กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15

แป้งร่ำดึงมือคุณเล็กมาที่สวนหลังบ้าน คุณเล็กเห็นท่าทางแป้งร่ำแปลกๆเอะใจถามว่าเป็นอะไรไปแป้งร่ำพยายามกลั้น น้ำตาส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร คุณเล็กเสียงแข็งขึ้นมาทันที

"ไม่ต้องมาโกหก แป้งเป็นคนที่เราแคร์เพราะฉะนั้นแป้งจะสุขหรือจะทุกข์ทำไมเราจะไม่รู้"

แป้ง ร่ำกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวปล่อยโฮลั่นโผกอดเขาแน่น คุณเล็กตบไหล่ปลอบว่าอยากจะร้องไห้ก็ร้องให้เต็มที่เขายินดีเป็นที่ซับน้ำตา ให้ เปาแอบซุ่มมองอยู่เห็นคนรักตัวเองในอ้อมแขนชายอื่นถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับ พื้นอย่างหมดแรง...

คืนวันเดียวกัน ธณพตัดสินใจมาหาคุณใหญ่เพื่อสารภาพผิดเรื่องคุณหญิง แต่พูดได้แค่ "มีเรื่องสำคัญจะบอก" คุณหญิงเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนอ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกพี่ชาย คุณใหญ่แซวว่าอยู่ดีๆทั้งคู่ก็มีเรื่องสำคัญพร้อมกัน หรือว่าเป็นเรื่องเดียวกัน ธณพสะดุ้งแต่คุณหญิงนิ่งมาก

"ไม่มีทางค่ะไม่มีทางที่เรื่องของหญิงกับ...คุณณพจะเป็นเรื่องเดียวกันเด็ดขาด"

"เอ้า...งั้นว่ามาซิ เรื่องอะไรที่ว่าสำคัญนักของน้องหญิง"

"หญิงจะมาบอกพี่ใหญ่ว่า...พรุ่งนี้หญิงจะขอให้เปาขับรถให้ค่ะ"

"เนี่ย นะเรื่องสำคัญ...เพิ่งจะรู้ว่าเรื่องเปานี่เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับน้องสาว พี่" คุณใหญ่พูดไปพลางยิ้มให้น้องสาวไปด้วย แล้วถามว่าพรุ่งนี้จะให้เปาขับรถพาไปไหน

"จะไปทำบุญค่ะ...ทำบุญล้าง เคราะห์ล้างสิ่งสกปรกให้ไปไกลๆจากตัวหญิง" คุณหญิงพูดจบหอมแก้มพี่ชายหนึ่งฟอดแล้วขอตัวไปนอน เดินผ่านธณพอย่างไม่สนใจราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ

"...ทีนี้มาว่าเรื่องสำคัญของณพบ้าง ตกลงมีอะไร"

ธณพ นึกถึงคำสั่งของคุณหญิงที่ห้ามเขาพูดเรื่องเมื่อคืนนี้กับใครเลยเปลี่ยนใจ บอกว่าธุระสำคัญของเขาคือเขาจะขอลาพักร้อน คุณใหญ่ทำหน้าเซ็ง แค่นี้หรือที่ธณพว่าเป็นเรื่องสำคัญ...

เปาเดินเตร่ไปมาที่สนามหญ้า หน้าตึกใหญ่ คอยเหลือบมองขึ้นไปที่ห้องแป้งร่ำอย่างเป็นกังวลอยู่ตลอด พอโดนระบือจับไต๋ได้ ทำฟอร์มไม่รู้ไม่ชี้จะเดินหนี

"ถามจริงเถอะอาจารย์จู่ๆก็ทุบหัวใจตัวเองแหลกคามืออย่างนี้มันมีความสุขมากนักใช่ไหม"

เปานิ่งไม่ตอบ เดินหนี ระบือตะโกนไล่หลังว่าอย่างนี้แถวๆบ้านเขาเรียกว่าซาดิสต์...

ขณะ เดียวกัน แป้งร่ำนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงคุณระเบียบยื่นยากับแก้วน้ำให้ แนะให้ไปหาหมอดีกว่า แป้งร่ำส่ายหน้าแค่แน่นท้องนิดหน่อยกินยาเดี๋ยวก็หาย คุณระเบียบเป็นห่วงว่าทำไมพักนี้แป้งร่ำถึงได้หน้าตาหม่นหมองไม่มีความสุข ไม่เหมือนตอนอยู่เซี่ยงไฮ้

"แต่มันก็เป็นเพียงความสุขที่ผ่านมาแล้ว ก็จงปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ อย่าเก็บมันไว้เลย...ความสุขที่ไม่ได้อยู่บนความถูกต้อง ในที่สุดมันก็จะกลายเป็นความทุกข์...เชื่อเบียบเถอะค่ะ" คุณระเบียบว่าแล้วลุกออกไป แป้งร่ำคิดถึงคำพูดของคุณระเบียบแล้วพึมพำคนเดียวว่า

"อะไรคือความ ถูกต้องบนโลกใบนี้คะคุณระเบียบ" แป้งร่ำหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้จากใต้หมอนมากอด "ถึงแม้มันจะผิด...ถึงแม้ฉันจะต้องเป็นทุกข์ แต่ฉันก็ยินดีที่จะเป็นทุกข์ เพราะได้รักเธอ...เปา"

ooooooo

หลังจากตักบาตรเสร็จ คุณหญิงทำบุญต่อด้วยการปล่อยปลากับหอยขมลงแม่น้ำ ชวนเปาให้ร่วมทำบุญด้วย แต่เขาส่ายหน้าขอผ่าน

"ดูเธอไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้"

"ผมเชื่อว่าใครทำอะไรชั่วร้าย มันก็ต้องชดใช้" เปาสีหน้าจริงจัง

"ถ้าอย่างนั้น...ฉันไปทำอะไรไว้ ถึงต้อง...เอ่อ..." คุณหญิงนึกได้ รีบตัดบทชวนเปากลับ...

ศจี งงมากที่เมื่อคืนบ้านรัตตภาคย์อยู่ในความสงบเงียบ แถมเช้านี้ คุณหญิงก็ออกไปทำบุญโดยไม่มีสีหน้าโศกเศร้าแม้แต่น้อย และยิ่งงงหนักเมื่ออ้ายเล่าอีกว่า เมื่อคืนนี้เช่นกันเธอเห็นธณพกับคุณหญิงเข้าไปหาคุณใหญ่ที่ห้องทำงานด้วยกัน แถมคุยกันดีไม่เห็นมีอะไร ศจีพึมพำไม่อยากจะเชื่อ

"เอ้า...คุณศจีคะ ไม่ให้เขาคุยกันดีๆแล้วจะให้เขาตีกันหรืออย่างไรคะ"

ศจี เงื้อมือจะตบอ้ายฐานพูดมาก อ้ายกลัวหัวหดรีบวิ่งหนี ศจีบ่นด้วยความขุ่นเคืองว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คุณหญิงกับธณพจะไม่โดนคุณ ใหญ่เล่นงาน รีบหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์

"ฮาโหล...พี่วิทิต..." ศจีหันกลับมาจ๊ะเอ๋กับกานดาที่ยืนถลึงตามอง รีบพูดสายว่าต่อผิดแล้วกดวาง กานดาถลาเข้ามายื้อแย่งมือถือศจีอุตลุด หาว่าเธอแอบโทร.หาวิฑิต ศจีปฏิเสธว่าไม่ได้โทร. กานดาแก่แล้วหูเลยแว่วไปเอง กานดาไม่เชื่อจะแย่งมือถือของศจีมาดูให้ได้ ศจีรำคาญ เหวี่ยงกานดากระเด็น

"งี่ เง่าจริงๆไม่รู้จะหวงทำไมนักหนากับไอ้แมงดานั่นน่ะ...นี่...ไม่ต้องมาหึงฉัน ให้เสียเวลาหรอกนะ กระจอกงอกง่อยอย่างไอ้วิทิตนั่น ฉันไม่สนหรอกย่ะ" ศจีเดินเชิดออกไป ทิ้งให้กานดาร้องคร่ำครวญหาวิฑิตอย่างน่าสงสาร...

ไม่ นานนัก ศจีลอบออกจากบ้านรัตตภาคย์มาพบวิฑิต เล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีบ้านบึ้ม คุณใหญ่ไม่ได้คลุ้มคลั่ง และธณพก็ไม่โดนเล่นงาน วิฑิตสรุปว่าคุณใหญ่ต้องไม่ล่วงรู้เรื่องระหว่างธณพกับน้องสาวตัวเองแน่ๆ สองคนนั่นคงไม่กล้าบอก เลยแนะศจีหาทางบอกคุณใหญ่

"บ้า...ฉันได้โดนไอ้ใหญ่ฆ่าตายสิ อยู่ๆไปบอกว่าน้องสาวสุดที่รักของมันโดนปล้ำ มันคงเชื่อฉันหรอก"

วิ ฑิตยัวะที่แผนล้มไม่เป็นท่า ศจีบอกให้ใจเย็นๆเรายังมีแผนชั่วในสต๊อกอีกหลายแผน แต่วันนี้เขามีทิปให้เธอบ้างหรือเปล่า วิฑิตมีข้อแม้ว่าถ้าอยากได้ทิปต้องมีข่าวคุณใหญ่ มาแลกก่อน...

ค่ำ วันเดียวกัน คุณใหญ่เรียกเปามาพบที่ห้องทำงาน สั่งเปาว่าพรุ่งนี้ต้องไปลงพื้นที่กับเขา เนื่องจากธณพขอลาพักร้อน ดังนั้นเปาต้องดูแลจัดการทุกอย่างแทนธณพ แล้วสั่งให้เปาไปแจ้งคุณระเบียบด้วยว่าพรุ่งนี้เขาจะพาแป้งร่ำไปช่วยเรียก คะแนนจากพวกชาวบ้านด้วย พวกชาวบ้านชอบคนสวยๆ

"ผมจะรีบไปแจ้งคุณระเบียบครับ" เปามองคุณใหญ่ อย่างไม่ค่อยพอใจก่อนจะออกไปทำตามสั่ง

ooooooo

คุณ ใหญ่กับแป้งร่ำออกหาเสียงแต่เช้า โดยมีชาวบ้านมารุมขอถ่ายรูปราวกับทั้งคู่เป็นดารา เปากับบอดี้การ์ดอีก 3 คน คอยตามประกบแป้งร่ำกับคุณใหญ่ไม่ห่าง เปากวาดตามองไปรอบๆบริเวณอย่างระแวดระวัง มือปืนสองคนจอดรถมอเตอร์ไซค์ซุ่มดูความเคลื่อนไหว พอได้จังหวะ มือปืนหนึ่งในนั้นปราดเข้าหาคุณใหญ่กับแป้งร่ำ เปารู้สึกได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น ตะโกนลั่น

"ระวัง...ทุกคนหมอบลง"

เกิด ความโกลาหลไปทั่ว ทุกคนพากันวิ่งหนีตาย มือปืนเล็งปืนไปที่คุณใหญ่กับแป้งร่ำแล้วเหนี่ยวไก เปาตัดสินใจโดดขวางทางกระสุน โอบทั้งแป้งร่ำและคุณใหญ่ล้มลงไปด้วยกัน มือปืนอาศัยช่วงชุลมุนหนีรอดไปได้ บอดี้การ์ดรีบเข้ามาอารักขาคุณใหญ่ ดึงเขาลุกขึ้น ขณะที่แป้งร่ำนั่งประคองเปาไว้ร้องไห้โฮ

"เปาๆๆ...ช่วยด้วย ช่วยเปาด้วย คุณใหญ่ เปาถูกยิงๆ..."

คุณใหญ่สั่งบอดี้การ์ดเรียกรถพยาบาล เปาเห็นหน้าแป้งร่ำเลือนรางทุกที ก่อนทุกอย่างจะดับวูบ...

ใน เวลาต่อมา เปาถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน คุณใหญ่กับแป้งร่ำยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างกระวนกระวายใจ สักพัก คุณหญิง คุณเล็ก คุณระเบียบกับระบบ ระบือและอามุ่ยตามมาสมทบ ทุกคนช็อกกับข่าวเปาโดนยิง อามุ่ยโทษว่าเป็นเพราะคุณใหญ่ เอาเปาไปทำงานบ้าๆนั่น เปาถึงต้องเจ็บตัว แล้วหันไปต่อว่าคุณระเบียบที่ลากเปามาจากเซี่ยงไฮ้เพื่อมาตายแท้ๆ

"เปายังไม่ตาย...เปาต้องไม่ตาย" แป้งร่ำตวาดเสียงดัง

ธณพ โทษตัวเอง ถ้าเขาอยู่ด้วยเปาก็คงไม่เป็นแบบนี้ คุณหญิงใส่ทันทีว่าใช่ เป็นเพราะธณพคนเดียว เปาถึงต้องเจ็บตัว จังหวะนั้น พยาบาลออกมาจากห้องฉุกเฉิน ถามว่าญาติคนเจ็บคนไหนมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับคนไข้ให้ตามเธอไปที่ถ่ายเลือด ด่วน แป้งร่ำกับคุณใหญ่มีเลือดกรุ๊ปเดียวกับเปา

หลังจากเช็กค่าเลือด แล้ว มีเพียงคุณใหญ่เท่านั้นที่สามารถให้เลือดได้ ส่วนแป้งร่ำเกล็ดเลือดต่ำเกินไป ไม่นานนัก คุณใหญ่ก็กลับมาจากการให้เลือด คุณระเบียบเห็นคุณใหญ่ยังเพลียๆจึงแนะให้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน คุณใหญ่เห็นด้วย ชวนทุกคนกลับ แป้งร่ำ คุณหญิงกับอามุ่ยประสานเสียงกันว่าไม่กลับ คุณใหญ่ไม่พอใจสั่งให้ทุกคนกลับ สามสาวจำต้องทำตาม เหลือเพียงระบบกับระบืออยู่เฝ้าเปา...

ท่านสุพจน์ เจ็บใจมากที่วิฑิตทำงานพลาด ปล่อยให้คุณใหญ่รอดคมกระสุนไปได้ วิฑิตขอแก้ตัวอีกครั้ง รับรองว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อเด็ดหัวคุณใหญ่มาให้ท่านสุพจน์ให้ได้...

พอกลับ ถึงบ้านรัตตภาคย์ แป้งร่ำเป็นห่วงเปามากตรงขึ้นห้อง อธิษฐานขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยคุ้มครองเปาให้ปลอดภัย คุณระเบียบไม่อยากให้แป้งร่ำแสดงความห่วงใยมากเกินไป แป้งร่ำเถียงว่าที่เปาเป็นแบบนี้เพราะช่วยเธอกับคุณใหญ่ แล้วจะให้เธอไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ

"ถ้ารู้สึกเพราะสาเหตุนั้น...เบียบก็สบายใจค่ะ"

แป้งร่ำอึ้ง หลบสายตา จังหวะนั้น เสียงมือถือคุณระเบียบดังขึ้น ระบบโทร.มาแจ้งข่าวดีว่าเปาปลอดภัยแล้ว แป้งร่ำยิ้มแฉ่งดีใจสุดๆ

ooooooo

ทันทีที่เปารู้จากระบบว่าคุณใหญ่เป็นคนให้เลือด โกรธจัดกระชากเข็มจากสายให้เลือดออก แล้วปัดเสาแขวนถุงเลือดล้มระเนระนาด ระบือกับระบบตกใจว่าเปาเกิดบ้าอะไรขึ้นมา วิ่งห้ามกันวุ่นวาย

"ไม่เอา...เอาออกไป...เอาเลือดของมันออกไป เอาเลือดมันออกไป"

ระบือ โดดล็อกเปาที่คลั่งอยู่บนเตียง ระบบปราดไปกดออดเรียกพยาบาล แล้วรีบช่วยลูกชายกดเปาไว้กับเตียง พยาบาลวิ่งพรวดเข้ามาในห้อง พร้อมๆกับแป้งร่ำและคุณระเบียบ เห็นสภาพห้องต่างตกตะลึง หมอรีบสั่งยาระงับประสาทมาฉีดให้เปา สักพักเขาถึงสงบและหลับไปในที่สุด

ไม่ มีใครล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปา แต่หมอยืนยันแล้วว่าอาการนี้ไม่เกี่ยวกับที่เขาโดนยิง ระบือเดาส่งว่าอาจจะเป็นตอนที่เปาล้ม หัวคงฟาดพื้นจนเพี้ยน

"ไม่รู้ ล่ะ...ข้ารู้แต่ว่าข้าเสียดายชะมัด คุณใหญ่อุตส่าห์ให้เลือดมัน มันดันกระชากออก เขวี้ยงทิ้งเสียเละเทะเลย แหม... นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเจ็บอยู่ล่ะก้อ...มีหวังโดนข้าชกคว่ำไปแล้ว" ระบือมีเคือง

แป้งร่ำอดเป็นห่วงเปาไม่ได้    ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น

ooooooo

กว่า เปาจะฟื้นจากยาระงับประสาทที่หมอฉีดให้ก็เป็นรุ่งเช้าของอีกวัน เปาหันขวับไปมองข้างๆเห็นแต่ถุงน้ำเกลือแขวนอยู่ ระบือรู้ทัน บอกว่าหมอไม่ให้ เลือดแล้วให้แต่น้ำเกลือ แล้วเปายังจะรังเกียจน้ำเกลืออีกไหม เปาเบือนหน้าหนีไม่อยากต่อความด้วย ระบือยังไม่หยุดพล่าม เปาของขึ้นตวาดลั่น

"หุบปาก"

ระบือ สะดุ้งโหยง ทำเฉไฉคว้าถาดอาหารคนไข้มาเปิดดูว่ามีอะไรกินบ้าง เปาเครียดสุดๆที่รู้ว่าตัวเองมีเลือดศัตรูอยู่ในตัว ชกที่นอนอย่างเคียดแค้น จังหวะนั้น อามุ่ยเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับกระติกใส่ซุปถลาเข้ามากอดเปาด้วยความดีใจ บอกว่าต้มซุปมาฝากด้วย

"อ้าว...เฮ้ย...ไหนเคยบอกว่าต้มซุปไม่เป็น" ระบือทักท้วง

อา มุ่ยต้มซุปเป็นสำหรับเปาคนเดียวเท่านั้น แล้วหันไปบอกเปารีบหายไวๆเราจะได้กลับไปแต่งงานกันที่เซี่ยงไฮ้ เปาไม่รับรู้คำพูดใดๆของอามุ่ย เพราะนาทีนี้เขามีแต่ความแค้นแน่นไปทุกอณูของร่างกาย เลือดชั่วๆของคุณใหญ่ที่ถ่ายให้เขา ไม่มีวันจะลบล้างสิ่งที่ทำกับพ่อแม่ของเขาได้...

ชานนท์ร้อนใจ มาทวงถามคุณใหญ่ว่าบอกแป้งร่ำหรือยังว่าคุณใหญ่จะยกเธอให้เขา คุณใหญ่อ้างว่าตอนนี้แป้งร่ำยังขวัญเสียเรื่องที่คุณใหญ่ถูกลอบยิง จึงยังไม่อยากไปเร่งรัดอะไร ชานนท์หน้าจ๋อยกลับไป...

เปาเห็นแป้งร่ำ มาเยี่ยมก็พยายามเสือกไสไล่ส่งให้กลับไป พูดตัดสัมพันธ์แบบไม่ให้เหลือเยื่อใย ทั้งๆที่ยังรักแป้งร่ำหมดหัวใจ ระบือทนเห็นแป้งร่ำร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดไม่ไหว โพล่งขึ้นทันที

"พอ เถอะครับคุณแป้งร่ำ อย่าเสียเวลาให้กับไอ้บ้านี่เลยครับ มันไม่มีค่าพอสำหรับผู้หญิงดีๆอย่างคุณแป้งร่ำหรอกครับ" ระบือยกมือไหว้แป้งร่ำแล้วคว้าข้อมือเธอดึงไปที่ประตูห้อง "ไปครับ...ระบือไปส่งครับ กลับบ้านดีกว่า อย่าลดตัวไปยุ่งกับมันเลย...ไอ้โรคจิต" ระบือพาแป้งร่ำออกจากห้อง

เปา เจ็บปวดหัวใจสุดๆที่ต้องทำแบบนี้ พึมพำอยู่คนเดียว "อย่าโกรธผมเลยแป้งร่ำ สิ่งที่ผมตัดสินใจจะทำ มันเลวทรามเกินกว่าที่คุณจะรับได้ ให้คุณเกลียดผมซะวันนี้ยังดีกว่ารอให้ถึงวันที่รู้ว่า คนที่คุณรักมันได้กลายเป็นไอ้ฆาตกรไปแล้ว" เปาเอนตัวนอน หลับตาลงอย่างปวดร้าว

ooooooo

อามุ่ยกลับจากซื้อผักสดเพื่อ เตรียมทำซุปรอรับเปากลับบ้าน เห็นศจีทำลับๆล่อๆอยู่หน้าประตูรั้ว เธอรีบหลบ มีรถยนต์โฉบมารับศจีก่อนซิ่งไปอย่างรวดเร็ว อามุ่ยนึกเสียดายที่ไม่เห็นว่าใครมารับนังอเวจี มัวแต่ ชะเง้อมองตามรถคันนั้น หันมาอีกทีชนโครมเข้ากับคุณเล็กอย่างจัง ตะกร้าตกพื้นผักกระจายเกลื่อน"

โอ๊ย...ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีกอาหมวย"

"ไอ้ตี๋น้อย ลื้อนะสิไม่หล่อแล้วยังโหลยโท่ย...เดินอย่างไรวะมาชนอั๊ว"

คุณ เล็กต่อล้อต่อเถียงกับอามุ่ยอย่างสนุกปาก ก่อนจะช่วยเธอเก็บผักที่กระจายเกลื่อนพื้น แต่ดันใจตรงกัน หยิบผักกำเดียวกันเป๊ะ ต่างฝ่ายต่างชะงัก อามุ่ยได้สติก่อนเอาผักฟาดหัวคุณเล็กไม่ยั้ง หาว่าเขาแต๊ะอั๋ง แล้วด่าซ้ำอีกชุดใหญ่ ก่อนจะวิ่งจู๊ดเข้าบ้าน ปล่อยให้คุณเล็กยืนงง...

สาย วันเดียวกัน เปาไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณคุณใหญ่จึงขออนุญาตหมอกลับมาพักต่อที่บ้าน ระบบกับระบือช่วยกัน ประคองเปาพามานอนที่เตียงเปาเอง

"เอ้า นอนพักซะ จะได้หายเร็วๆมารับใช้เจ้านาย งวดนี้ ท่านจ่ายค่ามดค่าหมอให้เอ็งไปเป็นแสน บุญคุณท่าน...เอ็งต้องทดแทนนะเว้ย" ระบบกำชับก่อนออกไปพร้อมระบือ

"บุญคุณต้องทดแทน แต่ความแค้น...ก็ต้องชำระ" เปาขบกรามแน่นด้วยความอาฆาต...

การ ที่คุณใหญ่ถูกลอบทำร้ายเรียกคะแนนสงสารจากพวกชาวบ้านได้เพิ่มขึ้นอีก คุณจั๊กจั่นถึงกับโทร.มาเชิญคุณใหญ่ กินข้าวฉลองกันเลยทีเดียว แป้งร่ำไม่ค่อยพอใจนักที่เขาฉวยโอกาสจากการที่เปาถูกยิง

"ที่ฉันให้ เลือดเปาชาวบ้านเห็นใจเรามาก เสียเลือดครั้งนี้คุ้มจริงๆ...ไว้เราไปด้วยกันนะแป้ง ฉลองกันหน่อย เพราะแป้งเองก็มีส่วนในการเรียกคะแนนจากชาวบ้านให้ฉันด้วยเหมือนกัน" คุณใหญ่ยิ้มปลื้ม

แป้งร่ำแทบไม่อยากเชื่อหู ระหว่างนั้น คุณหญิงส่งเสียงเรียกพี่ชายด้วยความดีใจแล้ววิ่งเข้ามากอด คุณใหญ่ถามว่าดีใจอะไรถึงส่งเสียงลั่นบ้าน คุณหญิงดีใจที่เปากลับบ้านแล้ว

คุณใหญ่ยิ้มขำแล้วนึกขึ้นได้ "อ้อ! จริงสิ...เรื่องของนายเปาเนี่ยเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับน้องสาวพี่"

คุณ หญิงเขิน ขอตัวไปเยี่ยมเปาก่อน แล้วหันไปชวนแป้งร่ำไปด้วยกัน แป้งร่ำยังทำใจเรื่องเปาไม่ได้เลยขอผ่าน คุณใหญ่มองตามน้องสาวซึ่งเดินออกไปอย่างมีความสุข แล้วหันมาถามความเห็นแป้งร่ำว่าเปาเป็นคนอย่างไร แป้งร่ำยังไม่ทันตอบ คุณใหญ่ตอบเองเสร็จสรรพ

"ฉันว่า...ใช้ได้เลยทีเดียว"

แป้งร่ำเข้าใจความนัยของคุณใหญ่ รู้สึกใจหายวูบ

ooooooo

ขณะ อามุ่ยเดินเตร่อยู่หลังบ้าน รถยนต์คันที่มารับศจีเมื่อเช้าแล่นเลยประตูหลังบ้านไปจอดแถวมุมมืดๆ อามุ่ยแอบมอง เห็นศจีเปิดประตูรถลงมาหน้าหงิกหน้างอ วิฑิตตามมาคว้าข้อมือไว้ ศจีต่อว่าเขาที่ให้

เงินเธอเล่นพนันน้อยยังไม่หนำใจก็หมดหน้าตักแล้ว รู้อย่างนี้ไปหาผัวใหม่ที่รวยๆดีกว่า วิฑิตโอบเอวศจีไว้

"โธ่...อย่าพูดอย่างนั้นสิ...เอาล่ะๆ อย่าโกรธนะ พี่จะรีบหาเงินมาให้ศจีเล่นให้เยอะๆเลยนะทูนหัว"

"เออๆ...ปล่อยได้แล้วเดี๋ยวใครมาเห็นก็งานเข้ากันพอดี"

วิ ฑิตหอมแก้มศจีฟอดใหญ่ ศจีรีบผลักเขาออกแล้วไล่กลับ วิฑิตกลับขึ้นรถโบกมือบ๊ายบายให้ ศจีเล่นตามน้ำโบกมือตอบ แต่พอวิฑิตขับรถไปพ้นสายตา ศจีด่าไล่หลัง

"แหวะ...ไอ้กระจอก มัวแต่รอเงินแกฉันก็ง่อยตายพอดี...ศจีคนนี้ทั้งสาวทั้งสวยเสน่ห์แพรวพราว ยังหาเงินเข้ากระเป๋าได้อีกเยอะเว้ย"

อามุ่ยตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน พึมพำว่า "ไอ้หยา... นังนี่มันนรกอเวจีจริงๆ"

ศจี เหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นปลอดคนค่อยๆเปิดประตูเล็กหลังบ้านเข้ามา งับประตูเรียบร้อย หันมาเจออามุ่ยยืนเท้าเอวจ้องอยู่ ศจีตกใจร้องลั่น ถามว่ามายืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ อามุ่ยไม่ตอบกลับย้อนถามศจีว่ามาทำลับๆล่อๆอะไรแถวนี้ ศจีปรี๊ดแตกทันที

"นี่ นังหมามุ่ย...ชักจะมากไปแล้วนะ แกมีหน้าที่ซักผ้าถูบ้านล้างชาม ไม่ใช่มาสะเออะถามฉันแบบนี้"

"ลื้อ ก็มีหน้าที่กตัญญูต่อคุณใหญ่ไม่ใช่อกตัญญู...ทำอะไรก็อย่านึกว่าไม่มีใครรู้ เห็น อย่างน้อยฟ้าดินก็เห็น แล้วฟ้าดินก็จะลงโทษคนชั่ว" อามุ่ยว่าแล้วเดินหนี ทิ้งให้ศจียืนงง...

ดึกแล้ว เปายังนอนไม่หลับ มาแอบซุ่มแถวมุมโปรดของตัวเอง แหงนมองไปที่ห้องแป้งร่ำบนตึกใหญ่ถอนใจเฮือก ลุกขึ้นจะกลับห้อง หันมาเจอแป้งร่ำยืนมองอยู่ เธอถามว่ายังเจ็บแผลอยู่ไหม เปาไม่ตอบ ยิ้มให้ก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไปทำเป็นไม่สนใจ เสียงแป้งร่ำพูดไล่หลัง

"ต่อไป...ปล่อยให้ฉันตาย...ไม่ต้องช่วยฉันก็ได้"

เปา หยุดกึก ฝืนใจพูดโดยไม่หันกลับไปมองว่า "ผมต้องทำตามหน้าที่" แล้วเดินหน้าเศร้าจากไปปล่อยให้แป้งร่ำน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะร้องไห้โฮด้วยความปวดร้าวใจอยู่ตรงนั้น

ooooooo

ที่ โรงแรมหรู คุณจั๊กจั่นเชิญคุณใหญ่ แป้งร่ำ ชานนท์   ท่านวิโรจน์กับลูกพรรคคนสนิทของท่านวิโรจน์อีกสามคนมาเลี้ยงฉลองที่คุณใหญ่ ได้คะแนนนิยมเพิ่มขึ้นจากเหตุลอบยิง แซงหน้าผู้สมัครฝั่งท่านสุพจน์ แบบไม่เห็นฝุ่น คุณจั๊กจั่นดีใจจนออกนอกหน้า แล้วนึกขึ้นได้ว่าชานนท์นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยรีบขอโทษ

"ไม่เป็นอะไรจริงๆครับ พี่ใหญ่มาแรงกว่าคนของพ่ออย่างที่คุณจั่นพูดจริงๆ"

"เออ...ขอ ถามหน่อยเถอะ ฉันข้องใจจริงๆ ชานนท์ก็ออกจะหน่วยก้านดี ทำไมไม่ลงสมัครให้คุณพ่อ หนำซ้ำยังมาช่วยงานให้เราอีก อย่างนี้คุณพ่อไม่เคืองแย่หรือ" ท่านวิโรจน์อดเป็นห่วงแทนชานนท์ไม่ได้

"ผมยอมให้คุณพ่อโกรธครับเพราะสิ่งที่พี่ใหญ่จะมอบให้ผมเป็นการตอบแทนมันมีค่าสำหรับผมมาก"

คุณจั๊กจั่นอยากรู้จริงๆว่าสิ่งนั้นคืออะไรพยายามหลอกถาม แต่ชานนท์ไม่หลงกล เอาไว้ถึงวันที่คุณใหญ่มอบให้เขาแล้ว เขาจะบอกคุณจั๊กจั่นเป็นคนแรก เปาซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังแอบมองชานนท์เคืองๆ

จังหวะนั้น ดนตรีบรรเลงเพลงโปรดของท่านวิโรจน์ คุณจั๊กจั่นจำได้ เชิญท่านโชว์สเต็ปสักหน่อย ท่านวิโรจน์ขอตัว ปล่อยให้หนุ่มๆสาวๆสนุกกันดีกว่า แล้วเสนอให้ชานนท์พาแป้งร่ำไปเต้นรำแก้เซ็ง ส่วนเขาจะได้คุยธุระกับคุณใหญ่ต่อ คุณใหญ่หนีไม่ออก จำใจอนุญาตให้ชานนท์พาแป้งร่ำไปได้

ชานนท์มีความสุขมากที่ได้เต้นรำ กับหญิงที่ตนหลงรัก มีอยู่จังหวะหนึ่ง แป้งร่ำสะดุดชายกระโปรงตัวเองจะล้ม ชานนท์โอบประคองไว้ได้ ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากดูเผินๆเหมือนกอดกัน คุณใหญ่มองภาพนั้นอย่างไม่ค่อยพอใจ เปาเห็นแล้วช้ำใจจนต้องเบือนหน้าหนี ชานนท์ถามแป้งร่ำว่าเป็นอะไรไหม แป้งร่ำส่ายหน้ารีบผละจากอ้อมกอดเขา ชายหนุ่มมองแป้งร่ำด้วยความรักหมดหัวใจ

"ในที่สุด  ผมก็ได้เต้นรำกับคุณ  ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้"

คุณ ใหญ่เห็นสายตาหวานฉ่ำที่ชานนท์มองแป้งร่ำ ทนไม่ไหวคว้าเหล้ามาดื่มดับความหึง พอถึงเวลากลับเขาจึงอยู่ในอาการมึนเมา แป้งร่ำกับธณพต้องช่วยกันประคองจนมาถึงหน้าล็อบบี้ ธณพฝากเปาดูแลคุณใหญ่ด้วยแล้วรีบจ้ำออกไปเตรียมถ คุณใหญ่เซอีกแป้งร่ำคนเดียวเอาไม่อยู่ เปาต้องรีบเข้ามาช่วย ทั้งสองมองสบตากันนิ่งงัน อยู่ๆคุณใหญ่ก็โพล่งขึ้นว่ารักมันไหม แป้งร่ำกับเปาชะงักคิดว่าหมายถึงเปา

"ไอ้ชานนท์น่ะ...รักมันไหม เธอจะรักใครไม่ได้...เข้าใจไหม...แป้งร่ำ...เธอจะรักใครไม่ได้"

คุณ ใหญ่คว้าข้อมือแป้งร่ำกระชากจะพาขึ้นห้อง แป้งร่ำพยายามดิ้นหนีแต่ไม่เป็นผล ร้องเรียกเปาให้ช่วย เปายืนงงอยู่อึดใจก่อนจะวิ่งตาม ไม่นานนัก คุณใหญ่ลากแป้งร่ำมาถึงหน้าห้องพักหรูในโรงแรม ผลักเธอเข้าไป เปาตามมา ยังไม่ทันจะพูดอะไร คุณใหญ่หันมาสั่งให้เฝ้าหน้าห้องไว้ อย่าให้ใครรบกวนเด็ดขาดแล้วปิดประตูห้องใส่หน้า เปาโกรธไม่รู้จะทำอย่างไรชกกำแพงเปรี้ยงอย่างปวดร้าวใจ

คุณใหญ่ เหวี่ยงแป้งร่ำลงบนเตียง หญิงสาวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวขอร้องให้ปล่อยเธอไป คุณใหญ่ทั้งเมาทั้งหึง ประกาศก้องว่าในเมื่อเขาต้องยกเธอให้คนอื่น แล้วจะมัวโง่ทะนุถนอมเธอทำไม ว่าแล้วก็โถมลงทับร่างแป้งร่ำซึ่งร้องไห้ สะอึกสะอื้น อ้อนวอนขอร้องว่าอย่าทำแบบนี้กับเธอเลย

"ทำไม...รักไอ้ชานนท์มันมากหรือ"

"แป้ง ไม่เคยรักคุณชานนท์...ได้โปรดเถอะค่ะ...ถ้าคุณใหญ่ทำอย่างนี้กับแป้ง ชั่วชีวิตนี้คุณใหญ่จะได้แต่ร่างกายของแป้งไปเท่านั้น" แป้งร่ำจ้องหน้าคุณใหญ่สีหน้าจริงจัง...

เปาทนรออยู่หน้าห้องไม่ไหว   ตัดสินใจจะลุยกับ

คุณ ใหญ่ให้รู้แล้วรู้รอด เป็นจังหวะเดียวกับคุณใหญ่เปิดประตูผลัวะออกมา สั่งให้เปาพาแป้งร่ำไปส่งบ้าน เขาจะอยู่ต่อกับธณพที่นี่ แล้วเดินหน้าเครียดออกไป เปารีบพุ่งเข้าไปในห้อง เห็นแป้งร่ำนั่งซุกอยู่ที่มุมห้องตัวสั่น น้ำตาไหลพราก เขาเข้าไปนั่งข้างๆชวนกลับเอื้อมมือจะประคอง แป้งร่ำปัดมือเขาออกแล้วตบหน้าอย่างแรง

"ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉันอีก ต่อไป...จิตใจนายมันทำด้วยอะไร...ทำไมนายถึงใจร้ายอย่างนี้ นายทนดูเขาทำกับฉันอย่างนี้ได้อย่างไร" แป้งร่ำทุบอกเปาทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ เปาปล่อยให้เธอทุบจนหมดแรง

"พอกันที...ต่อไปนี้ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวของฉันเอง ส่วนนายจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร? เพื่อใคร?...ก็เชิญ...แต่ไม่ใช่

เพื่อ ฉัน" แป้งร่ำร้องไห้สะอึกสะอื้น เปาสงสารเธอมากลืมตัวทำท่าจะโผกอด แต่แป้งร่ำผลักเขาอย่างแรงแล้วยันตัวลุกขึ้นเดินออกไปอย่างใจสลาย...

ใน เวลาต่อมา ขณะระบือขับรถบ่ายหน้ากลับบ้านรัตตภาคย์ มองกระจกส่องหลังเห็นแป้งร่ำนั่งอยู่เบาะหลังดูเหม่อลอยไร้เรี่ยวแรง แล้วเหลือบมองเปาที่นั่งเบาะข้างคนขับมีสภาพไม่ต่างกัน ระบือถอนใจเฮือก ขับรถต่อไปอีกสักพักร้องบอกเปาว่าคุณแป้งร่ำหลับไปแล้ว เปาหันไปดูเห็นหญิงคนรักนั่งหลับคอพับ ตัดสินใจปีนข้ามไปหาค่อยๆนั่งลงข้างๆจับเธอเอนมานอนหนุนตัก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นหา...อาจารย์"

เปา ปรามระบือให้เงียบๆแล้วค่อยๆปัดผมที่ปรกหน้าแป้งร่ำ เหลือบเห็นข้อมือเธอมีรอยช้ำจากฝีมือคุณใหญ่ เขาจับขึ้นมาลูบด้วยความห่วงใย โอบกอดเธอไว้อย่างรักสุดหัวใจ...

ดึกแล้ว คุณใหญ่ยังดื่มเหล้าอยู่กับธณพ เมาได้ที่อ้อแอ้ถามธณพว่าเคยรักใครบ้างไหม ธณพยังไม่ทันจะตอบ

คุณ ใหญ่ชิงพูดก่อนว่าเขาไม่เคยเห็นธณพรักใครเลย คงเหมือนเขาที่ไม่เคยคิดจะรักใครเพราะชีวิตเขาไม่เคยรู้จักคำว่าผิดหวังแล้ว ก็ไม่อยากรู้จัก คุณใหญ่เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นตะโกน

"คนอย่างฉันถ้าอยากได้อะไรฉันต้องได้...ฉันต้องได้" สิ้นเสียง คุณใหญ่ฟุบลงกับโต๊ะเมาหลับ

ooooooo

เรื่อง คุณใหญ่เมาเละเมื่อคืนเป็นที่โจษจันของมุมซ่องสุมบ้านรัตตภาคย์เพราะคุณใหญ่ ไม่เคยทำตัวแบบนี้มาก่อน แถมแป้งร่ำยังนอนซมจนคุณระเบียบต้องสั่งระบือต้มซุปให้กิน ต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น อ้ายตาลุกวาวรีบคาบข่าวนี้ไปบอกศจีทันที ศจีได้ฟังถึงกับหูผึ่ง

"จริงหรือนังอ้าย คุณใหญ่น่ะนะดื่มเหล้าเมา แล้วนังแป้งร่ำก็นอนซมอยู่แต่ในห้อง สองคนนี้ต้องมีเรื่องกันแน่ๆ เพราะฉะนั้นมันก็เป็นโอกาสเหมาะที่ฉันจะเข้าเสียบแล้วเหยียบนังแป้งร่ำให้จม ดิน" ศจียิ้มร้าย...
แป้งร่ำกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงกำลังลูบผ้าพันคอ ที่เปาถักให้ ภาพเหตุการณ์หวานชื่นระหว่างตัวเองกับเปาผุดเข้ามาในความคิดคำนึงของแป้งร่ำ สุขใจจนเผลอกอดผ้าพันคอไว้แน่น เสียงคุณระเบียบเคาะประตูห้องปลุกแป้งร่ำตื่นจากภวังค์

รีบซ่อนผ้าพันคอไว้ใต้หมอน คุณระเบียบถือถ้วยซุปเข้ามาให้กิน

แป้ง ร่ำขอบคุณ แต่ยังไม่หิว คุณระเบียบคะยั้นคะยอว่าสายแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเดี๋ยวจะเป็นโรค กระเพาะ หมู่นี้แป้งร่ำยิ่งไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่ด้วย คุณระเบียบเหลือบเห็นรอยช้ำที่ข้อมือแป้งร่ำ คว้ามาดู ถามว่าไปโดนอะไรมา แป้งร่ำรีบดึงมือออกโกหกว่าไม่รู้ไปกระแทกอะไรมา

คุณระเบียบไม่ค่อย เชื่อนัก แต่ไม่อยากซักอะไรมาก จะออกไปหยิบยามาทาให้ แป้งร่ำรอจนคุณระเบียบไปแล้วจึงเอื้อมไปหยิบกล้องถ่ายรูปมาไล่เปิดดูรูปที่ เธอถ่ายกับเปาบน

เตียงนี้  ไม่มีรูปไหนที่เห็นหน้าเปาชัดสักรูป พอไล่ดูถึงรูปถ่ายรอยสักรูปนกที่ไหล่เปาโดยติดหน้าตัวเองอยู่ครึ่งหนึ่ง เธอน้ำตาคลอ

"นายใจร้าย...นายไม่รักษาสัญญา"

แป้ง ร่ำกดดูภาพถัดไป เป็นภาพเดี่ยวของเปาถ่ายที่เซี่ยงไฮ้ เธอถึงกับน้ำตาไหล ตัดสินใจลบภาพนี้ทิ้ง เป็นจังหวะเดียวกับศจีและอ้ายพรวดพราดเข้ามาโวยวายใส่ แป้งร่ำสะดุ้งเฮือกรีบเก็บกล้องใส่ลิ้นชักหัวเตียง ศจีจ้องมองอย่างจับผิด แป้งร่ำหันมาด่าศจีว่าไม่มีมารยาท เข้าห้องคนอื่นทำไมไม่เคาะประตูก่อน

"ปากดีนัก...เดี๋ยวแม่ตบให้ปากหลุดซะเลยดีไหม"

ศจี ปราดเข้าไปกระชากแป้งร่ำตกเตียง แล้วขึ้นคร่อมเงื้อมือจะตบ คุณระเบียบเข้ามาพอดี ร้องห้ามเสียงหลงให้หยุดเดี๋ยวนี้ ศจีรีบลุกขึ้น อ้ายเผ่นแน่บทันที คุณระเบียบปรี่เข้ามากอดแป้งร่ำ ต่อว่าศจีว่าทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ ศจีตีหน้าตายโกหกว่าไม่ได้ทำอะไรแป้งร่ำสักหน่อย คุณระเบียบขู่จะฟ้องคุณใหญ่

"เอาซิ...เชิญเลย รีบไปฟ้องเลย แน่ใจหรือว่าคุณใหญ่จะเข้าข้างคุณแป้งร่ำของเธอ ได้ข่าวว่าเพิ่งจะผิดใจกันมาหมาดๆ ไม่ใช่หรือยะ...สงสัยใกล้จะตกกระป๋องซะล่ะมั้ง คุณหนู"

คุณระเบียบ ตกใจ ถามแป้งร่ำว่าจริงอย่างที่ศจีพูดหรือเปล่า แป้งร่ำไม่อยากตอบ ขออยู่คนเดียว ศจีหัวเราะเยาะลั่นดูท่าแล้วน่าจะเป็นจริงอย่างเธอพูด แป้งร่ำไล่ตะเพิดศจีไปพ้นๆ ยัยนรกอเวจีเบ้ปาก เดินกระแทกเท้าปังๆออกไป คุณระเบียบพยุงแป้งร่ำขึ้นเตียง ลูบหัวอย่างสงสาร บอกให้นอนพัก ถ้าต้องการอะไรเรียกเธอได้ ทันทีที่ประตูห้องปิด แป้งร่ำร้องไห้โฮน้อยใจในชะตากรรมของตัวเอง...

คุณระเบียบทนเก็บความ สงสัยไว้ไม่ไหว ตรงไปหาเปาที่ห้องทันที ถามว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณใหญ่กับแป้งร่ำ เพราะแป้งร่ำดูท่าทางย่ำแย่มากๆ เปากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่ปฏิเสธว่าไม่ทราบ คุณระเบียบไม่เชื่อ ในเมื่อเปาไม่พูดอะไร เธอเลยไปคาดคั้นคำตอบจากระบือแทน ระบือเล่าให้แม่ฟังว่าเปาโทร.มาบอกให้ขับรถไปรับคุณแป้งร่ำกลับบ้าน เขาก็ทำตามนั้น เรื่องทั้งหมดก็มีแค่นี้

"เฮ่อ...ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" คุณระเบียบถอนใจ หนักใจ...

อีก มุมหนึ่งของบ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงร้องเอะอะไม่อยากจะเชื่อเมื่อรู้จากน้องชายว่าเมื่อคืนพี่ใหญ่เมา หนัก ขนาดธณพต้องหิ้วปีกมาส่งบ้าน จังหวะนั้น ธณพเข้ามาพอดี คุณเล็กเลยท้าให้คุณหญิงถามธณพเองเลยว่าจริงหรือเปล่า คุณหญิงไม่อยากเสวนาด้วย ขอตัวไปร้าน ลุกเดินหนี คุณเล็กงง เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ ตอนนี้เดินหนีไปเฉยเลย ธณพมองตามตาละห้อย

คุณ หญิงเดินมาได้สักพัก ทรุดลงนั่งร้องไห้ อัดอั้นใจที่ต้องเก็บเรื่องธณพไว้คนเดียว ธณพชะเง้อมองหาเห็นคุณหญิงนั่งร้องไห้จะเดินเข้าไปหา แต่ต้องชะงักเพราะคุณใหญ่ถึงตัวคุณหญิงเสียก่อน ถามว่าร้องไห้ทำไมใครทำอะไร คุณหญิงโผกอดพี่ชาย โกหกว่าร้องไห้เพราะรักและเป็นห่วงไม่อยากเห็นเขาดื่มจนเมามาย

"พี่ ก็รักน้องหญิงที่สุด...อย่าร้องไห้อีกนะ พี่ไม่ชอบเห็นน้ำตาน้องหญิง พี่สัญญาจะไม่ทำให้น้องหญิงร้องไห้ และถ้าใครมันทำให้น้องสาวของพี่ร้องไห้...พี่จะไม่มีวันให้อภัยมันเป็นอัน ขาด"
ธณพได้ยินเต็มสองหูถึงกับหน้าเจื่อน

ooooooo
ตอนที่ 16

ในเวลาต่อมา คุณใหญ่เรียกเปามาพบที่ห้องทำงาน  ขอบใจที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เปานิ่งเฉย  คิดในใจว่าฉันไม่ได้ช่วยแกสักหน่อย แต่ช่วยแป้งร่ำต่างหาก ธณพเตือนเปาเบาๆ

"แต่วันนั้น คุณใหญ่ก็กรุณาสละเลือดให้เปา...ขอบคุณท่านสิ"

เปา ไม่ได้อยากได้เลือดชั่วๆพรรค์นั้น คุณใหญ่หันไปปรามธณพว่าไม่ต้องพูดอะไรอีก เขาเป็นผู้ชายจะยอมให้แป้งร่ำสละเลือดให้เปาได้อย่างไร เปาอึ้ง เพิ่งได้ยินเรื่องนี้ นึกถึงแป้งร่ำขึ้นมาทันที

"เอาล่ะ...ที่เรียก มานี่ก็ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่าเธอทำหน้าที่ได้ดี ฉันพอใจ...อ้อ...อีกอย่างหนึ่ง วันไหนที่ฉันไม่มีธุระ ก็ดูแลคุณหญิงด้วย เผื่อจะช่วยขับรถไปไหนมาไหน...จำไว้... คุณหญิงเป็นแก้วตาดวงใจของฉัน เป็นผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด...เข้าใจไหม"

"เข้าใจครับ" เปาตาวาว รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรให้

คุณใหญ่ต้องทุกข์ทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่า...

ชา นนท์รู้ข่าวว่าแป้งร่ำไม่สบาย เคลียร์งานเรียบร้อยแล้ว รีบมาเยี่ยมทันที แปลกใจเหมือนกันว่าวันก่อนที่เจอกันแป้งร่ำยังโอเคอยู่เลย กระเซ้าว่าเป็นเพราะเต้นรำกับเขาหรือเปล่าเลยทำให้ป่วย แป้งร่ำยิ้มปฏิเสธว่าไม่ใช่ พลอยทำให้ชานนท์ยิ้มไปด้วย จ้องหน้าหญิงสาวด้วยความรักหมดใจ

"เห็นคุณแป้งยิ้มได้ ผมค่อยสบายใจหน่อย"

แป้งร่ำหุบยิ้ม   เข้าใจความนัยคำพูดของชานนท์ดี

คุณใหญ่ยืนจ้องทั้งคู่อย่างน่ากลัวอยู่อีกมุมหนึ่ง...

ขณะ เดียวกัน ศจีแอบเข้าไปในห้องนอนแป้งร่ำ หยิบกล้องถ่ายรูปจากลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา ไล่ดูทีละภาพ เห็นแต่ภาพที่แป้งร่ำถ่ายไว้ตอนไปเซี่ยงไฮ้ กำลังจะถอดใจว่าไม่มีช็อตเด็ดอะไร ทันใดนั้น ภาพรอยสักรูปนกที่ไหล่ใครบางคน โดยมีหน้าแป้งร่ำติดมาครึ่งหนึ่งปรากฏขึ้น ศจีตาโตดีใจ รีบไล่ดูต่อ มีภาพเปาติดแต่มือ บางรูปก็เบลอจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร ศจีนึกเสียดาย รีบถอดเมมโมรี่การ์ดออกจากกล้อง

"แค่นี้...แกก็ถึงตายแล้วนังแป้งร่ำ ...โธ่...นึกว่าจะวิเศษวิโสสักแค่ไหน ที่แท้ก็แอบมีชู้กับเขาเหมือนกันละว้า" ศจีหัวร่อร่าด้วยความสะใจ...

หลัง จากชานนท์กลับไปแล้ว แป้งร่ำเดินเข้าตึกใหญ่ หยุดกึกเห็นคุณใหญ่นั่งรออยู่ เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าสบายดีแล้วหรือ ถึงได้ออกไปนั่งตากน้ำค้างข้างนอกได้ แป้งร่ำยังไม่ทันจะอ้าปากอธิบาย

คุณใหญ่ชิงพูดก่อน "ตราบใดที่ฉันยังไม่ยกเธอให้ใคร เธอก็ต้องเป็นผู้หญิงของฉัน...เข้าใจไหม"

แป้งร่ำตะลึง รับคำแล้วผละจากมาอย่างเจ็บปวดใจ

ooooooo

คะแนน นิยมในตัวคุณใหญ่ที่เพิ่มขึ้นทุกวันทำให้ท่านสุพจน์ไม่พอใจมาก นุกูลนักการเมืองเก๋าเกมส์แนะท่านสุพจน์ให้ใช้จุดอ่อนเรื่องผู้หญิงมาโจมตี คุณใหญ่ คำแนะนำของนุกูลได้ผลดีเกินคาด

วันต่อมา ข่าวหน้าสังคมของ นสพ.เกือบทุกฉบับตีไข่ใส่สีข่าวคุณใหญ่มีอีหนูพร้อมกันสองคนทั้งแป้งร่ำและ ศจีกันอย่างสนุกสนาน ท่านวิโรจน์เห็นข่าวนี้แล้วเต้นผาง สั่งคุณใหญ่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย...

คุณเล็กอ่านคอลัมน์ซุบ ซิบพวกนั้นแล้วขว้าง นสพ.ทิ้งอย่างโกรธจัดอยากจะไปชกหน้าไอ้คนเขียนให้รู้แล้วรู้รอด แป้งร่ำปรามว่าจะไปชกคนเขียนทำไมในเมื่อมันเป็นความจริง คุณเล็กรับไม่ได้ที่แป้งร่ำถูกกล่าวหาอย่างเสียๆหายๆว่าเป็นอีหนูของคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วห่วงแต่คุณใหญ่ที่จะเสียคะแนนนิยม ศจีเสนอหน้าเข้ามาโดยไม่มีใครเชิญอีกตาม เคย ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างน่าถูกตบ

"โถๆๆๆ...แม่พระ...มัวแต่ห่วงคุณใหญ่ พี่ศจีว่าทางที่ดีน้องแป้งควรจะห่วงตัวเองไว้บ้างนะคะ"

"หมายความว่าอย่างไร" แป้งร่ำถามอย่างเอาเรื่อง

"ก็หมายความว่า...น้องแป้งน่ะน่าเป็นห่วงกว่าคุณใหญ่

ตั้ง แยะน่ะสิคะ" ศจีหัวเราะร่วนทิ้งคำพูดเป็นปริศนาไว้ก่อนเดินออกไป คุณเล็กรำคาญยัยอเวจีมาก เมื่อไหร่พี่ชายของเขาจะจับแม่นี่โยนทิ้งเสียที แป้งร่ำไม่สบายใจนักกับคำพูดของศจี...

คุณใหญ่กลับบ้านรัตตภาคย์ อย่างหัวเสียเมื่อรู้ว่าข่าวที่ลงใน นสพ.เหล่านั้นเป็นฝีมือของท่านสุพจน์ สั่งให้ธณพ โทร.ตามชานนท์มาพบด่วน ธณพรีบออกไปโทรศัพท์หาชานนท์

สักพักกลับเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารซองหนึ่งยื่นให้เจ้านาย คุณใหญ่เปิดซองเอกสารดูมีภาพถ่ายสองใบอยู่ในนั้น

ภาพ แรกเป็นภาพมือของใครบางคนเต็มหน้ากล้อง ส่วนภาพที่สองเป็นภาพแป้งร่ำครึ่งหน้ากับรอยสักรูปนกที่ไหล่ของใครบางคน คุณใหญ่หน้าเครียดเรียกเปากับธณพเข้ามาดูภาพทั้งสองใบใกล้ๆ

"ตามหาผู้ชายในรูปที่มีรอยสักแบบนี้...เร็วที่สุด"

คุณ ใหญ่แค้นจัด ขณะที่เปาหวั่นใจแทนแป้งร่ำ...จากนั้นเปารีบมาดักรอแป้งร่ำแล้วดึงเข้ามุม ลับตาคน บอกเธอว่าคุณใหญ่ เห็นรูปเขาในกล้องที่เธอถ่ายแล้วและสั่งให้เขากับธณพออกตามล่าผู้ชายในรูป แป้งร่ำตกใจก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นเย็นชาแดกดันว่าถ้าเขากลัวก็รีบหนีไป เสีย

"ผมไม่เคยกลัวใคร...แต่ผมเป็นห่วงคุณ" เปาเผลอหลุด ปาก แป้งร่ำนิ่วหน้า

"ตกลง นี่นายเห็นฉันเป็นอะไร...จู่ๆก็ทิ้งฉัน เย็นชาใส่ฉันแล้ววันนี้กลับมาบอกว่าเป็นห่วงฉัน...ขอบใจนะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก...ถึงฉันจะต้องตายฉันก็ไม่กลัว...เพราะหัวใจฉันมัน ตายไปตั้งแต่วันที่นายทิ้งฉันไว้ที่สถานีรถไฟแล้วล่ะเปา" แป้งร่ำพูดจบผละจากไป ทิ้งให้เปายืนอึ้งอยู่คนเดียว

ไม่นานนักแป้ง ร่ำมาถึงห้องตัวเองตรงไปที่ลิ้นชักหัวเตียงหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาดูพบว่าเม มโมรี่การ์ดหายไป   เธอถึงกับเข่าอ่อนถอนหายใจเฮือก จังหวะนั้นคุณระเบียบเข้ามาแจ้งว่าคุณใหญ่ เรียกให้ไปพบที่ห้องทำงานด่วน

ooooooo

ใน เวลาเดียวกันชานนท์นั่งลงตรงหน้าคุณใหญ่ ถามว่าเรียกเขามามีเรื่องอะไรเร่งด่วน คุณใหญ่ไม่ตอบกลับย้อนถามชานนท์ว่าแน่ใจแล้วหรือที่จะขายหุ้นในบริษัทพ่อตัว เองให้เขา ชานนท์ยืนยันว่าขายให้แน่ ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณใหญ่ก็ยินดีจะยกแป้งร่ำให้เป็นการตอบแทน

"และนนท์ก็ต้องรับปากว่าจะอยู่ข้างพี่ตลอดไป ไม่กลับไปช่วยงานคุณพ่อของนนท์"

ชา นนท์ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบตกลง เปาแค้นใจมากค่อยๆเอื้อมมือไปจับปืนที่เหน็บเอวไว้กะจะยิงคุณใหญ่ให้รู้แล้ว รู้รอดไป แต่แป้งร่ำโผล่เข้ามาในห้องเสียก่อนเปาเลยต้องล้มเลิกความคิด คุณใหญ่เรียกแป้งร่ำให้มานั่งข้างๆชานนท์ ตลอดเวลานั้นเขาจ้องหน้าเธอเขม็ง แป้งร่ำเบือนหน้าหนีไม่สบตา

"เป็นอะไร...ทำท่าอย่างกับไปแอบทำผิดอะไรมา"

แป้ง ร่ำปั้นหน้าไม่ถูก เปาแอบมองเธอด้วยความเป็นห่วง คุณใหญ่ไม่พูดถึงเรื่องภาพถ่ายพวกนั้นแม้แต่น้อย กลับสั่งให้แป้งร่ำแต่งตัวสวยๆ คืนนี้เธอต้องออกไปกินข้าวกับชานนท์ แป้งร่ำอ้าปากจะทักท้วง คุณใหญ่ชิงไล่ให้เธอรีบขึ้นไปแต่งตัว แป้งร่ำได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง...

เปาเจ็บใจมากไม่รู้จะทำ อย่างไรไประบายกับกระสอบทรายที่แขวนไว้หลังเรือนคนรับใช้รัวหมัดใส่อย่างบ้า คลั่งจนเหนื่อยหอบ อามุ่ยยืนดูอยู่ด้วยความเป็นห่วงบ่นอุบว่าพักนี้เขาเปลี่ยนไปมากไม่เหมือน เปาที่เธอเคยรู้จัก เหมือนมีปิศาจร้ายสิ่งอยู่ในตัวเขา เปามองอามุ่ยนิ่ง

"กลับเซี่ยงไฮ้กันเถอะนะเปา อั๊วไม่อยากให้ลื้ออยู่ที่นี่ อั๊วไม่อยากให้ลื้ออยู่จริงๆ"

อามุ่ยโผกอดเปาแน่นด้วยความรักและห่วงใย เปายืนนิ่งให้กอดครุ่นคิดถึงคำพูดของอามุ่ย...

ด้าน แป้งร่ำนั่งแต่งหน้าอย่างไร้ชีวิตจิตใจราวกับหุ่นยนต์ คุณระเบียบเห็นแล้วอดห่วงไม่ได้ ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แป้งร่ำว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ก็แค่คุณใหญ่สั่งให้เธอแต่งตัวสวยๆไปกินข้าวกับชานนท์ เธอก็แค่ทำตามที่สั่ง คุณระเบียบพูดดักคอว่าแป้งร่ำก็ทราบดีว่าไม่ใช่แค่นั้น

"ทราบแล้วไงคะ...ทราบแล้วแป้งมีสิทธิ์จะทำอะไรได้อย่างนั้นหรือคะ...คุณระเบียบลืมไปแล้วหรือคะว่าคุณใหญ่

ซื้อแป้งด้วยเงินหนึ่งล้านบาท" แป้งร่ำหยิบลิปสติกมาทาปากด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์...

ใน เวลาต่อมา ชานนท์พาแป้งร่ำไปยังร้านอาหารหรูในโรงแรมห้าดาว แป้งร่ำเอาแต่นั่งหน้าตึง ชานนท์เดาออกว่าเธอไม่ปลื้มที่นี่เลยพาไปกินที่ร้านบะหมี่เจ้าอร่อยข้างถนน แทน แป้งร่ำดูผ่อนคลายขึ้นมาก

"รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมครับ" ชานนท์ถามอย่างเป็นห่วง

แป้ง ร่ำเพิ่งรู้ว่าตัวเองเสียมารยาทที่ทำหน้าตึงใส่ชานนท์ มาตลอด เลยยิ้มให้เขาแทนคำตอบ ชานนท์ยืนยันกับแป้งร่ำอีกครั้งว่ายินดีทำทุกอย่างถ้าทำแล้วแป้งร่ำสบาย ใจ...

ไม่ใช่มีแต่คนรับใช้ของบ้านรัตตภาคย์เท่านั้นงุนงง

กับ การที่คุณใหญ่ปล่อยให้แป้งร่ำไปดินเนอร์ลำพังสองต่อสองกับชานนท์ คุณหญิงเองก็อดแปลกใจไม่ได้ จนต้องเข้าไปถามเหตุผลจากคุณใหญ่ แต่เขากลับเลี่ยงไม่พูดถึงบอกน้องสาวว่า

ดึกแล้วไปได้แล้วจังหวะนั้นธณพถือถ้วยใส่น้ำชาเข้ามาพอดี

"ผมเอาชาร้อนมาให้คุณใหญ่ครับ"

คุณหญิงเกลียดธณพมากแทบไม่อยากหายใจร่วมด้วย ไม่ซักอะไรคุณใหญ่อีก ขอตัวไปนอน เดินผ่านธณพออกไป

อย่างกับเขาไม่มีตัวตน คุณใหญ่หันมาถามธณพว่าได้เรื่องผู้ชายในรูปกับแป้งร่ำหรือยัง พอรู้ว่าไม่มีอะไรคืบหน้าชักเคือง

"คนอย่างฉัน...ไม่มีวันยอมให้ใครมาทำให้ฉันเป็นไอ้หน้าโง่เด็ดขาด"

ooooooo

ทันที ที่ชานนท์มาส่งแป้งร่ำ คุณใหญ่เรียกทั้งคู่ ให้เข้ามาคุยกันที่ห้องทำงานของเขา แล้วบอกแป้งร่ำว่าเขาจะยกเธอให้ชานนท์ แป้งร่ำแทบช็อก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่สิ่งของไม่ใช่คน

"แต่ก่อนอื่น  ฉันมีเรื่องที่ฉันอยากรู้และฉันคิดว่าชานนท์ก็ควรจะรู้ไว้ด้วยเช่นกัน"

คุณ ใหญ่หยิบภาพถ่ายที่ผู้ไม่หวังดีส่งมาให้ มาวางลงบนโต๊ะทำงานทีละใบ  ถามแป้งร่ำว่าผู้ชายในรูปเป็นใคร แป้งร่ำหน้าชา ชานนท์หันขวับมองแป้งร่ำ คุณใหญ่เห็นแป้งร่ำนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา โกรธจัดตบโต๊ะปัง แผดเสียงถามซ้ำว่าผู้ชาย

คนนี้เป็นใคร แป้งร่ำได้แต่นั่งน้ำตาไหลพราก ชานนท์สงสารเธอมาก

"พี่ใหญ่ครับ..."

"นนท์รับได้หรือถ้ารู้ว่าผู้หญิงของนนท์มีชู้"

ชานนท์เหลือบมองภาพเหล่านั้นอึดใจ "ครับ...ผมรับได้... ผมไม่สนใจ ผมไม่อยากรู้"

"แต่ฉันสนใจ ฉันอยากรู้และที่สำคัญ...ฉันรับไม่ได้...ณพไปลากผู้ชายทุกคนในบ้านออกมาเดี๋ยวนี้"

แป้งร่ำปล่อยโฮ ชานนท์มองเธออย่างเห็นใจสุดๆ ส่วนศจีแอบฟังอยู่หน้าห้อง ยิ้มสะใจ...

ครู่ ต่อมา คนงานชายในบ้านรัตตภาคย์ทั้งหมด มายืนเรียงแถวหน้ากระดานที่ห้องทำงานคุณใหญ่ หัวแถวเริ่มจากเปายืนอยู่ใกล้คุณใหญ่ที่สุด ถัดมาเป็นระบือ ระบบ และคนงานผู้ชายในบ้านอีกสามคน แป้งร่ำนั่งมองด้วยสีหน้าหวาดหวั่น คุณใหญ่ สั่งให้ธณพหยิบภาพถ่ายรอยสักรูปนกขึ้นมาชูให้ทุกคนดู

"ใครมีรอยสักแบบนี้ ก้าวออกมา"

ทุก คนเหลียวมองกันเลิ่กลั่ก คุณใหญ่พยักพเยิดให้ธณพสั่งคนงานที่ปลายแถวถอดเสื้อออก แล้วไล่เรียงมาทีละคนๆ จนถึงระบือซึ่งมีรอยสักอยู่เพียบ ธณพตรวจจนทั่วแต่ก็ไม่ใช่ สุดท้าย เขามาหยุดยืนหน้าเปา สั่งให้ถอดเสื้อ เปาค่อยๆจับชายเสื้อยืดทำท่าจะถอด แป้งร่ำหลับตาเตรียมรับชะตากรรม ทันใดนั้น

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

ทุกคนหันไปมองตามเสียง   เห็นคุณหญิงยืนอยู่   มี คุณระเบียบยืนใกล้ๆ คุณหญิงปรี่เข้าไปหาพี่ชาย

"อะไร กันคะพี่ใหญ่...นี่มันอะไรกัน...พี่ใหญ่กำลังทำอะไรอยู่...พี่ใหญ่รู้ตัวไหม คะ" คุณหญิงโวยวายไม่พอใจ โผไปกอดแป้งร่ำที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น "แป้ง...ไม่ต้องร้อง...ลุกขึ้น... คุณระเบียบพาแป้งไปนอนซะ"

คุณระเบียบรีๆรอๆไม่กล้า   คุณหญิงจ้องหน้าเขม็ง

คุณระเบียบรีบมาพาแป้งร่ำออกไป คุณหญิงสั่งให้ผู้ชายทั้งหมดในแถวไปได้ คุณใหญ่ไม่พอใจ ทำท่าฮึดฮัด

"หญิงไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พี่ใหญ่น่าจะเห็นแก่ แป้งบ้าง พี่ใหญ่ไม่ควรทำแบบนี้"

ยัง ไม่ทันขาดคำคุณหญิงก็หน้ามืดเป็นลม เปาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนจะลงไปกองกับพื้น คุณใหญ่ปราดเข้าไปดึงน้องสาวมากอดไว้แน่น สั่งธณพไปเอารถ พาคุณหญิงไปส่งโรงพยาบาลทันที

ooooooo

คุณใหญ่แทบช็อกเมื่อ หมอตรวจร่างกายคุณหญิงอย่างละเอียดแล้วพบว่าเธอตั้งครรภ์อ่อนๆ คุณหญิงขอร้องพี่ชายว่าอย่าถามอะไรเธอเลย จะฆ่าจะแกงให้ตายเธอก็จะไม่พูด คุณใหญ่ลุกขึ้นมายืนข้างเตียง

ที่คุณหญิงนอนให้น้ำเกลืออยู่ ถามเสียงเข้มว่าใครกันที่ทำให้เธอท้อง เขาจะไปฆ่ามัน

"ก็เพราะหญิงไม่อยากให้พี่ใหญ่ต้องฆ่าใคร...อย่าเลยนะคะ...พี่ใหญ่" คุณหญิงน้ำตาคลอเบ้าโผกอดพี่ชายซึ่งยืนขบกรามแน่นด้วยความแค้น...

ดึก แล้ว คุณระเบียบเห็นไฟในห้องนอนแป้งร่ำยังเปิดอยู่เลยเดินเข้ามาดู  แป้งร่ำยังไม่หลับ  นั่งเหม่อใจลอยมองไปยังความมืดด้านนอก คุณระเบียบเตือนให้นอนได้แล้ว แป้งร่ำถามคุณระเบียบโดยไม่มองหน้าว่าไม่โกรธไม่เกลียดในสิ่งที่เธอทำหรือ คุณระเบียบถอนใจ เธอไม่มีหน้าที่อะไรไปโกรธหรือเกลียดแป้งร่ำ

"...ถ้าเราทำตามหน้าที่ของเราให้ถูกต้อง มันจะไม่เกิดความผิดพลาดเสียหาย"

"คุณระเบียบไม่เคยคิดจะทำอะไรตามหัวใจบ้างหรือคะ"

"ตรง นี้ล่ะค่ะที่ต้องคิดให้ดีว่าเรื่องไหนควรจะใช้สมองและเรื่องไหนควรจะใช้ หัวใจ" คุณระเบียบพูดเป็นเชิงตำหนิกลายๆ แป้งร่ำรู้ตัวดีว่าทำผิด แต่ถ้าต้องเลือกอีกครั้งเธอก็ยังเลือกทำตามหัวใจสั่งอยู่ดี...

ด้าน คุณใหญ่คิดทบทวนเรื่องของคุณหญิงแล้ว ตัดสินใจว่าจะปล่อยให้เธอท้องโดยไม่มีพ่อไม่ได้ เขาจะจับเธอแต่งงานเพื่อรักษาเกียรติของรัตตภาคย์ คุณหญิงพูดไม่ออกจำต้องทำตามพี่ชายบงการ

ooooooo

ขณะบรรดา เหล่าคนรับใช้บ้านรัตตภาคย์กำลังง่วนกับการเตรียมมื้อเช้าอยู่ในครัว เอื้อยบ่นว่าทำไมหมู่นี้บ้านเรามีแต่เรื่องปวดหัว เมื่อคืนพวกผู้ชายก็โดนเรียกไปยืนเรียงหน้ากระดานต่อหน้าคุณใหญ่ อามุ่ยหูผึ่ง ระบบแปลกใจว่าเอื้อยรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร หันขวับมองหน้าลูกชาย ด่าว่าไอ้ปากโป้ง ไอ้ปากไม่มีหูรูด

"โอ๊ย...เรื่อง เหม็นเน่าฉาวโฉ่แบบนี้ปิดยังไงกลิ่นมันก็หึ่งออกมาอยู่ดีแหละลุงบบ...เช อะ...เป็นอย่างไรล่ะนังเอื้อย...นังคุณหนูแป้งร่ำของเอ็งทำงามหน้าไหม ล่ะ...ข้านึกอยู่แล้วเชียวว่าสักวันความชั่วของมันต้องปรากฏ...หน็อย...ทำ แอ๊บ...ที่แท้ก็มั่วผู้ชาย คบชู้"

เอื้อยตบโต๊ะปังไม่พอใจที่อ้ายด่าว่าคุณหนูของเธอ สองสาวทำท่าจะวางมวยกันดีที่ระบบห้ามไว้...

ครู่ ต่อมา อามุ่ยเดินผ่านหน้าห้องพักเปาแล้วนึกขึ้นได้ กวาดตามองไม่เห็นใครแถวนั้น เปาก็ยังไม่กลับจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน รีบผลุบเข้าห้อง เดินสำรวจดูทั่วๆ ก่อนจะมาหยุดที่เตียงนอนทรุดตัวลงนั่ง ฝันหวานว่าสักวันจะต้องได้นอนเตียงเดียวกับเปาแล้วล้มตัวลงนอน หัวกระแทกอะไรบางอย่างใต้หมอน

ยกหมอนขึ้นดู เห็นกล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าแสนรักแสนหวงของเปา อามุ่ยชักสีหน้าไม่พอใจ ไอ้กล่องบ้าๆนี่ยังตามมาหลอกหลอนถึงเมืองไทยอีก จับปาลงพื้นทันที ฝากล่องเปิดออก ผ้าเช็ดหน้าสองผืนพร้อมกับซองจดหมายของอาซิ่มกระเด็นไปคนละทาง อามุ่ยหยิบซองจดหมายมาเปิดดู เห็นเขียนเป็นภาษาไทย
"ไอ้หยา...ใครจะไปอ่านออก"

อา มุ่ยหยิบรูปถ่ายครอบครัวคุณใหญ่ขึ้นมาดู พึมพำว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แล้วนึกได้ว่าเคยเห็นตั้งอยู่ในห้องรับแขกบ้านนี้นี่เอง งงว่าเรื่องอะไรกันแน่ ด้วยความอยากรู้ เธอแอบเอาจดหมายอาซิ่มไปวานแม่ค้าในตลาดที่คุ้นเคยกันช่วยอ่านให้หน่อย อามุ่ยฟังเนื้อความในจดหมายแล้วตกตะลึง...

คุณหญิงนอนโรงพยาบาลแค่ คืนเดียว ไม่ยอมอยู่ต่อ แม้คุณใหญ่จะขอให้อยู่อีกสักคืนสองคืนก็ตาม คุณหญิงจะลงจากเตียงคุณใหญ่รีบเข้ามาช่วยประคอง เธอปฏิเสธว่าเดินเองได้ แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็เซ คุณใหญ่  ชานนท์  และธณพจะเข้าไปรับ แต่เปาไวกว่าถึงตัวเธอก่อน

"ไม่เป็นอะไรเปา...ขอบใจ"

คุณหญิง เดินต่อเองได้ คุณใหญ่มองเหตุการณ์โดยตลอดด้วยสีหน้าครุ่นคิด...ไม่นานนัก เปาก็กลับมาถึงห้องพักของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน เปิดประตูห้องเข้ามาเจออามุ่ยนั่งรออยู่บนเตียง มองเซ็งๆออกปากไล่ อามุ่ยชูจดหมายอาซิ่มกับรูปถ่ายครอบครัวคุณใหญ่ให้ดู ถามว่านี่มันอะไรกัน เขาคิดจะทำอะไร เปาเดินมาหยิบจดหมายกับรูปถ่ายไปจากมืออามุ่ย สั่งให้ออกไป อามุ่ยปรี๊ดแตก

"ลื้อมันบ้าไปแล้วหรืออาเปา โง่หรือเปล่าที่เข้ามาอยู่กับคนที่ฆ่าพ่อแม่ลื้อ แล้วอาจจะฆ่าลื้อด้วย"

เปา ตกใจ รีบเอามือปิดปากอามุ่ย สั่งให้เงียบๆ อามุ่ยมองเขาน้ำตาไหล เปาค่อยๆเอามือออก อามุ่ยแนะว่าถ้าเปาอยากจะแก้แค้น เธอจะโทร.บอกเตี่ยให้ส่งลูกน้องมาล้างแค้นให้เอง เขาจะเสี่ยงชีวิตตัวเองทำไม เขาก็น่าจะรู้ว่าเธอรักและเป็นห่วงเขาแค่ไหน เปาซึ้งใจมาก

"อามุ่ย...ถ้าลื้อเป็นห่วงอั๊วจริง  รับปากอั๊ว...จะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด...แม้แต่คนเดียว"

อามุ่ยทนเปารบเร้าไม่ไหว จำใจรับปาก แล้วโผกอดเปาร้องไห้โฮเกรงเปาจะได้รับอันตราย...

คืน นั้น คุณใหญ่เรียกชานนท์ เปา และธณพมาพบที่ห้องทำงานของเขา สั่งทุกคนห้ามพูดเรื่องคุณหญิงให้ใครรู้เด็ดขาด ถ้าไม่ติดว่าน้องสาวขอร้องไว้ เขาจะต้องลากคอไอ้คนที่ทำเธอท้องมาฆ่าด้วยมือตัวเองแน่ๆ ธณพแอบกลืนน้ำลาย ชานนท์ว่าถ้าคุณใหญ่มีอะไรให้ช่วย เขายินดี

"ขอบใจนนท์ เรื่องนี้นนท์คงไม่ต้องช่วยอะไร แต่คนที่ฉันอยากให้ช่วย...ก็คือ...เปา...ฉันอยากให้นาย แต่งงานกับน้องสาวฉัน...ได้ไหมเปา"

ธณพช็อกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า เปาสีหน้าสับสน ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นเลือดเย็น...

ขณะ เดียวกัน แป้งร่ำกำลังซ่อมผ้าพันคอไหมพรมที่เปาถักให้โดนเข็มตำนิ้วเลือดไหลหยดใส่ผ้า พันคอ คุณระเบียบได้ยินเสียงร้องเข้ามาถามว่าเป็นอะไร แป้งร่ำบอกว่าผ้าพันคอขาด เธอเลยจะเย็บเอง คุณระเบียบเห็นผ้าพันคอเปื้อนเลือด จัดแจงจะเอาไปทิ้งให้ แป้งร่ำเอาหลบ ร้องเอะอะลั่น

"ไม่ได้ค่ะ...ทิ้งไม่ได้...มันขาดนิดเดียวเองค่ะ แป้งเย็บได้"

คุณระเบียบมองๆ พยักหน้ารับทราบแล้วแต่แป้งร่ำ เดินออกจากห้อง แป้งร่ำเอาผ้าพันคอผืนนั้นมาแนบอกคิดถึงเปามาก...

ทาง ฝ่ายเปาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีสวยของ ด.ญ.แป้งร่ำขึ้นมาจูบเหมือนเป็นการร่ำลา แล้ววางคืนลงในกล่องแยกจากผ้าเช็ดหน้าสีหม่นของตัวเอง ก่อนจะโยนรูปถ่ายครอบครัวคุณใหญ่ลงกึ่งกลางผ้าสองผืน

"อภัยให้ผมด้วย...แป้งร่ำ"

เมื่อต้องเลือกระหว่างความรักกับความแค้น เปาเลือกการแก้แค้น ทั้งๆที่รักแป้งร่ำหมดใจ

ooooooo

คุณ ใหญ่เรียกน้องสาวมาพบที่ห้องทำงานแต่เช้าเพื่อแจ้งข่าวการตัดสินใจของเขา คุณหญิงแทบไม่อยากจะเชื่อหูว่าพี่ชายบังคับให้เปามาแต่งงานกับเธอทั้งๆที่ เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย และที่สำคัญเขาก็ไม่ได้รักเธอสักหน่อย คุณใหญ่สวนทันทีว่าแล้วคุณหญิงรักเปาหรือเปล่า คุณหญิงพูดไม่ออก

"อะไร ที่เป็นความสุขของน้องหญิง พี่ต้องทำให้ทุกอย่าง...ที่สำคัญพี่จะปล่อยให้ตระกูลรัตตภาคย์ของเรามี เรื่องเสื่อมเสียไม่ได้...และไม่ว่าเปาจะรักน้องสาวพี่หรือไม่ แต่ถ้าพี่สั่งให้แต่ง เปาก็ต้องแต่ง...คนอย่างพี่...ถ้าต้องการอะไร...พี่ก็ต้องได้"

คุณหญิงใบ้รับประทาน ไม่เคยคิดมาก่อนว่าพี่ชายตัวเองจะเป็นคนเช่นนี้...

แป้ง ร่ำรู้จากคุณหญิงว่าคุณใหญ่จะให้คุณหญิงแต่งงานกับเปา ถึงกับตะลึง พยายามข่มอารมณ์ความรู้สึกทั้งๆที่ใจปวดร้าวแทบจะแตกสลาย เกรงจะมีพิรุธให้คุณหญิงจับได้ แต่พอได้อยู่คนเดียวลำพังในห้องตัวเอง แป้งร่ำซุกหน้ากับหมอนร้องไห้โฮ...

คุณใหญ่พอใจมากที่เปาตอบตกลงจะ แต่งงานกับคุณหญิง สั่งให้ธณพกับคุณระเบียบช่วยกันจัดการเรื่องงานแต่งงานให้เรียบร้อยและรวด เร็วที่สุด คุณระเบียบยังงุนงงไม่หายว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไม่ต้องงงอะไรทั้งนั้น ทำตามคำสั่งฉันอย่าให้มีอะไรบกพร่อง...เข้าใจไหม"

คุณ ระเบียบมองเปา สีหน้าเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่เปากลับนิ่งเฉย ไม่มองตอบเธอด้วยซ้ำ ชานนท์มองเปาเขม็ง อดสงสัยกับการกระทำของเปาไม่ได้ เดินตามเปาออกจากห้องทำงานคุณใหญ่จนทันถามว่าคิดดีแล้วหรือที่จะแต่งงานกับ คุณหญิงทั้งๆที่ไม่ได้รัก   เปาจ้องตาชานนท์แล้วตอบแบบเนียนๆว่า

"ผมมีหน้าที่ทำตามคำสั่งของคุณใหญ่"  แล้วผละจากไป ปล่อยให้ชานนท์มองตามอย่างข้องใจ...

ค่ำ วันเดียวกัน กานดาเพิ่งกลับจากต่างจังหวัด ตกใจที่รู้ข่าวจากคุณใหญ่ว่าคุณหญิงจะแต่งงานกับเปา เอื้อยกับอ้ายยกจานชามเข้ามาจากอีกมุมหนึ่งเพื่อเตรียมตั้งสำรับมื้อค่ำ ได้ยินเข้าถึงกับมือไม้อ่อน ทำจานชามร่วงระนาว คุณใหญ่หันขวับไปมอง คุณระเบียบรีบเข้าไปไล่เอื้อยกับอ้ายออกไปก่อน ถ้าไม่เรียกหาอย่าเพิ่งเข้ามา เอื้อยกับอ้ายรีบลนลานออกไป

"อะไรกันคะเนี่ย...อาไม่อยู่ไปปฏิบัติธรรมแค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้"

"ผมว่าคุณอาน่าจะปฏิบัติธรรมต่ออีกสักหน่อยนะครับ" คุณใหญ่ว่าประชด

กานดา รู้สึกตัวแต่ยังไม่หยุดพูด เตือนว่าปล่อยให้คุณหญิงแต่งงานกับคนที่เราไม่รู้หัวนอนปลายเท้าได้อย่างไร ตระกูลรัตตภาคย์ของเราคงถูกชาวบ้านนินทาถึงไหนๆกันแล้ว คุณใหญ่ไม่คิดบ้างหรือ

"ผมคิดดีแล้ว...คิดดีแล้วด้วย คุณอาไม่ต้องเป็นห่วง ผมต่างหากที่จะต้องเป็นคนที่ห่วงรัตตภาคย์ของเราที่สุด และไม่มีวันจะยอมให้ใครหน้าไหนมาบังอาจทำให้รัตตภาคย์ ต้องเสื่อมเสีย"

กานดาหน้าจ๋อย คุณใหญ่หันไปถามคุณระเบียบว่าทุกคนหายไปไหนกันหมด ทำไมไม่มากินข้าว

"เอ่อ...คุณ หญิงบอกว่าไม่หิว คุณแป้งร่ำก็บอกว่าไม่หิว คุณศจีออกไปตั้งแต่เช้า ส่วนคุณเล็กไปแข่งรถที่ต่างประเทศยังไม่ถึงกำหนดกลับ..." คุณระเบียบรายงานยังไม่ทันจบคุณใหญ่สวนทันที

"ช่าง...ใครจะไปไหนก็ช่าง...คุณระเบียบ...ตักข้าว"

ooooooo

ระบบ ระบือ และบรรดาคนรับใช้ในบ้านรัตตภาคย์ต่างร้อง "เฮ้ย" ด้วยความตกใจเมื่อเอื้อยกับอ้ายเล่าให้ฟังว่าคุณหญิงกับเปาจะแต่งงานกัน ระบบไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริงหาว่าสองสาวเล่าเรื่องตลกฝืดให้ฟัง อ้ายนั่งยันนอนยันว่าเป็นเรื่องจริง เราสองคนได้ยินคุณใหญ่พูดเต็มสองหู

อามุ่ยยืนฟังอยู่อีกมุมหนึ่งน้ำตาไหลพราก  ทั้งเจ็บใจทั้งเสียใจ จ้ำพรวดๆตามหาเปา...

เปานั่งหน้าเครียดอยู่ที่มุมโปรดของตัวเอง สักพัก ลุกขึ้นจะกลับห้อง แป้งร่ำตรงเข้ามาตัดพ้อต่อว่าเขาฉอดๆ

อา มุ่ยกะจะมาลุยเปาเต็มที่ แต่พอเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน รีบหลบมุมแอบมอง เปาเดินเข้าไปจับมือแป้งร่ำ แต่เธอสะบัดออก พูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าว่าอย่ามาแตะต้องตัวเธอ

"ฉันมันโง่ ฉันมันใฝ่ต่ำอย่างที่ใครๆเขาตราหน้าจริงๆ ไม่เหมือนนายที่ฉลาดใฝ่สูง...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันน่าจะเอะใจเฉลียวใจสักนิดว่านายคิดอย่างไรกับคุณหญิง...นายมันใฝ่สูงอยาก แต่งงานกับคุณหญิง...แล้วนายมายุ่งกับฉันทำไม" แป้งร่ำปล่อยโฮ  ตรงเข้าทุบอกเปาไม่ยั้ง  เปาจับมือเธอไว้  รวบตัวมากอด

แป้งร่ำสะอึก สะอื้นตัวโยน "นายทำกับฉันอย่างนี้ได้อย่างไรเปา...ไหนนายบอกว่านายรักฉันคนเดียว ไหนนายบอกว่าเราจะไปจากที่นี่ด้วยกัน...ไหนนายบอกว่าฉันคือเหตุผลเดียวที่ทำ ให้นายยังอยากมีชีวิตอยู่ ลืมหมดแล้วหรือเปา"

อามุ่ยได้ยินทุกคำพูด ถึงกับอึ้ง เปาตัดใจ ค่อยๆดันตัวแป้งร่ำออกห่าง เธอมองเขาอย่างมีความหวัง แต่แล้วความหวังทั้งหมดต้องพังทลายลง เมื่อเปาพูดแค่คำว่า "ผมขอโทษ"

แป้ง ร่ำเจ็บช้ำใจมากตบเปาเต็มแรงจนหน้าหัน พูดเสียงเข้มว่า "ฉันเกลียดนาย...ฉันจะไม่มีวันรักนายอีกต่อไป" แล้วเดินจากไป เปามองตามหัวใจตัวเองที่ค่อยๆห่างออกไปทุกทีๆอย่างช้ำใจไม่ต่างกัน...

จาก นั้นแป้งร่ำเดินเข้าตึกใหญ่อย่างไร้ความรู้สึก เสียงคุณใหญ่ร้องทักว่าไปไหนมาดังขึ้นด้านหลัง แป้งร่ำหยุดกึก ไม่ได้ตกใจอะไรทั้งสิ้น คุณใหญ่เดินเข้ามามองหน้า แดกดันว่า

"คงไม่ใช่ไปหาชู้หรอกนะ...อย่านึกว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ คนอย่างฉันไม่มีวันให้อภัยคนที่มันลอบแทงฉัน เด็ดขาด...เธอน่าจะรู้ดี"

"ค่ะ...แป้งทราบดี แต่ที่ไม่ทราบและไม่เคยทราบมาโดยตลอดก็คือ...แป้งจะมีชู้อย่างที่คุณใหญ่พูดได้อย่างไรคะ...

ในเมื่อแป้งกับคุณใหญ่ไม่ได้เป็นอะไรกัน" แป้งร่ำสีหน้าเย็นชา คุณใหญ่ฉุน ตบหน้าเธอผัวะ

"เดี๋ยว นี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วหรือแป้งร่ำ...จำไว้...อย่านึกว่าไอ้ชานนท์มันจะพาเธอ ออกไปจากที่นี่ได้ เพราะถึงอย่างไร...ชาตินี้เธอก็จะต้องเป็นผู้หญิงของฉัน...ตลอดไป"

แป้งร่ำไม่เข้าใจความคิดของคุณใหญ่เลยจริงๆว่าต้องการอะไรจากเธอกันแน่...

ขณะ เดียวกัน เปากลับห้องพัก เจออามุ่ยนั่งหน้าตึงรออยู่ ต่อว่าว่าเขาไม่ใช่เปาที่เธอเคยรู้จักอีกแล้ว เปาคนนี้ต้องโดนปิศาจร้ายสิง ถึงได้คิดทำแต่เรื่องบ้าๆและร้ายกาจแบบนี้

"อั๊วทำอะไร?...เรื่องบ้าๆอะไร?"

"ก็ เรื่องอาคุณหญิงแล้วก็เรื่อง...อาแป้งร่ำ...อั๊วได้ยินที่พวกลื้อคุยกัน มันเป็นอย่างที่อั๊วคิดจริงๆ ลื้อกับอาแป้งร่ำมีอะไรกันใช่ไหม" อามุ่ยเห็นเปานิ่งไม่ตอบ กระชากคอเสื้อเขาลงมาจนเห็นรอยสักรูปนกที่ไหล่

เปา ผลักอามุ่ยกระเด็น โวยวายว่าเธอคิดจะทำอะไร อามุ่ยน้ำตาไหล ชัดแล้วว่าเปาคือผู้ชายที่คุณใหญ่กำลังตามล่า เปาขอร้องเสียงเครียดว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น เขามีเพียงอามุ่ยคนเดียวเท่านั้นที่ไว้ใจได้ อามุ่ยไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ เปาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม

"อั๊วรู้แต่ว่า...เมื่อก่อนนี้ชีวิตอั๊วมีแต่ความสุขมาก ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก แต่แล้ววันหนึ่ง...

ชีวิต อั๊วก็เปลี่ยนไป เมื่ออั๊วต้องเห็นแม่ตายไปต่อหน้า พ่ออั๊วเจ็บหนักแต่ก็รีบส่งอั๊วไปอยู่กับอาซิ่มที่เซี่ยงไฮ้ แล้วพ่อก็ตายจากอั๊วไปอีกคน...ตอนนั้นพ่อให้อั๊วถือจดหมายฉบับหนึ่งไปให้

อาซิ่ม...ซึ่งมันก็คือจดหมายที่ลื้อเห็นในห้องอั๊ว"

อา มุ่ยเดาออกทันทีว่าเปาต้องการแก้แค้นพวกรัตตภาคย์ เปาอยากให้เธอกลับเซี่ยงไฮ้ ที่นี่อันตรายเกินไป อามุ่ยไม่ไปไหนทั้งนั้น  ถ้าไม่มีเปาไปด้วย  โผกอดเขาแน่นด้วยความรักหมดใจ

ooooooo

เรื่อง คุณหญิงตั้งครรภ์ชักจะปิดไม่อยู่ ทันทีที่เอื้อยวางชามข้าวต้มปลาของโปรดลงตรงหน้า คุณหญิงกลับเหม็น คลื่นไส้วิงเวียนจนต้องวิ่งออกไปอาเจียน ศจีสบช่องพูดทีเล่นทีจริงว่าคุณหญิงท่าทางเหมือนนางเอกละครตอนแพ้ท้อง คุณใหญ่หันขวับมองหน้า เอ็ดศจีว่าพูดจาอะไรให้ระวังปาก

"เอ้า...เหมือนจริงๆนะคะ...คุณณพว่าไหมคะ" สายตาศจีฉายแววนังมารร้ายจ้องหน้าธณพเขม็ง...

แป้ง ร่ำเห็นคุณหญิงกินอะไรไม่ได้ รีบไปชงน้ำขิงมาให้ดื่ม คุณหญิงนั่งเหม่อไม่พูดไม่จา แป้งร่ำเลยขยับจะออกไป คุณหญิงเรียกไว้ ขอร้องให้นั่งเป็นเพื่อนเธอก่อน แล้วตัดสินใจถามอย่างไม่อ้อมค้อมว่า

"เป็น แป้ง...แป้งจะทำอย่างไรถ้าจะต้องแต่งงานกับเปา...โดยที่เปาไม่ใช่พ่อของเด็ก ในท้อง...หญิง...ท้อง" พูดได้ เท่านั้น คุณหญิงก็ร้องไห้โฮ โผกอดแป้งร่ำที่นั่งตะลึงงัน...

คุณใหญ่เห็นไม่เข้าที ยิ่งปล่อยนานวันคนจะยิ่งสงสัยเรื่องคุณหญิง จึงเร่งธณพกับคุณระเบียบให้รีบจัดงานแต่งงานให้คุณหญิงกับเปาด่วนที่สุด คุณระเบียบอ้าปากจะค้าน คุณใหญ่ เลยจำต้องบอกเธอว่าที่เขาต้องเร่งรัดเรื่องนี้เป็นเพราะคุณหญิงท้อง คุณระเบียบแทบช็อก ทรุดลงนั่งกับพื้นไหว้ปลกๆขอโทษเขาเป็นการใหญ่ เข้าใจผิดคิดว่าเปาบังอาจทำคุณหญิงท้อง คุณใหญ่รีบอธิบายว่าไม่ใช่เปา

"ฉัน เป็นคนขอให้เปาแต่งงานกับน้องหญิง เปายินดีทำตามคำสั่งฉัน เพราะฉะนั้นรีบจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด ก่อนที่เรื่องราวจะอื้อฉาว...ได้ยินไหม" คุณใหญ่สั่งเสียงเฉียบ คุณระเบียบรับคำทั้งที่ยังมึนงง...

อ้ายเห็นอาการโอ้กอ้ากของคุณหญิง แล้ว เอาไปเม้าท์ที่มุมซ่องสุมอย่างสนุกปาก แถมฟันธังว่าคุณหญิงท้องชัวร์ ระบือคิดว่าเปาต้องเป็นคนทำคุณหญิงท้อง โกรธมากลุกพรวดพราด ออกไปทันที

ooooooo
ตอนที่ 17

ไม่นานนัก ระบือตามมาเจอเปากำลังซ้อมกระสอบทรายอยู่หลังบ้าน ไม่พูดพล่ามตรงเข้าชกหน้าเต็มๆ เปาเซเสียหลัก ระบือตามเข้าไปจะซ้ำ แต่คราวนี้เปา ตั้งหลักได้โยกหลบหมัดของระบือแต่ไม่ตอบโต้ ระบือจั่วลมไปพลางปากก็ด่าเปาอุตลุด เปาชักรำคาญผลักระบือกระเด็น สั่งให้พอได้แล้ว

"เอ็งน่ะสิพอได้แล้ว จะทำร้ายหัวใจคุณแป้งร่ำไปถึงไหน คุณแป้งร่ำคนเดียวยังไม่พอ นี่เอ็งยังกล้าทำคุณหญิงท้องอีกหรือ ...ไอ้เลว" ระบือปรี่เข้าหาเปาอีก แต่เสียงคุณระเบียบตะโกนห้ามดังขึ้นเสียก่อน

"หยุดเดี๋ยวนี้...ไอ้บือ...แกพูดอะไรของแก...เปาไม่ได้ เป็นอย่างที่แกคิด"

คุณ ระเบียบขอคุยกับเปาเพียงลำพัง ทิ้งให้ระบือยืนงงอยู่ตรงนั้น ครู่ต่อมาคุณระเบียบเดินตามเปาเข้ามาในห้องพักของเขา ถามว่าแน่ใจแล้วหรือว่าจะตอบแทนบุญคุณคุณใหญ่ด้วยการแต่งงานกับคุณหญิง

"ครับ...ผมแน่ใจ...ว่านั่นคือการตอบแทน" เปาแอบร้ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติ

"เอา เถอะเปา...ชีวิตมันเป็นของเธอ แต่ต้องคิดให้ดีนะว่า ต่อจากนี้ไปเธอจะต้องรับผิดชอบชีวิตคนอีกสองคน...นั่นก็คือคุณหญิงและก็... ลูกในท้อง" คุณระเบียบลอบสังเกตเปาอยู่ แต่เห็นไม่มีอะไรผิดปกติ...

ธณพ มาดักรอพบคุณหญิงแถวมุมปลอดคน แต่เธอไม่ต้องการคุยด้วย และไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆของเขา เท่าที่ เธอให้โอกาสเขามีชีวิตอยู่ต่อไปก็เกินพอแล้ว อย่ามายุ่งกับเธออีกเด็ดขาด แล้วผละจากไปอย่างไม่ไยดี ปล่อยให้ธณพยืนมองตามตาละห้อย ศจีแอบมองอยู่ตลอด ยิ้มสะใจ...

คุณเล็กกลับจากแข่งรถ รู้ข่าวพี่สาวจะแต่งงานกับเปา โผกอดเธอด้วยความดีใจ ยินดีกับพี่สาวที่จะได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก แล้วหันไปถามพี่ใหญ่ว่างานแต่งจะมีเมื่อไหร่ ได้ความว่าเร็วที่สุด

ooooooo

งาน แต่งงานของคุณหญิงกับเปาใกล้เข้ามาทุกขณะ ระหว่างรอความพร้อม คุณใหญ่พยายามให้ทั้งคู่ ออกไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่แทนที่ทั้งคู่จะใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น กลับดูห่างเหินกันกว่าเมื่อก่อนเสียอีก คุณหญิงรู้สึกผิดและแอบเศร้าอยู่ตลอดเพราะคิดว่าเปาถูกบังคับให้มาแต่งงาน กับตน...

บ่ายวันนี้ แป้งร่ำถูกตามตัวลงมาพบกับชานนท์ เธอไม่อยากเจอใคร เพราะกำลังเศร้าใจที่คนรักของเธอกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น แต่ขัดคุณใหญ่ไม่ได้ จำใจลงมาพบชานนท์แบบไร้วิญญาณ คุณใหญ่เหน็บว่าเป็นอะไร ทำหน้ายังกับมีใครตาย แป้งร่ำมองหน้าคุณใหญ่อย่างตัดพ้อ

"ไม่สบายหรือเปล่าครับ...ไปหาหมอไหม" ชานนท์ถามด้วยความเป็นห่วง

"นนท์...อย่าตื่นเต้น...เขาไม่เป็นอะไรหรอก...ว่าแต่ นนท์เถอะ...ไหนว่ามีธุระจะคุย...ว่ามาสิ"

ชา นนท์ไม่อ้อมค้อม ในเมื่อคุณใหญ่กรุณายกแป้งร่ำให้เขาแล้ว เขาจึงอยากจะทำให้ถูกต้อง ตั้งใจจะจัดงานแต่งงานกับแป้งร่ำให้เป็นเรื่องเป็นราว เป็นแค่งานเล็กๆก็ได้ คุณใหญ่เสียงเขียวขึ้นมาทันที ขอให้ชานนท์รอไปก่อน อ้างว่างานแต่งของคุณหญิงยังไม่ทันจะเรียบร้อยแล้วขอตัวไปทำงานต่อ ลุกหนีไปหน้าตาเฉย ทิ้งชานนท์นั่งใบ้กินอยู่กับแป้งร่ำ

"ผมต้องขอโทษคุณแป้งด้วยที่พูดเร่งรัดเรื่องงานแต่ง..."

แป้งร่ำไม่รอให้ชานนท์พูดจบสวนขึ้นทันทีว่า "ไม่ เป็นไรค่ะ...แป้งไม่ได้คิดอะไร"

"หมาย ถึง ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับผมด้วยหรือเปล่าครับ" ชานนท์พูดดักคอ ก่อนจะยิ้มให้ "ผมเข้าใจดี...แต่วันนี้...คุณแป้งอาจจะยังไม่มีใจกับผม...แต่ผมจะ พยายาม...สักวันหนึ่ง ผมจะทำให้คุณแป้งเต็มใจแต่งงานกับผมให้ได้" ชานนท์คว้ามือแป้งร่ำมากุมไว้ "ให้โอกาสผมนะครับ"

แป้งร่ำมองเขา อย่างเห็นใจ จังหวะนั้นเสียงคุณหญิงร้องทักทายชานนท์ดังขึ้น ทั้งสองคนสะดุ้งหันไปมองตามเสียงเห็นคุณหญิงยืนอยู่กับเปา แป้งร่ำรีบดึงมือออก เปามองแป้งร่ำแวบหนึ่งอย่างหึงหวง ชานนท์ถามคุณหญิงว่าไปไหนกันมา

"เอ่อ...พี่ใหญ่ให้เปาพาหญิงออกไปกินข้าวข้างนอกค่ะ"

"เปา...วันหลังชวนบ้างนะ ถ้าเราได้ไปกินด้วยกันสี่คนก็คงจะยิ่งดี...จริงไหม"

แป้งร่ำทนดูคนรักของตัวเองอยู่กับหญิงอื่นไม่ไหว เกรงจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ ขอตัวขึ้นห้อง...

คุณ หญิงทนอึดอัดไม่ไหว ตัดสินใจบอกเปาว่าเขาไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเธอก็ได้ ถ้ามันทำให้เขาลำบากใจ เธอจะบอกพี่ใหญ่เอง เปายกนิ้วแตะริมฝีปากคุณหญิง ปลอบว่าอย่าคิดมาก เขาไม่ลำบากใจสักนิด กลับเต็มใจด้วยซ้ำที่จะได้ แต่งงานกับเธอ คุณหญิงยิ้มแฉ่งดีใจที่ได้รู้ว่าเปาไม่ได้ถูกบังคับ...

อา มุ่ยมัวแต่ใจลอยคิดเรื่องเปา เดินชนคุณเล็กโครม ตะกร้าใส่กับข้าวสดในมือเธอกระเด็น แต่คราวนี้เธอกลับไม่ด่าว่าเขาสักคำ ก้มเก็บข้าวของอย่างเซ็งๆ คุณเล็กงงมากว่าเกิดอะไรขึ้น

"อ๋อ...นึกออก แล้ว...อกหัก...อาเปาของลื้อกำลังจะแต่งงานกับพี่หญิง อาหมวยนรกก็เลยเก๊กซิม...โถ...น่าสงสาร อุตส่าห์หอบผ้าหอบผ่อนตามมาตื๊อถึงเมืองไทย แต่สุดท้ายก็ต้องเก๊กซิม...แงๆๆ"

อามุ่ยตาเขียว คว่ำตะกร้าผักใส่หัวคุณเล็ก แล้วจ้ำอ้าว ตรงไปหาเปาที่ห้องพัก โผกอดเขาร้องไห้โฮคร่ำครวญว่าทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นเขาแต่งงานกับคุณหญิง เปาปลอบใจว่าถึงอย่างไรอามุ่ยก็ไม่มีทางมีความสุข ถ้าต้องอยู่กับคนอย่างเขา อามุ่ยไม่สน ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเขาตลอดไป เธอก็พอใจแล้ว...

ดึกมาก แล้วแต่แป้งร่ำนอนไม่หลับ มานั่งใจลอยอยู่ตรงมุมโปรดของเปา คิดถึงตอนหัวค่ำที่คุณหญิงเข้ามาขอร้องให้ เธอช่วยเป็นเพื่อนเจ้าสาว  แป้งร่ำต้องกล้ำกลืนฝืนใจรับปาก จังหวะนั้น เปาเดินเข้ามาพอดีเห็นแป้งร่ำนั่งอยู่ก่อนแล้ว ขยับจะเดินกลับ แป้งร่ำร้องเรียกไว้

"เดี๋ยว...งานแต่งงานของเธอ ฉันคงไม่มีของขวัญอะไรจะให้...นอกจากสิ่งนี้" แป้งร่ำแกะสายสิญจน์ที่เปาผูกให้ตอนติดเกาะด้วยกันออกจากข้อมือ เอามายื่นให้ แล้วอวยพรให้เขาโชคดี

ooooooo

ในที่สุดก็ถึงวัน แต่งงานของคุณหญิงกับเปา งานฉลองสมรสมีขึ้นที่โรงแรมหรู โดยมีท่านวิโรจน์เป็นประธานกล่าวอวยพรให้คู่บ่าวสาวบนเวทีแล้วชวนทุกคนดื่ม ฉลอง เสียงไชโยดังเกรียว พิธีกรเชียร์ให้เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาว เปาเหลือบมองแป้งร่ำแต่เธอเบือนหน้าหนี คุณใหญ่พยักพเยิดให้เปาหอมแก้มคุณหญิง

เปาทำตามสั่ง แป้งร่ำทนเห็นภาพบาดใจไม่ไหวต้องเมินหน้าหนี มีเสียงเชียร์ให้เจ้าสาวหอมคืนบ้าง คุณหญิงเอียงอายก่อนจะหอมแก้มเปาตอบ งานเลี้ยงเป็นไปอย่างราบรื่นเป็นที่พอใจของคุณใหญ่...

ได้ฤกษ์ส่งตัว มีเพียงคุณใหญ่เท่านั้นที่มาส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ เขาสั่งเปาดูแลน้องสาวของเขาให้ดีๆแล้วปล่อยคู่บ่าวสาวอยู่กันลำพัง ทั้งคู่มองหน้ากันครู่หนึ่ง

"ผมจะนอนที่โซฟา มีอะไรก็เรียกได้ตลอดนะครับ"

เปาเดินไปหยิบหมอนบนเตียงนอนมาหนึ่งใบ เอาไปวางที่โซฟา คุณหญิงได้แต่ยืนอึ้งพูดไม่ออก...

แป้ง ร่ำกลับจากงานฉลองสมรสคุณหญิงกับเปาอย่างปวดร้าวใจ นึกถึงภาพที่ทั้งคู่ยืนเคียงกันในงานแล้ว ฟุบหน้าลงร้องไห้ราวกับจะขาดใจ คุณระเบียบแอบมอง ถอนใจ หนักใจ

ooooooo

เช้าวันใหม่ คุณใหญ่กับแป้งร่ำ คุณเล็ก กานดาและศจีนั่งพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่ที่โต๊ะอาหาร พอคู่ แต่งงานใหม่เดินเข้ามา คุณเล็กร้องทักทายเปาสีหน้ายิ้มแย้ม

"ไงครับ...พี่เขย"

แป้ง ร่ำฟังแล้วช้ำใจ ต้องหันมองไปทางอื่น เอื้อยยกอาหารเช้ามาวางตรงหน้า คุณหญิงได้กลิ่นก็ลุกพรวดพราดไปอาเจียน เปารีบตามไปลูบหลังอย่างไม่รังเกียจ กานดากับศจีจ้องคุณหญิงตาวาว คุณเล็กกำลังจะหันไปถามแป้งร่ำว่าพี่หญิงเป็นอะไรไป แต่แป้งร่ำทนดูไม่ได้รีบขอตัว ลุกหนีไปเสียก่อน...

กานดาเห็นอาการ ของหลานสาวแล้ว ถึงบางอ้อว่าทำไมต้องรีบร้อนแต่งงาน โทษว่าทั้งหมดนี่เป็นแผนของเปาที่คิดจะจับคุณหญิง หวังฮุบมรดกของรัตตภาคย์ ศจีเหน็บว่าดูละครมากไปหรือเปล่า

"หมายความว่าอย่างไร"

"ก็ หมายความว่าเรื่องของคุณหญิงน่ะ มันอาจจะมีอะไรที่ลึกลับซับซ้อนมากกว่านั้น...ไม่ใช่น้ำเน่าบ้องตื้นแบบละคร ที่คุณดาชอบดูก็ได้...เข้าใจไหม" ศจีเดินหัวเราะร่วนออกไป กานดามองตามงงๆ...

สายมากแล้ว ธณพยังไม่โผล่หน้ามาให้คุณใหญ่เห็น ชานนท์โทร.ไปตามก็ติดต่อไม่ได้ คุณใหญ่หงุดหงิดโวยลั่นว่าพรุ่งนี้เขาต้องลงพื้นที่หาเสียงแล้วใครจะประสาน งานให้ ชานนท์ อาสาจะจัดการเรื่องนี้เอง

"แล้วเรื่องความปลอดภัยล่ะ...ณพนะณพ...ไม่เอาไหนเลยจริงๆ"

คุณ ใหญ่บ่นอุบอย่างหัวเสีย แล้วนึกถึงเปาขึ้นมาได้ เขาจะยกหน้าที่นี้รวมทั้งการดูแลเรื่องความปลอดภัยให้เปาทำแทนธณพ ชานนท์รู้สึกได้ว่าคุณใหญ่ไว้วางใจเปามากกว่าเขา...

อีกมุมหนึ่งของ บ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงกำลังนั่งบ่นกับแป้งร่ำอย่างปลงๆว่าไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเธอไปทำบาป ทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แป้งร่ำปลอบว่า ชีวิตคนเราย่อมมีสุขมีทุกข์ปนกันทั้งนั้น คุณหญิงชื่นชมแป้งร่ำที่ยิ้มสู้ได้กับทุกเรื่อง เธอไม่เคยเห็นแป้งร่ำท้อแท้หรืออ่อนแอเลย

"ใครบอกคะ...แป้งแค่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่แอบไปนอนร้องไห้ในห้องคนเดียวต่างหากล่ะ"

คุณหญิงมองหน้าแป้งร่ำว่าพูดจริงหรือล้อเล่น แต่เห็นเธอยิ้มๆเลยไม่ติดใจอะไร เปาแอบฟังอยู่ไม่ห่าง สงสารแป้งร่ำมาก จังหวะนั้น คุณเล็กเข้ามาตบไหล่เปา ร้องทักทายเสียงลั่น

"เอ๊ย...พี่เขย...มายืนซุ่มอยู่ตรงนี้ทำไม...ไป...ไปนั่งคุยกันหน่อย"

สองสาวหันมองเป็นตาเดียวกัน เปากับแป้งร่ำทำหน้าไม่ถูกเมื่อต้องมานั่งร่วมวงกัน

คุณเล็กพูดยิ้มๆว่า "เฮ่อ...ไม่นึกเหมือนกันนะว่า ผู้ชายคนนั้น ก็คือนายเปาของเรานี่เอง"

คุณหญิงเสียงเขียวทันที "ผู้ชายอะไรของเธอ"

"ของ พี่หญิงต่างหาก...เอ้า ลืมแล้วหรือที่เราเคยคุยกันว่า พี่หญิงจะยอมใจอ่อนกับผู้ชายที่พี่หญิงรักมากเท่านั้น... โธ่...รู้ตัวไหมเนี่ยว่าโชคร้ายเสียแล้วครับ...พี่เปา" คุณเล็กยิ้มอารมณ์ดี

เปา เหลือบมองแป้งร่ำ แต่เธอทำเมิน คุณหญิงชักเขิน รีบไล่คุณเล็กไปไกลๆ แล้วหันมาส่งสายตาเป็นเชิงขอโทษเปาแทนน้องชาย แป้งร่ำมองภาพนั้นแล้วยิ่งช้ำใจ...

ค่ำวันเดียวกัน ชานนท์แวะไปดื่มเหล้าที่ผับร้านเดิม เจอธณพนั่งดื่มจนเมามายอยู่คนเดียว เลยเดินมานั่งข้างๆเตือนว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่จะลงพื้นที่ แล้วธณพอาการแบบนี้จะไปไหวหรือ

"ไม่มีผมสักคน ก็คงไม่เป็นอะไร...ผมมันไม่สำคัญ ผมมันก็แค่ไอ้หมาหัวเน่า" ธณพพูดขาดคำ ก็ฟุบลงกับเคาน์เตอร์บาร์เมาหลับ...

แป้ง ร่ำสับสนไม่เข้าใจว่าทำไมบางครั้งที่เจอเปา เขาทำเย็นชาใส่เหมือนไม่แคร์ความรู้สึกของเธอ แต่บางครั้งเขากลับถามไถ่เหมือนยังมีเยื่อใย คืนนี้ก็เช่นกัน แป้งร่ำเดินสวนกับเปาตอนมาเอาน้ำร้อน เขาดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมาก แป้งร่ำไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบช้ำของตัวเองจะทนรับสภาพแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน

ooooooo

คุณ ใหญ่กับคณะออกพบปะชาวบ้านแต่เช้า โดยมีเปาตามประกบพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองคน ครั้งนี้ เปาไม่ได้ดูเป็นหน่วยอารักขาอย่างเคย  แต่ดูเหมือนเป็น คนสนิทของคุณใหญ่มากกว่า จังหวะหนึ่ง มีคุณยายแก่ๆเข้ามาทักคุณใหญ่ว่า นสพ.ลงข่าวว่าเขามีเมียสองคนไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้ไม่พามาช่วยหาเสียง

"ไม่ใช่หรอกครับคุณยาย...เขาคงแหย่เล่น"

"แน่นะ...ไม่เจ้าชู้จริงนะ พวกเราเกลียดคนเจ้าชู้นะ...จริงไหมพวกเรา"

ชาวบ้านแถวนั้นต่างเฮรับลูกกันเกรียว คุณใหญ่หน้าเจื่อน ขณะที่เปาแอบสะใจ...

ทันที ที่ท่านวิโรจน์รู้เรื่องที่ชาวบ้านพูดถึงผู้หญิงของคุณใหญ่ เขาสั่งให้คุณใหญ่รีบเคลียร์เรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ขืนปล่อยเอาไว้ ย่อมไม่เป็นผลดีกับพวกเราแน่ๆ

"กะอีแค่ผู้หญิง...จะหาใหม่เมื่อไหร่ ก็ได้  แต่ว่าอำนาจ และความยิ่งใหญ่มันไม่ใช่ว่าคนเราจะมีกันได้ง่ายๆนะ...คุณใหญ่... จริงไหม" ท่านวิโรจน์สีหน้าจริงจัง

คุณใหญ่เห็นคล้อยตาม จึงวางแผนกับคุณจั๊กจั่นจัดฉากให้ชานนท์กับแป้งร่ำไปกินดินเนอร์ด้วยกันที่ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง  แล้วสั่งให้ปาปารัสซีคอยถ่ายช็อตเด็ดๆเอาไว้ลง นสพ.เพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง  โดยแป้งร่ำกับชานนท์ไม่ล่วงรู้สักนิดว่าถูกคุณใหญ่หลอกใช้

ooooooo

หลัง กลับจากหาเสียง เปาลงมากินข้าวมื้อเย็น ร่วมกับพวกคนใช้ที่มุมซ่องสุม อามุ่ยดีใจมากคอยบริการ ตักข้าวตักกับให้เปา  บอกเขาว่ากินข้าวเยอะๆหน่อยพักนี้ดูผอมไป ระบือหมั่นไส้ แขวะเปาทันที

"ผู้ดีไง...ผู้ดีเขาต้องกินนิดกินน้อย ใครเขาจะมากินเป็นจับกังอย่างเราหา...อามุ่ย"

ระบือว่าแล้วตักข้าวคำโตใส่ปาก คุณระเบียบรำคาญปรามลูกชายให้สงบปากสงบคำ

"เอ่อ...ไม่ทราบว่า...เอ่อ คุณเปานึกอย่างไรถึงลงมากินข้าว...ที่นี่ขอรับ"

เปา ขอร้องระบบให้พูดกับเขาเหมือนเดิม ระบบทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะตอนนี้เปาเป็นถึงสามีของเจ้านาย เปายืนยันว่าถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นไอ้เปาของลุงบบวันยังค่ำ คุณระเบียบอดชื่นชมเปาไม่ได้ อามุ่ยบอกเปาว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรมากกินข้าวก่อน แล้วนั่งมองเปากินข้าว แค่นี้อามุ่ยก็มีความสุขที่สุดแล้ว

ooooooo

กานดาอ่าน นสพ.ฉบับเช้า เห็นคอลัมน์ไฮโซซุบซิบ มีภาพชานนท์เหมือนกำลังโอบแป้งร่ำในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ถึงกับตาโตร้องเอะอะลั่น ศจีสนใจ ขึ้นมาทันที ปรี่เข้ามายื่นหน้ายื่นตาขออ่านด้วย

"แขกเหรื่อในภัตตาคารหรู เซอร์ไพรส์กันแทบตกเก้าอี้ เมื่อเห็นสาวสวยที่หนุ่มไฮโซสุดหล่อพ่อรวย ชานนท์ วัชรเดช ควงไปดินเนอร์หวานคืนก่อนได้แก่คุณน้องแป้งร่ำ สาวผู้เคยอยู่ ข้างกายมหาเศรษฐีใหญ่รัตตภาคย์ ที่บัดนี้ขอหันไปมุ่งมั่นลง พื้นที่ดูแลพี่น้องประชาชน...สงสัยหนุ่มชานนท์คนนี้ล่ะ...ที่จะเป็นผู้พาคุณ น้องแป้งร่ำโบยบินออกจากกรงทองเสียที...คิกๆๆ"

พอทั้งสองคนอ่านจบ หันมองหน้ากันว่ามันเกิดอะไรขึ้น...

คุณ เล็กอ่าน นสพ.ฉบับเดียวกันเสร็จ เหวี่ยงลงบนโต๊ะอย่างไม่พอใจ พอรู้จากคุณระเบียบว่าคุณใหญ่เป็นคนสั่งให้แป้งร่ำไปกินข้าวกับชานนท์เอง คุณเล็กคว้ามือแป้งร่ำพาไปพบคุณใหญ่ที่ห้องทำงานทันทีแล้วต่อว่าพี่ชายว่า ปล่อยให้ นสพ.ลงข่าวเท็จว่าชานนท์จะเป็นคนพาแป้งร่ำออกจากกรงทองได้อย่างไร

"ใคร บอกแกว่าข่าวนั้นไม่ใช่เรื่องจริง...ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอะไรที่เป็น ของของฉัน ถ้าฉันอยากจะให้ใคร ฉันก็จะให้ แต่ถ้าฉันไม่ให้...ก็อย่าหวังว่าจะได้...แป้งร่ำเป็นผู้หญิงของฉัน เพราะฉะนั้น ถ้าฉันอยากยกให้ใคร ฉันก็จะให้ และถ้าฉันอยากจะยกแป้งร่ำให้ชานนท์...แล้วแกมีปัญหาอะไร...นายเล็ก"
แป้งร่ำเศร้าใจที่ตัวเองไม่เหลือศักดิ์ศรีอีกแล้ว เปามองเธออย่างสงสารจับใจ คุณเล็กโกรธจัด

"พี่ใหญ่...จิตใจพี่ทำด้วยอะไร ผมไม่อยากจะเชื่อเลย นี่หรือ...พี่ชายผม...ไม่ใช่ ผมไม่เคยมีพี่ชายแบบนี้"

คุณ เล็กพรวดพราดออกจากห้อง คุณใหญ่สั่งให้เปาตาม ก่อนจะถอนใจเฮือกทรุดตัวลงนั่ง นึกได้ว่าแป้งร่ำยังอยู่ตรงนั้น เขาเหลือบมอง พบว่าสายตาเย็นชาของเธอจ้องอยู่...

จากนั้น คุณเล็กขับรถออกจากบ้านรัตตภาคย์อย่างหัวเสียโดยมีเปานั่งอยู่ข้างๆ คุณเล็กโมโหพี่ชายมากที่ทำกับแป้งร่ำเหมือนเป็นสิ่งของ นึกจะยกให้ใครก็ทำตามอำเภอใจ เปาปรามคุณเล็กให้ลดความเร็วลง แต่ด้วยความโกรธคุณเล็กไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เหยียบคันเร่งจนสุด ขณะรถของเขากำลังจะผ่านทางแยก มีคนแก่ขี่รถจักรยานมาจากอีกด้าน คุณเล็กเบรกไม่ทันพุ่งชนทั้งรถจักรยานทั้งคนกระเด็น

ooooooo

พอ คุณใหญ่รู้เรื่องอุบัติเหตุ สั่งธณพส่งคนไปเช็กดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผ่านไปพักใหญ่ ธณพกลับเข้ามารายงานว่าที่ทางแยกนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด มีผู้เห็นเหตุการณ์จำรถได้ แต่จำป้ายทะเบียนและคนขับไม่ได้ เห็นแต่นั่งกันมาสองคน ส่วนคนเจ็บไปสิ้นใจที่โรงพยาบาล คุณเล็กฟุบหน้ากับฝ่ามือตัวเองทันที

"เคลียร์ได้ไหม...เขาเรียกเงินเท่าไหร่...จ่ายไปให้จบเรื่อง" คุณใหญ่ถามธณพหน้าเครียด

"ไม่น่าจะง่ายครับ ที่บ้านคนตายก็พอมีฐานะ ที่สำคัญ...ลูกหลานเขาจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดครับ"

คุณ เล็กหน้าเสีย คุณใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เปาเห็นอาการคุณใหญ่แล้วแอบสะใจ คุณใหญ่พึมพำว่าจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้ นิ่งคิดอยู่อึดใจ ก่อนหันมองเปา...

ข่าวคุณเล็กขับรถชนคนตายเมื่อคืน รู้กันทั่วบ้าน

รัต ตภาคย์ กานดาตกใจเว่อร์ คร่ำครวญว่าอยู่ๆคุณเล็กต้องมากลายเป็นฆาตกร แถมอาจจะต้องติดคุกติดตะรางอีกด้วย คุณหญิงไม่พอใจแว้ดใส่ว่าหยุดพูดได้แล้ว แป้งร่ำรีบเข้าไปปลอบคุณหญิงให้ใจเย็นๆแล้วหันไปต่อว่ากานดา

"กรุณาพูดจาให้สมกับเป็นผู้อาวุโสหน่อยเถอะค่ะ"

กานดา ปรี๊ดแตก ปรี่จะเล่นงานแป้งร่ำ ทันใดนั้น เอื้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่าตำรวจมา ทุกคนชะงัก รีบกรูกันมาที่หน้าห้องทำงานคุณใหญ่ เห็นตำรวจ 2 นายยืนคุมอยู่หน้าห้อง คุณหญิงกับแป้งร่ำจับมือมองหน้ากันหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานเปิดออก ตำรวจอีก 2 นายเดินนำออกมา แต่คนที่ตามตำรวจออกมาและถูกใส่กุญแจมือกลายเป็นเปาไม่ใช่คุณเล็ก ทุกคนต่างช็อกไปตามๆกัน

อามุ่ยได้สติปราดเข้ามากอดเปา โวยวายลั่นบ้าน สั่งตำรวจให้ปล่อยเปาของเธอเดี๋ยวนี้ แล้วกอดรัดฟัดเหวี่ยง ตำรวจจะเอาลูกกุญแจมาไขให้เปา ตำรวจต้องล็อกตัวอามุ่ยไว้ คุณหญิงพูดอะไรไม่ออก เปากับแป้งร่ำมองหน้ากันจนเขาเดินไปพ้นสายตา อามุ่ยรีบวิ่งตาม คุณหญิงเห็นธณพออกจากห้องรีบขวางไว้

"นี่มันอะไรกัน...ทำไมถึงเป็นแบบนี้"

ธณพไม่กล้าสบตาคุณหญิง  เบี่ยงตัวหลบเดินตาม

เปาไป คุณหญิงโกรธปราดเข้าไปในห้องทำงานพี่ชาย ส่วนแป้งร่ำยังยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น พอตั้งสติได้รีบวิ่งตามเปาไป

อีก คน เธอวิ่งมาทันเห็นเปาถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจ เปาหันมามองแป้งร่ำด้วยสายตายังรักเธอเสมอ ทั้งคู่สบตากันอย่างอาลัย อามุ่ยวิ่งตามรถตำรวจไปอย่างน่าสงสาร แป้งร่ำใจหายขณะยืนมองตามเปาจนลับสายตา...

ขณะเดียวกัน คุณหญิงกับคุณเล็กถึงกับใบ้กินเมื่อความจริงปรากฏตรงหน้าว่าที่พี่ชายของพวก ตนสั่งให้เปารับผิดแทนคุณเล็ก ไม่ใช่เพราะรักและเป็นห่วงน้องชาย แต่เป็นเพราะเกรงตัวเองจะเสื่อมเสีย พลอยทำให้คะแนนนิยมตกไปด้วย คุณใหญ่ไม่แคร์ที่น้องๆรู้ความจริง พูดใส่หน้าคุณเล็กว่า

"ถ้าไม่มี ฉันสักคน พวกแกจะมีปัญญาใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายกันแบบนี้ไหม?...ถ้าฉันพังไปสักคน พวกแกยังจะมีน้ำหน้าซ่ากันได้แบบนี้ต่อไปอีกไหม?...ตอบฉันมาซิ...ไอ้เล็ก... ตอบมา"

คุณเล็กเคืองมาก ขณะที่ชานนท์ฟังแล้วถอนใจเฮือก คุณหญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ตกลงว่านี่มันอะไรกันคะ...มันเกิดอะไรขึ้นใน

รัตตภาคย์ของเรา   เราไปทำเวรทำกรรมอะไรกับใครไว้ตั้งแต่ เมื่อไหร่?...ใครเขาสาปแช่งอะไรเราไว้ พวกเราถึงต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้"

คุณ ใหญ่ฟังแล้วฉุกคิดถึงอดีตเมื่อครั้งเป็นเด็ก  เสียงพ่อ ของแป้งร่ำสาปแช่งครอบครัวรัตตภาคย์ดังก้องอยู่ในหูคุณใหญ่ "จำไว้...ฉันขอสาปแช่งแก เมียแก ลูกแก ขอให้พวกแกไม่มีความสุขความเจริญ ไม่มีใครจริงใจ ไม่มีใครรัก ขอให้มีแต่คนทรยศหักหลังมันเหมือนที่พ่อแม่มันทำไว้"

คุณใหญ่หน้าเสียไปชั่วครู่ ก่อนจะฮึดสู้ตาวาวไม่ยอมสยบให้กับคำสาปแช่งเหล่านั้น

ooooooo

อา มุ่ยตามเปามาถึงโรงพัก ยืนเกาะลูกกรงห้องขัง เปาน้ำตาไหลพราก  ต่อว่าตำรวจปาวๆว่าจับเปาของเธอ มาทำไม  จ่าเวรขู่อามุ่ยว่าอย่ามาส่งเสียงดังในสถานที่ราชการไม่อย่างนั้นจะถูกจับ ขังคุก  อามุ่ยยื่นมือให้เขาจับแต่โดยดี  จะได้ถูกขังร่วมกับชายที่ตัวเองรัก  เปาต้องปรามอามุ่ยให้พอได้แล้ว  อามุ่ยโวยลั่น

"ลื้อไม่ผิดนะอาเปา...ลื้อยอมให้มันจับลื้อทำไม"

"อามุ่ย...เดี๋ยวนี้ลื้อไม่ฟังอั๊วแล้วหรือ...กลับบ้านดีกว่านะ...เดี๋ยวอั๊วก็ได้กลับออกไป...เชื่ออั๊ว"

อา มุ่ยมองเปางงๆไม่เข้าใจว่าเขาจะกลับออกไปได้ อย่างไร แต่ก็ยอมทำตามเปาสั่ง เปามองอามุ่ยเดินจากไปแล้ว ค่อยๆทรุดลงนั่งกับพื้นห้องขัง มองไปรอบๆอย่างเคว้งคว้าง คิดถึงคำพูดของคุณใหญ่เมื่อกี้ก่อนที่ตำรวจจะไปถึงบ้านรัตตภาคย์

"ไม่ ได้...ฉันจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้...เด็ดขาด...เปา...ช่วยอะไรฉัน หน่อยได้ไหม...รับผิดแทนนายเล็กให้ที" คุณใหญ่จ้องหน้าเปาสีหน้าจริงจัง ทั้งเปา ทั้งชานนท์และธณพต่างอึ้ง คุณเล็กอ้าปากจะคัดค้าน แต่คุณใหญ่ชิงตวาดน้องชายก่อนว่าให้หุบปาก แล้วหันมามองหน้าเปาอีกครั้ง

"รับ สารภาพกับตำรวจว่านายเป็นคนขับรถไม่ใช่นายเล็ก...คงไม่ลืมว่าฉันเคยให้ เลือด...ช่วยชีวิตนายไว้...แล้วฉันจะให้ณพตามไปเคลียร์เอง...ไม่ต้องห่วง" คุณใหญ่ทวงหนี้บุญคุณจากเปาหน้าตาเฉย

"ก็ในเมื่อเคลียร์ได้ ทำไมต้องให้เปารับผิดแทนผมล่ะ พี่ใหญ่"

"ไอ้ เด็กโง่...ฉันก็เพิ่งพูดอยู่หยกๆว่าฉันจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้ เด็ดขาด หูหนวกหรือไง" คุณใหญ่ตวาดน้องชายลั่น แล้วหันกลับมาพูดกับเปา "นายเป็นคนที่ฉันไว้ใจ... ติดคุกแทนนายเล็กแค่ 2-3 วัน แล้วฉันจะเอานายออกมา...ตกลงนะเปา"

เปาตื่นจากภวังค์ พึมพำคนเดียวว่า "บุญคุณของแก จะได้หมดไป...แล้วแลกกับการที่แกจะไว้ใจฉันเต็มที่...ทำไมฉันจะไม่ตกลง ล่ะ...ไอ้ใหญ่" เปายิ้มตาวาวด้วยความแค้น

ooooooo

คุณเล็กทำ ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ผลุนผลันออกจากบ้าน แวะดื่มเหล้าที่ผับร้านประจำเพื่อดับอารมณ์โดยมีชานนท์คอยตามประกบไม่ห่าง พอเมาได้ที่ คุณเล็กเริ่มโวยวายเสียงดังต่อว่าต่อขานพี่ชายตัวเอง ชานนท์ปรามคุณเล็กให้ใจเย็นๆ แต่กลับโดน พาลหาเรื่องว่ามาฉกแป้งร่ำไปจากเขา

"...ไม่นึกเลยนะจะแทงข้างหลังกันแบบนี้...ไอ้พี่เฮงซวย"

คุณ เล็กผลักอกชานนท์อย่างเอาเรื่อง ดีที่ธณพตามมาห้ามไว้ทัน แจ้งคุณเล็กว่าคุณใหญ่ให้มาตามตัวกลับบ้าน คุณเล็กไม่พอใจ โวยลั่นว่าพี่ชายชอบบงการชีวิตเขา ธณพไม่รอช้ารีบลากตัวเขากลับทันที...

ไม่ นานนัก ธณพก็จัดการพาคุณเล็กที่เมามายไม่ได้สติส่งถึงห้องนอนด้วยความเรียบร้อย  ระหว่างกำลังจะไปหาคุณใหญ่ เจอคุณหญิงรอดักถามว่าเมื่อไหร่เปาถึงจะออกจากห้องขัง ธณพแอบน้อยใจที่เธอไม่ทักไม่ทายตนเองสักคำ ก่อนจะรายงานว่ากำลังทำเรื่องประกันตัวเปาอยู่

"รีบจัดการให้เร็วที่สุด"

คุณ หญิงสั่งเสร็จจะเดินกลับห้อง แต่รู้สึกคลื่นไส้จะอาเจียน ธณพรีบเข้าไปช่วยประคอง แต่เธอผลักเขาออก แล้ววิ่งเข้าห้องตัวเอง ธณพได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง ครู่ต่อมา ธณพมายืนต่อหน้าคุณใหญ่ รายงานว่าทุกอย่างเรียบร้อย

"คุณเล็กหลับอยู่ในห้อง ส่วนเปา...ผมกำลังดำเนินการ คิดว่าไม่น่ามีปัญหา"

ด้าน ศจีเดินดูโน่นดูนี่อยู่เพลินๆ มีคนมายืนขวาง พอเห็นเป็นวิฑิตดีใจ มองเห็นเงินรำไร ครู่ต่อมาวิฑิตพาศจีไปพลอดรักยังห้องเช่าของเขา ศจีฝืนใจสนองความต้องการของวิฑิตเพื่อแลกกับเงิน แต่ต้องผิดหวังเพราะวิฑิตเองก็เงินขาดมือ ทำผลงานไม่เข้าตาเจ้านายเลยไม่ได้ทิป ศจีอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

"ใจ เย็นสิจ๊ะ...คนดี พี่รู้อย่างเดียวว่าถ้าเล่นงานไอ้ใหญ่ ได้เมื่อไหร่ เจ้านายทิปหนักตลอด...ถ้าศจีอยากได้เสื้อผ้าสวยๆ ก็ต้องช่วยพี่ฑิตเล่นงานไอ้ใหญ่ให้หนักสิจ๊ะ"  วิฑิตกอดศจีไว้อย่างเอาใจ

"ฮึ...จะ ไปเล่นงานอะไรเขา...ลูกน้องคุมซ้ายขวาพรึ่บพรั่บ ขนาดนั้น อีตาณพเอย คุณชานนท์เอย นี่ยังดีนะ...ที่ไอ้นายเปาเข้าคุกไปคนหนึ่งแล้ว" ศจีชักรำคาญ วิฑิตหูผึ่งด้วยความสนใจ

ooooooo

ค่ำมืดแล้ว แป้งร่ำยังคงนั่งซึมอยู่ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน ชานนท์เข้ามานั่งข้างๆ ขอโทษที่ทำให้เธอโดนคุณใหญ่ดุ แป้งร่ำต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่ทำให้เขาพลอยเดือดร้อนไปด้วย

"ไม่ใช่หรอก...ผมต่างหาก คุณแป้งครับ...ถ้าผมได้ดูแลคุณแป้งอย่างที่พี่ใหญ่พูด..."

ชานนท์พูดยังไม่ทันจบประโยค คุณเล็กเดินดุ่ยๆเข้ามาคว้าข้อมือแป้งร่ำ บอกว่าดึกแล้วกลับเข้าบ้านกันดีกว่า

ชานนท์เคืองจัด สั่งคุณเล็กปล่อยมือแป้งร่ำเดี๋ยวนี้

"ทำไม?...พี่นนท์จะทำไม พี่นนท์มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม...

พี่นนท์ยังไม่ได้เป็นอะไรกับแป้งร่ำสักหน่อย"

แป้ง ร่ำอับอายสุดๆ สะบัดมือออก บอกให้ทั้งคู่พอ ได้แล้ว แล้ววิ่งหนีเข้าตึกใหญ่ ทิ้งสองหนุ่มที่เคยกอดคอรักใคร่ กันเหมือนพี่น้อง แต่บัดนี้ทั้งคู่กลับหึ่มๆใส่กัน แป้งร่ำวิ่งหนีมาเจอศจีตัวแสบยืนขวางทางอยู่ ศจีด่าเธอว่าเป็นนังมาลัยสามชาย แป้งร่ำไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำด้วยสั่งให้หลีกไป

"ไม่หลีก...หน้า ตาก็งั้นๆ ขาวซีด จืดชืดยังกะฟองเต้าหู้ ไม่รู้เล่นของอะไรยะ ผู้ชายถึงได้แย่งกันยังกะแจกฟรี" ศจีมองเหยียดแป้งร่ำตั้งแต่หัวจดปลายเท้า แป้งร่ำจ้องหน้าเธอกลับอย่างเอาเรื่อง

"หุบปากได้แล้ว"

"ไม่หุบ...แกจะทำไมฉันยะ" ศจีลอยหน้าลอยตาท้าทาย

"ฉันก็จะช่วยหุบให้เธอน่ะสิ...นังอเวจี" แป้งร่ำคว้าส้มในถาดยัดใส่ปากศจีแล้วเดินเชิดออกไป

ทิ้ง ศจีให้ยืนตาเหลือก กว่าจะเอาส้มออกจากปากได้ แทบแย่ จังหวะนั้น ศจีเหลือบเห็นธณพเดินมาจากอีกด้านหนึ่ง ของตัวบ้าน ปรี่เข้าไปพูดป่วนอารมณ์เขาเล่นว่าเดินเหงาๆเศร้าๆอยู่คนเดียวต้องการเพื่อน คุยบ้างไหม ธณพปฏิเสธว่าไม่ต้องการ แล้วขยับจะเดินหนี ศจีขวางไว้

"เฮ่อ...เป็นศจีก็ต้องเศร้าค่ะ จู่ๆคนรักที่เรารัก เอ๊ย...คนที่เราแอบรักก็ดันโดนจับแต่งงานไปกับคนอื่น"

"คุณพูดอะไรของคุณ" ธณพเสียงแข็งไม่พอใจ

"พูด อะไร...แหม คุณณพอย่ามาทำเป็นแอ๊บ รู้อยู่แก่ใจยังจะมาถาม บอกตรงๆ ศจีทึ่งคุณณพมากเลยนะคะ คนอะไรประเสริฐยิ่งกว่าพ่อพระ ทั้งซื่อสัตย์ เสียสละไม่มีใครเทียบ คุณใหญ่สั่งให้ทำอะไรก็ยอมหมดทุกอย่าง...แม้กระทั่ง ยอมยกเมียกะลูกในท้องให้เป็นของคนอื่น"

"คุณศจี...หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้นะ"

"หรือ ว่าที่ศจีพูดมันไม่จริงคะ...คุณพ่อพระ..." ศจีหัวเราะร่วน ปล่อยให้ธณพยืนอึ้งอยู่คนเดียว เขาค่อยๆทรุดลงกับพื้นรู้แก่ใจดีว่าศจีพูดถูก สักพักได้ยินเสียงเหมือนมีใครบางคนเดินมาด้านหลัง คิดว่าศจีกลับมาเยาะเย้ยอีกหันไปจะต่อว่า แต่พอเห็นว่าเป็นคุณหญิงดีใจรีบลุกขึ้นจะเข้าไปหา

"หยุดอยู่ตรงนั้น...ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ เปาจะได้ออกมาสักที"

ธณพหน้าเศร้าที่คุณหญิงห่วงแต่เปา "พรุ่งนี้ครับ... พรุ่งนี้ผมจะไปรับเปา"

คุณ หญิงฉีกยิ้มดีใจหันหลังจะวิ่งกลับ ธณพเรียกไว้ ขอร้องว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวจะลื่นล้ม คุณหญิงจึงค่อยๆเดิน ธณพมองตามทั้งรักทั้งห่วง ไม่นานนักคุณหญิงรีบมาบอกข่าวดีนี้กับแป้งร่ำซึ่งดีใจไม่แพ้เธอเช่นกัน แต่จำต้องเก็บอาการเอาไว้...

ดึกคืนนั้นที่โรงพัก จ่าเวรพาจิ๊กโก๋สามคนเข้ามาขัง รวมกับเปา ลูกพี่จิ๊กโก๋เมาปลิ้น แต่ลูกน้องอีกสองคนอาการดี เปาลืมตามองแล้วหลับตาไม่สนใจ ลูกพี่คลานเข้าไปใกล้ๆเปาไม่อยากยุ่งกับคนเมาจึงออกปากไล่ ลูกน้องสองคนไม่พอใจ หาว่าเปาพูดจาไม่ดีกับลูกพี่  ตรงเข้ามาเอาเรื่อง

ทั้ง สองคนสู้เปาไม่ได้ โดนอัดล้มกลิ้งล้มหงาย ลูกน้องเห็นท่าไม่ดีผลักลูกพี่ขี้เมาใส่ เปาเงื้อหมัดจะชกแต่ลูกพี่ดันอ้วกพุ่งใส่เสื้อเปาเต็มๆ เปาผลักเขากระเด็นกลับไปหาพวก จ่าเวรได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งมาดู

"เฮ้ยๆๆ อะไรกัน ไปฉี่แป๊บเดียวตีกันเสียแล้ว" จ่าเวรเห็นเสื้อเปาเลอะอ้วก "...ไอ้หนุ่ม...เนื้อหอมดีนัก คราวนี้ล่ะหึ่งเชียว...เหม็นๆอย่างนี้ เมียจะแย่งกันไหมเนี่ย..." จ่าเวรหัวเราะชอบใจ กลับออกไป

เปาเซ็ง สุดๆหันไปจ้องหน้าจิ๊กโก๋ทั้งสามคนซึ่งกลัวลนลานถอยติดลูกกรงอีกด้าน แล้วค่อยๆถอดเสื้อเปื้อนอ้วกของตัวเองออก ขว้างใส่พวกนั้นอย่างอารมณ์เสีย

ooooooo
ตอนที่ 18

ธณพมาโรงพักแต่เช้าเพื่อจัดการเอาตัวเปาออกจากห้องขัง เห็นเปายืนเกาะลูกกรงรออยู่ แปลกใจว่าทำไมเปาถึงไม่สวมเสื้อ เปาปรายตามองไปยังจิ๊กโก๋ 3 คนซึ่งนั่งเกาะกลุ่มมองเขาอย่างแหยงๆแทนคำตอบ

ธณพพยักหน้ารับรู้ "รอแป๊บหนึ่ง ฉันไปจัดการเอกสารก่อน"

ธณพ กำลังจะออกไป เป็นจังหวะเดียวกับเปาหันหลังกลับไปนั่งที่ ธณพเหลือบเห็นรอยสักรูปนกที่ไหล่เปา ถึงกับตะลึง เปาหันกลับมามองสงสัยว่ามีอะไรหรือเปล่า ธณพละล่ำละลักว่าไม่มีอะไร แล้วเดินออกมาอย่างสับสน ระหว่างนั้น จ่าเวรเข้ามาเชิญธณพไปพบท่านรองฯ ธณพตั้งสติได้

"เอ่อ...พอดีผมเตรียมเอกสารไม่ครบต้องกลับไปเอา ฝากเรียนท่านรองฯด้วย แล้วผมจะโทร.เรียนท่านอีกที" ธณพว่าแล้วผลุนผลันออกไป จ่าเวรมองตามงงๆ

ไม่นานนัก ธณพรีบกลับมาหาคุณใหญ่แต่เห็นชานนท์

นั่งอยู่ในห้องทำงานกับเจ้านาย เขาอึกๆอักๆไม่กล้าพูด คุณใหญ่ชักรำคาญ สั่งให้ธณพรีบๆรายงานมาว่ามีอะไร

"คือ...ผู้ชายในรูป...ผู้ชายคนนั้นที่มีรอยสัก...ก็คือ... เปา...ครับ"

คุณใหญ่เหมือนโดนหมัดฮุกเข้าปลายคาง มึนไปหมด ธณพถามว่าจะให้เอาตัวเปากลับมาไหม

"ไม่ต้อง...ปล่อยให้มันอยู่ในนั้น ให้มันอยู่ไป...แล้วอย่าให้มันได้มีโอกาสออกมาอีก...เด็ดขาด" คุณใหญ่ตบโต๊ะเปรี้ยงด้วยความแค้น...

เปา เกาะลูกกรงห้องขังรอการกลับมาของธณพตั้งแต่เช้าจนใกล้เที่ยงก็ยังไม่เห็นแม้ แต่เงา แทนที่เปาจะได้ประกันตัวออกไป กลับถูกส่งตัวไปยังเรือนจำแทน เขาถูกจับถ่ายรูปทำประวัติ แล้วถูกผู้คุมจับยัดเข้าห้องขังหมดสิ้นอิสรภาพ เปาเจ็บแค้นใจมากที่โดนหักหลัง

"ไอ้ใหญ่...แกต้องชดใช้...ชาตินี้...ฉันจะฆ่าแกให้ได้"

เปามัวแต่โกรธเลยไม่เห็นนักโทษสองคนซึ่งอยู่ร่วมห้องขังกับเปา เหล่เขาอยู่ตลอดเวลา

ooooooo

คุณหญิงกับแป้งร่ำรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอการ

กลับ มาของเปาตั้งแต่เช้ายันเย็น แต่เปาก็ไม่กลับมาสักที คุณหญิงทนรอต่อไปไม่ไหว ชวนแป้งร่ำไปถามคุณใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปา คุณใหญ่ตีหน้าตายบอกน้องสาวว่าไม่รู้ ก่อนตวัดสายตามองแป้งร่ำอย่างมีเลศนัย

"บางทีขั้นตอนมันอาจจะต้องยุ่งยากสักหน่อย...เพราะข้อหาของเปามันเป็นข้อหาฉกรรจ์"

แป้ง ร่ำสะดุ้งรู้สึกเหมือนโดนว่ากระทบ ชานนท์คอยสังเกตอากัปกิริยาแป้งร่ำตลอด คุณหญิงใจเสียโผกอดพี่ชาย ขอให้ เขารับปากว่าจะช่วยเปาออกมาให้ได้ เพราะเปาไม่สมควรต้องโดนแบบนี้

คุณใหญ่ได้แต่คิดอยู่ในใจว่า "สมควรสิน้องหญิง...ใครที่มันคิดแทงข้างหลังคนอย่างใหญ่ รัตตภาคย์ มันสมควรต้องโดนลงโทษแบบนี้ทุกคน" คุณใหญ่กอดน้องสาวตอบ แต่สายตาจ้องแป้งร่ำเขม็ง แป้งร่ำไม่กล้าสบตาด้วย เมินหน้าไปอีกทางเป็นห่วงและกังวลเรื่องเปา

ooooooo

นักโทษ สองคนร่วมห้องขังกับเปาเหม็นขี้หน้าเขาโดยไม่มีสาเหตุ ลูกน้องแกล้งเดินสะดุดขาเปา แล้วตรงเข้าหาเรื่อง เปาไม่อยากมีปัญหา ขอร้องว่าต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ลูกพี่ลุกพรวด

"อ้าวเฮ้ย...มาใหม่ก็ซ่าแล้วหรือไอ้ตี๋...แบบนี้ก็สวยสิ"

ทั้ง คู่กรูเข้าใส่เปาทันที นักโทษห้องข้างๆส่งเสียงเชียร์ลั่น สองคนนั่นสู้เปาไม่ได้ ลูกพี่เลยใช้เครื่องทุ่นแรง ควักมีดโกนอันใหญ่ออกมาสู้ เปาเสียเปรียบถูกล็อกจากด้านหลัง ลูกพี่เงื้อมีดโกนสุดแขนหมายจัดการขั้นเด็ดขาด แต่เสียงนกหวีดของผู้คุมดังขึ้นเสียก่อน ลูกพี่เห็นท่าไม่ดี โยนมีดโกนไปตกที่พื้นตรงหน้าเปา

เป็นจังหวะเดียวกับผู้คุมสองคนเปิด ประตูห้องขังเข้ามาพอดี เหลือบเห็นมีดโกนคิดว่าเป็นของเปาปราดเข้าล็อกแขน เปาฮึดฮัด ผู้คุมเลยเอากระบองฟาดหลัง แล้วลากเปาออก จากห้องขัง

"ไป...ไปเลย...ไอ้น้องใหม่...ซ่านัก"

ผู้ คุมทั้งสองคนลากเปาผ่านหน้าห้องขังห้องหนึ่ง มีนักโทษหน้าเหี้ยมชื่อยุทธมองตามไม่วางตา แล้วก้มมองภาพถ่ายเปาในมือตัวเอง ครู่ต่อมา ผู้คุมผลักเปาเข้าไปในคุกมืด

"นอนให้สบาย...หายซ่าแล้วค่อยออกมา" ผู้คุมปิดประตูห้องขังล็อกกุญแจ

เปานั่งอยู่ในความมืดด้วยความเจ็บแค้นใจ คำรามก้องว่า "ไอ้ใหญ่...ฉันจะฆ่าแก"

ใน เวลาเดียวกัน คุณใหญ่สั่งคุณระเบียบให้พาแป้งร่ำมาพบที่ห้องทำงาน แทนที่จะบอกแป้งร่ำให้ รู้แล้วรู้รอดไปว่าเขารู้แล้วว่าผู้ชายที่มีรอยสักรูปนกคนนั้นคือเปา คุณใหญ่กลับถามเธอว่า ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาดูแลเธอดีไหม แป้งร่ำมองเขางงๆก่อนจะรับคำ

"แน่ใจ"

แป้งร่ำยิ่งงงหนักไม่ รู้เขาจะมาไม้ไหน คุณใหญ่ตบโต๊ะปัง ทั้งชานนท์ ธณพ คุณระเบียบรวมถึงแป้งร่ำพากันสะดุ้งโหยง ตวาดแป้งร่ำว่าเขาถามทำไมถึงไม่ตอบ แป้งร่ำรีบรับคำอีกครั้ง คุณใหญ่ตะคอกใส่

"ค่ะ...อะไร"

"ค่ะ...แน่ใจค่ะ" แป้งร่ำไม่กล้าสบตาด้วย

"ดี...หวัง ว่าเธอจะไม่โกหกฉัน...ฉันเกลียดคนโกหก หักหลังและคนที่คิดว่าฉันเป็นไอ้งั่ง...คุณระเบียบ...พาแป้งร่ำออกไปได้ แล้ว" คุณใหญ่ข่มความโกรธสุดๆถ้าไม่ติดว่าต้องใช้เธอเพื่อดึงชานนท์ไว้เป“นพวก เขาคงฆ่าเธอกับมือไปแล้ว คุณระเบียบรับคำอย่างงงๆแล้วพาแป้งร่ำออกไป

พอ ถึงห้องนอนแป้งร่ำ คุณระเบียบจึงกล้าถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แป้งร่ำส่ายหน้าแทนคำตอบ คุณระเบียบสังหรณ์ใจอ้าปากจะเตือน แต่แป้งร่ำรีบตัดบท อ้างว่าเพลียมากอยากพักผ่อน คุณระเบียบจำใจออกไป แป้งร่ำล้มตัวลงนอนบนเตียงร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น ทั้งเสียใจ ทั้งหวาดกลัวผสมปนเปไปหมด...

ด้านคุณใหญ่ถามชานนท์ว่าตกลงเรื่องแป้ง ร่ำจะว่าอย่างไร ยังอยากจะได้เธออยู่ไหม ชานนท์รักแป้งร่ำมาก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอ เขาก็จะยังรักและจะรักเธอตลอดไป คุณใหญ่อึ้ง คิดไม่ถึงว่าชานนท์จะมั่นคงในความรักที่มีต่อแป้งร่ำขนาดนี้...

อีก มุมหนึ่งของบ้านรัตตภาคย์   คุณหญิงสบโอกาสเห็นธณพนั่งอยู่คนเดียว ปรี่เข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปา ทำไมเขาถึงช่วยเปาออกมาไม่ได้ หรือว่าเขาไม่อยากช่วย ธณพได้แต่อ้ำๆอึ้งๆไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ขอให้รู้ไว้ด้วยว่า เปาคือคนที่ฉันรักที่สุด เพียงคนเดียวเท่านั้น"

"แต่เปา..." ธณพพูดได้แค่นั้น คุณหญิงถามแทรกขึ้นก่อน

"เปา ทำไม?...ไม่ว่าเปาจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเปาจะเป็นอย่างไร ฉันก็จะรักเปาที่สุด...และจำไว้ ถ้าเปาเป็นอะไรไปล่ะก็... ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณอีกเลย" คุณหญิงว่าแล้วหันหลังกลับออกไปทันที...

ขณะที่แป้งร่ำกับคุณหญิง ต่างพากันเป็นห่วงเปา อามุ่ยเอง ก็ห่วงเปาไม่น้อยไปกว่าสองสาวเช่นกัน เธอเอาแต่นั่งเหม่อใจลอย ข้าวปลาไม่ยอมกิน คุณระเบียบเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

"กินข้าวกินปลาซะหน่อยเถอะ...อามุ่ย"

"อั๊ว จะกินได้อย่างไร อาเปาของอั๊วยังไม่กลับมา ป่านนี้อีจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้" อามุ่ยร้องไห้โฮ คุณระเบียบ ระบบและระบือที่นั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันพลอยเศร้าใจไปด้วย

ooooooo

อา มุ่ยทนคิดถึงเปาไม่ไหว รีบไปโรงพักแต่เช้ากลับไม่เจอเปาที่นั่น ถามคาดคั้นจ่าเวรว่าเอาตัวเปาไปไว้ไหน พอรู้ว่าเปาถูกส่งตัวเข้าเรือนจำใหญ่ อามุ่ยรีบกลับมารายงานเรื่องนี้ให้คุณหญิงทราบ คุณหญิงไม่ รอช้า ชวนแป้งร่ำและอามุ่ยบุกห้องทำงานพี่ชายทันที

"ว่าไงคะพี่ใหญ่  ไหนบอกจะช่วยเปาออกมา  แล้วทำไมเปาถึงถูกส่งเข้าเรือนจำ มันหมายความว่าอย่างไรคะ" คุณหญิงเสียงเขียว

"เดี๋ยวนี้เสียงดังกับพี่แล้วหรือน้องหญิง...วุ่นวายกันเหลือเกินนะ" คุณใหญ่ปรายตามองอามุ่ย

"ทำไมพวกลื้อใจดำกันอย่างนี้...พวกลื้อใจดำ...คอยดู... ฟ้าดินจะลงโทษ"

คุณ ใหญ่หันขวับจ้องอามุ่ยอย่างเอาเรื่อง คุณระเบียบเห็นท่าไม่ดีรีบลากอามุ่ยออกจากห้อง อามุ่ยโวยวายแช่งคุณใหญ่ ไปตลอดทาง คุณหญิงยังไม่ยอมรามือ ถามพี่ชายว่าตกลงเรื่องเปาจะเอาอย่างไร

"คนที่ทำผิดก็สมควรถูกลงโทษ"

"แต่เปาไม่ใช่คนผิด" คุณหญิงเถียงไม่ยอมแพ้

"เหรอ?" คุณใหญ่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "...ออกไปได้แล้ว พี่จะทำงาน"

คุณ หญิงโกรธคว้ามือแป้งร่ำชวนกันออกไป ชานนท์ ได้แต่มองตามแป้งร่ำ คุณใหญ่หันไปสั่งธณพรีบไปจัดการเรื่องเปาให้เร็วที่สุด เขาชักรำคาญเต็มทนแล้ว ชานนท์ทำท่าจะคัดค้าน

"หรือนนท์ยังอยากให้ไอ้ เปามันอยู่เป็นหนามทิ่มแทงหัวใจนนท์อย่างนั้นหรือ...แต่คนอย่างพี่...ไม่ชอบ มีเสี้ยนหนามให้รำคาญใจ" คุณใหญ่สีหน้าเหี้ยม ขณะที่ชานนท์คิดคล้อยตามคำพูดของคุณใหญ่...

เปาได้รับการปล่อยตัวออก จากคุกมืด กลับมาห้องขังรวมอย่างเดิม  วันแรกของการอยู่ในเรือนจำ  เปาต้องทำงานหนักเช่นเดียวกับนักโทษคนอื่นๆ แต่ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของเรือนจำ จะมีสายตาของยุทธนักโทษหน้าเหี้ยมคนนั้นคอยจับจ้องเขาตลอดเวลา เปาชักเอะใจว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล...

ได้เวลานอนแล้ว แต่เปายังนอนไม่หลับ หวนคิดถึงความสุขที่เคยมีกับแป้งร่ำ ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ ยิ่งต้องมาติดคุกอย่างนี้เขายิ่งคิดถึงแป้งร่ำเหลือเกิน

ooooooo

อา มุ่ยดั้นด้นไปเยี่ยมเปาที่เรือนจำจนได้ พอเห็นหน้าเปาเท่านั้น เธอถึงกับร้องไห้โฮ ทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ยิงคำถามใส่เปาเป็นชุดว่าเป็น อย่างไรบ้าง? ลำบากไหม? ใครรังแกบ้างหรือเปล่า?

"พอแล้ว...อามุ่ย อั๊วไม่เป็นอะไร...ลื้อรู้ได้อย่างไรว่าอั๊วอยู่ที่นี่"

"ก็ อาจ่าที่โรงพักน่ะสิ...บอกอั๊ว...แต่กว่าจะบอก อั๊วก็ต้องไปตื๊ออีอยู่เป็นวันเลย...งี่เง่า...อาเปา...ตอนแรกอาคุณใหญ่อี บอกจะช่วยลื้อออกจากคุก แต่ดูมันสิ...มันกลับให้คนจับลื้อมาเข้าคุกนี้"

เปา รู้แก่ใจดี อามุ่ยตำหนิเปาว่าถ้ายอมเชื่อเธอ แล้วกลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกันตั้งแต่แรก เขาก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้ จะไปแก้แค้นพวกตระกูลชั่วๆทำไม น่าจะปล่อยให้ฟ้าดินลงโทษพวกนั้นเอง

"อามุ่ย...ลื้อไม่เป็นอั๊ว ลื้อไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่พวกมันทำกับอั๊ว มันเจ็บปวดแค่ไหน"

"อาเปา...เชื่ออั๊วเถอะนะ เลิกยุ่งกับพวกมัน แล้วอั๊วจะบอกเตี่ยอั๊วให้หาทางช่วยลื้อ...ลื้ออย่าลืมสิว่าเตี่ยอั๊วเป็นมาเฟีย"

เปา มองอามุ่ยอย่างซาบซึ้งใจ ไม่อยากดึงเธอมาเกี่ยวข้องกับการแก้แค้น รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ถามว่าแป้งร่ำเป็นอย่างไรบ้าง อามุ่ยชักสีหน้าไม่พอใจ ต่อว่าว่าจะไปถามถึงผู้หญิงคนนั้นทำไม

"ชีวิตนี้...อั๊วคงไม่มีโอกาส ได้เจอคุณแป้งร่ำอีกแล้ว รับปากอั๊ว...ดูแลคุณแป้งร่ำด้วย" เปาสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด อามุ่ยมองเขาสงสารจับใจ...

กว่า อามุ่ยจะกลับถึงบ้านรัตตภาคย์พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เธออาศัยความมืดค่อยๆย่องเข้าประตูหลังบ้านอย่างระแวดระวัง แต่ต้องตกใจที่เห็นแป้งร่ำยืนรออยู่ อามุ่ยทำไม่รู้ไม่ชี้เดินหนี แป้งร่ำรีบตามมาคว้าแขนไว้ อามุ่ยพยายามสะบัดออก แต่แป้งร่ำจับไว้แน่น ถามว่าไปไหนมา อามุ่ยหลบตา

"เรื่องของอั๊ว...ลื้อจะมาเซ้าซี้อะไร"

"เธอ ไปหาเปามาใช่ไหม?...เธอรู้ใช่ไหมว่าเปาอยู่ไหน?" แป้งร่ำเห็นอามุ่ยนิ่งเฉย รีบอ้อนวอน "ได้โปรดเถอะ...บอกฉัน หน่อยได้ไหมว่าเปาอยู่ที่ไหน...ฉันก็เป็นห่วงเปาไม่น้อยไปกว่าเธอหรอกนะ... อามุ่ย"

อามุ่ยจิกหางตามองแป้งร่ำอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่พอนึกถึงคำพูดของเปาที่พูดกับตนเองตอนไปเยี่ยมที่เรือนจำ และยิ่งเห็นหน้าเศร้าๆของแป้งร่ำ อามุ่ยชักใจอ่อน

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น แป้งร่ำในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ เก่าๆโทรมๆ สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า นั่งรอเปาอยู่ในห้องเยี่ยมภายในเรือนจำ พอเปาเห็นเป็นแป้งร่ำ ทั้งดีใจและเป็นห่วง ถามว่ามาที่นี่ทำไม

"ฉันเป็นห่วงนาย ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน...นายเป็นอย่างไรบ้าง ลำบากมากไหม" แป้งร่ำน้ำตาไหล

"อย่าร้อง...ผมไม่เป็นอะไร" เปาพลอยเศร้าไปด้วย

"นาย ยังรักฉันอยู่หรือเปล่า...ฉันยังรักนายอยู่เสมอนะเปา ที่ผ่านมาฉันโกหก ฉันขอโทษ ไม่มีวันไหนที่ฉันจะไม่รัก ไม่คิดถึงนาย ถึงแม้นายจะแต่งงานกับคุณหญิง มันก็ไม่ทำให้ฉันเลิกรักนายได้เลย...ถ้านายยังรักฉันอยู่ ฉันจะรอนายนะเปา ฉันพร้อมที่จะหนีไปกับนายอย่างที่เราเคยสัญญากันไว้...เราจะไปด้วยกัน"

"แป้งร่ำ..." เปาน้ำตาซึม

"ฉัน คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้...ถ้าไม่มีนาย นายให้ฉันรอนายใช่ไหม...ฉันจะมารอรับนายวันที่นายได้ออกไปจากที่นี่...ตอบ ให้ฉันดีใจหน่อยได้ไหม...ว่านายยังรักฉันอยู่"

"เราจะรักกันได้อย่างไร ในเมื่อ...คุณเป็นผู้หญิงของเขา"

"ทำไมเราจะรักกันไม่ได้ ถึงแม้ร่างกายฉันจะอยู่กับเขาแต่หัวใจฉันอยู่กับนาย นายยังรักฉันอยู่ใช่ไหม"

"แป้งร่ำ...ผมรักคุณ"

แป้ง ร่ำดีใจมากปล่อยโฮทันที บอกว่ารักเขาเช่นกัน เปาอยากจะกอดหญิงคนรักใจแทบขาดแต่ทำไม่ได้...ครู่ต่อมา แป้งร่ำใส่หมวกปิดบังใบหน้าไว้อย่างเดิม เดินมาหาอามุ่ยซึ่งนั่งรออยู่ริมฟุตปาทหน้าเรือนจำ ขอบใจเธอมากที่พามาหาเปา อามุ่ยค้อนขวับ ลุกขึ้นเดิน แป้งร่ำเรียกไว้

"เดี๋ยว...วันที่เปาพ้นโทษ...เรามารับเปาด้วยกันนะ"

อามุ่ยเก๊กนิดหนึ่ง "เออ...กลับได้แล้ว พวกที่บ้านรู้เข้าล่ะ...อั๊วย่ำแย่แน่ๆ"

แป้ง ร่ำพยักหน้า หันกลับไปมองประตูเรือนจำอีกครั้งอย่างมีความหวัง...ในเวลาต่อมา แป้งร่ำในชุดเสื้อผ้าอย่างดีของตัวเองหิ้วถุงใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์มากับ อามุ่ย เหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะค่อยๆย่องเข้าประตูหลังบ้านรัตตภาคย์ ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงธณพร้องถามแป้งร่ำว่าไปไหนมา

"เอ่อ...แป้งเห็นอามุ่ยไม่ค่อยมีเสื้อผ้าใส่ ก็เลยพาไปซื้อที่ตลาดน่ะค่ะ" แป้งร่ำชูถุงในมือให้ดู

อา มุ่ยเห็นธณพไม่ค่อยเชื่อนัก รีบช่วยโกหกอีกแรง ธณพเตือนแป้งร่ำว่าถ้าคุณใหญ่รู้เข้าต้องเป็นเรื่องแน่ๆ แป้งร่ำขอร้องธณพอย่าบอกเรื่องนี้กับคุณใหญ่

"คุณแป้งอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ...คุณชานนท์มารอนานแล้ว"

แป้ง ร่ำสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก สองสาวรีบแยกย้ายกันเข้าบ้าน ธณพจะเดินกลับตึกใหญ่ แต่บังเอิญเห็นอะไรบางอย่างนอกรั้วเสียก่อน ชะเง้อมองอย่างสงสัย...

ในซอยเปลี่ยวข้างบ้านรัตตภาคย์ วิฑิตจอดรถแล้วยื่นเงินปึกใหญ่ให้ศจี หญิงสาวหอมแก้มเขาหนึ่งฟอดแล้วก้าวลงจากรถ ยกมือบ๊ายบายให้วิฑิตที่ขับรถออกไป ศจีตกใจหันมาเจอธณพยืนจ้องอยู่

"คุณไปไหนกับใคร?"

"เรื่อง ของฉันอย่ามายุ่ง" ศจีว่าแล้ววิ่งปรู๊ด ธณพมองตามไม่ไว้ใจ พอพ้นสายตาธณพ ศจีรีบโทร.บอกวิฑิตว่าธณพอาจจะเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกัน วิฑิตไม่สนใจ ใครอยากเห็นก็เห็นไปจะกลัวอะไร

"ไม่กลัวได้อย่างไร   ถ้ามันเอาเรื่องของเราไปแฉจะทำอย่างไร"

"เราก็แฉมันเสียก่อนสิ...ลืมแล้วหรือ คลิปที่ถ่ายไว้น่ะ ได้เวลางัดออกมาแฉแล้วจ้ะ...ดาหลิง"

ศจีตาโตนึกออก ยิ้มสะใจ...

ด้าน แป้งร่ำปรับสีหน้าเป็นปกติ ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าชานนท์ ขอโทษที่ปล่อยให้เขารอ ชานนท์แอบเคืองแต่ยังฝืนยิ้ม ถามว่าไปไหนมา แป้งร่ำโกหกว่าไปกับอามุ่ย ชานนท์เห็นแป้งร่ำไม่ยอมสบสายตาด้วย จ้องมองเธออย่างจับผิด แป้งร่ำรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

"เอ่อ...วันนี้แป้งขอไม่ไปกินข้าวข้างนอกได้ไหมคะ แป้งรู้สึกไม่ค่อยสบาย...ขอบคุณนะคะ"

ชานนท์เคลือบแคลงสงสัยว่าต้องมีอะไรเบื้องหลังแน่ๆ...

ขณะ คุณใหญ่กำลังเช็กข้อความอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ อยู่ๆมีคลิปส่งเข้ามา   คุณใหญ่เปิดดูแล้วแทบช็อก เห็นเป็นคลิปแอบถ่ายธณพกำลังปลุกปล้ำคุณหญิง จังหวะนั้นธณพพรวดพราดเข้ามาจะรายงานเรื่องที่เห็นศจีอยู่กับวิฑิต แต่ต้องชะงักเพราะสายตาคุณใหญ่ที่จ้องมองตัวเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ธณพรู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ

เป็นจริงอย่างธณพคาด คุณใหญ่ไม่รอช้าคว้าไม้กอล์ฟไล่ฟาดธณพไม่ยั้งถึงกับคลานสี่ขาหนี แถมยังด่าธณพลั่นบ้านอย่างหยาบๆคายๆ โยนไม้กอล์ฟทิ้งแล้วคว้าปืนจะยิง ทันใดนั้น คุณหญิงเปิดประตูห้องทำงานผลัวะเข้ามาพร้อมกับแป้งร่ำ ชานนท์ คุณเล็ก และคุณระเบียบ

"พี่ใหญ่...อย่าค่ะ" คุณหญิงพุ่งไปกอดพี่ชายไว้ ชานนท์

กับคุณเล็กเข้าไปประคองธณพ ขณะที่แป้งร่ำยืนกอดคุณระเบียบซึ่งเอามือปิดตาเพราะกลัวเลือด

"ยังจะห้ามพี่อีกหรือน้องหญิง...มันทำน้องหญิงท้อง...พี่จะฆ่ามัน"

คุณ หญิงตะลึง ส่วนคนอื่นต่างช็อกไปตามๆกัน คุณใหญ่ปรี่เข้าไปจะฟาดธณพซ้ำ คุณหญิงคว้าตัวพี่ชายไว้ ขอร้องว่าอย่าทำร้ายเขาอีกเลย คุณใหญ่โกรธหน้ามืด ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เหวี่ยงคุณหญิงกระเด็น ตรงเข้าหาธณพหมายจะฆ่าให้ตาย แต่เสียงแป้งร่ำร้องเรียกคุณหญิงด้วยความตกใจดังขัดจังหวะ

คุณใหญ่ หันไปมอง เห็นแป้งร่ำวิ่งไปประคองคุณหญิงซึ่งนั่งกองอยู่กับพื้น ที่ขาของเธอมีเลือดไหลเป็นทาง แป้งร่ำร้อง ขอความช่วยเหลือลั่น คุณใหญ่ได้สติ ปราดเข้าไปหาน้องสาว รีบพาส่งโรงพยาบาลทันที

ครู่ต่อ มา คุณหญิงถูกพาเข้าห้องฉุกเฉิน โดยมีคุณใหญ่ แป้งร่ำ ชานนท์ และคุณเล็กรออยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวายใจ ธณพแอบซุ่มมองอยู่ห่างๆด้วยความเป็นห่วง สักพักหมอออกจากห้องฉุกเฉิน คุณใหญ่ แป้งร่ำ คุณเล็กกับชานนท์ต่างกรูเข้าไปถามอาการคุณหญิง

"เสียใจด้วยนะครับ เราช่วยเด็กไว้ไม่ได้ แต่แม่ปลอดภัยแล้ว"

คุณ ใหญ่ถอนใจโล่งอก ธณพถึงกับเข่าอ่อน ก่อนจะรวบรวมกำลังวิ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อหมอ เขย่าอย่างบ้าคลั่ง หาว่าหมอไม่ช่วยลูกของเขา คุณใหญ่โกรธที่ธณพยังกล้ามาเสนอหน้าให้เห็น ปรี่จะลุยใส่ ชานนท์กับคุณเล็กรีบล็อกเขาไว้ ส่วนแป้งร่ำดึงธณพออกห่าง ขอร้องให้กลับไปเสีย

"ไม่...ผมจะรอลูกผม...ผมจะรอลูก" ธณพคร่ำครวญ

"ไอ้ ณพ...ไสหัวไปเลย จะไปตายที่ไหนก็ไป" คุณใหญ่ ฮึดฮัดจะเอาเรื่อง  ชานนท์กับคุณเล็กต้องช่วยกันดึงตัวไว้ แป้งร่ำรีบลากธณพออกมาจนพ้นสายตาคุณใหญ่

"ใจเย็นๆนะคะคุณณพ รอให้คุณใหญ่หายโกรธแล้วค่อย..."

ธณพ ไม่รอให้แป้งร่ำพูดจบ ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "ไม่มีทาง... ผมรู้จักคุณใหญ่ดี เขาฆ่าผมแน่...คนอย่างคุณใหญ่ ถ้าอยากฆ่าใครก็ต้องฆ่าให้ได้...ทุกคน"

ooooooo

คืน วันเดียวกัน ขณะเปากำลังนอนหลับ ยุทธกับสมุนนักโทษลอบเข้าไปให้ห้องขังเปา เอาถุงดำคลุมหัวแล้วรุมอัดเขาจนน่วมก่อนจะลากออกไปยังมุมเปลี่ยวของเรือนจำ ยุทธกระชากถุงดำออก

เปาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไปทำอะไรให้แก"

"ไม่ต้องทำอะไรให้ ข้าก็ฆ่าเอ็งได้...ตามใบสั่ง"

เปาต้องการรู้ว่าใครสั่ง ยุทธไม่ตอบ หันไปพยักพเยิดให้สมุนเข้าไปล็อกเปาจากด้านหลัง แล้วควักแปรงสีฟันที่ตรงด้ามถูกฝนจนแหลมราวกับมีด

"เจ็บนิดเดียวไอ้ตี๋ ข้าน่ะมือโปร ฉึกเดียวเข้าเส้นเลือดใหญ่ ลงนรกรวดเร็วทันใจ...โอเค?"

ยุทธ ดันหน้าเปาให้เงยขึ้นจนเห็นคอหอย เงื้อมือที่ถือแปรงสีฟันขึ้นสุดแขน ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนให้หยุดดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลัง ยุทธหันขวับไปมอง เห็นลุงพงศ์นักโทษขาใหญ่เดินเข้ามาหา หน้าตาดุดัน เปาเห็นชายคนนั้นยังไม่ชัดนัก

"เอาอีกแล้วนะไอ้ยุทธ ทำแต่ความชั่วแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะได้ไปผุดไปเกิดสักทีวะ" ลุงพงศ์เข้ามายืนตรงหน้า คราวนี้เปาเห็นเขาเต็มตา ร้องเรียก "ลุงพงศ์" ลั่นด้วยความดีใจ ลุงพงศ์นิ่วหน้า สงสัย

"ผม...เปา...เปาไงครับ"

"คุณ หนู" ลุงพงศ์ร้องเรียกด้วยความดีใจ โผกอดเปาท่ามกลางความงุนงงของยุทธและสมุน ลุงพงศ์สั่งให้ทั้งคู่กราบขอโทษคุณหนูของเขาเดี๋ยวนี้ สองคนรีบทำตาม เปาไม่อยากให้มากราบตนเอง แต่ลุงพงศ์ไม่ยอม ยุทธโอดครวญว่าเขาแค่ทำตามใบสั่งฆ่า อย่าถือโทษโกรธกันเลย

"ใครสั่งเอ็งมาวะไอ้ยุทธ"

"ไม่ รู้...ลูกพี่ข้างนอกสั่งมาอีกที รู้แต่ว่าไอ้คนสั่งมันรวยมากจ่ายไม่อั้น งานนี้ฉันซวยแน่ ป๋าต้องช่วยเคลียร์นะ" ยุทธมีท่าทีหวั่นๆ ลุงพงศ์ถามเปาว่าไปทำอะไรไว้ถึงมีคนอยากฆ่า

"ลุงบอกผมก่อนดีกว่าว่า...มันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ผม"

ลุง พงศ์หน้าเศร้าขึ้นมาทันที จากนั้นลุงพงศ์พาเปามาคุยกันลำพังสองต่อสอง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเปาให้ฟังว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นไม่ใช่ อุบัติเหตุ มันถูกจงใจจัดฉากขึ้น คุณท่านทั้งสองคนรู้ตัวตลอดเวลาว่ามีคนปองร้าย ไอ้คนที่คิดจะทำร้ายคุณท่าน เป็นหุ้นส่วนร่วมธุรกิจกับเพื่อนของพ่อแม่เปา

"มันโกงเพื่อนของคุณ ท่านจนสิ้นเนื้อประดาตัวต้องมาพึ่งบารมีของคุณท่านทั้งสอง คุณท่านมีเมตตาก็ให้ความช่วยเหลือและหาทนายมือดีจะสู้คดีกัน แต่น่าสงสาร กำลังจะชนะคดี เพื่อนคุณท่านก็ล้มป่วยด้วยโรคลูคีเมียตายไปเสียก่อน ส่วนสามีก็ถูกมันสั่งเก็บ"

เปาฟังแล้วคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูก ลุงพงศ์เล่าอีกว่าคุณท่านทั้งสองเห็นลูกสาวของเพื่อนต้องกำพร้าพ่อแม่ และยังโดนฮุบสมบัติ เลยทนไม่ได้อาสาจะให้การในศาลต่อสู้กับฝ่ายโน้น แต่ในที่สุดท่านทั้งสองก็ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย พอเล่าถึงตรงนี้ ลุงพงศ์ตาวาวด้วยความแค้น

"พวกมันจงใจทำให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ คุณผู้หญิงเสียชีวิตในรถ คุณผู้ชายอยู่ไอซียูเป็นเดือน ตอนแรกเหมือนอาการจะดีขึ้น มีสติสั่งให้ผมเขียนจดหมายและส่งคุณหนูไปอยู่กับอาซิ่ม แม่บ้านเก่าแก่ที่ย้ายกลับไปอยู่เซี่ยงไฮ้"

"แล้วทำไมลุงถึงมาอยู่ที่นี่"

"ก็ ข้อหาขับรถประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย มันโยนความผิดให้ผม สิ้นคุณท่านทั้งสองแล้ว ผมก็หมดสิ้นทุกอย่าง...เฮ่อ...อยู่คุกยังมีข้าวกินก็เลยทำตัวดีช่วยงานในคุก จนกลายเป็นป๋าอย่างที่คุณหนูเห็น" ลุงพงศ์ยิ้มเยาะให้กับชะตาชีวิตตัวเอง "แต่คุณหนู...จะมาอยู่อย่างผมไม่ได้นะครับ คุณหนูต้องออกไป"

"ฉันจะออกไปได้อย่างไร...เอ่อ...ลุงพอจะจำได้ไหมว่าเพื่อนของพ่อแม่ผมเขาเป็นใคร"

"จำชื่อไม่ได้ครับ...แต่จำนามสกุลได้ เพราะตระกูลนี้เป็นพวกเศรษฐีรวยมาก...นามสกุล วรรัตน์"

เปา จำได้ว่านี่คือนามสกุลของแป้งร่ำ ถามอีกว่าคนที่ทำร้ายพ่อกับแม่ของเขาเป็นใคร ลุงพงศ์พอจะจำได้ไหม ลุงพงศ์ จำได้ขึ้นใจว่าพวกนั้นชื่อยิ่งยศกับรุ่งรัตน์ รัตตภาคย์ ได้ยินนามสกุลนี้เปายิ่งแค้นหนัก

ooooooo

คุณใหญ่เห็นน้องสาว นอนเหม่อลอย น้ำตาไหลพรากอยู่บนเตียงคนไข้ ทนไม่ไหวฮึดฮัดจะตามไปเอาเรื่องธณพอีก คุณหญิงขอร้องให้หยุดจองเวรกันได้แล้ว

"มันทำถึงขนาดนี้...มันกล้าทำกับพี่ ทำกับใหญ่ รัตตภาคย์ ขนาดนี้ มันไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่"

"เขาทำกับหญิงค่ะ...ไม่ใช่พี่ใหญ่"

"ทำกับน้องพี่ก็เท่ากับหยามหน้าพี่"

คุณ หญิงกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหว ปล่อยโฮ "เลิกห่วงหน้าตัวเองเสียทีเถอะค่ะพี่ใหญ่ เผื่ออะไรๆมันอาจจะดีขึ้นบ้าง...ที่รัตตภาคย์ของเรามันวุ่นวายแบบนี้ ไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ห่วงแต่หน้าตัวเองหรอกหรือคะ...หรือจะให้โทษว่าเป็นเพราะ บ้านเราไปทำเวรทำกรรมอะไรกับใครเขาไว้คะ"

"ไม่จริง ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะคนอื่นมันเลว มันชั่ว มันทรยศ มันหักหลัง" คุณใหญ่โวยลั่นด้วยความโกรธ คุณหญิงเหนื่อยใจกับพี่ชายเหลือเกิน ได้แต่เบือนหน้าร้องไห้...

ขณะเดียวกัน แป้งร่ำเห็นว่าวันนี้ที่บ้านปลอดคน คุณใหญ่ กับชานนท์ไม่อยู่ไปเยี่ยมคุณหญิง เลยขอให้อามุ่ยพาไปเยี่ยมเปา ระหว่างที่แป้งร่ำวิ่งกลับไปเอากระเป๋าถือที่ห้องนอน เกิดเวียนหัว หน้ามืดเป็นลมล้มลงกับพื้น คุณระเบียบเข้ามาเห็น ตกใจ รีบพาไปส่งโรงพยาบาลทันที

ในเวลาต่อมา หมอสั่งเจาะเลือดตรวจหาสาเหตุที่แป้งร่ำดูซีดเซียวและหน้ามืดบ่อยๆอย่าง ละเอียด ผลเลือดต้องรออีกสองถึงสามวันถึงจะรู้ จากนั้นจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ แป้งร่ำเห็นว่าไหนๆก็มาโรงพยาบาลแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเที่ยว ชวนคุณระเบียบแวะเยี่ยมคุณหญิง...

อีก ด้านหนึ่งภายในห้องพักฟื้น คุณหญิงเอามือลูบท้องร้องไห้คิดถึงลูก พึมพำขอโทษลูกที่ดูแลไม่ดี จังหวะนั้นมีเสียงประตูห้องเปิด คุณหญิงเบือนหน้าหนีอย่างรำคาญ ออกตัวว่าต้องการพักผ่อนไม่อยากให้ใครรบกวน เสียงธณพเรียกคุณหญิงดังขึ้นจากด้านหลัง คุณหญิงหันขวับไปมองอย่างเอาเรื่อง แต่พอเห็นสภาพสะบักสะบอมของธณพแล้ว ที่กะจะโวยใส่เลยเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเย็นชาแทน

"ยังจะกล้ามาอีกหรือ? รีบหนีไปซะก่อนจะไม่มีชีวิตอยู่"

"ตอนนี้ผมก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้ว...ตายทั้งเป็น" ธณพพูดอย่างปลงๆ

"ทุกอย่างมันจบแล้ว...จบสิ้นแล้ว ต่อไปนี้ คุณอย่ามายุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีก...ไปซะ"

"ผม คงจะไปไม่ได้ถ้าไม่ได้พูดกับคุณ...คุณจะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่ แต่ผมอยากจะบอกว่าผมไม่เคยแม้แต่คิดจะทำให้คุณโกรธผม เกลียดผม ผมหวังแต่จะทำให้คุณมีความสุข...ในทุกๆเรื่องเท่าที่คนอย่างผมจะทำให้คุณ ได้...ที่สำคัญ...ผมไม่เคยคิดจะ...ทำร้ายคุณเลยแม้แต่นิดเดียว"

"เหรอ?...แม้แต่นิดเดียวหรือ?" น้ำเสียงคุณหญิงเหมือนแดกดันอยู่ในที

"ครับ...ผม รู้ดีว่าพูดไปคุณก็คงไม่เชื่อ ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เชื่อผมนะครับ...ว่า คุณคือผู้หญิงที่ผมรักสุดหัวใจ" ธณพพูดจบ เดินคอตกจากไป คุณหญิงนั่งนิ่ง น้ำตาไหลพราก

สักพัก คุณระเบียบพาแป้งร่ำซึ่งนั่งรถเข็นเปิดประตูห้องเข้ามา คุณหญิงรีบปาดน้ำตา ตกใจว่าแป้งร่ำเป็นอะไรไปทำไมต้องนั่งรถเข็น แป้งร่ำว่าไม่มีอะไร แค่มาเจาะเลือดตรวจ

"เฮ่อ...ดูสิ...คนป่วยมาเยี่ยมคนป่วย" คุณระเบียบถอนใจเฮือก

ooooooo

คุณ ใหญ่หงุดหงิดเหลือเกินกับเรื่องวุ่นๆในบ้าน กำชับชานนท์ว่าอย่าให้ข่าวพวกนี้รั่วออกไปถึงหูฝ่ายตรงข้ามให้เอาไปโจมตีเรา ได้ แล้วนึกขึ้นได้ ถามชานนท์ ว่าเรื่องเปาไปถึงไหนแล้ว ชานนท์ไม่รู้อะไรเลย ธณพเป็นคนจัดการทั้งหมด คุณใหญ่ตวาดลั่น ว่าอย่าพูดชื่อธณพให้เขาได้ยินอีกเด็ดขาด

"เอ่อ...ครับ...ผมจะรีบเช็กดูครับ"

"ชั่ว จริงๆ...ทำไมรอบตัวพี่มันถึงมีแต่คนชั่วๆ" คุณใหญ่ บ่นอย่างเจ็บแค้นใจ ขณะที่ชานนท์รีบโทร.ติดต่อกับคนของตัวเองเพื่อจัดการเรื่องเปาให้เรียบ ร้อย...

ยุทธได้รับการติดต่อจากลูกพี่นอกเรือนจำอีกครั้ง เร่งให้เขากำจัดเปาให้เร็วที่สุด ยุทธรีบมาปรึกษาลุงพงศ์ว่าจะทำอย่างไรดี ไหนบอกเขาว่าจะเคลียร์เรื่องนี้ให้ ลุงพงศ์อยากรู้จริงๆว่าใครสั่งฆ่าเปา

"ไม่ ต้องรู้แล้ว รู้อย่างเดียวว่าตอนนี้ถ้าคุณหนูของป๋าไม่ตาย ฉันก็ตาย...เพราะฉะนั้น..." ยุทธหน้าเหี้ยมขึ้นมาทันที ส่วนลุงพงศ์สีหน้าเป็นกังวลแทนคุณหนูของตนเอง

ooooooo

แป้ง ร่ำนอนหลับๆตื่นๆทั้งคืน ฝันร้ายว่าเปาโดนฆ่าตาย คาดไม่ถึงเลยว่าพอตื่นเช้าขึ้นมาฝันร้ายเมื่อคืนจะกลายเป็นความจริง ทางเรือนจำโทร.มาแจ้งข่าวร้ายว่าเปาตายแล้ว แป้งร่ำช็อก กรีดร้องลั่นบ้านว่าไม่จริง ปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือร้องไห้โฮ คุณระเบียบตกใจ ปราดเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไร

"เปายังไม่ตาย...เปาต้องไม่ตาย"

แป้ง ร่ำพูดได้แค่นั้น ก็ทรุดฮวบเป็นลม ชานนท์รีบเข้ามารับเธอไว้ได้ทัน มองหน้าผู้หญิงที่เขาหลงรักแล้วรู้สึกผิด แต่เพื่อให้ได้ครอบครองตัวเธอ เขายอมทำทุกอย่างแม้แต่เรื่องเลวๆ...

ข่าวการตายของเปารู้กันทั่ว ทั้งบ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยแทบคลั่งจะตามไปเล่นงานคุณใหญ่ ระบบกับระบือต้องช่วยกันล็อกตัวไว้ เอื้อยกับอ้ายกอดคอกันร้องไห้ระงม เสียใจไม่แพ้อามุ่ย คุณระเบียบก็ไม่ต่างจากพวกสาวๆ เสียน้ำตาให้กับการตายของเปาเช่นกัน...ส่วนคุณหญิงยังนอนพักรักษาตัวอยู่โรง พยาบาล พอทราบข่าวจากคุณเล็กว่าเปาตายแล้ว สองพี่น้องโผกอดกันร้องไห้...

ด้าน แป้งร่ำร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ชานนท์จะเช็ดน้ำตาให้แต่เธอเบือนหน้าหนี ตัดสินใจลุกพรวดพราดตรงไปยังห้องทำงานคุณใหญ่ เปิดประตูผลัวะเข้าไปหน้าเครียด

คุณใหญ่เหลือบมองแล้วก้มหน้าทำงาน ต่อ  ตำหนิเธอว่าจะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน แป้งร่ำเป็นหมูไม่กลัวน้ำร้อน ต่อว่าเขาว่าทำไมต้องส่งเปาไปตาย เปาต้องตายเพราะถูกส่งไปเข้าคุก คุณใหญ่ไม่พอใจ ลุกขึ้นจ้องหน้าแป้งร่ำเขม็ง

"ใครกันแน่...ที่ทำให้มันต้องตาย"

"คุณใหญ่หมายความว่าอย่างไรคะ"

"ก็หมายความอย่างที่ฉันพูด...ไปคิดดูดีๆว่าใครกันแน่...

ที่เป็นต้นเหตุให้มันต้องตาย...ออกไปได้แล้ว"

แป้ง ร่ำกลับออกไปอย่างงงๆชานนท์ซึ่งแอบฟังอยู่หน้าประตูห้องทำงานรีบหลบ แป้งร่ำวิ่งผ่านเขาไปโดยไม่ทันเห็น ตรงขึ้นห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียงหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้มากอด

"เปา...ไหนเธอสัญญาว่าเราจะไปด้วยกัน...เธอทิ้งฉันทำไม...เธอทิ้งฉันไปอีกแล้วหรือเปา" แป้งร่ำร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

ooooooo

วัน ถัดมาแป้งร่ำชวนอามุ่ยไปรับศพเปาที่เรือนจำ เจ้าหน้าที่เรือนจำขนศพเปาที่ผ้าคลุมมิดชิดออกมาสอง สาวปล่อยโฮทันที  แป้งร่ำขอเจ้าหน้าที่ดูหน้าเปาเป็นครั้งสุดท้าย

"ถึงดูก็จำไม่ได้หรอกคุณ...โดนรุมตีจนเละไปหมด"

อา มุ่ยยิ่งร้องไห้เสียงดังลั่น แป้งร่ำแค้นคุณใหญ่มาก... หลังจากจัดการเรื่องศพเปาเรียบร้อย แป้งร่ำกับอามุ่ยพากันกลับบ้าน ยังไม่ทันจะนั่งให้หายเหนื่อย โดนคุณใหญ่เรียกไปเล่นงาน

"ฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าห้ามทุกคนไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้เปาอีกเด็ดขาด"

"แม้แต่ศพของเปาเชียวหรือคะ" แป้งร่ำเถียงเสียงแข็ง จ้องหน้าคุณใหญ่ไม่วางตา

"อาคุณใหญ่ ลื้อมันใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต"

คุณ ใหญ่หันขวับมองอามุ่ย คุณระเบียบรีบเอามือปิดปากอามุ่ยแล้วลากออกจากห้องรับแขก อามุ่ยดิ้นไปพลาง สาปแช่งคุณใหญ่ไปด้วย คุณใหญ่โดนแช่งเลยฉุนขาด ไล่ทุกคนออกไปให้หมด ศจีกับกานดาไม่รอให้พูดซ้ำรีบเผ่นก่อนเพื่อน จังหวะนั้น คุณเล็กประคองคุณหญิงเข้ามาพอดี

คุณใหญ่ร้องทักทายน้องสาวที่เพิ่ง กลับจากโรงพยาบาล แล้วจะเดินเข้าไปหา คุณหญิงไม่อยากเสวนาด้วย หันหลังกลับ บอกให้น้องชายพาออกไปอีกทาง คุณใหญ่ยัวะตะโกนไล่หลัง

"ไอ้พวกอวดดี...เชิญ...เชิญอวดดีกันให้ตลอดก็แล้วกัน"

ooooooo

หลัง จากแผนป่วนบ้านรัตตภาคย์สำเร็จด้วยดี ศจีกับวิฑิตนอนหัวเราะสะใจอยู่บนเตียงในห้องเช่าของ วิฑิตอย่างมีความสุข   วิฑิตสมน้ำหน้าคุณใหญ่คุยโวว่าเล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับคนอย่างเขา

"อ๊ะ...พี่ ฑิตคนเดียวที่ไหน น้องจีด้วยสิคะ นี่ถ้าไม่ได้ ฝีมือระดับสวยร้ายขั้นเทพอย่างน้องจีล่ะก็...พวกมันคงไม่มีวัน แสบถึงทรวงแบบนี้หรอกจริงไหม"

"จริงสิจ๊ะ...น้องจีของพี่ฑิตสวยร้ายขั้นเทพจริงๆ"

วิ ฑิตก้มจะจูบ ศจีหันหน้าหนี ผลักวิฑิตหน้าหงาย เธอไม่ปลื้มกับการตบรางวัลแบบนี้ ขอเปลี่ยนเป็นเงินแทน วิฑิตทำอิดออด ศจีงอน ถ้าเขาไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้ เดี๋ยวเธอไปหาป๋ารวยๆเองก็ได้แล้วลุกพรวด  วิฑิตรวบตัวไว้เอื้อมไปหยิบเงิน ยื่นให้สามพันบาท ศจีบ่นอุบว่าเงินแค่นี้จะซื้ออะไรได้

"น่านะ...แล้วพี่ฑิตจะรีบหาเงินมาให้ศจีเยอะๆ"

ศจี ทำฮึดฮัด จังหวะนั้น มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น วิฑิตคิดว่าเด็กเอาข้าวผัดมาส่งรีบลุกไปเปิดประตู แต่ต้องตกใจ แทบช็อก เมื่อเห็นกานดายืนยิ้มอยู่หน้าห้อง

"ฑิต...ฑิตจริงๆด้วย พี่ตามหาฑิตอยู่ตั้งนาน" กานดาโผกอดวิฑิตด้วยความคิดถึง เหลือบมองข้ามไหล่เขาไปเห็น ศจียืนยิ้มเยาะอยู่ในห้อง ถามวิฑิตว่าศจีมาทำอะไรที่นี่ วิฑิต อึกๆอักๆไม่รู้จะตอบอย่างไร ศจีปราดเข้ามาเกาะแขนวิฑิตเย้ย กานดาซึ่งๆหน้า

"ต๊าย...คุณดาเห็นตำตาอย่างนี้ยังจะถาม...ศจีกะพี่ฑิตคงมานั่งสมาธิกันมั้งคะ" ศจีหัวเราะร่วน

กานดา โกรธจัดปราดเข้าตบศจีไม่ยั้ง ทั้งคู่ตบตีกันอุตลุด ศจีเสียเปรียบเรียกวิฑิตให้ช่วย วิฑิตเข้ามากระชากกานดาตบผัวะ กานดาโมโหสุดขีด หันไปเล่นงานศจีอย่างบ้าคลั่ง ศจีสู้ไม่ได้วิ่งหนีไปที่ระเบียงห้องด้านหลัง กานดาคว้าไม้กวาดพุ่งใส่ ศจีหนีจนสุดระเบียงแล้วเบี่ยงตัวหลบ วิฑิตวิ่งมาด้านหลังผลักกานดาตกระเบียง ร่วงลงไปตายคาที่ เขาหน้าตื่นอ้างว่าไม่ได้ ตั้งใจ ศจีกลับแสยะยิ้ม ชมว่า "เก่งมาก"

ooooooo

แป้งร่ำ  คุณหญิง  คุณเล็ก  และอามุ่ยเอาดอกไม้ ไปเคารพศพเปาแสดงความไว้อาลัย  แป้งร่ำพักผ่อนน้อย บวกกับร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เลยเป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น คุณเล็กต้องช่วยประคองกลับบ้าน...

ทันทีที่คุณใหญ่ทราบว่าคุณหญิง คุณเล็ก แป้งร่ำกับอามุ่ยไปเคารพศพเปา โกรธจัด อาละวาดเสียงลั่นบ้านว่าสั่งนักสั่งหนาแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามทุกคนไปยุ่ง เกี่ยวกับเปาอีก

"แต่มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะทำให้เปาได้นะคะพี่ใหญ่" คุณหญิงชักเคือง

"ไม่ได้...ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำตามนั้น"

คุณ เล็กกับคุณหญิงไม่พอใจมาก ต่างต่อว่าพี่ชายว่าใจร้าย แล้วออกจากห้องไปพร้อมกัน คุณใหญ่ฉุนขาดพานโทษว่าเป็นเพราะเปาคนเดียวทำให้น้องๆของเขาแข็งข้อ ทันใดนั้น มือถือของชานนท์ดังขึ้น ลูกน้องโทร.มารายงานว่ากานดาตายแล้ว คุณใหญ่รู้ข่าวถึงกับอึ้ง ชานนท์อาสาจะตามลากคอคนร้ายที่ทำให้กานดาตายมาให้ได้ แต่คุณใหญ่กลับบอกว่าไม่ต้อง เสียเวลาเปล่าๆ ชานนท์ใบ้กิน

"ตายๆไปเสียได้ก็ดี อยู่ไปก็ได้แต่ไถเงินลูกเดียว...นนท์...

เรื่องลงพื้นที่ว่าไง...เตรียมงานเรียบร้อยดีหรือยัง...คราวนี้ต้องลุย หนักหน่อยนะ...ใกล้เลือกตั้งแล้ว"

ชานนท์พยักหน้ารับคำ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขารู้จักประมุขบ้านรัตตภาคย์ลึกซึ้งขึ้นอีกเยอะ...

แป้ง ร่ำนอนหลับหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง โดยมีคุณระเบียบนั่งลูบผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะลุกออกจากห้อง แป้งร่ำค่อยๆลืมตาล้วงไปใต้หมอนหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้มากอด น้ำตาไหลพราก คร่ำครวญว่าทำไมเปาถึงไม่มาพาเธอไปด้วย สักพัก คุณใหญ่เปิดประตูห้องเข้ามา แป้งร่ำเหลือบมองอย่างเย็นชาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ยังคงกอดผ้าพันคอไว้อย่างนั้น คุณใหญ่ถามเสียงแข็งว่าไม่สบายเป็นอะไร

"เปล่าค่ะ...สบายดี" แป้งร่ำตอบเสียงแข็งกลับไปเช่นกัน คุณใหญ่ฉุนจับไหล่แป้งร่ำให้หันมามอง

"ฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้เปาอีก...

ถึงแม้มันจะตายไปแล้วก็ตาม...ตราบใดที่เธอยังเป็นผู้หญิงของฉัน เธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง...เข้าใจไหม"

แป้ง ร่ำจ้องหน้าเขาแบบไม่เกรงกลัว คุณใหญ่เห็นแล้วขัดใจมาก ผลักเธอไปพ้นหน้าแล้วลุกออกไป แป้งร่ำกอดผ้าพันคอ ไว้แนบอก ร่ำร้องหาเปา...

ส่วน ที่มุมซ่องสุม เหล่าคนรับใช้บ้านรัตตภาคย์ต่างอยู่ ในอาการโศกเศร้า เปาเพิ่งตายไม่กี่วัน กานดาก็มาด่วนจากไปอีกคน คุณระเบียบสงสารคุณๆที่ตอนนี้ต้องเหลือกันแค่สามคนพี่น้องเท่านั้น...

ศจี ทำเป็นตกใจเมื่อรู้ข่าวการตายของกานดา บีบน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณหญิงกับคุณเล็กเอือมระอากับการเสแสร้ง ชวนกันลุกหนี แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นพี่ชายเดินเข้ามา คุณใหญ่ชวนน้องๆกินข้าวเย็นด้วยกัน คุณหญิงกับคุณเล็กปฏิเสธว่าไม่หิวแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย ศจีปรี่เข้ามาออดอ้อนคุณใหญ่ว่ากินกับเธอก็ได้ คุณใหญ่จ้องศจีเขม็ง ศจีนึกได้ว่าลืมร้องไห้ รีบบีบน้ำตา

"ถึงแม้ศจีจะโศกเศร้าขนาดไหน แต่ศจีก็ต้องพร้อมจะปรนนิบัติคุณใหญ่เสมอค่ะ"

ศจีสะอื้นอยู่กับคุณใหญ่แท้ๆ  แต่กลับแอบหลิ่วตาให้ชานนท์ สมกับเป็นนังมารร้ายจริงๆ
ตอนที่ 19

หลังจากกินมื้อเย็นอย่างฝืดคอกับศจีเพียงสองคน คุณใหญ่เข้าไปนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงาน ทันใดนั้น ไฟตรงโถงทางเดินหน้าห้องดับ รู้สึกเหมือนมีอะไรแวบๆที่ประตูห้องทำงาน คุณใหญ่หยิบมีดตัดจดหมายมาถือ ค่อยๆเดินไปดู ไม่เห็นอะไรผิดปกติก็โล่งใจ ขณะจะเดินกลับ ไฟหน้าห้องสว่างขึ้น คุณใหญ่หันขวับ ล็อกคอใครบางคนไว้ทันที ระบือดิ้นรนร้องลั่น คุณใหญ่ คลายมือออกถามเสียงดุว่ามาทำอะไร

"ระบือมาเปลี่ยนหลอดไฟครับ หลอดไฟมันขาด"

คุณใหญ่หงุดหงิดที่ระบือทำให้ตกใจ ตวาดไล่เสียงดัง ระบือลนลานออกไปทันที...

ใน เวลาไล่เลี่ยกัน แป้งร่ำนอนหลับอยู่ในห้อง อยู่ๆสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบๆเห็นหน้าต่างห้องเปิดอยู่ ลมพัดผ้าม่านปลิว เธอเดินที่หน้าต่างมองอย่างสงสัย

"เปา...ใช่เธอหรือเปล่า" แป้งร่ำพึมพำอยู่คนเดียว

ooooooo

ธณพ เปลี่ยนข้างไปอยู่กับท่านสุพจน์แทน เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่มีผู้มีอิทธิพลทัดเทียมกับคุณใหญ่ หนุนหลัง เขาคงไม่รอดเงื้อมือคุณใหญ่แน่ๆ ธณพมาขอเข้าพบท่านสุพจน์ ซึ่งต้อนรับขับสู้เขาอย่างดี

"ขอบใจมากที่ยอมมาช่วยงานฉัน เชื่อฉันสิว่าณพตัดสินใจไม่ผิดหรอก เรามีเป้าหมายเดียวกันนั่นก็คือ เด็ดหัวไอ้ใหญ่...ใช่ไหม" ท่านสุพจน์หัวร่อร่าชอบใจ แล้วถามถึงมือดีที่ธณพจะดึงมาร่วมมือด้วย

"เรียบร้อยครับ...ผมเอาเขาออกมาแล้ว" ธณพพร้อมแล้วที่จะเอาคืนเจ้านายเก่า...

หน้า เจดีย์เก็บอัฐิพ่อกับแม่ของเปา มีมือของใครคนหนึ่งยื่นไปแตะรูปถ่ายของทั้งคู่ พอเห็นหน้าชัดๆกลับเป็นเปานั่นเอง เขาสาบานต่อหน้าอัฐิของพ่อกับแม่ว่าจะแก้แค้นให้ท่านทั้งสอง จังหวะนั้น เปาได้ยินเสียงเหมือนมีคนมา รีบหาที่ซ่อน สักพัก เห็นแป้งร่ำเดินนำชานนท์เข้ามาวางดอกไม้หน้าเจดีย์เก็บอัฐิพ่อและแม่ของเธอ ชานนท์คิดว่าเสร็จแล้วจึงชวนกลับ แต่แป้งร่ำบอกให้รอเดี๋ยว แล้วเดินไปนั่งลงวางดอกไม้หน้าเจดีย์เก็บอัฐิเปา  เอามือแตะรูปเขาอย่างรักใคร่  เปาแอบมองเหตุการณ์อยู่ตลอด

"ทำไมแป้งถึงรู้สึกว่าเปายังอยู่...จริงๆนะคะ ทำไมแป้งรู้สึกเหมือนกับว่าเปายังไม่ตาย"

"คุณแป้ง...เปาตายไปแล้วครับ...เปาตายจากพวกเราไปแล้ว ทำใจเถอะนะครับ...ลืมเปาซะ"

"ไม่ มีวันหรอกค่ะ...ไม่มีวันไหน...ที่แป้งจะลืมเปาได้" แป้งร่ำจ้ำพรวดๆออกไปทันที ทิ้งให้ชานนท์ยืนอึ้ง มองรูปถ่ายเปาอย่างเคืองๆ ก่อนจะรีบเดินตามแป้งร่ำ เปามองตามหญิงคนรักตาละห้อย

จังหวะนั้น ธณพเข้ามาจับไหล่เปาไว้แล้วพาออกไปอีกทางหนึ่ง เปายังติดใจสงสัยไม่หายว่าธณพช่วยเขาออกจากคุกทำไม ธณพบอกปัดว่าไม่ใช่เขาแต่เป็นท่านสุพจน์ต่างหาก

"นายก็รู้ว่าท่านสุ พจน์มีอิทธิพลขนาดไหน ท่านจัดให้แพะรับบาปแทนนาย ไอ้นั่นมันโดนตีจนหน้าเละไม่มีใครจำได้ ตอนนี้ใครๆก็นึกว่านายตายไปแล้วทั้งนั้นล่ะเปา"

เปางง ทำไมท่านสุพจน์ถึงช่วยเขา พอรู้เหตุผลว่าเป็นเพราะท่านสุพจน์ต้องการใช้เขาเด็ดหัวคุณใหญ่ เปามองหน้าธณพเหมือนจะถามว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ธณพถอนใจเฮือก เล่าว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหญิงเป็นเพราะเขาเอง เปาถึงกับอึ้ง

"คุณใหญ่คงไม่ไว้ชีวิตฉันแน่ เหมือนกับนายที่ทุบหัวใจคุณใหญ่จนแหลกเรื่องคุณแป้งร่ำ...คุณใหญ่รู้แล้วว่านายกับคุณแป้งร่ำ..."

เปา ถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมเขาถึงถูกสั่งเก็บ ธณพถามเปาว่าจะเอาอย่างไร จะยอมโดนล่าหรือจะเป็นผู้ล่า เปานิ่งคิดอยู่ อึดใจ ตอบตกลงร่วมมือกับธณพและท่านสุพจน์กำจัดคุณใหญ่

"ดีมาก...พรุ่งนี้...คุณใหญ่จะลงพื้นที่ เป็นโอกาสดีที่นายจะลงมือ ส่วนอาวุธฉันเตรียมแล้ว จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้พลาด"

เปา พยักหน้ารับคำ...ตกดึกคืนนั้น เปาเข้าประจำที่บนตึกเก่าใกล้บริเวณที่คุณใหญ่ลงพื้นที่พร้อมกับปืนไรเฟิล ติดลำกล้อง รอปลิดชีพคุณใหญ่ด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

ooooooo

รุ่ง ขึ้น คุณใหญ่ออกพบปะชาวบ้านตามที่ธณพให้ข่าวกับเปา โดยมีชานนท์คอยประกบพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน    เปากระชับปืนไรเฟิลในมือเล็งไปยัง

คุณใหญ่เตรียมเหนี่ยวไก อยู่ๆแป้งร่ำก็โผล่เข้ามาบังเป้าหมาย เปาหยุดกึก ไม่คิดว่าคุณใหญ่จะเอาแป้งร่ำมาโชว์ตัวช่วยเรียกคะแนนเสียง

เปา มองแป้งร่ำผ่านกล้องติดปืนไรเฟิลด้วยความคิดถึง ทันใดนั้น มีเสียงดังปัง กลุ่มของคุณใหญ่แตกฮือ ชานนท์โอบแป้งร่ำไว้ทันที ขณะที่บอดี้การ์ดโดดคร่อมตัวคุณใหญ่ ชาวบ้านวิ่งหนีตายกันโกลาหล ชานนท์เหลียวซ้ายแลขวาสำรวจทั่วบริเวณ เปารีบหลบ บอดี้การ์ดเข้าเคลียร์พื้นที่แล้วประกาศลั่น

"ไม่มีอะไรครับ...โปรดอยู่ในความสงบ...แค่ลูกโป่งแตก"

ทุก คนพากันโล่งอก คุณใหญ่หน้าตึงเมื่อเห็นชานนท์ โอบกอดแป้งร่ำไว้ไม่ยอมปล่อย เปาก็มองภาพเดียวกันนั้นอย่างเซ็งๆ ภารกิจลอบสังหารคุณใหญ่ครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า...

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยโดนศจีกับอ้ายจะรุมทำร้าย ดีที่คุณเล็กเข้ามาเห็นเสียก่อน ศจีกับอ้ายผลักอามุ่ยล้มคว่ำแล้วเผ่นแน่บ อามุ่ยขาเจ็บ คุณเล็กเลยต้องช่วยปฐมพยาบาลให้ แทนที่จะได้รับคำขอบใจ อามุ่ยกลับว่าเขาว่าทำแผลเก่งสู้เปาก็ไม่ได้ แล้วหลอกด่าเขาว่าไม่เอาไหน คุณเล็กยอมรับว่าตนเองไม่เอาไหนจริงๆ และโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้เปาต้องตาย...

หลังกลับจากหาเสียง ชานนท์เตือนคุณใหญ่ว่าลงพื้นที่คราวหน้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ ครั้งนี้อาจจะเป็นแค่ลูกโป่ง แต่ถ้ามันกลายเป็นลูกปืนขึ้นมาคุณใหญ่คงแย่

"คู่แข่งพี่เขาจะกล้าทำอะไรพี่...พี่มีนนท์ยืนอยู่ข้างๆทั้งคน รับรองว่าเขาไม่กล้า...จริงไหม"

คุณ ใหญ่ยิ้มๆตบไหล่ชานนท์แล้วผละจากไป ชานนท์ คิดตามคำพูดของคุณใหญ่ แล้วรู้ซึ้งในความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของคุณใหญ่ว่าทำไมถึงเอาตัวเขามาคอยประกบ ข้างกาย...

ธณพรีบมารายงานความผิดพลาดที่เกิดขึ้นให้ท่านสุพจน์ทราบ ท่านสุพจน์โกรธ กำชับว่าครั้งหน้าจะต้องไม่พลาดอย่างนี้อีก ธณพรับคำ เดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายคนใหม่ สวนกับวิฑิตพอดี ธณพมองผ่านไม่สนใจ ผิดกับวิฑิต รีบเข้าไปถามท่านสุพจน์ว่าธณพมาทำอะไรที่นี่

"ก็แกมัน ไม่ได้เรื่อง ฉันก็ต้องหามือดีมารับใช้สิวะ แน่จริงก็เก็บไอ้ใหญ่ให้ได้ ไม่แน่จริงก็หลบไปให้คนอื่นเขาโชว์ฝีมือ" ท่านสุพจน์ว่าแล้วออกจากห้อง ปล่อยให้วิฑิตยืน เจ็บแค้นใจอยู่คนเดียว...

คุณหญิงคิดถึงเรื่อง วุ่นๆที่เกิดขึ้นในบ้านรัตตภาคย์แล้วถอนใจ บ่นกับแป้งร่ำว่าความสุข รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่บ้านเราเคยมีไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปหมด กลายเป็นน้ำตา การทะเลาะเบาะแว้งเข้ามาแทน

"ก็คงจะเพราะผมน่ะสิพี่หญิง ผมมันไม่เอาไหน วันๆสร้างแต่เรื่องอย่างที่พี่ใหญ่ว่าจริงๆ"

แป้ง ร่ำขอร้องคุณเล็กว่าอย่าโทษตัวเองอย่างนั้น คุณเล็กว่าถ้าเขาเก่งอย่างเปาหรืออย่างชานนท์บ้านเราคงไม่เป็นแบบนี้ คุณหญิงปลอบใจน้องชายว่า คงเป็นเพราะพวกเราเคยไปทำอะไรไม่ดีกับใครไว้ เวรกรรมเลยตามสนอง คุณใหญ่ยืนฟังอยู่ อีกมุมหนึ่ง นึกถึงคำสาปแช่งของพ่อแป้งร่ำขึ้นมาทันที

ooooooo

ธณพเรียก เปามาพบตอนสายของวันถัดมา บอกว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่มีคิวจะไปร่วมงานพิธีที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่งตอน 9 โมง 9 นาที งานนี้เปามีโอกาสเข้าจัดการแบบประชิดตัว แล้วกำชับว่าอย่าให้พลาดอีก...

จากนั้น เปาแวะเอาพวงมาลัยดอกมะลิไปไหว้อัฐิพ่อกับแม่ของเขา บอกกับวิญญาณพ่อกับแม่ให้เอาใจช่วยเขาด้วย ถ้างานนี้สำเร็จ ไม่แน่เราสามคนพ่อแม่ลูกอาจจะได้อยู่พร้อมหน้า กันเสียที แป้งร่ำกำลังเคารพอัฐิพ่อกับแม่ของเธอ ได้ยินเสียงเปา กวาดตามองหาแต่ไม่เห็นมีใคร ตะโกนเรียกหาเปาลั่น

ชานนท์ถือช่อดอกไม้ ตามมาสมทบมองแป้งร่ำงงๆ แป้งร่ำปราดเข้ามาเกาะแขน ละล่ำละลักบอกชานนท์ด้วยความตื่นเต้นดีใจว่าเปาอยู่ที่นี่ เธอได้ยินเสียงเปา เขายังไม่ตาย ชานนท์ถึงจะไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เพื่อความไม่ประมาท กวาดตาสำรวจไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใครสักคน ปลอบแป้งร่ำว่าเปาตายไปแล้ว

"ไม่จริงค่ะ...เปายังไม่ตาย แป้งได้ยินเสียงเปามาจากตรงแถวนี้จริงๆ แป้งไม่ได้เพี้ยน แป้งไม่ได้บ้า"

แป้งร่ำเดินไปหยุดยืนใกล้ที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของเธอประกอบคำพูด ชานนท์ถอนใจเซ็งยื่นดอกไม้ให้

"เราไหว้คุณพ่อคุณแม่แป้ง แล้วก็เปากันดีกว่า...เปาไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอกครับ เปาอยู่ตรงนู้น"

ชา นนท์ชี้ไปทางที่เก็บอัฐิเปา แป้งร่ำจำใจรับดอกไม้ ไหว้อัฐิพ่อกับแม่แล้วเดินไปยังที่เก็บอัฐิเปา ชานนท์เหลือบมองไปยังบริเวณที่แป้งร่ำบอกว่าได้ยินเสียงเปาแล้วต้องแปลกใจ ที่เห็นพวงมาลัยดอกมะลิวางอยู่หน้าที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของเปา เขาตวัดสายตามองไปรอบๆอีกครั้ง จังหวะนั้นแป้งร่ำร้องเรียกชานนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง   ชานนท์สะดุ้งเฮือก   รีบเหยียบพวงมาลัยดอกมะลิไว้จนมิด แล้วชวนเธอกลับทันที...

ครู่ต่อ มา ชานนท์กับแป้งร่ำแวะกินข้าวกลางวัน บังเอิญชานนท์สั่งเสี่ยวหลงเปามากิน แป้งร่ำเห็นแล้วคิดถึงเปาขึ้นมาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ วิ่งพรวดพราดออกจากร้านอาหาร ชานนท์จ่ายเงินแล้วรีบวิ่งตามไม่นานนัก ทั้งคู่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ แป้งร่ำขอโทษชานนท์ที่เสียมารยาท

"ช่างเถอะครับ...ว่าแต่คุณแป้งยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณแป้งเป็นอะไรถึงได้ร้องไห้"

จังหวะนั้น คุณเล็กปรี่เข้ามาถามแป้งร่ำโดยไม่สนใจชานนท์ว่าไปไหนมา แป้งร่ำมัวแต่อึกๆอักๆ

ชานนท์เลยตอบคำถามแทนว่า "คุณแป้งร่ำไปกินข้าวกับพี่มา...นายเล็ก"

"ใครถามคุณ แล้วใครเป็นน้องคุณ...ผมไม่มีพี่ที่มันแอบแทงข้างหลังน้องอย่างคุณ"

ชา นนท์ไม่พอใจฮึ่มๆใส่ คุณเล็กปรี่เข้าหาอย่างไม่เกรงกลัว จังหวะนั้นเสียงศจีสาระแนขึ้นว่าศึกชิงนางคู่นี้ช่างน่าดูจริงๆ ทั้งสามคนหันขวับไปมอง เห็นศจีเดินนวยนาดเข้ามากับอ้าย แป้งร่ำสั่งให้ศจีหุบปากเดี๋ยวนี้ ศจียังลอยหน้าลอยตาว่าแป้งร่ำไม่หยุดโดยมีอ้ายเป็นลูกคู่ คุณเล็กทนไม่ไหว

"ศจี...ถ้าเธอไม่หยุดพูดจางี่เง่า...ฉันจะจับเธอโยนออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

"ก็ ลองดูสิ...ศจีจะไปฟ้องคุณใหญ่ อย่าลืมสิว่าตอนนี้ มีเพียงศจีคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของคุณใหญ่...เพราะคุณใหญ่ได้ยก น้องแป้งร่ำให้คุณชานนท์เอาไปทำเมียแล้ว"

ศจีพูดขาดคำ ฝ่ามือแป้งร่ำก็ฟาดผัวะเข้าเต็มหน้าเธอกรี๊ดสนั่น ลุยใส่แป้งร่ำทันที สองหนุ่มช่วยกันห้ามอุตลุด เสียงคุณใหญ่สั่งให้หยุดทะเลาะกันดังขึ้น ทุกคนต่างชะงัก จากนั้นคุณใหญ่เรียกทั้งหมดไปชำระความที่ห้องทำงานของเขา ศจีไม่รอช้าฟ้องคุณใหญ่ฉอดๆว่าโดนแป้งร่ำตบ แถมด่าเธอว่าเป็นหมูเป็นหมา

คุณ เล็กช่วยพูดแก้ต่างให้แป้งร่ำ แต่คราวนี้คุณใหญ่ กลับเข้าข้างศจี ต่อว่าแป้งร่ำต่างๆนานา แล้วพานเล่นงานชานนท์ หาว่าดูแลแป้งร่ำอย่างไรให้ไประรานศจี ชานนท์ชักฉุน

"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็ยกคุณแป้งร่ำให้ผมจริงๆเสียทีสิครับ...ให้ผมแต่งงานกับคุณแป้งร่ำแล้วผมจะดูแลเธอให้เป็นอย่างดี"

คุณ ใหญ่เจอไม้นี้เข้าไปถึงกับใบ้รับประทาน แป้งร่ำเซ็งสุดๆ ขณะที่คุณเล็กไม่พอใจโวยวายลั่นว่าเห็นแป้งร่ำเป็นของเล่นหรืออย่างไร นึกจะยกให้ใครก็ให้กันง่ายๆแล้วคว้าข้อมือแป้งร่ำออกจากห้อง

"นายเล็ก...ฉันยังไม่ได้สั่งให้ออกไป...กลับมาเดี๋ยวนี้"

คุณ เล็กไม่สนใจคำสั่งของพี่ชาย จูงมือแป้งร่ำเดินหนี คุณใหญ่เสียหน้าที่น้องชายไม่ฟังตน คุณเล็กดึงมือแป้งร่ำออกมาได้สักพัก แป้งร่ำขืนตัวไว้ บอกให้เขาปล่อยมือเธอได้แล้ว

"โทษทีนะแป้ง มันไม่ไหวแล้วจริงๆทำไมเดี๋ยวนี้ชีวิตมันไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อนเลย จำตอนที่เราไปมีเรื่องที่ผับได้ไหม เรา แป้ง พี่หญิง พี่นนท์แล้วก็...เปา...มีความสุขสุดๆเลย...ไม่น่าเชื่อว่าความสุขแบบนั้นมัน จะไม่มีเหลืออยู่อีกต่อไปแล้วนะแป้ง"

แป้งร่ำเข้าใจความรู้สึกนี้ดี น้ำตาซึมโผกอดคุณเล็ก เศร้าใจไปด้วยกัน

เช้าวันงานที่ศาลเจ้า เสียงกลองเชิดสิงโตดัง กระหึ่ม เจ้าภาพกุลีกุจอพาคุณใหญ่ ชานนท์กับแป้งร่ำเข้ามาในงาน คณะเชิดสิงโตแห่แหนมาถึงบริเวณพิธีเป็นที่สนุกสนาน โดยมีแป๊ะยิ้มเชิดตามมาติดๆ สักพัก มีการจุดประทัดดังสนั่น แป้งร่ำตกใจ รีบเอามืออุดหู ชานนท์ได้ทีเข้ามาโอบเธอไว้

จังหวะนั้น แป๊ะยิ้มเห็นคุณใหญ่ยืนอยู่โดยไม่มีชานนท์ ตามประกบ ปราดเข้าหาพร้อมกับปืนในมือ ชานนท์เหลือบเห็น พุ่งใส่แป๊ะยิ้มเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเหนี่ยวไกปืน กระสุนถากแขนคุณใหญ่เลือดอาบ ผู้คนในงานวิ่งหนีกันวุ่นวาย บอดี้การ์ด ปรี่เข้าหาแป๊ะยิ้ม แต่เขารู้ทันคว้าแป้งร่ำมาเป็นตัวประกัน

แป้งร่ำ ดิ้นรนไม่ยอม แป๊ะยิ้มสั่งให้อยู่นิ่งๆ แป้งร่ำชะงัก รู้สึกคุ้นๆ คุณใหญ่ตะโกนสั่งบอดี้การ์ดจับตัวคนร้ายให้ได้ แป๊ะยิ้มล็อกแป้งร่ำไว้แน่น ยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ ชานนท์เตือนคุณใหญ่ ระวังแป้งร่ำจะเป็นอันตราย

"แกเป็นใคร? ต้องการอะไร?...ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้" คุณใหญ่มองอย่างเอาเรื่อง

แป๊ะ ยิ้มไม่สนใจ พาแป้งร่ำถอยหนี ชานนท์กับบอดี้การ์ดอีกสองคนขยับเข้าใกล้ แป๊ะยิ้มเลยยิงขาบอดี้การ์ดคนหนึ่งล้มลง ชานนท์หันไปมอง พอหันกลับมาอีกที แป๊ะยิ้มพาแป้งร่ำหนีไปแล้ว ชานนท์สั่งบอดี้การ์ดอีกชุดที่เพิ่งมาถึง ตามตัวแป้งร่ำกลับมาอย่างปอลดภัย ส่วนคนร้ายจะจับเป็นหรือตายก็ช่างเขาไม่สน

ด้าน แป๊ะยิ้มลากตัวแป้งร่ำมายังรถมอเตอร์ไซค์ซึ่งจอดอยู่แถวพงหญ้ารกๆ ทันใดนั้น แป้งร่ำสะบัดมือหลุด แล้วกระชากหัวแป๊ะยิ้มออก เผยให้เห็นว่าคนคนนั้นก็คือเปานั่นเอง แป้งร่ำโผกอดเปาด้วยความดีใจ

"เปา...ใช่ นายจริงๆ นายยังไม่ตายๆ...นายพาฉันไปด้วยนะเปา เราจะไปด้วยกัน เราจะไม่พรากจากกันอีกแล้ว สัญญาสิ...สัญญา" แป้งร่ำทั้งกอดทั้งหอมเปาให้หายคิดถึง "ฉันจะไม่ยอมอยู่คนเดียวโดยไม่มีเธออยู่ข้างๆฉันเด็ดขาด"

เปาซึ้งใจ มากดึงแป้งร่ำมากอดไว้แนบอกด้วยความรักสุดหัวใจ รับปากเธอว่าเราสองคนจะไปด้วยกัน เปาถอดชุดแป๊ะยิ้มออก ทั้งคู่พากันขึ้นมอเตอร์ไซค์หนี บอดี้การ์ดวิ่งมาทางด้านหลัง รัวปืนใส่ แต่ไม่ทันเสียแล้ว เปากับแป้งร่ำหนีไปไกลแล้ว ชานนท์มองตามด้วยความเจ็บใจ...

ท่านสุพจน์ยัวะจัดที่แผนสังหารคุณ ใหญ่ล้มเหลวอีกครั้ง ยิ่งได้รู้จากธณพว่าคนที่มาขัดขวางเปาคือชานนท์ ท่านสุพจน์โกรธควันแทบออกหู วิฑิตเสนอหน้าเข้ามาอาสาจะช่วยจัดการคุณใหญ่อีกแรง ท่านสุพจน์รำคาญ ตะโกนสั่งให้ลูกน้องมาลากตัววิฑิตออกไป

"เดี๋ยวสิครับ...โบราณว่าสองหัวดีกว่าหัวเดียว มีคุณณพแล้วมีวิฑิตอีกคน มันไม่ดีกว่าหรือครับท่าน"

ท่าน สุพจน์คิดคล้อยตาม สั่งให้ทั้งสองคนร่วมมือกัน ธณพไม่ค่อยพอใจนักแต่เก็บอาการไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านสุพจน์ แต่พอลับหลัง เขาเตือนวิฑิตว่าเราสองคนต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า เพราะชาตินี้ เขาไม่มีวันทำงานร่วมกับงูเห่าอย่างวิฑิตเด็ดขาด...

ในเวลาต่อมา เปาพาแป้งร่ำมายังกระท่อมร้างชานเมืองซึ่งเป็นที่กบดานของเขา ใจจริงแล้วเปาไม่อยากดึงแป้งร่ำให้มาลำบากด้วย แต่แป้งร่ำยืนยันว่าไม่ว่าเปาจะอยู่ที่ไหน จะลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ เธอก็จะอยู่ข้างเขาเสมอ และเราสองคนจะเป็นอนาคตให้กันและกัน เปาดึงมือแป้งร่ำมาจูบ แล้วกอดเธอไว้แน่น ทั้งคู่มีความสุขกันมากไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรก็ตาม

ระหว่าง ที่นอนกอดเปา แป้งร่ำถามว่าทำไมเขาถึงคิดจะฆ่าคุณใหญ่ เปาไม่อยากพูดถึงอ้างว่ามันเลวร้ายเกินกว่าคนบริสุทธิ์อย่างเธอจะรับรู้ แป้งร่ำยังข้องใจ แต่ไม่ซักอะไรอีก

ooooooo

ค่ำมืดแล้ว ชานนท์กับเหล่าบอดี้การ์ดของคุณใหญ่ยังตามหาแป้งร่ำไม่เจอ   ยิ่งมืดค่ำการค้นหายิ่งลำบากมากขึ้น คุณใหญ่ยัวะจัดที่ชานนท์ทำงานไม่ได้เรื่อง

"ลำบากแค่ไหนก็ต้องหาให้เจอ...ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ นนท์ก็อย่าหวังว่าพี่จะยกแป้งร่ำให้นนท์"

ชา นนท์เจ็บใจมาก ออกจากห้องทำงานคุณใหญ่มานั่งดื่มเหล้าดับอารมณ์ที่เคาน์เตอร์บาร์ภายในบ้าน รัตตภาคย์ ศจีมาเจอพอดี ปรี่เข้ามาลูบหน้าลูบหลังยั่วยวน ชานนท์รีบแกะมือปลาหมึกของศจีออก

"หยุดได้แล้วครับ...ถ้าพี่ใหญ่มาเห็นเข้าจะไม่ดี"

ศจีกลับเห็นเป็นเรื่องสนุก   ชานนท์ทนไม่ไหวลุกขึ้น

รวบ มือศจีแล้วผลักอย่างแรง บอกว่าอย่ามาเสียเวลากับเขาเลย ผู้หญิงที่เขายอมยกทั้งชีวิตให้มีเพียงคนเดียวคือแป้งร่ำ ชานนท์ว่าแล้วเดินหนี

"นังแป้งร่ำหรือ...เชอะ...หมดเวลาของมันแล้วล่ะมั้ง...

คุณชานนท์รูปหล่อ" ศจียิ้มเหี้ยม...

ที่ กระท่อมร้างชานเมือง ธณพเอาเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็น มาให้เปากับแป้งร่ำ บอกให้ทั้งคู่กบดานที่นี่อีกคืนหนึ่งก่อน แล้วพรุ่งนี้เขาจะหาที่อยู่ที่ปลอดภัยให้ ส่วนเรื่องคุณใหญ่ค่อยว่ากันทีหลัง แป้งร่ำขอร้องธณพกับเปาล้มเลิกความคิดจะฆ่าคุณใหญ่ ธณพทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาไม่ฆ่าคุณใหญ่ เขาก็ต้องเป็นฝ่ายโดนคุณใหญ่ฆ่า แล้วเตือนแป้งร่ำว่าไม่ควรจะอยู่ที่นี่ แป้งร่ำไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าเปาอยู่ที่ไหน เธอก็จะอยู่ที่นั่น

"แต่มันอันตรายมากนะครับ ที่สำคัญ เปาจะตกเป็นฝ่ายถูกพวกมันตามล่าเพราะคุณ"

แป้งร่ำเหลียวมองหน้าเปา สีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาทันที...

ใน เวลาเดียวกัน ชานนท์ตัดสินใจตามลูกน้องในสังกัดของตัวเองออกตามล่าคนร้ายอีกครั้งและ ตั้งใจจะเอาตัวแป้งร่ำกลับมาให้ได้ภายในคืนนี้ ลูกน้องรับคำสั่งแล้วรีบกระจายกำลังค้นหาทันที...

ธณพอยู่คุยกับเปา และแป้งร่ำสักพัก ก็ขอตัวกลับ ก่อนไปธณพอยากให้แป้งร่ำคิดทบทวนอีกครั้งเรื่องจะอยู่กับเปา แป้งร่ำกอดเปาแทนคำตอบ แม้ธณพจะไม่เห็นด้วย แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของเธอ

ระ หว่างที่ธณพขับรถกลับเข้าเมือง สวนกับรถของชานนท์ กับลูกน้อง ธณพไม่ทันเห็นรถชานนท์ แต่ชานนท์จำรถของธณพได้ สั่งลูกน้องให้ขับตรงไปยังทิศทางที่ธณพขับมา...

แป้งร่ำกับเปาเติม ความหวานให้กันอย่างมีความสุขอยู่ในกระท่อมร้างห่างไกลผู้คนราวกับจะชดเชย ให้กับเวลาที่ขาดหายไป โดยไม่รู้เลยว่าภัยกำลังใกล้เข้ามาทุกที

ooooooo

คืน เดียวกันนั้น ศจีฉลองกับวิฑิตอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เต้นระบำเริงร่าสุดฤทธิ์ที่กำจัดขวากหนามอย่างกานดาสำเร็จ อีกไม่นานแป้งร่ำก็คงจะตายตามไปอีกคน วิฑิต ปรามว่าอย่าเพิ่งดีใจขนาดนั้น

"เรา ควรจะเก็บความดีใจไว้หลังจากที่ไอ้ใหญ่มันตายอีกคนสิจ๊ะ...ถึงจะถูก ถ้าน้องศจีช่วยพี่ฑิตจัดการกับไอ้ใหญ่ได้ล่ะก้อ มีหวังเจ้านายพี่ตบรางวัลอย่างงาม...ที่สำคัญ พี่ไม่มีวันยอมให้ใครมาจัดการไอ้ใหญ่ทั้งนั้น พี่ต้องเป็นคนเดียวที่เด็ดหัวมันให้ได้... คอยดู"

ศจีคิดตามคำพูดของ วิฑิตอย่างถี่ถ้วนแล้ว ตัดสินใจได้ว่าระหว่างเศรษฐีอย่างคุณใหญ่กับนายกิ๊กก๊อกอย่างวิฑิต เธอควรจะเลือกคุณใหญ่ ยิ่งตอนนี้กานดากับแป้งร่ำไม่อยู่เป็นก้างขวางคอเธออีกแล้ว หนทางจะเป็นคุณผู้หญิงของบ้านรัตตภาคย์เห็นรำไร ขืนเลือกวิฑิต เธอคงเป็นผู้หญิงโง่ที่สุดในโลก

ooooooo

ขณะเดียวกัน เปานั่งพิงฝากระท่อมร้างมองแป้งร่ำซึ่งนอนหลับหนุนตักเขาอยู่อย่างรักใคร่ ทันใดนั้น มีเสียงกรอบแกรบเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวดังขึ้นแถวหน้ากระท่อม เปาคว้าปืนขึ้นมากระชับในมือ รีบดับตะเกียง กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆกระท่อมแต่ไม่เห็นใคร เปาโล่งใจ แต่ยังไม่วางใจเต็มที่...

ด้านชานนท์กับลูกน้องยังคงมุ่งมั่นแกะรอย มาจนเห็น กระท่อมร้างอยู่ไกลๆ ทุกคนตรงไปที่นั่นทันที ไม่นานนัก ชานนท์ กับลูกน้องล้อมกระท่อมร้างไว้ทุกด้าน ภายในกระท่อมมืดและเงียบกริบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิต ชานนท์พยักพเยิดให้ลูกน้องเปิดประตู แสงจากไฟฉายส่องไปที่แคร่ซึ่งมีผ้าห่มคลุมอยู่ ชานนท์ ปรี่เข้าไปกระชากผ้าห่มออกแล้วเล็งปืนใส่ ใต้นั้นมีแต่ข้าวของเครื่องใช้สภาพใหม่ๆวางอยู่ ชานนท์ตะโกนสั่งลูกน้อง

"มันคงยังอยู่แถวนี้...ไป"

ทุก คนกระจายกำลังกันค้นหา ขณะที่เปาจูงมือแป้งร่ำวิ่งหนีสุดชีวิต ชานนท์กับพวกไล่ล่าใกล้เข้ามาทุกที แป้งร่ำสะดุดก้อนหินหกล้ม เปารีบพยุงลุกขึ้นแต่เธอล้มลงอีก เปาเป็นห่วงว่าแป้งร่ำจะไม่ไหว เธอกัดฟันยันตัวลุกขึ้นวิ่งต่อ ลูกน้องชานนท์ เห็นหลังแป้งร่ำกับเปาวิ่งหนีไวๆชักปืนยิงใส่ ชานนท์ตวาดลั่น

"เฮ้ย...จะบ้าหรือวะ...คุณแป้งร่ำอยู่กับมันนะเว้ย... จับเป็นเท่านั้น"

ลูก น้องหน้าจ๋อย เร่งฝีเท้าไล่ตาม แป้งร่ำกับเปาหนีกระเซอะกระเซิงมาจนถึงริมทางรถไฟข้ามแม่น้ำสายหนึ่ง สองหนุ่มสาวหันมองหน้ากันว่าจะเอาอย่างไรดี เปาไม่อยากให้ แป้งร่ำต้องมาตกระกำลำบากกับตนเอง ขอร้องให้เธอรอคนของคุณใหญ่ที่นี่

"ทำไม?...นายกลัวฉันเป็นตัวถ่วงหรือ...นายไม่อยากให้ฉันไปด้วยหรือ"

เปาดึงแป้งร่ำเข้ามากอด "ผมสงสารคุณ...ผมเป็นห่วงคุณ"

"ไม่ ต้อง...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะไปกับนาย" แป้งร่ำพูดเสียงเฉียบ เปาคว้ามือแป้งร่ำจะหนีต่อแต่ต้องชะงัก มีเสียงสั่งให้หยุดดังขึ้นด้านหลัง แป้งร่ำหันกลับมามอง เห็นชานนท์กับลูกน้องยืนจังก้าพร้อมกับอาวุธครบมือ ชานนท์บอกแป้งร่ำให้เดินมาหาตนเอง แล้วสั่งคนร้ายว่าอย่าขยับ ยกมือขึ้นช้าๆ

เปา ซึ่งยืนหันหลังให้ชานนท์ ค่อยยกมือขึ้นตามคำสั่ง แทนที่แป้งร่ำจะเดินมาหาชานนท์ กลับเอาตัวขวางเปาไว้ ขอร้องชานนท์ว่าอย่าทำอะไรเปาเลย ชานนท์งง เปาค่อยๆหันมาเผชิญหน้า ชานนท์ตะลึงที่เห็นว่าเปายังไม่ตาย เปาจนมุมแล้ว จึงบอกให้ แป้งร่ำกลับไปกับชานนท์ แป้งร่ำไม่ยอม เป็นตายร้ายดีอย่างไรเธอจะไม่มีวันแยกจากเขาอีก จังหวะนั้น เสียงหวูดรถไฟดังมาแต่ไกล แป้งร่ำคิดอะไรขึ้นมาได้คว้ามือเปาวิ่ง

ลูก น้องชานนท์เล็งปืนจะเหนี่ยวไก ชานนท์ร้องห้ามเสียงหลงว่าอย่ายิง แป้งร่ำกับเปาวิ่งหนีไปที่ทางรถไฟ พอได้ จังหวะ ทั้งคู่วิ่งข้ามทางรถไฟไปอีกฝั่งแล้วโดดลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง ชานนท์อ้าปากค้างตกตะลึง จะวิ่งตามก็ทำไม่ได้ เพราะติดขบวนรถไฟ รอจนโบกี้สุดท้ายแล่นผ่าน เปากับแป้งร่ำหายไปแล้วมองลงไปยังแม่น้ำมืดมิดเบื้องล่างพบแต่ความว่างเปล่า ชานนท์ เจ็บใจสุดๆ

ooooooo

ระบือเห็นอามุ่ยเอาแต่นั่งเหม่อ ลอยไม่ยอมแตะอาหารเช้า เลยใส่หน้ากากผีโผล่พรวดเข้ามาหยอกเล่น อามุ่ยมองเซ็งๆไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว คว้าหม้อแถวนั้นกระหน่ำตี ระบือร้องลั่นรีบถอดหน้ากาก

"เป็นคนอยู่ดีๆไม่ชอบ อยากกลายเป็นผีนักใช่ไหม... อาบือ"

"แหม...อามุ่ย ฉันเห็นอามุ่ยอารมณ์ไม่ดี ก็อยากให้ ขำๆ"

"ขำเตี่ยลื้อสิ...แต่นึกๆแล้ว อั๊วก็อยากเป็นผีเหมือนกันนะ"

ระบือ ตำหนิว่าทำไมถึงพูดบ้าๆแบบนั้น อามุ่ยยอมบ้าถ้าเป็นผีแล้วจะได้เจอเปา ระบืออึ้ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอามุ่ย จะรักเปามากขนาดนี้...

ชานนท์ ยังออกตามหาแป้งร่ำกับเปาตั้งแต่เมื่อคืนยันรุ่งเช้า   คุณใหญ่โทร.มาถามข่าวเรื่องแป้งร่ำว่าไปถึงไหนแล้ว พอรู้ว่าคนร้ายที่ยิงคุณใหญ่และลักพาตัวแป้งร่ำหนีเงื้อมือชานนท์ ไปได้คือเปา คุณใหญ่ทั้งโกรธทั้งแค้นอัดแน่นในอกจนแทบจะระเบิด ไม่ว่าจะอย่างไร เขาจะต้องฆ่าเปาด้วยมือตัวเองให้ได้...

ฝ่ายเปากับ แป้งร่ำหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปซ่อนตัวในป่าละเมาะ แป้งร่ำเพิ่งจะได้หลับเมื่อตอนเกือบรุ่งสาง ส่วนเปานั่งเฝ้าระวังภัยไม่ยอมหลับยอมนอน มองแป้งร่ำที่นอนหนุนตักเขาด้วยความสงสาร ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ แป้งร่ำสะดุ้งตื่นตกใจ เหลียวซ้ายแลขวาเรียกหาเปาลั่น เปาโอบกอดเธอไว้ ปลอบใจว่า

"ผมอยู่นี่...ไม่เป็นอะไรแล้วๆ"

แป้งร่ำร้องไห้ ด้วยความหวาดกลัว เปาจะพาเธอไปส่งบ้าน ไม่อยากให้เธอเอาชีวิตมาทิ้งกับฆาตกรและคนขี้คุกอย่างเขา แถมยังเป็นวายร้ายที่กำลังโดนตามล่า แป้งร่ำไม่สนว่าเปาจะเป็นอะไร รู้แต่ว่าเขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอรัก เปาซึ้งใจ บอกว่าเธอก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารักเช่นกัน

"เราจะรักกัน...จนถึงวันที่เราตายจากกันนะเปา...สัญญาสิ"

เปารับปาก ทั้งสองยิ้มให้กัน แป้งร่ำกอดเปาตอบอย่างรักเหลือเกิน...

ธณพ เห็นสภาพของกระท่อมร้างก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ รีบกลับขึ้นรถสีหน้าเป็นกังวล จังหวะนั้น เสียงมือถือของเขาดังขึ้น ธณพรับสาย ถึงกับถอนใจโล่งอกที่ได้ยินเสียงเปา ไม่นานนัก ธณพมาถึงบ้านพักชั่วคราวของเปาแถวชานเมือง เหลือบมองแป้งร่ำก่อนจะขอคุยกับเปาเป็นการส่วนตัว

พอได้อยู่กับเปาเพียงลำพัง ธณพเตือนว่าถ้าขืนเปายอมให้แป้งร่ำติดหนึบอยู่อย่างนี้ นอกจากจะเด็ดหัวคุณใหญ่ไม่สำเร็จแล้ว ตัวเปาเองอาจจะเป็นฝ่ายโดนคุณใหญ่เด็ดหัว เปาถอนใจเฮือก

"ฉันเข้าใจแล้วก็เห็นใจนายนะ...ไอ้ความรักนี่มันร้ายกาจจริงๆ แต่ถึงอย่างไรนายก็ต้องตัดสินใจ"

เปา เครียดสุดๆชกต้นไม้แถวนั้นอย่างเหลืออด แป้งร่ำแอบฟังอยู่ไม่ห่าง น้ำตาซึม รีบกลับมาคอยที่ห้องพัก สักพักเปาตามเข้ามา แป้งร่ำถามว่ามือไปโดนอะไรมา เปาโกหกว่าไม่มีอะไร แป้งร่ำทนอัดอั้นใจไม่ไหวโผกอดเปา ร้องไห้โฮ

"เปา...อย่าทิ้งฉันนะ...อย่าส่งฉันคืนให้คุณใหญ่นะ...ฉันขอร้อง อย่าทิ้งฉันเลยนะเปา"

เปากอดแป้งร่ำไว้แน่น สงสารหญิงคนรักสุดๆ แต่ก็หนักใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

ooooooo

ศจี ตัดสินใจเอาแผนของวิฑิตมาเปิดเผยให้คุณใหญ่ทราบ แต่เธอต้องแต่งเรื่องเสียใหม่เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือ และเป็นการกันตัวเองออกจากเรื่องนี้ไปพร้อมๆกัน

"คือ...เมื่อวันก่อน เพื่อนศจีมีเรื่องกลุ้มใจ ศจีเลยออกไปหา...เอ่อ...ที่ผับ แล้วบังเอิญศจีก็เห็นไอ้วิฑิตมันนั่งคุยกับใคร อยู่ก็ไม่รู้ ท่าทางน่ากลัว ศจีตกใจมากเลย เพราะศจีแอบได้ยินมันวางแผนกันจะฆ่าคุณใหญ่น่ะค่ะ...คุณใหญ่ต้องระวังตัว

นะคะ...ศจีเป็นห่วงคุณใหญ่เหลือเกิน คนอะไร...ร้ายกาจจริงๆ"

ศจีเข้ามากอดแขนออดอ้อน คุณใหญ่สีหน้าครุ่นคิดไม่ปักใจเชื่อเรื่องที่ศจีเล่านัก...

ธณพ เข้ามารายงานเรื่องเปาให้ท่านสุพจน์ฟังว่า ช่วงนี้ เปาคงต้องกบดานสักระยะหนึ่งก่อน แต่รับรองว่าเปาจะต้องเด็ดหัวคุณใหญ่มาให้ท่านสุพจน์ได้แน่ๆ

"เอา...แต่อย่าให้มันนานนักนะ ฉันไม่ชอบอะไรนานๆ โดยเฉพาะเรื่องไอ้ใหญ่"

ธณพรับคำ วิฑิตแอบฟังอยู่ตลอด ได้ยินว่าเปายังไม่ตาย ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที...

ศจี เหิมเกริมหนักข้อขึ้นทุกที เห็นคุณระเบียบถือเสื้อผ้า ของแป้งร่ำผ่านหน้า เธอรีบคว้าเอาไปทันที คุณระเบียบขอคืน จะเอาไปรีดเตรียมไว้ให้แป้งร่ำ ศจีแหวใส่ทันทีว่าจะเตรียมไว้ ทำไม แป้งร่ำหายสาบสูญไปอย่างนี้ อาจจะกลายเป็นแป้งฝุ่นไปแล้วก็ได้ คุณระเบียบไม่พอใจต่อว่าว่า

"คุณศจี...คุณนี่ใจร้ายใจดำจริงๆ"

"หุบปากนะ อย่าบังอาจมาพูดกับคุณศจีอย่างนี้นะ อย่าลืมสิว่าตอนนี้  คุณศจีคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของคุณใหญ่ ในบ้านรัตตภาคย์"

คุณหญิงเข้ามาพอดี "แน่ใจหรือศจี...เธอลืมฉันที่เป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ใหญ่ไปได้อย่างไร"

ศจีหน้าจ๋อย นึกแช่งคุณหญิงว่าน่าจะตายตามกานดาไปอีกคน หรือไม่ก็หายสาบสูญแบบแป้งร่ำ...

คุณ หญิงกับคุณเล็กไม่แตะข้าวปลาอาหารที่คุณระเบียบยกมาวางให้สักอย่าง ทั้งคู่เป็นห่วงแป้งร่ำไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร จังหวะนั้น ชานนท์เดินผ่านมาพอดี คุณหญิงรีบปราดเข้าไปถามว่ามีข่าวคืบหน้าเรื่องแป้งร่ำบ้างไหม ชานนท์ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย คุณเล็กลุกพรวดทันที

"กระจอก...ไม่มีน้ำยา"

"นายเล็ก" ชานนท์ปรามเสียงเขียว

"ทำไม...หรือว่าไม่จริง"

คุณ หญิงเตือนน้องชายว่าหยุดได้แล้ว แค่นี้ยังมีปัญหาไม่พออีกหรือ คุณเล็กจำใจทิ้งตัวลงนั่งอย่างเซ็งๆ ชานนท์รับปากคุณหญิงว่าจะตามตัวแป้งร่ำกลับมาให้ได้ คุณหญิงยิ้มให้กำลังใจ เชื่อว่าชานนท์ต้องตามแป้งร่ำกลับมาได้แน่ๆ ชานนท์ก็มั่นใจอย่างนั้นเหมือนกัน...

ที่มุมซ่องสุมบ้านรัตตภาคย์ คุณระเบียบนั่งร้องไห้เป็นกังวลกับเรื่องวุ่นๆที่เกิดขึ้นกับเจ้านายไม่หยุด หย่อน ระบบลูบหลังปลอบใจเมียรักว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลกรรมอย่างนั้น คุณระเบียบเอ็ดเสียงเขียวว่า ทำไมพูดจาถึงเจ้านายแบบนั้น ระบบขอให้คุณระเบียบเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว

"แม่ เบียบ...ก็รู้อยู่เต็มอกว่าในอดีตที่ผ่านมา คุณท่านทำอะไรกับใครไว้บ้าง โดยเฉพาะกับพ่อแม่คุณแป้งร่ำ....แม่เบียบจำไม่ได้หรือ วันที่พ่อแม่คุณแป้งร่ำมายืนสาปแช่งคุณท่านที่หน้าบ้าน ตัวแม่เบียบเองก็อยู่ด้วย คุณท่านทำให้พ่อแม่คุณแป้งร่ำหมดเนื้อหมดตัว แถมยังทำให้คุณแป้งร่ำเป็นกำพร้า"

"แต่ต่อมาคุณใหญ่ก็ช่วยเลี้ยงดูคุณแป้งร่ำเป็นอย่างดีนะ" คุณระเบียบเถียงแทนเจ้านาย

"บาป บุญมันหักล้างกันได้ที่ไหนล่ะแม่ระเบียบ ทำบาปก็ต้องได้บาป ไอ้ที่คิดจะทำบุญล้างบาปน่ะไม่ได้หรอก" ระบบตบไหล่เมียรัก บอกให้ทำใจ คุณระเบียบยังทำใจไม่ได้ซบระบบ ร้องไห้โฮ

อามุ่ยแอบฟังอยู่ นึกสงสารแป้งร่ำที่โดนคนในตระกูลนี้ทำร้ายเหมือนกับเปา จากนั้น อามุ่ยเดินเรื่อยเปื่อยมาถึงหน้าห้องทำงานคุณใหญ่ นึกอะไรขึ้นมาได้ เหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าปลอดคน เอาหูแนบประตูไม่ได้ยินเสียงอะไร เธอค่อยๆ แง้มประตูดู เห็นไม่มีใครอยู่รีบผลุบเข้าไปข้างใน

หมวยสาวเดินสำรวจไปรอบๆห้อง แล้วไปหยุดที่โต๊ะ

ทำ งาน เห็นมีดตัดซองจดหมายจะเอื้อมมือไปจับ ทันใดนั้น เสียงคุณใหญ่คุยกับชานนท์ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง อามุ่ยหน้าตาตื่นรีบซ่อนตัว คุณใหญ่กับชานนท์เดินเข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงคุยกัน คุณใหญ่ถามว่าเรื่องของแป้งร่ำมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม

"ผมส่งคนออกตามหาคุณแป้งร่ำแล้ว และตั้งค่าหัวเปาไว้ด้วยครับ"

อา มุ่ยตกใจ พึมพำเรียก "อาเปา" อยู่ๆ คุณใหญ่ลุกพรวดขึ้น ชวนชานนท์ไปดักจับไอ้งูเห่าที่คอยจะแว้งกัดเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยกัน ชานนท์งงแต่ก็รีบลุกตามคุณใหญ่ออกไป อามุ่ยรอจนทุกอย่างเงียบสนิท ค่อยๆโผล่ออกจากที่ซ่อน ดีใจที่รู้ว่าเปายังไม่ตาย

ooooooo

เปา ใส่หมวกแก๊ปดึงลงมาปิดๆใบหน้า ถือถุงใส่ ของกินเข้ามาในบ้านพัก ตกใจไม่เห็นแป้งร่ำอยู่ในห้อง เปาทิ้งของไว้แล้วออกตามหาไปทั่วบริเวณ เห็นแป้งร่ำนั่งอยู่กับพระธุดงค์รูปหนึ่ง เปาถอนใจ โล่งอก เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ก้มกราบพระรูปนั้น แป้งร่ำขอร้องหลวงพ่อช่วยห้ามเปาด้วย

พอเห็นเปาหน้าตึง แป้งร่ำรีบออกตัว "เปา...ฉันไม่อยากให้นายต้องทำบาป นายเคยทำบาปโดยไม่ได้ตั้งใจมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้นายกำลังตั้งใจจะทำบาป...ฉันยอมให้นายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"

"เวร ย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร...อาตมาคงจะไปกำหนดการกระทำอะไรของใครไม่ได้ แต่การให้อภัยถือเป็นทานบารมีอันยิ่งใหญ่ เป็นการยุติกงเกวียนกำเกวียนทั้งหลายไม่ให้หมุนตามเราอีกต่อไป"

หลวง พ่อเทศน์ให้เปาฟัง แต่เขากลับนั่งนิ่ง แป้งร่ำไม่รู้ว่าคุณใหญ่ทำอะไรเปาไว้ แต่อยากให้เปาให้อภัยเขาได้ไหม เปาไม่ตอบ ก้มกราบลาพระธุดงค์แล้วลุกออกไปทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของแป้งร่ำ...

เปา นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา สักพักแป้งร่ำเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ ขอร้องเขาว่าอย่าโกรธเธอเลย ที่เธอทำอย่างนั้นก็เพราะหวังดี เธอแค่อยากให้เขายอมหยุด เรื่องต่างๆจะได้จบเสียที เปารู้ดีว่าแม้เขาจะหยุด แต่คุณใหญ่ไม่มีทางหยุดแน่ๆ แป้งร่ำอาสาจะไปพูดกับคุณใหญ่ให้เอง

"ไม่มีทาง...ผมรู้จักเขาดี"

"เธอจะรู้จักคุณใหญ่ดีไปกว่าฉันได้อย่างไร"

"รู้สิ...คุณต่างหากที่ไม่รู้จักคุณใหญ่เท่าที่ผมรู้"

แป้ง ร่ำเอะใจ ถามว่าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร เปาทำเฉยไม่ตอบ เฉไฉไปคว้าถุงใส่ของใช้ที่เพิ่งซื้อมา แล้วถามเธอว่ายังขาดอะไรอีกไหม แป้งร่ำถอนใจเซ็ง ที่เปาเปลี่ยนเรื่องพูดดื้อๆ ไม่อยากเซ้าซี้ถามอะไรอีก หยิบมีดโกนหนวดจากถุงใส่ของขึ้นมา หันมองเปายิ้มๆ อาสาจะโกนหนวดให้

ooooooo

ใน เวลาเดียวกัน ที่ฟาร์มจระเข้ ศจีมองจระเข้ตัวเขื่องในบ่อพากันโดดงับไก่ที่คนดูแลโยนให้ด้วยสีหน้าสยอง หันไปถามคุณใหญ่ว่าชวนเธอมาที่นี่ทำไม น่าจะพาไปเดินช็อปปิ้งสนุกกว่าตั้งเยอะ

"ช็อปปิ้งน่าเบื่อออกศจี ที่นี่สนุกกว่าแน่นอน...เชื่อฉันสิ" คุณใหญ่ยิ้มน่ากลัว

ศจี ไม่เข้าใจว่าสนุกกว่าตรงไหน สักพัก ลูกน้องคุณใหญ่ ลากวิฑิตเข้ามา ศจีชักใจไม่ดีแต่เก็บอาการ ทีแรกวิฑิตทำปากดีด่าคุณใหญ่ฉอดๆ เพราะคิดว่าบารมีของท่านสุพจน์จะคุ้มหัวเขาได้ แต่คุณใหญ่กลับไม่เกรงกลัวท่านสุพจน์ แถมขู่จะเอาชีวิตไอ้คนที่คิดจะลอบฆ่าเขา วิฑิตเห็นคุณใหญ่เอาจริงถึงกับเข่าอ่อน

"คุณ...คุณใหญ่...อย่าทำผม...ไม่จริง อย่าไปเชื่อศจี"

ศจี ตาเหลือก กลัวโดนหางเลขไปด้วย ปราดเข้ามาเกาะแขนคุณใหญ่หาว่าวิฑิตพูดจาเพ้อเจ้อ วิฑิตทำฮึดฮัด คุณใหญ่ สั่งให้ลูกน้องทั้งสองคนของตนลากวิฑิตไปที่บ่อจระเข้ วิฑิต กลัวลนลานร้องขอชีวิตลั่น ทันทีที่คุณใหญ่พยักหน้า ลูกน้องช่วยกันจับวิฑิตโยนลงบ่อ  จระเข้รุมทึ้งวิฑิตอย่างสยดสยอง ศจีแทบเป็นลม ขณะที่ชานนท์มองคุณใหญ่ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาเหี้ยมโหดได้ถึงขนาดนี้...

ขณะแป้งร่ำนั่งซบ ไหล่เปามองดาวบนฟ้าอย่างมีความสุขอยู่ที่บ้านพักชั่วคราว อยู่ๆแป้งร่ำก็ถามเปาว่าเคยมีแฟนมากี่คนแล้ว เปามีแป้งร่ำเป็นแฟนคนแรกและคนเดียวเท่านั้น ไม่เคยมีหญิงคนอื่นมาก่อน แป้งร่ำสารภาพว่าเปาไม่ใช่เป็นแฟนคนแรกของเธอ พอเห็นเปานิ่งอึ้งไป

แป้ง ร่ำรีบออกตัวว่าอย่าเพิ่งหึง แฟนคนแรกของเธอปิ๊งกันตั้งแต่เรียนอนุบาล เธอโดนรังแกแล้วเขาเข้ามาช่วยไว้ เปามองยิ้มๆ ถามว่าจำหน้าแฟนคนนั้นได้หรือเปล่า แป้งร่ำจำได้แม่นว่าหน้าตี๋ๆตัวอ้วนๆ เราสองคนเจอกันแค่วันเดียว วันรุ่งขึ้นพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุ เธอเลยต้องย้ายไปอยู่กับป้า และต้องลาออกจากโรงเรียน เราไม่ได้เจอกันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น เปาว่าเขาคนนั้นคงต้องคิดถึงแป้งร่ำมาก

"ฉันก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน เราสัญญาว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนให้กัน...แต่ฉันก็แย่มากดันทำผ้าเช็ดหน้า เขาหาย...อยากรู้จัง ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง...เปา...นายมีอะไรหลายอย่างเหมือนเขา...รู้ ไหม?...หลายครั้งเลยที่ฉันแอบนึกว่านายเป็นเขาคนนั้น"

เปาอยากบอก แป้งร่ำใจแทบขาดว่าเขาคือเด็กตี๋อ้วนกลมคนนั้น แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ได้บอก แป้งร่ำขอร้องเปาว่าอย่าจากเธอไปไหนอีก ชีวิตของเธอต้องเจอแต่การพลัดพรากทั้งพ่อ แม่และคนรัก ถ้าต้องแยกจากเปาอีกครั้ง เธอคงมีชีวิตต่อไปไม่ได้ ขอให้เขารู้ไว้ด้วยว่า เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่เหมือนกัน เปาฟังแล้วยิ้มชื่นใจ กอดเธอไว้แนบอก แป้งร่ำค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองชายคนรัก

เปา หุบยิ้มเมื่อเห็นแป้งร่ำมีเลือดไหลออกจากจมูก เขารีบเช็ดเลือดให้ ถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แป้งร่ำส่ายหน้า คงเป็นแค่เลือดกำเดาธรรมดา เปาเอ็ดว่าทีหลังอย่าออกไปเดินตากแดดอีก

"โห...อย่าดุได้ไหมคะ...คุณพ่อ"

เปา เป็นห่วง ถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด แป้งร่ำเอามือแตะจมูกตัวเองดู คุยว่าไม่มีเลือดไหลอีกแล้ว เปาสบายใจขึ้น กอดเธอไว้แน่น

ooooooo

คุณหญิงกับคุณเล็กโวยใส่พี่ชายเสียง ลั่นว่าแป้งร่ำหายไปหลายวันแล้ว ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มีข่าวคืบหน้าอะไรเลย คุณเล็กจะไปแจ้งความให้ตำรวจช่วยตามหา แต่คุณใหญ่ไม่ยอม  อ้างว่าเรื่องนี้เขาจัดการเองได้ ไม่อยากให้บ้านรัตตภาคย์ตกเป็นข่าวฉาวโฉ่ คุณเล็กถึงบางอ้อทันที

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง กลัวจะเสียคะแนน...คนอะไรห่วงแต่ตัวเอง"

คุณ ใหญ่ตวาดน้องชายเป็นเชิงปราม คุณเล็กไม่สน เดินหนี คุณหญิงเห็นด้วยกับคำพูดของน้องชาย ลุกขึ้นหนีไปอีกคน คุณใหญ่ เคืองจัด หันไปกำชับชานนท์ว่าต้องตามแป้งร่ำกลับมาให้ได้...

ปุ๊ลูกน้องคนสนิท ของท่านสุพจน์เตือนเจ้านายว่าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าธณพจะไม่หักหลังเรา เพราะเขาเคยเป็นลูกน้องคนสนิทของคุณใหญ่มาก่อน ท่านสุพจน์คิดคล้อยตาม สั่งให้ปุ๊ เตรียมคนของเราตามประกบไว้ตลอดเวลา ใครเร็วกว่าคนนั้นก็ลงมือฆ่าคุณใหญ่ได้ทันที...

ศจีเกรงว่าถ้าคุณ ใหญ่รู้ระแคะระคายว่าเธอมีส่วนร่วมกับวิฑิตป่วนบ้านรัตตภาคย์ เธออาจจะลงเอยเป็นเหยื่อจระเข้แบบเดียวกับวิฑิตก็ได้ จึงตัดสินใจเปลี่ยนฝ่ายมาขอพึ่งบารมีท่านสุพจน์แทน ท่านสุพจน์คุยโวว่าอยู่กับเขาแล้วรับรองว่าคุณใหญ่ ไม่กล้าทำอะไรเด็ดขาด

"จริงหรือคะท่าน...ศจีฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ท่านจะให้ศจีรับใช้อะไร ศจียินดีทุกอย่างค่ะ"

ศจี กราบอกท่านสุพจน์อย่างอ่อนช้อย ท่านสุพจน์หัวเราะ สะใจที่คนของคุณใหญ่แปรพักตร์มาอยู่กับเขาอีกคนหนึ่งแล้ว และในที่สุด   เขาจะต้องได้เห็นคุณใหญ่ไม่เหลือใครข้างกายแม้แต่คนเดียว...

เลือด ไหลออกทางจมูกของแป้งร่ำเริ่มเป็นบ่อยขึ้น สายวันนี้ก็เช่นกัน ขณะแป้งร่ำกำลังวักน้ำลูบหน้า เลือดไหลออกมาอีก เสียงเปาเรียกแป้งร่ำดังขึ้นหน้าบ้านพัก แป้งร่ำไม่อยากให้เปารู้ รีบเช็ดเลือดจนหมดคราบ แล้วเดินมาหาเปาซึ่งเพิ่งกลับจากซื้อของกิน ทั้งสองหนุ่มสาวกินอาหารกันอย่างมีความสุข ถึงแม้จะเป็นแค่ของข้างถนน โดยไม่รู้ว่าเวลาแห่งความสุขของทั้งคู่เหลือน้อยลงทุกที

ooooooo
ตอนที่ 20

เปาเพิ่งสังเกตเห็นหน้าแป้งร่ำซึ่งกำลังนอนซบ อกตนเองหน้าตาดูซีดเซียว ร้องทักว่าไม่สบายหรือเปล่า แป้งร่ำพูดกลบเกลื่อนว่าไม่ได้เป็นอะไรแค่เพลียๆเท่านั้น เปาตำหนิตัวเองที่ลากคนรักมาลำบาก แป้งร่ำเอามือปิดปากเขาไว้

"หยุดพูดเลย...หนวกหู คนเขาจะนอนแล้ว" แป้งร่ำว่าแล้วกอดเปาแน่น หลับตา

เปา ได้ยินเสียงผิดปกติดังขึ้นด้านนอกบ้านพัก  รีบคว้าปืนขึ้นมาทันที แป้งร่ำอ้าปากจะถามว่ามีอะไร เปาส่งสัญญาณให้ เธออยู่เงียบๆ  แล้วค่อยๆย่องไปแอบมองตรงหน้าต่างห้อง  เห็นลูกน้องของชานนท์คนหนึ่งวิ่งลับๆล่อๆฝ่าความมืดยามค่ำผ่านไป เปาไม่รอช้าหันมาคว้ามือแป้งร่ำหนีออกด้านหลังบ้านพัก

อึดใจต่อมา ชานนท์กับลูกน้องถีบประตูห้องพักเข้าไปแต่ไม่เจอใคร จึงสั่งให้ลูกน้องไล่ตาม กำชับว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง เด็ดขาด ด้านเปากับแป้งร่ำหนีพวกชานนท์มาถึงริมน้ำ แป้งร่ำหมดแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นมีเลือดไหลออกจมูกเป็นทาง เปาตกใจกอดแป้งร่ำไว้ด้วยความเป็นห่วง จังหวะนั้น มีเสียงดังขึ้น

"หยุดได้แล้ว...เปา"

เปา กับแป้งร่ำหันไปมองตามเสียง เห็นชานนท์กับลูกน้อง ยืนคุมเชิงอยู่ ชานนท์เห็นสภาพแป้งร่ำแล้วตกใจเช่นกัน ขยับจะเดินมาหา  เปาเล็งปืนใส่เป็นเชิงขู่ไม่ให้เข้ามา  ชานนท์ยกมือ โชว์ให้ดูว่าไม่มีอาวุธ แล้วสั่งให้ลูกน้องลดปืนลง พยายามพูดเกลี้ยกล่อมเปาส่งแป้งร่ำให้เขาพาไปหาหมอ เพราะถ้าขืน เปาเอาเธอไปด้วยรังแต่จะทำร้ายเธอเปล่าๆ เปาสงสารแป้งร่ำจับใจ คิดคล้อยตามคำพูดของชานนท์ แป้งร่ำคัดค้านลั่น

"ไม่นะเปา...ถ้านายส่งฉันคืน...คุณใหญ่ต้องฆ่านายแน่"

"ไม่หรอกครับ...ไปกับผมนะคุณแป้งร่ำ แล้วผมจะปล่อย เปาไป"

แป้ง ร่ำไม่ยอม กอดแขนเปาไว้แน่น ร้องไห้คร่ำครวญว่าอย่าทิ้งเธอไป ทันใดนั้น แป้งร่ำมีเลือดไหลออกจมูกอีก ชานนท์เร่งเปาส่งแป้งร่ำมาให้เขาเร็วๆ เปาทนเห็นหญิงคนรักอยู่ในสภาพเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ มองหน้าแป้งร่ำแล้วเหลือบมองชานนท์ซึ่งค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ แป้งร่ำรู้ทันทีว่าเปาคิดจะทำอะไร ร้องไห้โฮต่อว่าเปาว่าใจร้าย เปาหัวใจแทบสลาย ตัดใจส่งแป้งร่ำให้ชานนท์ แป้งร่ำดิ้นรนขัดขืนไม่ยอมไปกับชานนท์

"ผมฝากคุณแป้งร่ำด้วย"

ชา นนท์พยักหน้า มองเปาด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนจะคว้าปืนซึ่งเหน็บไว้ข้างหลัง ยิงใส่อกเปาทันที เปากระเด็นหงายหลังตกน้ำ แป้งร่ำกรีดร้องลั่น สะบัดหลุดจากชานนท์วิ่งไปริมน้ำร้องเรียกเปาสุดเสียง แต่เขาหายไปกับสายน้ำ ชานนท์ปรี่เข้ามารวบตัวเธอไว้ แป้งร่ำรวบรวมแรงเท่าที่มีตบหน้าเขาผัวะ
"ใจร้าย...คุณทำอย่างนี้ได้อย่างไร...แป้งไม่นึกเลยว่าคุณจะใจร้ายอย่างนี้"

"ก็เพราะผมรักคุณไงคุณแป้ง...คุณไม่เคยรู้หรอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยอมทำอะไรลงไปบ้าง   เพื่อที่จะได้เป็นเจ้าของคุณ"

"ไม่มีวัน...ฉันรักเปาคนเดียว..." แป้งร่ำร้องตะโกนหาเปา ด้วยน้ำตานองหน้า

ooooooo

หลัง จากคุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบรู้ข่าวว่าเจอตัวแป้งร่ำแล้ว ตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ทั้งสามคนดีใจรีบมาเยี่ยม เห็นแป้งร่ำนอนใจลอยให้ น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีชานนท์เฝ้าอยู่ไม่ห่าง คุณหญิงถามชานนท์ว่าหมอว่าอย่างไรบ้าง ชานนท์เองก็รอผลวินิจฉัยจากหมออยู่เหมือนกัน

"ปล่อยให้แป้งตายไปเสียดีกว่า"

คุณ หญิงตกใจที่อยู่ๆแป้งร่ำก็โพล่งขึ้นมาอย่างนั้น เรียกชานนท์ออกไปคุยกันลำพังนอกห้องพักฟื้น ถามว่าตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับแป้งร่ำกันแน่  ชานนท์โกหกว่าไม่มีอะไร  คนร้าย ต้องการทำร้ายคุณใหญ่แต่ไม่สำเร็จ  เลยจับตัวแป้งร่ำไปเป็นตัวประกัน  ตอนนี้แป้งร่ำคงยังช็อกอยู่จึงพูดอะไรไม่อยู่กับร่องกับรอย

"เป็นเพราะพี่ใหญ่แท้ๆ แป้งเลยต้องรับเคราะห์" คุณหญิงถอนใจ เหนื่อยใจ

ชา นนท์ไม่เห็นคุณใหญ่มาเยี่ยมแป้งร่ำเลยถามหา คุณหญิงเองก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกัน ดังนั้น ทันทีที่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงตรงไปที่ห้องทำงานคุณใหญ่ ถามเขาว่า ทำไมถึงไม่ไปเยี่ยมแป้งร่ำ คุณใหญ่กลับย้อนถามว่าทำไมเขา จะต้องไปเยี่ยมด้วยก็แค่คนป่วยคนหนึ่ง

"แน่ ใจหรือคะว่าแป้งร่ำเป็นแค่คนป่วยสำหรับพี่ใหญ่ เท่านั้น" คุณหญิงว่าแล้วผลุนผลันออกจากห้อง คุณใหญ่ยังโกรธแป้งร่ำไม่หาย ทำวางฟอร์มไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงๆแล้ว เขาทั้งรักทั้งห่วงเธอมาก

ooooooo

ท่าน สุพจน์โกรธจนตัวสั่นเมื่อรู้ว่าชานนท์ขายหุ้นในบริษัทของตระกูลวัชรเดชให้ คุณใหญ่ ถึงกับตบตีลูกชายไม่ยั้ง แค้นมากจนความดันโลหิตพุ่งกระฉูด ทำให้เส้นเลือดในสมองซีกขวาแตก ส่งผลให้ร่างกายซีกซ้ายเป็นอัมพาต ต้องนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลในสภาพปากเบี้ยวพูดไม่ได้ ชานนท์รู้สึกผิดต่อพ่อมาก
"พ่อครับ...ผม...ผมขอโทษ"

ท่านสุพจน์นอนน้ำตาไหลทั้งโกรธทั้งช้ำใจ ชานนท์ เช็ดน้ำตาให้พ่อ ฟุบลงกอดเขาไว้อย่างเสียใจ...

ค่ำ วันเดียวกัน ชานนท์แจ้งให้คุณใหญ่ทราบเรื่องพ่อของเขา สีหน้าของคุณใหญ่ฉายแววดีใจ แต่พอเห็นสายตาของ ชานนท์ที่จับจ้องเขาอยู่ รีบปรับสีหน้าเป็นปกติ ปลอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ผู้ใหญ่อายุมากแล้วก็อย่างนี้ ยิ่งท่านดื่มเหล้าหนักด้วย...พี่เสียใจด้วยนะนนท์"

ชานนท์สวนทันควัน "ท่านยังไม่ตายครับ"

"หรือ จะให้พี่ยินดีกับนนท์ดีล่ะ...ยินดีที่ต่อไปนี้นนท์ จะได้เป็นเบอร์หนึ่งเสียที ไม่ต้องอยู่ใต้เงาคุณพ่ออีกแล้ว" คุณใหญ่มองชานนท์ยิ้มๆ ชานนท์มีเคือง รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ทวงถามว่าเขาพาแป้งร่ำกลับมาแล้ว เมื่อไหร่คุณใหญ่ถึงจะยอมให้เธอแต่งงานกับเขาตามสัญญาเสียที คุณใหญ่กลับเฉไฉ ถามหาเปา

"ผมยิงเปาตายด้วยมือของผมเอง"

คุณ ใหญ่เห็นช่องทางที่จะยื้อแป้งร่ำ อ้างว่าตราบใด ที่ยังไม่เห็นศพเปา เขาก็จะยังไม่ยกแป้งร่ำให้แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย ชานนท์ชักไม่พอใจที่คุณใหญ่พยายามบ่ายเบี่ยงเรื่องแป้งร่ำ...

ในเวลา เดียวกัน หมอได้รับผลตรวจเลือดแล้วจึงเข้ามาหาแป้งร่ำที่ห้องพักฟื้น ถามหาญาติเพื่อจะแจ้งผลการวินิจฉัยโรคให้ทราบ แป้งร่ำโกหกหมอว่าเธอตัวคนเดียวไม่มีญาติ ที่ไหน มีอะไรให้หมอบอกกับเธอได้เลย หมอสีหน้าหนักใจ ก้มอ่านชาร์ตในมือ

"ตามประวัติมารดาของคุณเสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมีย... กรรมพันธุ์คงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้คุณได้รับถ่ายทอดโรคนั้นมาด้วย"

แป้งร่ำตกใจมาก แต่ฝืนทำเป็นแกร่ง "อย่าบอกเรื่องนี้ กับใครนะคะคุณหมอ...ฉันขอร้อง"

หมอ ปลอบแป้งร่ำว่าใจเย็นๆ เขาจะพยายามรักษาเธออย่างสุดความสามารถแล้วขอตัวออกไป แป้งร่ำน้ำตาร่วงยอมรับ สภาพ พึมพำว่าไม่ต้องรักษาเธอหรอก ปล่อยให้เธอตายไปดีกว่า

"ฉันจะได้ไปอยู่กับนายเสียที เราจะไปอยู่ด้วยกันจริงๆแล้ว...รอฉันหน่อยนะเปา" แป้งร่ำยิ้มทั้งน้ำตา โดยไม่รู้ว่าเปา ยังไม่ตาย เขาได้รับการช่วยเหลือจากธณพ พาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแถวชานเมือง

ooooooo

ขณะคุณหญิง กำลังขึ้นรถจะไปเยี่ยมแป้งร่ำ คุณระเบียบวิ่งตามมาเรียก พร้อมกับยื่นถุงใส่ของให้ เช้านี้ เธอไปเยี่ยมแป้งร่ำไม่ได้ รบกวนคุณหญิงฝาก ถุงนี้ให้แป้งร่ำด้วย เธอโทร.มาย้ำแล้วย้ำอีกว่าของชิ้นนี้สำคัญมากต้องเอาไปให้เธอให้ได้ คุณระเบียบว่าแล้วรีบกลับไปทำงานต่อ คุณหญิงมองถุงยิ้มๆ

"อะไรของแป้ง...สำคัญมาก"

เธอ หยิบผ้าพันคอไหมพรมในถุงขึ้นมาดู จำได้ว่าไหมพรมสีขาวกับสีชมพูเป็นไหมพรมที่เธอเห็นเปาซื้อ ถึงกับอึ้ง เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเปาคือผู้ชายคนนั้นของแป้งร่ำ...

ครู่ต่อ มา คุณหญิงเอาถุงใส่ผ้าพันคอยื่นให้แป้งร่ำ แล้วโผกอดร้องไห้โฮ ขอโทษที่ไม่เคยรู้เรื่องแป้งร่ำกับเปามาก่อน ถ้าเธอรู้ว่าทั้งคู่รักกัน เธอจะไม่ยอมแต่งงานกับเปาเด็ดขาด

"แป้ง...แป้งเก็บเรื่องนี้ไว้ได้อย่างไร...แป้งทนทุกข์ ทรมานใจอยู่ได้อย่างไร"

ทัน ใดนั้น เสียงคุณใหญ่ดังขึ้น "ต้องได้สิ...ทำไมถึงจะทนไม่ได้...คนที่ทำผิด ไม่ซื่อสัตย์  ก็ควรจะทนทุกข์ทรมานใจ อยู่อย่างนี้ มันก็ถูกต้องแล้ว...น้องหญิง"

คุณหญิงต่อว่าพี่ชายว่าทำไมพูดแบบนี้ คุณใหญ่ว่าแค่นี้ยังน้อยไปเมื่อเทียบที่เขาโดนแป้งร่ำทรยศหักหลัง แป้งร่ำถามอย่างเหลืออดว่าเธอทรยศเขาตอนไหน ที่ผ่านมาเธอทำทุกอย่างตามคำสั่งของเขามาตลอด

"ก็ตอนที่เธอเป็นชู้กับไอ้เปาไง"

"แป้งจะเป็นชู้กับเปาได้อย่างไรในเมื่อแป้งไม่เคยเป็น อะไรกับใคร...โดยเฉพาะกับ...คุณใหญ่"

คุณ ใหญ่โกรธ ตบหน้าแป้งร่ำหนึ่งฉาด ชานนท์เข้ามาเห็นพอดี ปรี่ล็อกตัวคุณใหญ่ ต่อว่าว่าทำร้ายแป้งร่ำทำไม คุณใหญ่ ตวาดลั่นว่าทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อแป้งร่ำเป็นผู้หญิงของเขา

"ไม่ใช่...คุณแป้งร่ำเป็นผู้หญิง ของผม พี่ใหญ่ยกคุณแป้งร่ำให้ผมแล้วแลกกับทุกอย่างที่พี่ใหญ่อยากได้ ผมยอมให้ พี่ใหญ่ไปหมดแล้ว"  ชานนท์ตวาดกลับอย่างเอาเรื่อง  แต่ทั้งคู่ ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุณหญิงกรีดร้อง พอหันไปมอง เห็นเลือดทะลักออกจากจมูกแป้งร่ำ ชานนท์กับคุณใหญ่ถึงกับตะลึง

เปาโชค ดีที่กระสุนของชานนท์ไม่ถูกจุดสำคัญ จึงรอดความตายได้เป็นครั้งที่สาม ขณะเปากำลังนั่งคิดถึงแป้งร่ำอยู่ในห้องพักฟื้น อามุ่ยดั้นด้นตามหาเขาจนเจอ โผกอดด้วยความดีใจ เปาแปลกใจว่าอามุ่ยตามมาถูกได้อย่างไร อามุ่ยคุยโวทันที

"ขนาดลื้ออยู่เมืองไทยอั๊วอยู่เซี่ยงไฮ้ อั๊วยังตามหาลื้อจนเจอ แล้วกะอีแค่นี้...มีหรืออามุ่ยจะหาไม่เจอ"

เปา ถอนใจ พูดอะไรไม่ออก อามุ่ยชวนเปากลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกันขอร้องว่าอย่าอยู่ที่นี่อีกเลย เปาปฏิเสธเหมือนเดิมว่าไม่ไป เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่บ้านของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาอยู่ที่นี่

"อะไร...ทุกสิ่งทุกอย่างอะไรของลื้อ ความแค้นของลื้อกับไอ้คุณใหญ่น่ะหรือ...หรือว่าความรักของลื้อกับอาแป้งร่ำกันแน่?"

เปาได้ยินชื่อแป้งร่ำ อดไม่ได้ที่จะถามถึง อามุ่ยหมั่นไส้ ค้อนเปาขวับ...

ooooooo

ที่ โรงพยาบาลซึ่งแป้งร่ำนอนรักษาตัวอยู่ คุณหญิงเห็นแป้งร่ำหลับแล้วด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่หมอให้จึงหันไปชวนพี่ชาย กับชานนท์กลับ  คุณใหญ่มองแป้งร่ำด้วยความเป็นห่วง แต่ทำวางฟอร์ม

"ไปได้แล้ว...ไม่เป็นอะไรมากหรอก"

"พี่ใหญ่ทราบได้อย่างไรครับ คุณหมอยังไม่บอกอะไรเราเลย" ชานนท์มองคุณใหญ่อย่างขุ่นเคือง

คุณ หญิงเห็นท่าไม่ดีรีบห้ามทัพ "พอเถอะค่ะ...กลับได้แล้ว" จากนั้น เธอหยิบผ้าพันคอไหมพรมสุดรักของแป้งร่ำมาวางไว้ข้างหมอนแนบแก้มเจ้าของ ก่อนเดินตามชานนท์กับคุณใหญ่ออกไป...

เปารอจนดึกและปลอดคน จึงเข้าไปหาแป้งร่ำซึ่งยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้  เขี่ยผมที่ปรกใบหน้าเธอออกอย่างเบามือ อามุ่ยยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูห้อง เห็นภาพนั้นแล้วเศร้า หลบออกมารอหน้าห้องปล่อยให้คู่รักได้อยู่กันตามลำพัง อามุ่ยเดินเตร่ๆแถวโถงทางเดินได้พักหนึ่ง เห็นชานนท์เดินถือกระเช้าดอกไม้มาแต่ไกล เธอหน้าตื่นรีบวิ่งกลับไปที่ห้องแป้งร่ำ เตือนเปาว่าชานนท์มา ทั้งคู่รีบหลบออกไปทันที

ไม่นานนัก ชานนท์เปิดประตูห้องแป้งร่ำเข้ามา เอากระเช้าดอกไม้วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง จังหวะนั้นพยาบาลเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามา พร้อมด้วยผ้าพันแผลกับปลาสเตอร์ในมือ มองชานนท์งงๆ

"เอ่อ...ขอโทษค่ะ คุณ...คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายเมื่อกี้ไปไหนแล้วคะ...คุณผู้หญิงขอผ้าพันแผล บอกว่าคุณผู้ชายมีแผลเลือดออก แล้วนี่หายไปไหนเสียแล้ว"

พอรู้ รูปพรรณสัณฐานของทั้งคู่จากพยาบาล ชานนท์ รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นเปา ซักอีกว่าสองคนนั่นมานานหรือยัง ได้ความว่ามาถึงก่อนเขาครู่เดียว ชานนท์วิ่งพรวดพราดออกจากห้อง กวาดตามองไปทั่วโถงทางเดิน แต่ไม่เจอเปา รีบคว้ามือถือขึ้นมาโทร.สั่งลูกน้องเตรียมกำลังออกไล่ล่าเปาอีกครั้ง...

ooooooo

เปา กับอามุ่ยวิ่งหนีมาหลบแถวมุมมืดห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล เปามีเลือดออกจากแผลถูกยิงเปรอะเสื้อไปหมด อามุ่ยเป็นห่วงจะพาเขาไปหาหมอ แต่เปาไม่ยอมแถมไล่อามุ่ยกลับเซี่ยงไฮ้ อย่ามาติดสอยห้อยตามเขาเลยมันอันตราย อามุ่ยไม่กลับ เปาเป็นชีวิตจิตใจของเธอ และยิ่งเห็นเขาได้รับบาดเจ็บแบบนี้ ต่อให้ต้องตายเธอก็ไม่ทิ้งเขาเด็ดขาด เปามองอามุ่ยอย่างซึ้งใจ แต่ไม่วายหนักใจอยู่ดี

ในเมื่อเปาไม่ยอมไปหาหมอ   อามุ่ยจึงต้องแวะร้านขายยาซื้ออุปกรณ์ในการทำแผลมาให้ พักใหญ่เธอเดินหัวเสียออกมา เพราะคนขายมัวแต่ชักช้าไม่ทันใจ เลยพานตำหนิเปาที่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล  เปาอ้างว่าไม่เป็นอะไรมาก  อามุ่ยเข่นเขี้ยวแค้นใจชานนท์มาก

"อาชานนท์นะอาชานนท์ บังอาจมาทำอาเปาของอั๊ว ฮึ่ม...อย่าให้อั๊วเจอเชียว...น่าดู"

ทัน ใดนั้น รถของชานนท์เบรกเอี๊ยดที่ริมถนนอีกฝั่งหนึ่ง ชานนท์กับลูกน้องกรูกันลงจากรถ ที่หมายคือเปากับอามุ่ยซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พวกนั้นวิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถคันอื่น เสียงรถเบรก เสียงด่าทอและเสียงบีบแตรดังลั่น เปาหันขวับไปมองเห็นชานนท์ กับพวก รีบคว้ามืออามุ่ยหันรีหันขวางจะหนีไปทางไหนดี

เป็นจังหวะเดียวกับมี รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า คนขับรถวิ่งลงไปซื้อของในร้านขายยา โดยทิ้งเพื่อนนั่งรออยู่ในรถ เปาปราดเข้าไปนั่งที่คนขับ แล้วไล่คนนั่งข้างๆลง คนนั่งทำท่าจะขัดขืน เปาชักปืนขู่ เขาถึงกับตาเหลือกลนลานลงจากรถแทบไม่ทัน เปาตะโกนบอกอามุ่ยซึ่งยืนอยู่ข้างรถให้กลับบ้านไป

อามุ่ยกลับโดดขึ้นรถด้านข้างคนขับ "ไม่...จะเป็นจะตายอั๊วก็ไม่สน อั๊วจะไปกับลื้อ"

เปา อ้าปากจะโวย แต่เหลือบไปเห็นชานนท์กับพวกเข้ามาใกล้เต็มที สั่งอามุ่ยคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วขับรถทะยานออกไปทันที ชานนท์วิ่งตามแต่ไม่ทัน หันไปตะโกนสั่งลูกน้อง

"ไปสิ...ตามมันไปสิเว้ย"

ทุก คนวิ่งหน้าตั้งกลับไปขึ้นรถ ขับตามรถเปาไปอย่างรวดเร็ว ฉากการไล่ล่าบนท้องถนนอุบัติขึ้นอย่างระทึกใจ เปาซิ่งหนีสุดชีวิต ส่วนชานนท์กับพวกไล่ล่าสุดฤทธิ์เช่นกัน พอถึงถนนสายเปลี่ยวนอกเมือง ชานนท์ควักปืนออกมายิงกระหน่ำใส่รถเปาเป็นชุด กระสุนปืนพุ่งเฉียดอามุ่ยกับเปาไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด

อามุ่ยเจ็บใจ มาก ลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียเซี่ยงไฮ้อย่างเธอยอมให้ใครเล่นงานข้างเดียวไม่ได้ คว้าปืนของเปายิงโต้ตอบไปบ้าง คราวนี้ชานนท์กับพวกเป็นฝ่ายหลบกระสุนกันวุ่นวาย เปาร้องเอะอะ

"อามุ่ย...ลื้อจะบ้าหรืออามุ่ย"

"บ้าที่ไหน...ไม่รู้จักอามุ่ยเสียแล้วไอ้พวกนี้...ชิ...เตี่ยอั๊วเป็นมาเฟียนะเว้ย" อามุ่ยโวลั่น

เปา ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความหนักใจ พลันมีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งจูงลูกชายตัวน้อยๆวิ่งข้ามถนนตัดหน้า เปาเห็นแล้วกระแทกเบรกเต็มแรง เบรกล็อกทำให้รถหมุน อามุ่ยตกใจร้องลั่น แต่สุดท้ายแล้ว เปาเบรกรถได้ทันอย่างฉิวเฉียด หญิงคนนั้นกอดลูกน้อยไว้แน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เปามองแล้วคิดถึงตัวเขากับแม่ อามุ่ยโวยวายลั่น

"ไอ้หย่า...อยากตายหรือไงวะ...อาเปา...มันมาแล้ว"

เปา ตื่นจากภวังค์โบกมือไล่สองแม่ลูกให้หลบ เหลือบมองกระจกส่องหลัง เห็นรถชานนท์ไล่มาทันแล้ว เปาเข้าเกียร์ กระแทกคันเร่ง รถชานนท์แล่นมาเทียบข้างคนขับ ลูกน้องระดมยิงใส่รถเปาไม่ยั้ง เปาขับไปพลางยิงปืนโต้กลับไปเป็นระยะๆ จนกระสุนหมด เลยต้องใช้วิธีขับรถหลบหลีก

คนขับรถชานนท์มือไม่เจ๋งพอ โดนเปาเบียดจนเสียหลักพุ่งลงข้างทางจอดสนิท เปาหนีรอดไปได้อีกครั้ง ชานนท์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ได้แต่ยืนมองตามรถเปาที่แล่นลับสายตาไปแล้ว

ฝ่าย เปาขับรถหนีมาไกลพอสมควร แต่ยังคงมองกระจกส่องหลังอย่างระแวดระวัง พูดกับอามุ่ยว่า พวกเราหนีได้แล้ว พวกนั้นตามไม่ทันแล้ว อามุ่ยไม่ต้องกลัวอะไรอีก เปายังคงขับรถต่อไปเรื่อยๆ

"เห็นไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน...ลื้อนี่มันงี่เง่าจริงๆ อั๊วพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง ต่อไปนี้อั๊วพูดอะไรก็หัดฟังบ้างได้ไหม?"

เปา ไม่ได้ยินเสียงโต้ตอบจากอามุ่ย ชักเอะใจหันไปมอง เห็นเธอพิงเบาะจ้องมองเขาอยู่ แต่พอเหลือบมองต่ำลงไปที่อกเธอเห็นเลือดไหลโชกจากคมกระสุน เปาตกใจ เบนรถ จอดข้างทาง

"อามุ่ย...ไม่ต้องกลัว...อั๊วจะพาลื้อไปหาหมอ หมอจะช่วยลื้อ ลื้อจะไม่เป็นอะไร"

"อั๊ว ไม่กลัว...อาเปา" อามุ่ยเอื้อมมือเปื้อนเลือดมาแตะที่แก้มเปา "อั๊วเชื่อลื้อ...ทุกอย่าง อั๊วอยากฟังลื้อ...พูดให้อั๊วฟัง...หน่อย...ได้ไหม...ว่า...ลื้อรักอั๊ว... ได้ไหม?" อามุ่ยเสียงขาดเป็นห้วงๆ เปาน้ำตาซึม

"อามุ่ย...อั๊วรักลื้อ"

อามุ่ยยิ้มอย่างมีความสุข มือยังจับแก้มเปาด้วยความรักหมดหัวใจ

"อาเปา...ของอั๊ว" พูดได้แค่นั้นมือเธอตกลงข้างตัวสิ้นใจ เปาโผกอดเธอแน่น แค้นสุดขีด อาฆาตคุณใหญ่กับชานนท์ที่ทำให้อามุ่ยต้องตาย

ooooooo

คุณเล็กจะตามพี่สาวไปเยี่ยมแป้งร่ำ แต่คุณใหญ่ เรียกตัวไว้บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย คุณเล็กนั่งลงตรงหน้าพี่ชายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก คุณใหญ่ขอร้องให้น้องชายลงพื้นที่กับเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง คุณเล็กเซ็ง ในเมื่อพี่ชายมีชานนท์แล้วทั้งคน ทำไมต้องลากเขาไปด้วย คุณใหญ่สวนทันทีว่า

"ชานนท์ไม่ใช่น้องชายฉัน...เรื่องอะไรฉันจะไป ผลักดันมันให้โง่...ฟังให้ดีนะ...รัตตภาคย์ คือ ฉัน น้องหญิงแล้วก็นายเท่านั้น นายเล็ก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำมาก็เพื่อเราสามคนพี่น้อง ในฐานะที่นายเป็นน้องชายของฉัน นายต้องเป็นคนสืบทอดทุกสิ่งที่ฉันทำมา ฉันจะเปิดตัวนายในการลงพื้นที่ครั้งนี้"

คุณเล็กอ้าปากจะค้าน แต่คุณใหญ่อ้างว่า ทำสิ่งนี้เพื่อให้พ่อและแม่ของเราภูมิใจ คุณเล็กหนีไม่ออก จำใจรับปาก โดยไม่รู้ว่าครั้งนี้จะเป็นการลงพื้นที่กับพี่ชายครั้งสุดท้ายจริงๆ

ศจี ทำตัวราวกับปลิง ตามไปดูดเงินจากท่านสุพจน์ถึงโรงพยาบาล จับมือให้เขาเซ็นเช็คให้เสร็จสรรพ ตอนเธอจะกลับเดินสวนกับชานนท์ซึ่งมาเยี่ยมพ่อพอดี ศจีไม่วายโปรยเสน่ห์ใส่ แต่ชานนท์ไม่สนใจ ผลักศจีกระเด็น แล้วปรี่เข้าไปนั่งข้างเตียง ท่านสุพจน์เมินหน้าหนีลูกชาย

"ผมรู้ครับว่าผมทำในสิ่งที่ไม่ สมควร...แต่ผิดด้วยหรือครับที่ผมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ผมอยากได้ที่ สุดในชีวิต...ผมรับรองว่า   ต่อไปผมจะหาทรัพย์สมบัติมาให้พ่อได้ มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ...แต่สำหรับคุณแป้งร่ำ...ผมคงไม่สามารถหาที่ไหนได้อีก แล้ว...แล้วผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ"

ชานนท์ลุกออกไปสวนกับลูกน้องของ ท่านสุพจน์ ซึ่งรีบร้อนเข้ามารายงานเจ้านายว่า เขาเตรียมแผนการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านสุพจน์ฟังด้วยความสะใจ

ooooooo

ระหว่าง คุณใหญ่ลงพื้นที่พบปะกับชาวบ้าน เขาคอยแนะนำคุณเล็กให้พวกนั้นรู้จัก ชาวบ้านต่างรุมกรี๊ดขอถ่ายรูปสองพี่น้องกันยกใหญ่ เรียกคะแนนเพิ่มได้หลายกระบุง คุณใหญ่มองน้องชายอย่างเป็นปลื้ม

"ไง...เนื้อหอมไม่เบานะเรา...ต่อจากฉันก็ต้องเป็นนายแล้ว นายเล็ก"

คุณ เล็กไม่อยากเดินเส้นทางนี้ ทำหน้าเซ็งๆ ชานนท์ ได้ยินถึงกับอึ้ง ฉุกคิดถึงคำพูดของคุณใหญ่ที่เคยบอกตนเองว่า "ให้พี่กรุยทางให้ก่อน...แล้วนนท์ค่อยลงสนาม" เขารู้ซึ้ง แล้วว่าเป็นแค่คำพูดลวงๆ

ทันใดนั้น มีเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด คณะของคุณใหญ่ ต่างหมอบลงกับพื้น พวกบอดี้การ์ดกรูเข้าคุ้มกันคุณใหญ่ ชานนท์ ยังงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกน้องท่านสุพจน์โผล่มาจากไหนไม่รู้คว้าแขนเขาไว้ ทันทีที่ลูกน้องของพ่อกระชากตัวชานนท์ออกจากจุดเกิดเหตุ มือปืนสองคนยิงกราดใส่กลุ่มของคุณใหญ่ คุณเล็กโดนกระสุนที่แขนเลือดอาบ คุณใหญ่เห็นน้องชายบาดเจ็บ สั่งให้บอดี้การ์ดรีบไปช่วย

บอดี้การ์ด สองคนปราดเข้าไปหิ้วปีกคุณเล็ก พร้อมกับยิงสกัด มือปืนเลยหันมายิงกลุ่มของคุณเล็กแทน ทั้งสามคนโดนกระสุนร่างพรุน  คุณใหญ่เห็นแล้วแทบคลั่ง คว้าปืนจากบอดี้การ์ดรัวใส่สองมือปืนไม่ยั้ง มือปืนคนหนึ่งโดนกระสุนเข้าเต็มๆ อีกคนเห็นท่าไม่ดี พยุงเพื่อนพากัน ล่าถอยกลับไป คุณใหญ่ปรี่เข้าไปประคองน้องชายที่หายใจรวยริน คุณเล็กมองพี่ชาย พยายามพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

"พี่ใหญ่...พอ...ได้...แล้ว" ขาดคำ คุณเล็กสิ้นใจในอ้อมกอดพี่ชาย

คุณใหญ่ตะลึง กอดน้องไว้แน่น สีหน้าเคียดแค้นสุดๆ...

ใน เวลาเดียวกัน คุณหญิงกำลังบ่นกับแป้งร่ำซึ่งยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลว่าทำไมพวกเรา ถึงได้เจอแต่เรื่องร้ายๆ เธอหวังว่าจากนี้ไปคงจะไม่มีอะไรร้ายแรงอีกแล้ว แต่ความหวังของคุณหญิงเป็นหมันเพราะคุณใหญ่ โทร.มาแจ้งข่าวร้ายว่าคุณเล็กตายแล้ว คุณหญิงโผกอดแป้งร่ำ สองสาวพากันร้องไห้โฮ...

ด้านชานนท์รู้ข่าวคุณเล็กตาย ตรงไปหาพ่อที่โรงพยาบาลทันที ต่อว่าว่าทำไมต้องทำอย่างนี้ ท่านสุพจน์ยังโต้ตอบกับลูกชายไม่ได้ ลูกน้องคนสนิทของท่านจึงตอบคำถามแทนว่าที่ท่านสุพจน์ทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัว ชานนท์เอง เพราะคนอย่างคุณใหญ่ไม่เคยจริงใจกับใคร

"แต่คนที่รับเคราะห์คือนายเล็กนะครับพ่อ"

"แค่นั้นท่านก็ยังพอใจครับ...ที่ได้เห็นคุณใหญ่สูญเสียคนที่รัก...เหมือนที่ท่านต้องเสียคุณชานนท์ไป"

ชานนท์ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อของเขาเคียดแค้นคุณใหญ่ ขนาดนี้

บ้าน รัตตภาคย์เหมือนถูกสาป กานดาเพิ่งตายไปไม่นาน คุณเล็กก็มาด่วนจากไปอีกคนหนึ่ง แป้งร่ำเองก็ต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่ แป้งร่ำทำใจกับเรื่องเจ็บป่วยของตัวเองได้แล้ว แต่เสียใจที่สุดตรงที่เธอไม่ได้ไปงานศพคุณเล็ก คุณระเบียบปลอบว่า

"คุณแป้ง...คุณหมอไม่อนุญาตให้คุณแป้งไปนะคะ...น่าสงสารคุณเล็กจริงๆ"

คุณ ระเบียบซับน้ำตาที่เริ่มไหล ทั้งคู่จับมือเพื่อเป“นกำลังใจซึ่งกันและกัน คุณระเบียบพูดอย่างปลงๆว่าไม่รู้เวรกรรมอะไรนักหนา บ้านรัตตภาคย์ถึงมีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน เตือนแป้งร่ำว่าต้องขยันกินยาจะได้หายป่วยกลับบ้านได้เสียที แล้วยื่นยาให้ แป้งร่ำทำทีรับยาไว้ แต่พอคุณระเบียบเผลอ เธอกลับแอบเอายาทิ้ง...

ตั้งแต่อามุ่ยตาย เปาต้องหนีไปกบดานอยู่แถบชานเมืองจึงไม่รู้ข่าวการตายของคุณเล็ก กระทั่งธณพมาบอกว่าท่านสุพจน์

ส่งคนไปยิงถล่มคุณใหญ่ แต่คุณเล็กกลับโชคร้ายรับเคราะห์แทน ถึงเปาจะสงสารคุณเล็ก แต่ก็สะใจที่คุณใหญ่ต้องเจ็บปวดกับการสูญเสียน้องชาย

"ใครทำอย่างไร...มันก็ได้อย่างนั้น"

"เปา...นายอยาก จะถอนตัวไหม?...อย่างที่นายพูด ใครทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ฉันเองก็ทำเรื่องเลวร้ายมามาก ชีวิตถึงได้เป“นแบบนี้...ถ้านายไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้...ฉันจะ..."

"ชีวิตผมไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้ พวกมันทำชีวิตผมพังไปนานแล้ว" เปาแค้นจัดขบกรามแน่น...

คุณ ใหญ่ยังไม่หยุดคิดแก้แค้นให้น้องชาย ทั้งๆที่คุณหญิง ขอร้องไว้แล้ว เขาคิดว่าคุณเล็กตายด้วยฝ•มือของเปา สั่งชานนท์ ตามล่าเปากลับมาให้ได้ ประกาศลั่นว่าใครที่บังอาจทำให้เขาเจ็บ มันต้องเจ็บยิ่งกว่า

ooooooo

หมอ อนุญาตให้ท่านสุพจน์กลับมาพักผ่อนต่อที่บ้าน ชานนท์รู้ข่าวดีรีบมาเยี่ยม ถึงท่านสุพจน์จะพูดไม่ได้ แต่สายตาที่มองลูกชายอ่อนโยนขึ้นมาก ชานนท์เลยอยู่เป“นเพื่อนพ่อครู่ใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับ ขณะกำลังเดินมาที่รถ ศจีโผล่มาขวางไว้เข้ามายั่วยวนเขาเช่นทุกครั้ง ชานนท์ผลักเธอออกอย่างเอือมระอา

"ไปไกลๆเลย...ศจี" ชานนท์ว่าแล้วเดินหนี ศจีตะโกนไล่หลัง

"อยากได้นังแป้งร่ำก็ต้องกำจัดคุณใหญ่สถานเดียว...จริงไหมคะ"

ชานนท์รู้แก่ใจดีว่าที่ศจีพูดถูกแต่ทำไม่สนใจ เดินตรงไปขึ้นรถ ศจีมองตามยิ้มเลือดเย็น...

เปา รอจนคุณระเบียบกลับไปแล้ว ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องพักฟื้นของแป้งร่ำ เห็นเธอนอนกอดผ้าพันคอไหมพรมสุดรักสุดหวงหันหลังให้ประตู เปาย่องเข้าไปยืนข้างเตียง จังหวะนั้นมีเสียงดังขึ้นหน้าห้องเปารีบซ่อนหลังผ้าม่าน ชานนท์

ถือ ช่อดอกไม้เข้ามา แป้งร่ำได้ยินเสียงหันมามอง ชานนท์เห็นแต่ ไฟหัวเตียงดวงเล็กเปิดอยู่ รีบขอโทษที่มารบกวน ไม่คิดว่าแป้งร่ำนอนแล้ว เขาแค่จะเอาดอกไม้มาให้

"ยังไม่หลับหรอกค่ะ" แป้งร่ำลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

"ถ้าคุณหมอให้คุณแป้งออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ ผมจะแต่งงานกับคุณแป้งทันที ผมจะทำให้คุณแป้งมีความสุข

ทุกวัน...อย่างที่ผมเคยพูดไว้" ชานนท์พูดจริงจัง แป้งร่ำเฉยๆรู้ดีว่าจะไม่มีวันนั้น

"ขอบคุณนะคะคุณนนท์...แต่ชีวิตนี้แป้งไม่มีวันรักใครได้อีก...นอกจากเปา"

เปา ยิ้มปลื้ม ชานนท์โกรธแต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ ย้ำกับเธอว่าเปาตายไปแล้ว แป้งร่ำส่ายหน้าถึงเปาจะตายจากโลกนี้ไปแล้ว แต่เขายังอยู่ในใจเธอเสมอ ชานนท์แอบเคือง

"ถึงอย่างไรผมก็จะรอ...รอวันที่คุณแป้งจะรักผม ...บ้างก็ยังดี...พักผ่อนนะครับ ผมไม่รบกวนแล้วพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่" ชานนท์ว่าแล้วลุกออกไป

แป้งร่ำมองตามจนชานนท์ปิดประตูห้อง แล้วลงนอนกอดผ้าพันคอหันหลังให้ประตูเช่นเดิม เปาอยากจะออกไปกอดหญิงคนรักใจแทบขาด แต่ไม่อยากดึงเธอมาลำบากอีก ได้แต่ยืนมองอย่างเศร้าใจ...

ooooooo

ครู่ต่อมา เปาออกจากโรงพยาบาลจะกลับที่พัก ขณะกำลังจะข้ามถนน รถของคุณหญิงปาดมาจอดตรงหน้า มองเขาอย่างตะลึง เรียกให้ขึ้นรถไปด้วยกัน ระหว่างทางคุณหญิงพยายามถามว่าที่เปาต้องเป็นอย่างนี้เพราะพี่ชายเธอใช่ไหม แต่เปาเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร

"ถึงเธอจะไม่ยอมพูด แต่ฉันก็พอเดาได้...เพราะพี่ใหญ่ ไม่ยอมหยุด ไม่รู้จักพอ ทุกอย่างเลยเป็นแบบนี้...ให้อภัยพี่ใหญ่ได้ไหมเปา...ฉันรู้ว่าฉันขอมากไป ถ้าเทียบกับสิ่งที่พี่ใหญ่ทำกับเธอ...แต่ชีวิตนี้...ฉันก็ไม่เหลือใคร แล้ว...นอกจากพี่ชายของฉัน"

"มันไม่ใช่แค่นั้น...คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องเจออะไรมาบ้าง ชีวิตผมไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียว"

"ไม่ จริง...เธอยังมีแป้งร่ำ...จะมีประโยชน์อะไรที่เราจะอุทิศชีวิตทั้งชีวิตของ เราให้คนที่เราโกรธแค้นชิงชัง ถ้าเป็นฉัน...ฉันขอเลือกทุ่มเทเวลาที่เหลือทั้งชีวิตให้กับคนที่เรารักสุด หัวใจดีกว่า...เวลาของแป้งเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะเปา"

เปาตะปบไหล่คุณ หญิง ถามเสียงดังว่าแป้งร่ำเป็นอะไร คุณหญิงบอกว่าแป้งร่ำเป็นลูคีเมีย เปาตกใจแทบช็อก สงสัยอยู่เหมือนกันเพราะเคยเห็นแป้งร่ำมีเลือดกำเดาไหลอยู่บ่อยๆแต่ไม่คิด ว่าจะร้ายแรงขนาดนี้ คุณหญิงเล่าอีกว่าหมอเพิ่งบอกเธอวันนี้เองว่าแป้งร่ำไม่ยอมรับการรักษาใดๆ ทั้งสิ้น

"แล้วทำไมคุณไม่ช่วยแป้งร่ำ" เปาตะคอกเสียงดังลั่น คุณหญิงหน้าเศร้าทันที

"แป้งเป็นลูคีเมียระยะสุดท้ายจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน...

ฉัน ดีใจที่สุดเลยที่เธอยังมีชีวิตอยู่เพราะถ้าแป้งรู้คงจะมีความสุขมาก และคงจะมีความสุขมากที่สุดถ้าได้ใช้ช่วงเวลาที่เหลือกับเธอ...ว่าไงเปา เธอพร้อมจะทิ้งความโกรธแค้นทั้งหลายเพื่อไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนที่ เธอรักแล้วเขาก็รักเธอสุดหัวใจหรือยัง"

เปานิ่งอึ้ง คิดหนักว่าจะทำอย่างไรดี

ooooooo

คุณ หญิงตัดสินใจจะช่วยคู่รักเปากับแป้งร่ำให้สมหวัง   จึงเข้าไปพบพี่ชายที่ห้องทำงานแต่เช้า ขอร้องให้เขาปล่อยทั้งคู่ไป   คุณใหญ่ไม่ยอมอ้างว่าต้องการแก้แค้นให้คุณเล็ก  คุณหญิงหาว่าเขาต้องการแก้แค้นให้ตัวเองมากกว่า แล้วกล่อมคุณใหญ่ให้อภัยเปาเพื่อเป็นกุศลให้น้องชาย

"ถ้าพี่ใหญ่ยัง ไม่หยุด วันหนึ่ง หญิงอาจจะต้องเสียพี่ใหญ่ ไปอีกคน หรือไม่หญิงก็อาจจะต้องจากพี่ใหญ่ไปเหมือนนายเล็ก... หรือมันก็เป็นไปได้ว่าสุดท้ายแล้วรัตตภาคย์ของเราอาจจะไม่เหลือใครแม้แต่คน เดียว" คุณหญิงสีหน้าจริงจัง คุณใหญ่ถึงกับอึ้ง

ชานนท์แอบฟังอยู่ หน้าห้องทำงานได้ยินเต็มสองหู ร้อนใจเหลือเกินว่าถ้าคุณใหญ่เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจริงๆ เขาจะเสียแป้งร่ำให้เปาไม่ได้เด็ดขาด รีบหลบมุมดักรอคุณหญิง พอเห็นเธอเดินมา เขารีบพุ่งเข้าไปถามทันทีว่าไปเจอเปาที่ไหนมา คุณหญิงนิ่วหน้าแปลกใจว่าชานนท์รู้ได้อย่างไร

"เอ่อ...ต้องขอโทษด้วย บังเอิญเมื่อกี้พี่ได้ยินน้องหญิงพูดกับพี่ใหญ่" ชานนท์โกหกหน้าไม่อาย

"ก็ดีค่ะ...พี่นนท์จะได้ช่วยพูดกับพี่ใหญ่อีกคน เผื่อพี่ใหญ่ จะเห็นด้วยกับหญิง"

"ว่า แต่...ตอนนี้เปาอยู่ที่ไหนครับ" ชานนท์เห็นคุณหญิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย รีบโกหกว่าที่ถามหาเปาเพราะเป็นห่วง คุณหญิงไม่ติดใจอะไร บอกว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าเปาอยู่ที่ไหน รู้แค่เขาจะเป็นฝ่ายติดต่อเธอเอง ชานนท์มีความหวังขึ้นมาทันที จากนั้น เขากลับไปหาคุณใหญ่เพื่อดูท่าทีว่าคุณใหญ่จะเปลี่ยนใจเรื่องเปาหรือไม่ พอเห็นว่าคุณใหญ่ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่มีวันปล่อยเปาเด็ดขาด ชานนท์พอใจมาก

ooooooo

ระบบ ระบือ คุณระเบียบ และเอื้อยคิดถึงและเป็นห่วงแป้งร่ำมาก คุณหญิงเลยอาสาพามาเยี่ยม แต่ละคนมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้แป้งร่ำเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอหายไวๆ ของฝากจากเอื้อยเป็นผ้าพันคอสีเจ็บเผื่อแป้งร่ำจะได้เปลี่ยนเอาผ้าพันคอผืน เก่าไปซักเสียบ้าง ของระบบกับคุณระเบียบเป็นสายสิญจน์

"นี่ขอรับ...เป็นของดีของมงคล คุณแป้งจะหายวันหายคืน"

"ส่วนของระบือ...ซุปร้อนๆครับ ระบือหัดต้มซุปเอง อาจจะไม่อร่อยเท่ากับของ...เอ่อ...ช่างเถอะครับ แต่ระบือก็ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยครับ"

แป้ง ร่ำมองของฝากของทุกคนแล้วอดคิดถึงเปาไม่ได้ ของทั้งสามสิ่งนี้เหมือนที่เปาเคยทำให้เธอทั้งสิ้น แป้งร่ำรับของฝากด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ ขอบใจในน้ำใจของทุกคน เอื้อยยิ้มแฉ่ง

"อย่างนี้คุณแป้งคงได้กลับบ้านเร็วๆนี้แน่ๆเลยใช่ไหมคะ"

แป้งร่ำหลบตา ก่อนจะฝืนยิ้ม "จ้ะ...ก็คงอย่างนั้น"

ระบบ ระบือ เอื้อย และคุณระเบียบต่างส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ มีเพียงคุณหญิงเท่านั้นที่นั่งนิ่งเพราะเธอรู้ความจริง อยู่คนเดียวว่าแป้งร่ำจะไม่ได้กลับบ้าน...

ไม่นานนัก คณะของคุณหญิงพากันกลับไปหมด แป้งร่ำนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว  คิดถึงเปาเหลือเกิน  ลูบไล้ผ้าพันคอไหมพรมที่เปาถักให้ด้วยความเศร้าใจ อยู่ๆเลือดหยดใส่หลังมือ แป้งร่ำเอามือเช็ดจมูก มีเลือดเปรอะมือเต็มไปหมด เธอไม่ได้ตกใจอะไร แม้จะทำใจยอมรับสภาพ แต่เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่...

ชา นนท์ไม่ละความพยายาม ยังคงทวงสัญญาเรื่องแป้งร่ำจากคุณใหญ่อยู่ตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชานนท์ตั้งใจว่าเลือกตั้งเสร็จเมื่อไหร่ เขาจะขอแป้งร่ำแต่งงานทันที คุณใหญ่ฟังด้วยสีหน้าเฉยชาไม่พูดอะไรแถมเดินหนีไปดื้อๆ  ชานนท์มองตามไม่พอใจ...

ธณพฟังเปาเล่าเรื่องที่คุณหญิงแนะนำแล้วเห็น ดีด้วย เขาขอให้เปาล้มเลิกความคิดที่จะแก้แค้นคุณใหญ่แล้วเอาเวลาที่เหลืออุทิศให้ แป้งร่ำ เปาโชคดียังมีคนที่เปารักและรักเปารออยู่ ไม่เหมือนเขา ทั้งชีวิตยังไม่เคยรู้จักคำว่าความสุขสมหวังกับคนที่เขารักเลย เปามองธณพอย่างเห็นใจ ธณพตบไหล่เขาเบาๆ

"คิดให้ดีๆ...ว่าชีวิตนี้ นายอยากอุทิศให้ใครกันแน่ ระหว่างคุณใหญ่หรือคุณแป้งร่ำ"

เปาคิดคล้อยตามคำพูดของธณพ

ด้าน ธณพเองก็อยากวางมือจากเรื่องคุณใหญ่และอยากช่วยเปาให้หลุดพ้นจากเรื่องนี้ เช่นกัน จึงไปหาท่านสุพจน์เพื่อขอถอนตัว ท่านสุพจน์ฉุนขาดใช้มือขวาซึ่งยังพอมีแรง ปัดแก้วน้ำใกล้ตัวตกแตกกระจาย

ลูกน้องคนสนิทของท่านสุพจน์โวยแทนเจ้านายว่า "คุณณพพูดอะไร...ท่านโกรธมากรู้ไหม"

"ผมทราบดีครับท่านว่ามันไม่สมควรที่จะพูดกับท่านแบบนี้"

"รู้ ว่าไม่ควรแล้วมาพูดทำไม...เสียแรงที่ท่านสุพจน์ อุตส่าห์ช่วยไอ้เปานั่นออกจากคุก ไม่อย่างนั้นมันคงโดนไอ้ใหญ่สั่งเก็บกลายเป็นผีเฝ้าคุกไปแล้ว" ลูกน้องท่านสุพจน์ต่อว่าแทนเจ้านายซึ่งยังพูดไม่ได้

"เปาเองก็ยินดี ทำงานตอบแทนท่าน แต่ทั้งผมและเปาก็ทำงานพลาดมาหลายครั้งจนเปาบาดเจ็บยังทำงานให้ท่านไม่ได้ อีกทั้งผมก็ทราบว่าท่านได้หาคนมาช่วยทำงานนี้แล้วด้วย ผมกับเปาจึงอยากจะขอถอนตัวจากนี้เป็นต้นไปครับ"

พูดแล้วธณพอดหวั่นใจไม่ได้เมื่อเห็นสายตาโกรธแค้นของท่านสุพจน์...

จาก นั้นไม่นาน  ขณะคุณหญิงกำลังยืนมองร้านกาแฟที่ตัวเองปลุกปั้นมากับมือต้องปิดตัวลงด้วย ความเสียดาย  ธณพเข้ามาขอคุยธุระด้วย  คุณหญิงนิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะอนุญาต

"ผม ขอโทษ ในเรื่องไม่ดีที่ผ่านมา...คุณหญิงจะเชื่อผมหรือไม่ก็ตาม แต่ผมคงจะมีแต่ความทุกข์ไปตลอดชีวิตถ้าไม่ได้บอกคุณหญิงว่าเรื่องราวที่เกิด ขึ้นนั้น...มันไม่ได้เกิดจากเจตนาของผม   ตลอดเวลาผมมีแต่ความรักและเทิดทูนคุณหญิงเท่านั้น ไม่เคยคิดร้าย ไม่เคยคิดทำลายคนที่ผมรักเลย แม้แต่นิดเดียว"

คุณหญิงมองอย่างไม่ เชื่อ แต่ก็ยอมอภัยให้เขา "ไม่ใช่ เพราะคำพูดพวกนั้นหรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันอยากที่จะให้อภัย เผื่อว่าบุญกุศลครั้งนี้จะทำให้เกิดสิ่งดีๆกับบ้านรัตตภาคย์ของเรา บ้าง...ที่สำคัญ...เผื่อว่าพี่ใหญ่กับเปาจะยอมอภัยให้แก่กัน"

"ครับ...ถึง อย่างนั้นผมก็ต้องขอบคุณที่คุณหญิงยอมให้อภัยผมและผมก็หวังว่าคุณใหญ่กับเปา จะยอมให้อภัยกัน...ผมรบกวนเวลาคุณหญิงมากแล้ว ผมขอตัวก่อน...ลาก่อนนะครับ"

คุณ หญิงนั่งนิ่ง ปล่อยให้ธณพเดินคอตกห่างออกไปเรื่อยๆ สักพัก เธอลุกขึ้นเดินออกไปอีกทางหนึ่งดูราวกับทั้งคู่ ไม่มีวันจะได้กลับพบเจอกันอีก  ทันทีที่ธณพเลี้ยวมุมตึกเจอลูกน้องท่านสุพจน์ยืนขวางอยู่ เล็งปืนเก็บเสียงใส่แล้วเหนี่ยวไกเปรี้ยงๆๆธณพล้มลงจมกองเลือด ลูกน้องท่านสุพจน์เข้ามาดูผลงาน

"ถุย...คิดจะถอนตัวเหรอ...ไอ้ณพ...ไปลงนรกเถอะเอ็ง"

ooooooo

คืนวันเดียวกันนั้น คุณหญิงเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ทันใดนั้น มือถือของเธอดังขึ้น ดูหน้าจอ

มือถือเห็นเป็นเบอร์ของเปา ดีใจมาก รีบกดรับสายส่งเสียงเรียกเปาลั่น ชานนท์เดินอยู่แถวนั้นชะงัก รีบหลบมุมแอบฟัง เปาขอร้องให้เบาเสียงลงหน่อยเดี๋ยวใครได้ยิน แล้วนัดให้เธอออกไปพบ

"ที่ไหนล่ะ...ตกลง ฉันจะรีบไป"

"เดี๋ยวก่อน...คุณช่วยทำอะไรให้ผมอย่างหนึ่งได้ไหม... เข้าไปในห้องนอนของผม หยิบกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าใต้หมอนติดมาให้ด้วย"

คุณ หญิงทำตามที่เปาขอร้อง แล้วรีบขึ้นรถตรงไปยังจุดนัดพบ โดยไม่ทันสังเกตว่าชานนท์ลอบสะกดรอยตาม แต่โชคดีที่รถของชานนท์เจอคนข้ามถนนตัดหน้า เลยทำให้คลาดกับรถของคุณหญิง...

ใน เวลาต่อมา เปามาพบคุณหญิงตามนัด เธอส่งกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าให้ เปารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมามองอย่างชื่นใจ ปิดฝาแล้วกอดกระป๋องไว้แน่น คุณหญิงมองออกว่าสิ่งนี้ต้องสำคัญกับเปามาก

"เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม"

เปา มองคุณหญิงอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจเล่าให้ฟังว่า "เราสองคนแลกผ้าเช็ดหน้ากันเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว เราสัญญากันว่าพรุ่งนี้จะเอามาแลกคืน แต่เราก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย"

"ทำไมล่ะเปา"

"พ่อ แม่ของเขาถูกเพื่อนรักโกงจนหมดตัว ทำให้เขาต้องย้ายโรงเรียน พ่อแม่ของผมให้ความช่วยเหลือ ต่อมาแม่ของเขาซึ่งป่วยเป็นลูคีเมียก็ตายจากไป และในที่สุดทั้งพ่อของเขาและพ่อแม่ของผมก็ต้องตายด้วยอุบัติเหตุ...ที่จงใจ ให้เกิดขึ้น... ครอบครัวนั้นตามเก็บพวกเรา"

"ใครมันช่างใจร้ายได้ขนาดนี้"

เปาเปิดกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้า หยิบรูปครอบครัวรัตต

ภาคย์ ที่ยับยู่ยี่เปื้อนเลือดส่งให้ คุณหญิงมองภาพนั้นแล้วตกใจแทบช็อก ปากคอสั่นพึมพำว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม เปายืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่แสนจะเจ็บปวดทรมานของเขา คุณหญิงปล่อยโฮทันที ขอโทษขอโพยเปาไม่หยุดปาก

"ตอนแรกผมก็ตั้งใจจะทำทุกอย่างเพื่อล้าง แค้น...แต่คำพูดของคุณทำให้ผมหยุดคิด...พวกคุณไม่มีค่าพอที่ผมจะอุทิศชีวิต ให้จริงๆ...ผู้หญิงคนนั้นต่างหาก เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ผมรอคอย

ที่จะเจอมาทั้งชีวิต"

"อะ...อะไรนะ...เธอหมายความว่า..." คุณหญิงละล่ำละลักถาม

"แป้งร่ำ...คือผู้หญิงที่ผมรอคอย"

คุณ หญิงตะลึง คาดไม่ถึงว่าครอบครัวแป้งร่ำก็โดนครอบครัวของเธอทำร้ายเช่นกัน เธอฟูมฟายอย่างหนัก อยากรับผิดชอบแทนครอบครัวตัวเอง ขอให้เปาฆ่าเธอชดใช้ความผิด เปาส่ายหน้า

"ผมรู้ว่านับจากวันนี้ คุณก็คงต้องอยู่อย่างรู้สึกผิดไปตลอด...แค่นี้มันก็เจ็บปวดพอแล้ว ส่วนพี่ชายคุณ ผมเชื่อว่าในที่สุด เขาก็จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุขจากการที่เขาได้ทำร้ายใครต่อใครมา ทั้งชีวิต...ช่วยพาแป้งร่ำไปเจอผมได้ไหม... ผมจะพาแป้งร่ำไปด้วยกัน" เปาขอร้องคุณหญิงสีหน้าจริงจัง

ooooooo

เนื่องจากสะกดรอยตาม รถคุณหญิงไม่ทัน ชานนท์ เลยตัดสินใจกลับมารอเธอที่บ้านรัตตภาคย์  รออยู่นาน   สองนานด้วยความกระวนกระวายใจกว่าคุณหญิงจะกลับ  ชานนท์อยากจะเค้นคอถามเธอเรื่องเปาแต่ก็ไม่กล้า  ได้แต่ตะล่อมถามว่าเปาติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

เปาโทร.มาแล้วแต่คุณ หญิงยังไม่มีอารมณ์จะเล่าให้ฟัง วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวัน ขอตัวไปพักผ่อน พรุ่งนี้จะเล่าให้ฟัง คุณหญิงพูดจบ จ้ำพรวดๆเข้าตึกใหญ่ ชานนท์จำใจต้องกลับไปมือเปล่า...

คุณหญิงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องช่วย เปากับแป้งร่ำให้ได้ คืนนั้น เธอตัดสินใจมาพบพี่ชายที่ห้องทำงานของเขา ถามอย่างตรงไปตรงมาว่าเคยรู้เรื่องครอบครัวแป้งร่ำบ้างไหม คุณใหญ่ ชักสีหน้าไม่พอใจ

"พี่ใหญ่ทราบใช่ไหมคะ...เพราะครอบครัวเราทำร้าย ครอบครัวแป้ง   พี่ใหญ่ถึงพยายามทำดีกับแป้งร่ำมาโดยตลอดใช่ไหมคะ...แล้วพี่ใหญ่ทราบเรื่อง ครอบครัวเปาบ้างไหมคะ"

คุณใหญ่ได้ยินชื่อเปาก็ของขึ้นทันที "ทำไม?...ไอ้เปามันทำไม?"

"เปาไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ...ครอบครัวเราต่างหากที่ทำร้ายครอบครัวเปาเหมือนกับที่ทำกับแป้ง"

"ไม่จริง...น้องหญิงเอาอะไรมาพูด"

"เรื่อง จริงไงคะ...หญิงกำลังพูดเรื่องจริง...ส่วนเรื่องนายเล็กโดนยิงก็ไม่ใช่ฝีมือ เปา เพราะเขายังบาดเจ็บอยู่...เชื่อหญิงเถอะค่ะ...เลิกแล้วต่อกันเถอะนะคะพี่ ใหญ่ แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเราต้องชดใช้เวรกรรมกันไปอีกนานแค่ไหนแล้ว...ที่สำคัญ นึกเสียว่าเห็นแก่แป้ง ปล่อยให้แป้งได้มีความสุขจริงๆสักครั้งในชีวิต...ก่อนที่แป้งจะต้องจากพวก เราไป...แป้งป่วยหนักค่ะ

พี่ใหญ่...แป้งเป็นลูคีเมีย"

คุณหญิงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้โฮ คุณใหญ่ตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

ooooooo

คุณ ใหญ่ชวนคุณหญิงไปเยี่ยมแป้งร่ำแต่เช้า คุณระเบียบนั่งฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงแป้งร่ำ งัวเงียลืมตาขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิด แต่ต้องหายง่วงเป็นปลิดทิ้งที่เห็นคุณใหญ่ยืนอยู่กับคุณหญิง

คุณระเบียบลุกพรวด "เบียบไม่ทราบว่าคุณใหญ่จะมา..."

คุณ ใหญ่รีบปรามคุณระเบียบว่าเบาเสียงลงหน่อย เดี๋ยวแป้งร่ำตื่น คุณระเบียบเงียบเสียงทันที คุณใหญ่เห็นตามเนื้อตัวแป้งร่ำมีรอยช้ำเป็นจ้ำๆแล้วสงสารจับใจ คุณระเบียบรีบรายงานอาการป่วยของแป้งร่ำ

"คุณแป้งกินอะไรไม่ได้เลยค่ะ...เรี่ยวแรงก็ไม่มี อาเจียนก็บ่อย ถามคุณหมอก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร คุณใหญ่ถามคุณหมอทีสิคะ"

คุณ ใหญ่ฟังแล้วใจหาย ลูบผมแป้งร่ำเบาๆสักพัก แป้งร่ำรู้สึกตัวตื่น เห็นคุณใหญ่มาเยี่ยม ขยับจะลุกนั่ง คุณใหญ่รีบบอกว่าไม่ต้องลุก แป้งร่ำพยายามจะยกมือไหว้

"แป้ง...จะทำอะไร" คุณหญิงร้องถามด้วยความเป็นห่วง

"แป้ง...อยากขอโทษ...คุณใหญ่..."

คุณใหญ่อึ้ง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เอื้อมมือไปจับมือ แป้งร่ำไว้

คุณ ใหญ่เห็นสภาพของแป้งร่ำแล้วตัดสินใจจะปล่อยให้เธอไปกับเปาตามที่คุณหญิงขอ ร้อง เขาเรียกชานนท์มาพบและแจ้งการตัดสินใจครั้งนี้ให้รับรู้ ชานนท์ เดือดจัด โวยวายลั่นหาว่าเขาเพี้ยน คุณใหญ่ยืนยันว่าตนเองไม่ได้บ้า ชานนท์ปรี่เข้ามาเกาะโต๊ะทำงานจ้องหน้าคุณใหญ่เขม็ง

"ไม่ได้บ้าหรือ ครับ...เมื่อกี้พี่ใหญ่เพิ่งบอกว่าจะไม่ยกแป้งร่ำให้ผม แต่จะปล่อยคุณแป้งร่ำให้ไอ้เปา...นี่พี่ใหญ่รู้ตัวหรือเปล่าครับว่าพูดอะไร ออกมา"

"แล้วนนท์รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดจาไม่สุภาพกับพี่" คุณใหญ่จ้องหน้าชานนท์ตอบ

ชา นนท์มองคุณใหญ่อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทวงสัญญาที่เคยบอกเขาว่าจะยกแป้งร่ำให้ถ้าเขาหลีกทางไม่ลงเลือกตั้งแข่งกับ คุณใหญ่ และยังบอกให้เขาขายหุ้นในบริษัทของพ่อให้ จนพ่อของเขาเครียดหนัก เส้นเลือดในสมองแตกกลายเป็นอัมพาต คุณใหญ่นั่งนิ่งข่มอารมณ์สุดๆ ชานนท์เห็นคุณใหญ่ เอาแต่นั่งเฉยๆยิ่งโกรธ พูดเสียงกร้าวใส่อย่างไม่เกรงกลัว

"แล้วพี่ใหญ่ก็ลืมไปแล้วหรือครับ ว่าพี่ใหญ่เคยโกรธ เคยเกลียด เคยแค้นไอ้เปาขนาดไหน...พี่ใหญ่ลืมไปแล้วหรือที่พี่ใหญ่บอกว่าอยากจะฆ่ามัน ด้วยมือของพี่ใหญ่เอง...พี่ใหญ่ ความจำเสื่อมไปแล้วใช่ไหม?"

คุณใหญ่ ไม่พอใจ ลุกพรวดตบโต๊ะดังปัง ตะคอกใส่หน้าชานนท์ว่าหุบปากได้แล้ว ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มี ใครยอมใคร คุณใหญ่หยิบมีดตัดจดหมายขึ้นมาชี้หน้าชานนท์

"ทำไมฉันจะจำไม่ ได้...ฉันจำได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายพูดมา...ว่าแต่นายเถอะ ความจำเสื่อมใช่ไหมถึงลืมไปแล้วว่าฉันไม่เคยบังคับอะไรนายเลยสักนิด นายเป็นคนยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างเองต่างหาก"

"แล้วไงครับ...แล้วจู่ๆ พี่ใหญ่ก็จะมาเบี้ยวหน้าตาเฉยไม่ยกคุณแป้งร่ำให้ผมเสียอย่างนั้น ผมไม่ใช่เด็กอมมือที่พี่ใหญ่จะมาหลอกได้ง่ายๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยอมทำตามที่พี่ใหญ่ ต้องการก็เพื่อคุณแป้งร่ำคนเดียวเท่านั้น...จนถึงขนาดนี้แล้วยังคิดจะเอา เรื่องไอ้เปามาหลอกผม คิดว่าผมจะเชื่อหรือ...ที่แท้พี่ใหญ่ ก็อยากจะเก็บคุณแป้งร่ำเอาไว้เองใช่ไหม?" ชานนท์ขบกรามแน่น

คุณใหญ่โกรธควันแทบออกหู เอามีดตัดจดหมายชี้หน้าชานนท์อีกครั้ง

"ถึงฉันจะยกแป้งร่ำให้นาย...แต่ชาตินี้นายก็ไม่มีวันได้แป้งร่ำไปอยู่ดี"

คุณใหญ่ตบมีดลงบนโต๊ะ เดินออกจากห้อง ชานนท์หยิบมีดตัดจดหมายขึ้นมามองอย่างเจ็บแค้นใจ

"ไอ้ใหญ่...แกรู้จักฉันน้อยไป"

ชา นนท์ฉุกคิดถึงคำพูดของศจีที่เคยบอกไว้ว่าถ้าเขาอยากได้แป้งร่ำต้องกำจัดคุณ ใหญ่ให้ได้เสียก่อน ชานนท์ข่มความโกรธแค้น คิดหาทางกำจัดคุณใหญ่...

หลัง จากคุณหญิงนัดแนะกับแป้งร่ำแล้ว รีบกลับบ้านมาเก็บของใช้จำเป็นของแป้งร่ำใส่กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ขณะเธอเดินไปขึ้นรถ ชานนท์ปรี่เข้ามาถามว่าจะไปไหน คุณหญิงอึกๆอักๆ

"เอ่อ...จะไปออกกำลังกายน่ะค่ะ...หญิงไปก่อนนะคะพี่นนท์"

คุณหญิงว่าแล้ววิ่งปรู๊ดออกไปทันที ชานนท์มองตามสงสัยท่าทางมีพิรุธของเธอ

ooooooo

ใน เวลาต่อมา คุณหญิงกับคุณระเบียบช่วยกันแต่งตัวให้แป้งร่ำ  ซึ่งนั่งพิงหัวเตียงสีหน้าเปื้อนยิ้ม คุณระเบียบถามคุณหญิงว่านึกอย่างไรถึงจะพาแป้งร่ำไปเที่ยว

"อ้าว แหม...คุณระเบียบก็...แป้งอยู่แต่ในโรงพยาบาลมาตั้งนานแล้ว ใจคอจะไม่ให้ออกไปดูโลกภายนอกบ้างหรือคะ" คุณหญิงพูดไปพลางปัดแก้มให้แป้งร่ำไปด้วย

"โธ่...คุณหญิงขา เบียบอยากให้คุณแป้งกลับบ้านไปอยู่ กับเบียบเร็วๆเสียด้วยซ้ำค่ะ...ว่าแต่คุณหมอยอมให้คุณแป้งออกไปได้แล้วหรือคะ"

คุณ หญิงพยักหน้าแล้วแต่งหน้าให้แป้งร่ำจนเสร็จ ยื่นกระจกเงาบานเล็กๆให้ส่องดูว่าฝีมือแต่งหน้าของเธอใช้ได้ไหม แป้งร่ำส่องกระจกดูแล้วยิ้ม ขอบคุณคุณหญิงสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง คุณหญิงกล้ำกลืนน้ำตาไว้ ไม่อยากให้คุณระเบียบรู้ คุณระเบียบนึกขึ้นได้ถามว่า

"จริงสิคะ...ตกลงคุณหญิงจะพาคุณแป้งร่ำไปเที่ยวที่ไหนหรือคะ?"

แป้งร่ำมองหน้าคุณหญิง สองสาวไม่รู้จะตอบอย่างไรดีได้แต่ยิ้มๆ...จากนั้นคุณหญิงพาแป้งร่ำมานั่งรอเปาที่ชานชาลาสถานีรถไฟก่อนเวลานัด

"เดี๋ยวเปาก็จะมารับแป้งแล้วนะ...ดีใจไหม"

แป้งร่ำพยักหน้ายิ้มอย่างมีความสุข จับมือคุณหญิงมากุมไว้ "ขอบคุณนะคะคุณหญิง"

"เอา อีกแล้ว...ขอบคุณอยู่นั่นแหละแป้งเนี่ย...มันคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่หญิง จะทำให้แป้งได้...หญิงขอโทษแป้งจริงๆนะกับ...ทุกสิ่งที่ผ่านมา"

"คุณหญิงคะ...คุณใหญ่ คุณหญิง และก็...คุณเล็กมีพระคุณต่อแป้ง...แป้งเสียอีก...ที่ไม่เคยทำ...ประโยชน์อะไรให้ใครเลย"

คุณหญิงอึ้ง น้ำตาคลอเบ้า "แป้ง...หญิงจะคิดถึงแป้งตลอดไปนะ"

"ค่ะ...แป้งก็จะคิดถึงคุณหญิง...ไปจนวันตาย"

คุณหญิงร้องไห้โฮ โผกอดแป้งร่ำแน่น แป้งร่ำกอดเธอตอบเช่นกัน

ooooooo

ขณะ เดียวกัน ที่ห้องทำงานของคุณใหญ่ ประมุขบ้านรัตตภาคย์หมุนมีดตัดจดหมายในมือเล่น แต่ใจลอยคิดถึงแป้งร่ำ ภาพดีๆระหว่างเขากับเธอผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของคุณใหญ่ ทำให้รู้สึกหึงหวงแป้งร่ำขึ้นมาอีกครั้ง กระแทกมีดตัดจดหมายลงกับโต๊ะทำงาน แล้วพรวดพราดออกจากห้อง

สักพัก ชานนท์เข้ามาคว้ามีดเล่มนั้นไป เขาวางแผนกับปุ๊ลูกน้องของท่านสุพจน์ไว้แล้วตั้งแต่วันที่คุณใหญ่เบี้ยว สัญญา ปุ๊จะใช้มีดตัดหมายเล่มนี้สังหารเปาแล้วโยนความผิดให้คุณใหญ่ ยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสองตัว เมื่อกำจัดคุณใหญ่ พ้นทางแล้ว แป้งร่ำก็จะเป็นของชานนท์แต่เพียงผู้เดียว...

เปาแวะเอาดอกไม้มาเคารพอัฐิพ่อกับแม่ของเขา ขอโทษท่านทั้งสองที่ไม่ได้ทำตามที่ให้สัญญาไว้

"แต่ อีกใจ ผมก็คิดว่าพ่อแม่อาจจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของผม...ผมตัดสินใจถูกต้องแล้ว ใช่ไหมครับ? เปาจ้องรูปถ่ายพ่อกับแม่หน้าเจดีย์เก็บอัฐิ จังหวะนั้นมีลมพัดผ่านเบาๆราวกับท่านรับรู้ เปาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า รู้สึกดีจริงๆ

คุณหญิงมองนาฬิกาข้อมือเห็นใกล้เวลานัด บอกแป้งร่ำว่าขอตัวกลับก่อน อ้างว่าไม่ต้องการเห็นภาพคนที่เธอรักสองคนเดินจากไป หวังว่าแป้งร่ำคงไม่คิดว่าเธอเห็นแก่ตัว แป้งร่ำเข้าใจความรู้สึกของคุณหญิง ยื่นมือให้ คุณหญิงโผกอดเธอแทน แล้วร้องไห้

"มีความสุขมากๆนะจ๊ะแป้ง...ขอให้แป้งกับเปามีความสุขที่สุด"

แป้งร่ำขอบคุณคุณหญิงอีกครั้ง มองตามเธอเดินจากไปโดยไม่รู้ว่านี่เป็นการร่ำลากันครั้งสุดท้าย...

เวลา ผ่านไป แป้งร่ำชักเป็นกังวล กวาดตามองหาเปาไปทั่วบริเวณว่างเปล่าของชานชาลา ยังไม่เห็นเปามาสักที หันไปหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้ขึ้นมากอด พอหันกลับมาอีกที เห็นเปาเดินเข้ามาจากอีกมุมหนึ่งไกลๆ น้ำตาแห่งความปีติคลอเบ้า เปาหยุดมองหญิงคนรักที่เขารอมาทั้งชีวิตอย่างมีความสุขเช่นกัน

แป้ง ร่ำค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง สายตาจับจ้องเปาตลอด ทันใดนั้น รถไฟแล่นมาเทียบชานชาลา ผู้โดยสารลงจากรถไฟเดินกันขวักไขว่ แป้งร่ำและเปาถูกฝูงชนบดบังต่างชะเง้อมองหากันและกัน

อีกมุมหนึ่ง หน้าสถานีรถไฟ คุณใหญ่กำลังจะวิ่งข้ามถนน แต่ต้องชะงักฝีเท้าเพราะรถแล่นมาเร็ว แถมบีบแตรใส่ดังลั่น คุณใหญ่โมโหหันไปตะโกนด่าไล่หลัง

"ไอ้บ้าเอ๊ย..."

อารามรีบร้อนคุณใหญ่ข้ามถนนโดยไม่ทันมองรถอีกคันที่แล่นตามมาจึงโดนเฉี่ยวกระเด็น คุณใหญ่พยายามยันตัว

ลุกขึ้น กัดฟันเดินกะเผลกๆตรงไปยังชานชาลา...

ooooooo

เปา เดินแหวกฝูงชนเพื่อมาหาแป้งร่ำด้วยรอยยิ้ม สายตาคอยจับจ้องที่หญิงคนรักซึ่งตอนนี้เห็นอยู่ไม่ไกล แต่แล้วเขากลับรู้สึกผิดปกติ เหลือบเห็นปุ๊ลูกน้องของท่านสุพจน์เดินปะปนมากับผู้โดยสารเบื้องหน้าและ กำลังจะเดินสวนกับเขา พลันมีเสียงแป้งร่ำตะโกนเรียกเปาดังขึ้น

เปาละ สายตาจากปุ๊มองไปยังทิศทางที่แป้งร่ำอยู่ ปุ๊อาศัยจังหวะนั้น เสียบมีดเข้าท้องเปามิดด้าม เปาสะดุ้งเฮือกสีหน้าเจ็บปวด แป้งร่ำถูกกลุ่มผู้โดยสารบังสายตา มองไม่เห็นเปาเลยเดินมาหา ปุ๊แทงเปาซ้ำอีกครั้ง ชานนท์มองอยู่อีกมุมหนึ่งสีหน้าเหี้ยม

จากนั้น ปุ๊ควักมีดตัดจดหมายของคุณใหญ่ออกมา ล็อกคอเปามาใกล้ๆ ปักมีดตัดจดหมายเล่มนั้นกลางหลัง เปาสะดุ้งสุดตัวก่อนจะทรุดลงกับพื้น ปุ๊โยนมีดตัดจดหมายไว้ข้างๆเปาตามแผน แล้วผละจากไปอย่างเลือดเย็น เดินปะปนไปกับผู้โดยสารชุดสุดท้าย ทันทีที่ชานชาลาว่างเปล่า ภาพเปานอนจมกองเลือดปรากฏให้เห็น แป้งร่ำตกใจแทบช็อก ถลาเข้าไปประคองชายคนรัก น้ำตาเอ่อ ทำอะไรไม่ถูก

"เปา...นายต้องไม่เป็นอะไรๆ..."

แป้ง ร่ำร้องตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น แต่ไม่เห็นใครอยู่แถวนั้นสักคน เธอพยายามประคองเปาลุกขึ้น บอกให้ เขาอดทนอีกหน่อย เดี๋ยวเธอจะพาไปหาหมอ เปาไม่พูดอะไร ชูผ้าเช็ดหน้าสองผืนที่มีอักษรตัวพีอยู่ที่มุมผ้าให้หญิงสาว แป้งร่ำคว้าผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนขึ้นมาคลี่ดูถึงกับตะลึง จำได้ทันที หันมองหน้าเปาซึ่งเป็นคนรักคนแรกที่เธอเฝ้ารอคอยมานานแสนนาน เปามองแป้งร่ำด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก

"ผมไม่เคยรักใคร...นอกจากคุณ...คนเดียว..."

แป้งร่ำร้องไห้โฮทั้งเสียใจและดีใจสุดๆในเวลาเดียวกัน

"ทำไมเธอไม่บอกฉัน...ทำไมเธอไม่เคยบอกฉัน"

"ผม...ขอ...โทษ...ที่พา...คุณ...ออกไป...ไม่ได้" เสียงเปาขาดเป็นห้วงๆ

"ทำไม จะไม่ได้...เราจะไปด้วยกัน เราจะไปอยู่ด้วยกัน ฉันจะพานายไปหาหมอ...เดี๋ยวนายก็หาย...เปา...เดี๋ยวนายก็หาย" แป้งร่ำพูดราวกับจะปลอบใจตัวเอง

"คุณ...รักผม...ไหม"

"ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรักใคร...นอกจากนายคนเดียว"

เปา มีความสุขที่สุด ค่อยๆเอื้อมมือประคองหน้าแป้งร่ำ หอมแก้มเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไปในอ้อมกอดของหญิงที่เขารักสุดหัวใจ เหมือนฟ้าถล่มตรงหน้า แป้งร่ำกรีดร้องเรียกเปาลั่นกอดเขาไว้แนบอกร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา

"เปา...นายทิ้งฉันไปไม่ได้...นายสัญญากับฉัน ว่าเราจะไปด้วยกัน" แป้งร่ำเสียใจอย่างหนักจนกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว "ใคร?...ใครมันใจร้ายทำกับนายแบบนี้"

ระหว่างนั้น คุณใหญ่เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาหยุดมอง เห็นสภาพเปาแล้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แป้งร่ำหยุดกึกที่เห็นคุณใหญ่ เหลือบมองมีดตัดจดหมายของเขาตกอยู่ข้างๆ เปา เข้าใจผิดคิดว่าเป็นฝีมือเขา

"คุณใหญ่...คุณจะใจร้ายไปถึงไหน"

คุณ ใหญ่งงที่โดนแป้งร่ำต่อว่า เดินลากขาเข้าไปใกล้ๆ พอเห็นมีดตัดจดหมายของตัวเองหล่นอยู่ข้างๆเปา เขาถึงบางอ้อทันที พยายามอธิบายว่าไม่ใช่เขา แป้งร่ำไม่ฟังคว้ามีดตัดจดหมายขึ้นมาชี้หน้า สั่งให้คุณใหญ่หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามา

"แป้ง...ไม่ใช่ฉัน"

"คุณ ใจร้าย...ฟังเอาไว้นะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา แป้งไม่เคยรักคุณเลย...ไม่เคยรักใครทั้งนั้น นอกจากเปาคนเดียว คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้หัวใจแป้งงั้นหรือ แป้งเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณจะได้แต่ร่างกายแป้งไปเท่านั้น...เอาแต่ร่างกาย ของแป้งไปแล้วกันนะคะคุณใหญ่...ขอให้ชีวิตคุณมีแต่ความ ทุกข์ตลอดไป"

แป้ง ร่ำแช่งจบเงื้อมีดตัดจดหมายขึ้นสุดแขนแล้วปักอกด้านซ้ายตัวเองเต็มแรง คุณใหญ่ตกใจร้องเรียกแป้งร่ำลั่น ชานนท์ถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง คุณใหญ่เองก็มีสภาพไม่ต่างจากชานนท์

แป้งร่ำซึ่งตัดสินใจปลิดชีพตัว เองเพื่อตามไปอยู่กับผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ร่างของเธอที่จวนเจียนจะสิ้นลมโผเข้าซบร่างไร้วิญญาณของเปาที่อยู่ในอ้อมแขน เธอ...และเฮือกสุดท้าย ก่อนจะหมดลมหายใจตามเปาไปอีกคน เธอเห็นภาพตัวเอง และเปาในวัยเด็กที่ต่างก็เคยให้สัญญากันไว้ด้วยรอยยิ้มว่า

"พรุ่งนี้นะ...พรุ่งนี้"

ooooooo

-อวสาน-
กลับไปยังรายบอร์ด