา​ศิต​ไป​เอา​คำ​ตอบ​จาก​เขา แล้ว​เขา​ก็​ย้อน​นึก​ไป​ถึงที่​ขรร​ชัย​พูด เขาเงียบคิด​ไป​นาน​จน​เมธา​ทน​คอย​ไม่​ไหว​ตวาด​ออก​มา​ว่า ถ้า​เป็น​พวก​เดียว​กับ​ลุย เขา​จะ​ฆ่า​เดี๋ยวนี้ บอย​จึง​พูด​ออก​มา​ว่า คนอย่าง​ลุย หล่ม​สัก มี​พิษสง​รอบ​ตัว ไม่​ใช่​จะ​กำจัด​ได้​ง่ายๆ แต่​ต่อให้​เก่ง​แค่​ไหน​คน​เรา​ย่อม​มี​จุดอ่อน ซึ่ง​ทำให้​ป​กา​ศิต​สนใจมาก และ​วัน​นี้​เขา​ก็​ลงมือ​ตี​จุดอ่อน​ของ​ลุย​แล้ว

เสียง​ป​กา​ศิต​หัวเราะ​อย่าง​ชอบใจ ดึง​ภวังค์​ของบอยกลับมา​สู่​ปัจจุบัน เห็น​ป​กา​ศิต​พูด​ไป​หัวเราะ​ไป​อยู่​ตรง​หน้า

“ไม่​นึก​เลย​ว่า จุดอ่อน​ของ​ไอ้​ลุย ก็​คือ​ผู้หญิง​ที่มันรัก ไป ​จับ​พวก​มัน​ไป​ขัง”

พวก​ลูกน้อง​กรู​เข้า​ลาก​ตัว​บุ​ป​ผา องศา ​และ​ประดู่​ไป​จาก​ตรง​นั้น แต่​องศา​ดิ้นรน​ต่อสู้​จึง​ถูก​ซ้อม​อย่าง​หนัก บอยยืน​ดู​หน้า​เครียด แต่​ไม่​ห้าม สาม​คน​ถูก​ผ​ลัก​เข้า​ห้อง​ขัง ครู่หนึ่ง​บอย​ก็​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ย่ืน​กล่อง​ยา​ให้​ประดู่ บอก​ให้​รีบ​ห้ามเลือด​ให้​องศา ประดู่​กับ​บุ​ป​ผา​ช่วย​กัน​ทำ​แผล​ให้​องศา ประดู่​มือทำไป​ปาก​ก็​ต่อว่า​บอย​ไป

“ทำไม​บอย​ถึง​มา​ยุ่ง​กับ​คน​พวก​นี้ พวก​มัน​เป็น​คนชั่ว” บอย​ไม่​ตอบ ประดู่​ลุก​ขึ้น​ทุบ​บอยด้วย​ความ​โมโห

“ทำไม​ถึง​หักหลัง​อา​ลุย ทั้งๆที่​อาลุย​รัก​และ​ดี​กับ​บอย​ทุก​อย่าง ทำไม​ถึง​ทำ​แบบ​นี้”

บอย​จับ​มือ​ประดู่​ที่​ร้องไห้​โฮ ใน​ใจ​รู้สึก​เจ็บปวด​มาก​เหมือน​กัน “เลิก​พูด​ถึงฆาต​กร​ซะ​ที อา​ลุย​ไม่​ใช่​คน​ดี​อย่างที่ทุกคนคิด เขา​ฆ่า​พ่อ​ขอ​งบ​อย เขา​เสแสร้ง​ทำ​ดี​เพื่อ​ปกปิด​ความ​ชั่ว เขา​โกหก​บอย โกหก​ทุก​คน​มา​ตลอด”

“ประดู่​ไม่​เชื่อ อา​ลุย​ไม่​มี​วัน​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด”

“ผม​ได้ยิน​จาก​ปาก​ของ​เขา​เอง เขา​สารภาพ​เอง​ว่า​ฆ่า​พ่อ​เดือน เขา​ฆ่า​เพื่อน​รัก​ของ​เขา​ได้​ลงคอ...คน​ที่​ฆ่า​พ่อเดือน มัน​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต”

บอย​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ด้วย​ความ​แค้น บุ​ป​ผา ประดู่ และ​องศา​มอง​หน้า​กัน ​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​คือ​ความ​จริง​กัน​แน่

บอย​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ขัง​สีหน้า​เครียดสุดๆ เมธาก้าว ออกมา​จาก​มุม​หนึ่ง เพราะ​มา​คอย​จับผิด​บอ​ยอ​ยู่ สั่ง​คน​เ​ฝ้า​ว่า​จับตา​ดู​ให้​ดีๆ มี​อะไร​น่า​สงสัย​ให้​รีบ​มารายงาน

ooooooo

บอย​เดิน​ออก​มา​เจอ​น็อต เธอ​ถาม​เขาว่า

“จับ​น้า​บุ​ป​ผา​กับ​เพื่อนๆมา​ทำไม คิด​จะ​ใช้​พวก​เขา​เพื่อ​แก้แค้น​อา​ลุย​ของ​คุณ​หรือ ไหน​คุณ​เคยบอก​ว่า​พวก​เขา​คือ​ครอบครัว​ของ​คุณ พวก​เขา​รัก​คุณ ดี​กับ​คุณ แล้ว​คุณ​ตอบแทน​โดย​การ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ตาย คุณ​มี​หัวใจ​หรือ​เปล่า”

น็อต​รัว​เป็น​ชุด​จน​บอย​ทน​ไม่​ไหว “คุณ​ไม่​ใช่​ผมคุณไม่​เข้าใจ​หรอก​ว่าการ​เห็น​ฆาตกร​ที่​ฆ่า​พ่อ​ลอยนวล​อยู่ มันเจ็บปวด​แค่​ไหน”

“ใช่ ฉัน​ไม่​เข้าใจ​คุณ ไม่​เข้าใจ​ว่า​คุณ​ทน​เห็น​คน​ที่​คุณ​รัก​และ​เขา​ก็​รัก​คุณ​ต้อง​ตาย​ได้​ยัง​ไง หยุด​เถอะ​บอย ฉัน​ขอร้อง”

“ไม่...หยุด​พูด​ได้​แล้ว ผม​ไม่​อยาก​ฟัง”

“คุณ​มัน​ไม่​มี​หัวใจ ฉัน​โง่​จริงๆที่​ไป​รัก​คน​อย่าง​คุณ” น็อต​ร้องไห้​วิ่ง​หนี​ไป บอย​ยิ่ง​เครียด​ขึ้น​เป็น​ทวี​คุณ

วัน​เดียวกัน​นี้ ลุย​คุย​กับ​สร้อย​คีรี​และ​ฟาง​แก้ว

“แผน​ของ​ป​กา​ศิต ถ้า​มัน​ทำ​สำเร็จ แผ่นดิน​จะ​ลุก​เป็นไฟ คน​บริสุทธิ์​จะ​เดือดร้อน​และ​ล้ม​ตาย​อีก​มาก ผม​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​สูญเสีย​ครอบครัว​และ​คน​รัก​เหมือน​ผม ผม​ต้อง​หยุด​มัน​ให้​ได้”

“แต่​องค์กร​เหมือน​ไม้​ต้น​ใหญ่ ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่าย ที่​จะ​ถอน​ราก​ถอน​โคน” สร้อย​คีรี​ท้วง

“จะ​โค่น​ต้นไม้​ใหญ่ เรา​ต้องลิ​ด​กิ่ง​ก้าน​สาขา​ที่​เกะ​กะ​ออก​เสีย​ก่อน​สิ”

“คุณ​หมาย​ถึง​มือ​ขา​ของ​พวก​ป​กา​ศิต​ใช่​มั้ย” ฟาง​แก้ว​เริ่ม​เข้าใจ​ขึ้น​มา​บ้าง

ลุย​ยิ้ม​ให้​อย่าง​หมาย​มาด ย้ำ​ว่า​เขา​รู้จัก​ขรร​ชัย​ดี รู้​ว่า​จะ​หา​ตัว​ได้ที่​ไหน

และ​คืน​นั้น ฟาง​แก้ว​กับ​สร้อย​คีรี​ก็​แปลง​ตัว​เป็น​สาว​เปรี้ยว​ไป​เที่ยว​ผับ​ที่​ขรร​ชัย​ไป​เกือบ​ทุก​คืน พอ​เข้า​ประตู​ผับ​เท่านั้น ทั้ง​คู่​ก็​ตกเป็น​เป้า​สายตา​ของ​บรรดา​ผู้ชาย​ใน​ผับ ที่​พา​กัน​มอง​ตาม​การ​เยื้อง​ย่าง​ของ​สอง​สาว​เป็น​ตาเดียว

สอง​สาว​ไม่​สนใจ​ใคร เดิน​เข้าไป​หา​ที่นั่ง​แล้ว​สั่ง​เครื่อง​ดื่ม ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ยืน​มอง​ตา​ไม่​กะพริบ​รีบ​ปราด​เข้า​มา​ตีสนิท

“มา​กัน​แค่​สอง​คน​หรือ​ครับ มื้อ​นี้​ให้​ผม​เลี้ยง​เอง​นะ​ครับ”

“ขอบคุณ​ค่ะ แต่​แค่​นี้​เรา​สอง​คน​จ่าย​เอง​ได้” ฟาง​แก้ว​บอก แต่​เจ้า​หนุ่ม​ยัง​ตื๊อ​อยู่​นั่น สร้อย​คีรี​เสียงแข็ง​ขึ้น​มา​ทันที

“ไม่​เข้าใจ​รึ​ไง ว่า​เรา​ต้องการ​ความ​เป็น​ส่วนตัว” พูด​ไม่ทัน​จบ​ไอ้​หนุ่ม​ก็​คว้า​มือ​หมับ

“เล่นตัว​นัก​นะ​น้อง​สาว”

สร้อย​คีรี​สะบัด​มือ​โดย​ฟาง​แก้ว​ช่วย​ตะเบ็ง​เสียง​ร้อง​เรียก​ให้​คน​ช่วย ขรร​ชัย​ได้​โอกาส​เดิน​เข้า​มา​กระชาก​มือ​ชาย​คน​นั้น

“ผู้หญิง​เขา​ไม่​เล่น​ด้วย​ยัง​ตอแย​อีก น่า​รำคาญ เห็น​แล้ว​ขัดหู​ขัดตา” เขา​จับ​แขน​มัน​บิด​พร้อม​กับ​จับ​หัว​กด​ลง​กับ​โต๊ะ เจ้าชู้​ไก่​แจ้​ตัว​นั้น​ร้อง​จ๊าก รีบ​ขอโทษ​สร้อย​คีรี​กับ​ฟาง​แก้ว​ดัง​ลั่น ขรร​ชัย​ผลัก​มัน​ล้ม​แล้ว​ชี้​มือ​ไป​ทาง​ประตู​ไล่​ให้​ออก​ไป​ไกลๆอย่า​มา​ให้​เห็น​หน้า​อีก พอ​เจ้า​นั่น​ลนลาน​ออก​ไป​ขรร​ชัย​ก็​ยิ้ม​กับ
สอง​สาว ซึ่ง​ชิง​กัน​ขอบใจ​พลาง​แนะนำ​ตัว​เอง

“ฉัน​ชื่อ​แพ​ท นี่​เพื่อน​ฉัน​ชื่อ​เอ​มมี่​ค่ะ ยินดี​ที่​ได้​รู้จัก​นะ​คะ” สร้อย​คีรี​โปรย​ยิ้ม

“ผม​ชื่อ​ขรร​ชัย​ครับ ยินดี​ครับ”

“แหม เมื่อกี้​ถ้า​ไม่ได้​คุณ​ขรร​ชัย​ช่วย​ไว้ เรา​สอง​คน​แย่​แน่​เลย พวก​เรา​ไม่​รู้​จะ​ตอบแทน​คุณ​ยัง​ไง​ดี” ฟาง​แก้ว​ส่ง​สายตา​ให้​ขรร​ชัย สร้อย​คีรี​เอง​ก็​ทำ​เป็น​ปลื้ม​ขรร​ชัย​ซะ​ไม่​มี ใน​ที่สุด

ขรร​ชัย​ก็​หย่อน​ก้น​ลง​นั่ง​แห​มะ​อยู่​ที่​นั่นเอง

เวลา​ผ่าน​ไป​อีก​ชั่วโมง​กว่าๆ ทั้ง​สาม​คน​ต่าง​ก็​เมา​แอ๋ พา​กัน​เดิน​ไป​หา​ห้อง​พัก ขรร​ชัย​โอบ​สอง​สาว​ทั้ง​มือ​ซ้าย​มือขวา​ข้า​งละ​คน​เข้าไป สอง​สาว​นั่ง​เก้าอี้ ส่วน​ขรร​ชัย​ขอตัว​ไป​ห้องน้ำ อยู่​ทาง​นี้​สอง​คน​เอา​ยา​นอน​หลับ​ใส่​ใน​ขวด​เบียร์ พอ​ขรร​ชัย​ออก​มา​ก็​ชวน​ดื่ม พัก​เดียว​ขรร​ชัย​ก็​ม่อย​กะ​รอก​อยู่​บน​เตียง​นั่นเอง

เสียง​เคาะ​ประตู​ดัง​ขึ้น ฟาง​แก้ว​แปลก​ใจ​ว่า​ทำไม​มา​เร็ว​จัง แต่​ก็​เดิน​ไป​เปิด มี​ผู้ชาย​ห้า​คน​ผลัก​ฟาง​แก้ว​เข้ามา​ล้ม​กับ​พื้น สอง​สาว​ตกใจ​ร้อง​ถาม​ว่า​พวก​มัน​เป็น​ใคร แล้ว​ต่าง​ก็​หยิบ​อาวุธ​ที่​ซ่อน​ขึ้น​มา​ถือ​ไว้ มัว​แต่​จ้อง​ห้า​คน​นั่น​เลย​ไม่​รู้​ว่า​ขรร​ชัย​มา​ทาง​ด้าน​หลัง​จับ​มือ​บิด​จน​มีด​และ​ปืน​หลุด​ลงพื้น

“ลูกไม้​ตื้นๆแค่​นี้ คิด​รึ​ว่า​จะ​เล่น​งาน​ฉัน​ได้”  เสียง​ขรร​ชัย​ตวาด​อยู่​ด้าน​หลัง

ooooooo

ลุย​มา​ถึง​ห้อง​พัก​ที่​นัดหมาย​กัน​ไว้​กับ​สอง​สาว ลอง​บิด​ลูกบิด​ดู​ปรากฏ​ว่า​ประตู​ไม่ได้​ล็อก เปิด​เข้าไป​ใน​ห้อง​อย่าง​ระมัดระวัง​ไม่​เจอ​ใคร​อยู่​ใน​นั้น​แม้แต่​คน​เดียว ไป​ดู​ที่​ห้องน้ำ​ก็​ไม่​มี ชัก​เป็น​ห่วง​สร้อย​คีรี​กับ​ฟาง​แก้ว​ขึ้น​มา​ทันที ได้ยิน​เสียง​ไอ​โฟน 4 ของ​สร้อย​คีรี​ที่​วาง​อยู่​บน​เตียง​นอน​ดัง​จึง​หยิบ​ขึ้น​มา​รับ​สาย

“สวัสดี​ลุย” ขรร​ชัย​แสยะ​ยิ้ม​บน​หน้า​จอ

“แก​จะ​ทำ​อะไร” ลุย​ตกใจ

“ไม่​ทำ​อะไร​มาก​หรอก ฉัน​แค่​จะ​สั่งสอน​นัง​คน​ทรยศ​ทั้ง​สอง​ให้​แก​ดู” ขรร​ชัย​หัน​กล้อง​ไป​ทาง​เตียง​นอน​เห็น​สร้อย​คีรี​และ​ฟาง​แก้ว​กำลัง​ดิ้นรน​ต่อสู้ เสียง​พูด​กับ​ลูกน้อง​ดัง​เข้า​มา “เฮ้ย​พวก​เอ็ง ​คืน​นี้​จะ​ได้​ลิ้มรส​ความ​หอม​หวาน​ของ​ผู้หญิง​ระดับ​หัวหน้า​ของ​องค์กร​สอง​คน​เชียว​นะ​เว้ย” แล้ว​ตาม​ด้วย​เสียง​หวีด​ร้อง​ของ​สอง​สาว

“ไอ้​ขรร​ชัย  ฉัน​จะ​ฆ่า​แก”  ลุย​คำราม​ออก​มา​ด้วย​ความ​โกรธ

“เออ จะ​คอย แต่​ต้อง​รีบ​หน่อย​นะ ถ้า​ขืน​ช้า​นัง​สอง​คน​ยับเยิน​แน่”

ลุย​ตั้ง​สติ​หา​ทาง​ช่วย สังเกต​วิว​นอก​หน้าต่าง​ด้าน​หลัง​ขรร​ชัย ป้าย​โฆษณา​ขนาด​ใหญ่​ไฟ​สว่าง​บน​ดาดฟ้า​อาคาร​เขา​กด​ตัด​สาย​รีบ​ไป​ดู​ที่​หน้าต่าง เห็น​ป้าย​​โฆษณา​นั้น​อยู่​ห่าง​ออก​ไป​ไม่​ไกล​นัก ลุย​ยิ้ม​ออก พัก​เดียว​ก็​ไป​ถึงที่​นั่น​ทันเวลา

เข้าไป​ใน​ห้อง ไอ้​พวก​นั้น​กำลัง​ปลุกปล้ำ​สร้อย​คีรี​และ​ฟาง​แก้ว ต่าง​คน​ต่าง​วาง​ปืน​ไว้​ห่าง​ตัว พัก​เดียว​ลุย​ก็​จัดการ​พวก​มัน​หมด​เหลือ​แต่​ขรร​ชัย ที่​ต่อสู้​ได้​ไม่​นาน​ก็​หนี​ออก​ไป​จาก​ห้อง​พัก สอง​สาว​ร้อง​บอก​ลุย​ให้​ตาม​ไป​ไม่​ต้อง​ห่วง​ทาง​นี้ ลุย​จึง​คว้า​มีด​ของ​ฟาง​แก้ว​มา​ตัดเชือก​ที่​มัด​สอง​สาว​ให้​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป ฟาง​แก้ว​กับ​สร้อย​คีรี​เป็น​อิสระ​แล้ว​หัน​ไป​จ้อง​ไอ้​ห้า​คน​ที่​โดน​ลุย​ซัด​จน​ลุก​ไม่​ขึ้น​ด้วย​นัยน์ตา​วาว​โรจน์ เจ้า​พวก​นั้น​บาดเจ็บ​หนัก​แต่​ยัง​ไม่​ตาย​ร้องขอ​ชีวิต​กัน​ระงม

“อย่า...อย่า​ทำ​อะไร​พวก​เรา​เลย”

“เมื่อกี้​ฉัน​ขอร้อง​พวก​แก พวก​แก​ฟัง​มั้ย” ฟาง​แก้ว​ตวาด

“คืน​นี้​พวก​แก​จะ​ได้​ลิ้มรส​โทษ​ของ​การ​ที่​ดูถูก​เพศ​แม่” สร้อย​คีรี​ก้ม​ลง​เก็บ​ปืน​ตัว​เอง​ขึ้น​ ใน​ขณะ​ที่​ฟาง​แก้ว​ก็​หยิบ​มีด​ผีเสื้อ​ของ​ตัว​เอง​ขึ้น​มา​เหมือน​กัน ทั้ง​สอง​สาว​ยิ้ม​เหี้ยม​ให้​พวก​นั้น​ก่อน​ลงมือ เสียง​ร้อง​โอดโอย​โหยหวน​ดัง​ลั่น ผ้า​ปู​ที่นอน​เลือด​สาด​กระจาย​ไม่​รู้​เลือด​ของ​คน​ไหน​เป็น​คน​ไหน

ooooooo

ด้าน​ลุย​ที่​วิ่ง​ตาม​ขรร​ชัย​ไป​ต่อสู้​กัน​จน​บาดเจ็บ​ทั้ง​คู่ ท้าย​ที่สุด​ขรร​ชัย​ก็​เสียท่า​ถูก​ลุย​ไล่​ต้อน​ไป​ยัง​ที่​เตรียม​การ​เอา​ไว้  เขา​วิ่ง​หนี​มา​เจอ​รถ​คัน​หนึ่ง​จอด​อยู่ ประตู​ด้าน​คน​ขับ​เปิด​อ้า​แถม​มี​กุญแจรถ ​เสียบ​คา​อยู่​ด้วย ขรร​ชัย​โดด​ขึ้น​ไป​สตาร์ต​เครื่อง​ติด​แต่​รถ​ไม่​เคลื่อนที่ รู้สึก​แปลก​ใจลอง​เข้าเกียร์ ปรากฏ​ว่า​เกียร์​หลุด​ติดมือ​ออก​มา

“อะไร​วะ​เนี่ย” ขรร​ชัย​โมโห​ขว้าง​เกียร์​ทิ้ง​เห็น​ลุย​เดิน​มา​หยุด​ยืน​หน้า​รถ จึง​เปิด​ประตู​จะ​หนี​แต่​เปิด​ไม่ได้ ขรร​ชัย​ทุบ​ประตู​โครมคราม

“แก​ติด​กับ​ดัก​ของ​ฉัน​แล้ว ไอ้​ขรร​ชัย”

“แก​จะ​ทำ​อะไร”

“รถ​คัน​นี้​ถูก​ดัดแปลง​เป็น​เตา​เผา เมื่อ​แก​สตาร์ต​รถ​ก็​เท่ากับ​ปั๊มน้ำมัน​เข้า​เครื่อง​ทำ​ความ​ร้อน”

ขรร​ชัย​ตกใจ​มอง​ไป​รอบๆเพิ่ง​เห็น​ว่า​ใน​รถ​คัน​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​ขด​ลวด​เหมือน​เตาไฟ​ฟ้า ขด​ลวด​เริ่ม​เปลี่ยน​เป็น​สี​แดง​แผ่​ความ​ร้อน​ไป​ทั่ว เขา​พยายาม​ทุบ​กระจก แต่​โดน​ขด​ลวด​ที่​ร้อน​จัดนั้น​จน​มือ​พอง ขรร​ชัย​ดิ้นรน​ร้องขอ​ชีวิต แต่​ลุย​ซึ่ง​รอ​โอกาส​แก้แค้น​มา​นาน​มี​หรือ​จะ​สนใจ​ฟัง

“ฉัน​บอก​แก​แล้ว​ว่า​จะ​ไม่​ฆ่า​แก แก​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​มือ​ของ​แก​เอง​ที่​ใช้ฆ่า​ลูก​เมีย​ฉัน มือ​ที่​ใช้​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​มา​นับ​ไม่​ถ้วน มือ​แก​นั่นแหละ​ที่​สตาร์ต​รถ​คัน​นี้ ไม่​ต้อง​ร้อง​อ้อนวอน​อะไร​ทั้งนั้น ลูก​กับ​เมีย​ฉัน​ยัง​ไม่​มี​โอกาส​แม้แต่​จะ​ร้องขอ​ชีวิต​เลย”

“ลุย แก​ยิง​ฉัน​เถอะ​ฉัน​ขอร้อง​ล่ะ ยิง​ให้​ตาย​เดี๋ยวนี้​เลย” ขรร​ชัย​เริ่ม​ทรมาน​เพราะ​ความ​ร้อน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​ทุก​ขณะ ตา​แดง​ก่ำ ปวด​หัว​จน​เลือด​กำเดา​ทะลัก​ออก​มา​ทาง​จมูก ผิวหนัง​ที่​แขน​เริ่ม​พอง​แล้ว​แตก​เสียง​ดัง​เหมือน​หนัง​ไก่​ตอน​ถูก​ย่าง​ไข​มัน​หยด​ฉ่าๆ ขรร​ชัย​เบิก​ตา​มอง​ลุย พอ​เห็น​แวว​ตา​เขา​ก็​รู้​ว่า​หมด​หวัง สติ​แตก​ทันที หัวเราะ​ออก​มา​ดัง​ลั่น

“ฮ่าๆๆ แก​ว่า​ฉัน​สมควร​ตาย แล้ว​แก​ล่ะ มัน​ก็​ไม่​ต่าง​กัน​หรอก​เว้ย แก​ฆ่า​ไป​กี่​ชีวิต แม้แต่​ไอ้​เดือน​เพื่อน​รัก​แก​ยัง​ฆ่า​ได้​นี่​นา จำ​คำ​ฉัน​ไว้​ไอ้​ลุย กรรม​กำลัง​ตาม​สนอง​แก แก​ต้อง​ตาย​ด้วย​มือ​ของ​คน​ที่​แก​รัก แก​ต้อง​เจ็บปวด​เพราะ​โดน​คน​ที่​แก​รัก​หักหลัง ฮ่าๆ ฉัน​จะ​ไป​รอ​แก​อยู่​ใน​นรก ไอ้​ลุย”

ขรร​ชัย​กระอัก​เลือด​ออก​มา​จน​พูด​อะไร​อีก​ไม่ได้

ลุย​ยืน​มอง​วาระ​สุดท้าย​ของ​มัน​พร้อม​กับ​ความรู้สึก​ลึกๆใน​ใจ บอก​ตัว​เอง​ว่า คำ​สุดท้าย​ของ​ขรร​ชัย​ทำไม​ถึง​ก้อง​อยู่​ใน​หู​ตลอด​เวลา...

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​คืน​นั้น ลุย​ไป​ยืน​มอง​ต้น​มะลิ​ที่​ปลูก​ไว้ เขา​คิด​อยู่​เสมอ​ว่า​มัน​คือ​ตัวแทน​ของ​ไทร​งาม แวว​ตา​เศร้า​เมื่อ​คุย​กับ​ต้นไม้​เหมือน​คุย​กับ​เธอ ใน​ที่สุด​เขา​ก็​ลาก​คอ​คน​ที่​ฆ่า​เธอ​กับ​ลูก​อย่าง​โหดเหี้ยม​ไป​ให้​เธอได้​แล้ว มัน​ต้อง​เอาชีวิต​มัน​ชดใช้​ให้​อย่าง​ที่​เขา​เคย​สัญญา

ลุย​ลุก​เดิน​ไป​จาก​ตรง​นั้น ใน​ใจ​คิด​ว่า คน​ต่อ​ไป​ก็​คือ

ป​กา​ศิต เมื่อ​ไหร่​ที่​ถอน​ราก​ถอน​โคน​องค์กร​ชั่ว​หมด​ไป​จาก​แผ่นดิน​ได้ เมื่อนั้น​ก็​คง​ถึง​เวลา​ของ​ตัว​เอง​ที่​ต้อง​ใช้​หนี้​กรรม​เช่น​กัน หวน​คิด​ไป​ถึง​คำ​พูด​ของ​ขรร​ชัย​ก่อน​ตาย ลุย​รู้สึก​เจ็บปวด​มาก

“ขรร​ชัย​มัน​พูด​ถูก​เรา​ไม่ได้​ดี​ไป​กว่า​มัน ​เรา​ฆ่า​เพื่อน​ที่​ไม่​มี​ความ​ผิด ทำลาย​ชีวิต​บอย​ซึ่ง​ไม่​รู้​อิโหน่อิ​เห​น่ ไม่​ว่า​เรา​จะ​พยายาม​ทำ​ดี​กับ​บอย​แค่​ไหน ก็​ไม่​อาจ​ลบล้าง​ความ​ผิด​ที่​ฆ่า​พ่อ​ของ​เขา​ได้” ลุย​ยกมือ​ขึ้น​บีบ​ขมับ​ตัว​เอง​ด้วย​ความ​ปวด​ร้าว

ooooooo

มี​คน​ไป​รายงาน​ป​กา​ศิต​ที่​บ้าน​ว่า​พบ​ศพ​ขรร​ชัย​ถูก​ย่าง​สด​อยู่​ใน​รถ เขา​เจ็บแค้น​อย่าง​มาก แต่​ต่อหน้า​พวก​ลูกน้อง ป​กา​ศิต​พยายาม​ไม่​แสดง​อาการ​อย่าง​ใด​ออก​มา ส่วน​เมธากระชากปืน​ออก​จาก​เอว​พลาง​คำราม

“ไอ้​ลุย​มัน​ชัก​จะ​มาก​เกินไป​แล้ว ผม​จะ​ไป​ฆ่า​มัน”

“อย่า​วู่วาม​เมธา ใจร้อน​จะ​เสีย​แผน มัน​ฆ่า​คน​ของ​เรา แต่​คน​สำคัญ​ของ​มัน​ก็​อยู่​ใน​มือ​เรา หมาก​กระดาน​นี้​อาจจะ​สูสี​ แต่​ถึงที่​สุด​แล้ว​คน​ที่​เหลือ​ต้อง​เป็น​เรา” ป​กา​ศิต​ยิ้ม​เมื่อ​คิดถึง​แผนที่​จะ​เล่น​งาน​ลุย

ขณะ​เดียวกัน​ที่​ห้อง​ขัง​บุ​ป​ผา​และ​ประดู่​กับ​องศา ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​เอา​ข้าว​ไป​ให้​กิน แต่​สาม​คน​ระแวง​ว่า​จะ​ถูก​วางยา​จึง​ไม่​ยอม​กิน แถม​ประดู่​ยัง​ด่า​พวก​มัน​อีก เลย​เข้า​แผน​หมาป่า​หาเรื่อง​จะ​กิน​ลูก​แกะ​ทันที มัน​ตรง​เข้า​ลวนลาม​กอด​ปล้ำ​เธอ องศา​กับ​บุ​ป​ผา​เข้า​ช่วย​ก็​ถูก​พวก​มัน​เตะ​ตี เสียง​ร้อง​ให้​ช่วย​ของ​ประดู่​ดัง
มา​ถึง​ข้าง​นอก บอย​โผล่​เข้าไป​กระชาก​มัน​ออก​จาก​ประดู่ เจ้า​นั่น​คว้า​มีด​จะ​แทง​แต่​ถูก​เขา​จับ​มือ​บิด​พร้อม​ถีบ​จน​ล้ม​ลง

“ปล่อย​พวก​เขา​ทั้งหมด​เดี๋ยวนี้” บอย​ตวาด

คน​อื่นๆเห็น​ไอ้​คน​นั้น​เป็น​ตัวอย่าง​เลย​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​อีก เมธา​เดิน​เข้า​มา​ถาม​บอย​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน เขา​ไม่​ตอบ เมธา​จึง​ไป​ฟ้อง​ป​กา​ศิต​ว่า​บอย​เล่น​งาน​พวก​ลูกน้อง

“ผม​ไม่​เคย​หาเรื่อง​ใคร​ก่อน แต่​คน​ของ​คุณ​ทำร้าย​ผู้หญิง”

“แล้ว​ยัง​ไง​ล่ะ ท่าทาง​แก​เป็น​ห่วง​พวก​มัน​มาก​เหลือเกิน​นะ ตกลง​อยู่​ข้าง​ไหน​กัน​แน่ อย่า​บอก​นะ​ว่า​เปลี่ยนใจ​แล้ว”

คำ​พูด​ของ​เมธา​ทำให้​ป​กา​ศิต​สนใจ หัน​ไป​ถาม​บอย​ว่า​มี​อะไร​จะ​อธิบาย​ไหม

บอย​รู้ทัน​จึง​ทำ​หน้า​เฉย​ตอบ​ว่า “ผม​แค่​ไม่​อยาก​ให้​เสีย​เรื่อง การ​จะ​เล่น​งาน​ศัตรู​ของ​เรา​ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่าย ผม​ไม่​อยาก​ให้​พลาด​เหมือน​ที่​ผ่าน​มา”

“แก​ว่า​ใคร​พลาด  หนอ​ย​แน่...”  เมธา​จะ​สวด​ต่อ แต่​ป​กา​ศิต​ยกมือ​ห้าม

“งาน​ใหญ่​รอ​อยู่​ข้าง​หน้า อย่า​มา​แตกคอ​กัน​เพราะ​เรื่อง​แค่​นี้​เลย พรุ่งนี้​เรา​จะ​ไป​เกาะ​มุก​กัน ถึง​เวลา​ล้างแค้น​คน​ที่​ฆ่า​เดือน แรม​กล้า แล้ว​บอย!”

ooooooo
ตอนที่ 18

ที่​ห้อง​รับแขก​ใน​บ้าน​ลุย​บน​เกาะ​มุก ฟาง​แก้ว ลุย​ และ​สร้อย​คีรี​กำลัง​ปรึกษา​กัน​อยู่เพราะ​ฟาง​แก้ว​มา​บอก​สอง​คน​นั่น​ว่า​สาย​ของ​กริช  ลมกรด​รายงานมาว่า​ป​กา​ศิต​กับ​พวก​จะ​มา​ที่​เกาะ​วัน​พรุ่งนี้ แต่​ลุย​กลับ​ยิ้ม​อย่าง​สบายใจ​แถม​พูด​อีก​ว่า งั้น​พรุ่งนี้​ก็​เป็น​วัน​สุดท้ายของ​องค์กร​ชั่ว​แล้ว เขา​จะ​ถล่ม​มัน​ให้​ราบคาบ​เลย

“แต่​ทาง​เรา​ก็​ต้องเต​รี​ยม​ตัว​ให้​พร้อม​เหมือน​กัน​แหละ คิด​ว่า​พรุ่งนี้​เรื่อง​ไม่​ง่าย​นัก​หรอก” ฟาง​แก้ว​เตือน

สร้อย​คีรี​ถอน​ใจ หน้าตา​ซึมๆจน​ลุย​ถาม​ว่า มี​อะไรหนักใจ​หรือ​เปล่า

“เอ้​อ เปล่า​ค่ะ ไม่​มี​อะไร”

“ผม​รู้จัก​คุณ​มา​นาน​ทำไม​จะ​ดู​ไม่​ออก”

“ห่วง​บอย​น่ะ หาย​ไป​หลาย​วัน​แล้ว​ไม่​ติดต่อ​มา​เลย”

“โธ่ เรื่อง​แค่​นี้ สบายใจ​เถอะ ถึง​แม้​บอย​ไม่​เคย​สู้ แต่​ผม​รู้​ว่า​เขา​เป็น​คน​เก่ง​ไม่​แพ้​พ่อ​ของ​เขา​หรอก ไม่​มี​ใคร​ทำ​อะไร​บอย​ได้​เด็ดขาด”

“เอา​เถอะ​ไม่​ต้อง​ห่วง ฉัน​จะ​ให้​คน​ตาม​หาบ​อย​ให้”

เมื่อ​ได้ยิน​ฟาง​แก้ว​พูด​อย่าง​นั้น ลุย​เอง​ก็​รู้สึก​เบาใจขึ้น​เหมือน​กัน

คน​ที่​ถูก​ห่วง ขณะ​นี้​อยู่​ใน​ห้อง​นอน มี​คน​เคาะประตู บอย​เดิน​ไป​เปิด เจอ​น็อต​ยืน​อยู่​หน้า​ห้อง เขา​ร้อง​อย่างแปลกใจ “อ้าว ไหน​ว่า​ผม​เป็น​คน​ไม่​มี​หัวใจ​ไง แล้ว​มา​หา​ผม​ทำไม” พูด​เสร็จ​ก็​หัน​หลัง​กลับ น็อต​โผ​เข้า​กอด​ด้าน​หลัง

“โธ่​บอย คุณ​ไม่​เข้าใจ​ความรู้สึก​ฉัน​ซะ​เลย ที่​ฉัน​ทำ​ไป​ทั้งหมด​เพราะ​ห่วง​คุณ​นะ​คะ​ ฉัน​กลัว​ว่า​คุณ​จะ​ได้​รับ​อันตราย​แล้ว ฉัน​จะ​ไม่ได้​เห็น​คุณ​อีก คุณ​ก็​รู้อยู่​แล้ว​ว่า​หัวใจ​ฉัน​อยู่​ที่คุณ ถ้า​คุณ​ตาย​ฉัน​จะ​อยู่​ได้​ยัง​ไง ฉัน​รัก​คุณ​มาก​นะ​คะ​ ไม่​อยากเสีย​คุณ​ไป ยก​โทษ​ให้​ฉัน​ด้วย” น็อต​เป็น​น้ำ​หู​น้ำตา​จน​บอย​ใจอ่อน หัน​กลับ​มาก​อด​เธอ​แน่น​และ​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ออก​ไป​จาก​ห้อง​จนแล้วจนรอด

ผ่าน​ไป​เกือบ​ครึ่ง​คืน​บอย​นอน​หลับ​สนิท​อยู่​บน​เตียง น็อ​ตรี​บ​ลุก​ขึ้น​แต่งตัว เสร็จ​แล้วไป​ยืน​ข้าง​เตียง

“ขอโทษ​นะ​บอย​ที่​ต้อง​หลอก​คุณ ฉัน​เพียง​แค่ไม่อยาก​ให้​คุณ​ทำร้าย​ใคร​เท่านั้น” น็อต​ค้นตัว​บอย​จน​ได้​กุญแจมาพวงหนึ่ง​จึง​รีบ​ออก​จาก​ห้อง​ไป​ยัง​ห้อง​ที่​ขัง​พวก​บุ​ป​ผา​เอา​ไว้

ที่​หน้า​ห้อง​ขัง​มี​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​สอง​คน​เฝ้า​อยู่ พัก​เดียว​ได้​กลิ่น​ไฟ​ไหม้​จึง​มอง​ออก​ไป​นอก​หน้าต่าง เห็น​ไฟ​กำลัง​ไหม้​ห้อง​เก็บ​ของ​นอก​ตัว​บ้าน ร้อง​ลั่น​ด้วย​ความ​ตกใจ พา​กันวิ่งออกไป​ที่​เกิด​เหตุ​เพื่อ​ดับ​ไฟ น็อ​ตรี​บ​​ไข​กุ​ญ​แจ​ห้อง​ขัง​เข้าไป บุปผา ประดู่​ และ​องศา​มอง​อย่าง​แปลก​ใจ

“คุณ​น็อต คุณ​มา​ทำไม” ประดู่​ถาม

“รีบ​หนี​เร็ว” น็อต​เข้าไป​ฉุด​มือ แต่​กลับ​ถูก​บุ​ป​ผาถามว่า

“เธอ​เป็น​ลูก​สาว​ป​กา​ศิต จะ​ให้​เรา​เชื่อ​ได้​ยัง​ไง​ว่า​เธอ​จะ​พา​เรา​หนี​จริงๆ”

“ตอน​นี้​พวก​คุณ​ไม่​มี​ทาง​เลือก ขืน​อยู่​ที่​นี่​ก็​ตาย​อยู่ดี แล้ว​ทำไม​ไม่​ลอง​เสี่ยง​ล่ะ...ไปๆ ไม่​มี​เวลา​แล้ว​รีบ​ไป​เร็ว​เข้า”

สาม​คน​จึง​ทำ​ตาม ออก​มา​นอก​ห้อง​ พวก​ลูกน้อง​ปกาศิต​มัว​แต่​วุ่น​กับ​การ​ดับ​ไฟ​ไม่​มี​ใคร​สนใจใคร น็อต​พา​ทั้ง​สามหนีไป ได้ยิน​เสียง​เมธา​ตะโกน​ถาม​ลูกน้อง​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน ลูกน้อง​ตอบ​ว่า​ไฟ​ไหม้ เมธา​ได้​กลิ่น​น้ำมัน​จึง​บอก​ว่า​มีคนสร้าง สถานการณ์ แล้ว​รีบ​วิ่ง​ไป​ทาง​ห้อง​ที่​ขัง​พวก​บุ​ป​ผา​เห็น​ประตู​ เปิด​อยู่​ แต่​ใน​นั้น​ไม่​มี​ใคร​อยู่​แล้ว

“พวก​มัน​หนี​ไป​แล้ว แยกย้าย​กัน​ตาม​หา​ให้​ทั่ว”  เมธา​ตะโกน​บอก​พวก​สมุน

น็อต​พา​พวก​บุ​ป​ผา​ไป​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​ป​กา​ศิต​พลาง​อธิบาย​ว่า “นี่​เป็น​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​คุณ​พ่อ ใน​ห้อง​นี้​มี​ทางลับ ไม่​มี​ใคร​รู้ นอกจาก​คนใน​ครอบครัว”

ooooooooo

เธอ​หมุน​ตุ๊กตา​ทองเหลือง​บน​โต๊ะ​เล็ก​ที่​มุม​ห้อง ตู้หนังสือ​เลื่อน​ออก​โดย​อัตโนมัติ​เผย​ให้​เห็น​ห้อง​ลับ น็อต​เร่ง​ให้​พวกนั้น​ออก​ไป​โดย​เร็ว ตัว​เอง​เดิน​นำ​หน้า ใช้​ไฟฉาย​ที่​เตรียม​มาพร้อม​ส่อง​นำทาง ใน​ห้อง​ลับ​นั้น​มี​อาวุธ​จำนวน​มาก หยากไย่​และ​ฝุ่น​จับ​พื้น​ห้อง​ทำให้​เดิน​ลำบาก ประดู่​สะดุด​ของ​หกล้ม บุปผา​และ​องศา​ช่วย​กัน​ประคอง​ให้​ลุก​ขึ้น องศา​ถาม​ด้วย​ความเป็นห่วง​แต่​น็อ​ตก​ลับ​หัน​มา​เร่ง

“เร็ว​เข้า ก่อน​ที่​คุณ​พ่อ​จะ​รู้ตัว”

น็อต​พา​ทุก​คน​มา​จน​สุด​ทาง​เดิน มี​ประตู​เหล็ก​บานหนึ่ง​ปิด​เอา​ไว้ “ออก​จาก​ประตู​บาน​นี้​จะ​มี​ทาง​ทะลุ​ไป​ยัง​ถนน​ใหญ่ แต่​ว่า ฉัน​ไม่​มี​กุญแจ” เธอ​พยายาม​ขยับ​ประตู​แต่​มัน​ถูกล็อก​ไว้​อย่าง​แน่นหนา

สี่​คน​ต่าง​คน​ต่าง​มอง​หา​เครื่อง​ทุ่น​แรง​ได้​ท่อน​เหล็ก​มา​ช่วย​กัน​ทุบ​อยู่​พัก​ใหญ่​กลอน​ที่​ขึ้น​สนิม​ก็​หลุด องศา​ใช้กำลัง​ที่​มี​อยู่​ทั้งหมด​ดัน​ประตู​ให้​เปิด​จน​กว้าง​พอ​ออก​ไป​ได้ แต่ว่าที่หน้า​ประตู​นั้น บอย​ยืน​อยู่​พร้อม​ลูกน้อง​จำนวน​หนึ่ง​ที่​มี​อาวุธ​ครบมือ​แถม​มี​รถ​ตู้​อีก​คัน​จอด​อยู่​ด้วย

“คิด​ว่า​ผม​ไม่​รู้ทัน​คุณรึน็อต ขอบใจ​นะ​ที่​ช่วย​เคลื่อน​ย้าย​ตัวประกัน เ​อ้า​เฮ้ย พา​สาม​คน​นี้​ไป​ขึ้น​รถ​โว้ย”

“อย่า​เข้า​มานะ” น็อต​กาง​แขน​ปกป้อง​พวก​บุ​ป​ผา​พลาง​หัน​ไป​พูด​กับ​บอย “ปล่อย​พวก​เขา​ไป​เถอะ การ​แก้แค้น​โดย​เอาชีวิต​ของ​ทุก​คน​ไป​เสี่ยง​มัน​เกินไป​แล้ว”

บอย​ไม่​สน กลับ​เป็น​คน​ไป​ล็อก​ตัว​น็อต​เอา​ไว้​พลางเร่ง​ให้​ลูกน้อง​จับ​พวก​บุ​ป​ผา​ไป​ขึ้น​รถ น็อต​ดิ้นรน​ร้อง​ลั่น

“หยุด​เถอะ​ฉัน​ขอร้อง คุณ​จะ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ตาย​นะ พวก​เขา​เป็น​ครอบครัว​ของ​คุณ​นะ คุณ​ฆ่า​พวก​เขา​ลง​รึ...ไม่ไป...ฉัน​ไม่​ไป​กับ​คุณ ปล่อย​พวก​เขา”

บอย​รัด​น็อต​ไว้​แน่น รถ​เคลื่อน​ออก​ไป​พร้อม​ตัวประกัน

ooooooo

บอย​ลาก​น็อ​ตก​ลับ​เข้า​มา​ใน​บ้าน คราว​นี้เอาโซ่ล่าม​ขา​เธอ​ไว้​แล้ว​สั่ง​ลูกน้อง​ว่า ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​กลับ​มาอย่าให้ใคร​ปลด​โซ่​ออก​เด็ดขาด ลูกน้อง​พยัก​หน้า​รับ​รู้​ปล่อยมือจาก​น็อต ด้วย​เห็น​ว่า​หนี​ไม่ได้​แน่​เพราะ​โซ่​ล่าม​ขา​อยู่ น็อต ลุก​จาก​เตียง​พุ่ง​เข้า​คว้า​แขน​บอย​ที่​กำลัง​เดิน​ออก​จาก​ห้อง

“ฉัน​ขอร้อง คุณ​อย่า​ทำ​แบบ​นี้​เลย”

บอย​ไม่​สน ดึง​มือ​น็อ​ตอ​อก​จาก​แขน​ตัว​เอง​เดิน​ออกไป น็อต​วิ่ง​ตาม​อีก​แต่​โซ่​มี​ความ​ยาว​ไม่​พอ ครูด​ขา​เธอ​จนถลอก น็อต​ร้อง​ลั่น​ด้วย​ความ​เจ็บ​ลง​นั่ง​กุม​ข้อ​เท้า​ตัว​เอง บอย​ชะงักรีบ​กลับ​เข้า​มา​หา “เจ็บ​มาก​มั้ย”

น็อต​เห็น​บอย​ห่วง​จึง​ดึง​มือ​เขา​มา​กุม​ไว้ พยายามอีก “บอย​ที่​ฉัน​รู้จัก​คือ​คน​นี้​ต่างหาก คน​ที่​จิตใจ​ดี​คอย​เป็น​ห่วงคนอื่น ฉัน​รู้​ว่า​เรื่อ​งที่​เกิด​ขึ้น​มันทำร้าย​ความรู้สึก​ของ​คุณ แต่​ฉัน​ขอร้องเถอะนะ ทิ้ง​บอย​คน​ใหม่​ที่​คิด​แต่​เรื่อง​อาฆาต​เอาชีวิต​อา​ลุย​ซะ...”

“ผม​ทำ​ตาม​คุณ​ขอ​ไม่ได้” บอย​เดิน​ออก​จาก​ห้องไปเลย

ขณะ​ที่​บอย​กับ​น็อต​มี​เรื่อง​กัน​อยู่​นั้น ที่​บ้านพัก​บนหาด​ทราย​ขาว สร้อย​คีรี​นำ​ข่าว​มา​บอก​ลุย

“สาย​ของ​กริช ลมกรด แอบ​ส่งข่าว​มา​บอก​ว่า องค์กร​จะ​เคลื่อน​ย้าย​แท่นพิมพ์​คืน​นี้”

“งาน​ใหญ่​ขนาด​นี้ ไอ้​ป​กา​ศิต​ต้อง​ลงมือ​ด้วย​ตัว​เองแน่ๆ” ลุย​คาด​การณ์

“ใช่ ฉัน​ว่า​พวก​มันคง​เตรียม​ทาง​หนี​ทีไล่​ไว้​เป็น​อย่างดีด้วย และ​สิ่ง​ที่​เรา​ควร​ทำ​คือ เก็บตัว​ให้​เงียบ​ที่สุด อย่า​เพิ่ง​รน​หาเรื่อง” สร้อย​คีรี​พูด​ดัก​เพราะ​เห็น​ลุย​เริ่ม​กระวนกระวาย

“แต่​ตอน​นี้ บอย​เป็น​ตัว​อันตราย​สำหรับ​พวก​เรา”

สร้อย​คีรี​เดิน​เข้าไป​ปลอบ “บอย​เป็น​คน​เก่ง​และ​มีฝีมือ​พอๆกับ​คุณ เขา​ต้อ​ง​เอา​ตัว​รอด​ได้​แน่ รอ​ฟัง​ข่าว​จากสายของกริช​อีก​ที​ก็​แล้วกัน”

ooooooo

ที่​บ้าน​ป​กา​ศิต​คืน​นั้น น็อต​อาละวาด​ไม่ยอมกินข้าว​ที่​พวก​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​นำ​มา​ให้​จน​บอย​ต้อง​เข้า​มา​จัดการ แต่​กลับ​ถูก​น็อต​ไล่​ออก​ไป ลูกน้อง​เอง​ก็​ไม่กล้าทำ​อะไร​รุนแรง​กับ​น็อต​เพราะ​เป็น​ลูก​สาว​เจ้านาย​จึงได้แต่ยืน​มอง​สอง​คน​ตะโกน​ใส่​กัน​อยู่​นั่น ใน​ที่สุด​บอย​ก็​พยักหน้า​ให้​พวก​มัน​ออก​ไป

บอยเดิน​เข้าไป​ใกล้​น็อ​ตบ​อก​ให้​เธอ​กิน​ข้าว​ซะ​ดีๆ เพราะ​ตอน​นี้​เธอ​ไม่​มี​สิทธิ์​จะ​เลือก​อะไร​ทั้งนั้น

น็อต​สะบัด​หน้า​ใส่ “ต่อ​ให้​คุณ​ทรมาน​ฉัน​มาก​กว่า​นี้​ฉัน​ก็​ไม่​มี​วัน​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​คุณ”

“อวดดี​นัก​ใช่​มั้ย”

“อวดดี​เพราะว่า​ฉัน​ไม่​ใช่​คน​อกตัญญู​ไม่​รู้จัก​ผิด​ชอบ​ชั่ว​ดี​เหมือน​คุณ​ไง”

“อย่า​คิด​ว่า​ผม​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​คุณ​นะ” บอย​ปรี่​เข้า​กระชาก​ตัว​เธอ​อย่าง​โมโห น็อต​ร้อง​โอ๊ย​เพราะ​เจ็บ​แผล​ที่​ถูก​โซ่​ครูด เขา​ก้ม​ลง​มอง​ขา​เธอ​แล้ว​ตกใจ “อ๊ะ เท้า​คุณ​เป็น​แผล​ขนาด​นี้​เชียว​เหรอ” ก้ม​ลง​จะ​ดึง​ขา​ไป​ดู น็อต​หด​ขา​แล้ว​ตวาด​ใส่ แต่​เขา​ก็​ดึง​มา​ดู​จน​ได้ บอย​ล้วง​กระเป๋า​หยิบ​ยา​ออก​มา​ทา​ให้​เบาๆพลาง​ปลอบ

ooooooooo

“ทน​หน่อย​นะ เดี๋ยว​ก็ดี​ขึ้น​แล้ว”

น็อต​น้ำตา​ร่วง​ทั้ง​รัก​ทั้ง​แค้น “ทำไม​คุณ​ต้อง​ทรมาน​ฉัน อยาก​ทำร้าย​ยัง​ไง​ก็​เชิญ ไม่​ต้อง​มา​ทำ​ดี​กับ​ฉัน​เพื่อ​ให้​ฉัน​ตายใจ​แล้ว​ต้อง​มา​ตาย​ทั้ง​เป็น​อีก”

“ผม...เอ้​อ” บอย​พูด​ไม่​ออก​เพราะ​รู้สึก​ผิด

“หัวใจ​ฉัน​จดจำ​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง แต่​สมอง​ฉัน​กลับ​จำ​ความ​เจ็บปวด​ที่​ผู้ชาย​คน​นั้น​ทำร้าย ฉัน​ขอร้อง​ละ อย่า​พูด​อะไร​ที่​ยิ่ง​ทำให้​ฉัน​เจ็บ​ช้ำ​ไป​ตลอด​ชีวิต​เลย” เธอสะอึก​สะอื้น บอย​เช็ดน้ำ​ตา​ให้

“อย่า​ร้องไห้​เลย​นะ อีก​ไม่​นาน ผู้ชาย​เลว​คน​นั้น​อาจจะ​หาย​ไป เอา​งี้​ดี​กว่า ออก​ไป​เดิน​เล่น​มั้ย​เผื่อ​คุณ​จะ​หาย​เครียด”

“เท้า​ฉัน​เจ็บ​เดิน​ไม่​ไหว​หรอก”

“ไม่​ยาก...” บอย​อุ้ม​น็อต​พา​เดิน​ออก​ไป​ที่​สวน บน​ท้องฟ้า​หมู่​ดาว​ระยิบระยับ เขา​บอก​เธอ​ว่า​เป็น​คืน​เดือนมืด แต่​ก็ดี​ที่​เห็น​ดาว​มากมาย พา​น็อต​ไป​นั่ง​ที่​ม้า​นั่ง​ชี้​ชวน​ดู​นั่น​นี่

สมอง​ของ​น็อต​คิด​แผน​อย่าง​รวดเร็ว​ไป​ด้วย เธอ​ถาม​ว่า “จำ​วัน​แรก​ที่​เรา​เจอ​กัน​ได้​ไหม”

บอย​หวน​คิด​ไป​ใน​คืน​นั้น​ทันที ตอบ​เสียง​แผ่ว “ผม​ไม่​มี​วัน​ลืมผู้หญิง​ที่​สะกด​สายตา​ผม​ให้​หยุด​มอง​ทุก​อย่าง นอกจาก​คุณ​ตั้งแต่​วินาที​แรก​ที่​เห็น”

น็อต​ยิ้ม เอน​หัว​ซบ​บ่า​บอย “ฉัน​คิดถึง​บอย​คน​เดิม​ที่​มี​แต่​รอย​ยิ้ม อบอุ่น ​และ​นำ​แต่​ความ​สุข​มา​ให้​กับ​ทุก​คน ฉัน​คิดถึง​เขา​จัง​เลย อยาก​ให้​เขา​คน​นั้น​กลับ​มา​หา​ฉัน”

ขณะ​พูด​น็อต​ก็​แอบ​เล็ง​ก้อน​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ไว้ พอ​บอย​ได้​ฟัง​น็อต​พูด​ถึง​ตรง​นี้ เขา​เบือน​หน้า​หนี​เพราะ​รู้​ว่า​เธอ​กล่อม​เขา​อีก​แล้ว จังหวะ​นั้น​เอง​น็อต​ก็​ก้ม​ลง​หยิบ​ก้อน​หิน​อย่าง​รวดเร็ว​ทุบ​เข้าที่​ท้ายทอย​บอย​ทันที​พลาง​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​หนี​ไป​ด้วย​ขา​กะเผลก บอย​กุม​ท้ายทอย​ตัว​เอง​พลาง​วิ่ง​ตาม​ปาก​ก็​ร้อง​ตะโกน​เรียก แต่​น็อต​ไม่​ฟัง เธอ​วิ่ง​หลบ​เข้าไป​ใน​ป่า​ข้าง​ทาง​เสีย​แล้ว แต่​ไป​ได้​นิดเดียว​ก็​เจอ​งูเห่า​แผ่​แม่เบี้ย​จ้อง​อยู่ น็อต​​กรี๊ดลั่น​ด้วย​ความ​กลัว บอย​ได้ยิน​เสียง​พรวด​เข้า​มา ใช้​ปืน​ยิง​ใส่​งู​สาม​นัด​ซ้อน​หัว​กระจุย​อยู่​กับ​ที่ เขา​เข้า​มา​กระชาก​ตัว​เธอ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​และ​โกรธ

“ผม​คง​ไว้ใจ​คุณ​ไม่ได้​อีก​แล้ว​ต่อ​จาก​นี้​ไป กลับ​บ้าน​เดี๋ยวนี้”

คราว​นี้​ไม่​มี​การ​อุ้ม​แต่​ลาก​ไป​แทน กลับ​ถึง​ห้อง​นอน​ของ​น็อต ​เขา​เหวี่ยง​เธอ​ลง​กับ​พื้น​แล้ว​ล่าม​โซ่​เอา​ไว้​ตาม​เดิม แถม​สั่ง​ลูกน้อง​เสียง​เข้ม

“ถ้า​คุณ​น็อต​หลุด​ไป​ได้ ฉัน​จะ​ฆ่า​แก​ทั้ง​สอง​คน”

ooooooo

คืน​เดียวกัน​นี้ ป​กา​ศิต​และ​เมธา​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​รถ​โดย​มี​ลูกน้อง​อารักขา​มา​ด้วย​เพียบ ป​กา​ศิ​ตม​อง​ไป​ที่​รถ​คัน​ที่สอง​บ่อยๆ มอง​ไป​ยิ้ม​ไป​อย่าง​อารมณ์​ดี เพราะ​รถ​คัน​ที่​สอง​บรรทุก​แม่พิมพ์​ธนบัตร​มา​นั่นเอง โดย​มี​คน​ของ​ป​กา​ศิต​นั่ง​มา​เต็ม​เหมือน​กัน และ​คัน​ที่​สาม​ซึ่ง​เป็น​คัน​สุดท้าย พวก​บุ​ป​ผา​ถูก​คุม​ตัว​มา​ใน​นั้น

รถ​แล่น​มา​พัก​ใหญ่ๆก็​มีเสียง​รถ​อีก​คัน​ตะบึง​มา​ข้าง​หลัง​พร้อม​บีบ​แตร​เรียก ขบวน​รถ​ของ​ป​กา​ศิต​จึง​ลด​ความเร็ว​ลง​จอด​ชิด​ข้าง​ทาง คน​ขับ​คัน​ที่​สี่​คือ​บอย​นั่นเอง เขา​ขับ​ไป​เทียบ​รถ

ป​กา​ศิต​แล้ว​เปิด​หน้าต่าง​คุย​กัน​อยู่​พัก​หนึ่ง​แล้ว​จึง​ลง​จาก​รถ​เดิน​มา​คัน​ที่​พวก​บุ​ป​ผา​นั่ง

“เปลี่ยน​แผน...พา​ทุก​คน​ไป​ที่​สนาม​บิน​เล็ก” บอย​สั่ง

สาม​คน​มอ​งบ​อ​ยอ​ย่าง​เสียใจ​ปน​ผิด​หวัง บอ​ยม​อง​ตอบ​เฉยเมย​แถม​บอก​ว่า

“อย่า​มอง​ผม​แบบ​นั้น ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​วิถี​ทาง​ที่​มัน​ควร​จะ​เป็น”

บอย​เดิน​กลับ​ไป​ที่​รถ​ตัว​เอง​แล้ว​ขับ​นำ​ไป โดย​มี​รถ​ป​กา​ศิต​วิ่ง​ตาม​พร้อม​กับ​รถ​บรรทุก​แท่น​แม่พิมพ์​ธนบัตร ​ส่วน​รถ​ที่​บุ​ป​ผา​กับ​ประดู่​และ​องศา​นั่ง​มา​แยก​ไป​อีก​ทาง เพื่อไปขึ้น​เครื่องบิน​ต่อ​ไป​ที่​เกาะ​โดย​ไม่​บอก​ให้​พวก​บุ​ป​ผา​รู้ตัว

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นี้​ที่​ห้อง​นอน​น็อต เธอ​นั่ง​อยู่​บน​พื้น​ห้อง​พยายาม​ดึง​โซ่​ให้​ออก​จาก​ขา​แต่​ทำ​ยัง​ไง​ก็​ไม่​สำเร็จ​แถม​ยัง​ทำให้​รอย​ถลอก​เพิ่ม​มาก​ขึ้น น็อ​ตม​อง​รูป​แม่​ที่​หัว​เตียง  เห็น​โคม​ไฟ​ตั้ง​อยู่​ข้างๆกัน​นั้น​ทำด้วย​เซรามิก เธอ​ลุก​เดิน​กระย่องกระแย่ง​ไป​หยิบ​รูป​แม่​ขึ้น​มา​ดู​น้ำตา​ไหล​พรากๆ

“แม่​จ๋า หนู​ไม่​อยาก​ให้​บอย​เป็น​คน​เลว ฆ่า​คน​ที่​มี​บุญคุณ​กับ​เขา แต่​หนู​ไม่​รู้​จะ​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​ได้​ยัง​ไง” เธอ​ร้องไห้​ออก​มา​เสียง​ดัง​มาก​จน​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​สอง​คน​ที่​เฝ้า​อยู่​หน้าห้อง รู้สึก​เวทนา​สงสาร

ทันใดนั้น​เสียง​โครมคราม​ดัง​ขึ้น​ใน​ห้อง  ​สอง​คน​มอง​หน้า​กัน​เลิ่กลั่ก​พา​กัน​ไป​เคาะ​ประตู​ถาม

“คุณ​หนูเป็น​อะไร​หรือ​เปล่า​ครับ”

ไม่​มีเสียง​ตอบ​จาก​น็อต แต่​มีเสียง​ของ​แตก​ใน​ห้อง

ดัง​ขึ้น​อีก คราว​นี้​ถี่​กว่า​ครั้ง​แรก​อีก เจ้า​สอง​คน​มือ​สั่น​รีบ​ไข​กุญแจ​ห้อง​เข้าไป เห็น​​กระจกหน้าต่าง​และ​หลอด​ไฟ​แตก​กระจาย สอง​คน​แย่ง​กัน​ร้อง​ถาม

“คุณ​หนูเป็น​อะไร​หรือ​เปล่า”

เงียบ ไม่​มีเสียง​ตอบ​จึง​แยก​ย้าย​กัน​ย่อง​ข้าม​เศษ​กระจก​ไป​หา​คน​ละ​ทาง คน​หนึ่ง​เดิน​ไป​ทาง​เตียง​นอน น็อต​ที่​หลบ​อยู่​ข้าง​ประตู​พุ่ง​เข้าหา​พร้อม​ฟาด​โคม​ไฟ​จน​เขา​ล้ม​ลง​ไป​กับ​พื้น​ร้อง​โอดโอย​ด้วย​ความ​เจ็บ อีก​คน​ที่​แยก​ไป​ทาง​ห้องน้ำ​วิ่ง​เข้า​มา​จะ​จับ​ตัว น็อต​ก้ม​ลง​ดึง​โซ่​ขัด​ขา​เขา​จน​ล้ม​แล้ว​คว้า​ปืน​ขึ้น​มา​ขู่​ทันที

“อย่า​เข้า​มานะ ไม่​งั้น​ฉัน​ยิง”

“คุณ​หนู​วาง​ปืน​เถอะ​ครับ” เขา​ลุก​เดิน​เข้า​มา​อีก น็อต​ปล่อย​กระสุน​ออก​ไป​โดย​ไม่​เล็ง​สาม​นัด​ซ้อน เขาหลบ​กระสุนไป​ได้ น็อ​ตรี​บ​ฉวย​โอกาส​ยิง​ใส่​โซ่​ที่​ขา​ตัว​เอง​จน​โซ่​ขาด​พลาง​ปิด​ประตู​ขัง​ไอ้​คน​ที่​เหลือ​ไว้​แทน เธอ​วิ่ง​ลง​มา​ข้าง​ล่าง  ​มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​ไม่​เห็น​มี​ใคร​อยู่​ใน​บ้าน​สัก​คน​เดียว “ลูกน้อง​คุณ​พ่อ​หาย​ไป​ไหน​หมด​เนี่ย” พูด​ไป​ย่อง​ไป​จน​มา​ถึง​ประตู​หน้า​บ้าน ชาย​ชุด​ดำ​คน​หนึ่ง​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน​จะ​เข้าไป​รวบ​ตัว น็อต​ตกใจ​ยก​ปืน​ยิง​ทันที เขา​หลบ​อย่าง​ว่องไว เธอ​ชัก​สงสัย​เมื่อ​เห็น​หน้า​ไม่​คุ้น​คิด​ว่า​ไม่​ใช่​คน​ของ​ป​กา​ศิต​แน่

ทันใดนั้น​ คนใน​ชุด​ดำ​อีก​คน​ก็​พุ่ง​เข้า​มา​ล็อก​ตัว เธอ​สู้​สุด​ฤทธิ์   หลุด​ออก​มา​ได้​ก็​ใช้​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​คน​ทั้ง​สอง​ทันที

“พวก​แก​เป็น​ใคร”

ooooooooo

และ​แล้ว​จาก​แวว​ตา​เด็ดเดี่ยว​ก็​กลาย​เป็น​หวาด​กลัว​เมื่อ​มี​กลุ่ม​ชาย​ใน​ชุด​ดำ​อีก​หก​เจ็ด​คน​จ้อง​ปืน​มา​ที่​เธอ​แล้ว​ค่อยๆตีวง​แคบ​เข้า​มา

“พวก...พวก​คุณ​เป็น​ใคร” น็อต​เสียง​สั่น

“คุณ​น็อต” เสียง​ฟาง​แก้ว​ดัง​ขึ้น​ก่อน​จะ​แหวก​ชายกลุ่ม​นั้น​เข้ามาหา​น็อต​พร้อม​อภิ​ชัย ทั้ง​สอง​คน​อยู่​ใน​ชุด​รัดกุม​มาก ทุก​คน​ลด​ปืน​ลง​รวม​ทั้ง​น็อต​ด้วย น็อต​พา​อภิ​ชัย​ไป​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​ป​กา​ศิต เขา​ยื่น​หมาย​ศาล​ให้​เธอ​อ่าน อ่าน​จบ​น็อตคราง​ออก​มา

“คุณ​พ่อ​ขโมย​แม่พิมพ์​ธนบัตร​ของ​รัฐบาล​เพื่อ​มา​พิมพ์​แบงก์​ปลอม” หัน​ไป​มอง​รอบๆเห็น​พวก​ตำรวจ​กำ​ลัง​ค้น​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​พ่อ​ตัว​เอง​อ​ยู่ ฟาง​แก้ว​พูด​ขึ้น​ว่า

“ตอน​นี้​องค์กร​ที่​พ่อ​เธอ​เป็น​หัวหน้า​กำลัง​กลับ​มา​ทำ​เรื่อง​ผิด​กฎหมาย​อีก​แล้ว”

“จาก​หลักฐาน​ที่​ผม​มี ยืนยัน​ได้​ว่า​พ่อคุณ​เก็บ​แม่พิมพ์​ไว้​ที่​นี่” อภิ​ชัย​เสริม

ตำรวจ​คน​หนึ่ง​วิ่ง​เข้า​มา​รายงาน​อภิ​ชัย “ท่าน​ครับ ตรวจ​จน​ทั่ว​แล้ว ไม่​พบ​แม่พิมพ์​ธนบัตร​เลย​ครับ”

อภิ​ชัย​นิ่ว​หน้า​บอก​ว่า​เป็น​ไป​ไม่ได้

ฟาง​แก้ว​หัน​ไป​หา​น็อต “เธอ​รู้​เรื่อง​นี้​ใช่​มั้ย บอก​มา​ว่า​พ่อ​เธอ​เอา​แม่พิมพ์​ไป​ซ่อน​ไว้​ที่ไหน”

“ฉัน​ไม่​รู้​เรื่อง​แม่พิมพ์​จริงๆ รู้​แค่​ว่า​ตอน​นี้​คุณ​พ่อ​กับ​บอย​จับ​น้า​บุ​ป​ผา​ไป”

“หา บอย​จับ​ตัว​กำนัน​บุ​ป​ผา​หรือ” อภิ​ชัย​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู

“ค่ะ ฉัน​โดน​ขัง​ไว้​ที่​นี่​เพราะ​พยายาม​จะ​ช่วย​น้า​บุ​ป​ผา หรือ​ว่า...” น็อต​ชะงัก​เมื่อ​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น สปีดโบ๊ต​ลำ​หนึ่ง​จอด​อยู่​กลาง​ทะเล ลุย​กับ​สร้อย​คีรี​อยู่​บน​เรือ​ลำ​นั้น สอง​คน​กำลัง​สาละ​วน​อยู่​กับ​ของ​ใน​มือ​ตัว​เอง สร้อย​คีรี​เตรียม​ปืน​และ​บรรจุ​กระสุน​เข้า​แมกกาซีน​จำนวน​มาก ส่วน​ลุย​เตรียม​ระเบิด​ตั้ง​เวลา​จำนวน​มาก​เหมือน​กัน

“เรา​ต้อง​ใช้​เรือ​พาย พาย​เข้าไป​ที่​เกาะ​มุก พวก​องค์กร​จะ​ได้​ไม่​รู้ตัว ถึง​เกาะ​แล้ว​คุณ​จัดการ​กับ​อาวุธ​สงคราม​ทั้ง​หมด ส่วน​ผม​จะ​จัดการ​กับ​แม่พิมพ์​ธนบัตร​เอง”

สร้อย​คีรี​เงย​หน้า​ขึ้น​ดู “โอ้โฮ ต้อง​ใช้​ระเบิด​เยอะ​ขนาด​นี้​เลย​เหรอ”

“ใช่ นาย​กริช​บอก​ว่า​อาวุธ​บน​เกาะ​มุก​กับ​แม่พิมพ์​ธนบัตร​คือ​เงินก้อน​สุดท้าย​ของ​องค์กร​ที่​ทุ่ม​ไป”

“งั้น​ถ้า​เรา​ทำลาย​ทุก​อย่าง​หมด​สิ้น​ได้​ก็​เท่ากับ​เผา​เงิน​ทุก​บาท​ของ​พวก​มัน”

“ใช่ ถ้า​ไม่​มี​เงิน พวก​องค์กร​ก็​ไม่​สามารถ​ทำ​เรื่อง​เลวๆได้​อีก” ลุย​หยิบ​ปืน​คู่​กาย​มา​เล็ง​ไป​รอบๆด้วย​แวว​ตา​เด็ดเดี่ยว

สอง​คน​เตรียม​การ​เสร็จ​ก็​ติด​เครื่อง​เรือ​ค่อยๆแล่น​เข้าไป​ยัง​เกาะ แต่​พอ​ก้าว​ขึ้น​หาด​เท่านั้น​ก็​โดน​สาด​กระสุน​ใส่​จาก​ฝีมือ​ของ​พวก​สมุน​ป​กา​ศิต ลุย​ยิง​สวน​กลับ​ไป​บ้าง สอง​คน​วิ่ง​ซิกแซ็ก​หลบ​ไป​จน​มอง​เห็น​โกดัง สร้อย​คีรี​ดีใจ​ร้อง​บอก​ลุย

“นั่น​ไง​โกดัง อาวุธ​กับ​แม่พิมพ์​ต้อง​อยู่​ใน​นั้น​แน่ๆ”

“คุณ​เข้าไป​ก่อน ผม​คอย​ยิง​คุ้มกัน​ให้”

สร้อย​คีรี​พยัก​หน้า​แล้ว​คว้า​กระเป๋า​ใส่​ระเบิดเวลา​ไป​ทันที ส่วน​ลุย​ก็​คว้า​ปืน​ยิง​ล่อ​ไอ้​พวก​นั้น ลุย​หนึ่ง​มัน​สาม​ยิง​สู้​กัน​พัก​เดียว​เสียง​ปืน​ด้าน​นั้น​ก็​เงียบ​ไป ลุย​รีบ​ตาม​สร้อย​คีรี​ไป​ทันที พอ​จะ​เข้า​โกดัง​ก็​ถูก​สกัด​อีก  ​ลุย​แยก​ไป​อีก​ทาง สอง​คน​ทำให้​คน​เฝ้า​โกดัง​หลง​ทิศ แล้ว​ใน​ที่สุด​ก็​ถูก​เก็บ​หมด ลุย​ร้อง​บอก​สร้อย​คีรี

“เข้าไป​แล้ว​แยก​กัน​จัดการ คุณ​ซ้าย ผม​ขวา”

เข้าไป​ข้าง​ใน รอบๆโกดัง​มี​ลัง​อาวุธ​เต็ม​ไป​หมด ลุย​กวาดตา​มอง​หา​จน​เจอ​เครื่อง​พิมพ์​ธนบัตร “นั่น​ไง​แม่พิมพ์​ธนบัตร ผม​จะ​ไป​จัดการ​ละ​นะ”

“ไป​เถอะ ส่วน​อาวุธ​ฉัน​จัดการ​เอง”

สอง​คน​วิ่ง​แยก​กัน​ไป สร้อย​คีรี​ไป​ที่​ลัง​อาวุธ จัดการ​ย้าย​ปืน​มา​อยู่​ใน​ลัง​เดียวกัน ส่วน​ลุย​ก็​รีบ​เอา​ระเบิดเวลา​มา​ติด​ที่​แม่พิมพ์​ธนบัตร สอง​คน​ทำ​งาน​แข่ง​กับ​เวลา​ด้วย​ความ​ชำนาญ

สร้อย​คีรี​ย้าย​ปืน​เสร็จ​ก็​ไป​ที่​ลัง​ระเบิด พอ​หยิบ​ระเบิด​จำนวน​หนึ่ง​ขึ้นมา​เธอ​ชะงัก เพราะ​ใน​ลัง​นั้น​มี​ระเบิดเวลา​วาง​ไว้​ข้าง​ใต้​ชนวน​ถูก​ต่อ​ไว้​กับ​มือ​ถือ เธอ​รู้ทัน​ที​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น รีบ​หัน​ไป​หา​ลุย

“ลุย เรา​โดน​ซ้อน​แผน มี​คน​วาง​ระเบิด​พวก​เรา”

ลุย​ชะงัก​อึ้ง​ไป​เหมือน​กัน หัน​กลับ​ไป​ที่​แม่พิมพ์​เห็น​ผ้า​สี​ดำ​คลุม​กอง​อะไร​อยู่​ข้างๆ​และ​ขยับเขยื้อน​ได้ ลุย​ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​มือหนึ่ง อีก​มือหนึ่ง​ค่อยๆเอื้อม​ไป​เปิด​ผ้า​คลุม​ออก เห็น​ประดู่​และ​หมอ​องศา​ถูก​มัด​ตัว​ติด​กัน​อยู่​ตรง​นั้น

“ประดู่ องศา” ลุย​คราง​ออก​มา ก่อน​จะ​เข้าไป​แก้​มัด ประดู่​เห็น​มี​คน​เข้า​มา จึง​ร้อง​เตือน

“อา​ลุย ระวัง​ค่ะ”

ลุย​ตกใจ​ที่​ประ​ดู​่พูด​ได้ แต่​ยัง​ไม่ทัน​ถาม​อะไร​ก็​รีบ​หัน​กลับ​ไป​ด้าน​หลัง​ตัว​เอง

“ทิ้ง​ปืน​ซะ” เมธา​สั่ง​แล้ว​เล็ง​ปืน​มา​ที่​ลุย แต่​ลุย​ไม่​ยอม ดังนั้น​เสียง​ปืน​หลาย​กระบอก​จึง​ขึ้น​ลำ​พร้อม​กัน​ ลุย​กวาดตา​ไป​รอบๆเห็น​พวก​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​ยืน​อยู่​รอบ​โกดัง และ​อีก​คน​หนึ่ง​กำลัง​ล็อก​ตัว​สร้อย​คีรี​เดิน​มา ด้าน​หลัง​ของ​สร้อย​คีรี ป​กา​ศิต​เดิน​ตาม​มา​พร้อม​ลูกน้อง​ที่​จับ​บุ​ป​ผา​เข้า​มา​ด้วย ลุย​อึ้ง​ไป​ทันที ป​กา​ศิต​เห็น​อาการ​ลุย​ก็​หัวเราะ​แล้ว​ยก​ปืน​เล็ง​ไป​ที่​บุ​ป​ผา

“ถ้า​แบบ​นี้​แก​จะ​ทิ้ง​ปืน​ได้​หรือ​ยัง ไอ้​ลุย”

ลุย​เห็น​บุ​ป​ผา​ถูก​จ่อ​ปืน​ที่​หัว​ก็​จำ​ใจ​ทิ้ง​ปืน​ตัว​เอง​ลง เมธา​เตะ​มัน​กระเด็น​ไป​ไกล แล้ว​สำราก​ออก​มา

“จุดอ่อน​ของ​ลุย หล่ม​สัก อยู่​ที่​ผู้หญิง​คน​นี้​จริงๆ”

“จับ​ตัว​คน​อื่น​มา​ทำไม” ลุย​ฮึดฮัด​ใส่

ป​กา​ศิต​เดิน​เนิบๆเข้า​มา​หา “เรื่อง​นี้​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​ฉัน ถ้า​แก​ไม่​พอใจ​ก็​เคลียร์​กับ​คน​ที่​จับ​พวก​มัน​มา​เอง​ก็​แล้วกัน”

“ผม​เอง” เสีย​งบ​อย​ดัง​ขึ้น​ก่อน​ปราก​ฏ​ตัว​พร้อม​ปืน​ใน​มือ ลุย​กับ​สร้อย​คีรี​อึ้ง

“เป็น​ไป​ไม่ได้” ลุย​ไม่​อยาก​เชื่อ ​แต่​บุ​ป​ผา​ร้อง​บอก​เขาว่า

“บอย​เป็น​คน​จับ​ตัว​พวก​ฉัน​มา”

บุ​ป​ผา​และ​สร้อย​คีรี​ถูก​เหวี่ยง​ไป​รวม​ตัว​กัน​โดย​พวก​มัน​จ้อง​ปืน​คุม​เอา​ไว้ ลุย​จะ​เข้าไป​หา​สอง​สาว​แต่​ถูก​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​ดึง​เอา​ไว้ ลุย​จึง​หัน​กลับ​มา​หาบ​อย

“บอย​ทำ​แบบ​นี้​ทำไม”

บอย​เล็ง​ปืน​มา​ที่​ลุย “อย่า​มอง​ผม​ด้วย​สายตา​แบบ​นั้น ผม​ต่างหาก​ที่​ผิดหวัง​ใน​ตัว​อา”

“อา​ทำ​อะไร”

“อา​ฆ่า​พ่อ​ผม...อา​หลอก​ผม​มา​ตลอด​สิบ​กว่า​ปี อา​หลอก​ให้​ผม​เคียดแค้น​คนใน​องค์กร ทั้งๆที่​ความ​จริง​อาคือคน​หักหลัง​พ่อ​ผม”

ลุย​จะ​พูด​แต่​พูด​ไม่​ออก สร้อย​คีรี​ทน​ไม่​ไหว​โพล่ง​ออก​มา “บอย​กำลัง​เข้าใจ​ผิด ลุย​ไม่​เคย​หักหลัง​เดือน ทั้งหมด​มัน​เป็น​แผน​ของ​องค์กร​ที่​ทำให้​เดือน​กับ​ลุย​ผิดใจ​กัน”

“แต่​คน​ที่​ลั่น​กระสุน​คือ​อา​ลุย อา​ฆ่า​พ่อ​ผม​แล้ว​เก็บ​ผม​มา​เลี้ยง​ทำไม ตอบ​ผม​มา​เดี๋ยวนี้...”

ลุย​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ นอก​โกดัง​เสียง​ปืน​ยิง​ปะ​ทะ​กัน​สนั่น​ทุก​คน​งง​กัน​ไป​หมด โดยเฉพาะ​ป​กา​ศิต ​เพราะ​พวก​ลุย​ก็​อยู่​ใน​นี้​หมด​แล้ว​จะ​ยัง​มี​ใคร​เหลือ​มา​อีก จนกระทั่ง​ลูกน้อง​ของเขา​คน​หนึ่ง​กระ​หืด​กระ​หอบ​เข้า​มา

“นาย​ครับ มี​คน​พา​ตำรวจ​บุก​ขึ้น​เกาะ​มา​ครับ”

ป​กา​ศิต​ตกใจ รีบ​ร้อง​สั่ง​ลูกน้อง “พวก​แก​อยู่​ที่​นี่ จัดการ​ตำรวจ​ให้​หมด” หัน​หลัง​จะ​วิ่ง​ออก​ไป​แต่​พวก​ตำรวจ​วิ่ง​สวน​เข้า​มา จึง​เกิด​การ​ต่อสู้​กัน​ขึ้น​ระหว่าง​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​และ​หน่วย​จู่โจม​ขอ​งตำรวจ ป​กา​ศิต​หนี​ไป​อีก​ทาง​โดย​มี​เมธา​ช่วย​ยิง​คุ้มกัน​ให้ ตำรวจ​ชุด​ที่​สอง​เข้า​มา​มี​อภิ​ชัย ฟาง​แก้ว ​และน็อต​ตาม​เข้า​มา​อย่าง​กล้าๆกลัวๆ ป​กา​ศิต​เห็น​ลูก​สาว​ก็​อึ้ง​งัน

“ยาย​น็อต​เป็น​คน​พา​ตำรวจ​มา​เหรอ​เนี่ย” หัน​ไป​สั่ง​เมธา “ไป​เอา​ตัว​ลูก​สาว​ฉัน​มา​ให้​ได้” ขณะ​เดียวกัน​ก็​กระ​ชาก​ตัว​บอยออก​ไป​ด้วย ลุย​จะ​ตาม​แต่​โดน​ตำรวจ​ยิง​สกัด​ไว้​เพราะ​คิด​ว่า​ลุย​เป็น​พวก​ป​กา​ศิต

ลุย​พุ่ง​ตัว​ลง​ไป​หยิบ​ปืน​ของ​ตัว​เอง​ที่​เมธา​เตะ​ไป​ แล้ว​หยิบ​จาก​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​ที่นอน​ตาย​มา​อีก​กระบอก​หนึ่ง​โยน​ให้​สร้อย​คีรี เธอ​รับ​อย่าง​ว่องไว​แล้ว​ใช้​มือ​อีก​ข้าง​แก้​มัด​ให้​บุ​ป​ผา ส่วน​ลุย​แก้​มัด​ให้​ประดู่​และ​องศา เสร็จ​แล้ว​ลุก​ขึ้น​เล็ง​ปืน​ใส่​ตำรวจ แต่​ฟาง​แก้ว​กระโดด​ขวาง​หัน​ไป​บอก​ตำรวจ​ว่า

“นี่​คน​ของ​เรา” ตำรวจ​เลย​ละ​จาก​ลุย​ไป​จัดการ​กับ​พวก​ลูกน้อง​ป​กา​ศิต​ต่อ

น็อต​ไป​หลบ​อยู่​ข้างๆโกดัง​ด้วย​ความ​กลัว เมธา​จึงดอด​เข้า​มา​คว้า​มือ “พาตำรวจ​มา​จับ​พ่อ​ตัว​เอง​ได้​ยัง​ไงน็อต ไป อาปกาศิต​รอ​อยู่”

“แต่​ตำรวจ​ล้อม​ไว้​หมด​แล้ว คุณ​พ่อจะ​หนี​พ้นได้ยังไง”

“ฉัน​ทำให้​พวก​ตำรวจ​ตาม​เรา​ไป​ไม่ได้​ก็​แล้วกัน” เมธา​กระชาก​เธอ​ออก​ไป​ทันที

ooooooo

สร้อย​คีรี​แก้​มัด​ให้​บุ​ป​ผา​จน​สำเร็จ​แล้ว​ถาม​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า​ลุก​ไหว​ไหม บุ​ป​ผา​ขยับ​จะ​ลุก​แต่​โดน​กระสุน​ยิง​เฉียด​แขน​ล้ม​ลง​ไป​อีก สร้อย​คีรี​หัน​ไป​ยิงสวน พอ​เสียง​ปืน​เงียบ​ลง​เธอ​รีบ​ประคอง​บุ​ป​ผา อภิ​ชัย​เดินเข้า​มา​พอดี

“พวก​คุณ​รีบ​หนี​ไป​เร็ว พา​ลุย​ออก​ไป​ด้วย​ก่อน​ที่นักข่าว​จะ​มา”

ทันใดนั้น​เสียง​โทรศัพท์​ดัง​ขึ้น ทุก​คน​ชะงัก​หัน​ไปมอง​รอบๆ เห็น​มือ​ถือ​ผูก​ไว้​รอบ​โกดัง​เพื่อ​เป็น​ตัว​จุด​ชนวน​ระเบิด ลุย​ร้อง​เตือน​ทันที

“ระวัง” ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ ระเบิด​ลูก​ที่​หนึ่ง​ก็​ระเบิดขึ้น ตำรวจ​ที่​อยู่​ใกล้​ๆแถว​นั้น​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทาง​สอง​ทางบาดเจ็บ​ระนาว ผ่าน​ไป​ไม่​เท่า​ไหร่​ลูก​ที่​สอง​และ​สาม​ก็ตาม​มา ลูก​ที่สี่​ที่​สร้อย​คีรี บุ​ป​ผา ​และ​อภิ​ชัย​ยืน​อยู่​ใกล้ เริ่ม​ส่ง​สัญญาณ ลุยพุ่งเข้าถึง​สร้อย​คีรี​ก่อน เขา​ดึง​แขน​เธอ​ให้​พ้น​จาก​ระเบิด เสียง​ตูม​ดังขึ้น แรง​ระเบิด​ทำให้​โกดัง​พัง​ลง​มา

“ลุย เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า” สร้อย​คีรี​เข้าไป​พลิก​ตัวเขาขึ้น​แล้ว​ชะงัก เพราะ​แม้​มือ​ข้าง​หนึ่ง​จะ​โอบ​เอว​เธอ​อยู่​แต่​ทั้งตัวของลุย​นอน​ทับ​บุ​ป​ผา​เอา​ไว้ เสื้อ​ผ้า​ของ​เขา​ฉีก​ขาด​และ​มี​เลือดซึมออกมา “คุณ​ยอม​เอาชีวิต​ตัว​เอง​เสี่ยง เพื่อ​รักษา​ชีวิต​บุ​ป​ผา​เหรอ​เนี่ย”

บุ​ป​ผา​กับ​ลุย​ขยับ​ลุก​พร้อม​กัน ต่าง​คน​ต่าง​ถามกันด้วยความ​เป็น​ห่วง อภิ​ชัย​ที่​ถูก​ฟาง​แก้ว​ลาก​ออก​ไป​ได้​รีบ​เข้า​มา​บอก

“ลุย หนี​กลับ​ไป​ที่​กระท่อม​ก่อน นักข่าว​กับ​ตำรวจอีกส่วน​หนึ่ง​กำลัง​มา ผม​เคลียร์​ได้​เฉพาะ​คน​ของ​ผม”

ฟาง​แก้ว​พา​ประดู่​กับ​องศา​เข้า​มา​สมทบ “สปีดโบ๊ตของฉัน​จอด​อยู่​ด้าน​หลัง​เกาะ”

“ประดู่​ขับ​ให้​เอง​ค่ะ” ประดู่​เอื้อม​มือ​ไป​รับ​กุญแจ สร้อยคีรี​มอง​ประดู่​อย่าง​แปลก​ใจ

“นี่​เธอ​กลับ​มา​พูด​ได้​แล้ว​เหรอ”

ประดู่​พยัก​หน้า ฟาง​แก้ว​รีบ​บอก “ไว้​คุย​ทีหลังเถอะ รีบ​หนี​ออก​ไป​เร็ว ตำรวจ​กับ​นักข่าว​มา​ถึงที่​เกาะ​แล้ว”

ส่วน​ใหญ่​รีบ​ออก​ไป​จาก​โกดัง มี​แต่​ลุย​ที่​ยัง​มองหาบอย จน​สร้อย​คีรี​ต้อง​มา​ฉุด​ออก​ไป

ประดู่​ขับ​สปีด​โบ๊ตไป​ขึ้น​ที่​เกาะ​คราม พอ​เดิน​ไปถึง​ล็อบบี้​ก็​เห็น​กริช​ยืน​ถือ​ปืน​อยู่​ด้วย​ท่าทาง​เครียดๆ

“เป็น​ไง​กัน​บ้าง”

“ไม่​เป็น​อะไร​มาก​ครับ​นาย” ลุย​ตอบ แล้ว​หันไปไล่​องศา​กับ​ประดู่​ให้​ไป​ทำ​แผล​แล้ว​พักผ่อน เขา​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​นาย​กริช

ooooooo

องศา​ทำ​แผล​ให้​ประดู่​อย่าง​เบามือ ส่วน​เจ้าตัว​นั่ง​เหม่อ​มอง​ไป​นอก​หน้าต่าง​อย่าง​เศร้าๆ พอ​หมอองศา​บอก​ว่า​เสร็จ​แล้ว​เธอ​จึง​หัน​มา​ขอบคุณ องศาดูท่าทาง ประดู่​ก็​รู้​ว่า​คิด​อะไร

“คุณ​เป็น​ห่วง​บอย​ใช่​ไหม​ครับ”

“ประดู่​ไม่​คิด​เลย​ว่า​บอย​จะทำ​แบบ​นี้ บอย​คน​ที่​เคยบอก​ประดู่​ว่า​จะ​ไม่​สู้​กับ​ใคร เพราะ​การ​สู้​กัน มี​แต่​ทำให้​คน​ตายมากขึ้น​เรื่อยๆ แต่​ตอน​นี้​บอ​ยก​ลับ​ทำ​แบบ​นี้​เสีย​เอง”

“ประดู่​เคย​บอก​บอย​มั้ย​ว่า​ประดู่​คิด​ยัง​ไง​กับ​เขา”

“ไม่​มี​ประโยชน์​หรอก บอย​ไม่​เคย​คิด​กับ​ประดู่​มาก​กว่า​เพื่อน​คน​หนึ่ง”

“คน​เรา​ก็​แปลก​นะ สามารถ​รัก​คนคนหนึ่ง​ได้ ทั้งๆที่รู้ว่า​เขา​ไม่​มี​ทาง​จะ​รัก​เรา” หมอ​องศา​ถอน​ใจ

“เรื่อง​ของ​ความ​รัก​มัน​พูด​ยาก​ค่ะ ประดู่​เอง​ก็​ไม่​เข้าใจ​ตัว​เอง​เหมือน​กัน”

“คง​เหมือนกับ​ผม​แหละ ผม​เอง​ก็​เลิก​สนใจ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ไม่ได้​เหมือน​กัน...เอาละ เดี๋ยว​ผม​จะ​พา​ประดู่​ไป​ส่ง​ที่​ห้อง​ก็​แล้วกัน”

“ประดู่​อยาก​ไป​เดิน​เล่น​ค่ะ ยัง​ไม่​อยาก​กลับ​ห้อง นะคะ” ประดู่​มอง​อ้อนๆ องศา​เลย​ต้อง​ตามใจ ประดู่​พา​องศา​ไปที่ชายหาด ชี้​ให้​เขา​ดู​เรือ​ขอ​งบ​อย

“บอย​รัก​เรือ​ลำ​นี้​มาก​ค่ะ ตอน​เด็กๆชอบ​พา​ประดู่​มา​ซ่อน​อา​ลุย​ใน​นี้ ครั้ง​หนึ่ง​เรา​ซ่อน​จน​เผลอ​หลับ​ไป​ทั้ง​คู่ อาลุย​กับ​อา​สร้อย​ต้อง​ให้​คน​งาน​เที่ยว​ตาม​หา​ทั่ว​เกาะ​กลาย​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว​ใหญ่​โต เขา​ชอบ​จินตนาการ​ว่า​มี​โจรสลัด​มา​ล้อมเกาะ ประดู่​ถูก​จับ​ตัว​ไว้​แล้ว​บอย​เอา​เรือ​ลำ​นี้​มา​ช่วย...คิดถึง​ตอนนั้น​แล้ว​ตลก​จัง​เลย”

องศา​ทน​ฟัง​ประดู่​พูด​ถึง​แต่​บอย​ไม่​ไหว โผ​เข้า​กอดเธอ​ไว้​แน่น ประดู่​ตกใจ

“ทุก​ความ​ทรง​จำ​ของ​ประดู่​มี​แต่​บอย”

“ก็​เรา​อยู่​ด้วย​กัน​มา​ตั้งแต่​เด็ก”

“แต่​วัน​นี้​ประดู่​อยู่​กับ​ผม ตรง​นี้ เวลา​นี้​มี​แต่​เรา​สองคน ประดู่​จะจดจำ​ภาพ​ที่​ผม​กอด​คุณ​ไว้​ได้​มั้ย แต่​ก่อน​นี้​ผม​ไม่​รู้​ว่า​คุณ​พูด​อะไร แต่​ผม​ก็​พยายาม​อ่าน​ความรู้สึก​ของ​ประดู่ทางสายตา แล้ว​ผม​ก็​พบ​ว่า​ใน​ความ​เงียบ​นั้น​มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​เคลื่อนไหว นั่นคือ​เสียง​หัวใจ​ผม​ที่​เต้น​ไม่​เป็น​จังหวะ​เมื่อ​อยู่​ใกล้​ประดู่ ผม...”

“พี่​หมอ​คะ อย่า​เพิ่ง​พูด​อะไร​ที่​จะ​ทำให้​เรา​ต้อง​อึดอัด​มาก​ไป​กว่า​นี้​เลย ได้​โปรด​เถอะ​ค่ะ”

องศา​คลาย​อ้อม​แขน​ด้วย​ความ​เศร้า ประดู่​รู้สึก​ผิด​แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง

ooooooo

ที่​ห้อง​โถง​ของ​รีสอร์ต ลุย​คุย​กับ​กริช​อยู่​พัก​ใหญ่​เรื่อ​งบ​อย กริช​พยายาม​โน้มน้าว​เท่า​ไหร่​ลุย​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง​แล้วยัง​พรวดพราด​ลุก​ขึ้น​จะ​เดิน​ออก​ไป สร้อย​คีรี

รีบ​ดึง​เอา​ไว้     เธอ​ไม่​ให้​เขา​ไป​ล่า​ป​กา​ศิต​ด้วย​อารมณ์ แบบนี้  กริช​เห็น​ด้วย​เพราะ​ถ้า​ไป​ตอน​นี้​ก็​เท่ากับ​เดิน
​ไป​หาที่ตาย

“ผม​ปล่อย​บอย​ให้​อยู่​กับ​ป​กา​ศิต​ไม่ได้  ผม​ไม่​กลัว ยังไง​ผม​ก็​ต้อง​ไป​อธิบาย​ทุก​อย่าง​ให้​บอย​เข้าใจ”

“อธิบาย​ยัง​ไง ตอน​นี้​บอย​ก็​ไม่​ฟัง​คุณ​หรอก” บุ​ปผาห้าม​อีก​คน

“แล้ว​จะ​ให้​ผม​ทำ​ยัง​ไง ให้​ผม​ทน​เห็น​คน​ที่​ผม​เลี้ยงมา​ต้อง​กลาย​เป็น​พวก​ของ​องค์กร​เหรอ”

บุ​ป​ผา​กับ​สร้อย​คีรี​หน้าเสีย​เพราะ​ใจ​จริง​ก็​ไม่​อยาก​ให้​บอย​ไป​มี​ชีวิต​แบบ​นั้น กริช​ลุก​ขึ้น​เดินมา​กล่อม​อีก

“ลุย แก​ต้อง​ยอม​รับ​ความ​จริง​ที่​เกิด​ขึ้น พูด​อะไร​ไปมัน​ก็​แก้ไข​เรื่อง​ใน​อดีต​ไม่ได้​แล้ว”

“เรา​เลี้ยง​เขา​ได้​แต่​ตัว​นะ​ลุย” สร้อย​คีรี​เข้า​มาลูบ​แขน ลุย​ยิ่ง​สับสน​ด้วย​ความ​ห่วง​บอย​สุดๆ

ประดู่​กับ​องศา​วิ่ง​เข้า​มา​บอก “คุณ​ฟาง​แก้ว​กับท่านอภิชัย​มา​ค่ะ”

อภิ​ชัย​กับ​ฟาง​แก้ว​เดิน​อย่าง​รีบ​ร้อน​ตาม​หลัง​มา ฟางแก้ว​เอ่ย​ปาก “ตอน​นี้​ตำรวจ​กำลัง​เคลียร์​เรื่อง​ที่​เกาะ​มุก พวก​คุณ​ต้อง​หนี​ไป​แล้ว”

“หนี​ไป​ไหน แล้ว​ทำไม​เรา​ต้อง​หนี” บุ​ป​ผา​ตกใจ

“ตอน​นี้​สื่อ​รู้​เรื่อง​องค์กร​ขโมย​แม่พิมพ์​ธนบัตร ผมต้อง​จัดการ​กับ​ทุก​คน​ที่​เกี่ยวข้อง” อภิ​ชัย​พูด​เร็ว​จี๋

“งั้น​คง​ต้อง​หนี​ออก​ต่าง​ประเทศ” กริชสรุป

บุ​ป​ผา สร้อย​คีรี​ และ​ลุย​มอง​หน้า​กัน​ต่าง​คน​ต่าง​เครียด ฟาง​แก้ว​รีบ​บอก

“ฉัน​จะ​หา​ทาง​ทำ​เรื่อง​ให้​พวก​คุณ​หนี​ออก​ไป​เงียบๆ ทั้ง​คุณ​บุ​ป​ผา​และ​สร้อย​คีรี​ด้วย แต่​ต้อง​ไป​กัน​คน​ละ​ทาง”

“และ​ลุย คุณ​ต้อง​เลือก​ว่า​จะ​หนี​ไป​กับ​ใคร” อภิ​ชัยกล่าว​ทิ้งท้าย

เย็น​นั้น​ฟาง​แก้ว​คอย​มอง​ไป​ที่​ชายหาด​อยู่​เรื่อย​เพราะ​จะ​ดู​ว่า​ลุย​ไป​คุย​กับ​สอง​สาว​แล้ว​ตัดสิน​​ใจ​ยัง​ไง เมื่อ​อภิ​ชัย​เดิน​เข้า​มา ฟาง​แก้ว​หัน​มา​ถาม

“พี่​ว่า​ลุย​จะ​เลือก​ไป​กับ​บุ​ป​ผา​หรือ​สร้อย​คีรี​คะ”

อภิ​ชัย​คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง​ก่อน​ตอบ​น้อง​สาว “คน​อย่าง​ลุย​เดา​ใจ​เขา​ยาก​น้อง​ว่า​ไหม เออ แล้ว​ถาม​เรื่อง​นี้​ทำไม​ล่ะ”

“ที่​น้อง​ถาม​เพราะว่า ​การ​ที่​ลุย​เลือก​หนี​ไป​กับ​ใครก็​แสดง​ว่า​เขา​เลือก​ผู้หญิง​คน​นั้น ที่​แล้วๆมา บุ​ป​ผา​และ​สร้อย​คีรี
​ดี​กับ​ลุย​เท่าๆกัน ถ้า​ตัว​น้อง​เป็น​ลุย​ก็​คง​ลำบาก​ใจ​เหมือน​กัน”

“เธอ​คง​อยาก​เป็น​หนึ่ง​ใน​สอง​คน​นั้น​ที่​ลุย​เลือก  ​ใช่​ไหม”

ฟาง​แก้ว​ชะงัก​หัน​มอง​หน้า​พี่​ชาย “พี่​หมายความ​ว่ายัง​ไง​คะ”

“พี่​คง​ไม่​ต้อง​แปล​ความ​หมาย คิด​ว่า​เธอ​รู้อยู่​แก่​ใจดี” อภิ​ชัย​มอง​น้อง​สาว​อย่าง​เป็น​ห่วง ฟาง​แก้ว​หลบตา​พี่​ชาย อ้อมแอ้ม​ออก​มา​ว่า

“น้อง​รู้​ว่า​มัน​เป็น​ไป​ไม่ได้ แต่​น้อง​ก็​ห้าม​หัวใจ​ตัว​เอง​ไม่ได้​เช่น​กัน​ค่ะ”

“ลุย​ไม่​ใช่​ผู้ชาย​ที่​ผู้หญิง​ควร​รัก น้อง​ควร​เผื่อ​ใจ​ตัว​เองเอา​ไว้​บ้าง” อภิ​ชัย​เข้า​มา​โอบ​ไหล่​น้อง​สาว​อย่าง​ให้​กำลังใจ

ฟาง​แก้ว​แอบ​ปาด​นํ้า​ตา​ทิ้ง​ก่อน​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​พี่​ชาย​ด้วย​ความ​เศร้า

ooooooo

ที่​ริม​หาด​ด้าน​หลัง​เกาะ​คราม  ลุย​นั่ง​พิง​ก้อน​หิน​เหยียด​ขา​บน​ทราย​ด้วย​สีหน้า​เคร่งขรึม  บุ​ป​ผา​เดิน​เข้า​มา​หา​แล้ว​โพล่ง​คำ​พูด​ออก​มา

“ลุย ไป​กับ​ฉันนะ​คะ ความ​จริง​ฉัน​ไม่​ควร​ขอ​อะไร​จาก​คุณ แต่​ฉัน​รู้​ว่า​คุณ​กำลัง​เจ็บปวด​เรื่อ​งบ​อย ฉัน​ทน​เห็น​คุณ​ทรมาน​อยู่​คน​เดียว​ไม่ได้”

ลุย​อึ้ง​เพราะ​ไม่​คิด​ว่า​บุ​ป​ผา​จะ​ขอ​ให้​เขา​ไป​กับ​เธอ จึง​อึก​อัก “เอ้​อ แต่​ผม...”

บุ​ป​ผา​ยกมือ​ห้าม “ฟัง​ฉัน​ให้​จบ​ก่อน​ค่ะ​ลุย” เธอ​ทรุด​ลง​นั่ง​แล้ว​จับ​มือ​เขา​มา​กุม​ไว้ “ฉัน​ยอม​ทิ้ง​ทุก​อย่าง​ใน​ชีวิต​เพื่อ​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่ แต่​อย่า​ให้​ฉัน​ต้อง​ทิ้ง​หัวใจ​ของ​ฉัน​อีก​เลย​นะ​คะ”

ลุย​มอง​หน้า​เธอ​เขม็ง เขา​เห็น​ความ​รัก​ของ​เธอ​ที่​มี​ต่อ​เขา​ท่วมท้น​อยู่​ใน​ดวงตา​คู่​นั้น ทั้ง​รู้สึก​สงสาร​และ​รัก​เธอ​อย่าง​จับใจ​เลย​ดึง​เข้า​มาก​อด​เอา​ไว้ บุ​ป​ผา​ร้องไห้​โฮ

“ไป​กับ​ฉันนะ​คะ​ลุย หนี​ไป​กับ​ฉัน”

ลุย​กอด​เธอ​นิ่งๆ   ไม่​ยอม​ตอบ​อะไร   เพราะ​ตอน​นี้​ตัว​เอง​ก็​ไม่​รู้​ว่า​ต้อง​ตัดสินใจ​อย่างไร​ดี  เขา​เงย​หน้า​มอง​ไป​ที่​ชายหาด  เห็น​สร้อย​คีรี​กำลัง​เดิน​เข้า​มา​หา  พอ​มา​ถึง​เธอ​ก็​เอ่ย​ออก​มา​ว่า

“ฉัน​ไม่ได้​ตั้งใจ​มา​ขัดจังหวะ แต่​ฉัน​มี​เรื่อง​มา​คุย​ด้วย เธอ​ไม่​ต้อง​ไป​ไหน​หรอก​บุ​ป​ผา” สร้อย​คีรี​ร้อง​ห้าม เมื่อ​บุ​ป​ผา ​ขยับ​ตัว แล้ว​หัน​ไป​พูด​กับ​ลุย​ต่อ “สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา พิสูจน์​ให้​คุณ​ได้​เห็น​ความ​รัก​ของ​ฉัน​บ้าง​ไหม”

“ผม​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​คุณ​ทำ​เพื่อ​ผม”

“แล้ว​มัน​มี​ค่า​พอ​ที่​ฉัน​จะ​ขอ​ให้​คุณ​ทำ​อะไร​บาง​อย่าง​เพื่อ​ฉัน​ได้​หรือ​เปล่า”

“ได้​สิ เพื่อ​เพื่อน​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​ชีวิต ผม​ทำให้​ได้”

ฟัง​คำ​ตอบ​ของ​ลุย​แล้ว​บุ​ป​ผา​เบือน​หน้า​หนี คิด​ว่า​สร้อย​คีรี​คง​ขอ​ลุย​เหมือน​ที่​เธอ​ขอ ไม่​อยาก​ได้ยิน​คำ​นี้​เลย แต่​สร้อย​คีรี​กลับ​บอก​ลุย​ว่า

“ฉัน​ขอ​ให้​คุณ​ทิ้ง​ทุก​อย่าง​ไว้ แล้ว​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​เสีย หนี​ไป​กับ​บุ​ป​ผา”

“อ้าว ทำไม​เธอ​ถึง​ขอ​ให้​ลุย​หนี​ไป​กับ​ฉัน​ล่ะ” บุ​ป​ผา ​ร้อง​อย่าง​ผิด​คาด

“ก็​เพราะว่า​สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา ฉัน​เห็น​ตลอด​ว่า​ใน​หัวใจ​ของ​ลุย​มี​แต่​ผู้หญิง​ที่​ชื่อ​ไทร​งาม แต่​ยัง​ดี​ที่​เขา​ยัง​มี​พื้นที่​ให้​ฉัน​ใน​หัวใจ​บ้าง ถึง​มัน​จะ​เป็น​เพียง​พื้นที่​ของ​เพื่อน​คน​หนึ่ง” สร้อย-​คีรี​กลืน​นํ้า​ตา​ตัว​เอง​ไม่​ให้​ไหล​ออก​มา มอง​หน้า​ลุย

“ขอบคุณ​นะ​ลุย​ที่​คุณ​เห็น​ฉัน​สำคัญ​เสมอ หลาย​ครั้ง​ที่​คุณ​เลือก​ฉัน​ก่อน แม้​กระทั่ง​วัน​นี้​คุณ​ก็​เลือก​ที่​จะ​ดึง​ตัว​ฉัน​ให้​พ้น​จาก​ระเบิด​ก่อน แต่...ลุย​เลือก​ที่​จะ​เอา​ตัว​เอง​ปกป้อง​เธอ​บุ​ป​ผา แม้​เขา​จะ​เลือก​ช่วย​เธอ​ทีหลัง​ก็​จริง แต่​เขา​ช่วย​เธอ​ด้วย​ชีวิต​ของ​เขา”

ทั้ง​ลุย​และ​บุ​ป​ผา​สะอึก​เมื่อ​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​จาก​หัวใจ​ของ​ผู้หญิง​แกร่ง​และ​รับ​รู้​ถึง​การ​ตัดสินใจ​ของ​เธอ สร้อย​คีรี​ยํ้าอีก​ครั้ง

“หนี​ไป​นะ​คะ​ลุย ฉัน​ขอ​แค่​ให้​คุณ​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​ก็​พอ ทิ้ง​อดีต​ทั้งหมด​ไว้​ที่​บ้าน​หาด​ทราย​ขาว และ​ออก​ไป​ทันที​เลย”

“แต่ บ้าน​หลัง​นั้น” ลุย​ยัง​ตัดใจ​จาก​ไป​ไม่ได้ เพราะ​คิด​อยู่​เสมอ​ว่า​มี​ไทร​งาม​กับ​ทอม​อยู่​ที่​บ้าน​นั้น

“ทอม​กับ​ไทร​งาม​ไม่ได้​อยู่​ที่​นั่น ทุก​อย่าง​เป็น​แค่​จินตนาการ​ของ​คุณ​เท่านั้น รีบ​ไป​ซะ แต่​อย่า​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​หาด​ทราย​ขาว​อีก​เป็นอันขาด”

“เอ้​อ ขอ​เวลา​ผม​อยู่​กับ​ตัว​เอง​สัก​พัก แล้ว​ผม​จะ​ให้​คำ​ตอบ​กับ​พวก​คุณ”

“ได้​ค่ะ แต่​คุณ​ไม่​มี​เวลา​มาก​นัก​นะ​คะ”

ลุย​ลุก​ขึ้น พยัก​หน้า​ให้​สอง​สาว​แล้ว​เดิน​จาก​ไป สอง​คน​มอง​ตาม​ด้วย​หัวใจ​เศร้า​เหมือนๆกัน

ลุย​ไป​ที่​บ้าน​หาด​ทราย​ขาว​จริงๆดัง​สร้อย​คีรี​คาด ไป​นั่ง​มอง​ต้น​มะลิ​และ​ต้น​ส้ม​ที่​ปลูก​เอา​ไว้​ด้วย​สีหน้า​คิด​ไม่​ตก ใน​ใจ​คิดถึง​คำ​สัญญา​ที่​เคย​ให้​ไว้​กับ​ไทร​งาม​ว่า​เขา​จะ​วางมือ​เพื่อ​ใช้​ชีวิต​สงบ​สุข​กับ​เธอ​และ​ลูก จน​มา​พบ​ที่​แห่ง​นี้​และ​ได้​ลงมือ​สร้าง​บ้าน​และ​ปลูก​มะลิ​กับ​ส้ม แต่​วัน​นี้​ก็​จะ​ต้อง​หนี​ไป​เริ่ม​ต้น​ใหม่​อีก​แล้ว เขา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี ทันใดนั้น​หู​ก็​แว่ว​ได้ยิน​เสียง​ไทร​งาม​ร้อง​เรียก ลุย​หัน​ไป​มอง​เห็น​ไทร​งาม​เดิน​ยิ้ม​หวาน​เข้า​มา​หา เขา​คว้า​ตัว​เธอ​มาก​อด​อย่าง​ดีใจ

“คุณ​กลับ​มา​หา​ผม​จริงๆไทร​งาม”

“ฉัน​คิดถึง​คุณ​ค่ะ” เสียง​ไทร​งาม​เศร้า​อ​ย่าง​บอก​ไม่​ถูก

“ผม​ก็​คิดถึง​คุณ​กับ​ทอม​มาก”

“สัญญา​ได้​ไหม​คะ ว่า​คุณ​จะ​ไม่​ลืม​ฉัน​กับ​ลูก”

“ผม​ไม่​มี​วัน​ลืม คุณ​กับ​ลูก​คือ​ความ​ทรง​จำ​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​ชีวิต​ผม” ลุย​คิด​ว่า​เขา​เห็น​สร้อย​คีรี​และ​บุ​ป​ผา​เดิน​เข้า​มา​หา สาม​คน​เข้า​มา​ดึง​ตัว​เขา​คน​ละ​ด้าน ต่าง​คน​ต่าง​อ้อนวอน​ให้​เขา​เลือก​เธอ

ลุย​สับสน​ไม่​รู้​จะ​ตัดสินใจ​ยัง​ไง จะ​เลือก​คน​นั้น​ก็​คิดถึง​ความ​ดี​คน​นี้ วุ่น​ไป​หมด​จน​ลุก​พรวด​ขึ้น​นั่ง​อย่าง​ตกใจ หัน​ไป​มอง​รอบๆปรากฏ​ว่า​ตัว​เอง​นอน​อยู่​ข้าง​ต้น​มะลิ​และ​หลับ​ไป​จน​ฝัน​ออก​มา​เป็น​เรื่อง​เป็น​ราว

ส่วน​สร้อย​คีรี​กับ​บุ​ป​ผา​นั่ง​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ลุย​ด้วย​อาการ​กระสับกระส่าย ฟาง​แก้ว​เดิน​เข้า​มา​ทัก

“คุณ​สอง​คน​กังวล​กับ​คำ​ตอบ​ของ​ลุย​ใช่​มั้ย ให้​เวลา​เขา​หน่อย​นะ การ​ไป​จาก​สถาน​ที่​ที่รัก​และ​ผูกพัน​มัน​คง​ตัดสินใจ​ลำบาก”

“คุณ​ฟาง​แก้ว​เข้าใจ​ลุย​ด้วย​เหรอ​คะ” บุ​ป​ผา​ถาม​อย่าง​แปลก​ใจ ส่วน​สร้อย​คีรี​มอง​อย่าง​รู้ทัน เอ่ย​ออก​มา​ตรงๆว่า

“ผู้ชาย​มี​เสน่ห์​อย่าง​ลุย ใคร​อยู่​ใกล้​ก็​ต้อง​หลงใหล​เป็น​ธรรมดา”

“ฉัน​ไม่ได้​คาด​หวัง​อะไร การ​ได้​เห็น​เขา​มี​ความ​สุข​กับ​คน​ที่​เขา​รัก ฉัน​ก็ดี​ใจ​แล้ว”

ฟาง​แก้ว​กับ​สร้อย​คีรี​หัน​ไป​มอง​บุ​ป​ผา​พร้อม​กัน ทำให้​เธอ​ชัก​ร้อนตัว

“อย่า​ทำให้​ฉัน​รู้สึก​ว่า​เป็น​นักโทษ​แบบ​นี้​สิ” อุทธรณ์​ออก​มา​เขินๆ

สร้อย​คีรี​พยัก​หน้า “ถ้า​ลุย​เลือก​บุ​ป​ผา ฉัน​ก็​ยินดี เพราะ​สิ่ง​เดียว​ที่​ฉัน​ต้องการ​คือ​ให้​ลุย​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​เท่านั้น”

บุ​ป​ผา​ฟัง​แล้ว​ปลงตก   “ไม่​ว่า​จะ​เป็น​รัก​ที่​พลัดพราก รัก​ที่​เสียสละ  รัก​ที่​ไม่​มี​วัน​สม​หวัง  สุดท้าย​มัน​คือ​คำ​ว่า​รัก​เหมือน​กัน”

“ใช่ หวัง​ว่า​ลุย​จะ​เลือก​รัก​ที่​ดี​ที่สุด​สำหรับ​เขา” ฟางแก้ว​ยิ้ม​ให้​สอง​สาว ซึ่ง​ได้​รับ​การ​ยิ้ม​ตอบ​อย่าง​จริงใจ

ooooooo

พวก​ป​กา​ศิต​มา​กัน​แล้ว​และ​กำลัง​ขับ​เรือ​วน​ดู​รอบ​เกาะ​อยู่  ท้าย​ที่สุด​บอย​ก็​พา​เรือ​มา​จอด​ใกล้​ปาก​ถ้ำ  ซึ่ง​ตอน​นี้​น้ำ​ทะเล​ขึ้น​สูง​จน​มอง​ไม่​เห็น​ทาง​เข้า  พัก​ใหญ่ๆ เรือ​ที่​เมธา​นั่ง​มา​ก็​มา​จอด​เทียบ เขา​เดิน​ขึ้น​มา​บน​เรือ​ป​กา​ศิต​พลาง​รายงาน

“ผม​ให้​คน​ขับ​เรือ​วน​ดู​รอบๆ เกาะ​นี้​สอง​สาม​รอบ​แล้ว ไม่​มี​ทาง​เข้า​หาด​ทราย​ขาว​เลย” บอก​กับ​ป​กา​ศิต​เสร็จ​ก็​หัน​หน้า​ไป​จ้อ​งบ​อ​ยอ​ย่าง​เอาเรื่อง แต่​บอย​ตอบ​เสียง​เรียบ

“ทาง​เข้า​อยู่​ตรง​หน้า​นี่แหละ แต่​ตอน​นี้​น้ำขึ้น เรือ​ไม่​มี​ทาง​เข้าไป​ได้”

“อ้าว แล้ว​จะ​เข้าไป​ที่​บ้าน​ไอ้​ลุย​ได้​ยัง​ไง​ล่ะ” ป​กา​ศิต​เริ่ม​หัวเสีย

“นั่น​สิ​ครับ ไม่​มี​ทาง​อื่น​เลย​ครับ​อา ผม​วน​ไป​ทาง​ด้าน​หลัง​เกาะ​ก็​ไม่​มี” เมธา​พยายาม​เพิ่ม​เชื้อ​โมโห​ให้​ป​กา​ศิต บอย​หัวเราะ เมธา​หัน​ไป​มอง​ตาขวาง​คิด​ว่า​หัวเราะ​เขา แต่​น็อต​ชิง​พูด​ขึ้น​ก่อน

“ด้าน​หลัง​เกาะ​คือ​ที่​เรา​จอด​เรือ​อยู่​นี่แหละ​ค่ะ”

เมธา​รู้สึก​โดน​หักหน้า​แต่​พูด​ไม่​ออก ได้​แต่​ทำ​ตา​ปะ​หลับ​ปะ​เหลือก​ใส่​น็อต ป​กา​ศิ​ตรี​บ​ถาม​ถึง​ทาง​อื่น​ว่า​มี​ไหม

“มี...ทาง​เข้าไป​บ้าน​หาด​ทราย​ขาว​ยัง​มี​อีก​ทาง แต่​คน​ฉลาด​เท่านั้น​ถึง​จะ​เข้าไป​ได้” บอย​พูด​แล้ว​หัน​ไป​มอง​เมธา​เยาะๆ ทำให้​คน​ถูก​มอง​เข่น​เขี้ยว​เคี้ยวฟัน​ใส่ บอย​ไม่​สน เดิน​ไป ​ขับ​เรือ​พา​ทุก​คน​ไป​ทาง​หน้า​ถํ้า พลาง​อธิบาย​เมื่อ​ลอด​ถํ้า​เข้าไป

“ทาง​เข้า​หน้า​ถ้ำ ก็​เหมือน​เป็น​ทาง​ลอด​เข้าถ้ำ​ทั่วไป แต่​จริงๆแล้ว อา​ลุย​วาง​กับ​ดัก​ไว้​แทบ​ทุก​จุด”

ภายใน​ถ้ำ​มืด​สนิท บอย​หยุด​เรือ “ใน​ถ้ำ​นี้​มืด​มาก แต่​อา​ลุย​ติด​กระจกเงา​เอา​ไว้ ถ้า​เรือ​ลำ​ไหน​เปิด​ไฟ แสง​จะ​สะท้อน​ไป​ทั้ง​ถ้ำ และ​พวก​มัน​จะ​ออก​มา​ก่อกวน ตอน​นี้​ทุก​คน​รีบ​หมอบ​ลง​เร็ว” เขา​สั่ง​แล้ว​เปิด​ไฟ​เรือ​ฉาย​กราด​เข้าไป ทันที​ที่​แสง​ไฟ​กระทบ​กระจกเงา ฝูง​ค้างคาว​จำนวนนับ​ไม่​ถ้วน​กระพือ​ปีก​บิน​ออก​มา​เสียง​ดัง​ไป​ทั้ง​ถ้ำ ฟัง​น่า​สยดสยอง​มาก พวก​ป​กา​ศิต​อึ้ง ก้ม​ลง​หมอบ​อยู่​ท่า​นั้น​จน​ฝูง​ค้างคาว​บิน​ออก​ไป​หมด​แล้ว​ค่อยๆลุก​ขึ้น บอย​พา​เรือ​ไป​ต่อ​อีก​หน่อย​ก็​หยุด

“อา​ลุย​วาง​ระเบิด​ไว้​ใต้​น้ำ​เต็ม​ไป​หมด ลอง​มอง​ดู​ซิ เห็น​เอ็น​ที่​ถูก​ขึง​เอา​ไว้​ทั่วไป​หมด​ไหม นั่น​ละ​ระเบิด​ทั้งนั้น ถ้า​เรา​ว่ายน้ำ​เข้าไป​ไม่​เจอ​ระเบิด​ก็​คง​หมด​แรง​จม​น้ำ​ก่อน​ถึง​บ้าน​อา​ลุย​แน่ๆ  โน่น​ตรง​นั้น​มี​เรือ​ยาง  เรา​พาย​เรือ​ยาง​เข้าไป​แบบ​นี้ จะ​ทำให้​เรา​ปลอดภัย​จาก​ระเบิด​แน่ๆ ไม่​ต้อง​เสีย​แรง​ว่ายน้ำ​ด้วย”

บอย​เป็น​คน​พาย​เรือ​ยาง​เอง จน​ใกล้​บ้าน​ลุย ป​กา​ศิต​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ

ooooooo

ที่​เกาะ​คราม​เวลา​เดียวกัน​นี้ สร้อย​คีรี บุ​ป​ผา​และ​ประดู่​พา​กัน​มา​เคาะ​ห้อง​นอน​ลุย ร้อง​เร่ง​ให้​เขา​ตัดสินใจ​ได้​แล้ว​จะ​เสีย​เวลา​มาก​กว่า​นี้​ไม่ได้​อีก แต่​ไม่​มีเสียง​ตอบ สร้อย​คีรี​เลย​ไป​เอา​กุญแจ​ที่​เคาน์เตอร์​มา​เปิด ทั้ง​สาม​คน​อึ้ง​เมื่อ​เจอ​แต่​ห้อง​ว่าง​เปล่า ประดู่​วิ่ง​ไป​ถาม​พวก​พนักงาน​พัก​เดียว​ก็​กลับ​มา​บอก​ว่า

ooooooooo

“อาสร้อยคะ เด็กในโรงแรมบอกว่าเห็นอาลุยเอาสปีดโบ๊ตหลังรีสอร์ตออกไปไหนไม่ทราบค่ะ”

“ลุยต้องไปตามล่าตัวปกาศิตเพื่อหาบอยแน่ๆ” บุปผาร้องออกมา

สร้อยคีรีนิ่วหน้าแล้วบอกว่า “ถ้าจะไปคงไม่ไปตัวเปล่า ลุยต้องไปเอาอาวุธทั้งหมดที่เก็บเอาไว้ก่อน”

“ที่ไหน”

“บ้านหาดทรายขาว” สร้อยคีรีเสียงกร้าว สองคนจูงมือกันวิ่งไปที่ท่าเรือ โดดลงเรือเร็วโดยบุปผาเป็นคนแก้เชือก สร้อยคีรีรีบไปสตาร์ตเครื่อง เรือพุ่งออกจากท่าไปอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงลุย

“เกาะหาดทรายขาวอยู่อีกไกลไหม” บุปผาตะโกนถาม

“ไม่เกินสิบนาทีหรอก”

“หวังว่าพวกเราคงไปทัน” บุปผาพูดอย่างปลอบใจ

ตัวเอง ทันใดนั้นมีเสียงกุกกักด้านท้ายเรือ สร้อยคีรีหันขวับตะโกนถาม

“ใครอยู่ที่นั่น”

ประดู่โผล่ออกมาจากที่ซ่อน ยิ้มเจื่อนๆ สองสาวตกใจ แต่ไม่รู้จะแก้สถานการณ์ยังไง

ส่วนที่เกาะ องศาถือจดหมายของประดู่วิ่งไปบอกพวกผู้ใหญ่หน้าตาตื่น “น้าบุปผากับน้าสร้อยไปตามอาลุยที่เกาะหาดทรายขาว ประดู่ทิ้งจดหมายไว้ก่อนแอบตามไปอีกคน”

ฟางแก้วรับจดหมายจากองศามาอ่านโดยอภิชัยที่ยืนอยู่ใกล้ๆอ่านไปด้วย อ่านจบอภิชัยบ่นออกมา

“ถ้าพวกปกาศิตซุ่มอยู่ที่เกาะหาดทรายขาว สี่คนนั้นจะไม่ปลอดภัยแน่”

“นั่นน่ะซิ บอยกับพวกองค์กรรอเวลาแก้แค้นลุยอยู่แล้ว” ฟางแก้วเห็นด้วย

“นี่แหละครับที่ประดู่ตามไปก็เพราะอยากพูดให้บอยเปลี่ยนใจ”

“แต่การตายของลุยเท่านั้นที่จะเปลี่ยนความแค้นในใจบอยได้” กริชพูดอย่างเข้าใจ

“ผมจะตามไปช่วยประดู่” องศาตัดสินใจ

“เสี่ยงอยู่นะ แต่ก็ไม่มีทางเลี่ยงดีกว่านี้” ฟางแก้วมองหน้าพี่ชายอย่างขอความเห็น อภิชัยพยักหน้า

“คงถึงเวลาของการเผชิญหน้ากันแล้ว เราต้องตัดสินใจก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป”

ooooooo

ลุยขึ้นจากเรือแล้วรีบเดินตัดชายหาดไปที่บ้าน เขาไม่รู้ว่ามีสายตาลึกลับหลายคู่กำลังติดตามดูพฤติกรรมของเขาอยู่ พักเดียวก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในสายตาของใครบางคน ลุยชะงักหันไปมองรอบๆ แต่ไม่เห็นอะไรผิดปกติจึงรีบเดินต่อ

เข้าบ้านแล้วเขารีบไปเปิดลิ้นชักที่เก็บอาวุธ แต่ต้องชะงักเพราะลิ้นชักว่างเปล่า ลุยเอะใจรีบไปเปิดดูในตู้และช่องลับหลังชั้นหนังสือ ทุกที่ว่างหมด เขาครางออกมา “อาวุธหายไปไหนหมด”

ทันใดนั้น สมุนปกาศิตที่ซ่อนตัวในมุมต่างๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นยิงกราดใส่ลุยไม่ยั้ง จนข้าวของในบ้านพักกระจุย ลุยโดดหลบห่ากระสุนได้อย่างหวุดหวิด เจ้าคนหนึ่งใจกล้าโดดเข้าล็อกคอลุยข้างหลัง ยื้อยุดฉุดกันครู่เดียวก็โดนลุยเด็ดชีพพร้อมกับเพื่อนมันอีกคนหนึ่งที่เข้ามาช่วย โชคดีที่ปืนคู่ใจอยู่ในตัวตลอดเวลา ลุยยิ้มอย่างพอใจและต้องหุบยิ้มกะทันหัน เพราะบอย เมธา และสมุนอีกหลายคนปรากฏตัวขึ้น ทุกคนนอกจากบอยช่วยกันยิงใส่เขา บอยจ้องหน้าลุยเขม็ง เสียงเมธาตะโกนสั่ง

“ไอ้บอย อาวุธไอ้ลุยถูกยึดไว้หมดแล้ว รีบฆ่ามันซะ”

บอยยกปืนจะยิงลุย ลุยตัดสินใจกระโดดออกทางหน้าต่างท่ามกลางเสียงกระสุนยิงตาม

ด้านหลังเกาะหาดทรายขาว ประดู่กำลังเดินตามอ้อนวอนบุปผากับสร้อยคีรีที่ให้เธออยู่เฝ้าเรือโดยบอกว่าที่นี่อันตรายสำหรับเธอ ประดู่มองบุปผาอย่างเสียใจ พลางบอกว่าเธอสัญญาว่าจะระวังตัวอย่างที่สุด

“ตอนนี้อยู่หรือกลับไปก็มีค่าเท่ากันแล้วล่ะสร้อย”

บุปผาบอกเพื่อนสาวสร้อยคีรีกวาดตามองพื้นทรายแล้วตะโกนออกมา

“ระเบิด หลบเร็ว” บุปผาคว้าตัวประดู่หมุนหลบไปทางหนึ่ง สร้อยคีรีไปอีกทางหนึ่ง เสียงระเบิดดังขึ้นหลายครั้ง ทรายปลิวว่อน
ลุยที่กำลังวิ่งหนีพวกนั้นมาได้ยินชักสังหรณ์ แต่เสียงเมธาที่ตะโกนให้ลูกน้องไล่ยิงเขา ทำให้เขาไปยังจุดที่ระเบิดไม่ได้

ทางด้านบุปผาและสร้อยคีรีหลังจากระเบิดเงียบแล้วก็ลุกขึ้นจะพาประดู่หลบไปอีกทาง สร้อยคีรีร้องบอกให้บุปผา
พาประดู่หลบไปก่อน เธอจะช่วยยิงสกัดให้ บุปผาคว้าแขนประดู่กระชากให้วิ่งตาม สมุนปกาศิตไล่ยิงไม่ยั้ง

แม้ว่าจะเก่งกล้าสักเพียงไหน แต่ในท่ามกลางฝูงหมาป่ากระหายเลือดที่ตามล่าอย่างบ้าคลั่งและยังมีประดู่เป็นห่วงผูกคออีกคนหนึ่ง ท้ายที่สุดทั้งสามคนก็ถูกจับ กระทั่งน็อตที่ปกาศิตผู้พ่อลากมาด้วยจะพยายามช่วยขัดขวางต้องถูกจับไปอีกคน เธอตะโกนบอกพวกของลุย

“บอยกำลังตามล่าตัวอาลุยค่ะ”

ปกาศิตเข้าไปตบหน้าลูกสาว “หุบปากของแกซะ นังลูกไม่รักดี”

“พวกเด็กๆไม่เกี่ยวข้องกับบาปกรรมของผู้ใหญ่” สร้อยคีรีตะโกนว่าปกาศิต

“น้าบุปผากับน้าสร้อยรีบหนีไปค่ะ ไม่ต้องห่วงหนู” ประดู่ตะโกนบอก

“เออ...พวกผู้หญิงของลุย หล่มสัก ใจเด็ดทุกคนเลยนะ” ปกาศิตพยักหน้าหงึกๆ

ooooooo

ขณะที่บนเกาะกำลังสู้กันอย่างดุเดือด เรือเร็วของฟางแก้วและเรือตำรวจอีกสามลำกำลังชะลอความเร็วแล่นเลาะมาตามริมผาเพื่อหาทางเข้าเกาะหาดทรายขาว อภิชัยบ่นพึมไม่รู้ว่าทางเข้าเกาะอยู่ตรงไหน

“เรามาช้า น้ำขึ้นปิดทางเข้าเกาะทางถ้ำแล้วค่ะ เราคงต้องแล่นเรือทวนกระแสน้ำอ้อมไปทางด้านหลังเกาะกัน คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง”

“หา...ถึงเวลานั้นลุยกับพวกยังจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่าเนี่ย” อภิชัยร้องอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

เมธาไล่ลุยไปตามแนวป่า มีพวกลูกน้องวิ่งตามไปด้วย ลุยอาศัยชั้นเชิงที่เหนือกว่าหลอกล่อเมธาจนหัวหมุน ขณะเดียวกันก็เก็บพวกลูกน้องของมันไปทีละคนสองคน จนเหลือกันตัวต่อตัว พอเข้าใกล้เมธานึกว่าหมูแล้วคราวนี้ แต่เจอเอาหมูเขี้ยวตัน เพราะลุยพลิกตัวเอาปืนจ่อหัวมันไว้

“ฝีมือนับว่าใช้ได้ แต่ว่ายังต้องฝึกอีกเยอะ”

ทันใดนั้นได้ยินเสียงปืนดังเปรี้ยงหลายนัดพร้อมเสียงปกาศิตตะโกนหา

“ไอ้ลุย แกอยู่ที่ไหน ออกมาดูเป้ากระสุนใหม่ของฉันสิวะ ฮ่าๆๆ”

“อย่าออกมานะลุย มันเป็นกับดัก” เสียงบุปผาตะโกนแทรก

เสียงปืนดังกลบเสียงบุปผาอีกเปรี้ยง หัวใจลุยกระตุกวูบ เมธาหัวเราะสะใจ ลุยกระชากคอเสื้อเมธาวิ่งไปทางเสียงปืน

ที่หน้าบ้านพักของลุย ประดู่ สร้อยคีรี และบุปผาถูกมัดติดกับระเบิดยืนอยู่กลางลานกว้าง ส่วนน็อตถูกสมุนปกาศิตอีกคนคุมตัวไว้ เธอพยายามอ้อนวอนพ่อตัวเอง

“ปล่อยพวกเขาไปเถอะค่ะคุณพ่อ หยุดสร้างบาปได้แล้ว”

“แกนั่นแหละ หยุดทำตัวเป็นลูกเลวเข้าข้างศัตรูสักที”

บอยเดินเข้ามาสมทบ เขาชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อมองพวกบุปผาแล้วก็วางสีหน้าเรียบ ปกาศิตถามถึงเมธา เสียงลุยบอกว่าอยู่ที่นี่ แล้วลากเมธาเข้ามาพร้อมปืนจ่อหัว

“เรื่องนี้เป็นความแค้นระหว่างฉันกับองค์กร ปล่อยทุกคนไปซะ”

ปกาศิตหัวเราะเย้ย “ความแค้นมันถูกเปลี่ยนมือแล้วเว้ยถามคนที่แกฆ่าพ่อเขาดีกว่าว่าอยากปล่อยใครไหมตอนนี้ฉันก็เพียงแต่เปิดโอกาสให้ลูกไอ้เดือนสะสางความแค้นต่อหน้าฉัน”

“อย่าทำร้ายอาลุยนะบอย อาลุยรักเธอมากนะ” ประดู่อ้อนวอน

บอยชำเลืองดูประดู่แวบหนึ่งแล้วไม่สนใจ ชักปืนออกมาเล็งไปที่ลุย ลุยผลักเมธาออก ลดปืนลงยืนนิ่งไม่มีวี่แววว่าจะตอบโต้บอย ทุกคนเงียบไปหมด ใจระทึกรอดูการแก้แค้นตาไม่กะพริบ

“ชักปืนออกมา พิสูจน์กันให้รู้ไปข้างหนึ่งว่าใครจะมีชีวิตอยู่ต่อไป” บอยตวาดลั่น

ลุยมองหน้าบอยโดยไม่ตอบอะไรแม้แต่คำเดียว แทนที่จะชักปืน ลุยกลับก้มลงวางปืนลงกับพื้นด้านหน้าตัวเองแล้วหลับตา

“เฮ้ยๆ ทำแบบนี้ได้ยังไง” ปกาศิตร้องลั่น

ลุยพูดกับบอยทั้งที่ยังหลับตาอยู่ “บอย อาพร้อมที่จะชดใช้กรรมที่ทำ ตัดสินใจทำตามที่บอยต้องการเถอะ”

บอยชะงักที่ลุยไม่สู้ แต่ปกาศิตชักปืนยิงเปรี้ยงไปทางกลุ่มของสร้อยคีรี ตะโกนเหมือนคนเสียสติว่า

“ถ้าแกไม่สู้กับบอยจนตายไปข้างหนึ่ง นัดต่อไปฉันยิงพวกมันไม่พลาดแน่ เร็ว!” สิ้นเสียงปกาศิต บอยยิงใส่ลุยทันที ลุยกระโจนหลบกลิ้งไปหยิบปืนขึ้นยิงสวนไปสามนัด ฝุ่นข้างตัวบอยฟุ้งกระจาย คนที่ดูอยู่ต่างรู้ว่าลุยแค่ยิงให้เฉี่ยวเท่านั้น สร้อยคีรีกระซิบกับบุปผา

“ลุยไม่มีวันยิงบอย ระยะแค่นี้ไม่มีวันพลาด ถ้าลุยไม่ตั้งใจให้พลาด เขาเจตนาจะเป็นเป้านิ่งให้บอยไล่ยิงพร้อมๆ กับหาทางช่วยพวกเรา บอยไม่มีทางเป็นอันตรายจากกระสุนของลุยแน่นอน”

ooooooooo

ทุกคนอ่านเกมของลุยออก มีแต่บอยซึ่งมีความแค้นอยู่เต็มเปี่ยมไม่ได้ฉุกคิดอะไรทั้งสิ้น เขาเปิดฉากยิงใส่ลุยอีกทันที ลุยก้มตัวหลบแล้วหยิบปืนที่วางไว้ผละเข้าป่าไป โดนลูกชายของเดือนไล่ตามยิงไม่ลดละ

ปกาศิตบอกตัวเองอย่างสะใจว่า ลุยสร้างอาวุธขึ้นมาสังหารตัวเอง แต่เมธากลับแย้ง

“แน่ใจได้ยังไงว่าไอ้บอยจะฆ่าไอ้ลุย”

“ฉันไม่เคยแน่ใจหรอก แต่แกน่าจะรู้นะว่าตอนนี้ควรจะทำอะไร เมธา” ปกาศิตพูดแค่นี้ เมธาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ หันไปหยิบปืนยาวจากมือลูกน้องแล้ววิ่งตามลุยกับบอยไป

บุปผาพูดกับสร้อยคีรีเมื่อเห็นดังนั้น “ปกาศิตยืมมือบอยฆ่าลุย”

“ฉันรู้ แต่ต่อให้ลุยตาย พวกมันก็ไม่มีทางปล่อยพวกเราทุกคนหรอก”

ooooooo

การต่อสู้ของลุยกับบอยตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นการเตะต่อย เพราะบอยเห็นลุยไม่ยอมใช้ปืนกับเขา จึงยิ่งโมโห คิดว่ายังไงตัวเองก็หนุ่มกว่า ใช้เพียงมือกับขาก็คงเอาชนะลุยได้ แต่ผิดคาดอีก เพราะหลายครั้งที่บอยพลาดแล้วลุยไม่ซํ้าเติม เพียงแค่ประคองตัวเองให้พ้นมือตีนของบอยเท่านั้น

“ตอบโต้อะไรบ้างซี่” บอยขัดใจร้องลั่น

ลุยไม่โต้ตอบทั้งถ้อยคำและมือเท้า ปกาศิตทนไม่ไหว จึงส่งสายตาให้เมธาจัดการกับลุยหรือบอยก็ได้ คนรับสัญญาณยิ้มเหี้ยม กะว่าต้องฆ่าบอยก่อนจึงเล็งไปที่นั่น ลุยซึ่งหันหน้าไปทางเมธา เห็นภาพที่เมธากำลังจะยิงบอย ตกใจจึงกระชากปืนออกมาวาดแขนเหยียดตรงจ่อยิงไปด้านหลังบอย ภาพนี้เหมือนกับนรกส่งมาเตือนความจำ เพราะมันเหมือนกับวันที่ลุยเข้าไปต่อว่าเดือนและเดือนมองเห็นคนของปกาศิตกำลังจะยิงลุยทางด้านหลัง เขาจึงยิงไอ้คนนั้นแทน และลุยเข้าใจผิดว่าเดือนจะยิงเขา จึงลั่นกระสุนใส่เพื่อนรักจนตาย

บอยเข้าใจว่าลุยจะยิงเขา แต่กระสุนไม่ถูก หารู้ไม่ว่าตอนนี้เมธารับกระสุนลุยเข้ากลางกบาลเต็มรักล้มลงนอนตายอยู่เบื้องหลัง บอยลั่นไกใส่ลุยที่ยังถือปืนที่เพิ่งยิงเมธาตาย ลุยเอี้ยวตัวหลบแม้กระนั้นกระสุนของบอยก็เจาะเข้าหัวไหล่เขาเต็มๆ เลือดทะลักออกมาทันที

“มันต้องยังงั้นสิไอ้บอย ฆ่ามันเลย” ปกาศิตไม่สนเมธาที่นอนสิ้นลมอยู่ตรงนั้น แต่กลับตะโกนสั่งบอยอย่างสะใจ

บอยหันกลับไปดู เห็นเมธานอนตายจึงเริ่มเข้าใจ แต่ยังเดินไปหาลุยที่ยังล้มอยู่กับพื้นมือกุมไหล่ที่โชกไปด้วยเลือด “คุณช่วยชีวิตผมทำไม...ทำไมไม่ฆ่าผม ผมกำลังจะฆ่าคุณนะ”

“ฉันสมควรได้รับโทษที่เธอตัดสิน จะได้หมดเงาของความรู้สึกผิดที่ตามหลอกหลอนฉันทั้งหลับและตื่น ฉันสมควรตาย ฉันเป็นคนฆ่าเดือน แรมกล้าเพื่อนรักด้วยมือของฉันเอง ล้างแค้นแทนพ่อเธอซะ บอย” ลุยหลับตารอการประหารจากมือลูกชายเพื่อนรัก

บอยหน้าเครียด ปืนในมือของเขายังจ้องไปที่ลุย เสียงประดู่กับสร้อยคีรีร้องห้าม บอยมือสั่นขณะตัดสินใจว่าจะทำยังไงดี ในที่สุดก็ตะโกนถามลุยออกมา

“ทำไมคุณไม่ฆ่าผมเหมือนที่ฆ่าพ่อ คุณเก็บผมไว้ทำไม”

“ไม่มีพ่อคนไหนที่ฆ่าลูกตัวเองได้” นั่นคือเสียงตอบจากลุย บอยชะงัก แต่ยังดันทุรัง

“ผมไม่ใช่ลูกคุณ”

ลุยมองหน้าบอยด้วยดวงตาเศร้าๆ “บอยเป็นลูกของพ่อลุย พ่อเห็นทอมอยู่ในตัวบอยมาตลอดเวลา ทอมอยู่ในความดีและหัวใจบริสุทธิ์ของบอยเสมอ”

บอยหน้าเสีย ภาพที่ลุยเลี้ยงเขามาตั้งแต่พ่อตายผ่านในหัวไปภาพแล้วภาพเล่าอย่างเร็วๆ ในที่สุดมือที่จ่อปืนใส่ลุยอยู่ก็ถูกปลดกระสุนออกหมดด้วยมือบอย พอแมกกาซีนหล่นลงพื้น บอยก็กดไกยิงออกไป เสียงดังแชะ

ลุยลืมตาขึ้นมอง บอยบอกกับเขาว่า “คนที่ผมลั่นกระสุนยิงไปเมื่อกี้ คือคนที่ฆ่าพ่อเดือน ผมได้ล้างแค้นแทนพ่อเดือนแล้ว...แต่คนที่อยู่ตรงหน้าผมขณะนี้ คือคนที่มีพระคุณยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต คือพ่อคนที่สองของผม ผมไม่มีวันเนรคุณคนคนนี้ได้เป็นอันขาด พ่อลุยครับ บอยขอโทษ” บอยก้มลงกราบเท้าลุย

ปกาศิตทนมองภาพนั้นไม่ไหว ชักปืนออกมาหวังจะยิงให้ตายซะทั้งคู่ แต่ลุยระวังตัวอยู่แล้ว จึงกระชากตัวบอยหลบทัน ในมือของลุยยังมีปืน แต่บอยไม่มีแล้ว เสียงปกาศิตร้องสาปแช่งลั่นๆว่า ในเมื่อรักกันมากก็จะทำให้ตายไปพร้อมกันเลย

“หลบไปทางด้านหลัง ปกาศิตมันต้องการชีวิตของอา ไม่ใช่บอย”

“ผมไม่ยอมปล่อยให้อาลุยต้องตายหรอก”

“ไม่มีทางเลือกแล้ว รีบหนีไปด้านหลัง บอยต้องช่วยชีวิตคนอีกหลายคน อาจะล่อมันไปที่บ้านหาดทรายขาว เอ้า เอาปืนกระบอกนี้ไปช่วยพวกนั้น...ลาก่อน ไอ้ลูกรัก” ลุยตบบ่าบอยแล้วผละไปทันที

จริงดังที่ลุยคาด พวกปกาศิตไม่สนใจบอยและคนอื่นๆ พากันไล่ยิงลุยไปทันที ลุยหลบเข้าไปในบ้าน แต่กระนั้นก็ยังโดนยิงที่ลำตัวสองสามนัด ปกาศิตเห็นดังนั้นก็ตะโกนบอกพวกลูกน้องให้ล้อมบ้านแล้วยิงใส่เข้าไป เพราะตอนนี้ลุยไม่มีอาวุธอะไรทั้งสิ้น

พวกสร้อยคีรีเป็นอิสระจากการช่วยเหลือของบอย เธอบอกเมื่อบุปผาพูดอย่างเป็นห่วงลุย “ลุยเขารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ตอนนี้พวกเราต้องรีบหนีไปจากที่นี่เพื่อตามคนมาช่วยลุยดีกว่า”

ทุกคนเห็นด้วย พากันวิ่งไปที่หาด และไปพบกับฟางแก้วกับอภิชัยที่นำกำลังตำรวจมา

“ลุยถูกล้อมอยู่ที่บ้านหาดทรายขาว รีบตามไปช่วยเร็วเข้าเถอะค่ะ” สร้อยคีรีวิ่งนำหน้าไปทันที

ลุยอยู่ในบ้าน เขาโดนกระสุนอีกหลายนัดจนนอนอยู่กับพื้น รำพึงกับตัวเองว่า “เวรกรรมที่ทำไว้กับคนอื่นตามมาสนองแกแล้วไอ้ลุยเอ๋ย...แต่ยังนะ แกยังตายไม่ได้ ยังต้องอยู่อีกหน่อย...”

ปกาศิตพาลูกน้องบุกขึ้นไปบนบ้านอย่างย่ามใจ บอกพวกลูกน้องว่า เขาต้องการเห็นศพลุยกับตาตัวเองให้ได้ พอเข้าไปในห้องเห็นอาการลุยปางตาย ปกาศิตหัวเราะอย่างสะใจ

“ฮ่าๆ นี่เหรอไอ้ลุย เพชฌฆาตคุณธรรมที่หลายคนร่ำลือ ไม่เห็นเก่งอย่างที่ใครคิดเลย”

ลุยแค่นหัวเราะตอบอย่างยากเย็น “ฮ่าๆ มาแล้วเหรอ ทำไมช้านักล่ะ ฉันกำลังรอพิพากษาคนชั่วอย่างแกอยู่นี่”

“หัวเราะอะไรวะ จะตายอยู่แล้วยังมีอารมณ์ขัน แกน่ะเหรอจะฆ่าฉัน ฉันนี่แหละจะฆ่าแกอย่างทรมาน”

เปรี้ยง! ปกาศิตยิงเข้ากลางอกลุยทีละนัด “นัดที่สองสำหรับเมียแกนังไทรงาม  และนี่นัดที่สามฝากไปให้ไอ้ทอม

ลูกชายสุดที่รักของแก และนัดสุดท้ายสำหรับน็อตลูกสาวฉันที่ไอ้บอยแย่งเอาไป”

ร่างของลุยที่นั่งพิงฝาอยู่ค่อยๆเลื่อนลงทีละน้อย นัยน์ตาของลุยมองเห็นภาพปกาศิตพร่ามัวเต็มทีแล้ว แต่ยังเปล่งเสียงออกมาได้แม้จะกระท่อนกระแท่น

“เวลาการทำเรื่องชั่วของแกหมดแล้วปกาศิต และคนชั่วอย่างแกก็ไม่สมควรมีลมหายใจต่อไป...”

ร่างของลุยเลื่อนลงมาเหลือแต่คอที่ยังตั้งตรง ปกาศิต มองไปเห็นในมือลุยกำรีโมตไว้แน่น เขาตาเหลือกร้องลั่น

“เฮ้ย รีโมตระเบิด”

ไม่มีใครเคยรู้ว่า ใต้บ้านหลังนี้ ลุยเอาระเบิดซีโฟร์หลายสิบกิโลซ่อนไว้นานเท่าไหร่แล้ว

คำพูดสุดท้ายออกจากปากเขาพร้อมกดรีโมตทันที

“พิพากษา...ประหารชีวิต!”

ทุกคนที่จะมาช่วยได้ยินเสียงระเบิดดังติดต่อกันหลายครั้งพร้อมเปลวไฟลุกวาบ บ้านทั้งหลังกระจัดกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยไปทั่วบริเวณ กลางควันระเบิดเหมือนจะเห็นลุยลอยอยู่ และสูงขึ้นไปทุกทีตามแรงลมพัด

อวสาน
กลับไปยังรายบอร์ด