กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

[ช่อง 7] เธอกับเขาและรักของเรา

LoveCh7.png
6-12-2010 10:32



เธอกับเขาและรักของเรา


ออกอากาศ : ละครหลังข่าว จันทร์- อังคาร 20.25 น. ทางช่อง 7
บทประพันธ์ : สรัยรารัญ
บทโทรทัศน์ : สรัยรารัญ
กำกับการแสดง : พีรพล เธียรเจริญ
ผู้ผลิต : โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์


รายชื่อนักแสดง

        เขมนิจ จามิกรณ์         รับบทเป็น แป้งร่ำ
        อารักษ์ อมรศุภศิริ         รับบทเป็น เปา
        พีท ทองเจือ         รับบทเป็น คุณใหญ่
        คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์         รับบทเป็น คุณหญิง
        บัณฑวิช ตระกูลพานิชย์         รับบทเป็น คุณเล็ก
        พิชญ์นาฎ สาขากร         รับบทเป็น ศจี
        พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์         รับบทเป็น อามุ่ย
        กันต์ กันตถาวร         รับบทเป็น ชานนท์
        อัศนัย เทียนทอง         รับบทเป็น ธนพ
        สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์         รับบทเป็น กานดา
        ปิยะ วิมุกตายน         รับบทเป็น วิฑิต
        สุเชาว์ พงษ์วิไล         รับบทเป็น ท่านสุพจน์
        ดีใจ ดีดีดี         รับบทเป็น แม่บ้านระเบียบ
        ค่อม ชวนชื่น         รับบทเป็น ระบบ
        บอล เชิญยิ้ม         รับบทเป็น ระบือ
        รตวรรณ ออมไธสง         รับบทเป็น เอื้อย
        รัชตา โสภณจิรวุฒิ         รับบทเป็น อ้าย

เรื่องย่อ ละครเธอกับเขาและรักของเรา

แป้งร่ำ (แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์) อดีต คุณหนูแสนสวยผู้กำพร้าพ่อ-แม่ จึงอยู่ในอุปการะของลุงกับป้าแท้ๆ และตั้งแต่เสียพ่อ-แม่ไปฐานะทางการเงินบ้านแป้งร่ำทรุดฮวบลง ลุง-ป้าเลี้ยงหลานไม่ไหวจึงไปฝากให้อยู่ในอุปการะของ คุณใหญ่ (พีท ทองเจือ) เศรษฐี หนุ่มใหญ่ที่ยังโสดสนิท คุณใหญ่ยอมจ่ายเงินก้อนโตให้ลุงกับป้า และเลี้ยงดูแป้งร่ำอย่างดี จนคนนินทาว่าแป้งร่ำเป็น“นกน้อยในกรงทอง” ของคุณใหญ่ สร้างความไม่พอใจให้ กานดา (ปู-สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์) น้า สาวผู้โลภมากของคุณใหญ่ ที่กลัวแป้งร่ำจะมาฮุบสมบัติของตระกูล เพราะพ่อ-แม่ของคุณใหญ่ก็เสียชีวิตไปแล้ว เลยไม่มีใครคอยดูแลเรื่องนี้ กานดาจึงวางแผนปั้น ศจี (เมย์-พิชญ์นาฏ สาขากร) โคโยตี้ดาวรุ่งให้เป็นสาวไฮโซมามัดใจหลานชาย แต่ศจีเป็นได้เพียงความสุขชั่วคราวเท่านั้น เพราะหัวใจคุณใหญ่มีแป้งร่ำ คนเดียว แต่ติดที่เป็นเด็กในอุปการะ แถมรุ่นเดียวกับ คุณหญิง (รถเมล์-คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์) น้องสาวตัวเอง ใครๆ จะมองไม่ดี หนำซ้ำ คุณเล็ก (ซูกัส-บัณฑวิช ตระกูลพานิชย์) น้องชายสุดท้องจอมเอาแต่ใจของคุณใหญ่ก็ชอบแป้งร่ำเช่นกัน

คุณใหญ่ต้องดูแลน้องๆ และบริหารธุรกิจมหาศาลที่พ่อ-แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย จึงเป็นคนเงียบขรึม คุณใหญ่ให้ ธนพ (บอล-อัศนัย เทียนทอง) มือขวาคนสนิทช่วยดูแลน้องๆ ด้วยอีกแรง ทำให้คุณเล็กไม่พอใจคิดว่าพี่ชายไม่ไว้ใจตัวเอง ที่สำคัญ ชานนท์ (กันต์ กันตถาวร) แฟน เก่าคุณหญิงที่สนิทกับคุณเล็กก็มาช่วยคุณใหญ่ดูแลน้องๆ อีกคน ส่วนชีวิตนกน้อยในกรงทองอย่างแป้งร่ำได้แต่แต่งตัวสวยๆ เป็นคู่ควงคุณใหญ่ออกงานสังคมไฮโซ แต่เธอไม่เคยแฮปปี้กับสิ่งปรนเปรอเหล่านี้ เพราะอยากมีชีวิตอิสระ และเบื่อที่ต้องเจอความสตรอเบอรี่ของกานดากับศจี โชคดีที่มี แม่บ้านระเบียบ (ผัดไท-ดีใจ ดีดีดี) ต้นห้องใจดีคอยดูแลให้คำปรึกษาทุกเรื่อง คุณระเบียบพร่ำสอนให้แป้งร่ำอดทน และเป็นคนดี ขนาดไปประชุมที่เซี่ยงไฮ้คุณใหญ่ก็พาแป้งร่ำไปด้วย ร้อนถึงกานดายัดเยียดให้ศจีตามไปรับใช้อีกคน

ที่เซี่ยงไฮ้คุณใหญ่มีคิวประชุมแน่นเอี้ยด อีกทั้งยังมีศจีประกบแจจนแป้งร่ำเข้าไม่ถึง เธอเหงาจึงหนีไปเที่ยวคนเดียวจนเกือบถูกรถเฉี่ยว โชคดีที่ เปา (เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ) หนุ่ม ไทยที่อยู่เซี่ยงไฮ้ช่วยไว้ เขานวดข้อเท้าที่แพลงให้แป้งร่ำอย่างแรง เธอร้องโอดโอยต่อว่าเปาเป็นภาษาไทย เพราะ คิดว่าเค้าฟังไม่รู้เรื่อง แต่พอเธอลุกขึ้นจะเอาเรื่องปรากฏว่าเท้าหายปวดเป็นปลิดทิ้ง แป้งร่ำให้ตังค์เปาเป็นค่าตอบแทน เปาหมั่นไส้จะด่ากลับแต่เหลือบเห็น “ผ้าเช็ดหน้า” หล่นจากกระเป๋าแป้งร่ำโดยไม่รู้ตัว ผ้าผืนนั้นทำให้เขานึกถึง “คุณหนูหน้าแป้น” ขวัญใจวัยเด็กที่เมืองไทย ชีวิตเปามีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง เพราะตั้งแต่คุณหนูหน้าแป้นหายไปจากโรงเรียนเขาก็เฝ้ารอการกลับมาของเธอจน ทุกวันนี้ แต่ความหวังของเปาหลุดลอยไปตั้งแต่เค้ากลายเป็นเด็กกำพร้า ต้องเร่ร่อนมาอยู่กับลุง-ป้าที่เซี่ยงไฮ้ ใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบไม่เว้นแม้กระทั่ง “ชกมวย” เพราะเปาพอมีวิชามวยไทยไชยาติดตัวมาด้วย จึงเอามาสอนคนที่นี่พอมีรายได้ช่วยลุงกับป้าบ้าง



โรงแรมที่พักของแป้งร่ำวุ่นวายกันใหญ่ เพราะคุณใหญ่สั่งคนออกตามหาเธอจ้าละหวั่น แม่บ้านระเบียบก็ใจคอไม่ดี ต่างกับศจีที่ภาวนาให้แป้งร่ำตายไปพ้นๆ พอแป้งร่ำกลับมาแทนที่คุณใหญ่ จะทำโทษ กลับสั่งให้คนหาไกด์นำเที่ยวให้เธอในวันรุ่งขึ้น เพราะรู้ดีว่าแป้งร่ำคงเหงาถึงหนีไปเที่ยวลำพัง คุณแม่บ้านต่อว่าแป้งร่ำด้วยความเป็นห่วง เธอรู้สึกผิดและเสียใจที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ซักพักแป้งร่ำเศร้าเมื่อรู้ว่าผ้าเช็ดหน้าคู่ใจหายไป คุณระเบียบไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงเสียใจมากกับเรื่องแค่นี้

รุ่งขึ้นธนพพาเปาไกด์คนใหม่มาแนะนำคุณใหญ่ แป้งร่ำ-เปา อึ้ง! ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก เปารีบบอกว่าตัวเองเป็นคนไทย เล่นเอาคุณหนูสำลักหน้าดำหน้าแดงเพราะด่าเปาไว้เยอะ ทุกคนโกลาหลช่วยแป้งร่ำกันใหญ่ เปาตัดสินใจเข้าไปตบหลังจนแป้งร่ำรอดตายคุณใหญ่พอใจมาก ตกลงจ้างเปาเป็นไกด์ทันที และย้ำให้เปาดูแลแป้งร่ำดีที่สุดเพราะ “เธอคือผู้หญิงของฉัน” คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางใจเปา เขาไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง?! ได้แต่ตีหน้ามึนจนแป้งร่ำไม่พอใจที่ไกด์ ไม่ยอมเทคแคร์ ยิ่งทำให้แป้งร่ำหมั่นไส้เปาไปกันใหญ่ เมื่อกลับถึงโรงแรมเธอฟ้องคุณใหญ่เพื่อขอ เปลี่ยนไกด์ ขณะนั้นมีคนเมา มาแต๊ะอั๋งแป้งร่ำ เปาโชว์ฝีมือจัดการมันเร็วยิ่งกว่าบอดี้การ์ด คุณใหญ่ พอใจมาก และเห็นว่าเขาเหมาะจะดูแลแป้งร่ำที่สุด แต่กลับขัดใจคุณหนูแป้งร่ำถึงกับไม่คุยกับคุณใหญ่

เช้าวันต่อมาเปามารับแป้งร่ำกับคุณแม่บ้านตามปกติ ทั้งหมดบังเอิญได้เจอลุงกับป้าเปา ถึงรู้ว่าเป็นญาติห่างๆ ของคุณระเบียบ ลุง-ป้ารีบฝากฝังหลานชายกับแม่บ้านระเบียบ ทุกคนมีความสุขกับอาหารมื้อนี้มาก ทำเอาคุณระเบียบจุกไปไหนไม่ไหว แป้งร่ำถือโอกาสชิ่งหนีเที่ยวคนเดียวอีกครั้งแต่ เปาก็ตามจนเจอ แป้งยังจะหนีเปาอีกเลยสะดุดล้มเข่าถลอก คำพูด และวิธีทำแผลของเปาทำให้แป้งร่ำ คุ้นเคย เธอพยายามซักไซ้ว่าเปาเป็นใคร? แต่คุณแม่บ้านโทร.มาขัดจังหวะบอกให้เปาพาคุณหนูกลับโรงแรมด่วน เพราะคุณใหญ่มีประชุมอีกเมืองกระทันหัน แป้งไม่ยอมบังคับให้ไกด์พาเที่ยวต่อ ศจีรีบบอกให้ทิ้งแป้งร่ำไว้เพื่อจะได้อยู่กับคุณใหญ่ตามลำพัง เมื่อรู้อย่างนั้นแป้งร่ำแอบน้อยใจลากเปาไปก๊งเหล้า ประชด แม้เปาจะห้ามยังไงแป้งก็ไม่ฟังดื่มเหล้า เมาไม่ได้สติ เปาจำต้องแบกคุณหนูกลับที่พักคุณแม่บ้านโกรธคิดว่าเปามอมเหล้าคุณหนูเลยตบ และต่อว่าไม่ให้เปาเป็นไกด์อีก เปาได้แต่นอนกอดผ้าเช็ดหน้าคิดถึงคุณหนูหน้าแป้น แป้งร่ำเองก็นอนละเมอถึงเปาตลอด

วันต่อมาแป้งร่ำโทรปลุกเปาให้มารับทั้งที่คุณแม่บ้านสั่งห้าม แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะตัวเองท้องเสียหมดแรง แป้งจ้างพยาบาลดูแลคุณระเบียบก่อนเธอจะออกไปเที่ยวกับเปา ทั้งคู่เดินเที่ยวกันอย่างมีความสุข แต่รุ่งขึ้นแป้งร่ำต้องกลับเมืองไทยด่วนไม่ทันได้ลาเปา ทำให้เปาคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอคุณหนูในดวงใจอีกแล้ว

ที่เมืองไทย ลุงระบบ (ค่อม ชวนชื่น) สามีคุณระเบียบ และเป็นคนขับรถของคุณใหญ่ สายตาฝ้าฟางขับรถพาเจ้านายกับศจีประสบอุบัติเหตุ โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก กานดาได้ทีขอให้หลานชายรับ วิฑิต (เอ็กซ์-ปิยะ วิมุกตายน) กิ๊กเด็กตัวเองเป็นพลขับแทน แต่คุณใหญ่ไม่ถูกใจคุณระเบียบจึงแนะนำเปาคุณใหญ่เห็นด้วย เปาเตรียมตัวมาเมืองไทยทันที อามุ่ย (แก้มบุ๋ม-พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์) ลูกสาวเจ้าพ่อที่หลงรักเปาไม่พอใจ อาละวาดจนลุง-ป้าของเปาต้องอ้อนวอนแทน แต่อามุ่ยไม่ยอมยื่นคำขาดจะมากับเปาให้ได้ คุณแม่บ้านจำใจรับอามุ่ยเป็นคนรับใช้อีกคน

ไม่มีใครรู้ว่าการมาเมืองไทยของเปาจะทำให้เกิดเรื่องราวต่างๆ มากมาย แต่ที่แน่ๆ คุณใหญ่รัก และเอ็นดูในความซื่อสัตย์ของเปามาก พอรู้ว่าน้องหญิงแอบชอบเปาคุณใหญ่ก็เปิดทางให้ สร้างความไม่พอใจให้ธนพที่หลงรักคุณหญิงอยู่ ธนพจึงร่วมมือกับศจีกำจัดเปา และแป้งร่ำ ศจีเชียร์ คุณใหญ่ให้อนุญาตแป้งร่ำไปถ่ายโฆษณาต่างจังหวัดโดยให้เปาไปเป็นเพื่อน ขณะนั่งเรือเข้าฝั่งแป้งร่ำ พลัดตกจากเรือเปารีบกระโดดลงไปช่วย ทำให้ทั้งคู่ต้องติดเกาะด้วยกัน บรรยากาศเป็นใจทำให้เปากับแป้งร่ำเผลอมีอะไรกันจนได้ คุณใหญ่เครียดมากที่แป้งร่ำหายตัวไป สั่งคนออกตามหาจ้าละหวั่น ทันทีที่เจอแป้งร่ำคุณใหญ่โผเข้ากอดปลอบขวัญเธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

แม้เปาพยายามเก็บความรู้สึกที่มีต่อคุณหนูแป้งร่ำไว้ แต่ก็ไม่พ้นสายตาอามุ่ยที่คอยจับจ้องดูเค้าตลอดเวลา ศจีจึงจีบอามุ่ยเป็นพวกอีกคน เพิ่มความโกลาหลยิ่งขึ้นเมื่อชานนท์ก็หลงรักแป้งร่ำ เช่นกัน ถึงกับเอ่ยปากขอเธอแทนส่วนแบ่งทางธุรกิจจากคุณใหญ่ ทำเอาทุกคนอึ้ง! ไปตามๆ กัน ใครจะเป็น “ผู้ชายในดวงใจ” ของ แป้งร่ำ ติดตามชมบทสรุป...ความรักต้องห้ามครั้งนี้ได้

ที่มา :

เรื่องย่อแบบละเอียด ละครเธอกับเขาและรักของเรา

ที่มา :  


ตอนที่ 1

ณ  โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง  คุณนายหยุยดีไซเนอร์ เขี้ยวลากดินสุดเค็ม กำลังกุลีกุจอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ อยู่หน้างานแสดงแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าคอลเลกชั่นหรูเริ่ดของตนเอง นักข่าวบันเทิงหลากสำนักพากันถ่ายภาพแขกเหรื่ออย่างมันมือ พวกไฮโซตัวจริงเลขาฯส่วนตัวคุณนายหยุยก็จะจัดให้นั่งใกล้เวที ส่วนพวกไฮโซเซ ก็จะถูกจับไปนั่งหลบๆจะได้ไม่มาเสนอหน้าให้กวนอารมณ์คุณนายหยุย

ด้าน หลังเวทียิ่งวุ่นวายหนัก ป้าตุ๊ดตู่เจ้าแม่ออร์กะไนเซอร์ กำลังเร่งทีมงานเตรียมนางแบบและนายแบบให้พร้อมขึ้นโชว์เพราะได้เวลาเริ่มงาน แล้ว แต่กลับถูกคุณนายหยุยสั่งให้เลขาฯมาห้าม งานจะเริ่มไม่ได้ถ้าคุณใหญ่ มหาเศรษฐีหนุ่ม สุดหล่อไม่มาถึงงาน ทันใดนั้น รถโรลสรอยซ์คันหรูของคุณใหญ่ แล่นมาจอดหน้างาน คุณใหญ่ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก คุณนายหยุยแถเข้ามาต้อนรับ

"คุณใหญ่มาแล้ว คุณใหญ่ขา...คุณใหญ่ของหยุย...สวัสดีค่ะ"

คุณใหญ่พยักหน้ารับ "ขอโทษด้วยที่มาช้า บังเอิญคุณแป้งไม่ค่อยสบาย"

คุณ นายหยุยใจหล่นไปที่ตาตุ่มคิดว่าแป้งร่ำมาไม่ได้ แต่แล้วคุณใหญ่ก้มลงไปเรียกแป้งร่ำซึ่งยังนั่งอยู่ในรถให้ลงมา คุณนายหยุยยิ้มแฉ่ง นักข่าวต่างรอทำข่าวคุณหนูคนสวย แต่คนที่ก้าวลงมากลับเป็นศจีนางแบบสาวสวยคู่ควงคุณใหญ่ ทั้งคุณนายหยุยและนักข่าวหยุดกึก เซ็งสุดขีดพากันเรียกหาแป้งร่ำระงม ศจีถึงกับหน้างอ คุณใหญ่ก้มลงไปเรียกแป้งร่ำอีกครั้ง แป้งร่ำก้าวลงจากรถแต่โดนศจียืนบัง

"หลบหน่อยค่ะคุณศจี...ถอยหน่อยอย่าบังคุณแป้งค่ะ" นักข่าวตะโกนลั่น

ศจี จำใจหลบไปยืนข้างๆ เผยให้เห็นแป้งร่ำในชุดสวยเรียบหรู ส่งยิ้มให้นักข่าวอย่างเคยชิน คุณนายหยุยปรี่เข้ามาขนาบข้าง จีบปากจีบคอชมแป้งร่ำไม่หยุด แป้งร่ำยิ้มรับพองาม ศจีค้อนขวับ

"ตกลงจะเชิญมาดูแฟชั่นหรือจะเชิญมาโดนเชลียร์กันแน่คะ...คุณหยุย"

คุณ นายหยุยสะดุ้ง เหน็บศจีเบาๆว่าเข้าใจกัด แล้วหันไปเชิญชวนแป้งร่ำกับคุณใหญ่เข้างาน...หลังจากแขกพิเศษของคุณนายหยุ ยนั่งประจำที่เรียบร้อย งานเดินแฟชั่นโชว์ก็เริ่มขึ้น คุณนายหยุยคอยเชียร์ให้แป้งร่ำซื้อชุดโน้นชุดนี้ตลอด ศจีซึ่งนั่งถัดไปด้านหลังอีกแถวชักหมั่นไส้ แขวะคุณนายหยุยเป็นระยะๆ

คุณ นายหยุยชักรำคาญหันไปแขวะกลับว่าเกิดเป็นคนข้างหลังต้องทำใจ ศจีปรี๊ดแทบแตกแต่ทำอะไรไม่ได้ เกรงคุณใหญ่จะเล่นงาน คุณใหญ่บอกให้แป้งร่ำเลือกซื้อเสื้อผ้าไปเยอะๆ

"ไปเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้จะได้แต่งตัวสวยๆ...กางเกงยีนส์ เหมือนตอนไปอังกฤษไม่เอาแล้วนะ"

แป้ง ร่ำรับคำเหมือนหุ่นยนต์ คุณนายหยุยได้ยินคุณใหญ่ พูด รีบเสนอตัวจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้แป้งร่ำเอง คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้แล้วหันไปทางเวทีอย่างไม่สนใจมากนัก ศจีนั่งอยู่แถวหลังค้อนอีกครั้ง

"แหวะ...เซี่ยงไฮ้...จ้างฉันก็ไม่อยากจะไปหรอกย่ะ...ชิ"

ooooooo

พอ กานดาอาสาวตัวแสบของคุณใหญ่รู้ว่าศจีจะไม่ยอมไปเซี่ยงไฮ้กับหลานชายของเธอ ถึงกับตบโต๊ะเปรี้ยงสั่งศจีว่าไม่ไปไม่ได้ จะปล่อยให้นังแป้งร่ำสำราญกับคุณใหญ่สองต่อสองได้อย่างไร ศจีท้วงว่าถึงเธอจะไปด้วยก็ไม่ช่วยอะไร เพราะไม่ได้มีแต่คุณใหญ่ ที่คอยเอาใจแป้งร่ำ  ใครๆก็จ้องเอาใจแม่นั่นกันทั้งนั้น

"คนอื่นช่าง มัน...นี่นังจี ลืมไปแล้วเหรอว่าที่ฉันอุตส่าห์ ไปจิกโคโยตี้อย่างแกออกมาแล้วเอาไปชุบทองให้กลายเป็นนางแบบอย่างทุกวันนี้ เพราะอะไร...เพื่ออะไร...หา...จำไว้หน้าที่ของแกมีอยู่อย่างเดียว งัดมารยาห้าร้อยรถบรรทุกของแกออกมาจับคุณใหญ่ไว้ให้ได้ ไม่ใช่วันๆเอาแต่มานั่งอิจฉานังแป้งร่ำ"

กานดาย้ำว่าหน้าที่อิจฉา เป็นของเธอ ซึ่งนอกจากจะอิจฉาแล้วเธอยังต้องทำให้แป้งร่ำกระเด็นออกไปจากบ้านหลังนี้ ให้ได้ กานดาท่าทางมั่นใจ ศจีเบะปากใส่โดยที่กานดาไม่ทันเห็น...

ขณะ คุณระเบียบต้นห้องประจำตัวแป้งร่ำกำลังจัดเสื้อผ้าเซตใหม่ของแป้งร่ำที่ เพิ่งได้มาสดๆร้อนๆเข้าตู้เสื้อผ้าที่แน่นเอี้ยด อยู่แล้ว เสียงแป้งร่ำตะโกนเรียกเธอดังมาจากห้องน้ำ ขอยาแก้ ปวดหัวกิน คุณระเบียบหายไปสักพัก ถือยาแก้ปวดกับแก้วน้ำเข้ามาให้ แป้งร่ำกำลังนอนแช่ฟองสบู่อยู่ในอ่างอาบน้ำค่อยๆลืมตามองคุณระเบียบ บอกขอบคุณแล้วรับยามากิน คุณระเบียบมองอย่างเอ็นดู

"ไม่สบายก็ไม่น่าจะฝืนใจไปงานเลยนะคะ"

"ฝืน ใจมันเป็นหน้าที่ของแป้งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะคุณระเบียบ" แป้งร่ำว่าประชดตัวเองก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง อดีตเมื่อ 5 ปีที่แล้วผุดเข้ามาในสมองของแป้งร่ำ

วันนั้น ป้ากับลุงของแป้งร่ำนำเธอซึ่งอยู่ในชุด นร.ม.6 มาขายให้คุณใหญ่ในราคาหนึ่งล้านบาท แถมป้าของเธอยังย้ำกับคุณใหญ่ว่าเธอยกหลานให้แล้วให้เลยไม่เอาคืน แป้งร่ำร้องไห้โฮจะไม่ยอมอยู่

"แกก็อยู่กับคุณเขานะยัยแป้ง ตั้งแต่พ่อแม่แกตาย ฉันก็มีแรงเลี้ยงแกได้แค่นี้แหละ ให้คุณเขาช่วยเลี้ยง อย่าดื้อคุณเขา" ป้าของแป้งร่ำหันไปลาคุณใหญ่แล้วชวนลุงกลับ ทิ้งแป้งร่ำนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณใหญ่พยักหน้าเรียกคุณระเบียบให้เข้ามาใกล้ๆ ฝากเธอช่วยดูแลเด็กคนนี้ด้วย

แป้ง ร่ำตื่นจากภวังค์เพราะเสียงแว้ดๆของกานดาที่เข้ามายืนเสนอหน้าอยู่ในห้องน้ำ ส่วนตัวของเธอ แป้งร่ำถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่าเข้ามาได้อย่างไร ทำไมไม่เคาะประตูก่อน กานดาฉุนจัดปรี่เข้าไปหา คุณระเบียบรีบเอาตัวขวาง ถามว่ามีอะไรจะให้เธอรับใช้

"มีสิ ถ้าไม่มีฉันก็ไม่อยากจะเหยียบเข้ามาในนี้หรอก อยากจะรับใช้ใช่ไหม...งั้นช่วยบอกเจ้านายเธอด้วยว่าถลุงเงินบ้านนี้ให้มัน เบาๆหน่อย ได้ข่าวว่าคืนนี้ก็สอยเสื้อผ้ามาเป็นสิบๆชุดอีกแล้ว...แกเป็นกาฝากก็หัด เจียมตัวซะบ้างนะ"

"คุณกานดาคะ คุณใหญ่เป็นคนซื้อ..."

แป้ง ร่ำยังพูดไม่ทันจบ กานดาสวนทันทีว่าไม่ต้องเถียง เธอรู้ดีว่าคุณใหญ่ไม่มีทางซื้อแน่ถ้าแป้งร่ำไม่ออดอ้อนออเซาะ แป้งร่ำขี้เกียจเถียงด้วย ได้แต่ถอนใจเฮือก กานดายังไม่หนำใจ ยกเรื่องที่แป้งร่ำไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล "รัตตภาคย์" ขึ้นมากระแนะกระแหน แล้วปรามว่าอย่าหวังจะมากอบโกยทรัพย์สมบัติของพวกเราไปได้แม้แต่สลึงเดียว กานดาเดินสะบัดหน้าออกไปพร้อมกับอ้ายสาวใช้จอมแส่

คุณระเบียบมองแป้งร่ำด้วยความเวทนา แป้งร่ำฝืนยิ้ม เบือนหน้าไปทางอื่นน้ำตาคลอเบ้า...

ที่ เรือนคนรับใช้บ้านคุณใหญ่ เอื้อยเถียงกับอ้ายเรื่องที่กานดาอ้างสิทธิ์ในสมบัติตระกูลรัตตภาคย์ทั้งๆ ที่สมบัติเหล่านี้เป็นของสามพี่น้องคุณใหญ่  คุณหญิง  และคุณเล็กเท่านั้น อ้ายเถียงแทนเจ้านายว่ากานดาเป็นอาก็น่าจะมีสิทธิ์ในสมบัติเหมือนกัน สองสาวใช้เถียงกันไปมาทำท่าจะวางมวยกัน

ดีที่คุณระเบียบเข้ามาห้าม ไว้ สองสาวถึงแยกกันได้ คุณระเบียบแวะมาดูอาการตาเจ็บของระบบผู้เป็นผัวว่าเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าหมอให้ยามาหยอดค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว

"พรุ่งนี้ คุณใหญ่สั่งให้คุณแป้งออกไปซื้อรองเท้าใหม่ให้เข้ากับเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมา แกพอจะขับรถให้คุณแป้งได้ไหม"

ระบบ ปฏิเสธว่าไม่ได้ ต้องขับรถให้คุณใหญ่ เพราะป่านนี้คุณใหญ่ยังไม่ถูกใจคนขับรถคนไหนสักคน  ที่เพิ่งรับมาใหม่ก็โดนไล่ออกไปเมื่อเช้า แกเลยต้องขับรถให้คุณใหญ่ไปพลางก่อน คุณระเบียบเสียดายที่ระบือลูกชายตัวดีของเธอไม่รู้จักเรียนขับรถ จะได้คอยรับใช้คุณๆได้บ้าง ระบือย้อนว่าจะให้คนระดับเขาไปเป็นคนขับรถได้อย่างไร ระบบตบหัวลูกชายผัวะ โทษฐานดูถูกอาชีพพ่อตัวเอง

ooooooo

คุณใหญ่เห็นแป้งร่ำปวดหัว ไม่ค่อยสบาย หันไปสั่งคุณระเบียบว่าถ้าแป้งร่ำไม่ไหว วันหลังค่อยไปซื้อรองเท้าก็ได้ กานดาสำลักโจ๊กด้วยความริษยา สวนทันทีว่าจะซื้อรองเท้าอีกทำไม มีเต็มตู้อยู่แล้ว

"ผมไม่ชอบ มันไม่เข้ากันกับชุดที่ผมซื้อให้แป้งเมื่อคืน"

กานดา หน้าตึง แต่รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ คะยั้นคะยอให้หลานชายเอาศจีไปเซี่ยงไฮ้ด้วย แล้วพยักพเยิดให้ศจีเข้าไปออดอ้อนจนคุณใหญ่ยอมให้ไปด้วย

"คุณอาช่วยแจ้งให้ณพจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินกับวีซ่าด้วยนะครับ"

ธณพลู กน้องคนสนิทของคุณใหญ่มาถึงพอดี กานดาเลยบอกให้ธณพจัดการเรื่องนี้ให้ คุณหญิงน้องสาวแสนสวยของคุณใหญ่ได้ยินเข้าก็แซวพี่ชายว่าจะหนีไปเที่ยวไหน อีก คุณใหญ่ ค้านว่าไม่ได้ไปเที่ยวไปทำงานต่างหาก แล้วชวนคุณหญิงไปด้วยกัน คุณหญิงอ้างว่าไปไม่ได้ต้องเฝ้าร้าน

"ขายกาแฟได้วันละ 3-4 แก้ว ต้องเฝ้าด้วยเหรอ"

คุณ หญิงตัดพ้อว่าอวยพรแบบนี้ได้อย่างไร ขอให้คุณใหญ่ พูดใหม่ คุณใหญ่ยิ้ม อวยพรขอให้เธอโชคดีขายกาแฟได้ 5 แก้ว ทุกคนในห้องกินข้าวพากันยิ้ม แต่กานดากับศจีหัวเราะเว่อร์ เอาใจคุณใหญ่ คุณหญิงขอตัวไปร้านก่อน คุณใหญ่จะให้ธณพขับรถไปส่ง คุณหญิงปฏิเสธว่าไม่ต้อง แล้วรีบออกไป ธณพซึ่งแอบชอบคุณหญิงข้างเดียวเลยหน้าจ๋อย คุณใหญ่นึกขึ้นได้ ถามธณพว่าคุณเล็กหายไปไหน...

คุณใหญ่โวยวายลั่นที่รู้ว่าคุณเล็กน้อง ชายคนสุดท้องแข่งรถแพ้ แถมเสียนาฬิกาเรือนหรูที่เขาเพิ่งซื้อให้ไปให้คู่แข่งคุณเล็กไม่เข้าใจว่า คุณใหญ่จะโกรธอะไรนักหนากับแค่นาฬิกาเรือนเดียว รวยออกปานนั้นจะหาซื้อใหม่สักกี่เรือนก็ย่อมได้ คุณใหญ่กระชากคอเสื้อน้องชายเข้ามาใกล้ๆอย่างมีอารมณ์

"แกก็รู้ดีนะเล็ก อะไรที่เป็นของของฉัน ฉันไม่มีวันให้ใครมาเอาไปได้ง่ายๆแบบนี้...เข้าใจไหม"

"พี่ใหญ่ พี่จะเอาอะไรกับผมนัก ทีกับคนอื่นเห็นแจกเงินให้ยังกะกระดาษทีกับผม..."

คุณใหญ่ผลักเขากระเด็น "หุบปาก...คนอย่างฉันให้ก็คือให้ แต่ถ้าไม่ให้ก็อย่าหวังจะได้"

ธณพ เข้าไปประคองคุณเล็กไว้ คุณเล็กฮึดฮัดเล็กน้อย คุณใหญ่สั่งธณพไปเอานาฬิกาเรือนนั้นคืนมา คุณเล็กร้องเอะอะลั่นด้วยความไม่พอใจ คุณใหญ่เดือดจัด ชี้หน้า

"นาฬิกาเรือนเดียว แกยังรักษาไว้ไม่ได้ แล้วทรัพย์สมบัติของฉัน แกจะรักษามันไว้ได้อย่างไร"

คุณ เล็กโกรธสุดขีด มองหน้าพี่ชายเขม็ง ก่อนจะออกไปจากห้อง คุณใหญ่รู้สึกตัวว่าทำเกินไปพยายามจะเรียกน้องชายกลับมา แต่เขาปิดประตูห้องกระแทกใส่ไม่สนใจ...

อีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์คุณ ใหญ่ แป้งร่ำหยิบ นสพ. มาเปิดดูคอลัมน์ซุบซิบไฮโซ เห็นภาพตัวเอง ศจี และคุณใหญ่ จากงานเมื่อคืน มีข้อความประกอบภาพ

"หนุ่มน้อย-ใหญ่ อยากเกิดเป็นคุณใหญ่ รัตตภาคย์ กันทั้งเมือง ร่ำรวยทั้งเงินทอง ร่ำรวยทั้งอีหนู เอ๊ย! สาวสวยข้างกาย...จะออกงานไหนเป็นต้องขอสอง ทั้งคุณน้องแป้งร่ำ...และคุณศจีที่ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะทั้งคู่"

แป้ง ร่ำขี้เกียจอ่านต่อ วาง นสพ.ลงบนโต๊ะ เท้าคางเหม่อมองไปข้างหน้า คุณเล็กเดินหน้าหงิกผ่านมาด้านหลัง เห็นแป้งร่ำก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นแช่มชื่นขึ้นมาทันที เดินเข้ามานั่งข้างๆ ทักทายว่ากำลังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า แป้งร่ำส่ายหน้ายิ้มๆหาว่าเขามั่ว คุณเล็กเหลือบเห็นรูปแป้งร่ำกับคุณใหญ่ใน นสพ.รีบคว้ามาอ่าน ถึงกับหน้าตึง เหวี่ยง นสพ.ทิ้งลุกพรวด แป้งร่ำคว้ามือไว้ ขอร้องว่าอย่า ช่างมันเถอะ

"ไม่...เราจะไปคุยกับพี่ใหญ่ให้รู้เรื่อง ปล่อยให้แป้งโดนดูถูกอยู่อย่างนี้ได้อย่างไร...แป้งไม่ใช่อีหนูอย่างที่เขาพูดกัน"

แป้ง ร่ำฝืนยิ้ม  บอกว่าอย่าไปแคร์  ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง เรารู้ดีว่าเราเป็นอย่างไร คุณเล็กมองแป้งร่ำด้วยความรักและทึ่งในตัวเธอสุดๆ...

ผิดกับศจีราว ฟ้ากับเหว ศจีอ่านคอลัมน์เดียวกันกับแป้งร่ำ แต่กลับโวยวายสนั่นว่าทำไมรูปที่ลงถูกแป้งร่ำบังเกือบมิดทั้งๆที่เธอแต่งสวย เต็มที่ แถมในคอลัมน์ยกให้เธอเป็นแค่เบอร์สอง รองจากแป้งร่ำ กานดารำคาญ ตอกกลับว่าเป็นแค่โคโยตี้จะเอาอะไรมาก ศจีแอบตาขวางใส่ กานดานึกขึ้นได้ ยิ้มเจ้าเล่ห์

"นี่...ศจี อันที่จริงหล่อนก็สวย...เซ็กซี่มีเสน่ห์ไม่น้อยไปกว่านังแป้งร่ำเลยสักนิด เสียแต่ว่า...หล่อนน่ะมันบริหารเสน่ห์และใช้เล่ห์เพทุบายไม่เก่งเท่านัง แป้ง...เทียบมันไม่ติดเลย"

ศจีค้านเสียงหลงว่าไม่จริง กานดาขอท้าพิสูจน์ให้เห็นกันไปเลยว่าศจีมีทีเด็ดแค่ไหน ศจีสวนทันที

"เด็ด สิคะ ศจีจะทำให้คุณใหญ่ทั้งรักทั้งหลงศจีจนโงหัวไม่ขึ้น ศจีต้องเป็นเบอร์หนึ่ง ส่วนนังแป้งร่ำ ศจีจะต้องทำให้มันกระเด็นออกจากบ้านหลังนี้ให้ได้"

กานดายิ้มสะใจ ตบมือแปะๆ "ดีมาก...ศจี มันต้องอย่างนี้สิ"

ศจีปลื้มกับคำชม ไม่ทันเห็นว่ากานดาแอบทำปากขมุบขมิบด่าเธอว่าโง่อยู่ด้านหลัง...

ถึง เวลาอาหารค่ำ คุณใหญ่ แป้งร่ำ กานดา และศจีนั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร คุณใหญ่เห็นคุณเล็กแต่งตัวหล่อจะออกไปข้างนอกกลับสั่งให้อยู่กินข้าวก่อน คุณเล็กยังไม่หายโกรธเตรียมจะเหวี่ยงใส่ แต่เห็นสายตาแป้งร่ำส่งซิกให้มานั่งด้วยกันเลยใจอ่อนยอมมานั่งข้างๆเธอ คุณใหญ่บอกทุกคนลงมือกินอาหารได้

คุณเล็กทำฮึดฮัดไม่พอใจอีก แป้งร่ำแอบหยิกขาเขาใต้โต๊ะเพื่อปราม คุณเล็กถึงกับร้องโอ๊ยลั่น คุณระเบียบตกใจ คิดว่าแกงจืดที่จัดมาให้ร้อนไป หันไปทำตาดุใส่เอื้อยกับอ้ายเป็นเชิงตำหนิ

"พรุ่งนี้ต้องไปซื้อรองเท้าแล้วนะแป้ง จะได้จัดกระเป๋า"

แป้ง ร่ำรับคำคุณใหญ่ คุณเล็กถามพี่ชายว่าจะไปไหนกันอีก ศจีสาระแนทันทีว่า พวกเราจะไปเซี่ยงไฮ้ คุณเล็กมองแป้งร่ำราวกับว่าไม่อยากให้ไป แต่แป้งร่ำไม่ยอมสบตาด้วย

"พรุ่งนี้ ส่งฉันที่ทำงานแล้วจะให้ระบบมารับแป้งกับคุณระเบียบ"

แป้งร่ำรับคำอีกเช่นเคย ศจีอิจฉาแป้งร่ำจนขอบตาร้อนผ่าว คิดหาทางเอาชนะ...

ศจี ในชุดนอนเซ็กซี่รอจนทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว รีบย่องมาหน้าห้องนอนคุณใหญ่ เคาะประตูห้องแล้วถือวิสาสะเปิดเข้าไป คุณใหญ่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนเตียงหันมาถามว่ามีอะไร ศจีเข้ามาคุกเข่าบีบนวดเอาใจขออยู่รับใช้เขา คุณใหญ่ เข้าใจความหมายดี แต่วันนี้มีงานต้องทำเยอะเลยบอกปัด ศจีไม่ยอมแพ้ง่ายๆลูบไล้ตามเนื้อตัวเขา ส่งตาหวานออดอ้อน

"พักสักแป๊บสิคะ ให้ศจีรับใช้คุณใหญ่จะได้ผ่อนคลายแล้วค่อยทำงานต่ออย่างสบายๆไม่เครียด"

ศจีหยิบเอกสารในมือคุณใหญ่ออก แล้วโน้มตัวเข้าหา

ooooooo

แป้ง ร่ำเลือกซื้อรองเท้ากลับบ้านมามากมาย เธอไม่ได้สนุกกับการช็อปปิ้ง แต่ทำเพราะเป็นหน้าที่ คุณระเบียบ เอื้อย กับแม่บ้านช่วยกันยกถุงใส่รองเท้าเข้ามา ศจีกับอ้ายมองตามด้วยความริษยา พอเห็นแป้งร่ำ เดินถือถุงใส่รองเท้ามา 2 ใบ ศจีขวางไว้ ถามกวนประสาทว่ามีกี่เท้า อ้ายแส่ช่วยนับ แล้วรายงานศจีว่า

"สองเท้าค่ะ เอ๊ะ หรือว่าสี่"

"มีอยู่แค่สองเท้าแล้วจะซื้อรองเท้ามาทำไมตั้งเยอะตั้งแยะ"

แป้ง ร่ำเบือนหน้าหนี ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย อ้ายสงสัยว่าจะซื้อมาไว้คล้องคอ แล้วสองคนพากันหัวเราะร่วน แป้งร่ำเหลืออดเอารองเท้ายัดปากอ้าย แล้วโยนถุงใส่รองเท้าอีกใบให้ศจี บอกให้เอาไว้อุดปากตัวเอง ศจีกรี๊ดสนั่น ด่าแป้งร่ำเป็นชุด แล้วนึกขึ้นได้ดึงรองเท้าออกจากปากอ้าย  รีบเช็ดน้ำลาย ด้วยความเสียดาย เอารองเท้าพวกนั้นมาลองใส่ รองเท้าเล็กกว่า เท้าศจีมาก พยายามยัดอย่างไรก็ไม่สำเร็จ

"ต๊าย...พอดีเป๊ะเลย" ศจีมั่วนิ่ม รวบถุงใส่รองเท้าทั้งสอง ใบเดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่กลับต้องหุบยิ้ม เมื่อกานดามาฉกเอาถุงทั้งสองใบไปหน้าตาเฉย ศจีฉุนแต่ทำอะไรไม่ได้ แค้นนี้ต้องชำระ...

แป้งร่ำเดินเซ็งๆเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง คุณระเบียบดูออกว่าคุณหนูของเธอเพิ่งเจอศึกมา เข้ามาลูบหลังอย่างเห็นใจ  บอกให้อดทนเอาไว้  แป้งร่ำลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เหม่อมองไปยังฟ้ากว้างเบื้องหน้า พึมพำว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะได้โบยบินไปจากที่นี่เสียที

ooooooo

ทันที ที่ออกจากสนามบินนครเซี่ยงไฮ้ คณะของคุณใหญ่นั่งรถลีมูซีนมายังโรงแรมที่พัก มีนักธุรกิจจีนสี่คนที่มารอต้อนรับ เชื้อเชิญคุณใหญ่เข้าไปด้านใน คุณใหญ่นึกขึ้นได้ เรียกแป้งร่ำมาแนะนำให้รู้จักกับกลุ่มนักธุรกิจ ศจีค้อนตาแทบกลับด้วยความหมั่นไส้ ธณพรายงานกำหนดการของวันนี้ให้คุณใหญ่ทราบ

"ประเดี๋ยวพักผ่อนที่ห้อง สักครู่ แล้วตอนเที่ยงมีนัดกับมร.ชางที่ห้องอาหารจีน จากนั้นจะเดินทางไปดูอาคารแห่งใหม่ที่จะมีการร่วมทุน หกโมงเย็นกลับเข้าที่พัก ต่อจากนั้นทุ่มครึ่งกินอาหารค่ำกับ มร.วู แล้วสี่ทุ่ม มร.เอริคจากปักกิ่งจะมาพบที่ล็อบบี้ครับ" ธณพรายงานเสียยืดยาว...

แป้งร่ำทิ้งตัวลงบนโซฟาภายในห้องพัก คุณระเบียบเอาเสื้อผ้าของแป้งร่ำออกมาแขวนใส่ตู้เสื้อผ้าบอกหญิงสาวให้ อาบน้ำเสียก่อน จะได้สดชื่นแล้วแต่งตัวให้สวยๆ

"ชีวิตแป้งเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เท่านั้นเหรอคะเนี่ย...แต่งตัวให้สวยๆ...ไร้ค่าจริงๆ"

คุณระเบียบขอร้องแป้งร่ำอย่าพูดอย่างนั้น เธอมีค่าสำหรับคุณใหญ่มากกว่านั้น แต่แป้งร่ำกลับตีความหมายคำพูดของคุณระเบียบไปอีกทางหนึ่ง

“จริงสิคะ ตั้งหนึ่งล้าน คุณใหญ่จ่ายค่าตัวแป้งไป

ตั้งล้านนึง” แป้งร่ำพูดจบลุกขึ้นไปอาบน้ำ...

เที่ยง ตรงเป๊ะ คุณใหญ่ ศจีกับธณพมาพบกับ มร.ชาง อย่างพร้อมหน้า แต่แป้งร่ำลงมาช้ากว่าคนอื่นรีบยกมือไหว้ขอโทษคุณใหญ่ แล้วหันไปขอโทษ มร.ชางเป็นภาษาจีน

อย่างคล่องแคล่ว  พร้อมกับยกถ้วยน้ำชาขึ้น มร.ชางปลื้มมาก

ยกถ้วยน้ำชาขึ้นเช่นกัน แป้งร่ำได้คะแนนจาก มร.ชางไปเต็มๆ คุณใหญ่พอใจมาก

ศจีอยากจะขย้ำคอแป้งร่ำให้รู้แล้วรู้รอด หลังจากส่ง

มร.ชางกลับ คุณใหญ่ถามแป้งร่ำว่าไปเรียนภาษาจีนมาจากไหน ได้ความว่าคุณระเบียบสอนให้ ศจีไม่อยากจะเชื่อว่าคุณระเบียบพูดภาษาจีนได้

“เบียบมีญาติเป็นคนจีนน่ะค่ะ อยู่ที่เซี่ยงไฮ้คะ”

แป้ง ร่ำแปลกใจไม่น้อยกว่าคนอื่น เพราะคุณระเบียบไม่เคยพูดถึงมาก่อน คุณใหญ่แนะคุณระเบียบว่าไหนๆก็มาเซี่ยงไฮ้แล้ว  น่าจะถือโอกาสนี้แวะไปเยี่ยมญาติด้วยเลย คุณระเบียบคงไม่มีเวลาไปเยี่ยมญาติเพราะต้องคอยดูแลแป้งร่ำ

“ต๊าย...คุณแป้งร่ำโตแล้วจ้ะคุณระเบียบจ๋า แหม...ทำยังกะเด็ก 5 ขวบ” ศจีแขวะ แป้งร่ำไม่สนใจ


“คุณใหญ่คะ...ที่จะไปดูอาคารแห่งใหม่ แป้งขอไม่ไปได้ไหมคะ”

“ทำไม...ไม่สบายหรือเปล่า”

“ค่ะ...นิดหนึ่งค่ะ คุณใหญ่คงไม่ว่าอะไรนะคะ มีคุณศจีไปด้วยแล้ว”

คุณ ใหญ่ไม่ว่าอะไร ฝากคุณระเบียบช่วยดูแลแป้งร่ำให้ด้วย แป้งร่ำยิ้ม รู้ดีว่าหลังจากกินมื้อกลางวันแล้ว คุณระเบียบจะต้องนอนหลับพักผ่อน เธอรอจนคุณระเบียบหลับสนิท รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทะมัดทะแมง คว้ากระเป๋าถือมาสะพาย แล้วย่องออกจากห้องพัก

ooooooo

แป้ง ร่ำเดินอย่างมีความสุขไปตามถนนในนครเซี่ยงไฮ้ แวะดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อยแล้วเริ่มเข้าสู่ตรอกซอกซอย เดินไปเดินมาชักงง  ทันใดนั้นมีรถจักรยานคันหนึ่งพุ่งเข้าหา แป้งร่ำตกใจ ยืนตะลึง เปารวบตัวเธอหลบได้อย่างหวุดหวิด หน้าเปาเกือบชนหน้าแป้งร่ำต่างคนต่างชะงักงัน

แป้งร่ำได้สติ   ตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น   ทั้งภาษาไทย  จีน  และอังกฤษปนกันไปหมด   เปารีบปล่อยมือจากกอดเอวมาปิดปากเธอแทน แป้งร่ำยิ่งตกใจ ผลักเขากระเด็น  แต่ตัวเองกลับเสียหลักสะดุดล้มก้นจ้ำเบ้า  เปาจะเข้าไปช่วย แป้งร่ำชี้หน้าส่งภาษาจีนว่าอย่าเข้ามาเปาหยุดกึก แป้งร่ำลุกหนี แต่พอทิ้งน้ำหนักลงเท้า เจ็บแปล๊บจนต้องทรุดลงนั่งกับพื้น   เดินไม่ได้เลยถัดหนีแทน   ปากก็ด่าว่าเปาเป็นภาษาไทยเพราะคิดว่าเขาเป็นตี๋เซี่ยงไฮ้ฟังไม่ออก

“ไอ้คนฉวยโอกาสฮึ...อย่าหวังเลยไอ้ตี๋เอ๊ย”

เปามองอย่างระอา เดินเข้าหา  แป้งร่ำขู่เป็นภาษาจีนว่าอย่าเข้ามา  ไม่อย่างนั้นเธอจะเรียกตำรวจ   เปาไม่สนใจ

ลาก ขาแป้งร่ำเข้ามาใกล้ๆ   แป้งร่ำทุบตีเขาเป็นพัลวัน   เปาไม่พูดไม่จาจับข้อเท้าข้างที่เจ็บใช้นิ้วโป้งกดเส้น  แล้วดึงให้เข้าที่ แป้งร่ำร้องจ๊าก  เจ็บน้ำตาแทบร่วง  ด่าเป็นภาษาไทยอีกว่า

“ไอ้บ้า...ไอ้ตี๋โรคจิต...ไอ้ซาดิสต์”

เปา ไม่โต้ตอบ กลับฉุดแป้งร่ำให้ลุกขึ้นยืน คราวนี้แป้งร่ำด่าเป็นภาษาจีนปนไทยลั่นซอย เปาหนวกหูรีบเอามือปิดปากบอกเป็นภาษาจีนให้เดิน  แป้งร่ำลองเดิน ปรากฏว่าอาการเจ็บเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้งมองเปาด้วยสายตาเป็นมิตรขึ้น แต่เปากลับเฉยๆหันหลังจะออกไป แป้งร่ำเรียกไว้แล้วเปิดกระเป๋าหยิบเงินให้เปา ไม่ทันเห็นว่าทำผ้าเช็ดหน้าสีหม่นร่วงลงพื้น เปาเหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถึงกับตะลึง

ภาพในอดีตตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นอนุบาลผุดเข้ามาให้ความคิดคำนึงของ เปา วันนั้นเขาในวัย 6 ขวบช่วยแป้งร่ำซึ่งอ่อนกว่าหนึ่งปีจากการโดนแก๊งเด็กป่วนประจำโรงเรียนแกล้ง ผลักจนล้ม เปาซัดพวกเด็กป่วนเผ่นแน่บ แป้งร่ำวิ่งเข้ามาหาเปาเห็นมีเลือดออกจมูก  หยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูหวานแหววปักอักษรภาษาอังกฤษตัวพี  ที่มุม  มาเช็ดเลือดให้ เปามองซึ้ง ก่อนจะทำเป็นแมนรับผ้าเช็ดหน้ามาอุดจมูกเอง

แล้ว เหลือบเห็นเข่าแป้งร่ำถลอกเลือดซิบ หยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองสีหม่นๆ ปักอักษรภาษาอังกฤษตัวพีที่มุมเช่นกัน มาซับเลือดให้แป้งร่ำ เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น แป้งร่ำขอบใจเปา

ที่ช่วย ชูผ้าเช็ดหน้าสีหม่นในมือบอกว่าพรุ่งนี้ซักแล้วจะเอามาคืน เปาพยักหน้า ชูผ้าเช็ดหน้าแป้งร่ำบอกว่าเขาก็จะซักแล้วเอามาคืนให้พรุ่งนี้เหมือนกัน ต่างคนต่างขยับจะเดินไปคนละทาง เปาหันมาย้ำกับแป้งร่ำว่า

“พรุ่งนี้นะ”

แป้ง ร่ำพยักหน้า ยิ้มให้ หันหลังเดินจากไป เปามองแป้งร่ำซึ่งเป็นรักแรกในวัยเด็กของเขาเดินไปจนลับสายตา ก้มมองผ้าเช็ดหน้าสีชมพูในมือ ยิ้มมีความสุข แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น เปาเฝ้ารอคอยแป้งร่ำอย่างใจจดจ่อแต่ต้องผิดหวังเพราะเธอไม่มาโรงเรียน แก๊งเด็กป่วนบอกเขาว่าแป้งร่ำย้ายไปแล้ว...

เปาตื่นจากภวังค์มองผ้า เช็ดหน้าสีหม่นในมือ แล้วเหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นแป้งร่ำอยู่ตรงนั้นเขาเดินตามหาจนทั่วไม่พบแม้ แต่เงาของเธอ เปาก้มมองผ้าเช็ดหน้าในมืออีกครั้ง

“เราต้องได้เจอกัน” เปาทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง

ooooooo

ณ โรงแรมที่พักของคุณใหญ่ ทุกคนต่างวิ่งวุ่นตามหาแป้งร่ำ คุณระเบียบกังวลใจมาก ถึงกับยกมือไหว้พระขอให้แป้งร่ำกลับมาอย่างปลอดภัย คุณใหญ่ ไม่พอใจมาก ตำหนิคุณระเบียบว่าดูแลกันอย่างไร ถึงปล่อยให้แป้งร่ำหายไป มืดค่ำป่านนี้แล้วยังไม่กลับ คุณระเบียบยกมือไหว้ขอโทษคุณใหญ่ ศจีได้ทีใส่ไม่ยั้ง

“อันที่จริงจะโทษคุณระเบียบคนเดียวก็ไม่ถูกนะคะ เฮ่อ...น้องแป้งนี่ก็เหลือเกิน นึกจะไปไหนก็ไป นึกจะทำอะไรก็ทำ ไม่เกรงใจคุณใหญ่มั่งเลย  เห็นคุณใหญ่เป็นหัวหลักหัวตอหรือไงเนี่ย”

คุณใหญ่เหลือบมองศจีอย่างตำหนิแล้วหันไปสั่งธณพให้เอาคนของเราออกตามแป้งร่ำ ถ้าไม่เจอไม่ต้องกลับมาให้เขาเห็นหน้า ธณพรับคำ ขยับจะออกไปแป้งร่ำโผล่เข้ามาเสียก่อน คุณระเบียบถลาเข้าไปหาถามด้วยความเป็นห่วงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม แล้วดึงเธอเข้ามากอด

ศจีพยายามพูดใส่ไฟให้คุณใหญ่เล่นงานแป้งร่ำ โทษฐาน โกหกว่าไม่สบายแต่กลับหนีไปเที่ยวหน้าตาเฉย แป้งร่ำคุกเข่ากราบขอโทษที่ตักคุณใหญ่ ยอมรับผิดทุกอย่างก้มหน้าเตรียมรับการลงโทษ

“ออกไปได้อย่างไร...ผู้หญิงคนเดียวมันอันตราย” คุณใหญ่เสียงเข้ม

ศจีสะใจคิดว่าแป้งร่ำจะโดนเล่นงานแต่กลับตาลปัตร เมื่อคุณใหญ่บอกว่าอยากไปไหนทำไมไม่บอกเขาจะได้จัดคนให้พาไป แล้วหันไปสั่งธณพช่วยหาไกด์เก่งๆให้หนึ่งคน เผื่อพาแป้งร่ำไปเที่ยว ศจีอยากจะร้องกรี๊ดๆให้โรงแรมแตก แป้งร่ำกราบขอบคุณคุณใหญ่ คุณใหญ่สั่งแป้งร่ำให้รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกครึ่งชั่วโมง มร.วูจะมารับ แป้งร่ำรับคำรีบคล้องแขนคุณระเบียบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว...

ขณะเดียวกัน ที่บ้านป้าของเปา อามุ่ยลูกสาวเจ้าพ่อที่หลงรักเปาข้างเดียวกำลังอาละวาดใส่ลุงกับป้าของเปา ว่าป่านนี้ทำไมเปายังไม่กลับ ทั้งที่วันนี้ไม่มีต่อยมวย แถมลูกทัวร์ก็ไม่มี แล้วขู่ว่าถ้าทั้งคู่ไม่ตามเปากลับมา เธอจะไปฟ้องเตี่ยให้มายึดบ้านหลังนี้ เปากลับมาพอดี อามุ่ยยิ้มหน้าบานปรี่เข้าไปหา

“อาเปา...ลื้อไปไหนมา อามุ่ยเป็นห่วงแทบแย่”

เปาไม่พูดอะไร เดินเลี่ยงเข้าห้องนอน ลุงกับป้ายุอามุ่ยให้ตาม เปารีบไปที่โต๊ะหัวเตียงหยิบกระป๋องที่ซ่อนไว้ อย่างดีมาเปิดดู เห็นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูของ ด.ญ.แป้งร่ำในสภาพเก็บรักษาอย่างดี เปานำผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนที่มีอักษรตัวพี มาไว้คู่กันมองอย่างมีความสุข เสียงอามุ่ยเรียกเปาดังเข้ามา

ทำให้เขารีบเก็บทุกอย่างซ่อนไว้ใต้หมอน ถามเสียงเขียวว่าเรียกทำไม แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวจะไปอาบน้ำ อามุ่ย ถึงกับหน้าเสียแต่ไม่วายเหล่ไปที่หมอน พุ่งเข้าไปฉกผ้าเช็ดหน้าสีชมพูของแป้งร่ำขึ้นมามอง เปาหันมาเห็นรีบเข้ามาจะแย่งคืน อามุ่ยเอาหลบไว้ข้างหลัง เปาโวยลั่นว่าเอาของตนคืนมา

“บอกมาก่อนสิว่าทำไมหวงนักหวงหนา...ทำไมต้องนอนดมทุกคืน”

เปาโกรธตะคอกเสียงดัง “เอามา” อามุ่ยถึงกับอึ้ง ก่อนจะกระแทกผ้าเช็ดหน้าคืนใส่อกเปา เปารีบเอาไปเก็บไว้ในกล่องตามเดิม อามุ่ยมองตาขวาง ขู่ว่าอย่าให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของผ้าผืนนั้น เธอเอาตายแน่ แล้วเดินกระแทกเท้าออกไป เปาไม่สนใจ เอากล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้ที่เดิม คิดไปคิดมาหาที่ซ่อนใหม่ดีกว่า...

กว่าแป้งร่ำจะรู้ว่าผ้าเช็ดหน้าสีหม่นหายไปก็เป็นตอนที่คุณระเบียบต้องนำมัน มาวางข้างหมอนแป้งร่ำ คุณระเบียบกับแป้งร่ำค้นหาจนทั่วห้องพักก็ไม่เจอ แป้งร่ำถึงกับร้องไห้โฮ

“...ผ้าเน่าไปไหน...คุณระเบียบ...ผ้าเน่าแป้งหายไปไหน” แป้งร่ำสะอึกสะอื้นใจแทบขาด

คุณระเบียบบอกให้หยุดร้องไห้ได้แล้ว แค่ผ้าผืนเดียวทำไมถึงหวงอะไรนักหนา   แป้งร่ำเถียงว่าไม่ใช่แค่ผ้าผืนเดียว

คุณระเบียบไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าผ้าผืนนั้นมีค่าสำหรับเธอแค่ไหน คุณระเบียบย้อนว่าจะเข้าใจได้อย่างไร ในเมื่อแป้งร่ำไม่เคยเล่าอะไรให้ฟัง แป้งร่ำนั่งนิ่ง

“ไว้เบียบจะหาซื้อให้ใหม่นะคะ”

แป้งร่ำบอกเสียงเครือว่าไม่มีทางเหมือน คุณระเบียบอ่อนใจ ดันหลังแป้งร่ำให้ไปอาบน้ำแล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า คุณใหญ่อุตส่าห์ใจดียอมให้ไปเที่ยว แถมหาไกด์มาให้อีกต่างหาก อย่างนี้เราสองคนคงได้เที่ยวกันสนุก   แป้งร่ำย่นจมูก   ไม่รู้ว่าต้องเจอไกด์แบบไหน เกรงจะได้แบบที่ไม่อยากได้

ooooooo

ขณะแป้งร่ำกำลังกินมื้อเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ธณพพาไกด์เข้ามาแนะนำตัวกับคุณใหญ่ แป้งร่ำเห็นไกด์ที่ธณพพามาคือ เปาตี๋เซี่ยงไฮ้คนนั้นถึงกับตะลึง เปาก็เช่นกันแต่เป็นคนละแบบ เปาตะลึงเพราะความฝันเป็นจริง ส่วนแป้งร่ำตะลึงเพราะด่าเขาไว้เยอะ รีบก้มหน้า ก้มตากินอาหารต่อ เปาไหว้สวัสดีคุณใหญ่

“ไหว้สวยซะด้วย...ว่าแต่จะคุยกันรู้เรื่องไหมเนี่ย” คุณใหญ่หันมองแป้งร่ำ

“เปาพูดไทยได้ครับ...เปาเป็นคนไทย”

ธณพพูดยังไม่ทันขาดคำ แป้งร่ำสำลักพรวด เศษอาหารติดหลอดลมไอหน้าแดง ทุกคนโกลาหล เปาพุ่งไปตบหลังแป้งร่ำจนเศษอาหารหลุด คุณใหญ่พอใจมาก ตกลงจ้างเปาเป็นไกด์ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่

“ดูแลคุณแป้งร่ำให้ดี...เพราะคุณแป้งร่ำคือ...ผู้หญิงของชั้น”

เปาชะงัก เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงหัวใจ โลกทั้งใบดูจะหมุนติ้ว สติกลับคืนมาได้เมื่อได้ยินเสียงคุณใหญ่ถามว่าเข้าใจใช่ไหม เปารับคำ เพิ่งดีใจที่ได้เจอนางในดวงใจแต่กลับต้องฝันสลาย

เพราะเธอกลายเป็นผู้หญิงของคนอื่น เปาจิตตกที่เคยลอบมองแป้งร่ำอยู่ตลอดกลับต้องหลบหน้าเพื่อทำใจ...

ในเวลาเดียวกัน อามุ่ยแวะมาหาเปาที่บ้าน พอรู้จากลุงกับป้าของเปาว่าเปามีงานด่วน ลูกทัวร์คนไทยติดต่อให้ไปเป็นไกด์ อามุ่ยอารมณ์บูดขึ้นมาทันที อุตส่าห์สั่งนักสั่งหนาว่าวันนี้ไม่ให้เปารับงาน เพราะตั้งใจจะชวนไปดูหนัง ลุงโยนความผิดให้ป้าที่ยุเปาให้รับงาน อ้างว่าทางโน้นให้ค่าจ้างเยอะ อามุ่ยว้ากลั่นว่าทางโน้นให้เท่าไหร่ เธอจะให้มากเป็น 3 เท่าป้าตาโตด้วยความโลภ

“อามุ่ย...คนสวย ลื้ออย่าโกรธนะ วันนี้วันเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้อั๊วไม่ให้มันไปแล้วนะ ถ้าลื้อให้ตั้ง 3 เท่า”

อามุ่ยรับปาก แต่มีข้อแม้ว่า เปาต้องไปดูหนังกับเธอ ป้ายืนยันว่าพรุ่งนี้เปาไปกับอามุ่ยแน่ๆ...

เปาพาแป้งร่ำกับคุณระเบียบเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆในนครเซี่ยงไฮ้ อย่างไร้อารมณ์ พยายามทำเย็นชาใส่แป้งร่ำ ไม่เอาอกเอาใจอย่างที่ควรจะทำเพราะเกรงจะแพ้ใจตัวเอง แป้งร่ำไม่ค่อยพอใจคิดว่าเปาเป็นตี๋ขี้เก๊ก หลังจากเดินเที่ยวกันมาทั้งเช้า คณะทัวร์แวะกินข้าวกลางวันที่ร้านอาหารข้างทาง เปาสั่งเสี่ยวหลงเปามาให้ลูกทัวร์ทั้งสองกิน แป้งร่ำมองอย่างตื่นเต้นบอกคุณระเบียบว่าขนมจีบจานนี้น่ากินมาก

“เขาเรียกเสี่ยวหลงเปาค่ะ ไม่ใช่ขนมจีบ”

แป้งร่ำเสียฟอร์มเล็กน้อย แอบมองเปา แต่เขายืนเฉยไม่สนใจ แป้งร่ำหมั่นไส้แกล้งถามคุณระเบียบว่าเสี่ยวหลงเปาจานนี้จะอร่อยหรือ คุณระเบียบหันไปถามเปาอีกทอด

“พอรับประทานได้ครับ...คุณระเบียบ แต่คงสู้ร้านหรูๆไม่ได้”

แป้งร่ำชะงัก รู้สึกเหมือนโดนเหน็บ พอคุณระเบียบชวนเปลี่ยนร้านอาหาร เลยบอกว่าตนเองไม่ติดความหรูหรา แล้วคีบเสี่ยวหลงเปาใส่ปากทั้งลูก คุณระเบียบกับเปามองตาค้าง แป้งร่ำกัดคำแรกต้องรีบบ้วนทิ้ง เสี่ยวหลงเปามีน้ำซุปร้อนๆอยู่ข้างใน ลวกปากแป้งร่ำเต็มๆ เปาจะเข้าไปช่วยแต่คุณระเบียบถึงตัวเธอก่อน ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง แป้งร่ำปากแทบพอง แต่ไม่ยอมเสียหน้า บอกว่าไม่เป็นอะไร

คุณระเบียบบอกวิธีกินเสี่ยวหลงเปาให้แป้งร่ำฟัง แป้งร่ำทั้งอายทั้งเจ็บ หันไปโทษว่าเป็นความผิดของเปาที่ไม่เตือนเธอก่อน เปาถึงกับใบ้กิน จังหวะนั้น เสียงมือถือของแป้งร่ำดังขึ้น คุณใหญ่โทร.มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง พูดคุยกันสักพักก็วางสาย ยังไม่ทันอึดใจ คุณเล็กโทร.จากเมืองไทยมาหาแป้งร่ำ เปาหันขวับไปมอง แปลกใจสงสัยว่านี่มันอะไรกัน เดี๋ยวคุณเล็กเดี๋ยวคุณใหญ่...

ด้านคุณเล็กวางสายอย่างเซ็งๆเมื่อรู้ว่ากว่าแป้งร่ำจะกลับเมืองไทยอีกตั้ง 2 วัน แล้วหันมาเจอกานดายืนอยู่กับอ้าย กานดาถามว่าอารมณ์เสียหรือ คุณเล็กรู้ว่าอาสาวแอบฟัง ไม่ตอบอะไร จะเดินหนี

“เฮ่อ...คุณใหญ่นี่ก็ช่างกระไร ไม่รักไม่ชอบไม่ได้ใช้งานก็น่าจะยกให้น้องชายไปซะก็หมดเรื่อง”

คุณเล็กหยุดกึก หันขวับ “อาดาครับ...อย่าพูดถึงแป้งร่ำอย่างนั้นสิครับ”

“อุ๊ยๆ อาขอโทษค่ะ อาไม่ได้ตั้งใจ แต่อาก็พูดไปตามความรู้สึกลึกๆ...หรือว่าลึกๆแล้วคุณเล็กไม่ได้รู้สึกเหมือน อาคะ” กานดาเสี้ยมไม่หยุด คุณเล็กนิ่งอึ้ง ลึกๆแล้วเขาก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน...

ครู่ต่อมา อ้ายเอาเรื่องแป้งร่ำไปเม้าท์ให้ที่เรือนคนใช้ อย่างสนุกปาก เอื้อยทนไม่ได้ที่อ้ายหาว่าแป้งร่ำคิดจะรวบทั้งคุณใหญ่และคุณเล็กพร้อมกัน สั่งอ้ายหยุดว่าคุณแป้งของเธอได้แล้ว อ้ายไม่ยอมหยุด เอื้อยตั้งท่าจะลุย ระบือรีบเข้ามาห้าม ระบบเตือนอ้ายว่าเป็นคนรับใช้ไม่ควรเอาเจ้านายมานินทา  คุณหญิงได้ยินเสียงเอะอะเดินเข้ามาดูโดยที่ไม่มีใครเห็น อ้ายไม่สนใจคำเตือนยังปากเสียไม่เลิก

“แต่ลุงบบกะไอ้พี่บือระวังไว้หน่อยก็ดี เผลอๆจะโดนกินเข้าไปด้วย”

คุณหญิงเห็นว่าชักจะเกินเลย ปรามว่าพูดมากไปแล้ว อ้ายหันมาเจอคุณหญิงถึงกับสะดุ้งโหยง ยกมือไหว้ปลกๆขอให้ยกโทษให้ คุณหญิงจ้องอ้ายด้วยสายตาเย็นยะเยือกก่อนเดินออกไป

ooooooo
ตอนที่ 2

แป้งร่ำกับคุณระเบียบยังคงเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวอย่างมี ความสุขโดยมีเปา เดินตามห่างๆ แป้งร่ำอยากถ่ายรูปคู่กับคุณระเบียบ และต้องการให้เห็นวิวสวยๆข้างหลังด้วย จึงตะโกนเรียกเปา

"นาย...นาย"

เปายืนหันหลังไม่ได้ยิน คุณระเบียบบอกว่าเขาชื่อเปา แป้งร่ำนึกขึ้นได้ตะโกนเรียก "เสี่ยวหลงเปา" เปาหันมามองหน้าบึ้งๆ แป้งร่ำรีบกดชัตเตอร์ แล้วนึกอยากจะแกล้งเปา จึงตั้งชื่อให้เขาใหม่ว่า "เสี่ยวหลงเปา" คุณระเบียบปรามแป้งร่ำไม่ให้เรียกเปาแบบนั้น แป้งร่ำทำเฉยๆ ยื่นกล้องให้เปา

"ถ่ายให้หน่อยสิ...เห็นวิวข้างหลังด้วยนะ"

เปารับกล้องจากแป้งร่ำ มือของทั้งคู่โดนกัน เปาชะงัก นึกถึงอดีตตอนที่ ด.ญ.แป้งร่ำส่งผ้าเช็ดหน้าให้ เสียงคุณระเบียบเรียกทำให้เปาตื่นจากภวังค์ เจอสายตาคุณระเบียบมองเหล่เพราะมือของเขาจับมือแป้งร่ำที่ถือกล้องค้างอยู่ เปารีบรับกล้องมาถือไว้ แป้งร่ำเองก็รู้สึกคุ้นๆ แต่กลับสลัดความรู้สึกนั้นทิ้ง...

คุณใหญ่สั่งธณพให้ยกเลิกการประชุมคืนนี้ไปก่อน เพราะมีผู้ใหญ่ทางเมืองจีนจะจัดงานเลี้ยงให้เขา ศจีกระดี๊กระด๊าดีใจที่จะได้ไปงานเลี้ยง ธณพทักว่าแป้งร่ำยังไม่ทราบเรื่องนี้ คุณใหญ่สั่งให้เขาโทร.บอกคุณระเบียบให้รีบกลับ งานนี้ต้องให้แป้งร่ำแต่งตัวดีๆ แล้วหันไปบอกศจีว่าต้องแต่งตัวดีๆ เช่นกัน ศจีรับรองว่าจะไม่ทำให้เขาขายหน้า คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้ แล้วออกไปกับธณพและบอดี้การ์ด

"แต่ถ้าเป“นนังแป้งร่ำ...ศจีไม่รับรองนะคะ...คุณใหญ่" ศจียิ้มเจ้าเล่ห์...

ขณะเดียวกัน ที่ร้านขายของที่ระลึก แป้งร่ำเอาชุดกี่เพ้าสีทองมาทาบที่ตัวทั้งชุดทั้งคนเหมาะกันมาก จนคุณระเบียบอดชมไม่ได้ เปาแนะนำให้ซื้อติดมือไปสักชุด ตอนนี้กี่เพ้ากำลังมาแรงในเซี่ยงไฮ้ บรรดาดาราและชนชั้นผู้มีการศึกษานิยมใส่กัน แป้งร่ำวางฟอร์มไม่อยากทำตามเปาบอก ยัดชุดใส่มือคุณระเบียบ

"คุณระเบียบจัดการแล้วกัน" แป้งร่ำพูดจบ ค้อนเปาขวับ เดินไปรอหน้าร้าน

คุณระเบียบจัดการซื้อชุดกี่เพ้าเสร็จสรรพ ออกมาหาแป้งร่ำ จังหวะนั้น ธณพโทร.มาบอกคุณระเบียบถึงกำหนดการใหม่ คุณระเบียบวางสายแล้วหันมาบอกแป้งร่ำให้กลับกันได้แล้ว คืนนี้ต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ เปาได้ยินชื่อคุณใหญ่ หัวใจกระตุกวูบ แป้งร่ำสีหน้าเหนื่อยหน่าย บ่นว่างานเลี้ยงอีกแล้ว...

ระหว่างนั้น ศจีลอบเข้าไปในห้องพักของแป้งร่ำ เอาคัตเตอร์กรีดชุดสวยของแป้งร่ำขาดไม่มีชิ้นดี ก่อนกลับออกมาโดยที่ไม่มีใครรู้ใครเห็น...

สภาพจราจรในนครเซี่ยงไฮ้ติดสาหัสเลยทำให้แป้งร่ำ คุณระเบียบกับเปามาถึงโรงแรมล่าช้า คุณใหญ่ ศจี กับธณพแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย นั่งรอแป้งร่ำอยู่ที่ล็อบบี้ คุณใหญ่ไม่โกรธที่แป้งร่ำช้า กลับโทษตัวเองที่เปลี่ยนโปรแกรมกะทันหัน บอกแป้งร่ำให้รีบไปอาบน้ำแต่งตัว แป้งร่ำกำลังจะไปที่ลิฟต์นึกขึ้นได้หันกลับ

"คุณใหญ่คะ...อีก 2 วัน ไม่ต้องจ้างไกด์แล้วก็ได้นะคะ แป้งอยู่ประชุมกับคุณใหญ่จะดีกว่า"

เปาใจหายวูบ ทันใดนั้นมีหนุ่มขี้เมาคนหนึ่งแถเข้ามาแต๊ะอั๋งแป้งร่ำ เปาปราดเข้าไปจัดการขี้เมาคนนั้นอย่างว่องไว เร็วกว่าบอดี้การ์ดของคุณใหญ่ บอดี้การ์ดรีบพาหนุ่มขี้เมาออกไป คุณใหญ่พอใจเปามากหันไปบอกแป้งร่ำว่าไม่ต้องอยู่ประชุมกับเขา เหลือเวลาอีก 2 วันไปเที่ยวให้สนุกดีกว่า

"ณพ...จ้างเปาไว้ดูแลคุณแป้งเหมือนเดิม"

เปาแอบดีใจ ส่งถุงใส่ข้าวของรวมทั้งชุดกี่เพ้าให้คุณระเบียบ...

พอถึงห้องพัก แป้งร่ำกับคุณระเบียบต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นเสื้อผ้าชุดสวยถูกกรีดรุ่ง ริ่งไม่มีชิ้นดี แป้งร่ำรู้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือศจี คุณระเบียบแนะให้เรียนเรื่องนี้กับคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระไปสุมให้เขาปวดหัวเปล่าๆ คุณระเบียบมองแป้งร่ำอย่างชื่นชม เร่งให้อาบน้ำแต่งตัวไวๆ เดี๋ยวคุณใหญ่จะรอ

"จะแต่งอะไรล่ะคะ...ขาดรุ่งริ่งไม่เหลืออะไรแล้ว"

คุณระเบียบเหลือบมองถุงใส่ชุดกี่เพ้าที่วางอยู่บนเตียง อมยิ้มอย่างมั่นใจ

ooooooo

ศจีโทร.ไปรายงานกานดาเรื่องที่จัดการกับเสื้อผ้าของแป้งร่ำ ป่านนี้นังนั่นคงไม่มีชุดอะไรใส่ไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ กานดาชมเปาะว่าทำได้ดีมากไม่เสียแรงที่เธออุตส่าห์ฉุดศจีขึ้นมาจากบาร์โคโย ตี้ อ้าย นั่งเสนอหน้าอยู่ใกล้ๆถึงกับหูผึ่ง ศจีฉุนกึกทำปากขมุบขมิบด่ากานดาแล้วปรับน้ำเสียงเป็นเริงร่า

"ขอบพระคุณค่ะ...รับประกันว่าศจีคนนี้จะไม่ทำให้ ผิดหวัง...ศจีจะสนองพระคุณให้สะใจเลย"

กานดาได้ยินไม่ถนัด "หา...เธอว่าอะไรนะ"

"อ๋อ ศจีว่า ศจีจะสนองพระคุณด้วยการทำทุกอย่างให้สมใจคุณดาเลยน่ะค่ะ...แค่นี้ก่อนนะคะ คุณดา  หายมานานเดี๋ยวคุณใหญ่จะสงสัย...สวัสดีค่ะ" ศจีวางสายวิ่งกลับไปหาคุณใหญ่นั่งจิบเครื่องดื่มรอที่ล็อบบี้ โดยมีธณพยืนชะเง้อคอคอยมองแป้งร่ำอยู่

"อยากเห็นน้องแป้งจังนะคะว่าคืนนี้จะแต่งตัวสวยแค่ ไหนเอ่ย"

ศจีพูดโดยที่ไม่เห็นว่าแป้งร่ำมาถึงแล้ว พอหันไปมองแทบกรี๊ดสลบ เห็นแป้งร่ำสวยสง่าในชุดกี่เพ้าสีทอง คุณระเบียบเดินตามหลังแป้งร่ำยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แป้งร่ำขอโทษคุณใหญ่ที่ลงมาช้า คุณใหญ่ชมว่าชุดสวยมากไปเอามาจากไหน คุณระเบียบยกเครดิตให้เปาไปเต็มๆ เพราะเขาเป็นคนแนะนำให้ซื้อ

คุณใหญ่พอใจไกด์หนุ่มมาก จากนั้น ทุกคนพากันเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าโรงแรม โดยไม่ทันสังเกตเห็นเปาแอบซุ่มดูอยู่อีกมุมหนึ่งมองแป้งร่ำตาค้าง ขณะที่คณะของคุณใหญ่เดินผ่านเปา คุณใหญ่โอบเอวแป้งร่ำให้เดินมาใกล้ๆ เปาเห็นแล้วปวดร้าวหัวใจมองตามตาละห้อย...เปาเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนน ผ่านผู้คนมากมายแต่ทำไมช่างเหงาและอ้างว้างเหลือเกิน...

อามุ่ยอาละวาดใส่ลุงกับป้าของเปาเสียงลั่นบ้าน ขู่ว่าจะไปฟ้องเตี่ยเรื่องที่ทั้งคู่รับปากแล้วว่าจะให้เปาไปดูหนังกับเธอ มืดค่ำป่านนี้แล้วเปาก็ยังไม่กลับ อามุ่ยจะกลับบ้านไปฟ้องเตี่ย ลุงกับป้าช่วยกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงไม่ยอมให้ไป อามุ่ยร้องลั่น

"อั๊วจะหาอาเปา...อั๊วจะหาอาเปา..."

หลังเสร็จจากงานเลี้ยง คุณใหญ่ แป้งร่ำ ศจี คุณระเบียบและธณพ มาตามทางโถงทางเดินเพื่อจะกลับห้องพัก พอถึงหน้าห้องคุณใหญ่ คุณใหญ่หันมาแตะไหล่แป้งร่ำ

"ท่านจางปลื้มมากที่แป้งใส่ชุดกี่เพ้า...ขอบใจมาก"

"ต้องขอบใจคุณศจีถึงจะถูกค่ะ" แป้งร่ำมองศจีราวกับจะบอกว่าฉันรู้นะว่าเธอทำอะไร

ศจีสะดุ้งเฮือก แหวใส่ว่าพูดอะไร แป้งร่ำได้แต่อมยิ้ม คุณใหญ่ขอตัวไปพักผ่อน พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า อวยพรแป้งร่ำให้เที่ยวให้สนุก แล้วเดินเข้าห้องพัก ศจีรีบเอามือยันประตูห้องไว้ หันมายิ้มเย้ยแป้งร่ำ

"กู๊ดไนต์...ฉันจะประชุมต่อกับคุณใหญ่สองต่อสอง ...สนุกแน่" ศจีหัวเราะร่วน ปิดประตูใส่

แป้งร่ำมองหน้าคุณระเบียบ ก่อนจะหันไปเจอธณพยืนอยู่ด้านหลัง อดอายแทนศจีไม่ได้ ธณพทำหน้าเหมือนชินแล้ว บอกแป้งร่ำว่าพรุ่งนี้เปาจะมารอที่ล็อบบี้แต่เช้า แต่เธอไม่ต้องรีบจะออกกี่โมงก็ได้ตามสบายให้เปารอได้ แป้งร่ำรับคำ ธณพมองประตูห้องเจ้านาย ถอนใจ เดินกลับห้องตัวเอง...

ทันทีที่อามุ่ยเจอหน้าเปาต่อว่าไม่หยุดที่ปล่อยให้รอ แถมซักไซ้ไล่เลียงผาว่าหายไปไหน ไปหาใคร ไปกับกิ๊กหรือเปล่า เปารำคาญดุเสียงดังว่าหยุดบ้าได้แล้ว หนวกหู อามุ่ยตกใจปล่อยโฮ ประกาศลั่นว่าจะไปฟ้องเตี่ยที่โดนเปาดุ ลุงกับป้าของเปาสะดุ้งโหยง กลัวเตี่ยอามุ่ยจะมายึดบ้านใช้หนี้ รีบขอร้องเปาช่วยง้ออามุ่ยที เปาตัดรำคาญ คว้าข้อมืออามุ่ย พาเข้าครัวเอาใจด้วยการทำบะหมี่ให้กิน...

ตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยงของ มร.จาง จนจะถึงเวลานอน คุณระเบียบยังชื่นชมเปาที่พาไปซื้อชุดกี่เพ้าไม่หยุดปาก แป้งร่ำต้องขอร้องให้หยุดชมได้แล้ว เบื่อจะฟัง แล้วคว้ากล้องถ่ายรูปมากดดูภาพ

"ก็มันเรื่องจริงนี่คะ...เอ...ไม่ชอบอะไรนายเปาเหรอคะ เบียบว่าเขาเรียบร้อยดีออก"

"ขี้เก๊กน่ะสิไม่ว่า...อี้...หน้ายังกะยักษ์" แป้งร่ำมองรูปภาพเปาที่เธอถ่ายรูปไว้

คุณระเบียบตกใจคิดว่าแป้งร่ำว่าเธอ รีบบอกให้ลบภาพทิ้ง แป้งร่ำไม่ได้หมายถึงคุณระเบียบ แต่หมายถึงนายเสี่ยวหลงเปานั่นต่างหาก คุณระเบียบแนะว่าถ้าภาพเปาหน้าเกลียดก็ลบทิ้งไปเสียจะเก็บไว้ทำไม แป้งร่ำทำท่าจะลบทิ้ง แต่สุดท้ายเปลี่ยนใจ...

พอได้กินบะหมี่อร่อยๆฝีมือเปา อามุ่ยก็อารมณ์ดีขึ้น ออดอ้อนเปาว่าอย่าถือโทษโกรธเธอเลย ที่ทำไปเพราะรักและเป็นห่วงเขา เปาไม่พูดอะไร เก็บชามบะหมี่ไปล้าง อามุ่ยเดินตามมาง้อ จะชวนไปดูหนังวันพรุ่งนี้เป็นการไถ่โทษ เปาปฏิเสธว่าไม่ไปมีงานไกด์ต้องทำ อามุ่ยซักไซ้มากเรื่องอีก เปารำคาญไล่ให้กลับบ้าน ขู่ว่าถ้าถามอีกคำเดียว เขาจะหายสาบสูญไปเลยแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก

"ไม่แล้ว...ไม่แล้ว อั๊วไม่ถามแล้ว" อามุ่ยจำใจกลับบ้าน

เปารีบเข้าห้องนอน หยิบผ้าเช็ดหน้าสีสวยของแป้งร่ำขึ้นมาจากกระป๋อง ฉุกคิดถึงตอนที่ ด.ญ.แป้งร่ำหยิบผ้าผืนนี้มาเช็ดเลือดให้เขา เปาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีหม่นของตัวเองที่เคยเช็ดเลือดที่หัวเขาให้ ด.ญ.แป้งร่ำ ค่อยๆเอาตัวพีของผ้าทั้งสองผืนมาอยู่เคียงกัน แต่พอนึกถึงภาพที่คุณใหญ่โอบเอวแป้งร่ำให้เดินเข้ามาใกล้ๆ เปาถอดใจเฮือก จับผ้าสองผืนแยกจากกัน ใส่กลับในกระป๋องแล้วนั่งเซ็งชีวิต

ooooooo

คุณระเบียบกำลังช่วยแป้งร่ำจัดแต่งทรงผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทักว่าทำไมวันนี้ถึงตื่นแต่เช้า หรือว่านอนไม่หลับเพราะไม่ได้ดมผ้าเช็ดหน้าเน่าผืนนั้น

"แป้งคิดถึงจริงๆนะคะ ไม่รู้ป่านนี้เจ้าเน่าจะไปอยู่ ที่ไหน" แป้งร่ำพนมมือ "เจ้าประคู้น...สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยดลบันดาลให้มีคนใจดีเก็บได้ แล้วเอามาคืนลูกช้างด้วยเถิด"

"คุณแป้งนี่ก็ ทำเป็นเรื่องมหัศจรรย์ไปได้ ใครที่ไหนเขาจะเอามาคืนให้ อย่าว่าแต่คืนเลย เน่าซะปานนั้นจ้างให้เก็บยังไม่รู้ว่าจะมีคนอยากเก็บให้หรือเปล่าเลย" คุณระเบียบอมยิ้ม

"ใครจะไปรู้ มันอาจจะมีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นในชีวิตแป้งซักครั้งก็ได้" แป้งร่ำเปี่ยมไปด้วยความหวัง...

เปามาถึงล็อบบี้โรงแรมที่พักของแป้งร่ำ เจอธณพนั่งอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย ธณพชวนเปาคุยฆ่าเวลาถึงได้รู้ ว่าเปามาอยู่เซี่ยงไฮ้กับลุงและป้า เนื่องจากพ่อแม่ของเขาตายหมด ธณพเสียใจด้วยเรื่องพ่อแม่เปามองเขาอย่างเห็นใจ...

แป้งร่ำกับคุณระเบียบแต่งตัวเสร็จกำลังจะไปที่ลิฟต์ คุณระเบียบนึกได้ว่าควรจะเรียนให้คุณใหญ่ทราบเสียก่อนว่าเราสองคนจะไปกัน แล้ว เดินมายังไม่ทันถึงหน้าห้องคุณใหญ่ ศจีในชุดนอนเซ็กซี่เปิดประตูผลัวะออกมาพอดี พอเห็นแป้งร่ำก็ยิ้มยั่วเดินมาหา

"อ้าว...มอร์นิ่งจ้ะน้องแป้ง ตื่นแต่เช้าเชียว คงได้นอน เต็มอิ่มสิท่า...ไม่เหมือนพี่ศจี เมื่อคืนประชุมกับคุณใหญ่ซะชุดใหญ่เลย แหม...เพลี้ยเพลีย...ดูสิ...คุณใหญ่ยังสลบเหมือดอยู่เลย อย่าเพิ่งไปรบกวนนะจ๊ะ" ศจีหัวเราะคิกคัก เดินสะดิ้งกลับห้องตัวเอง

"เฮ่อ...ผู้หญิงอะไร...ไม่มียางอาย...อย่าไปสนใจนะคะ คุณแป้ง"

แป้งร่ำแนะว่าอย่าเพิ่งไปรบกวนคุณใหญ่ตอนนี้ คุณระเบียบเห็นด้วย เดี๋ยวเราฝากเรื่องไว้กับธณพแล้วค่อยโทร.มาเรียนคุณใหญ่อีกที แป้งร่ำพยักหน้าแล้วเดินจ้ำพรวดๆออกไป...

หลังจากนั่งเงียบมาพักใหญ่ ธณพหันไปบอกเปาว่าคุณใหญ่พอใจเปามาก แล้วสั่งให้เปาดูแลแป้งร่ำให้ดีที่สุด เพราะแป้งร่ำเป็นผู้หญิงของคุณใหญ่ เปาหูอื้อขึ้นมาทันที จังหวะนั้น แป้งร่ำเดินเข้ามาพร้อมกับคุณระเบียบ ธณพอ้าปากจะทัก แต่เธอเดินผ่านหน้าทั้งคู่ไปอย่างรวดเร็ว คุณระเบียบวานธณพช่วยเรียนคุณใหญ่ด้วยว่าเราสองคนไปก่อน แล้วจะโทร.มาทีหลัง รีบจ้ำตามแป้งร้ำ เปาวิ่งตามคุณระเบียบไปอีกที...

ที่คฤหาสน์คุณใหญ่ คุณเล็กอารมณ์เสียบ่นเป็นหมีกินผึ้งที่โทร.ติดต่อแป้งร่ำไม่ได้ คุณหญิงกระเซ้าว่าอารมณ์บูดแต่เช้าอย่างนี้ไม่ดีเลย ทำให้บรรยากาศรอบๆพลอยเป็นพิษไปด้วย เข้าใจไหม คุณเล็กยวนกลับว่าไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น คุณหญิงเตือนน้องชายว่าควรจะเข้าใจอะไรๆบ้างได้แล้วโดยเฉพาะเรื่องแป้งร่ำ

"ฟังนะ...นอกจากควรจะรักคนที่เขารักเราแล้ว ยังต้องรักคนที่เรามีสิทธิ์จะรักได้อีกด้วยนะน้องรัก"

"พี่หญิงก็พูดได้สิ...พี่ยังไม่โดน พี่ก็ยังไม่ซึ้งหรอก"

"จ้างให้ก็ไม่ซึ้งหรอกจ้ะ" คุณหญิงทำหน้าล้อเลียน

ooooooo

แป้งร่ำยังอารมณ์ค้างที่โดนศจียั่ว เลยมาเหวี่ยงใส่เปาแทน เขาทำอะไรให้ไม่ถูกใจเธอสักอย่าง คุณระเบียบบอกเปาว่าอย่าไปถือสาเลย วันนี้แป้งร่ำอารมณ์ ไม่ค่อยดี อีกสักประเดี๋ยวก็หาย เปามองแป้งร่ำอย่างเป็นห่วงว่าทำไมอารมณ์เสีย

ระหว่างที่แป้งร่ำกับคุณระเบียบกำลังเดินดูอะไรเพลินๆ คุณระเบียบนึกอยากดื่มชาร้อนๆ หันไปถามเปาว่ามีชาที่ไหนอร่อย ช่วยแนะนำหน่อย เปาเสนอว่าป้าของเขาชงชาอร่อยมาก

"จริงหรือ...แหม...อย่างนี้ต้องแข่งกับเพื่อนฉันซะแล้ว...ฉันมีเพื่อนอยู่ ที่นี่เป็นคนไทยนะ ชงชาเก่งอย่างนี้เลย" คุณระเบียบยกนิ้วโป้งประกอบคำพูด "ว่าแต่ป้าเธอเป็นใคร...คนไทยหรือคนจีน"

กลายเป็นจุดไต้ตำตอ เมื่อคุณระเบียบซักไปซักมาถึงได้รู้ว่าป้าของเปาเป็นเพื่อนรักของเธอนั่นเอง พอเจอหน้ากันคุณระเบียบกับป้าของเปาโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ คุณระเบียบได้ดื่มทั้งชาหอมอร่อยและได้เจอเพื่อนรักที่ห่างหายกันไปเป็นสิบๆ ปี ป้าของเปาขอบคุณแป้งร่ำที่อนุญาตให้คุณระเบียบมาเยี่ยมตน

"นั่นสิ...เบียบเกรงใจจริงๆค่ะ...คุณแป้ง"

"คุณระเบียบคะ ตามสบายเลยค่ะ แป้งเองก็เบื่อๆไม่ได้อยากไปเที่ยวไหนอยู่แล้ว...ไหนๆมาถึงที่นี่ทั้งที คุณระเบียบก็น่าจะได้มาเยี่ยมคุณป้านะคะ"

ป้าของเปาชมแป้งร่ำว่ารวยเงินทองยังไม่พอ ยังรวยน้ำใจอีกด้วย คุณระเบียบกระแอมเพื่อจะเบรกเพื่อนให้หยุดพูด แต่ที่ไหนได้ ป้าเปาชมอีกว่าถ้าใครได้แป้งร่ำไปเป็นเมียรับรองเฮงๆๆ แป้งร่ำสะดุ้ง คุณระเบียบลุกพรวด ขอตัวกลับ ป้าของเปาชวนให้อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันก่อน คุยว่าเปาทำกับข้าวเก่งมาก

แป้งร่ำอยากรู้ว่าเปาทำกับข้าวเก่งจริง อย่างที่ป้าของเขาคุยหรือเปล่า เลยขออยู่กินข้าวด้วย เปาหนีไม่ออก หายเข้าครัวไปพักใหญ่ กลับออกมาพร้อมผัดผักควันฉุยน่ากินมาวางตรงหน้าแป้งร่ำ แถมมีข้าวผัดจานโตอีกหนึ่งจาน แป้งร่ำลองคีบผักชิม ทุกคนมองลุ้นว่าจะเป็นอย่างไร คุณระเบียบถามว่าพอไหวไหม

"ก็...โอเค...ค่ะ" แป้งร่ำพยักหน้าหงึกๆ

"นั่นไง...บอกแล้วว่าอาเปามันเก่ง...เอ้า อาเบียบกินหน่อย กินร้อนๆ" ป้าของเปาตักอาหารให้เพื่อนรัก คุณระเบียบกินแล้วติดใจ ชมว่าอร่อยมากเลยคีบกินไม่หยุด...

นอกรั้วด้านหลังคฤหาสน์คุณใหญ่ กานดาลงจากรถเก๋งด้วยท่าทางลับๆล่อๆ แล้วโบกมือไล่ให้รถคันนั้นรีบไป เธอดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองแล้วค่อยๆเปิดประตูเล็กด้านหลัง เจอระบือเข้าเต็มๆ กานดาตกใจ เอากระเป๋าถือฟาดใส่ไม่ยั้ง ระบือปัดป้องเป็นพัลวัน พอเห็นหน้ากานดาชัดๆ ระบือสะดุ้งโหยงร้องลั่น กานดาตาเหลือกสั่งให้หุบปาก ระบือรีบเอามือปิดปากตัวเอง

"แล้วก็ปิดปากแกไว้ให้สนิทด้วย ขืนพูดมากล่ะก็ ฉันไล่แกออกยกครัวแน่ๆ" กานดามองซ้ายมองขวาอีกทีก่อนจะเดินไปทางตึกใหญ่ ระบืองงว่ามันเรื่องอะไรกัน หน้าบ้านมีไม่เข้าดันมามุดเข้าหลังบ้าน

ระบือทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เอื้อยกับระบบพ่อของเขาฟัง เอื้อยสรุปว่างานนี้ต้องมีอะไรลับลมคมในแน่ๆ ระบบเขกหัวเอื้อยทำโทษฐานเคยเตือนแล้วว่าเอาเรื่องเจ้านายมานินทา

ooooooo

หลังจากกินข้าวกลางวันจนอิ่มแปล้ ซิมป้าของเปาออกปากขอความช่วยเหลือจากคุณระเบียบให้ช่วยหางานที่เมืองไทยให้ เปาทำหน่อย เปาหันขวับมองป้าตัวเองด้วยความประหลาดใจ ลุงของเปารีบเสริม

"อาเปา...อย่าว่าอั๊วกะอาซิมใจร้ายเลยน้า...แต่พวกเรา ก็ไม่ใช่ว่ามั่งมีเงินทอง มีแต่หนี้สิน...จะกินกันสองคนก็แทบแย่... แต่นี่มีลื้อ..." ลุงพูดยังไม่ทันจบประโยค

ซิมปรามเขาว่าพูดเกินเหตุ แล้วหันไปทางเปา "ไม่ใช่ อย่างนั้นหรอกนะอาเปา ลื้อก็ขยันขันแข็ง ต่อยมวย เป็นไกด์ ขับรถขนของทำงานช่วยพวกอั๊วสารพัด แต่อั๊วสองคนก็แก่มากแล้ว...วันข้างหน้าถ้าตายไปพวกอั๊วก็ตายตาไม่หลับ เพราะรับปากแม่ลื้อไว้ว่าจะ..."

เปารีบตัดบท ขอร้องไม่ให้ซิมพูดอะไรอีก แล้วขยับจะออกไป อามุ่ยโผล่พรวดเข้ามาเห็นแป้งร่ำ หึงหน้ามืดไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น หาว่าที่เปาหายหน้าไปเพราะแอบไปกิ๊กกับแป้งร่ำ ปรี่เข้าหา ซิมกับลุงปราดเข้ามาขวาง เลยโดนลูกสาวเจ้าพ่อลุยใส่ คุณระเบียบตะโกนสั่งเปารีบพาแป้งร่ำออกไปก่อน เปาไม่รอช้าคว้าข้อมือแป้งร่ำลากออกไปทันที ลุง ซิม กับคุณระเบียบช่วยกันตะลุมบอนอามุ่ยวุ่นไปหมด...

ด้านเปาพาแป้งร่ำมาหยุดยืนหอบแฮกอยู่แถวถนนใหญ่ แป้งร่ำยกมือที่โดนเปาจับขึ้นมาถามว่าจะจับอีกนานไหม เปาหน้าเจื่อน ค่อยๆปล่อยมือเธอ แป้งร่ำพูดใส่หน้าเปาว่า เมียของเขาดุชะมัดแล้วสะบัดหน้าเดินหนี เปาวิ่งตามจนทัน อธิบายว่าอามุ่ยไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แป้งร่ำพูดโดยไม่มองหน้า

"เหรอ...มาบอกฉันทำไม ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน จะเป็นหรือไม่เป็นอะไรกับนาย ฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้"

แป้งร่ำจ้ำพรวดๆ เปารีบเดินตาม แต่อยู่ๆเธอก็หยุดกึกหันกลับ เปาเดินตามมาเกือบเบรกไม่ทัน หน้าของทั้งคู่ แทบจะชนกัน แป้งร่ำชะงักไปเล็กน้อย

"...แต่ที่ฉันอยากจะรู้ก็คือ...ป่านนี้คุณระเบียบของฉันจะเป็นอย่างไรมั่งเนี่ย..."

ฝ่ายคุณระเบียบ ซิมกับลุงของเปานั่งหอบซี่โครงบานโดยมีอามุ่ยในสภาพหัวฟูยุ่งเหยิงยืนจังก้า หน้าตาเอาเรื่อง คุณระเบียบบอกให้หยุดสู้กันได้แล้ว เปาเป็นแค่ไกด์พาเธอกับแป้งร่ำเที่ยวเท่านั้น ที่สำคัญแป้งร่ำมีเจ้าของแล้ว เธอจะไปรักใครชอบใครอีกไม่ได้ อามุ่ยไม่ต้องเสียเวลามาหึง อามุ่ย ไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็ยอมล่าถอยกลับไป คุณระเบียบสงสารเปาที่มีผู้หญิงแบบอามุ่ยคอยตามติด ซิมได้ที

"ถ้าสงสารก็เอาอีไปเลี้ยงไว้สักคนซี่ อีเก่งน้า ขยันมากด้วย อีทำงานได้สารพัด"

คุณระเบียบเป็นแค่แม่บ้านคอยรับใช้แป้งร่ำเท่านั้น จะไปมีปัญญาเลี้ยงใครได้ แล้วนึกขึ้นได้ว่าแป้งร่ำหายไป จะออกไปตาม แต่เกิดท้องเสียกะทันหัน รีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบ ไม่ทัน เป็นจังหวะเดียวกับแป้งร่ำโทรศัพท์เข้ามือถือของคุณระเบียบพอดี แป้งร่ำรออยู่นานแต่ไม่มีใครรับสาย เลยวางหู หันไปโวยวายใส่เปาว่าถ้าคุณระเบียบเป็นอะไรเพราะฝีมือเมียจอมโหดของเปาแล้ว ละก็ เธอจะไปฟ้องคุณใหญ่

เปาได้ยินชื่อคุณใหญ่ชักเคือง สักพัก คุณระเบียบโทร.กลับมาหาแป้งร่ำ บอกว่าท้องเสีย ให้แป้งร่ำสั่งให้เปาพากลับโรงแรมไปก่อน เดี๋ยวเธอจะให้ซิมพาไปส่งเอง คุณระเบียบรีบวางสายเพราะข้าศึกโจมตีอีกครั้ง ต้องรีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำ แทนที่แป้งร่ำจะบอกให้เปาพากลับที่พัก กลับถามเขาว่าแถวนี้ มีที่ไหนน่าเที่ยว

ooooooo

แป้งร่ำมีความสุขมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ เที่ยวตามสถานที่ต่างๆคนเดียวอย่างอิสระ เปาคอยดูแลอยู่ห่างๆอย่างเจียมตัว อีกทั้งกลัวใจตัวเองจะบอบช้ำ ถ้าเผลอก้าวล้ำไปแตะต้องผู้หญิงของคนอื่น

ครู่ต่อมา เปาพาแป้งร่ำมาเที่ยวที่วัดเซี่ยงไฮ้ ซิตี้ ก็อดแทมเพิล เขาอธิบายถึงความเป็นมาของวัดแห่งนี้ ว่าสร้าง ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ประมาณ 600 ปีที่แล้ว นักท่องเที่ยวมักจะมาที่นี่เพื่อขอพรจากเทพเจ้า เพราะว่าวัดแห่งนี้เป็นที่เก็บรักษาแท่นประทับทองแดง ซึ่งทำขึ้นโดยปรมาจารย์ท่านที่ 44 ของภูเขาหลงอู่ ในช่วงราชวงศ์ชิง อักษรจีนที่ประทับอยู่บนแท่นทองแดงนั้นเขียนไว้ว่า "พรจากเทพเจ้าประจำเมืองเซี่ยงไฮ้"

"จริงเหรอ...งั้นฉันขอพรมั่งดีกว่า"

แป้งร่ำนั่งลงหน้าหมู่รูปปั้นเทพเจ้า หลับตาพนมมืออธิษฐานอย่างตั้งใจ เปาแอบมองนางในดวงใจ อยู่ดีๆเธอดันลืมตาโพลง เขาสะดุ้งหลบสายตาแทบไม่ทัน แป้งร่ำถามว่า ถ้าขอพรเป็นภาษาไทย เทพเจ้าจะเข้าใจไหม เปาสีหน้าครุ่นคิดไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แป้งร่ำหัวเราะคิกคักที่เห็นชายหนุ่มจริงจัง

"เอาน่า...ถึงจะไม่เข้าใจแต่ท่านใจดี...ขออะไรก็คงให้ หมดแหละ" แป้งร่ำหลับตาอธิษฐานต่อ

เปานึกอยากจะเขกหัวแป้งร่ำแล้วหอมแก้มสักสามฟอด แต่ก็ได้แค่คิด แป้งร่ำขอพรเสร็จ แปลกใจว่าทำไมเปาขอพรน้อยนัก เปาบอกว่าไม่ได้ขอ เพราะไม่รู้ว่าจะขออะไร แป้งร่ำคะยั้นคะยอให้เขาขอพรเทพเจ้าเยอะๆ เธอไม่รีบไปไหนรอได้ เปาส่ายหน้าจะลุกขึ้น แป้งร่ำคว้ามือดึงให้เขานั่งลงอย่างเดิม

"นี่...ถ้านึกไม่ออกลอกของฉันเลยก็ได้...เอ้า...พูดตามนะ ฉันจำได้ว่าฉันขออะไรมั่ง" แป้งร่ำหลับตาพนมมือแล้วสั่งให้ เปาอธิษฐานตาม "เจ้าประคุณ...ลูกขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตา ดลบันดาลให้ชีวิตของลูกได้พบความสุข สมหวัง...ได้พบรักแท้

กับคนที่ลูกรอคอย"

เปาพูดตาม แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แป้งร่ำตลอดเวลา...จากนั้น เปาพาแป้งร่ำไปเที่ยวต่อที่สวนหิน แป้งร่ำชักรำคาญที่เปาคอยตามประกบ ทำตัวเหมือนคุณระเบียบเข้าไปทุกที จนเธอสั่งห้ามเขาตามประกบเธออย่างนี้อีก เธอไม่ใช่เด็กๆแล้ว แป้งร่ำพูดไม่ทันขาดคำ สะดุดล้ม เปาคว้า ตัวเธอไว้ได้ทัน ทั้งคู่มองตากันตะลึงงัน แป้งร่ำได้สติ ผละออก จากอ้อมแขนเปา โทษว่าเป็นเพราะเปาเกะกะเธอเลยล้ม

เปาขอโทษ เหลือบเห็นหัวเข่าแป้งร่ำมีเลือดออก รีบประคองเธอลงนั่ง เอาขวดน้ำดื่มที่พกไว้มาล้างแผลให้ แล้วหยิบ ผ้าเช็ดหน้าสีหม่นขึ้นมาผืนหนึ่ง แป้งร่ำฉุกคิดถึงผ้าเช็ดหน้า ที่ ด.ช.เปาเคยเช็ดเลือดที่หัวเข่าให้ ถึงกับเผลอเรียก "พี่" ออกมา เปาชะงัก จ้องหน้าแป้งร่ำเขม็ง แป้งร่ำรู้สึกตัว รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าสีหม่นจากมือเปา ค่อยๆคลี่หาอักษรตัวพีทีละมุมแต่ไม่เจอ แป้งร่ำจ๋อย

เปาแบมือขอผ้าเช็ดหน้าคืน แล้วเอาผ้าเช็ดหน้านั้นพันเข่าให้ แป้งร่ำติดใจกับอากัปกิริยาที่ชายหนุ่มทำแผลให้ ช่างคล้ายกับ ด.ช.รุ่นพี่ที่โรงเรียนอนุบาลคนนั้นเหลือเกิน แป้งร่ำอดถามไม่ได้ว่าจริงๆแล้วเปาเป็นใครกันแน่ ซักไซ้ว่าเขาเคยเรียนอนุบาลที่เมืองไทยใช่ไหม โรงเรียนอะไร

"ผมลืมไปแล้ว" เปาว่าแล้วผละไปทันที แป้งร่ำมองตามอย่างสับสนปนขุ่นเคือง...

ธณพร้องเอะอะเมื่อรู้ว่าคุณระเบียบทิ้งแป้งร่ำไว้กับเปา คุณระเบียบไม่คิดว่ามีอะไรน่าเป็นห่วงเพราะเปาดูท่าทางไว้ ใจได้และอีกอย่าง  เธอเพิ่งจะทราบว่าเขาเป็นหลานของเพื่อนรัก ของเธอ ธณพไม่ได้ห่วงเรื่องเปา แต่ห่วงว่าคุณใหญ่มีประชุมด่วนที่อีกเมืองหนึ่ง เราทั้งหมดต้องออกจากโรงแรมภายในครึ่งชั่วโมงนี้แล้ว แต่แป้งร่ำยังไม่กลับ ว่าแล้วธณพรีบโทร.บอกเปาให้พาแป้งร่ำกลับมาที่นี่ทันที...

ถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้ว แต่แป้งร่ำก็ยังไม่โผล่มา ศจีพยายามพูดยุแยงให้คุณใหญ่ทิ้งแป้งร่ำไว้ที่นี่ ไม่เช่นนั้น การติดต่อธุรกิจครั้งนี้อาจเสียหายได้ คุณใหญ่ลังเล ในที่สุด เขาตัดสินใจไม่รอแป้งร่ำ

"ฝากคุณระเบียบดูแลคุณแป้งด้วย รีบโทร.ตามให้กลับมาเร็วๆ อย่าให้ออกไปไหนอีก แล้วผมจะรีบกลับมา" คุณใหญ่ พูดจบ รีบออกไป ธณพวิ่งตาม

ศจีสะใจสุดๆที่แป้งร่ำโดนทิ้ง หันไปยิ้มเย้ยคุณระเบียบ แล้วรีบวิ่งตามคุณใหญ่ คุณระเบียบสีหน้าเป็นกังวล คว้าโทรศัพท์จะโทร.หาแป้งร่ำ แต่เกิดปวดท้องขึ้นมาอีก รีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำ...

เปาเร่งแป้งร่ำให้รีบเดิน แป้งร่ำหมั่นไส้ ยวนใส่ว่าขาเธอเจ็บ ถ้าอยากให้เร็วๆเขาต้องมาอุ้ม เปาเอาจริง ทำท่าจะเข้ามาอุ้ม แป้งร่ำร้องห้ามว่าไม่ต้อง เธอแค่พูดประชด ทันใดนั้น คุณระเบียบโทรศัพท์มาหาแป้งร่ำ คุยได้สักพัก เธอก็วางสายด้วยน้ำตาคลอเบ้า หันไปทางเปา

"ไม่ต้องรีบหรอก...เขาทิ้งฉันไปกันหมดแล้ว" แป้งร่ำปล่อยโฮ แล้วโผกอดเปาที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก...

ด้วยความน้อยใจ แป้งร่ำไม่ยอมกลับโรงแรมที่พัก ชวนเปาไปนั่งดื่มเหล้าดับอารมณ์ เสียงมือถือของแป้งร่ำที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เปารำคาญจะรับสายให้ แป้งร่ำสั่งห้ามรับเด็ดขาด

"นายเคยโดนทิ้งไหม" แป้งร่ำเห็นเปานั่งนิ่ง เอื้อมมือ ไปดึงหู "หูตึงหรือเปล่าเนี่ย...นายเสี่ยวหลงเปา ฉันถามว่านายเคยโดนทิ้งไหม"

พอเธอรู้ว่าเปาเคยถูกทิ้งเหมือนกัน คะยั้นคะยอให้เขาชนแก้วด้วย เปาชนไปอย่างนั้นแต่ไม่ดื่ม แป้งร่ำกระดกรวดเดียว หมดแก้ว เปาปรามให้เพลาหน่อย เดี๋ยวจะเมา จังหวะนั้น เสียง มือถือของแป้งร่ำดังขึ้นอีกแต่เธอไม่สนใจ เปาเตือนให้รับสาย แป้งร่ำแว้ดใส่

"ไม่รับมีอะไรมั้ย...โทร.ตามอยู่นั่น ตามให้ไปเข้ากรง... ได้เวลากินข้าวแล้วค่ะ...ได้เวลาอาบน้ำแล้วค่ะ...ได้เวลาเข้านอนแล้ว ค่ะ...ชิ" แป้งร่ำเลียนเสียงคุณระเบียบได้เหมือนเป๊ะ เปาอดยิ้มไม่ได้ แป้งร่ำแหวใส่ว่ายิ้มอะไร เปาหุบยิ้มทันที แป้งร่ำบ่นว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะได้โบยบินออกไปจากกรงนี้เสียที

"เสี่ยวหลงเปา...นายพาฉันออกไปได้ไหม...ได้ไหม" แป้งร่ำชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนเกือบจะชนหน้าเปา ทั้งคู่จ้องตากัน เปายังไม่ทันพูดอะไร แป้งร่ำหน้าคว่ำสิ้นฤทธิ์ตรงนั้น...

ขณะที่คุณระเบียบโซซัดโซเซออกจากห้องน้ำ มีเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น เธอส่องดูช่องตาแมวแล้วรีบเปิดประตู เห็นเปายืนอยู่โดยมีแป้งร่ำขี่คอ พอเห็นสภาพเมาแอ๋ของแป้งร่ำ คุณระเบียบไม่ฟังอะไรทั้งนั้น หาว่าเปามอมเหล้าแป้งร่ำ ตบเปรี้ยงที่หน้าเขาอย่างแรง

"เสียแรงที่ฉันไว้ใจเธอ...ไป...ออกไปให้พ้น" คุณระเบียบนึกขึ้นได้ เรียกเปาให้หยุด แล้วหยิบเงินยัดใส่มือ "นี่ค่าจ้างของวันนี้ แล้วก็ไม่ต้องมาอีกต่อไปแล้ว ฉันเลิกจ้างเธอนับตั้งแต่วินาทีนี้"

เปาใบ้กิน เดินคอตกออกไป ปิดประตูห้อง ยืนนิ่งอยู่สักพัก แล้วเดินกลับไปอย่างเวิ้งว้าง...

แป้งร่ำนอนละเมอเบาๆอยู่บนเตียง ขณะที่คุณระเบียบกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้ อยู่ๆแป้งร่ำก็แว้ดขึ้นมา น้ำเสียงข่มขู่ ให้เปากิน คุณระเบียบชะงัก แป้งร่ำละเมอขึ้นมาอีก

"เอ้า...ชนๆๆๆไอ้พวกโดนทิ้ง...ชนสิ...ฉันบอกให้ชน..."

คุณระเบียบอึ้ง เพิ่งรู้ว่าทำโทษผิดคนก็นึกเสียใจ เหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าพันหัวเข่าแป้งร่ำ ช่างเหมือนผ้าเช็ดหน้าเน่าผืนนั้น รีบแกะออก ค้นหาตัวพี แต่ไม่มี เลยทิ้งมันลงถังขยะ แล้วทำแผลให้แป้งร่ำใหม่...หลังจากช่วยปกปิดเรื่องที่แป้งร่ำเมาตอนที่คุณ ใหญ่โทร.มาถาม คุณระเบียบก็ต้องวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำอีกครั้ง

ooooooo

แป้งร่ำรู้สึกตัวตื่นขึ้นตอนเช้า มึนหัวนิดๆแต่ ตาสว่างทันทีที่พบคุณระเบียบนอนหมดสติอยู่ที่พื้น เธอรีบโทร.ตามหมอ ไม่นานนัก หมอพร้อมด้วยพยาบาลมาถึง หลังจากตรวจอาการแล้ว หมอให้น้ำเกลือคุณระเบียบพร้อมกับฉีดยาบำรุงร่างกายให้ คุณระเบียบขอโทษแป้งร่ำที่ต้องกลายเป็นฝ่ายมาดูแลเธอ

"คุณระเบียบ...อย่าพูดอย่างนี้สิคะ...แป้งจ้างพยาบาลพิเศษไว้คอยดูแลคุณระเบียบน่ะค่ะ นอนพักเถอะค่ะ...จะได้ หายเร็วๆ"

คุณระเบียบค่อยๆหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน อึดใจ เธอก็หลับสนิท แป้งร่ำเหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าของเปาในถังขยะ หยิบขึ้นมาดู สีหน้าครุ่นคิด...

เปาลงนวมซ้อมชกมวยกับคู่ซ้อมอย่างบ้าคลั่งจนตัวเองหมดแรง อามุ่ยรู้ว่าเปามา ดีใจสุดขีด ถลาเข้ามาถามเป็นชุดว่าจะมาทำไมไม่บอก แล้วทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ ไหนบอกว่ามีลูกทัวร์ แล้วตบท้ายด้วยการชวนเขาไปดูหนัง เปาขี้เกียจตอบ เดินหนีเข้าห้องแต่งตัว อาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมาเจออามุ่ยตามเซ้าซี้จะชวนไปดูหนังให้ ได้ จังหวะนั้นเสียงมือถือของเปาดังขึ้น พอเขาได้ยินเสียงแป้งร่ำ ถึงกับอึ้ง

"สายป่านนี้ ทำไมยังไม่มาอีก...นายเสี่ยวหลงเปา..." แป้งร่ำเห็นเปาเงียบไป "แน่ะ...ตกลงว่านายหูตึงหรือเป็นใบ้ หรือเป็นทั้งสองอย่าง...นี่...นายเสี่ยวหลงเปา ฉันให้เวลานาย

20 นาที นายต้องมารับฉันไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องคุณใหญ่...

โอเคนะ...ตามนั้น" แป้งร่ำวางสายทันที

เปาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่ยืนอึ้ง อามุ่ยถามว่าใครโทร.มาเขาก็ไม่ตอบ...หลังวายสายจากเปา แป้งร่ำหันไปส่ง

ภาษาจีน ฝากพยาบาลดูแลคุณระเบียบให้ด้วย ถ้ามีอะไรก็ให้โทร.แจ้งตามเบอร์ที่เธอให้ไว้แล้วสะพายกระเป๋า ก้มจุ๊บคุณระเบียบหนึ่งทีก่อนไป...

แป้งร่ำลงมารอเปาที่ล็อบบี้โรงแรมด้วยสีหน้าสดชื่น รอไปรอมาทำไมเปายังไม่มาสักที โทร.หาก็ไม่มีสัญญาณ ชักเริ่มกระสับกระส่าย มองนาฬิกาเห็นเลยเวลา 20 นาทีไปแล้ว ทำท่ากลับห้องพัก แต่เปาโผล่มาเสียก่อน แป้งร่ำตำหนิเขาว่ามาสาย เปาแย้งว่าสายแค่ 2 นาทีเอง

"4 ชั่วโมง 2 นาทีต่างหาก นับตั้งแต่เมื่อเช้าที่นายควรจะต้องมาตั้งแต่เจ็ดโมง"

ooooooo
ตอนที่ 3

เปามีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้แป้งร่ำ ทั้งคู่เดินชมความงามของสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆจนเมื่อยขา จึงแวะนั่งพัก แป้งร่ำสบโอกาสถามถึงเรื่องเมื่อคืนว่าตนเองเมาน่าเกลียดมากไหม เปาตอบเลี่ยงๆว่านิดหน่อย

"โกหก...นายโกหก...ฉันต้องเมาปลิ้นแน่ๆ"

แป้ง ร่ำเห็นเปาไม่ค่อยพูดค่อยจาเลยชวนคุย ถามว่ามาอยู่ที่นี่แล้วไม่คิดถึงเมืองไทยบ้างหรือ แต่ถ้าคิดถึงแล้วกลับไปเที่ยวเมืองไทยเมื่อไหร่ แวะไปหาเธอบ้าง เธอจะเลี้ยงข้าว เปายิ้มให้แป้งร่ำ

"เออ...เวลายิ้มก็หล่อดี ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆหน่อยละ... รู้ไหม หน้าตานายน่ะเหมือนเด็กมีปัญหาเลย ฉันเองก็เด็กมีปัญหาเหมือนกันนะ แต่ฉันไม่เห็นต้องทำหน้ายักษ์เหมือนนายเลย เห็นไหม" แป้งร่ำยิ้มโชว์

เปาลืมตัวจ้องแป้งร่ำเขม็ง หญิงสาวรู้สึกแปลกๆเลยหุบยิ้ม ทำไก๋ชวนไปหาอะไรกิน เปาพาแป้งร่ำไปซื้อของทอดๆปิ้งๆร้านข้างถนน ทั้งคู่เริ่มใกล้ชิดสนิทสนมกัน แป้งร่ำให้เปาถ่ายรูปตอนถือของกิน แล้วชวนเขามาถ่ายรูปคู่กัน เธอเป็นคนถ่ายภาพทั้งคู่หน้าเกือบชิดกัน เปาเกร็งไม่ยิ้มขณะที่แป้งร่ำยิ้มเฉ่ง...

ระหว่างเดินชมวิว แป้งร่ำหันไปบอกเปาว่าเธอรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเขามาก่อน ถามสีหน้าจริงจังว่าเราสองคนเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า เปานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะปฏิเสธว่าไม่เคย แป้งร่ำวูบไปเล็กน้อย เปาเองก็เช่นกัน แป้งร่ำเอาผ้าเช็ดหน้าสีหม่นที่ซักเรียบร้อยแล้วคืนเปา

"ฉันเคยมีคล้ายๆแบบนี้ผืนหนึ่ง แต่ฉันทำหาย"

"งั้น...ก็เก็บผืนนี้ไว้แทน"

"ไม่...ไม่มีผืนไหนมาแทนได้...ไม่มีทาง"

เปาหัวใจพองโต อยากจะโผกอดหญิงสาวตรงหน้าใจจะขาด แต่ทำไม่ได้ รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ ทันใดนั้นคุณระเบียบโทร.

มา ตามให้กลับที่พักได้แล้ว เพราะต้องเตรียมตัวไปกินข้าวมื้อเย็นกับคุณใหญ่ เปาใจหายวูบ จำใจพาแป้งร่ำกลับโรงแรม แต่ส่งเธอแค่ข้างหน้า แป้งร่ำนึกขึ้นได้บอกเปาว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับเมืองไทยแล้ว

"นายจะมา ส่งฉันหรือเปล่า ฉันกลับไฟลท์เย็น น่าจะออกจากโรงแรมซักบ่ายสามโมง...ตามนั้น" แป้งร่ำสั่งจบ วิ่งปร๋อเข้าไปข้างในโรงแรม ปล่อยให้เปาชะเง้อมองตามจนลับสายตา...

ศจี ไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้เล่นงานแป้งร่ำให้ผ่านไปง่ายๆ เธอใส่ไฟเรื่องที่แป้งร่ำหนีเที่ยวเพียงลำพัง จนคุณใหญ่มีเคือง แต่ก็ไม่ได้ลงโทษอะไร ศจีได้แต่เจ็บใจ...

คุณระเบียบยังรู้สึกผิด เรื่องเปาแต่ไม่กล้าบอกแป้งร่ำ เลยดูซึมๆไป แป้งร่ำกลับคิดว่าคุณระเบียบยังไม่หายโกรธที่เธอแอบหนีเที่ยว คุณระเบียบรีบออกตัวว่าคนอย่างเธอจะมีสิทธิ์ไปโกรธแป้งร่ำได้อย่างไร

"มี สิคะ...ทำไมจะไม่มี...คนไม่มีสิทธิ์ตัวจริงน่ะแป้งต่างหาก...ไม่มีสิทธิ์ โกรธ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ชอบหรือไม่ชอบ ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น...คุณระเบียบเชื่อไหมคะ บางทีแป้งยังเคยคิดว่าชีวิตนี้แป้งเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่อใคร" แป้งร่ำรู้สึกเวทนาตัวเองมาก ยิ่งได้รู้ว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่เปลี่ยนไฟลท์จากบ่ายสามโมงเป็นตอนเช้า โดยที่ไม่มีใครบอกเธอสักคำ แป้งร่ำยิ่งรู้สึกน้อยใจ

ooooooo

ซิ มโวยวายลั่นว่าเที่ยงป่านนี้แล้วทำไมเปายังไม่ลุกจากที่นอนอีก เปาอ้างว่าวันนี้ไม่มีงาน ซิมว่าถ้าว่างก็ช่วยออกไปดูหนังกับอามุ่ยหน่อย เปาไม่ยอมไป ซิมต้องเข้าไปลากเปาให้ลุกขึ้นจากที่นอน

"นี่...อาเปา เมื่อวานอามุ่ยอีก็มาอาละวาดไปทีหนึ่งแล้ว อีรอลื้อจนดึกลื้อก็ยังไม่กลับ นี่วันนี้เดี๋ยวอีก็คงมาอาละวาดอีก อั๊วจะบ้าตายอยู่แล้วนะอาเปา...ไปดูหนังกะอีซักทีหนึ่งนะ" ซิมอ้อนวอน

"ไม่...ฉันมีงาน" เปาว่าแล้วเดินลิ่วๆเข้าห้องน้ำ

ซิมถึงกับกุมขมับ เมื่อกี้หลานชายตัวดีเพิ่งบอกว่าไม่มีงาน แล้วอยู่ๆจะมีงานขึ้นมาได้อย่างไร...

เปา อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ รีบออกจากบ้าน เดินเรื่อยเปื่อยคิดไม่ตกว่าจะไปส่งแป้งร่ำดีหรือไม่ เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว พยายามจะตัดใจทำเป็นไม่สน แต่ทำไม่ได้ จ้ำพรวดๆไปทางโรงแรมที่พักของแป้งร่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่ง พอมาถึงหน้าโรงแรมเลยหอบแฮก

เปามองนาฬิกาเพิ่งจะบ่ายสองยี่สิบนาที ถอนใจโล่งอก ที่มาทันเวลา ยืนรอแล้วรอเล่าจนบ่ายสามโมงกว่า ก็ไม่เห็นแป้งร่ำ หรือคนในคณะของเธอ ชักเอะใจ เข้าไปถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ ต้อนรับ ปรากฏว่าคณะของแป้งร่ำเช็กเอาต์ไปตั้งแต่เช้าแล้ว เปาอึ้ง เดินคอตกกลับไป

ooooooo

ทันที ที่คุณใหญ่เดินทางกลับถึงคฤหาสน์ที่กรุงเทพฯ กานดารีบมาหาที่ห้องทำงาน ขอเงินห้าแสนบาท อ้างว่าหุ้นตก เงินที่จะใช้จ่ายเลยขาดมือ คุณใหญ่ รับปากว่าพรุ่งนี้จะให้ธณพจัดการให้ กานดายิ้มหน้าบาน พร่ำพรรณนาว่าตัวเองโชคดีที่มีหลานชายแสนดี กตัญญู รู้คุณ คุณใหญ่ชักอึดอัดต้องรีบตัดบท

"พรุ่งนี้นะครับ"

กานดาถึงรู้ ตัวว่าโดนไล่ทางอ้อม คุณอาสาวออกไปได้สักพัก คุณหญิงก็มาขอพบ แล้วตรงเข้ากอดพี่ชายพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่ ขอบคุณสำหรับของฝากจากเมืองจีน คุณใหญ่บอกยิ้มๆว่าไม่ใช่เขา คุณหญิงงง ใครกันที่ซื้อของพวกนี้มาฝากเธอ ธณพแอบได้ยิน ยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน...

คุณ หญิงคิดว่าแป้งร่ำเป็นคนซื้อของมาฝาก เลยเอาขนมเค้กฝีมือตัวเองใส่จานเอาไปให้ถึงห้องนอนเป็นการตอบแทน แต่ต้องแปลกใจ เพราะแป้งร่ำเพิ่งยื่นของฝากที่เตรียมมาให้ คุณหญิงงงหนัก ถ้าไม่ใช่ของพี่ใหญ่ ไม่ใช่ของแป้งร่ำ แล้วเป็นของใคร ทันใดนั้นเสียงคุณเล็กดังขึ้น

"ใจดำจริงๆซื้อของฝากให้แต่พี่หญิงคนเดียว"

"อยากได้ของฝากแต่มามือเปล่าเนี่ยนะ...มันต้องลงทุนหน่อย ดูพี่สิ...ยังมีขนมเค้กมาแลกเลย"

"ใครบอกมามือเปล่า" คุณเล็กโชว์ดอกไม้ช่อสวยที่ซ่อนไว้ด้านหลัง ยื่นให้แป้งร่ำ

คุณ หญิงแซวว่าเลี่ยนขนาดนี้ เดี๋ยวแป้งร่ำกินขนมเค้กของเธอไม่ลง คุณเล็กดึงจานใส่เค้กมาถือ แล้วจัดแจงจะป้อนให้แป้งร่ำ แป้งร่ำลุกหนี คุณเล็กไล่ตาม ศจีเสนอหน้าเข้ามาถามว่าเล่นอะไรกันน่าเล่นด้วย

"แล้วคิดเหรอว่าจะได้เล่นด้วย...ไปเล่นจ้ำจี้กับพี่ใหญ่ นู่นเถอะไป"

ศจีกรี๊ดสนั่น "คุณเล็ก...พูดจาน่าเกลียดอย่างนี้กับศจีได้อย่างไร"

"พูดกับคนน่าเกลียดจะให้พูดดีได้อย่างไร"

ศจี ไม่พอใจ ขู่จะไปฟ้องคุณใหญ่ คุณเล็กไม่สน เชิญ ฟ้องตามสบาย ในเมื่อคุณเล็กท้า ศจีก็จัดให้รีบแถเข้าไปลอย หน้าลอยตาฟ้องคุณใหญ่ฉอดๆ คุณใหญ่ให้เด็กรับใช้ตามคุณเล็กไปพบที่ห้องทำงาน พอเห็นหน้าน้องชาย คุณใหญ่ต่อว่าต่อขาน ว่าแทนที่จะช่วยพี่ทำมาหากินกลับไปหาเรื่องเหน็บแนมศจี

"ผม ก็อยากช่วยพี่ทำมาหากิน แต่พี่เองไม่ใช่เหรอที่ไม่เคยให้ผมทำ...เพราะนายเล็กมันยังไม่เก่ง ยังปล่อยมันไม่ได้... พี่ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวผม...ไม่เคยไว้ใจผม แล้วพี่จะมาด่าผมทำไมเนี่ย"

คุณเล็กย้อนพี่ชายจบ เดินออกไปหน้าตาเฉย ไม่ฟังเสียงเรียกของคุณใหญ่ พอเปิดประตูห้องผลัวะออกมา ศจีซึ่งกำลังเอาหูแนบประตูแอบฟังสองพี่น้องคุยกันถึงกับเสียหลัก หน้าทิ่มเข้าไปซบอก คุณเล็กเหม็นขี้หน้าผู้หญิงไม่มียางคนนี้ ผลักจนกระเด็น ศจีมองตามอย่างเจ็บแค้นใจ...

เรื่องราวต่างๆในคฤหาสน์คุณใหญ่ไม่พ้น หูพ้นตาพวกเหล่าคนรับใช้เรื่องศจีโดนคุณเล็กไล่ให้ไปเล่นจ้ำจี้กับคุณใหญ่ ก็เช่นกัน เอื้อยเอาไปเม้าท์กับระบืออย่างสนุกปาก โดยมีอ้ายฟังด้วยความไม่พอใจ ท้าตบท้าตีกันยิกๆ ระบือเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปกั้นระหว่างกลาง คุณระเบียบได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาปราม

"อะไรกัน...เสียงดังอะไรกัน...เงียบๆหน่อยสิพวกนี้"

"โถ...แม่ ยอดขมองอิ่ม ไม่เจอกันหลายวันขอกอดให้ ชื่นใจหน่อยเถอะ" ระบบโผเข้าหาคุณระเบียบเมียรัก แต่ดันเลยไปกอดอ้ายแทน คุณระเบียบคว้าถาดฟาดหัวระบบดังสนั่น ถึงกับกุมหัวป้อยๆ

"โธ่...ที่รักก็รู้ว่าพี่นะหูตาเริ่มฝ้าฟาง"

คุณ ระเบียบเอ็ดลั่นว่าตาไม่ดีแล้วไปหาหมอหรือยัง ระบบตอบเสียงอ่อยว่ายัง คุณระเบียบตำหนิผัวว่าเตือนแล้วใช่ไหมว่าตอนที่คุณท่านไม่อยู่ ให้รีบไปหาหมอให้เรียบร้อย หูตาไม่ดีเกิดขับรถชนขึ้นมาจะเดือดร้อนกันไปหมด ระบบรับปากว่าจะรีบไปหาหมอ...

แป้งร่ำรื้อข้าวของออกจากกระเป๋าเดิน ทางขึ้นมาวางบนเตียงเกลื่อน หยิบกล้องถ่ายรูปมาเปิดดูภาพดูไปยิ้มไปจนกระทั่งถึงรูปที่เธอถ่ายคู่กับเปา เมื่อวันที่ไปเที่ยวกันลำพังสองคน แป้งร่ำอมยิ้ม ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่านัดเปาให้มาส่ง แต่ตัวเองเลื่อนไฟลท์แล้วไม่ได้โทร.ไปบอก...

ฝ่ายเปาขึ้นชกมวยด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เพราะโดนทิ้ง แป้งร่ำทิ้งเป็นครั้งที่สอง ปล่อยให้คู่ต่อสู้ชกข้างเดียวจนล้มกลิ้งล้มหงาย อามุ่ยทนไม่ได้ คว้าผ้าจากมือพี่เลี้ยงโยนไปกลางเวทีขอยอมแพ้ พร้อมกับร่างของเปาร่วงผล็อยลงกองกับพื้นผ้าใบ กรรมการชูมือให้อีกฝ่ายชนะ อามุ่ยปรี่เข้าไปกอดเปาด้วยความเป็นห่วง

"อาเปา...ลื้อเป็นอะไรของลื้อ...ลื้อไม่เคยแพ้...ลื้อเป็นอะไร"

อามุ่ยยิ่งใจไม่ดีเมื่อเห็นเลือดเต็มหน้า รีบพาเปาไปหาหมอ จากนั้นจึงพากลับไปพักผ่อนต่อที่บ้าน ซิมเห็นสภาพของเปาถึงกับบ่นอุบว่าอยู่ๆเปาก็มาเจ็บแบบนี้ งานก็ไม่ได้ทำ แล้วไหนจะค่ายาอีก จะไปหาที่ไหนมาจ่าย อามุ่ยตวาดลั่นว่าบ่นทำไม ยาของเปาได้หรือยัง ซิมรีบเอาชามใส่ยาส่งให้อามุ่ย

"เลิกบ่น เลิกด่าอาเปาของอั๊ว ค่ายารักษาอาเปาอั๊วจ่ายเองทั้งหมด ส่วนค่ากินค่าอยู่ของพวกลื้อช่วงนี้เดี๋ยวมาเอาที่อั๊ว...เข้าใจไหม"

ซิมกับลุงรีบรับคำ อามุ่ยเอายาไปให้เปากิน เปาจิบยาหม้อไปนิดเดียวแล้วไม่ยอมดื่มต่อ อามุ่ยทั้งบังคับทั้งขอร้องให้กินยาจะได้หายไวๆ เห็นอาการแปลกๆของเปาแล้วอามุ่ยอดเป็นห่วงไม่ได้

ooooooo

คืนนี้มีงานกาลาดินเนอร์ ทุกคนแต่งตัวกันเต็มที่ คุณใหญ่ คุณเล็ก กานดากับศจีแต่งตัวเสร็จแล้ว นั่งรอ อยู่ที่ห้องโถง กานดาได้ทีเห็นแป้งร่ำยังไม่ลงมา แขวะว่าจะแต่งสวยอะไรนักหนาไม่รู้จักเกรงใจปล่อยให้คุณใหญ่นั่งรอ ศจีเป็นขุนพลอยพยักเออออไปกับกานดา คุณเล็กสวนทันทีว่าพี่หญิงก็ยังไม่ลงมาเหมือนกัน

"คุณหญิงน่ะเป็นพี่เป็นน้องนะคะคุณเล็ก จะไปเปรียบกับแป้งร่ำไม่ได้เพราะเธอเป็นคนอื่น"

"คนอื่น...คนเดียวซะที่ไหนครับ อาดา" คุณเล็กเหลือบมองศจี

จังหวะนั้น คุณหญิงในชุดสวยเดินลงบันไดมา สักพัก แป้งร่ำก็ตามมาในชุดสวยสง่าไม่แพ้กัน โดยมีคุณระเบียบกับเอื้อยเดินปิดท้าย คุณใหญ่ตะลึงในความสวยของแป้งร่ำ อ้าปากจะพูดบางอย่างแต่ไม่ทันคุณเล็กปราดเข้าไปถึงตัวหญิงสาวพร้อมกับยื่น แขนให้ควง คุณระเบียบกระแอมขัดจังหวะ

"เบียบเองค่ะ...คุณเล็ก" คุณระเบียบยื่นมือไปจับแป้งร่ำ

คุณเล็กกระเซ้าคุณระเบียบว่าหวงจังเลย คุณระเบียบยิ้มๆพาแป้งร่ำไปหาคุณใหญ่ แป้งร่ำขอโทษที่ลงมาช้า คุณหญิงแซวว่าถ้าช้าแล้วสวยขนาดนี้ก็ช่างปะไร แล้วหันไปขอความเห็นจากพี่ชายว่าจริงไหม คุณใหญ่ไม่ตอบ สั่งให้ทุกคนไปกันได้แล้ว ก่อนคว้ามือน้องสาวเดินออกไปด้วยกัน

แป้งร่ำนึกน้อยใจที่ไม่ได้ยินคำชมจากคุณใหญ่ กานดากับศจีปรี่เข้ามาประกบแป้งร่ำ กานดาเหน็บว่านอกจากจะแต่งตัวช้าแล้ว ยังแต่งตัวเกินฐานะตัวเองอีก

"จริงค่ะ คุณดาขา...จนแล้วยังไม่เจียม" ศจีหัวเราะคิกคักเข้าคู่กันกับกานดาเป็นผีเน่ากับโลงผุ

คุณระเบียบปลอบว่าอย่าไปสนใจ แป้งร่ำยิ้มเซ็งๆ คุณเล็กเดินเข้ามา บอกคุณระเบียบว่าคราวนี้คงต้องยอมให้ แป้งร่ำควงแขนเขาเสียแล้ว คุณระเบียบปล่อยมือจากแป้งร่ำแต่ ไม่วายพูดกันท่า

"เบียบฝากด้วยนะคะ...ดูแลคุณแป้งให้คุณใหญ่ด้วยนะคะคุณเล็ก"

คุณเล็กแสนจะระอา แต่ก็ยังยิ้มออกเพราะได้ควงแป้งร่ำ...

กานดาด่าศจียับที่ดันมานั่งรถคันเดียวกับเธอแทนที่จะไปนั่งรถคุณใหญ่ ศจีอ้างว่ารถเต็มแล้ว จะให้นั่งตรงไหน ด้านซ้ายคุณใหญ่ก็คุณหญิง ด้านขวาก็เป็นแป้งร่ำ ส่วนคุณเล็กนั่งหน้า กานดาเอานิ้วจิ้มหัวศจีสั่งสอนว่าทีหลังอย่ามัวแต่เอ๋อ เดินให้ ไวๆอย่าปล่อยให้นังแป้งร่ำปาดหน้าไปได้ กำชับว่าขากลับศจีต้องแก้ตัวใหม่ ขืนชักช้าจะโดนเธอเล่นงานแน่ๆ ศจีเบือนหน้าไปอีกด้านทำปากขมุบขมิบด่ากานดา...

บรรยากาศงานกาลาดินเนอร์การกุศลเต็มไปด้วยความคึกคัก เหล่าบรรดากิตติมศักดิ์ต่างขึ้นร้องเพลงกันคนละคีย์สองคีย์ดำน้ำจนจบเพลง แต่ดันเรียกเสียงตบมือสนั่นงานเพราะบริจาคเงินเข้าการกุศลไปหลายล้าน โต๊ะของคุณใหญ่เป็นโต๊ะวีไอพีอยู่ติดเวที คุณจั๊กจั่นไฮโซสาวอาชีพล็อบบี้ยิสต์ตัวยง กำลังนั่งเม้าท์แขกเหรื่อในงานให้คุณหญิงฟังโดยไม่ดูตาม้าตาเรือว่าคนฟัง อยากจะฟังหรือเปล่า

คุณหญิงตัดรำคาญ แกล้งขอตัวเข้าห้องน้ำ คุณใหญ่สั่งธณพให้ไปเป็นเพื่อน คุณหญิงไม่ต้องการเดินลิ่วๆออกไป คุณจั๊กจั่นขยับมานั่งที่ของคุณหญิง ขอบคุณคุณใหญ่ที่บริจาคเงินในเพลงที่เธอร้องตั้ง 10 ล้านบาท คุณใหญ่ยินดีบริจาคเพื่อการกุศล ที่สำคัญคุณจั๊กจั่นเคยช่วยเหลือบริษัทของเขามามาก

"ยินดีเช่นกันค่ะ...งบฯปีหน้าออกเมื่อไหร่ จั๊กจั่นจะรีบเรียนท่านให้พิจารณาบริษัทคุณใหญ่เป็นอันดับแรกเลย... ไม่ต้องห่วง" คุณจั๊กจั่นยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่คุณใหญ่ขอบคุณเธอล่วงหน้า

คุณจั๊กจั่นหันไปมองทางเวที อดเม้าท์คุณนายที่ขึ้นไปร้องเพลงคนต่อไปไม่ได้...

ครู่ต่อมา ธณพตามมาเจอคุณหญิงเดินเอ้อระเหยรับลมอย่างสบายใจ  แปลกใจว่าทำไมไม่ไปเข้าห้องน้ำ  คุณหญิงส่ายหน้ายิ้มๆเมื่อกี้เธอโกหก แต่ถ้าธณพอยากจะกลับเข้าไปในงานก็เชิญตามสบาย ธณพอ้างว่าต้องอยู่คอยดูแลเธอตามคำสั่งของคุณใหญ่

คุณหญิงตัดพ้อที่คุณใหญ่ชอบเห็นเธอเป็นเด็กอยู่เรื่อย แล้วเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งด้านหลังธณพถึงกับตาโตฉีกยิ้มกว้าง ร้องทักชายหนุ่มหล่อสมาร์ทที่ชื่อ "ชานนท์" ลั่น พุ่งเข้าไปกอดเขาอย่างสนิทสนม

"พี่นนท์...พี่นนท์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกหญิง...แล้วมางานนี้ได้ไง มากับใคร นั่งโต๊ะไหน"

ชานนท์บอกคุณหญิงให้ใจเย็นๆถามเป็นชุดอย่างนี้เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณหญิงแก้ตัวว่าเป็นเพราะดีใจที่ได้เจอเขา อีกทั้งคิดถึงเขามากด้วย ธณพมองคุณหญิงซึ่งกอดชานนท์ไว้แน่นด้วยความเซ็ง จากนั้นคุณหญิงพาชานนท์มาที่โต๊ะเพื่อทักทายคุณใหญ่ คุณเล็กเห็นชานนท์ก็ลุกขึ้นกอดอย่างสนิทสนม คุณหญิงแนะนำให้ชานนท์รู้จักศจีกับแป้งร่ำ ชานนท์ถึงกับอึ้งในความสวยของแป้งร่ำ...

ได้เวลาที่คณะของคุณใหญ่จะกลับ ชานนท์ตามออกมาส่งหน้างาน คุณใหญ่บอกให้ชานนท์แวะไปเที่ยวที่บ้านบ้าง ถ้ายังโกรธคุณหญิงไม่หายก็ไปคุยกับเขาแทนก็ได้

"แหม...พี่ใหญ่น่ะ...ฟังพูดเข้าสิ พี่นนท์เขาหายโกรธหญิงตั้งนานแล้ว...เนอะพี่นนท์"

ชานนท์บอกคุณใหญ่ว่าไม่เคยโกรธคุณหญิง คุณใหญ่ สวนทันทีว่าไม่โกรธแล้วทำไมต้องหนีไปอยู่เมืองนอกตั้ง 5-6 ปี ชานนท์ได้แต่ยิ้ม คุณหญิงตอบคำถามแทนว่าชานนท์ไปเรียนต่อต่างหาก

"อ้าว...ไม่ใช่โดนเราหักอกเอาหรอกเหรอ" คุณใหญ่ กระเซ้า

คุณหญิงมองเหล่พี่ชาย จังหวะนั้น ระบบขับรถโรลสรอยซ์ มาจอดเทียบ คุณหญิงรีบดันพี่ชายขึ้นรถก่อนตัวเอง คุณเล็กขึ้นตาม ศจีมัวแต่มองชานนท์เพลิน กานดาต้องเอาศอกกระทุ้งให้รีบขึ้นรถ คุณหญิงมองศจีที่ขึ้นมานั่งข้างๆ แปลกใจว่าแป้งร่ำไปไหน เห็นยืนอยู่ข้างกานดา ร้องเรียกแป้งร่ำให้ขึ้นรถ

"ไม่ต้องห่วงค่ะ รถเต็มแล้วให้แป้งร่ำกลับกับอาก็ได้ค่ะ... เชิญคุณใหญ่เถอะค่ะ"

พอรถคุณใหญ่แล่นไปแล้วรถกานดาก็เลื่อนมาจอดแทน กานดาบอกแป้งร่ำให้ไปขึ้นรถอีกด้านหนึ่ง ชานนท์เดินตามไปเปิดประตูรถให้แป้งร่ำ ก่อนจะหันไปไหว้ลากานดา...

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ กานดาแขวะแป้งร่ำตลอด หาว่าแป้งร่ำทำหน้าหงิกอารมณ์บูดเพราะไม่ได้นั่งรถโรลสรอยซ์ของคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่อยากต่อความด้วย กานดากลับพาลหาเรื่องอีก

"นี่...ชานนท์น่ะ เขาเป็นลูกผู้ดี มีการศึกษา ฐานะร่ำรวย ที่สำคัญเคยจีบคุณหญิง   เขาชอบคุณหญิงมาก   เพราะฉะนั้นอย่าสะเออะคิดอะไรเป็นอันขาด...ฉันรู้ดีว่าคนอย่างหล่อนน่ะ... แผนสูง"

แป้งร่ำขี้เกียจฟัง   เบือนหน้าไปมองอีกทาง   ค่อยๆหลับตาลง กานดาเห็นแป้งร่ำเงียบไป ชะโงกไปมองแล้วค้อนขวับ หาว่าพอเธอรู้ทันเข้าหน่อยทำเป็นง่วง แป้งร่ำเอือมระอากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ...

ภายในรถของคุณใหญ่ คุณเล็กถามพี่สาวว่าชานนท์ กลับมาคราวนี้เธอจะมีทางรักรีเทิร์นกับเขาไหม คุณหญิงยืนยันหนักแน่นว่าไม่มี คุณใหญ่เห็นว่าชานนท์ก็เป็นคนดีใช้ได้ไม่มีอะไรเสียหาย แต่สำหรับคุณหญิงแล้วคำว่า "ใช้ได้" ไม่พอ ของเธอต้องคำว่า "รักมาก" เท่านั้น

"อยากเห็นจริงๆ ผู้ชายคนไหนนะจะโดนพี่หญิงรักมาก... โชคร้ายเป็นบ้า"

คุณหญิงเอื้อมไปตีแขนน้องชาย ฐานปากไม่ดี ทันใดนั้น รถเบรกเอี๊ยดหัวทิ่มสาวๆร้องกรี๊ดลั่น คุณใหญ่ถามระบบว่าเกิดอะไรขึ้น ระบบหน้าจ๋อย รีบขอโทษที่มองไม่ทันเห็นว่าสัญญาณจราจรเป็นไฟแดง คุณใหญ่เตือนให้ระวังหน่อย ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นเขียว ระบบขยี้ตามองไฟแล้วออกรถ โดยไม่ทันเห็นว่ามีรถฝ่าไฟแดงพุ่งมาทางด้านขวามือที่ตัวเองกับศจีนั่ง รถคันนั้นพุ่งชนรถของคุณใหญ่โครม ศจีวี้ดร้องเสียงหลง

ooooooo

อุบัติเหตุเมื่อคืน คุณใหญ่ คุณหญิง กับคุณเล็กปลอดภัย ระบบมีแผลถลอกนิดหน่อยกับต้องใส่เฝือกอ่อนที่แขนขวา  ส่วนศจีบาดเจ็บมากกว่าใคร  หมอต้องรับตัวไว้ดูอาการที่โรงพยาบาล กานดาแวะไปเยี่ยมศจีโดยมีอ้ายหิ้วของเยี่ยมตามมา   เห็นที่หัวของศจีมีผ้า

พันไว้  และต้องใส่ที่พยุงคอ  ส่วนที่แขนใส่เฝือกอ่อน

"คุณดาคะ...ที่ศจีเจ็บเนี่ยก็เพราะคุณดาเป็นคนสั่งให้ศจีไปนั่งรถคุณใหญ่นะคะ" ศจีตัดพ้อ

กานดาเห็นด้วยกับที่ศจีพูด แต่แทนที่เธอจะเห็นใจกลับด่าศจีว่าโง่ที่ดันมาทำตามคำสั่งของเธอ ถ้าฉลาดเสียหน่อยยอมขัดคำสั่ง ป่านนี้ คนที่เจ็บตัวต้องเป็นนังแป้งร่ำ พานแช่งศจีให้ตายๆไปเสีย แล้วชวนอ้ายกลับ แถมเอาอาหารเยี่ยมกลับไปด้วย บอกศจีว่าไม่ต้องกินข้าวต้มให้เปลือง ไล่ให้ไปกินหญ้าแทน ศจีแค้นใจมากที่ถูกด่าว่าโง่ สักวันหนึ่ง เธอจะทำให้กานดารู้ว่าคนอย่างเธอไม่ใช่ควาย...

ขณะเดียวกัน ชานนท์แวะไปหาคุณหญิงที่ร้านกาแฟของเธอ ถามไถ่เรื่องอุบัติเหตุเมื่อคืน พอเห็นว่าคุณหญิงไม่เป็นอะไรก็สบายใจ หลังจากสองหนุ่มสาวคุยกันได้สักพัก คุณหญิงเอื้อมมือไปจับมือชานนท์ถามว่าหายโกรธที่เธอเคยหักอกเขาแล้วใช่ไหม ชานนท์ยิ้ม จับมือเธอตอบ บอกว่าไม่เคยโกรธเธอเลยสักนิด ธณพเข้ามาเห็นพอดี เดินคอตกกลับไป ชานนท์อยากถามคุณหญิงเรื่องแป้งร่ำ แต่ไม่กล้า...

ครู่ต่อมา ชานนท์ไปหาคุณเล็กที่โต๊ะสนุ้ก เลียบๆเคียงๆถามถึงแป้งร่ำ คุณเล็กแปลกใจที่ชานนท์ไม่รู้จักแป้งร่ำ เพราะใครๆก็รู้จักเธอกันทั้งนั้น ชานนท์ทำเนียน ถามว่าแป้งร่ำเป็นดาราหรือ ทุกคนถึงต้องรู้จัก

"ถ้าเป็นดาราซะจริงๆก็คงจะดีกว่า...เป็นผู้หญิงของพี่ใหญ่"

คุณเล็กพูดแล้วเซ็งจัด เหวี่ยงไม้แทงสนุ้กทิ้ง แต่โชคไม่ดีไม้ดันไปโดนขาโจ๋ไฮโซ 3 คนที่เดินผ่านมาเลยงานเข้า สองหนุ่มลุยกับขาโจ๋ชุลมุน ขาโจ๋ทั้งสามคนสู้ไม่ได้เผ่นแน่บ...

หลังจากเล่นงานระบบที่ไม่ยอมไปหาหมอรักษาดวงตา จนเป็นเหตุทำให้รถชนเมื่อคืน คุณระเบียบพาระบบกับระบือมาขอพบคุณใหม่ เพื่อจะกราบขอโทษ แต่กานดาไม่ยอมให้พบ แถมด่าสามคนพ่อแม่ลูกยับ คุณใหญ่ได้ยินเสียงเอะอะ เข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน กานดารีบพูดเอาหน้า

"คือ...พวกนี้น่ะสิ จะมารบกวนขอพบคุณใหม่ แต่อาเห็นว่าคุณใหญ่พักผ่อนอยู่ก็เลย..."

กานดาพูดยังไม่ทันจบประโยค คุณใหญ่หันไปถามคุณระเบียบว่ามีธุระอะไรกับเขา คุณระเบียบอยากจะพาระบบกับระบือมากราบขอโทษคุณใหญ่เรื่องเมื่อคืน คุณใหญ่บอกว่าช่างมันเถอะ ไม่มีใครเป็นอะไรสักหน่อย กานดาแทรกทันทีว่าศจีเจ็บหนักจากอุบัติเหตุครั้งนี้

"เมื่อคืนคุณหมอโทร.บอกผมว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"

กานดาใส่ไฟว่าระบบมาเจ็บอย่างนี้ แล้วใครจะขับรถให้คุณใหญ่ คุณระเบียบเสนอจะให้ระบือไปเรียนขับรถจะได้มารับใช้คุณใหญ่ กานดาแหวใส่ว่าจะมาเรียนอะไรกันตอนนี้ เมื่อไหร่ถึงจะขับรถเป็น คุณใหญ่ตัดบท อนุญาตให้คุณระเบียบส่งระบือไปเรียนขับรถ ส่วนค่าใช้จ่ายเขาออกให้เอง สามคน พ่อแม่ลูกก้มกราบคุณใหญ่ด้วยความซาบซึ้ง กานดาไม่เลิกหาเรื่อง หันไปถามคุณระเบียบ

"ว่าแต่ตอนนี้ล่ะ...เธอมีปัญญาหาใครที่ไหนมาขับรถให้คุณใหญ่หา...แม่ระเบียบ"

คุณระเบียบพูดไม่ออก สีหน้าหนักใจ ขณะที่กานดายิ้มสะใจ...

กานดาสบโอกาส วางแผนจะเอาวิฑิตหนุ่มคู่ขามาเป็นคนขับรถให้คุณใหญ่แทนระบบ แต่วิฑิตไม่ยอมลดตัวเองลงไปเป็นคนขับรถเด็ดขาด กานดาโอบกอดวิฑิตไว้ พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

"ฟังพี่ดานะ วันนี้วิฑิตอาจจะต้องยอมเป็นแค่คนขับรถ แต่วันข้างหน้า วิฑิตอาจจะกลายเป็นสามีอภิมหาเศรษฐินีที่ชื่อ กานดา...ถ้าวิฑิตเชื่อพี่ ไม่ดื้อกับพี่ และทำทุกอย่างตามที่พี่สั่ง" กานดายิ้มเจ้าเล่ห์...

ด้านคุณระเบียบเล่าให้แป้งร่ำฟังเรื่องที่คุณใหญ่ขาดคนขับรถ เพราะระบบได้รับบาดเจ็บ แป้งร่ำสงสัยว่าทำไมคนขับรถถึงหายากหาเย็นขนาดนี้ คุณระเบียบว่าคนขับรถหาไม่ยาก แต่คนขับรถที่ดีที่รู้ใจและไว้ใจได้หายากมาก ยิ่งต้องมาคอยขับรถให้คุณใหญ่ยิ่งยากสุดๆ

"อืม...แล้วคุณระเบียบไม่มีใครรู้จักมั่งเลยหรือคะ"

"เบียบน่ะหัวเดียวกระเทียมลีบค่ะ นอกจากตาระบบกับเจ้าระบือแล้ว...จะมีก็อาซิมคนเดียวที่ไม่ใช่ญาติก็เหมือน ญาติ" คุณระเบียบนึกขึ้นได้ "...ใช่แล้ว...อาซิม...นายเปา...ไงคะคุณแป้ง"

คุณระเบียบตื่นเต้นดีใจ รีบไปพบคุณใหญ่ที่ห้องทำงาน รายงานเรื่องเปาทันที คุณใหญ่หันไปถามความเห็นจากธณพ

"ก็ดีนะครับคุณใหญ่  หน่วยก้านใช้ได้  คล่องแคล่วที่สำคัญยังหนุ่มแน่น  น่าจะใช้ประโยชน์ได้นาน"

คุณใหญ่สั่งคุณระเบียบและธณพให้จัดการเรื่องนี้ให้ เร็วที่สุด คุณระเบียบยิ้มดีใจ...

ทันทีที่กานดารู้ว่าคุณใหญ่สั่งให้เรียกเปามารับหน้าที่แทนระบบ เกรงว่าจะเสียแผนที่วางไว้ เลยโวยวายลั่นโต๊ะอาหารว่าจะเอาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้ามารับใช้ใกล้ชิดคุณ ใหญ่ ได้อย่างไร คุณหญิงสงสัยว่านายเปาคนนี้เป็นใคร แต่พอเธอรู้จากคุณใหญ่ว่าเป็นหลานคุณระเบียบ เธอไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร

"ถ้าไม่ใช่เปา แล้วอาดามีใครล่ะครับ"

กานดาสบช่อง "มีค่ะ...อามีค่ะ...คือเพื่อนอาน่ะค่ะ เขาฝากญาติไว้คนหนึ่งดูดีเชียว เรียนจบมาก็สูงอยากให้ทำงานที่บริษัท แต่อาว่าถ้าให้มาช่วยงานคุณใหญ่และให้ขับรถให้ด้วยก็จะคุ้มมากเลยนะคะ"

"ก็แล้วแต่คุณอา...แต่คุณระเบียบก็เรียกเปามาด้วยนะมีเผื่อไว้หลายๆคน จะได้รับใช้คุณแป้งด้วย"

กานดาแอบค้อนทั้งแป้งร่ำและคุณระเบียบ จังหวะนั้น มีเสียงคุณเล็กร้องถามขึ้นว่ามีอะไรกินบ้างหิวมาก ทุกคนพากันหันไปมอง เห็นคุณเล็กกับชานนท์ซึ่งหน้าตาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เดินยิ้มร่าเข้ามาคุณหญิงเห็นหน้าชานนท์ก็ร้องเอะอะ

"อุ๊ย...พี่นนท์ หน้าไปโดนอะไรมาคะ...นายเล็กด้วย"

คุณใหญ่หันขวับไปมองน้องชายตัวดีเขม็ง...หลังจากกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ คุณใหญ่เรียกคุณเล็กกับชานนท์เข้าไปพบที่ห้องทำงาน โดยมีธณพยืนรอรับใช้คุณใหญ่ไม่ห่าง คุณใหญ่ไม่ รอช้าเล่นงานคุณเล็กทันที ชานนท์พยายามจะแก้ต่างให้คุณเล็ก แต่คุณใหญ่ไม่ยอมฟัง

"นายเล็ก...จากนี้ไปแกจะต้องทำตัวให้มีประโยชน์ซักที ฉันจะหางานให้แกทำ...และแกต้องทำให้ได้เข้าใจไหม" คุณใหญ่ เสียงเข้มและดัง ท่าทางจริงจัง คุณเล็กตบโต๊ะเปรี้ยง ตอบเสียงดังเช่นกันว่าเข้าใจ แล้วลุกพรวดพราดออกจากห้อง คุณใหญ่ฝากชานนท์ดูแลคุณเล็กให้ด้วย เพราะดูท่าทางแล้วทั้งคู่เข้ากันได้ดี

"ถ้ามองออกว่านายเล็กมีแววจะเอาดีด้านไหนได้ นนท์บอกพี่ด้วย"

ชานนท์รับคำ ธณพเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนไม่สำคัญของคุณใหญ่...

ขณะที่ชานนท์กำลังเดินไปที่รถ เห็นแป้งร่ำนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะสนามเลยแวะเข้ามาราตรีสวัสดิ์ ก่อนกลับ อ้ายซุ่มดูอยู่ กลับมองในแง่ร้ายว่าแป้งร่ำมานั่งให้ท่าชานนท์ รีบคาบข่าวไปฟ้องเจ้านาย กานดาถึงกับตาโต หาว่าแป้งร่ำคิดจะคบชู้สู่ชาย อ้ายใส่สีว่าท่าทางชานนท์จะติดกับแป้งร่ำเสียด้วย

"ในที่สุด อีกามันก็ต้องเป็นอีกาวันยังค่ำ เชอะ...ทำ

สะเออะอยากจะเป็นหงส์ นี่นังอ้าย แกต้องจับตาดูนังแป้งร่ำ ไว้ตลอดนะ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่...ฉันจะต้องเด็ดปีกมันต่อหน้าคุณใหญ่ให้ได้" กานดายิ้มร้าย...

คืนเดียวกัน คุณระเบียบรีบโทร.ติดต่อซิม เพื่อบอกข่าวดีว่ามีงานให้เปาทำที่เมืองไทย อารามดีใจซิมลืมถามว่างานที่ว่าคืองานอะไร พอเปาถามก็เลยตอบไม่ได้

"เถอะน่า...อาเปา ยังไงๆเมืองไทยก็เป็นบ้านเกิด อั๊วเป็นห่วงลื้อนา ถ้าอั๊วสองคนเป็นอะไรไปแล้วลื้อจะอยู่ยังไงคนเดียว พ่อกะแม่ลื้อบนสวรรค์คงห่วงลื้อแย่ แถมยังจะโกรธอั๊วสองคนอีกนา"

ลุงเห็นเปานิ่ง แกล้งกุมหน้าอกร้องอย่างเจ็บปวด เรียกซิมให้ช่วย เปากับซิมงงๆว่าลุงเป็นอะไร รีบเข้าไปดู ลุงขยิบตาให้เมียรักโดยที่เปาไม่เห็น ซิมเข้าใจทันที เปาจะพาลุงไปหาหมอ ซิมไม่ยอม อ้างว่าค่าหมอแพง ลุงเพิ่งกินยาเข้าไปเดี๋ยวก็หาย อึดใจลุงทำท่าสงบลง ซิมตีหน้าเศร้า

"ดูสิ...ลุงอีก็มาเจ็บ นี่ถ้าลื้อไปทำงานกับอาเบียบได้เงินประจำเป็นกอบเป็นกำก็ดีนะ เผื่อจะส่งมาช่วยค่ารักษาลุงอีได้บ้าง"

"อั๊ว จะลองคิดดู" เปาว่าแล้วเดินสีหน้าครุ่นคิดออกจากบ้าน ทันทีที่เปาพ้นสายตาลุงหายเป็นปลิดทิ้ง ซิมชมลุงว่าเล่นละครเก่งมาก ตีบทแตกกระจุยปีนี้ต้องได้ตุ๊กตาทองชัวร์ สองผัวเมียพากันขำกลิ้ง

ooooooo

วัน รุ่งขึ้น  กานดาเร่งให้ศจีออกจากโรงพยาบาลไวๆทั้งที่ยังเดี้ยง เตือนว่ามัวแต่ชักช้ามีหวังแป้งร่ำจะได้ ขึ้นแท่นคุณนายบ้านรัตตภาคย์  ถึงตอนนั้นศจีคงต้องกระเด็นกลับไปเต้นโคโยตี้อย่างเดิม

"แล้วคุณดาจะให้ศจีทำอย่างไรล่ะคะ คุณใหญ่ก็ใจดำไม่มาเยี่ยมศจีเลย"

กานดาแนะว่าในเมื่อคุณใหญ่ไม่มาเยี่ยม ศจีก็ต้องรีบกลับไปทำสำออยกับเขาที่บ้าน...

ด้าน คุณใหญ่พาแป้งร่ำไปฝึกยิงปืนที่สนามซ้อม โดยมีคุณระเบียบกับธณพยืนดูอยู่ห่างๆ แป้งร่ำยิงเท่าไหร่ก็ไม่ถูกเป้า คุณใหญ่เข้ามาโอบจากด้านหลัง สอนให้เล็งปืน แป้งร่ำเหลือบมองคุณใหญ่ที่หน้าเกือบจะแนบแก้มตัวเอง รู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก คุณใหญ่ปล่อยมือให้แป้งร่ำลองยิง คราวนี้กลับแย่กว่าเดิม

"ทำไมคุณใหญ่ถึงให้แป้งฝึกยิงปืนคะ...แป้งเคยได้ยินคนเขาพูดว่าผู้ชายไม่ควรสอนให้ผู้หญิงยิงปืน"

"เขาคงกลัวผู้หญิงจะเอาปืนนั้นกลับมายิงเอาน่ะสิ แต่ฉันว่าแป้งคงไม่ทำอย่างนั้นกับฉัน...จริงไหม"

แป้งร่ำอึ้ง ไม่คิดว่าคุณใหญ่จะถามคำถามแบบนี้ได้แต่ พยักหน้า คุณใหญ่เล็งปืนไปที่เป้า รัวจนหมดแมกกาซีน กระสุนเข้าเป้าทุกนัด...

ชา นนท์มองคุณเล็กที่กำลังขับรถแข่งแซงคู่ต่อสู้เข้าเส้นชัยอย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่คิดมาก่อนว่าคุณเล็กจะมีฝีมือด้านนี้ ชานนท์นึกถึงคำพูดของคุณใหญ่ที่ให้เขาคอยจับตาดูว่าคุณเล็กมีแววดีทางไหน...

กานดา ต้องกล่อมวิฑิตอยู่นาน แถมต้องติดสินบนให้เงินไปซื้อของหรูๆ วิฑิตถึงยอมมาพบคุณใหญ่ แต่ต้องผิดหวัง แทนที่คุณใหญ่จะเอาไว้รับใช้ใกล้ชิดอย่างที่กานดาบอก กลับสั่งให้วิฑิตทำงานอยู่ภายใต้การดูแลและคอยรับคำสั่งจากธณพ กานดาอ้าปากจะทักท้วง

แต่ธณพชิงพูดตัดหน้า เชิญทั้งคู่กลับไปก่อน แล้วเดินไปเปิดประตูห้องทำงานเหมือนไล่ทางอ้อม กานดาจำใจพาวิฑิตซึ่งหน้าเริ่มหงิกออกไป คุณใหญ่ถามธณพว่ามีข่าวอะไรคืบหน้าจากเปาบ้างไหม ธณพรายงานว่าทางนั้นยังไม่ตอบกลับมา คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้ หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ...

กานดารีบตามมาคว้าข้อมือวิฑิตไว้ บอกให้ใจเย็นๆวิฑิตเย็นไม่ไหว ไหนกานดาบอกจะให้มาเป็นคนสนิทแล้วทำไม ต้องไปฟังคำสั่งคนที่ชื่อธณพด้วย กานดาขอร้องให้อดทนจะทำการใหญ่ก็ต้องอดทน บางครั้งถ้าถึงขนาดต้องกลืนเลือดก็ต้องยอม วิฑิตยังฮึดฮัด กานดามองซ้ายแลขวาก่อนจะลูบไล้หน้าเขา

"น่า...นะคนดีของพี่...วิฑิต ดูบ้านหลังนี้ไว้สิจ๊ะ...ถ้าวิฑิตเชื่อพี่ ทำตามที่พี่บอก ไม่ใช่แค่บ้านหลังนี้ แต่ทรัพย์สมบัติ มากมายก่ายกอง มันจะต้องเป็นของเราสองคน" กานดายิ้มพอใจที่วิฑิตมีท่าทีอ่อนลง

ooooooo
ตอนที่ 4

แป้งร่ำในชุดจ๊อกกิ้งกำลังจิบน้ำที่คุณระเบียบส่งให้ ขณะที่คุณระเบียบบ่นอย่างหนักใจว่าป่านนี้แล้วทำไมเปายังไม่ยอมตอบกลับมา ไม่รู้ว่าติดขัดอะไรหรือเปล่า แป้งร่ำซักว่าติดขัดอะไร

"เบียบก็ไม่ทราบค่ะ...หรือจะโกรธเบียบ...อุ๊ย" คุณระเบียบหลุดปาก

ดี ที่แป้งร่ำได้ยินไม่ถนัด ถามว่าเมื่อกี้พูดอะไร คุณระเบียบรีบปฏิเสธว่าไม่มีอะไร บอกให้แป้งร่ำไปวิ่งออกกำลังกายต่อ แล้วเดินเข้าตัวตึก หลบไปนั่งหน้าจ๋อยๆเมื่อคิดว่าเปาอาจจะยังโกรธที่โดนเธอตบเลยไม่ยอมให้คำตอบ ทันใดนั้น มือถือคุณระเบียบดังขึ้น เห็นเป็นเบอร์ของซิมก็ดีใจ แต่พอรับสายกลับต้องตกใจ เพราะซิมโทร.มาแจ้งว่าเปาจะมาถึงกรุงเทพฯเช้านี้...

ขณะแป้งร่ำกำลัง จ๊อกกิ้งอยู่ในสวน ได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังขึ้น หันไปมอง ไม่เห็นมีใครเปิดประตู เสียงกริ่งดังขึ้นอีก แป้งร่ำเลยเดินไปดู ไม่เห็นพี่ยามอยู่หน้าประตู เสียงกริ่งดังเป็นครั้งที่สาม

"อูย...ได้ยินแล้ว...จะกดไปถึงไหน"

แป้ง ร่ำเปิดประตูรั้ว เห็นเปายืนอยู่ ต่างฝ่ายต่างตะลึงทันใดนั้น มีเสียงแตรรถดังขึ้น ทั้งคู่สะดุ้งหันไปมอง เห็นรถของคุณหญิงจอดอยู่ คุณหญิงชะโงกหน้าออกมาจากรถ ถามแป้งร่ำว่ามาทำอะไรตรงนี้...

ครู่ต่อ มา คุณระเบียบพาเปาเข้าไปพบคุณใหญ่ที่ห้องนั่งเล่น เธอกราบขอโทษเขาที่เปามาถึงที่นี่โดยไม่ได้เรียนให้ทราบล่วงหน้า คุณใหญ่ไม่ถือสาบอกให้เปาไปพักผ่อนก่อน วันนี้เขาไม่ได้ไปไหน ส่วนพรุ่งนี้จะเอาอย่างไรเดี๋ยวให้ธณพจัดการ แล้วหันไปถามคุณหญิงว่าอยากจะมีคนขับรถให้นั่งหรือยัง

"ยังก่อนค่ะ แต่ถ้าจำเป็นก็จะขอยืมนะคะ" คุณหญิงยิ้มอย่างอารมณ์ดี...

เอื้อยกับอ้ายเห็นหน้าตี๋หล่อสมาชิกใหม่ของบ้าน

รัต ตภาคย์ ถึงกับกรี๊ดกร๊าดเก็บอาการไม่อยู่ แย่งกันเสนอตัวให้เปาวุ่นวายไปหมด ระบือชักเคือง ปราดเข้ามาดูหน้าเปาชัดๆว่าหล่อจริงอย่างที่สองสาวว่าหรือเปล่า พอระบือเห็นหน้าชัดๆถึงกับชะงัก พยายามหาข้อบกพร่องมาว่า

"ขาวซีด ไร้ฟิลลิ่ง...สู้พี่บือไม่ได้ บึกเร้าอารมณ์"

ระบบ ทนไม่ไหวถีบลูกชายเปรี้ยง คุณระเบียบสั่งให้ทุกคนพอได้แล้ว ก่อนหันไปเล่นงานเอื้อยกับอ้ายที่ทำตัวไม่เหมาะสม ด่าระบือที่ไปหาเรื่องเปาทั้งๆที่เขามาช่วยงานพ่อตัวเอง กำชับว่าต่อไปนี้ระบือต้องทำดีกับเปาและคอยช่วยเหลือกัน แล้วพาเปาไปดูที่หลับที่นอน วิฑิตแอบได้ยินตลอด ไม่ชอบใจเปานัก...

คุณ ระเบียบเดินนำเปาเข้าห้องพัก ปรับความเข้าใจกับเปาเรื่องที่เธอตบหน้าเขา ขอให้เขาอย่าถือสา เปาพยักหน้ารับคำ คุณระเบียบขอบใจเขามาก จากนี้ให้ถือเสียว่าเราเป็นญาติกัน แล้วขอตัวไปรับใช้แป้งร่ำปล่อยให้เปาพักผ่อน เปารื้อข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทางจัดเข้าที่ หยิบกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าแสนรักมาเปิดดู หยิบผ้าเช็ดหน้าสีหม่นกับสีชมพูสวยขึ้นมามอง แล้วทอดสายตาออกไปอย่างเลื่อนลอย...

แป้งร่ำอยากถามคุณระเบียบเรื่อง เปาแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่อึกๆอักๆ สุดท้ายเปลี่ยนใจไม่ถาม ขอตัวไปเดินเล่นหน้าตาเฉย ระหว่างเดินเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น แป้งร่ำเจอเปาเดินถืออุปกรณ์ดูแลรถเดินพ้นมุมตึกพอดี ต่างฝ่ายต่างชะงัก เปาเบี่ยงตัวหลบเดินไปอีกทางหนึ่ง แป้งร่ำเรียกไว้ถามว่าวันนั้นที่เธอจะกลับเมืองไทยเขาไปที่โรงแรมหรือเปล่า เปาไม่ตอบกลับย้อนถามว่าเธอสั่งให้เขาไปหรือเปล่า

แป้งร่ำหลบตา "พอดีคุณใหญ่เปลี่ยนไฟลท์กลับแต่เช้า...แล้ว...แล้วฉันลืม..."

"ไม่เป็นไร...คุณไม่เคยจำอะไรได้อยู่แล้ว" เปาทิ้งแป้งร่ำให้ยืนอยู่ตรงนั้น

แป้ง ร่ำวิ่งตามมาถามว่าหมายความว่าอย่างไร เปาว่าอย่าไปสนใจเลย ไม่มีความหมายอะไร พูดแล้วเบี่ยงตัวเดินหนี แป้งร่ำพูดตามหลังว่าเธอสนใจ เปาหยุดกึก หันมามอง

"ไม่หรอก...คุณไม่เคยสนใจ" เปาว่าแล้วหันหลังกลับเดินต่อ ทิ้งแป้งร่ำให้มองตามอย่างไม่เข้าใจ...

มุม ลับตามุมหนึ่งของคฤหาสน์คุณใหญ่ กานดากำลังเดินเล่นเพลินๆ วิฑิตเอามือมาปิดปากดึงเธอหลบมุมตึก กานดาตาเหลือก ชะโงกออกมามองซ้ายมองขวา ก่อนจะโวยใส่วิฑิตว่าอย่าโผล่มาอย่างนี้อีก เดี๋ยวใครเห็นเข้าจะเป็นเรื่อง

"ไม่ ไหวแล้วนะพี่ดา เอาผมมาเป็นคนขับรถ ให้ไอ้ณพจิกหัวใช้ แถมยังให้อยู่กับไอ้พวกคนใช้ในครัว ยังไม่พอ วันนี้ก็มีไอ้เปาอะไรนั่นโผล่มาอีก...เชอะ...กระจอกอย่างนี้เหรอจะได้เป็น ผัวเศรษฐินีอย่างที่พี่บอก"

กานดารีบตะปบปากวิฑิต เหลียวซ้ายมองขวาอีกครั้ง เตือนให้พูดจาระวังปาก ถ้าอยากสบายและได้ดีในอนาคตต้องเชื่อฟัง เธอสั่งให้ทำอะไรก็ทำไปอย่าดื้อ วิฑิตอ่อนลง แต่ยังมีสีหน้าไม่พอใจ

ooooooo

หลังกินมื้อเย็น เรียบร้อย ครอบครัวรัตตภาคย์พร้อมด้วยธณพและชานนท์พากันมานั่งคุยที่ห้องนั่งเล่น ชานนท์แนะคุณใหญ่ลงทุนเปิดบริษัทตัวแทนขายรถนำเข้าให้คุณเล็ก ในเมื่อคุณเล็กชอบทางด้านรถยนต์ เขาก็น่าจะสนับสนุน คุณใหญ่ชักสนใจถามว่าต้องใช้ เงินลงทุนเท่าไหร่

"ก็แล้วแต่ว่าจะเริ่มต้นเล็กๆหรือว่า..."

"ไม่ได้...คนบ้านรัตตภาคย์ จะทำอะไรทั้งทีไม่มีคำว่าเล็ก"

กานดา ตาโตด้วยความริษยา ชานนท์จะรีบหาข้อมูลเพิ่มเติมให้ คุณใหญ่นึกขึ้นได้หันไปถามคุณเล็กว่าอยากทำหรือเปล่า คุณเล็กมัวแต่ดีใจเลยไม่ได้ยินที่พี่ชายถาม ชานนท์ สะกิดเตือน คุณเล็กบอกว่าอยากทำมากแล้วเงียบไป ชานนท์ พยักพเยิดให้คุณเล็กขอบคุณพี่ชาย คุณเล็กรีบทำตาม คุณใหญ่ยิ้ม

"อย่าเพิ่งๆ ต้องขอดูความประพฤติก่อน"

"ไม่ทันแล้วล่ะค่ะ นายเล็กเขาชิงขอบคุณไปแล้ว พี่ใหญ่เสียตังค์แน่" คุณหญิงกระเซ้า

ทุก คนพากันขำ แต่กานดาไม่ขำด้วยค้านว่าช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี พูดได้แค่นั้นเสียงศจีร้องทักทายดังขัดจังหวะเสียก่อน ทุกคนหันไปมองเห็นศจีเดินกะเผลกๆที่แขนยังมีเฝือกอ่อน โดยมีอ้ายหิ้วของตามหลัง คุณหญิงร้องทักศจีว่ากลับบ้านได้แล้วหรือ ศจีเหล่กานดาแวบหนึ่ง

"ค่ะ...อาจารย์หมอสั่งเองเลยล่ะค่ะ" ศจีแถไปหาคุณใหญ่ ตัดพ้อว่าทำไมไม่ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล

"ก็ไม่เป็นไรแล้วนี่" คุณใหญ่ตัดบท "เอ้า...เรื่องนายเล็กก็ฝากนนท์ด้วยนะ แล้วค่อยคุยกัน"

คุณใหญ่ลุกออกไป ธณพเดินตามโดยมีศจีกะเผลกตามไปติดๆ คุณเล็กโผกอดชานนท์ ขอบคุณที่ช่วยให้เขามีธุรกิจเป็นของตังเอง ชานนท์ยกให้เป็นความดีความชอบของคุณใหญ่ คุณเล็กชะงักคาดไม่ถึง คุณหญิงเห็นเพิ่งกินข้าวอิ่มเลยชวน

ชานนท์ไปเดินย่อยอาหาร ชานนท์หันไปชวนแป้งร่ำแต่เธอปฏิเสธ คุณหญิงกับชานนท์เลยออกไปเดินเล่นกันลำพัง...

ที่เรือนคนรับใช้ เอื้อย อ้าย ระบบ ระบือกับคุณระเบียบและเปานั่งล้อมวงเตรียมกินข้าว คุณระเบียบไม่เห็นวิฑิต เลยถามหา

"โอย...ขานั้นท่านไฮโซ...เชอะ ถือว่าเด็กเส้นคุณกานดา กว่าท่านจะยอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับพวกเราได้ก็ต้องให้เวลาท่านหน่อย" ระบือนินทาโดยไม่ทันเห็นวิฑิตเข้ามาด้านหลัง

วิฑิตด่าระบือว่าเห่าอะไร คุณระเบียบไม่อยากให้มีเรื่องเรียกทุกคนกินข้าว วิฑิตมองเหยียดก่อนจะเข้ามาร่วมวงแบบไม่ค่อยเต็มใจ นั่งลงตรงข้ามเปาก็เอาแต่จ้องหน้า เปาเอื้อมไปตักกับข้าวตรงหน้า วิฑิตกวนโอ๊ยแกล้งเอาส้อมจิ้มกับข้าวชิ้นเดียวกับเปา เปาเลี่ยงไปตักชิ้นอื่นวิฑิตตามรังควานไม่เลิก

เปาเหลืออดทิ้งช้อนแล้วพุ่งเข้าลุยวิฑิตวงแตกกระจาย เอื้อยกับอ้ายร้องวี้ดว้ายลั่น คุณหญิงกับชานนท์ได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดูเห็นทั้งคู่ตะลุมบอนกันคนละ ตุ้บคนละตั้บ คุณหญิงตะโกนลั่น

"หยุดนะ...หยุด...ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้"

คู่มวยหยุดกึก จากนั้นคุณหญิงเรียกทั้งคู่มาชำระความแล้วตำหนิธณพกับคุณระเบียบที่ปล่อยให้ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในบ้าน ธณพแอบน้อยใจที่โดนต่อว่าขณะที่วิฑิตกับเปายัง

จ้องหน้ากันไม่เลิก...

แป้งร่ำฟังเรื่องจากคุณระเบียบแล้วตกใจ ถามว่าเปาเป็นอะไรมากหรือเปล่า คุณระเบียบส่วยหน้า ยังโชคดีที่คุณหญิงไม่ได้เรียนให้คุณใหญ่ทราบไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องแน่ๆ แป้งร่ำถอนใจโล่งอก คุณระเบียบนึกขึ้นได้ ถามแป้งร่ำว่าทำไมห่วงแต่เปา แป้งร่ำชะงัก

"อ้าว...ก็...แป้งรู้จักนายเปามาก่อนนี่คะ ไม่เคยรู้จักนายวิฑิตสักหน่อย"

คุณระเบียบไม่ติดใจสงสัย บอกให้เข้านอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปสปา แป้งร่ำทำหน้าเซ็งไม่อยากไป

ooooooo

ตลอดเวลาที่ขับรถให้คุณใหญ่นั่ง วิฑิตคอยเงี่ยหูฟังสิ่งต่างๆที่คุณใหญ่พูดคุยติดต่อธุระ โดยเก็บทุกคำพูดไว้ในสมอง ลอบมองคุณใหญ่ทางกระจกส่องหลังเพลินไปหน่อยไม่ทันเห็นสัญญาณจราจรเปลี่ยน เป็นไฟเขียว ธณพซึ่งนั่งข้างคนขับต้องสะกิดเตือน...

เช้านี้เปาต้องทำหน้าที่สารถีพาแป้งร่ำไปนวดตัวเสริมความงามที่สปาเจ้าประจำ คุณระเบียบลืมถุงใส่รองเท้าแตะของแป้งร่ำไว้ในรถเลยโทร.สั่งให้เปาเอามาให้ เปาถือถุงใส่รองเท้าแตะเดินหน้าเหลอหลาเข้ามาในร้าน อดทึ่งกับความหรูหราของสถานที่ไม่ได้ พนักงานต้อนรับปราดเข้ามาถามว่ามาหาใคร

เปาชูถุงใส่รองเท้าบอกว่าเป็นของคุณแป้งร่ำ พนักงานอาสาจะเอาไปให้เอง เปายืนเคว้งรู้สึกเหมือนแป้งร่ำกับตัวเขาถูกแยกชั้นให้ห่างออกไปทุกที ทั้งที่ตัวอยู่ใกล้กันแท้ๆ...

เสร็จจากสปา แป้งร่ำกับคุณระเบียบไปเดินซื้อของต่อที่ห้างสรรพสินค้าหรูโดยมีเปาเดินตาม หลังช่วยหิ้วของ แป้งร่ำเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนถุงในมือเปาเพียบ พอถึงหน้าร้านอาหาร แป้งร่ำชวนกินข้าว

"เปา...เอาของไปเก็บที่รถ แล้วเอาเงินนี่ไปกินข้าวกลางวันนะ อย่าช้า เสร็จแล้วรีบ..."

คุณระเบียบพูดยังไม่จบ แป้งร่ำรีบบอกให้เปาอยู่กินข้าวด้วยกันที่นี่ คุณระเบียบติงว่าไม่เหมาะ แป้งร่ำตัดบท เดินนำเข้าร้าน คุณระเบียบได้แต่เดินตาม แป้งร่ำสั่งอาหารให้คุณระเบียบ แล้วหันมาถามเปาว่าจะให้เธอสั่งอาหารให้ด้วยไหม เปามองคุณระเบียบที่พยักพเยิดให้ ก่อนจะรับคำ

"เพิ่งจะกลับเมืองไทยหมาดๆ คงจะคิดถึงอาหารไทย...ข้าวผัดกะเพราไข่ดาวแล้วกัน สุกหรือไม่สุก"

เปาไม่เกี่ยงได้ทั้งนั้น แป้งร่ำแนะว่าเอาไข่ดาวสุกๆดีกว่า ชีวิตจะได้มีความสุข ส่วนของเธอเองขอข้าวเหนียวส้มตำ เย็นนี้เธอต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ เจออาหารฝรั่งอีกแน่ๆ ตอนนี้เลยขออาหารรสแซบๆไว้ก่อน แป้งร่ำอมยิ้ม

"นั่งกินกัน 3 คนแบบนี้ แล้วนึกถึงตอนอยู่เซี่ยงไฮ้นะคะ"

เปาตวัดสายตามองแป้งร่ำราวกับจะบอกว่าที่ที่เธอทิ้งเขาใช่ไหม แป้งร่ำมองสายตาคู่นั้นแล้วเข้าใจทันที รีบเปลี่ยนเรื่องพูด เปาเหลือบมองไปทางอื่น แป้งร่ำหมั่นไส้ เมินไปอีกทาง เห็นชานนท์กำลังมองมาทางตนเอง ยกมือโบกทักทายพร้อมกับเดินเข้ามาหา แป้งร่ำเลยชวนกินข้าวด้วยกัน...

ในเวลาเดียวกัน กานดาถือวิสาสะเข้าไปในห้องนอนศจี สั่งว่าคืนนี้ศจีต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ ศจีโวยลั่นว่าเธออยู่ในสภาพอย่างนี้จะให้ไปงานได้อย่างไร อายคนอื่นแย่ แล้วชูแขนข้างที่ใส่เฝือกอ่อนให้ดู

"อาย...น้ำหน้าโคโยตี้อย่างหล่อนยังเหลืออะไรให้อายอีกไม่ทราบ...หล่อนต้อง ไปงานกับคุณใหญ่คืนนี้ นี่เป็นคำสั่ง" กานดาสะบัดหน้าออกไป ศจีมองตามเจ็บใจ สักวัน เธอต้องฆ่านังแม่มดคนนี้ให้ได้...

ด้านเปานั่งกินผัดกะเพราเหงื่อซึมเพราะเผ็ด คุณระเบียบสังเกตเห็น ทักว่าเผ็ดหรือ เปาไม่ตอบ พยายามเก็บอาการ แป้งร่ำเป็นห่วง ถามว่ากินเผ็ดไม่ได้หรือ เปาทำหยิ่ง บอกว่ากินได้ แป้งร่ำหมั่นไส้ หยิ่งดีนัก เลยสั่งให้กินให้หมด เปากัดฟันกินต่อแบบข้าวคำน้ำคำ

ชานนท์ถามแป้งร่ำว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะไปไหนต่อ แป้งร่ำจะกลับบ้าน คืนนี้ต้องไปงานกับคุณใหญ่ ชานนท์ทักว่าใช่งานวันเกิดท่านสุพจน์หรือเปล่า กลายเป็นว่าทั้งคู่ต้องไปงานเดียวกัน...

แป้งร่ำในชุดไปงานส่องกระจกเงาสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง คุณระเบียบต่อว่าแป้งร่ำว่า เมื่อตอนกลางวันไปแกล้งเปาทำไม แป้งร่ำแก้ตัวว่าไม่ได้แกล้ง เธอถามแล้วว่าเขากินเผ็ดได้ไหม เขาบอกเองว่ากินได้ คุณระเบียบสงสารเปามากไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

"แหม...เป็นห่วงจังนะ...งอนแล้วนะเนี่ย คุณระเบียบนอกใจแป้ง" แป้งร่ำอมยิ้ม

"แน้...คุณแป้งนี่ เซี้ยวจริงๆ...ไปค่ะ เดี๋ยวคุณใหญ่จะคอย" คุณระเบียบยื่นกระเป๋าถือให้แป้งร่ำ แล้วพากันลงมาข้างล่าง พอออกมาถึงรถโรลสรอยซ์แป้งร่ำถึงกับหน้าจ๋อย เมื่อรู้จากธณพว่าเปาปวดท้องมากขับรถให้คุณใหญ่ไม่ได้ต้องให้วิฑิตขับแทน คุณระเบียบมองสบตาแป้งร่ำเป็นเชิงตำหนิว่าไม่น่าไปแกล้งเปาเลย ยืนส่งแป้งร่ำจนรถแล่นลับสายตา คุณระเบียบหันกลับมาเจอกานดาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

"ระเบียบ...คนของหล่อนนี่ไม่เอาไหนเลยนะ เพิ่งจะมาไม่กี่วันก็หัวหมออู้งานซะแล้ว อย่าคิดจะเอากาฝากมาเกาะหลานฉันนะยะ ขืนเป็นแบบนั้นฉันนี่ล่ะจะเฉดหัวมันออกไปเอง" กานดาค้อนขวับกลับเข้าตึกใหญ่ ทิ้งคุณระเบียบให้ยืนเซ็งอยู่คนเดียว...

ด้วยความเป็นห่วงเปา คุณระเบียบหยิบยาแก้ปวดท้องจากตึกใหญ่ลงไปให้เขาที่ห้องพัก เจอเอื้อยกับอ้ายกำลังแย่งชิงจะเอายาเข้าไปให้เปาอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องพัก โดยมีระบือยืนกันท่าสองสาว คุณระเบียบไล่ทั้งสามคนกระเจิงแล้วเคาะประตูห้องเปาก่อนเปิดเข้าไปเห็นเปา กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนฟูก เธอเดินมานั่งข้างๆถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอเอายามาให้   เปากินยาแล้ว คุณระเบียบให้เก็บยานี้ไว้เผื่อต้องใช้อีก

"สงสัยจะกะเพรา...อย่าถือคุณแป้งเลยนะ...จำไว้...ยังไงเจ้านายก็ต้องถูก เสมอ...หายเร็วๆนะพรุ่งนี้จะได้รับใช้คุณๆอย่าหยุดงานมันไม่ดี" คุณระเบียบลุกออกไป เปาเหงาหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

เสียงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยูดังกระหึ่ม ท่านสุพจน์ผู้มีอิทธิพลกว้างขวางเจ้าของงานวันเกิดยิ้มร่ากำลังเมาได้ที่    เตรียมเป่าเค้กวันเกิดก้อนใหญ่ยักษ์ ข้างหนึ่งของเขามีศจีคอยประกบต่อด้วยชานนท์ยืนเซ็งๆอีกข้างหนึ่งเป็นคุณใหญ่ ถัดมาเป็นแป้งร่ำ มีพวกแขกเหรื่ออื่นๆรายล้อม

อยู่ๆท่านสุพจน์คว้ามือแป้งร่ำข้ามหน้าข้ามตาคุณใหญ่ "หนูมานี่...มายืนข้างป๋าสิจ๊ะ อีแก่ป๋าตายไปนานแล้ว ป๋ายืนคนเดียวมาหลายปีแล้วมันเหงา"

ชานนท์มองท่านสุพจน์อย่างไม่ค่อยพอใจ แป้งร่ำขืนตัวไว้ขณะที่คุณใหญ่หันขวับไปมองท่านสุพจน์เหมือนจะปราม เจ้าของงานวันเกิดถามคุณใหญ่เสียงดังลั่นว่าจะแบ่งกันบ้างไม่ได้หรือ   เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดเงียบกริบ   ธณพยืนอยู่ อีกมุมหนึ่ง มองมาทางเจ้านายอย่างกังวล

"มาคนเดียว แต่พกอีหนูมาตั้งสองคน แบ่งกันมั่งซี" ท่านสุพจน์หัวเราะร่วน

พวกแขกคนอื่นพากันหัวเราะตาม ธณพขยับจะเข้าไปหาคุณใหญ่   แต่บอดี้การ์ดของท่านสุพจน์ขวางไว้   คุณใหญ่ พยายามอธิบายให้ท่านสุพจน์ฟังว่ากำลังเข้าใจผิด   ขอร้องให้ปล่อยมือแป้งร่ำ  ท่านสุพจน์หยุดหัวเราะจ้องหน้าคุณใหญ่ บุญคุณที่เคยช่วยเหลือคุณใหญ่มีมากมายแล้วทำไมจะขอของขวัญวันเกิดแค่นี้ไม่ ได้   บรรยากาศเริ่มตึงเครียด   ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไป

กว่านี้ ศจีร้องเรียก "ป๋าขา" ดังลั่น ท่านสุพจน์ชะงัก

"สนใจแต่แป้งร่ำอย่างนี้ ศจีก็น้อยใจแย่สิคะ...แป้งร่ำน่ะไม่เอาไหนหรอกค่ะ สู้ศจีไม่ได้"

ศจีร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์จังหวะสนุกๆพร้อมโชว์ลีลาแดนซ์แต่พองาม แล้วดึงมือท่านสุพจน์มาเต้นระบำด้วยกันอย่างสนุกสนาน แป้งร่ำถือโอกาสวิ่งหนี คุณใหญ่จะตาม แต่ท่านสุพจน์คว้าตัวไว้ชวนมาเต้นด้วยกัน ท่านสุพจน์ถูกใจศจีมาก ชมไม่หยุดปาก

"ถูกใจ...ก็ต้องทิปหนักๆจริงไหมคะ" ศจีพูดเล่นแต่เอาจริง กองเชียร์ส่งเสียงเฮลั่น ชานนท์มองแป้งร่ำก่อนจะเดินตาม...

แป้งร่ำหลบมายืนอยู่คนเดียวแถวมุมสงบ ชานนท์เข้ามาทางด้านหลังยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ แป้งร่ำหันมามองไม่มีน้ำตาสักหยด ชานนท์แปลกใจเพราะคิดว่าเธอกำลังร้องไห้ แป้งร่ำชินชาจนไม่เหลือน้ำตาให้ร้องไห้อีกแล้ว ชานนท์ขอโทษแทนท่านสุพจน์ด้วยที่เข้าใจเธอผิดๆ

"ไม่หรอกค่ะ ใครๆเขาก็เข้าใจเหมือนท่านทั้งนั้น แป้งชินซะแล้ว"

"ทำไมคุณถึงต้องทนขนาดนี้...ผมอาจจะไม่รู้อะไรมาก แต่ผมรู้เพียงแค่ว่าคุณมีค่ามากกว่านี้"

"ไม่จริงหรอกค่ะ...คุณรู้ไม่จริง...แป้งไม่ได้มีคุณค่าอะไรนักหนาอย่างที่คุณคิด"

อีกมุมหนึ่งไกลออกมา คุณใหญ่ยืนมองสองหนุ่มสาวโดยมีธณพยืนข้างๆ ชานนท์ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะไหล่แป้งร่ำ ธณพเตรียมจะพุ่งเข้าไปแต่คุณใหญ่ยกมือห้าม แป้งร่ำเบี่ยงตัวหลบมือชานนท์อย่างสุภาพ คุณใหญ่มองท่าทีแป้งร่ำด้วยความพึงพอใจก่อนจะหันหลังเดินกลับ ธณพเดินตาม

ชานนท์รีบขอโทษแป้งร่ำ "ผมไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกิน แค่อยากจะแสดงความเห็นใจ"

แป้งร่ำขอบคุณชานนท์แล้วขอตัว  ชานนท์มองตามทึ่งในความเข้มแข็งของผู้หญิงคนนี้

ooooooo

พอกานดารู้เรื่องที่แป้งร่ำแสดงอาการแข็งขืนใส่ท่านสุพจน์  เตือนคุณใหญ่ว่า  แป้งร่ำทำแบบนี้อาจจะทำให้คุณใหญ่เดือดร้อนก็ได้ คุณใหญ่ไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน กานดาดูจะเดือดร้อนมากกว่าเขาด้วยซ้ำ

"อาไม่เข้าใจจริงๆ ยัยแป้งร่ำเป็นคนอื่นแท้ๆ แต่ทำไมคุณใหญ่ถึงจะต้องไปปกป้องดูแลอะไรหล่อนนักหนา ทำยังกับพวกเราเคยไปติดหนี้อะไรหล่อนไว้อย่างนั้นล่ะ...ไม่เหมือนแม่ศจีนะคะ ที่ยอมพลีกายถวายชีวิตให้คุณใหญ่ คืนนี้ถ้าไม่ได้

ศจีช่วยไว้หลานอาต้องเดือดร้อนเพราะยัยแป้งร่ำแน่ๆ"

ศจีได้หน้าไปเต็มๆ แต่คนอย่างกานดาไม่ยอมให้ศจีได้หน้าคนเดียว อ้างว่าถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเธอเป็นคนนำพาศจีเข้ามารับใช้คุณใหญ่ป่านนี้เขา อาจจะแย่ไปแล้ว คุณใหญ่รู้ทันรีบตัดบท

"พรุ่งนี้รบกวนคุณอาพาศจีไปช็อปป”้งนะครับ...คุณอาเองถ้าอยากได้อะไรก็ตามสบาย"

กานดาโพล่งขึ้นทันทีว่าขอเป็นเงินสด เธอจะเอาไปซื้อกองทุนฯ ดีกว่าไปซื้อข้าวของไร้สาระ อีกอย่างเธออยากจะสอนให้ศจีรู้จักเก็บเงินให้งอกเงย คุณใหญ่พยักหน้าไปอย่างนั้น หยิบเช็คขึ้นมาเซ็นสองใบยื่นให้กานดากับศจี กานดาคว้าไว้คนเดียวทั้งสองใบ ขอบคุณหลานแล้วผลุนผลันออกไป ศจีงงๆ รีบตาม

คุณใหญ่ถอนใจเฮือก "ใช่ครับ อาดา พวกเราติดหนี้แป้งร่ำจริงๆ"

พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของคุณใหญ่ ตอนนั้นคุณใหญ่อายุ 13 ป• ยืนอยู่กับพ่อและแม่ของเขา มองออกไปหน้าบ้านหลังเก่าของครอบครัวรัตตภาคย์ เห็นพ่อของแป้งร่ำอุ้ม ด.ญ.แป้งร่ำวัย 5 ขวบไว้ในมือข้างหนึ่งส่วนอีกมือหนึ่งประคองเมียที่หน้าตาอิดโรย เสียงพ่อของแป้งร่ำตะโกนด่าลั่น

"ไอ้เพื่อนชั่ว...หักหลังได้แม้แต่เพื่อนตัวเอง...จำไว้ ฉันขอสาปแช่งแก เมียแก ลูกแก ขอให้พวกแกไม่มีความสุขความเจริญ ไม่มีใครจริงใจ ไม่มีใครรัก ขอให้มีแต่คนทรยศหักหลัง เหมือนที่พ่อแม่มันทำไว้"

พ่อของคุณใหญ่หันไปบอกคุณระเบียบในวัยสาวให้รีบพาคุณใหญ่ออกไป แต่คุณใหญ่ขืนตัวไว้ แม่ของเขาเลยเข้ามากระชากเขาเข้าบ้าน เสียงด่าทอยังดังก้อง คุณใหญ่ตื่นจากภวังค์ ปัดข้าวของบนโต๊ะทำงานกระเด็นอย่างหงุดหงิด คุณหญิงเป”ดประตูห้องเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาถึงกับสะดุ้งโหยง

คุณใหญ่รีบปรับสีหน้าเป็นปกติ คุณหญิงถามว่าอารมณ์เสียอะไรหรือ คุณใหญ่ปฏิเสธว่าเปล่า คุณหญิงพอมองออกแต่ไม่อยากเซ้าซี้ วางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะทำงาน

"ชาคาโมไมล์อุ่นๆ...จะได้ผ่อนคลายขึ้นนะคะ"

คุณใหญ่ดึงน้องสาวเข้ามากอดลูบหัวอย่างรักใคร่ "พวกเราจะต้องมีแต่ความสุข จะต้องมีแต่คนรัก ไม่มีใครทรยศหักหลัง เข้าใจไหมน้องหญิง"

คุณหญิงงง แต่ก็พยักหน้าให้ คุณใหญ่แอบหวั่นใจไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ธณพก้าวเข้ามาเห็นคุณหญิงอยู่ด้วย ขยับจะออกไป แต่คุณใหญ่เรียกไว้ คุณหญิงเลยขอตัวไปนอน หอมแก้มพี่ชายหนึ่งฟอดก่อนไป เธอเดินผ่านธณพยิ้มให้เขานิดหนึ่ง ธณพดีใจแต่เก็บอาการไว้

"ฉันนึกว่าณพกลับแล้ว...มีอะไรหรือ"

ธณพเตือนว่าคุณใหญ่อาจจะมีปัญหากับท่านสุพจน์ เขาจึงอยากจะจ้างบอดี้การ์ดมารักษาความปลอดภัยให้ คุณใหญ่ กลับส่ายหน้ายิ้มๆ ถ้าเขาอยากได้บอดี้การ์ดเมื่อไหร่แล้วจะบอก...

ดึกแล้ว แป้งร่ำยังนอนไม่หลับ ออกมานั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเหตุการณ์ที่บ้านท่านสุพจน์ น้อยใจในโชคชะตาตัวเอง เปาเดินมาเห็นแป้งร่ำนั่งอยู่คนเดียว หยุดมอง แป้งร่ำมองขึ้นไปบนฟ้า น้ำตาคลอเบ้า

"พ่อคะ แม่คะ ทำไมทิ้งแป้งไว้คนเดียว ทำไมไม่เอาแป้งไปอยู่ด้วย"

แป้งร่ำร้องไห้น้ำตาไหลพราก เปาใจหาย ขยับจะเข้าไปปลอบด้วยความลืมตัว เสียงคุณระเบียบเรียกแป้งร่ำให้ขึ้นนอนดังขึ้นเสียก่อน เปารีบหลบฉาก ส่วนแป้งร่ำแอบเช็ดน้ำตาไม่อยากให้ใครเห็น

ooooooo

เปากำลังเช็ดถูเครื่องมือช่าง ระหว่างที่ระบือคุยโม้โอ้อวดว่าตัวเองมีฝ•มือในการดูแลรักษาและซ่อมแซมรถ หรูๆของบ้านนี้ ถ้าเปาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับรถเรื่องไหนให้มาถามตนได้ เอื้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามาถามหาระบบ ระบือบอกว่าพ่อไม่อยู่ไปหาหมอ เอื้อยบอกระบือว่ารถคุณหญิงสตาร์ตไม่ติดช่วยไปซ่อมให้ที

"เอ๊ย...พี่บือซ่อมไม่เป็น..." ระบือนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งคุยโม้ เรื่องนี้ รีบปิดปากตัวเอง "เอ่อ...รถคุณหญิงซ่อมไม่เป็นซ่อมเป็นแต่รถคุณใหญ่" ระบือแถไปได้เรื่อย เปาเลยอาสาไปดูให้

หลังจากตรวจเช็กเครื่องยนต์สักพัก เปาเดินไปสตาร์ต เครื่องยนต์รถของคุณหญิงติดทันที คุณใหญ่มองอย่างพอใจ ถามว่ารถเป็นอะไร เปาว่าแค่ขั้วแบตเตอรี่หลวม คุณใหญ่เห็นคุณหญิงทำท่าจะขับรถคันนี้ไปทำงานแนะให้เอาคันอื่นไปดีกว่า คุณหญิงไม่ยอม อ้างว่าคันนี้เป็นคันโปรดของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นให้เปาขับให้ดีกว่านะ   เผื่อระหว่างทางจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา"

คุณหญิงคิดอยู่อึดใจ "ดีเหมือนกันค่ะ...กวนหน่อยนะเปา" แล้วเดินอ้อมไปนั่งข้างคนขับ

คุณใหญ่ทักว่าทำไมไม่นั่งข้างหลัง คุณหญิงไม่คุ้นขอนั่งตรงนี้ เร่งให้เปารีบไปได้แล้ว ธณพมองตามรถคุณหญิงตาละห้อย ระหว่างทางไปร้านกาแฟของคุณหญิง มีรถมอเตอร์ไซค์ ขับตัดหน้า เปากระแทกเบรกอย่างแรงพร้อมกับยกแขนกันคุณหญิงไว้โดยสัญชาตญาณแม้เธอจะคาด เข็มขัดนิรภัยอยู่ก็ตาม

มอเตอร์ไซค์ยกมือขอโทษแล้วซิ่งไปหน้าตาเฉย เปาถามคุณหญิงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม คุณหญิงส่ายหน้าแทนคำตอบ เหลือบมองแขนเขา เปารีบเอาแขนออก

"ขอบใจมากนะ...เฮ้อ...ท่าทางวันนี้จะฤกษ์ไม่ค่อยดี"

คุณหญิงเห็นเปาเงียบๆเลยชวนคุยถามโน่นถามนี่ ถึงได้รู้ประวัติคร่าวๆของเปาว่าไปอยู่กับลุงและป้าที่เซี่ยงไฮ้ ตั้งแต่เด็ก ส่วนพ่อกับแม่ของเขาตายหมดแล้ว...

ooooooo

ในเวลาเดียวกัน แป้งร่ำหยิบกล้องถ่ายรูปมาเปิดดูภาพที่ถ่ายคู่กับเปาแล้วยิ้ม นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆระหว่างเขากับเธอตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ เสียงคุณระเบียบเคาะประตูเรียก ทำให้แป้งร่ำรีบเก็บกล้อง คุณระเบียบเข้ามาบอกว่าคุณใหญ่ให้มาตาม แป้งร่ำถามคุณระเบียบว่าเปาเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าหายแล้ว วันนี้คุณหญิงวานให้เปาขับรถให้ แป้งร่ำอึ้ง...

อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์คุณใหญ่ ศจีทวงเช็คที่คุณใหญ่ให้เธอเมื่อคืนนี้คืนจากกานดา ยัยแม่มดจ้องหน้าศจีเขม็งหาว่าศจีบังอาจที่กล้ามาทวงเช็คคืน เป”ดกระเป๋าหยิบเช็คขึ้นมาโชว์

"ถึงคุณใหญ่จะให้หล่อน...แต่ฉันจะเอา...มีอะไรหรือเปล่า...วันนี้ฉันจะไป ทำให้เงินมันงอกเงยอย่ามาทำให้เสียฤกษ์" กานดาผลักศจีกระเด็น แล้วเดินเชิดออกไป ศจีแช่งตามหลังขอให้เจ๊งหมดตัว...

คุณใหญ่บอกแป้งร่ำว่าคุณจั๊กจั่นโทร.สายด่วนมาขอตัวแป้งร่ำไปถ่ายโฆษณา โครงการรณรงค์เอกลักษณ์ไทย บ่ายวันนี้แป้งร่ำต้องไปลองชุดก่อน แล้วคุณจั๊กจั่นจะนัดถ่ายโฆษณาจริงอีกที ธณพเรียนคุณใหญ่ว่าวันนี้ไม่มีใครขับรถให้แป้งร่ำ เพราะวิฑิตต้องขับรถให้คุณใหญ่ ส่วนเปาขับรถให้คุณหญิง

คุณใหญ่ถามคุณระเบียบว่าระบือพอจะขับรถให้แป้งร่ำได้ไหม คุณระเบียบหลบตา เรียนคุณใหญ่ว่าระบือยังไม่พร้อม คุณเล็กเพิ่งเข้ามา อาสาจะไปส่งแป้งร่ำให้ คุณใหญ่ถามน้องเสียงเข้มว่าจะไปไหนอีก

"ก็จะออกไปดูงานที่พี่ใหญ่อยากให้ทำไง ไม่ได้ไปเที่ยวหรอกน่า"

คุณใหญ่สั่งน้องชายขับรถดีๆก่อนจะพยักหน้าให้ธณพไปกันได้แล้ว เป็นจังหวะเดียวกับชานนท์เดินเข้ามา คุณใหญ่ ถึงได้รู้ว่าคุณเล็กนัดชานนท์ไปด้วย เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกไปโดยมีธณพเดินตาม คุณเล็กชวนแป้งร่ำกับชานนท์ไปหาอะไรกินกันก่อน

ooooooo

คุณหญิงยื่นกาแฟกลิ่นหอมฉุยให้เปาที่ยืนเตร่ อยู่นอกร้าน บอกให้เข้าไปนั่งรอข้างใน ตรงนี้มันร้อน เปาเกรงจะไม่สมควรเลยรีๆรอๆ คราวนี้คุณหญิงไม่ใช่แค่ชวน แต่พาเปาไปนั่งโต๊ะใกล้ๆหน้าร้าน

"นั่งตรงนี้แหละ...นั่งเหอะน่า ร้านไม่มีลูกค้าเลย นั่งเป็น หน้าม้าให้หน่อย...จิบกาแฟไป ทำหน้าตาอร่อยๆด้วย" คุณหญิงสั่งเสร็จกลับไปที่เคาน์เตอร์ เปาค่อยๆยกกาแฟขึ้นจิบหน้าตาเฉยๆ คุณหญิงร้องถามว่านั่นเรียกว่าหน้าตาอร่อยแล้วหรือ เปายกกาแฟจิบอีกทีแล้วพยายามทำหน้าอร่อยขึ้นนิดหนึ่ง


คุณหญิงยิ้มให้ จังหวะนั้นมีลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน คุณหญิงตาโตก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับเปาเป็นทำนองว่า เห็นไหมได้ผลจริงๆด้วย...

คุณใหญ่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในรถสั่งลูกน้องเสียงเข้มว่าไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นท่านสุพจน์ก็ตาม วิฑิตชะงักเหลือบมองกระจกส่องหลัง คุณใหญ่กำชับให้ประมูลงานนี้ให้ได้แล้ววางสาย วิฑิตหูผึ่งมัวแต่แอบฟังเพลินไม่ได้มองสัญญาณไฟจราจร ธณพเตือนวิฑิตว่าไฟเขียวแล้ว วิฑิตสะดุ้งรีบออกรถ...

อ้ายแอบได้ยินเรื่องที่แป้งร่ำรับเป็นนางแบบถ่ายโฆษณา รีบคาบข่าวนี้ไปบอกศจี ศจีอิจฉาริษยาจนตัวสั่น วางแผนร้ายเตรียมเล่นงานแป้งร่ำ...

ooooooo

คุณเล็ก ชานนท์กับแป้งร่ำและคุณระเบียบมาถึงร้านกาแฟของคุณหญิงต้องประหลาดใจเมื่อ เห็นลูกค้านั่งเต็มทุกโต๊ะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คุณเล็กถึงกับออกปากว่าวันนี้ที่ร้านแจกกาแฟฟรีหรือ คุณหญิงหันมาทักทั้งๆที่กำลังเก็บโต๊ะมือเป็นระวิง

"นายเล็ก...ดีใจจังเลย...มาๆๆๆช่วยกันหน่อยเร็ว"

คุณหญิงเอาถาดใส่ถ้วยกาแฟที่ใช้แล้วยัดใส่มือน้องชาย คุณเล็กร้องเอะอะว่าจะมากินกาแฟไม่ได้มาล้างแก้วสักหน่อย คุณหญิงบอกให้มากินวันหลัง แต่วันนี้ต้องช่วยเธอล้างแก้วก่อน แล้วคว้ามือชานนท์กับแป้งร่ำให้มาช่วยเสิร์ฟ ส่วนคุณระเบียบไปช่วยเธอชงกาแฟ เปาก็มาช่วยเสิร์ฟเช่นกัน บรรดาลูกค้าหญิงแท้หญิงเทียมเห็นหน้าเปาแล้วใจแทบละลาย พากันส่งสายตาป”๊งๆๆให้เขาเป็นระยะๆ...

หลังจากลูกค้าบางตาลงแล้ว คุณหญิงทิ้งตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับชานนท์ แป้งร่ำและคุณเล็กอย่างเหน็ดเหนื่อย คุณเล็กบ่นอุบว่ากะจะมาหาอะไรกิน อดกินไม่พอยังโดนใช้งานอีกต่างหาก คุณหญิงผลักหัวน้อง

"บ่นจัง...เออ...แต่ก็งงเหมือนกันนะ จู่ๆลูกค้ามาจากไหนก็ไม่รู้...ต้องเป็นเพราะเปาแน่ๆ"

คุณหญิงหันไปกวักมือเรียกเปาที่กำลังช่วยคุณระเบียบเก็บของอยู่ที่ เคาน์เตอร์ คุณเล็กเพิ่งได้เห็นหน้าเปาครั้งแรกเลยโดนคุณหญิงแซวว่า อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆทำไมไม่เคยเจอกัน คุณเล็กโทษว่าเป็นเพราะชานนท์ชวนเขาเที่ยวตลอด ชานนท์ถึงกับร้องอ้าว ทำไมถึงมาโยนบาปให้เขา

"เออจริงซิ...ทำไมพี่หญิงบอกว่าลูกค้ามากันเยอะเพราะนายเปานี่ล่ะ"

"ก็เมื่อก่อนลูกค้าเคยแน่นซะที่ไหน แต่พอวันนี้เปามาลูกค้าก็แน่นเลย"

คุณเล็กเถียงว่าอาจจะเป็นเพราะเขาก็ได้ เมื่อกี้เขายังโดนโต๊ะหญิงเทียมลวนลามเลย ชานนท์ร้องเอะอะว่าเขาก็โดนแทะโลมเช่นกัน คุณเล็กหันไปถามเปาว่าโดนด้วยหรือเปล่า เปานิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณเล็กรู้ทันทีว่าเปาก็โดนกับเขาด้วย แล้วแกล้งหันไปกอดฟัดเหวี่ยงชานนท์พร้อมกับทำเสียงแต๋วใส่

ทุกคนพากันขำกลิ้ง  คุณระเบียบเห็นแล้วรู้สึกดีที่หนุ่มสาวพากันมีความสุขก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ถึงเวลานัดไปลองเสื้อที่ร้านของคุณจั๊กจั่น คุณเล็กลุกพรวดชวนชานนท์กับแป้งร่ำรีบไปขืนทำงานบกพร่องเดี๋ยวจะโดนพี่ใหญ่ เล่นงาน เปามองตามแป้งร่ำเดินจากไปกับชายอื่นอย่างหงอยๆ

ooooooo
ตอนที่ 5

คุณจั๊กจั่นอารมณ์บ่จอย เดินพล่านทั่วร้านบ่นอุบว่าทำไมป่านนี้แล้วแป้งร่ำยังไม่โผล่มา นี่ถ้าไม่ใช่ อีหนูของคุณใหญ่ เธอคงไม่เอานังนั่นมาถ่ายแบบแน่ หันไปสั่งเลขาฯให้โทร.ไปตาม เลขาฯกำลังจะคว้าโทรศัพท์ เหลือบไปเห็นคณะของแป้งร่ำเดินเข้ามาพอดี คุณจั๊กจั่น เปลี่ยนอารมณ์ทันทีเข้ามาโอบหน้าโอบหลังแป้งร่ำ

"ต๊าย...คุณน้องแป้งร่ำมาแล้ว คุณเล็ก คุณชานนท์รูปหล่อ ก็มาด้วย"

"ขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า"

"มาช้าที่ไหนฮะ ไม่เห็นช้าเลยแล้วมาขอโทษอะไรพี่จั่นฮะ คุณใหญ่รู้เข้าล่ะจะไม่งามนะฮะแม่คุณแม่ทูนหัว...แล้วนี่ยังไงกันฮะ วันนี้ถึงมีบอดี้การ์ดมาคุมตั้งสองคน แอบหนีคุณใหญ่เที่ยวกันหรือเปล่า"

คุณเล็กรู้ทัน พูดเลียนเสียงคุณจั๊กจั่น "พี่ใหญ่ให้มาส่งฮ่ะ จะลองชุดกันหรือยังฮะ"

คุณจั๊กจั่นว่าคุณเล็กว่าเซี้ยวแล้วพาแป้งร่ำไปลองชุด... สักพัก แป้งร่ำในชุดไทยสวยเหมือนนางในวรรณคดีก้าวเข้ามา สองหนุ่มพากันตะลึงในความงดงาม คุณจั๊กจั่นได้ทีรีบขายของ บอกคุณเล็กกับชานนท์ให้พาแฟนมาที่นี่เธอจะดีไซน์เสื้อผ้าให้ครบทุกชาติทุก ภาษา ชานนท์รับปากว่ามีแฟนเมื่อไหร่จะพามาทันที

"ต๊าย...พูดเป็นเล่น คุณชานนท์เนี่ยนะฮะยังไม่มีแฟน"

ชานนท์มองแป้งร่ำพร้อมกับบอกว่ารอเธอคนนั้นอยู่ แป้งร่ำชะงัก คุณระเบียบรู้สึกไม่เข้าที ส่วนคุณจั๊กจั่นตาโตชักมีอะไรทะแม่งๆ ส่วนคุณเล็กไม่ทันเห็นพิรุธเลยพาซื่อ

"โอ๊ย...ยังจะรอพี่หญิงอยู่อีกหรือพี่นนท์อย่าไปสนเจ๊เขาเลย เดี๋ยวผมหาให้ดีกว่า จะเอาแนวไหน"

ชานนท์ตบไหล่คุณเล็ก บอกว่าไม่ต้อง เขาหาเองได้ คราวนี้ชานนท์ไม่ได้มองแป้งร่ำ...

ooooooo

ด้านคุณหญิงพาเปามากินก๋วยเตี๋ยวร้านข้างถนน เห็นเปาเอาแต่เขี่ยก๋วยเตี๋ยวในชามเหมือนไม่ถูกปาก คุณหญิงถามว่าอยู่เซี่ยงไฮ้เปาทำงานอะไร เปาทำทุกอย่าง ไม่เคยเกี่ยง คุณหญิงซักอีกว่ามัวแต่ทำงานแล้วเรียนหนังสืออย่างไร เปาไม่มีเวลาสำหรับการเรียน คุณหญิงสงสารเขาจับใจ

"ที่บ้านเธอคงลำบากมาก พ่อแม่ทำงานอะไรหรือ"

เปาชะงัก นึกถึงภาพเมื่อครั้งเป็นเด็ก ตอนนั้นเขาอายุ 6 ขวบ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าอย่างดี กำลังจะเป่าเทียนเค้กวันเกิด รายล้อมไปด้วยพ่อแม่และเพื่อนฝูงรุ่นเดียวกันที่ฐานะดี ชีวิตช่วงนั้นช่างมีความสุขสุดๆ

เปาสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงคุณหญิงเรียก คุณหญิงขอโทษที่ถามคำถามเมื่อกี้ เปายิ้มให้ก่อนจะคีบก๋วยเตี๋ยวใส่ปาก...

ooooooo

กานดาเสียพนันไปหมดตัว แถมยังเป็นหนี้บ่อนอีกเพียบเลยมานั่งหน้าเครียดรอคุณใหญ่อยู่หน้าห้องทำงาน อันหรูหราโอ่อ่าของเขา พอเห็นหน้าหลานชาย กานดาปรี่เข้าไปหา เลขาฯหน้าห้องคุณใหญ่วิ่งตามมาห้ามแต่ไม่ทัน กานดาไวกว่าพุ่งตามคุณใหญ่เข้าห้องทำงาน...

คุณใหญ่ร้องเอะอะเมื่อได้ยินกานดาขอเงิน 2 ล้านบาท คราวนี้เธออ้างว่าใจอ่อนไปเซ็นค้ำประกันให้เพื่อน แต่ยังเล่า ไม่ทันจบ คุณใหญ่ขี้เกียจฟังเรื่องโกหกชิงสั่งธณพช่วยไปเคลียร์ เรื่องนี้ให้ที กานดาหน้าเสีย ละล่ำละลักว่าไม่ต้องเกรงใจธณพ เธอจัดการเองดีกว่า แค่คุณใหญ่เซ็นเช็คให้ก็พอ

"ต่อไปนี้คุณอาจะทำอะไรก็ระมัดระวังหน่อยนะครับ อย่าใจอ่อนให้มากนัก เงินทองไม่ได้หาง่ายๆ"

กานดารับปากแข็งขันว่าต่อไปจะระวังให้มากกว่านี้ คุณใหญ่เซ็นเช็คให้ กานดาจะคว้าแต่เขาดึงกลับเตือนว่าอย่าให้มีอย่างนี้อีก คุณอาตัวแสบตาวาวไม่พอใจ แต่เก็บอาการรับปากส่งๆรีบคว้าเช็คมาถือไว้ขอบคุณหลานชายแล้วผลุนผลันออกไป คุณใหญ่หันไปสั่งธณพช่วยสืบทีว่ากานดาไปเล่นบ่อนไหน...

กานดาเดินหน้าเชิด ถือเช็คไปก่นด่าหลานชายตัวเองไปตลอดทาง พลันมีมือโผล่มาคว้าเช็คไปจากกานดา แล้วล็อกคอลากหลบมุม พอเห็นเป็นวิฑิต กานดาด่าลั่นว่าทำบ้าๆแบบนี้เดี๋ยวหัวใจวายกันพอดี

วิฑิตมองเช็คในมือตาโต "ผมสิต้องหัวใจวายอยู่ดีๆก็จะได้เงินตั้ง 2 ล้านบาท"

กานดาฉกเช็คกลับเธอไม่ได้คิดจะให้วิฑิตสักหน่อย เงินจำนวนนี้ต้องรีบเอาไปคืนบ่อน ถ้ากลับไปไม่ทัน พวกนั้นเล่นงานเธอตายแน่ วิฑิตตาเหลือกร้องเอะอะว่าเล่นการพนันแบบไหนถึงเสียเงินตั้ง 2 ล้านบาท กานดารีบเอามือป”ดปาก ติงว่าอย่าส่งเสียงดังเดี๋ยวใครได้ยิน วิฑิตขอเงินใช้บ้าง

"เอาน่าๆเดี๋ยวจะกลับไปลุ้นดูอีกสักตั้ง ถ้าเฮง...พี่จะแบ่งให้พี่ไปล่ะ" กานดาพรวดพราดออกไป

ธณพเห็นกานดาโผล่ออกมาจากมุมตึก ขยับจะตามแต่ต้องหยุดกึกเมื่อเห็นวิฑิตก้าวตามออกมาท่าทางฮึดฮัด ก่อนจะแยกไปอีกทาง ธณพมองตามสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นธณพเข้าไปถามวิฑิตซึ่งๆหน้าว่าเมื่อกี้คุยอะไรกับกานดา วิฑิตตกใจก่อนจะตีหน้าตายว่ากานดาเป็นฝ่ายมาคุยกับเขาต่างหาก สั่งให้เขาดูแลคุณใหญ่ดีๆ ธณพท่าทางไม่ค่อยเชื่อนักแต่ก็สั่งให้วิฑิตทำตามที่กานดาบอก

ooooooo

แป้งร่ำดื่มน้ำเสร็จส่งแก้วคืนให้คุณระเบียบแล้วเดินออกกำลังต่อ คุณระเบียบถือแก้วน้ำกลับเข้าตึกใหญ่ ผ่านคุณเล็กกับชานนท์กำลังนั่งดูรุ่นรถหรูที่จะสั่งเข้ามาขาย ชานนท์ถามคุณเล็กว่าตั้งแต่เขากลับมายังไม่เคยเห็นแฟนคุณเล็กเลย คุณเล็กยิ้มเจ้าเล่ห์ บอกว่าชานนท์เคยเห็นแล้ว ก่อนจะพยักพเยิดไปทางแป้งร่ำ

"ทะลึ่งแล้ว คิดอะไรเพ้อฝันอย่างกับเด็กๆ

"ต้องเด็กเท่านั้นหรือพี่ที่จะเพ้อฝัน...แล้วผมก็จะฝันของผมไปเรื่อยล่ะ พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา ฝันมันอาจจะเป็นจริงก็ได้ใครจะไปรู้...จริงไหมพี่" คุณเล็กยิ้มอารมณ์ดี เดินเข้าตึกใหญ่ ชานนท์คิดตามคำพูดของคุณเล็กแล้วหันมองแป้งร่ำที่กำลังเดินออกกำลัง สักพักได้ยินเสียงรถแล่นเข้าบ้าน

แป้งร่ำหันไปมองเห็นเปาขับรถโดยมีคุณหญิงนั่งคู่มาด้วย ทำท่าจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง คุณหญิงเอื้อมมือไปกดแตรรถ แป้งร่ำชะงัก หันมามอง รถคุณหญิงมาจอดเทียบ คุณหญิงชะโงกหน้าผ่านเปายื่นกล่องขนมเค้กให้แป้งร่ำ บอกให้รีบกิน ทิ้งไว้เดี๋ยวไม่อร่อย แป้งร่ำขอบคุณรับกล่องให้เค้กมาถือไว้ เปาขับรถเลยเข้าไปยังโรงรถ แป้งร่ำมองตามหน้าจ๋อยๆโดยมีชานนท์ มองดูเหตุการณ์อยู่ตลอด...

ขณะที่นั่งกินมื้อค่ำกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา คุณหญิงคุยให้พี่ชายฟังว่าวันนี้ร้านกาแฟของเธอมีลูกค้าแน่นร้าน ถ้าเขาไม่เชื่อลองถามแป้งร่ำ นายเล็ก หรือชานนท์ดูก็ได้ คุณใหญ่ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ต่อไปนี้คุณหญิงจะขอยืมตัวเปาไปช่วยที่ร้านของเธอบ่อยๆเพราะเขาเป็นตัวนำโชค ของเธอ

กานดาแดกดันเปาว่าซกมกขนาดนั้นจะเป็นตัวนำโชคได้อย่างไร คุณหญิงเถียงว่าซกมกที่ไหนกัน สาวๆเหล่เปากันตาแทบกลับ แล้วหันไปถามแป้งร่ำว่าจริงไหม แป้งร่ำแทบสำลัก รีบบอกว่าไม่ทันสังเกต คุณหญิงเลยหันไปถามคุณเล็กแทน คุณเล็กมั่วนิ่มว่าสาวๆไม่ได้เหล่แต่เปาเหล่เขาด้วย

คุณหญิงหมั่นไส้ แกล้งรวบช้อน ฟังน้องชายโม้แล้วกินข้าวไม่ลง คุณใหญ่มองน้องยิ้มๆ ศจีแอบเหล่ชานนท์ซึ่งนั่งฝั่งตรงข้าม แกล้งแหย่เท้าไปเขี่ยขา ชานนท์สะดุ้งมองหน้าศจี

"แล้วไม่มีใครเหล่คุณชานนท์บ้างหรือคะ"

กานดารู้ทันกระทืบเท้าศจีจนร้องโอ๊ย ทุกคนหันมอง ศจีโกหกเนียนๆว่าตัวอะไรไม่รู้กัดเท้า คุณใหญ่ถามแป้งร่ำว่าไปลองชุดแล้วตกลงจะถ่ายทำกันเมื่อไหร่ แป้งร่ำคิดว่าน่าจะเป็นอาทิตย์หน้า กานดาหูผึ่งอยากรู้ว่าถ่ายทำอะไร ศจีสาระแนทันทีว่าถ่ายโฆษณาของคุณจั๊กจั่น แป้งร่ำสงสัยว่าศจีรู้ได้อย่างไร

"แหม...คนดังอย่างน้องแป้งร่ำจะขยับตัวทำอะไร พวกคอลัมน์ก๊อสซิปใน นสพ.เขาก็เม้าท์กันหึ่งสิจ๊ะ"

"พูดให้ถูกศจี เขาเขียนถึงไม่ใช่เม้าท์กันหึ่ง" คุณเล็กค้านเสียงเข้มไม่พอใจ

ศจีได้ทีพูดยั่วจนคุณเล็กโกรธจัดจะเอาเรื่อง แต่คุณใหญ่ มาขวาง คุณเล็กคิดว่าพี่ชายเข้าข้างศจี วงแตกทันที คุณเล็กพรวดพราดออกไป ชานนท์กับคุณหญิงรีบตาม ข้าวปลาอาหารเลยแทบจะไม่ได้แตะ กานดาได้ทีว่ากระทบแป้งร่ำว่าเป็นตัวทำให้เสียบรรยากาศ เมื่อกี้พี่น้องยังหัวเราะหัวใคร่กันดีๆ...

ที่เรือนคนรับใช้ ระบือกำลังอวดลอยสักที่แขน อธิบายให้เปาฟังว่าเป็นลายสักอะไร มีไว้ทำไม และเจ๋งแค่ไหน แต่เปาไม่ได้สนใจนัก ระบือถือวิสาสะจะถลกเสื้อเปาดูว่ามีลายสักอะไรกับเขาบ้างหรือเปล่า

เปาคว้าข้อมือระบือบิดจนร้องลั่น สักพักเปาก็ปล่อยมือ เป็นจังหวะเดียวกันเอื้อยอ้ายยกสำรับกับข้าวคาวหวานจากตึกใหญ่ลงมาวาง   ระบือสงสัยว่าทำไมกับข้าวไม่พร่อง   อ้ายนินทาว่าพวกคุณๆกินได้ไม่เท่าไหร่ก็ตีกันเพราะแป้งร่ำเป็น ต้นเหตุ  เอื้อยโทษว่าเป็นเพราะศจีต่างหากที่สาระแนแหย่ให้ คุณเล็กโกรธ

"สาระแนแหย่ที่ไหน...คุณศจีพูดถูก คุณเล็กน่ะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนนังนั่น แตะต้องไม่ได้ ไม่รู้จะหลงมันไปถึงไหน รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นอีหนูของพี่ชายตัวเองแท้ๆ" อ้ายโต้ไม่ยอมแพ้ คุณระเบียบเอ็ดลั่น

"นังอ้าย...ถ้าฉันได้ยินแกพูดจาอย่างนี้อีก ฉันจะเรียกคุณใหญ่ให้ไล่แกออก...ทันที"

อ้ายจ๋อย เปาอึ้งกับข้อมูลใหม่และเห็นใจแป้งร่ำมากขึ้น...

เปาออกมาเดินเล่นหลังกินข้าว เจอแป้งร่ำนั่งเหม่ออยู่คนเดียว จะหันหลังกลับ เสียงแป้งร่ำเรียกเปาให้เข้าไปหา บอกเสียงอ่อยว่าเขาต้องภูมิใจตัวเองให้มากๆที่เป็นตัวนำโชค ไม่เหมือนเธอที่เป็นตัวซวยของบ้านนี้ แป้งร่ำเดินเศร้าๆออกไป เปามองตามอย่างเข้าใจเห็นใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ อ้ายซุ่มดูอยู่อีกมุมหนึ่งตาลุกวาว แค้นมาก คิดว่าแป้งร่ำมายุ่งกับพี่เปาของเธอ รีบเอาเรื่องนี้ไปฟ้องศจี...

ขณะแป้งร่ำกำลังเดินเรื่อยเปื่อยมาถึงริมสระว่ายน้ำ ศจีกับอ้ายแท็กทีมเข้ามาขวาง ศจีไม่รอช้าด่าแป้งร่ำฉอดๆว่าอดอยากปากแห้งขนาดจะกินไอ้ตี๋ก้นครัวเลยหรือ แป้งร่ำเดินเข้าไปจ้องหน้าศจีใกล้ๆ

"พล่ามจบหรือยัง...นังอเวจี"

ศจีเจ็บใจที่ถูกด่า เงื้อมือตบเต็มแรง แป้งร่ำก้มหลบ ฝ่ามือศจีเลยพลาดไปโดนหน้าอ้ายเต็มๆ อ้ายเสียหลักเซจะตกสระ มือดันคว้าศจีหล่นน้ำไปด้วยกัน ศจีเจ็บใจชี้หน้า อ้าปาก จะด่าแป้งร่ำอีก แต่แป้งร่ำชี้กลับ ขู่ว่าถ้ายังไม่หยุดพล่าม เรื่องถึงหูคุณใหญ่แน่...

คุณจั๊กจั่นโทรศัพท์มาเรียนคุณใหญ่ว่าคุณหญิงภริยาท่านฯอยากให้โฆษณาที่แป้ง ร่ำเป็นนางแบบออกอากาศไวๆจะได้โกยคะแนนไว้เผื่อเลือกตั้งนายกสมาคมแม่บ้านฯ สมัยหน้า เธอเลยต้องตามตัวแป้งร่ำมาถ่ายโฆษณาด่วน พรุ่งนี้ 8 โมงเช้าที่โรงละครสยามนิรมิต คุณใหญ่รีบแจ้งแป้งร่ำแล้วหันไปสั่งคุณระเบียบ

"ฉันต้องไปสนามบินตั้งแต่ตีห้า คุณระเบียบต้องพาคุณแป้งไปถึงที่นัดหมายเวลา 8 โมงเช้า ไปกับเปา ให้เปาไปช่วยดูแลให้ดีด้วย" คุณใหญ่สั่งจบลุกออกไป คุณระเบียบมองแป้งร่ำที่นั่งนิ่งอย่างเห็นใจ

ศจีกับอ้ายแอบฟังอยู่ตลอด ศจีพึมพำว่าคราวนี้นังแป้งร่ำเสร็จเธอแน่

ooooooo

บรรยากาศที่โรงละครสยามนิรมิตคึกคักเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งทีมกองถ่ายโฆษณา ทีมเสื้อผ้าหน้าผม อีกทั้งพวกนักข่าวและเหล่าคุณหญิงคุณนายเจ้าของโปรเจกต์ เปาเดินเตร่ๆไม่ห่างจากจุดที่แป้งร่ำกำลังแต่งหน้าทำผม คุณหญิงภริยาท่านฯหันไปถามคุณจั๊กจั่น ว่าแป้งร่ำแต่งตัวเสร็จหรือยัง

"อ้าว...เสร็จพอดีเลย มาโน่นแล้วค่ะคุณหญิง"

แป้งร่ำในชุดไทยจิตรลดาสวยงามมากเดินมาไกลๆคุณระเบียบหิ้วกระเป๋าและข้าวของ เต็มสองมือเดินตาม โดยมีโบวี่ช่างทำผมกับเป้ยช่างแต่งหน้าหิ้วสัมภาระของตัวเองตามมาห่างๆ คุณระเบียบเรียกให้เปาเข้ามาหา เปาวิ่งไปจะรับของจากมือคุณระเบียบ แต่เธอส่ายหน้า

"ดูคุณแป้งร่ำเถอะ พื้นมันเดินลำบากเดี๋ยวคุณจะล้ม"

เปากับแป้งร่ำมองหน้ากัน เปาค่อยๆยื่นแขนให้แป้งร่ำเกาะ โบวี่เห็นหน้าเปาร้องวี้ดว้ายทึ่งในความหล่อ เป้ยช่างแต่งหน้าไม่น้อยหน้า วิ่งแซงโบวี่ เร่งฝีเท้าตามเปาไปติดๆ...

ระหว่างการถ่ายทำโฆษณา เปาจะคอยดูแลแป้งร่ำตลอด คอยกางร่มให้ ถ้ามีฉากต้องถ่ายทำในเรือ เปาก็จะคอยส่งมือให้แป้งร่ำจับเวลาขึ้นหรือลงเรือ การถ่ายทำเป็นไปโดยราบรื่น เหลือเพียงชุดสุดท้าย คุณระเบียบปลอบแป้งร่ำให้อดทนอีกหน่อย อีกชุดเดียวก็เสร็จแล้ว ปากพูดมือก็โบกพัดให้แป้งร่ำไปด้วย

"เอ่อ...คุณแป้งนั่งพักก่อนนะคะ เบียบขอไปห้องน้ำแป๊บเดียว"

จังหวะนั้น มีพนักงานถือถาดใส่กาแฟร้อน กาแฟเย็นมาเสิร์ฟแป้งร่ำ เสียงเปาบอกพนักงานว่าคุณแป้งร่ำไม่ดื่มกาแฟ แป้งร่ำหันไปมองเห็นเปายื่นแก้วใส่น้ำเปล่าให้ แป้งร่ำรับมาจิบชมว่าความจำใช้ได้นึกว่าจะขี้ลืม เปายอกย้อนว่า ตัวเองความจำดีมาก ไม่ขี้ลืมเหมือนแป้งร่ำ

"นี่...ฉันพลาดแค่ครั้งเดียว นายเล่นฉันไม่เลิกเลยนะ"

"ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว" เปาจ้องหน้าแป้งร่ำที่ยังงงๆว่าไม่ใช่ครั้งเดียว แล้วครั้งไหนอีก...

ศจีรู้ว่าโบวี่ช่างทำผมเพื่อนเก่าแก่อยู่ในทีมถ่ายทำโฆษณาชิ้นที่แป้งร่ำ เป็นพรีเซนเตอร์ รีบโทร.หาทันทีขอให้ โบวี่ช่วยทำบางอย่างให้ โบวี่ฟังสิ่งที่ศจีอยากให้ช่วยแล้วตกใจแทบช็อก ปฏิเสธลั่นว่าไม่เอาด้วย

"อย่าลืมสิว่าฉันเป็นคนฝากแกเข้าวงการจนได้ดิบได้ดีอย่างทุกวันนี้ เรื่องแค่นี้แกทำให้ฉันไม่ได้หรือไงนังโบ" ศจีทวงบุญคุณเสียงเข้ม โบวี่หนีไม่ออกยอมทำตามอย่างไม่ค่อยเต็มใจ...

แป้งร่ำเตรียมตัวถ่ายโฆษณาชุดสุดท้าย คุณจั๊กจั่นเข้ามาตรวจความเรียบร้อยที่ห้องแต่งตัว เปากับคุณระเบียบยืนดูอยู่ไม่ไกล คุณจั๊กจั่นชมแป้งร่ำว่าสวยมาก สมแล้วที่คุณใหญ่ ทั้งรักทั้งหวง เปาได้ยินใจหายวูบ คุณจั๊กจั่นสั่งคอสตูมให้ถือรองเท้าตามไปให้แป้งร่ำตรงมุมโน้นด้วย แล้วหันไปบอกแป้งร่ำ

"ตอนนี้ใส่รองเท้าแตะไปก่อนจะได้เดินสะดวกฮะ...ไปฮะ"

คุณจั๊กจั่นจูงมือแป้งร่ำออกจากห้องแต่งตัว เปากับคุณระเบียบเดินตาม ยกเว้นโบวี่ยังรีๆรอๆอยู่แถวนั้น เหลือบมองไปที่รองเท้าของแป้งร่ำที่วางอยู่ด้วยสีหน้าหวั่นๆ เสียงคอสตูม ดังขึ้นด้านหลัง

"เอ้า...เจ๊โบวี่ยืนทำอะไร...ไปได้แล้ว"

โบวี่สะดุ้งโหยง รีบตามไปสมทบกับเป้ยช่างแต่งหน้า คอสตูมคว้ารองเท้าแป้งร่ำตรงไปยังกองถ่ายแล้ววางรองเท้า ไว้ข้างๆเท้าแป้งร่ำ หลังจากฟังผู้กำกับสรุปเรียบร้อย คอสตูม เข้าประกบแป้งร่ำเพื่อตรวจดูเสื้อผ้าอีกครั้ง พร้อมกับบอกแป้งร่ำว่าใส่รองเท้าได้แล้ว

แป้งร่ำสวมรองเท้าข้างแรกเสร็จก็สวมอีกข้างหนึ่งเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันทีถึงกับ ทรุดลงกับพื้น คอสตูมกับเป้ยร้องเอะอะว่าเกิดอะไรขึ้น เปากับคุณระเบียบรีบเข้ามาดู เปาถึงตัวแป้งร่ำก่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น แป้งร่ำกุมเท้าสีหน้าเจ็บปวด เปารู้งานรีบถอดรองเท้าเธอออกเห็นเลือดนองเต็มรองเท้า

คุณระเบียบเห็นเลือดไม่ได้ทำท่าจะเป็นลม เปาพลิกเท้าแป้งร่ำดู มีตะปูหมุดสำหรับติดบอร์ดตำคาเท้าแป้งร่ำ 3 ตัว คุณระเบียบลมจับหงายหลังใส่คุณจั๊กจั่นที่รับไว้พอดี ทุกอย่าง ดูวุ่นวายโกลาหล นักข่าวรุมถ่ายรูปกันพรึ่บ เปารีบช้อนตัวแป้งร่ำพาไปส่งโรงพยาบาล ส่วนโบวี่แอบมองตัวสั่นหวาดกลัว

ooooooo

แป้งร่ำได้รับการทำแผลเรียบร้อย พยาบาลเข้ามาในห้องฉุกเฉินเพื่อฉีดยากันบาดทะยักตามที่หมอสั่ง แป้งร่ำเห็นเข็มฉีดยาแล้วหวั่นๆ พอเห็นสายตาที่เปามองมาทำฟอร์มว่าไม่กลัว แต่กลับเบือนหน้าหนีตอนที่พยาบาลจ่อเข็มที่แขน แป้งร่ำเจ็บจี๊ด เปาเป็นห่วง รีบคว้ามือเธอมากุมไว้

แป้งร่ำหลับตาปี๋บีบมือเปาแน่นโดยไม่รู้ตัว พยาบาลฉีดยาเสร็จ เดินออกไปแล้วแป้งร่ำยังบีบมือเปาไว้แน่นก่อนจะค่อยๆลืมตา เห็นเปามองตัวเองอยู่ เปาถามว่าเจ็บไหม แป้งร่ำมองเขานิ่งไม่เคยสัมผัสความเอื้ออาทรอย่างนี้จากใครมานานแล้ว และรู้สึกคุ้นๆมองหน้าเปาแล้วมองมือ เปารู้ตัวค่อยๆเอามือออก

"เราไม่เคยเจอกันมาก่อนจริงๆหรือ" แป้งร่ำยังคงจ้องเปาอย่างมีความหวัง

"เราไม่เคยเจอกัน" เปาส่ายหน้า แป้งร่ำผิดหวัง เบือนหน้าไปอีกทาง...

ไม่นานนัก เปาประคองแป้งร่ำเข้าบ้าน คุณระเบียบซึ่งรออย่างกระวนกระวายใจอยู่กับเอื้อยรีบวิ่งมารับแป้งร่ำจากเปา พยุงไปนั่งที่โซฟา คุณระเบียบขอโทษที่บกพร่องในหน้าที่ดูแลแป้งร่ำไม่ดี   เอื้อยอยากรู้จริงๆว่าตะปูหมุดเข้าไปอยู่ในรองเท้าคุณแป้งร่ำของเธอได้ อย่างไร เรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

แป้งร่ำนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง พอจะนึกออกว่าใครอยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้ คว้าถุงซิปล็อกใส่ตะปูหมุด 3 ตัวที่ตำเท้าเธอไปถาม ศจีว่าเป็นของศจีหรือเปล่า ศจีทำไม่รู้ไม่ชี้ไม่ยอมรับ แป้งร่ำจ้องหน้า

"เก่งจริงกลัวทำไม เก่งจริงต้องกัดซึ่งๆหน้าสิ...อย่าลอบกัด"

"แกด่าฉันเป็นหมาเหรอนังแป้ง" ศจีหลุดปากจนได้

"อ๋อ...ตกลงก็เป็นของเธอเองเหรอ...นังอเวจี"

ศจีสะดุ้งโหยง ฮึดสู้พูดใส่หน้าแป้งร่ำว่า ถ้าใช่ของเธอ แล้วแป้งร่ำจะทำไม แป้งร่ำโกรธจัด ขว้างถุงตะปูหมุดใส่หน้าศจีทันที ศจีปรี่เข้าหาแป้งร่ำแต่ยังไม่ทันจะฟาดปากกัน คุณหญิง เข้ามาห้ามเสียก่อน คุณเล็กซึ่งเดินตามคุณหญิงกับชานนท์วิ่งเข้ามาผลักศจีออกห่างจากแป้งร่ำ

"นี่มันอะไรกัน...เธอทำอะไรของเธอหา...ศจี"

ศจีมองซ้ายมองขวา ไม่รู้จะทำอย่างไร แกล้งบีบน้ำตา "ถามศจีทำไม ทำไมไม่ถามน้องแป้ง" แล้วก้มหยิบถุงตะปูหมุดขึ้นมาโชว์ "นี่ไงค่ะ...จู่ๆน้องแป้งก็เอามาปาใส่หน้าศจี"

"แต่ก่อนหน้านั้น เธอเอาตะปูหมุดมายัดใส่รองเท้าฉัน"

ศจีอึ้ง ลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงว่าแป้งร่ำจะสวนซึ่งๆหน้าอย่างนี้ พออยู่ต่อหน้าคุณหญิง ศจีกลับปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ทำ ในเมื่อไม่มีหลักฐานแน่นหนาคุณหญิงเลยต้องยกประโยชน์ให้จำเลย ปล่อยศจีลอยนวล แต่คุณเล็กฮึดฮัดจะ ไม่ยอม แป้งร่ำเห็นคุณเล็กโกรธแค้นมากกว่าตัวเองเลยยิ้มออก...

ฝ่ายกานดาผีพนันเข้าสิง มีเงินเท่าไหร่ทุ่มพนันเสียหมด แถมครั้งนี้ วิฑิตตามไปช่วยถลุงเงินอีกแรง ทำให้กานดาเป็นหนี้บ่อนเกือบ  3  ล้านบาท  บ่นว่าแย่แน่ๆคราวนี้แย่แน่ๆ วิฑิตชักรำคาญ

"อย่าเพิ่งโวยวาย พรุ่งนี้หลานชายพี่กลับมา พี่ก็ขอเงิน มันมาใช้หนี้แค่นี้ก็หมดเรื่อง" วิฑิตเดินจุ๊ยออกไป ปล่อยให้ กานดายืนเป็นบ้าอยู่คนเดียว

"แค่นี้เหรอ...หมดเรื่องเหรอ...โอ๊ย...ฉันจะทำอย่างไรดี...ฉันจะทำอย่างไรดี" กานดากุมขมับ

ooooooo

คุณใหญ่กลับถึงคฤหาสน์แต่เช้า พอรู้ว่าแป้งร่ำได้รับบาดเจ็บขณะถ่ายโฆษณา เรียกคุณระเบียบไปพบ ที่ห้องทำงาน ต่อว่าเสียยกใหญ่ว่าดูแลกันอย่างไรถึงปล่อยให้แป้งร่ำเจ็บตัว พาลจะเล่นงานเปาด้วย คุณระเบียบเรียนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเปา มันเป็นอุบัติเหตุ คุณใหญ่ปรามว่าทีหลังต้องระวังให้มากกว่านี้

คุณระเบียบรับคำ คุณหญิงเคาะประตูห้องทำงานแล้วเข้ามาขออนุญาตพี่ชายให้เปาไปช่วยงานที่ร้าน พอคุณใหญ่รู้ว่าวันนี้แป้งร่ำไม่ไปไหน เลยอนุญาตให้คุณหญิงเอาตัวเปาไปได้ คุณหญิงหอมแก้มพี่ชายเป็นการขอบคุณหนึ่งฟอดก่อนออกไป ธณพมัวแต่เหม่อมองตามคุณหญิง เลยไม่ได้ยินคุณใหญ่ถามเรื่องการประมูลโครงการใหม่จนคุณใหญ่ต้องถามซ้ำ ว่าเรื่องไปถึงไหนแล้ว

"ยังไม่สรุปครับ แต่วงในบอกว่าท่านสุพจน์สู้ไม่ถอย"

คุณใหญ่เริ่มหงุดหงิด "ฉันก็สู้ไม่ถอยเหมือนกัน...แล้วเรื่องที่ดินริมทะเลล่ะ"

"ท่าจะยากครับ เสี่ยฮงก็อยากได้ที่ผืนนั้น ส่งคนประกบเจ้าของที่ตลอดจนทางเราเข้าถึงยากมาก"

"ณพ...นายก็รู้ดี คนอย่างฉันถ้าอยากจะได้อะไร...ต้องได้...ไม่มีคำว่ายาก" คุณใหญ่สีหน้าจริงจัง

ธณพรับ ปากว่าจะพยายามเต็มที่ คุณใหญ่สั่งเสียงเข้มว่าไม่ใช่แค่พยายามเต็มที่แต่ต้องทำให้ได้ จากนั้นคุณใหญ่มานั่งพักสมองที่ห้องนั่งเล่นหยิบนิตยสารขึ้นมาอ่าน แป้งร่ำกับคุณระเบียบอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว อยู่ๆคุณเล็กพรวดพราดเข้ามาบอกคุณใหญ่ว่ามีเรื่องจะคุยด้วย แป้งร่ำกับคุณระเบียบตกใจ

"ฉันต่างหากที่มีเรื่องต้องคุยกับแก" คุณใหญ่พูดโดยไม่มองหน้าน้องชาย

"เอาไว้ทีหลัง พี่ใหญ่ต้องฟังเรื่องของผมก่อน"

แป้ง ร่ำรีบส่ายหน้าเป็นเชิงไม่ให้พูด คุณเล็กไม่สนอ้าปากจะพูดแต่ไม่ทัน คุณใหญ่ปิดหนังสือลุกขึ้นประจันหน้าน้องชาย พูดเสียงเข้มว่าเดี๋ยวนี้คุณเล็กริอ่านมาสั่งพี่ชายแล้วหรือ บ้านนี้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ออกคำสั่งได้ แล้วถามว่าเมื่อไหร่จะเริ่มทำงานเสียที คุณเล็กกะจะมาพูดเรื่องศจีแต่กลับถูกพี่ชายต่อว่าเป็นชุดเลยตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่อึ้ง คุณใหญ่พานคิดว่าน้องอยากจะลองดีกระชากคอเสื้อเข้ามาใกล้

"ถ้า แกคิดว่าแกแน่นักล่ะก็...พรุ่งนี้ฉันจะลงสนามแข่งรถกับแก...ถ้าแกชนะ แกอยากทำอะไรก็เรื่องของแก ฉันจะไม่ยุ่ง แต่ถ้าแกแพ้แกต้องทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ...เข้าใจไหม" คุณใหญ่ ผลักคุณเล็กออกห่างแล้วเดินออกไป  ทุกคนมัวแต่ตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่มีใครทันสังเกตว่าวิฑิตแอบฟังอยู่...

กานดามาดักรอคุณใหญ่อยู่ หน้าห้องทำงาน พอเห็นหน้าหลานชายรีบโผเข้าไปหา คุณใหญ่อารมณ์ค้างมาจากคุณเล็ก ไม่สะดวกจะคุยกับใครทั้งนั้น จึงปฏิเสธเธออย่างสุภาพ แต่กานดา ตื๊อจะคุยให้ได้ คุณใหญ่พูดอย่างมีอารมณ์ว่าคราวนี้จะเอาอีกกี่ล้าน กานดาสะดุ้งโหยง พูดไม่ออก

"ผมบอกแล้วใช่ไหม จะทำอะไรก็ระมัดระวังหน่อย... ใช่ไหมครับ"

คุณใหญ่ไม่รอฟังคำตอบ เดินเข้าห้องทำงานปิดประตูใส่หน้าดังปัง กานดาโกรธ แต่ทำอะไรไม่ได้...

แป้ง ร่ำโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกัน คุณเล็กปลอบว่าไม่ใช่เพราะแป้งร่ำ แต่เป็นเพราะพี่ใหญ่ชอบคิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่น สักวันจะโดนคนอื่นเหยียบจมดิน แป้งร่ำปรามไม่ให้คุณเล็กพูดจาไม่ดีกับพี่ชายตัวเอง คุณเล็กไม่ฟัง แถมต่อว่าแป้งร่ำว่าทำไมต้องคอยปกป้องพี่ใหญ่ อยู่ตลอด เป็นเพราะรักพี่ใหญ่มากใช่ไหม แป้งร่ำอึ้ง ไม่คิดว่า คุณเล็กจะถามตรงๆขนาดนี้

"แล้วเขารักแป้งบ้างหรือเปล่า...รักอย่าง ที่เรารักแป้งมั่งไหม" คุณเล็กมองแป้งร่ำอย่างน้อยใจ ก่อนผละจากไป คุณระเบียบจะเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ทั้งคู่ได้ยินเต็มสองหู บ่นพึมพำว่าเวรกรรมอะไรนักหนา...

กานดาเก็บความเคืองแค้นไปเล่าให้วิ ฑิตฟัง ตอนทั้งคู่ นัดพบกันที่เซฟเฮาส์ของกานดา ด้วยอารมณ์โกรธทำให้กานดานึกอยากจะฆ่าคุณใหญ่ให้ตายรู้แล้วรู้รอดไป วิฑิตพูดสีหน้าจริงจังว่าอยากฆ่าทำไมไม่ฆ่าเสียเลย เพราะถ้าคุณใหญ่ตายกานดาก็จะได้ใช้เงินได้คล่องขึ้นไม่มีใครมาขวาง กานดาตกใจ

"จะบ้าเหรอฑิต...นี่เธอพูดอะไร"

"ผมไม่ได้บ้า ผมฆ่ามันให้พี่ได้...ถ้าพี่ต้องการ" วิฑิตยิ้มหวาน แต่แววตาราวกับเพชฌฆาต...

มุม สุมหัวนินทาเจ้านายบ้านรัตตภาคย์ บรรดาคนรับใช้ ต่างส่งเสียงอื้ออึงเมื่อรู้ข่าวคุณใหญ่กับคุณเล็กจะลงสนามแข่งรถกัน อ้ายโทษว่าแป้งร่ำเป็นต้นเหตุทำให้พี่น้องทะเลาะเบาะแว้งกันเอง เอื้อยทนฟังไม่ได้ ปราดเข้าไปจะตบอ้ายดีที่คุณระเบียบเข้ามาห้ามไว้เสียก่อน เอื้อยกับอ้ายรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ คุณระเบียบสั่งเปาว่าพรุ่งนี้ต้องขับรถพาแป้งร่ำไปสนามแข่งรถ

ooooooo

ได้ เวลาตามนัด คุณเล็กอยู่ในชุดแข่งรถเดินงุ่นง่านรอพี่ชายอยู่แถวๆที่จอดรถแข่งของเขากับ ของคุณใหญ่ เห็นแป้งร่ำมาถึงสนามแข่ง ดีใจรีบวิ่งไปหา พอคุณเล็กคล้อยหลัง มีใครบางคนเดินเข้าไปยังรถแข่งทั้งสองคัน มองไปมาเห็นปลอดคน ยื่นมือไปตัดสายเบรกรถคันหนึ่ง ก่อนจะหลบออกไป...

แป้งร่ำพยายามขอ ร้องคุณเล็กให้ยกเลิกการแข่งขันครั้งนี้ แล้วหาทางคุยกับคุณใหญ่ดีๆดีกว่า แต่คุณเล็กไม่ยอม แป้งร่ำได้แต่ถอนใจหนักใจ ทันใดนั้น คุณใหญ่โทรศัพท์เข้ามือถือคุณระเบียบ สั่งให้บอกคุณเล็กด้วยว่าเขาติดประชุมสำคัญ ขอเลื่อนการแข่งขันไปก่อน คุณเล็กรู้ว่าพี่ชาย โทร.มาเลื่อนนัดคว้ามือถือมาคุยเอง ตวาดลั่นว่าถ้าวันนี้ไม่มีการแข่งขัน พี่ใหญ่ไม่มีสิทธิ์บงการชีวิตเขาอีกต่อไป

คุณใหญ่หนีไม่ออก ในเมื่อน้องชายต้องการจะแข่งรถมาก  เขาเลยสั่งให้เปาลงแข่งแทน  แป้งร่ำกับคุณระเบียบรู้เข้าตกใจ...ไม่นานนัก คุณหญิงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาสมทบกับแป้งร่ำและคุณระเบียบข้างสนามแข่ง

"เด็กที่บ้านบอกพี่ใหญ่จะแข่งรถกับนายเล็ก ทำไมหญิงไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย ตกลงจริงหรือเปล่า"

"จะแข่งรถจริงค่ะ แต่คุณเล็กไม่ได้แข่งกับคุณใหญ่ แข่งกับนายเปา"

คุณ หญิงตาโตหันขวับไปมองที่สนาม เป็นจังหวะเดียวกับกรรมการตีธงเริ่มการแข่งขัน รถของเปากับรถของคุณเล็กพุ่งออกจากจุดสตาร์ตทันที คุณหญิงตำหนิพี่ชายว่าทำอะไรอย่างกับเด็ก แข่งไม่ได้ก็ไม่ต้องแข่ง ทำไมต้องให้เปาลงแข่งแทนด้วย แป้งร่ำชะงัก หันมองคุณหญิงรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่มีต่อเปา

คุณหญิงรู้ตัว รีบกลบเกลื่อน "นายเล็กน่ะเขาเป็นนักแข่งรถนะคะ อย่างเปาจะสู้ได้อย่างไร ถ้าเป็นพี่ใหญ่ล่ะไปอย่าง...นั่นเขาแชมป์แข่งรถมาก่อน...จริงไหมคะคุณ ระเบียบ"

คุณระเบียบรีบรับคำ แป้งร่ำหันไปมองเปาอย่างเป็นห่วง เห็นรถคุณเล็กขับนำรถเปาอยู่ แต่เปาสู้สุดตัว กระแทกคันเร่งมิด รถเปาจี้รถคุณเล็กมาติดๆ พอถึงโค้งสุดท้ายรถเปาเริ่มแซง คุณระเบียบลืมตัวชี้ให้แป้งร่ำกับคุณหญิงดู ตะโกนลั่นว่าเปาแซงแล้วๆ คุณหญิงพลอยส่งเสียงเชียร์เปาไปด้วย

พอเข้าทางตรงรถเปาเร่งความเร็ว เบียดเข้าเส้นชัยก่อน คุณเล็ก แป้งร่ำ คุณหญิงกับคุณระเบียบดีใจโดดตีมือกันอย่างลืมตัว คุณเล็กตบพวงมาลัยรถด้วยความเจ็บใจ เปาผ่อนคันเร่งเหยียบเบรกแล้วใจหาย เบรกไม่ทำงาน รถเริ่มเสียหลักพุ่งออกนอกสนาม กองเชียร์ทั้งสามคนตกใจ กรีดร้องลั่น...

เปาถูกนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน แป้งร่ำ คุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบได้แต่นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายใจ คุณเล็กโทษว่าที่เปาต้องเป็นอย่างนี้ เพราะพี่ใหญ่คนเดียว ดังนั้น พี่ใหญ่ต้องรับผิดชอบ แล้วผลุนผลันออกไป ไม่ฟังเสียงร้องห้ามของคุณหญิง...

คุณ ใหญ่ฟังธณพรายงานเรื่องเปารถคว่ำด้วยสีหน้าเฉยๆ แม้ธณพจะแจ้งเพิ่มเติมว่าเปาเจ็บหนักต้องเข้าผ่าตัด คุณใหญ่ ก็ดูจะไม่ให้ความสนใจเท่าใดนัก กลับชวนธณพเข้าประชุมต่อ ธณพถึงกับอึ้ง...

ด้าน แป้งร่ำเอาธูปเทียนดอกไม้ไปไว้ศาลพระพรหมด้านหลังโรงพยาบาล อธิษฐานขอพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายคุ้มครองเปาให้ปลอดภัย แป้งร่ำปักธูปแล้วก้มลงกราบ น้ำตาคลอทั้งเป็นห่วงและสงสารเปามาก จังหวะนั้น คุณหญิงถือพวงมาลัยดอกไม้สดเข้ามา เห็นแป้งร่ำเช็ดน้ำตา ถามว่าร้องไห้หรือ แป้งร่ำโกหกว่าควันธูปเข้าตา คุณหญิงเชื่อสนิท ถามว่ามาทำอะไรที่นี่ แป้งร่ำยังไม่ทันตอบ

คุณหญิงชิงพูดขึ้นก่อนว่า "มาขอพรให้เปาหรือ...หญิงก็มาขอพรให้เปาเหมือนกัน"

คุณหญิงเอาพวงมาลัยวางแล้วยกมือไหว้ แป้งร่ำรู้ว่าคุณหญิงรู้สึกอย่างไรกับเปา แอบใจหาย...

ไม่ นานนัก คุณเล็กมาถึงออฟฟิศคุณใหญ่ พอรู้จากเลขาฯหน้าห้องว่าคุณใหญ่ประชุม คุณเล็กจ้ำพรวดๆไปที่ห้องประชุม เปิดประตูผลัวะเข้าไป คุณใหญ่ประชุมเสร็จพอดีกำลังจะเดินออก สองพี่น้องจ้องหน้ากันบรรยากาศตึงเครียด บรรดาลูกน้องคุณใหญ่เหลียวมองกันเลิ่กลั่กไม่รู้จะทำอย่างไร

คุณใหญ่ แดกดันน้องชายว่าเคยสอนเรื่องมารยาทให้ แล้วไม่ใช่หรือ คุณเล็กสวนทันทีว่าคนมารยาทดีแต่ไม่มีหัวใจอย่างพี่ใหญ่จะสอนอะไรใครได้ คุณใหญ่ตบคุณเล็กหน้าหัน คุณเล็กจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

"เพราะพี่ใหญ่คิดแต่จะเอาชนะทุกคนทุกเรื่องแม้แต่กับผม นายเปาถึงต้องมาเป็นแบบนี้"

"นี่...นาย เจ็บแค้นแทนนายเปาหรือเจ็บใจที่เป็นคนขี้แพ้กันแน่...เท่าที่ฉันรู้เปาเข้า เส้นชัยก่อนนาย...สุดท้ายนายมันก็ไอ้ขี้แพ้...ในเมื่อนายแพ้ ก็ต้องทำตามข้อตกลง นายต้องเริ่มทำงานให้ฉันซะที บริษัทนำเข้ารถยนต์ของนายต้องเปิดตัวอย่างเร็วที่สุด...เข้าใจไหม"

คุณ ใหญ่ไม่รอฟังคำตอบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งคุณเล็กยืนมึนตึ้บ จะมาต่อว่าพี่ชาย แต่ตัวเองกลับโดนเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติดอีกครั้ง...

หมอ ออกมาแจ้งให้แป้งร่ำ คุณหญิง และคุณระเบียบที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัดทราบว่าคนไข้โชคดีที่อวัยวะสำคัญไม่ ได้ รับความกระทบกระเทือน นอกจากแขนขวาที่กระดูกหัก หมอผ่าตัดและเข้าเฝือกให้เรียบร้อย แต่ต้องขอดูอาการทางสมองอีกสักวันสองวัน ถ้าไม่มีอะไรก็จะให้กลับบ้านได้

ทั้งสามคนถอนใจโล่งอก เปาอาการไม่หนักอย่างที่คิด เพราะถ้าดูจากสภาพรถแล้วเขาไม่น่าจะรอดมาได้ คุณหญิงแจ้งกับหมอว่าขอห้องพิเศษให้คนไข้ด้วย คุณระเบียบอ้าปากจะทักท้วง แต่คุณหญิงปรามไว้สักพัก บุรุษพยาบาลเข็นเปาซึ่งหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ออกจากห้องผ่าตัด ที่แขนข้างซ้ายของเปามีสาย

น้ำเกลือระโยงระยาง ส่วนแขนข้างขวาเข้าเฝือกถึงข้อศอก แป้งร่ำกับคุณหญิงโผเกาะเตียงตามไปที่ห้องพักฟื้น โดยมีคุณระเบียบมองอย่างหวั่นใจว่าสองสาวชักจะยังไงเสียแล้ว

ooooooo
ตอนที่ 6

ภายในห้องพักฟ้นแป้งร่ำกับคุณหญิงนั่งจับมือกันมองไปที่เปา ด้วยความเป“นห่วง แป้งร่ำดูจะห่วงมากกว่าใคร สมาธิจดจ่ออยู่ที่เปาตลอด คุณหญิงถามอะไรก็ไม่ได้ยิน เป“นห่วงว่าแป้งร่ำอาจจะช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บอกให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านเดี๋ยวเธอจะดูเปาให้เอง คุณระเบียบรีบกันท่า

"เอ่อ...คุณหญิงกับคุณแป้งกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ เบียบจะอยู่เฝ้านายเปาเอง"

จังหวะ นั้น เสียงมือถือคุณหญิงดังขึ้น ทางร้านกาแฟโทร.มาตามให้กลับเดี๋ยวนี้ คุณหญิงจำใจต้องไปก่อน ฝากคุณระเบียบช่วยดูเปาให้ด้วย แล้วสั่งแป้งร่ำให้พักผ่อนมากๆ ก่อนจะผลุนผลันออกไป คุณระเบียบตามไปส่งคุณหญิงทิ้งแป้งร่ำไว้ลำพังกับเปา แป้งร่ำเข้าไปใกล้ๆเปาค่อยๆเอื้อมมือไปจับมือเขา กระซิบถาม

"เจ็บไหม"

คุณ ระเบียบกลับมาพอดี บ่นว่าตามคุณหญิงไม่ทัน แป้งร่ำตกใจรีบดึงมือออก ทำตัวไม่ถูกเงอะๆงะๆ สุดท้ายวิ่งไปนั่งที่โซฟาคว้าหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่อารามร้อนรนหนังสือเลยกลับหัว คุณระเบียบสงสัยว่าทำไมอ่านหนังสือกลับหัว แป้งร่ำมองหนังสือในมือก็ตกใจ

"อ้าว...เอ่อ...ลองดูน่ะค่ะ เขาว่าเป“นวิธีบริหารสมองแบบใหม่"

คุณระเบียบมองท่าทางแปลกของเจ้านายสาว พึมพำว่าสงสัยจะช็อกจริงอย่างที่คุณหญิงว่า...

คุณใหญ่ได้รับรายงานจากธณพว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเปาที่สนามแข่งรถไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่รถถูกตัดสายเบรก คุณใหญ่

ถึงกับอึ้ง ใครกันที่ต้องการกำจัดเขา...

กานดาลอบ เข้าไปล็อกตัววิฑิตลากเข้ามุมมืดของที่จอดรถบริษัทคุณใหญ่ ต่อว่าต่อขานเขาชุดใหญ่เพราะมั่นใจว่าสายเบรกที่ถูกตัดเป“นฝ•มือหนุ่มคู่ขา ตัวเอง วิฑิตปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ทำ ถ้าเขาทำต้องไม่มีคำว่าพลาด กานดานิ่วหน้าสงสัยว่าถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้เป“นฝ•มือใครกันแน่...

ใน เวลาเดียวกัน ชานนท์กล่าวหาท่านสุพจน์ว่าเป็นตัวการสั่งคนไปตัดสายเบรกรถคุณใหญ่ ท่านสุพจน์โกรธจัดตบหน้าชานนท์ฉาดใหญ่ ฐานบังอาจที่มาพูดจาใส่ร้ายพ่อตัวเอง แต่จะให้ชานนท์คิดเป“นอย่างอื่นได้อย่างไร ในเมื่อใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่าพ่อกับคุณใหญ่เป“นคู่แข่งกัน

"แล้ว ไง...ไอ้ใหญ่นั่นมันเป“นคู่แข่งกับฉันคนเดียวซะที่ไหนวะ มันก็แข่งกับเขาไปทั่ว คิดจะเอาชนะเขาไปทั่ว เชอะ...ไอ้ใหญ่...ไอ้เด็กเมื่อวานซืน มันน่าจะตาย"

ชานนท์ถามอีก ครั้งว่าตกลงพ่อทำหรือเปล่า ท่านสุพจน์เงื้อมือจะตบลูกชายอีก แต่เห็นแววตาที่มองนั้นเรียบเฉยไม่ได้ท้าทาย เขาเลยชะงักลดมือลงก่อนจะเดินเข้าบ้านทิ้งชานนท์ยืนซึมอยู่ตรงนั้น...

คุณ ระเบียบเห็นว่าเย็นมากแล้ว จึงชวนแป้งร่ำกลับอ้างว่าคุณใหญ่จะเป“นห่วง แป้งร่ำเห็นเปายังไม่ได้สติเลยไม่อยากทิ้งเขาไว้คนเดียว คุณระเบียบบอกว่าคุณหญิงจ้างพยาบาลพิเศษไว้ดูแลเปาแล้ว

"รอดูเปาฟ—้นก่อนดีกว่าไหมคะ...ให้แน่ใจ ถ้าคุณใหญ่ถามแป้งจะได้เรียนคุณใหญ่อย่างละเอียดไม่อย่างนั้นจะโดนดุ" แป้งร่ำหาข้ออ้างจนได้

คุณ ระเบียบเถียงไม่ออก ขอตัวออกไปโทร.บอกคุณธนพก่อน แป้งร่ำดีใจแต่ไม่แสดงออก พยักหน้ารับรู้ ทันทีที่คุณระเบียบไปพ้นห้อง แป้งร่ำปราดเข้ามาหาเปาจ้องหน้าเขานิ่ง เห็นขมวดคิ้วนิดๆ เปาฝันถึงอดีตเมื่อครั้งยังเด็กตอนนั้นเขานั่งที่เบาะหลังรถโดยมีพ่อกับแม่ นั่งขนาบข้าง เปาร้องเพลงกับแม่อย่างมีความสุข ทันใดนั้นมีรถบรรทุกพุ่งตัดหน้ารถเปา แม่รีบเอาตัวบังเปาไว้

รถเปา เสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง เศษเหล็กแหลมทะลุกระจกเข้ามาเสียบหลังแม่เลือดกระเซ็นใส่หน้าเปาเต็มไปหมด เปาตกใจสุดขีดสะดุ้งตื่น ร้องเรียกแม่ลั่นผวาเข้าไปกอดแป้งร่ำอย่างลืมตัว แป้งร่ำปล่อยให้เขากอด สักพักเปาถึงได้รู้ว่าคนที่ตัวเองกอดคือแป้งร่ำ รีบปล่อยมือ ขอโทษด้วยเสียงแหบแห้งแป้งร่ำหยิบน้ำมาให้เปาพยายามจะใช้มือซ้ายถือแก้วแต่ ไม่ถนัดติดสายน้ำเกลือ

"นอนลงเถอะ ฉันถือให้"

เปายอมแต่โดยดี แป้งร่ำถามว่าเจ็บมากไหม เปารู้สึกดีที่มีคนห่วงใย ทั้งคู่มองสบตากัน ครู่หนึ่งคุณระเบียบกลับเข้ามาบ่นเป“นหมีกินผึ้งที่ธนพให้รอตั้งนานกว่าจะ รับสาย แป้งร่ำรีบถอยห่าง

คุณระเบียบเห็นเปาฟ้น ดีใจเข้ามาโอบไหล่ "คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองคนดีนะลูกนะ"

เปา ปลื้มไม่ได้ยินใครเรียกตัวเองว่าลูกมานานแล้ว คุณระเบียบขอร้องเปาว่าอย่าโกรธคุณใหญ่กับคุณเล็ก มันเป“นอุบัติเหตุ เปานิ่งเฉยไม่ได้โกรธอะไรใคร แป้งร่ำสงสารเปาจับใจ...

คุณหญิงรู้จาก ชานนท์ว่าที่เปารถคว่ำไม่ใช่อุบัติเหตุ มีคนตัดสายเบรก เธอรีบเตือนคุณใหญ่ทันทีที่กลับถึงบ้าน กานดาแสร้งตกใจเหมือนไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน คุณใหญ่ทำเหมือนไม่มีอะไรแถมบอกน้องว่าอย่าไปวิตกกังวลกับเรื่องเหลวไหลพวก นี้ คุณหญิงค้านว่าจะเหลวไหลได้อย่างไรในเมื่อชานนท์บอกเธอด้วยตัวเอง คุณใหญ่กับธณพหยุดกึก กานดาหูผึ่ง คุณใหญ่เห็นน้องเป“นกังวลดึงตัวเข้ามากอด

"โอเคๆ...ต่อไปนี้พี่จะระวังตัว...ตามคำเตือนของน้องสาว" คุณใหญ่ยิ้ม แต่แววตากลับเป“นกังวล...

ที่ มุมซ่องสุม  คุณระเบียบถูกเหล่าคนรับใช้บ้านรัตตภาคย์รุมถามเรื่องเปาจนฟังไม่ได้ศัพท์ เลยสั่งให้ทุกคนเลิกถามได้แล้ว ระบือบ่นอุบว่าแค่อยากรู้เท่านั้นว่าเปาห้อยพระอะไรถึงได้เหนียวขนาดนั้น

"ทุก คนฟังให้ดีนะ นายเปาไม่เป“นอะไรมากเดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้ว ที่สำคัญห้ามทุกคนเอ่ยถึงเรื่องนี้ห้ามวิพากษ์วิจารณ์อะไรใดๆทั้ง สิ้น...เข้าใจไหม"

ทุกคนรับคำดิบดี แต่พอคุณระเบียบคล้อยหลังเท่านั้นเหล่าบรรดาคนรับใช้ต่างสุมหัวนินทากันต่อโดยไม่มีใครรู้เรื่องสายเบรกถูกตัด...

คืน วันเดียวกัน ระหว่างที่คุณเล็กกำลังแทงสนุ้กฯชานนท์เตือนเขาว่าเลิกดื้อกับพี่ชายได้ แล้วจะได้เริ่มทำธุรกิจกันเสียที คุณเล็กหมดอารมณ์ทันทีวางไม้คิวแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย ชานนท์ส่ายหน้ามองตาม พอหันกลับมาอีกที เจอศจีกำลังเมาแอ่นอยู่กับกลุ่มเพื่อนขยับจะหนี  แต่ไม่ทันศจีโดดเข้ามากอดคอ

ชานนท์รำคาญ พยายามแกะมือออก แต่ศจีเกาะแน่นราวกับตุ๊กแก "ศจี...คุณเมามากนะ"

ศจี ไม่สน นัวเนียชานนท์สุดฤทธิ์ ชานนท์เหวี่ยงศจีออกจนได้ แล้วรีบเดินหนี ศจีเสียฟอร์มมองตามชานนท์ตาวาว สักวันผู้ชายคนนี้จะต้องมาหมอบแทบเท้าเธอ...

ขณะ แป้งร่ำกำลังกินอาหาร โดยมีคุณระเบียบคอยยืนบริการไม่ห่าง คุณใหญ่เดินเข้ามาถามแป้งร่ำว่าทำไมวันนี้กลับค่ำ แป้งร่ำอยากรอดูอาการของเปาจนแน่ใจก่อน แล้วอีกอย่างคือเธอเห็นว่าเปาไม่มีใคร คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้ จะกลับออกไป แป้งร่ำเรียกไว้

"คุณใหญ่จะไม่ไปเยี่ยมนายเปาสักนิดหรือคะ...นายเปารับเคราะห์แทนคุณใหญ่...น่าสงสารนะคะ"

คุณระเบียบตาเหลือก ไม่คิดว่าแป้งร่ำจะกล้าพูด คุณ

ใหญ่มองแป้งร่ำเหมือนจะสำรวจความรู้สึก แป้งร่ำสู้สายตา คุณใหญ่ไม่ว่าอะไรเดินออกไป คุณระเบียบพุ่งมาหาแป้งร่ำทันที

"คุณแป้ง รู้ตัวไหมคะพูดอะไรออกไป"

แป้งร่ำก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงกล้าพูดแบบนั้นและพูดเพื่ออะไร...

คุณ หญิงรู้เรื่องที่แป้งร่ำทักท้วงคุณใหญ่ ถึงกับออกปากชมว่าสุดยอดที่กล้าพูด แล้วนึกขึ้นได้ถามว่าเปาเป“นอย่างไรบ้าง แป้งร่ำว่าก็ดีไม่มีอะไร คุณหญิงถอนใจเฮือก โล่งอก พอเห็นทั้งคู่จ้องตนเองอยู่ ทำไก๋เปลี่ยนไปพูดเรื่องร้านกาแฟแทน แล้วขอตัวไปนอน คุณระเบียบมองตามอย่างกังวล

ooooooo

คุณระเบียบรู้ทันว่าแป้ง ร่ำต้องหาเรื่องไปเยี่ยมเปาโดยใช้ข้ออ้างเดิมๆว่าเปาไม่มีใคร เลยส่งระบบ ระบือกับเอื้อยไปเยี่ยมแต่เช้า ระบบถามเปาว่าเป็นอย่างไรบ้าง

"พรุ่งนี้ก็คงกลับได้"

มี เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทุกคนหันไปมอง ระบือถึงกับตาโตที่เห็นพยาบาลพิเศษหน้าตาสะสวยถือถาดอาหารเข้ามา ก่อนเธอจะกลับออกไประบือถือโอกาสป้อใส่ เอื้อยหมั่นไส้เลยสั่งสอนระบือเสียหนึ่งที ระบือถือวิสาสะเปิดดูอาหารของเปา เห็นอาหารหน้าตาน่ากิน เลยขอเปาชิม เปาบอกให้กินตามสบาย

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก ระบือฉีกยิ้ม คิดว่าพยาบาลคนสวยกลับมา ถลาไปที่ประตูพร้อมชามข้าวต้ม กะจะชวนพยาบาลกินมื้อเช้าด้วยกัน แต่พอประตูห้องเปิด เห็นธณพเบี่ยงตัวหลบให้คุณใหญ่ก้าวเข้ามา ระบือตาเหลือก เอื้อยกับระบบตกใจไม่แพ้กัน ทั้งสามคนรีบหลบฉาก

หลังจากถามไถ่อาการ เปาแล้ว คุณใหญ่บอกเปาว่ารถแข่งถูกตัดสายเบรก เปาเลยรับเคราะห์แทนเขาแล้วยื่นซองใส่เงินให้เป็นสินน้ำใจที่เปาต้องมาเจ็บ ตัว เปาอ้างว่าทำตามหน้าที่ไม่ได้หวังอะไร

คุณใหญ่ยิ้ม โยนเงินให้ "ฉันให้...ก็ต้องรับ" ว่าแล้วก็ออกไปจากห้อง ธณพรีบเดินตาม คุณใหญ่หันไปพูดกับธณพว่าเปาเป็นคนดีใช้ได้ เพราะฉะนั้น เราต้องเลี้ยงเขาไว้ให้ดี...

อ้ายรายงานเรื่องที่คุณใหญ่ไปเยี่ยมเปา ที่โรงพยาบาลให้กานดาทราบ กานดาทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่งถามอ้ายว่าแน่ใจว่าไม่ได้หูเพี้ยน อ้ายยืนยันว่าเป“นเรื่องจริง กานดางง ปกติคุณใหญ่ไม่เคยไปเยี่ยมใคร พลันเสียงมือถือของกานดาดังขึ้น พอเห็นเบอร์โชว์ กานดารีบลุกออกไปรับสายนอกห้อง เกรงอ้ายจะได้ยิน

เจ้าหนี้โทร.มาทวงหนี้ขู่ว่าถ้าพรุ่งนี้กานดาไม่จ่ายเงินคืน 2 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย จะโดนเชือด กานดาตกใจรีบวางหู พึมพำว่าจะทำอย่างไรดีๆ เดินคิดไปคิดมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคิดแผนขึ้นมาได้ รีบวิ่งไปที่ห้องนอนของศจี เปิดประตูผลัวะเข้าไป ปลุกศจีที่ยังนอนหมดสภาพเพราะเมื่อคืนเมาปลิ้นให้ลุกขึ้น

ศจีงัวเงีย ลุกขึ้นนั่ง ด่ากานดาว่านังแม่มดแล้วล้มตัวลงนอนต่อ กานดากระชากศจีขึ้นมาตบไม่ยั้งที่กล้าด่าตน ศจีปัดป้องเป็นพัลวัน ได้สติเห็นกานดาชัดๆ ร้องเอะอะว่ามาตบตีเธอทำไม

"สร่างเมาแล้วหรือนังตัวดี...ไปเลย...ไปกับฉันเดี๋ยวนี้" กานดากระชากศจีให้ลุกขึ้น

ศจี สะบัดหลุดถามว่าจะพาไปไหน กานดาสั่งให้หุบปาก ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้นทำตามที่เธอสั่ง ในเวลาต่อมา ศจีในสภาพหัวฟู มาสคาร่าเลอะเป็นปื้น นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่ โต๊ะทำงานคุณใหญ่ กานดาซึ่งยืนปลอบอยู่ข้างๆศจี บอกคุณใหญ่ ว่าพ่อแม่ของศจีรถคว่ำอาการหนักทั้งคู่ ตอนนี้อยู่ไอซียู

"ศจีไปเฝ้า พ่อแม่ทั้งคืนร้องห่มร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้...อ้อ...หมอบอกต้อง รีบผ่าตัดสมองด่วน แต่ค่าผ่าตัด... เท่าไหร่นะจ๊ะ...ศจี" กานดาทำเป็นนึก

"อ๋อ...ใช่...3 ล้าน"

ศจีตาโต ปากยังคงร้องไห้คร่ำครวญไปด้วย ธณพมอง อย่างสงสัย กานดาถามคุณใหญ่ว่าจะเมตตาช่วยเหลือศจีหรือเปล่า คุณใหญ่นั่งมองนิ่ง...

ทันที ที่ประตูห้องนอนศจีปิดล็อก กานดามองเช็คในมือ หัวเราะร่าสะใจในความฉลาดแกมโกงของตัวเอง ศจีฉกเช็คในมือกานดาไปถือไว้ แต่ได้แค่อึดใจกานดากระชากคืน ศจี

ตาวาวบอกว่านั่นมันเป็นค่าผ่าตัดสมองของพ่อกับแม่ของเธอ กานดาสวนทันทีว่าพ่อแม่ของศจีตายไปตั้งนานแล้ว จะผ่าตัดผีที่ไหนอีก

"แต่ไม่น่าเชื่อนะ ขนาดตายไปแล้วยังอุตส่าห์มีประโยชน์ ...ฝากจุดธูปบอกขอบใจแทนฉันด้วย"

กานดา หัวเราะร่วนออกไป ทิ้งศจีให้เจ็บแค้นใจน้ำตาคลอ พนมมือท่วมหัว สาบานกับวิญญาณพ่อและแม่ว่าจะส่งนังแม่มดกานดาไปให้พ่อกับแม่หักคอ...

คุณ เล็กเห็นแป้งร่ำอยากไปเยี่ยมเปาแต่ติดที่คุณระเบียบไม่ให้ไป เขาเลยอาสาจะจัดการให้ แป้งร่ำตาโตด้วยความดีใจ ถามว่าพูดจริงหรือ คุณเล็กหน้าบึ้งย้อนถามว่าเขาเคยพูดไม่จริงกับเธอด้วยหรือ

"อย่าเพิ่งโกรธสิคะ แป้งขอโทษ" แป้งร่ำอมยิ้ม พลอยทำให้คุณเล็กยิ้มไปด้วย...

คุณ หญิงเอาขนมที่ร้านมาเยี่ยมเปา บอกว่ากำลังร้อนๆกินเลยจะอร่อยกว่า เปารับคำ คุณหญิงเห็นเปาทำอะไรไม่ถนัดเลยช่วยเอาขนมใส่จาน อาสาจะป้อนให้ เปาเกรงใจไม่กล้าแต่ คุณหญิงยืนยันจะป้อนให้ ขณะเปากำลังกินขนมที่คุณหญิงป้อน คุณเล็กกับแป้งร่ำเปิดประตูห้องพักฟื้นเข้ามาพอดี

"อะไรเนี่ย...เดี๋ยวนี้รับจ๊อบพยาบาลพิเศษแล้วหรือพี่หญิง" คุณเล็กกระเซ้า

คุณ หญิงชะงัก เปาเองก็ทำหน้าไม่ถูก แป้งร่ำเมินไปทางอื่น คุณระเบียบเพิ่งตามเข้ามาเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหญิงทำไก๋ หันไปถามแป้งร่ำว่าวันนี้ไม่มีธุระที่ไหนหรือ คุณเล็กชิงตอบ

"ก็อยากมานี่นั่นแหละ...อย่าลืมให้รางวัลเรานะ ที่อุตส่าห์ ขออนุญาตคุณระเบียบให้"

แป้ง ร่ำหลบสายตา รีบออกตัว นึกว่าจะไม่มีใครมาเยี่ยมเปา คุณหญิงหันไปถามเปาว่าอยากกลับบ้านหรือยัง เปาอยากกลับ คุณหญิงจะไปถามหมอให้ ถ้าหมอโอเคก็จะได้กลับวันนี้เลย ทีแรกคุณระเบียบอาสาจะไปเป็นเพื่อนคุณหญิง แต่พอเห็นคุณเล็กจะตามไปด้วย คุณระเบียบไม่อยากทิ้งแป้งร่ำไว้ลำพังกับเปาเลยขออยู่กับแป้งร่ำ คุณเล็กไม่ยอม รีบโอบคุณระเบียบพาออกไป

แป้งร่ำถามประชดว่าขนมอร่อย ไหม เปาพาซื่อบอกว่า อร่อย แป้งร่ำคิดว่าเปากวน เลยจ้องหน้าเขา เปาก็มองตอบ ต่างคนต่างมองกันไปมา แป้งร่ำชักเขินถามว่ามองอะไร เปาถอนใจ ลุกขึ้นเดินกลับเตียง แป้งร่ำเรียกไว้แล้วเดินไปหา แต่สะดุดขาตัวเองหัวทิ่มไปทางเปา เปารีบโอบรับไว้ สองคนจ้องหน้ากันนิ่งงัน

ทัน ใดนั้น เสียงคุณหญิง คุณเล็ก กับคุณระเบียบดังขึ้นหน้าประตู เปากับแป้งร่ำรีบผละจากกัน ทั้งสามคนเข้ามาพร้อมหมอกับพยาบาล เพื่อมาตรวจอาการเปาว่าพร้อมจะกลับบ้านได้หรือยัง

ooooooo

คุณ ใหญ่โกรธจัดที่ธณพยังไม่มีอะไรคืบหน้าเกี่ยวกับคนที่ลอบตัดสายเบรกรถแข่ง ของเขา และยิ่งเคืองมากเมื่อรู้ว่าที่ดินชายทะเลที่เขาอยากได้ถูกเสี่ยฮงซื้อตัด หน้าไปแล้ว...

อ้ายรีบคาบข่าวไปบอกกานดาทันทีที่เห็นคุณหญิงประคอง เปาไปส่งถึงห้องพักของ ฝ่ายชาย กานดาด่าหลานสาวตัวเองว่าใฝ่ต่ำที่ไปสนใจไอ้ตี๋ก้นครัวอย่างเปา

"นี่ถ้าคุณพี่ชายเธอรู้เข้าล่ะก็มีหวังบ้านแตกแน่... แหม...แค่นึกก็สนุกแล้ว" กานดาหัวเราะร่วน...

ถึง เวลาอาหารค่ำ ทุกคนมารวมกันที่โต๊ะอาหารยกเว้นคุณเล็ก กานดาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ทันทีที่มีคนพูดถึงเปา เธอกระแนะกระแหนว่าที่เปาฟื้นตัวได้เร็วเพราะมีพยาบาลดี คุณหญิงร้อนตัว

"อาดาหมายความว่าอย่างไรคะ"

"อาแซวเล่นน่ะค่ะ ได้ยินว่าคุณหญิงประคองนายเปาไปส่งถึงห้อง"

แป้ง ร่ำชะงักเพิ่งรู้ข่าวนี้ คุณใหญ่มองน้องสาว คุณหญิงยังไม่ทันอ้าปากจะอธิบาย คุณใหญ่ตัดบทชวนทุกคนกินข้าว กานดาเจ็บใจคิดจะเสี้ยมให้พี่น้องเคืองกัน แต่กลับไม่ได้ผล...

เอื้อยจะลุยอ้ายที่เอาเรื่องคุณหญิงไปฟ้องกานดา ดีที่ คุณระเบียบห้ามไว้เสียก่อน ระบือโทษว่าตั้งแต่เปามาที่นี่ บ้านนี้ดูไม่ค่อยจะสงบสุขนัก คุณระเบียบเล่นงานลูกชายว่าดีแต่ยุ่งเรื่องคนอื่น ตัวเองเรียนขับรถตั้งนานสองนานแล้วป่านนี้ ยังไม่ได้เรื่อง เปลืองเงินเปลืองทองคุณท่านเปล่าๆปลี้ๆ คุณระเบียบเห็นว่าตอนนี้เปาอยู่ว่างๆ ขับรถให้คุณๆไม่ได้ เลยวานให้เปาช่วยสอนระบือขับรถ

"แม่...จะให้ไอ้ตี๋นี่สอนฉันจริงๆ หรือ...ดูแขนมันซะก่อน หักซะขนาดนี้" ระบือลีลามาก คุณระเบียบชักเคือง สั่งเสียงเข้ม ว่าต้องเรียน ระบือหน้าจ๋อย เรียนก็เรียน...

คุณ ระเบียบหาทางตัดไฟแต่ต้นลม เข้าไปคุยกับเปาที่ห้องพักของเขาอย่างตรงไปตรงมาว่าอยากให้เขาระมัดระวัง เรื่องคุณหญิงไว้หน่อย เล่นกับไฟรังแต่จะทำให้เดือดร้อน เปาไม่เคยคิดอะไรกับคุณหญิง แต่ก็รับปากว่าจะไม่ข้องแวะกับเธอ คุณระเบียบขยับจะออกไป เปาเรียกไว้

"คุณใหญ่ให้เงินผม ผมฝากส่งให้ลุงกับป้าด้วย" เปายื่นซองเงินให้ คุณระเบียบมองเปาอย่างชื่นชม

"อา ซิมคงจะดีใจมาก...ขอให้เธอเจริญๆนะ" คุณระเบียบนึกอะไรขึ้นมาได้ "อ้อ...นอกจากคุณหญิงแล้ว...คุณแป้งร่ำอีกคนนะเปา" คุณระเบียบมองเปาก่อนออกไป

เปาลุกขึ้นล็อกประตูห้อง หยิบกล่องโลหะเก่าๆออกมาจากที่ซ่อน เปิดเอาผ้าเช็ดหน้าผืนสวยของ ด.ญ.แป้งร่ำออกมามอง ยิ้มอย่างมีความสุข แต่พอนึกถึงคำพูดเมื่อกี้ของคุณระเบียบ เปาหุบยิ้มเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนสวยใส่กล่อง ปิดฝาแล้วนั่งกอดนิ่งอยู่อย่างนั้น

ooooooo

เปาพาระบือไปหัด ขับรถแต่เช้า แต่สอนเท่าไหร่ ระบือก็ขับไม่เป็นสักที แถมยังพานโทษว่าเป็นเพราะเปาสอนไม่ได้เรื่อง เปาสวนทันทีว่าระบือนั่นแหละที่ไม่ได้เรื่อง วันๆไม่ทำอะไร ไร้ประโยชน์ ระบืออึ้ง

"น่าเสียดาย...ถ้าฉันเป็นแก ยังมีพ่อแม่อยู่ครบแบบนี้ ฉันจะทำแต่อะไรดีๆให้พ่อแม่ภูมิใจ"

ระบือปล่อยโฮ โผกอดเปา...หลังจากโดนเปาเทศนา ระบือมีแรงฮึด มุ่งมั่นหัดขับรถจนเป็น เปาถึงกับออกปากชมว่าทำได้เยี่ยม ระบือกอดเปาแน่น

"ขอบใจมาก...ไอ้ตี๋...เอ๊ย...ไม่ใช่สิต้อง...อาจารย์..."

เปา ส่ายหน้ายิ้มๆ ระบือบอกว่าไม่เคยยอมรับใครเป็นอาจารย์ง่ายๆ เพราะนอกจากเปาจะสอนให้เขาขับรถเป็นแล้ว ยังสอนให้เขาเกิดปัญญาดวงตาสว่างอีกต่างหาก แล้วนึกขึ้นได้ ถามเปาว่าพ่อแม่เปาไปไหนถึงอยู่ไม่ครบ เปานิ่งไปชั่วครู่ บอกว่าตายหมดแล้ว ระบือเห็นเปาเงียบไป เลยตบไหล่เบาๆ

"ไม่ต้องห่วง ถึงอย่างไรก็ยังมีระบืออยู่ทั้งคน รับรองไม่มีเหงา...นะอาจารย์นะ...ไป ระบือจะขับรถกลับบ้านให้นิ่มเชียวครับ...อาจารย์" ระบือยิ้มให้เปา แล้วขับรถออกไป...

ฝีมือการสอนขับรถของเปาเป็นที่กล่าวขวัญกันทั้ง บ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงชมเปาให้พี่ชายฟังว่า คุณระเบียบส่งระบือไปเรียนขับรถตั้งนาน ขับไม่เป็นสักที แต่พอให้เปาสอนแค่วันเดียว ระบือขับได้เลย คุณใหญ่สรุปว่าเปาทั้งเก่งทั้งเฮง คุณหญิงมองพี่ชายงงๆ

"คราวก่อนก็ เป็นตัวนำโชคเรียกลูกค้าร้านกาแฟน้องหญิง คราวนี้ก็เป็นครูสอนขับรถคนเก่งอีก...อืม...ถ้าทั้งเก่งทั้งเฮงอย่างนี้ สงสัยพี่คงต้องขอยืมนายเปาจากร้านกาแฟน้องหญิงมาช่วยงานที่บริษัทบ้างแล้ว"

"โอเค...ให้ยืมได้เป็นครั้งคราวนะคะ...ไปแล้วค่ะ...บ๊ายบายแป้ง" คุณหญิงโบกมือให้แป้งร่ำ

แป้ง ร่ำโบกมือตอบ มองตามคุณหญิงไปจนลับสายตา คุณใหญ่หันไปบอกแป้งร่ำว่าวันนี้เขาอยากซ้อมยิงปืน แป้งร่ำรับคำราวกับเป็นหุ่นยนต์ คุณใหญ่นึกขึ้นได้หันไปบอกธณพให้ชวนเปาไปด้วย...

ครู่ต่อมา คุณใหญ่ แป้งร่ำ เปา และธณพมาถึงสนามซ้อม ยิงปืน คุณใหญ่เล็งปืนแล้วรัวจนแมกกาซีนกระสุนเข้าจุดสำคัญทุกนัด หันไปถามเปาว่ายิงปืนเป็นไหม เปายิงปืนเป็น คุณใหญ่ เลิกคิ้ว มองแขนที่ใส่เฝือกของเปา นึกเสียดายที่วันนี้เปาคงยิงปืนไม่ได้ เอาไว้วันหลังค่อยโชว์ฝีมือให้เขาดูหน่อย เปารับคำ

จังหวะนั้น คุณบุญชัยเดินเข้ามาทักทายคุณใหญ่ แล้วขอปรึกษาธุระด้วย คุณใหญ่ฝากเปาช่วยดูแลแป้งร่ำ หันไปพยักพเยิดธณพให้เดินตาม แป้งร่ำนั่งหงอยๆอยู่สักพัก ลุกขึ้นไปซ้อมยิงปืน แต่ยิงได้สะเปะสะปะมาก ไม่เข้าเป้า ยิงชุดที่สองก็ยังไม่ได้เรื่อง แป้งร่ำอายที่ตัวเองยิงไม่เอาไหน เหลือบมองเปาว่าดูอยู่หรือเปล่า เห็นเปาเบือนหน้าไปมองทางอื่น แป้งร่ำใจชื้นคิดว่าเปาไม่เห็น รีบบรรจุกระสุนใหม่ ตั้งท่าเตรียมจะยิง อยู่ๆเปาเข้ามา
ช่วยประคองมือแป้งร่ำจากด้านหลัง ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมาก แป้งร่ำจ้องเปาเขม็ง

"กดปืนต่ำลงอีกนิด มือนิ่งๆ  เล็งให้ดี มีสมาธิหน่อย...ยิงได้แล้ว" เปาถอยออกมา

แป้ง ร่ำได้สติ เหนี่ยวไกไม่ยั้ง กระสุนไปไหนไม่รู้ แป้งร่ำโวยวายหาว่าเปายิงไม่เป็นแล้วยังอยากจะสอน ไล่ไปยืนไกลๆเกะกะ เปาใช้มือซ้ายคว้าปืนจากมือแป้งร่ำ ยกขึ้นรัว กระสุนเข้าจุดตายทุกนัด แป้งร่ำตะลึง เสียงคุณใหญ่ชมว่าใช้ได้

ดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมอง เปารีบถอยออกห่าง

"เมื่อกี้ก็ไม่บอกว่ายิงมือซ้ายได้ด้วย...ไม่เบานะเรา" คุณใหญ่ตบบ่าเปา สายตาพอใจ...

กานดา เห็นศจีแต่งตัวจะออกไปข้างนอก รีบแถเข้าไปขวาง ต่อว่าว่ามัวแต่จะออกไปเที่ยวไม่คอยตามคุณใหญ่  ปล่อยให้แป้งร่ำตามติดอย่างนี้เสียคะแนนหมด ศจีรู้ว่าคุณใหญ่ไปฝึกยิงปืนเลยไม่อยากไปด้วย เธอไม่ชอบยิงปืน ไม่ชอบเสียงดัง แล้วขยับจะออกไป กานดาไม่ยอมให้ไป

"กลับขึ้นไปเลย ไปศึกษาหาทีเด็ดไว้ คืนนี้ต้องมัดใจคุณใหญ่ไว้ให้หนักจะได้กระชากเรตติ้งคืนจากนังแป้งร่ำ...

เข้าใจไหม" กานดาผลักแล้วผลักอีกจนศจียอมกลับขึ้นห้อง...

ตก ค่ำ ศจีในชุดนอนเซ็กซี่เตรียมเข้าหาคุณใหญ่ ก่อนไปแวะบอกแป้งร่ำที่กำลังจะเข้านอนว่าพรุ่งนี้ช่วยเตรียมไข่ลวก ไข่ดาวเอาไว้โด๊ปคุณใหญ่ด้วย เพราะคืนนี้คุณใหญ่คงต้องเพลียมาก ศจีค่อยๆถอดเสื้อคลุมโชว์ชุดหวิวข้างในแล้วเดินสะดิ้งออกไป แป้งร่ำมองตามเซ็งๆ คุณระเบียบถือน้ำส้มคั้นเข้ามา เห็นหลังศจีออกจากห้องแป้งร่ำไปไวๆ ถามแป้งร่ำว่าศจีมาทำไม

"มาโชว์ออฟน่ะค่ะ...นอนดีกว่า...ง่วงแล้ว" แป้งร่ำล้มตัวลงนอน บอกราตรีสวัสดิ์คุณระเบียบ

"เอาน้ำส้มก่อนสิคะ"

แป้ง ร่ำไม่อยากดื่มหลับตานอนเฉย คุณระเบียบส่ายหน้า  ปิดไฟแล้วออกไป  แป้งร่ำค่อยๆลืมตา  นึกถึงตอนที่เปาเข้ามาประคองมือเธอจากด้านหลัง สอนให้เล็งปืน แป้งร่ำสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วหลับตา

ooooooo

ใน ที่สุด บริษัทนำเข้ารถยนต์หรูของคุณเล็กทำพิธีตัดริบบิ้นเปิดตัวอย่างเป็นทางการ คนในครอบครัวรัตตภาคย์ รวมทั้งแป้งร่ำ และกานดาร่วมกันถ่ายรูปกับท่านประธานพิธีเป็นที่ระลึก ศจีพยายามเบียดๆเข้าร่วมกลุ่มเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเฟรม คุณเล็กเรียก

ชานนท์ให้มาถ่ายรูปด้วย แต่ชานนท์ส่ายหน้า

แป้ง ร่ำกำลังจะเดินออกจากกลุ่ม ศจีได้ทีแหย่เท้าขัดขา หวังจะให้แป้งร่ำหน้าแตกต่อหน้านักข่าว เปายืนอยู่อีกมุมหนึ่งกับธณพ  ได้ยินเสียงแป้งร่ำร้อง หันไปมอง เห็นแป้งร่ำเซเสียหลักไปทางชานนท์ซึ่งรวบตัวเธอไว้ได้พอดี นักข่าวรุมถ่ายภาพกันพรึบ ศจีเจ็บใจที่แป้งร่ำไม่ล้มกลิ้ง แถมเซใส่ชานนท์

สุดหล่อของเธอ

คุณ ใหญ่จะเดินมาหาแป้งร่ำ แต่ถูกแขกผู้ใหญ่ดึงตัวไว้ คุณเล็กปราดเข้ามาถามแป้งร่ำว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แป้งร่ำส่ายหน้า ศจีปรี่เข้ามาทำหน้าห่วงใย

"ต๊าย...เป็นอย่างไรจ๊ะน้องแป้ง ทำไมซุ่มซ่ามจังจ๊ะ สวยแต่โก๊ะนะเนี่ย" ศจีหัวเราะน่าตบ

"ไปไกลๆเลยศจี ไม่สวยแล้วยังเกะกะ"

ศจี อายมากที่ถูกคุณเล็กต่อว่าต่อหน้านักข่าว  ขู่ว่าจะไปฟ้องคุณใหญ่ คุณเล็กไม่สนเชิญตามสบาย คุณหญิงได้ยินเสียงเอะอะเดินมาดู ศจีปรี่เข้าไปฟ้องคุณหญิงว่าคุณเล็กว่าเธอว่าไม่สวยแล้วยังเกะกะ คุณหญิงมองหน้าศจีนิ่ง ศจีตาโต ถามว่ามองเธอแบบนี้หมายความว่าอย่างไร คุณเล็กชิงตอบคำถามแทน

"จะหมายความว่าอย่างไร พี่หญิงเขาเห็นด้วยกับฉันน่ะสิ...ศจี"

ศจี โกรธเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป คุณหญิงหันไปถามแป้งร่ำว่าเป็นอะไรไหม แป้งร่ำส่ายหน้าแล้วขอตัวเดินออกไป ชานนท์มองตาม ธณพแยกตัวไปดูคุณใหญ่ ทิ้งเปายืนลำพัง สักพักแป้งร่ำเดินขากะเผลกๆมาจ๊ะเอ๋กับเปา ต่างมองหน้ากัน เปาเมินไปอีกทาง แป้งร่ำแอบค้อนก่อนจะกะเผลกต่อ

เปาบอกให้รอเดี๋ยว แล้วพามานั่งมุมปลอดคน เขาคุกเข่าตรงหน้าแป้งร่ำ ถอดรองเท้าเธอออก ค่อยๆนวดเท้าให้ แป้งร่ำร้องโอ๊ย เปาปล่อยมือบอกให้ลองเดินดู แป้งร่ำหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง ขอบใจเขามาก

"ระวังหน่อย...ซุ่มซ่ามไม่หาย"

แป้ง ร่ำอึ้ง ต่อว่าเปาว่าทำไมปากจัดอย่างนี้ เปายอกย้อนว่าเขาพูดเรื่องจริงล้วนๆ แป้งร่ำหน้าเหลอเดินย้อนกลับมาพูดใส่หน้าเปาว่าเรื่องจริงบางเรื่องไม่ต้อง พูดก็ได้ แล้วตบท้ายด่าเปาว่าปากจัดก่อนเดินจากไป เปาถอนใจ มองตามแป้งร่ำ แอบรักผู้หญิงคนนี้มากมาย....

อีกด้านหนึ่งของงาน ท่านสุพจน์พร้อมบอดี้การ์ดสองคน เข้าไปแสดงความยินดีกับคุณใหญ่ แอบเหน็บว่ายังรวยไม่พออีกหรือถึงได้มาจับธุรกิจรถนำเข้ากับเขาด้วย นี่กะจะไม่แบ่งความร่ำรวยให้คนอื่นบ้างแล้วหันไปถามแขกคนอื่นแถวนั้นว่าจริง ไหม แขกเหรื่อพากันพยักพเยิดขำๆ คุณใหญ่ไม่ขำด้วย

"อันที่จริงคงต้อง ยกความดีความชอบให้ชานนท์ลูกชายของท่านล่ะครับ ชานนท์เป็นคนช่วยคิดโปรเจกต์นี้ให้คุณเล็ก แล้วยังช่วยดำเนินการจนสำเร็จ" คุณใหญ่ชูแก้วขึ้น "ผมต้องขอบคุณและแสดงความยินดีจากใจจริง ที่ท่านมีลูกชายที่เก่งมาก" คุณใหญ่สะใจ ขณะที่ท่านสุพจน์เคืองจัด

ooooooo

หลัง จากงานฉลองเปิดตัวบริษัทนำเข้ารถหรูของคุณเล็กปิดฉากลง คุณหญิงชวนแป้งร่ำ ชานนท์ คุณเล็กกับเปามาเลี้ยงฉลองกันต่อที่ร้านกาแฟของเธอ ทุกคนต่างนั่งชนแก้วดื่มกินกันอย่างมีความสุข คุณหญิง ไม่เห็นเปาอยู่ด้วยก็ถามหา แป้งร่ำกวาดตามองหาเปา เห็นเขายืนอยู่ที่มุมไหมพรม

เปาหยิบผ้าพันคอที่ผู้ชายคนหนึ่งถักให้ คนรัก แต่ฝ่ายหญิงกลับไปแต่งงานกับชายอื่นขึ้นมาดูอย่างใจลอย แป้งร่ำถามเปาว่าอยากจะถักผ้าพันคอหรือ เปาสะดุ้งรีบวางผ้าพันคอผืนนั้นไว้ที่เดิม ขยับจะออกไป

"นี่ถ้ามีใครถักผ้าพันคอให้ฉันล่ะก็...ฉันรักตายเลย" แป้งร่ำยิ้มขำๆ

เปา ค่อยๆหันกลับมามองแป้งร่ำราวกับจะค้นหาความจริง แป้งร่ำหุบยิ้ม จังหวะนั้นคุณหญิงเข้ามาควงแขนแป้งร่ำ ชวนไปเที่ยวต่อที่ผับหรู ไม่นานนักกลุ่มของแป้งร่ำเข้าไปอยู่ในห้องคาราโอเกะ ร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน คุณเล็กเห็นแป้งร่ำไม่ยอมจับไมค์ คะยั้นคะยอให้ร้องเพลง ทีแรกแป้งร่ำไม่ยอม แต่ทนทุกคนรบเร้าไม่ไหว ยอมร้องเพลงในที่สุด...

ออกจากโซนคาราโอเกะ กลุ่มของแป้งร่ำมาต่อกันที่โซนเต้นรำ คุณหญิงกอดคอแป้งร่ำ ส่วนแป้งร่ำกอดคอคุณเล็ก ถัดจากคุณเล็กก็เป็นชานนท์ สี่คนกอดคอกันเป็นวงกลม แล้วเต้นระบำกันสนุกสุดเหวี่ยง เปายืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ คุณหญิงหันไปเห็นเปายืนแข็งเป็นหิน วิ่งมาลากเข้ากลุ่ม เปาปฏิเสธว่าไม่ชอบเต้นรำ

"จะยืนแข็งอยู่ทำไม มาเร็ว"

คุณ หญิงลากเปามายืนระหว่างตัวเธอกับแป้งร่ำ แล้วกอดคอเปาไว้ เปามองแป้งร่ำนิ่งไม่กล้าเอื้อมมือไปกอดคอ คุณหญิงจับมือเปากอดคอแป้งร่ำรู้แล้วรู้รอด สองคนมองหน้ากัน ชานนท์แอบเห็นสายตาที่ทั้งคู่มองกัน แต่พอบรรยากาศชักมันขึ้นเรื่อย ชานนท์ก็เลิกสนใจหันไปสนุกต่อ

คุณเล็กเต้นมันไปหน่อย พลาดไปเหยียบเท้าขาโจ๋เข้า ขาโจ๋ไม่พอใจผลักอกคุณเล็กจะเอาเรื่อง ชานนท์กับเปาเห็นคุณเล็กตกอยู่ในวงล้อมขาโจ๋กับพวกอีกสามคน ทั้งคู่ไม่รอช้าลุยทันที เกิดการตะลุมบอนย่อยๆกลางเวที คุณหญิงกับแป้งร่ำถอยออกมาเชียร์พวกผู้ชายห่างๆ ฝ่ายขาโจ๋สู้ไม่ได้ หันไปเรียกพรรคพวกอีกกลุ่มใหญ่เข้ามาช่วย เปาเห็นท่าไม่ดี ชวนทุกคนวิ่งหนี คว้ามือแป้งร่ำกระชากตัวปลิว

ส่วนชานนท์ดึงมือคุณหญิงวิ่ง คุณเล็กวิ่งปิดท้ายโดยมีกลุ่มขาโจ๋ไล่ตามมาติดๆ ทั้งหมดวิ่งมาถึงทางแยก เปาบอกให้คุณหญิงกับแป้งร่ำหนีไปอีกทาง ส่วนพวกผู้ชายจะปักหลักสู้ ฉากบู๊เริ่มขึ้นอีกครั้ง ซัดกันมั่วไปหมด ทีแรกสามหนุ่มทำท่าได้เปรียบ พอหลังๆคนน้อยกว่าต้านไม่ไหว หันมาส่งซิกให้กันแล้วโกยแน่บ กลุ่มขาโจ๋ไล่ตามอย่างไม่ลดละเกือบจะทันอยู่แล้ว แต่รถของคุณหญิงปาดมาหยุดหน้าสามหนุ่ม

"ขึ้นรถ...เร็ว" แป้งร่ำตะโกน

ไม่ ต้องบอกซ้ำสอง ชานนท์ คุณเล็ก และเปาโดดขึ้นรถทันที แล้วทั้งหมดก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เปาไม่วายแอบมองแป้งร่ำที่นั่งข้างคนขับ แป้งร่ำเห็นเปามองตัวเองอยู่ ย่นจมูกใส่ แล้วหันไปขำกับคนอื่นๆต่อ เปามองแป้งร่ำยิ้มมีความสุข...

คุณ หญิง แป้งร่ำกับคุณเล็ก ค่อยๆย่องเข้าตึกใหญ่อย่างเงียบกริบ อยู่ๆไฟก็สว่างพึ่บ ทั้งสามคนตกใจ เห็นคุณระเบียบทำหน้าเข้มยืนมองอยู่ ด้านเปาทอดสายตามองไปที่ตึกใหญ่ คิดถึงแต่แป้งร่ำ...

ดูเหมือนชานนท์ จะหมดสนุกเร็วกว่าเพื่อน พอกลับถึงบ้าน ท่านสุพจน์ตรงเข้าตบหน้าเขาอย่างแรงฐานที่แอบไปช่วยงานคุณใหญ่แทนที่จะช่วย งานพ่อตัวเอง ด่าชานนท์ลั่นว่าไอ้ลูกอกตัญญู

ชานนท์มองหน้าพ่อ "แล้วพ่อเคยคุยกับผมสักคำไหมล่ะครับ พ่อไม่เคยถาม ไม่เคยชวนผม ไม่เคยคุยกับผม ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องอะไรทั้งนั้น"

"หน็อย...นี่แกจะโยนว่าเป็นความผิดของฉันเหรอไอ้ลูกทรพี"

"พ่อเมาแล้ว ไว้เราค่อยคุยกันนะครับ...ถ้าพ่ออยากจะคุยกับผมบ้าง" น้ำเสียงชานนท์ปนน้อยใจ พูดจบทิ้งให้พ่อยืนโกรธเกรี้ยวอยู่คนเดียว
ตอนที่ 7

สายวันถัดมา คุณใหญ่เรียกเปามาพบที่ห้องรับแขก แป้งร่ำนั่งอยู่ข้างๆคุณใหญ่ ส่วนคุณระเบียบกับธณพยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ห่าง คุณใหญ่บอกเปาว่าคืนพรุ่งนี้ ต้องไปงานเลี้ยงกับเขาและแป้งร่ำ

"คุณใหญ่ไม่ใช้วิฑิตหรือครับ" ธณพร้องถามอย่างแปลกใจ

"ใช้สิ...ฉันไม่ได้ให้เปาไปขับรถ...แต่ให้คอยติดตามฉันกับคุณแป้งร่ำ"

เปา อึ้งไปเล็กน้อย คุณใหญ่ถามเปาว่ามีสูทหรือเปล่า เปายืนงงไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือเปล่า คุณใหญ่ต้องถามซ้ำอีกครั้ง เขาถึงตอบว่าไม่มี คุณใหญ่สั่งให้เปาออกไปซื้อสูทด้วยกัน เพราะเขากับแป้งร่ำจะไปช็อปปิ้งพอดี สองเจ้านายเดินพ้นประตูห้องไปแล้ว เปายังยืนงง คุณระเบียบรีบคว้ามือเปาเดินตาม

กานดาแอบฟังอยู่อีกมุม หนึ่ง ไม่พอใจที่คุณใหญ่ขยับเปาขึ้นเป็นผู้ติดตามแทนที่จะเป็นวิฑิตของเธอเลยเก็บ อารมณ์ บูดนี้ไปลงกับศจี  ต่อว่าศจีว่าหายหัวไปไหนมา  ปล่อยให้แป้งร่ำ ออกไปช็อปปิ้งกับคุณใหญ่สบายใจเฉิบ ป่านนี้โกยไปเท่าไหร่ แล้วก็ไม่รู้ ศจีไม่สนใจ ช่างปะไร กานดาหมั่นไส้ผลักหัวศจีหน้าหงาย

ศจีเจ็บเลยโวย ลั่น แทนที่กานดาจะหยุดกลับยิ่งทำหนักมือขึ้น ศจีทนไม่ไหว ลืมตัวไปหน่อยผลักกานดากระเด็นทับอ้ายพากันล้มกลิ้ง กานดาโกรธจัด ปราดเข้าไปตบหน้าศจีอย่างแรง ฐานบังอาจแว้งกัด ศจีโกรธจ้องตากานดาอย่างเอาเรื่อง กานดาจ้องกลับไม่ยอมแพ้ ศจีได้สติยกมือไหว้ขอโทษ

"จำใส่กะโหลกหล่อนไว้ให้แม่นว่าหล่อนเป็น ใครและฉันเป็นใคร วันไหนเกิดลืมขึ้นมาอีกล่ะก็ ฉันจะส่งหล่อนกลับไปเต้นโคโยตี้ในผับอย่างเก่า...เข้าใจไหม" กานดาไม่พูดเปล่า

เอานิ้วจิ้มหัวศจีอีกหนึ่งที ศจีแค้นจัดแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ สาปแช่งนังแม่มดในใจ

ooooooo

ที่ ห้างสรรพสินค้าหรู หลังจากคุณใหญ่เลือกซื้อเสื้อผ้าแพงระยับให้แป้งร่ำจนถุงใส่เสื้อผ้าเต็มสอง มือเปากับธณพ แป้งร่ำถึงกับออกปากว่าซื้อแค่ชุดไปงาน ชุดเดียวก็พอ ไม่น่าจะต้องซื้อไปเยอะแยะอย่างนี้

"ไหนๆมาทั้งทีแล้วก็ซื้อไปเถอะ เก็บไว้ใช้งานอื่นก็ได้นี่"

แป้ง ร่ำยกมือไหว้ขอบคุณคุณใหญ่ ธณพคิดว่าเจ้านายซื้อข้าวของเรียบร้อยแล้วจึงเสนอให้เรียกรถ คุณใหญ่ยังไม่กลับ ยังไม่ได้ซื้อสูทให้เปา สั่งธณพเอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วค่อยตามมา คุณใหญ่ว่าแล้วเดินตรงไปยังร้านเสื้อสูท แป้งร่ำกับคุณระเบียบตามติด ธณพหน้าเสีย

ส่วนเปายืนถือถุงใส่ข้าวของหันรีหันขวาง ธณพปรับสีหน้าเป็นปกติ เดินมาหาเปายื่นมือให้ เปาส่งถุงให้อย่างเกรงใจแล้วรีบเดินตามคุณใหญ่เข้าร้านเสื้อสูท คุณใหญ่จัดการเลือกซื้อสูทให้เปาเสร็จสรรพ

ooooooo

เหล่าคน รับใช้บ้านรัตตภาคย์ต่างมารุมดูสูทชุดใหม่ของเปากันอย่างตื่นเต้น ยิ่งเห็นป้ายราคา 20,000 บาทยิ่งเรียกเสียงฮือฮา ระบือเอาสูทเคาะหัวตัวเองเพื่อเป็นสิริมงคล พลอยทำให้คนอื่นเอาอย่างบ้าง คุณระเบียบคว้าไม้ตีแมลงวันไล่ตีหัวทุกคน โทษฐานเห็นเสื้อสูทเป็นวัตถุมงคล ระบือปรี่เข้าไปหาเปา

"อาจารย์นี่ขี่ดวงมาจริงๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นคุณใหญ่ดีกับใครอย่างนี้"

"แกพูดอะไรหาไอ้ระบือ ถ้าคุณใหญ่ท่านไม่ดีกับพวกเรา แกจะได้มายืนเห่าอย่างนี้หรือ...ไอ้บือ"

"โธ่...แม่จ๋า ลูกพูดผิดไปนิดเดียวถึงกับด่าลูกเป็นหมาเลยหรือ คุณใหญ่ท่านดีกับเราก็จริงอยู่ แต่ไม่เคยซื้อสูทให้เราอย่างนี้นะ"

"ก็แล้วน้ำหน้าอย่างพี่บือน่ะสมควรจะใส่สูทหรือยะ... มันต้องหล่อตี๋มีสไตล์อย่างพี่เปานี่ถึงจะโอ"

ระบือ เคืองฉกไม้ตีแมลงวันจากมือแม่มาตีหัวเอื้อยหนึ่งที เอื้อยกระชากไม้ตีแมลงวันตีระบือคืน สองคนแย่งไม้ตีกันไปมา คุณระเบียบรำคาญสั่งให้พอได้แล้ว แล้วไล่ทุกคนกลับไปทำงาน ทุกคนต่างทยอยออกจากห้องเปา เหลือคุณระเบียบเป็นคนสุดท้าย กำลังจะก้าวออกไป แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ หันมาพูดกับเปา

"เปา...ที่ระบือพูดก็ถูกนะ เธอโชคดีจริงๆที่คุณใหญ่ ท่านเมตตา เพราะฉะนั้นเธอต้องกตัญญูรู้คุณ รับใช้คุณใหญ่ ไม่ให้บกพร่อง อย่าทำให้ท่านผิดหวังในตัวเธอนะ"

ชาย หนุ่มนั่งนิ่ง คุณระเบียบตบไหล่เขาเบาๆก่อนออกไป ไม่ทันเห็นว่าวิฑิตแอบฟังเรื่องที่เกิดขึ้นแถวพุ่มไม้หน้าห้องอย่างแค้น เคือง ทนตกเป็นรองเปาไม่ไหว ไปดักรอกานดาแล้วพามาคุยตรงมุมลับตาคน บ่นอย่างหงุดหงิดว่าตัวเองตกต่ำลงทุกวัน ขณะที่เปาได้ขยับขึ้นเป็นคนติดตามคุณใหญ่

วิฑิตยอมให้เป็นอย่างนี้ ต่อไปไม่ได้ ถ้ากานดาไม่รู้จะต้องทำอย่างไรเขาจะทำเอง เพราะขืนรอเธอมีหวังเขาต้องไปขัดส้วมให้เปาแน่ๆ วิฑิตผละจากไปไม่สนใจเสียงทัดทานของกานดา ศจีแอบอยู่มุมหนึ่ง พยายามเงี่ยหูฟังทั้งคู่คุยกัน แต่ได้ยินไม่ถนัด นึกสงสัยว่าคู่นี้มีอะไรทะแม่งๆ...

ภายในห้องนอนของแป้งร่ำ ขณะที่คุณระเบียบกำลังแขวนชุดที่ซื้อมาใหม่เข้าตู้ไปพลางปรึกษากับแป้งร่ำไป ด้วยว่าคืนพรุ่งนี้จะใส่ชุดไหนไปงานเลี้ยงเต้นรำ ศจีถือวิสาสะเข้ามาในห้องแป้งร่ำอย่างไร้มารยาท เจ้าของห้องว่ากระทบเธอก็หน้าด้านหน้าทนไม่สนใจ ศจีอยากดูชุดหรูที่แป้งร่ำออดอ้อนให้คุณใหญ่ซื้อให้

"คุณใหญ่พาไปเอง แป้งไม่ได้อ้อน"

ศจี ไม่สนใจฟัง ปรี่เข้าไปแย่งชุดจากมือคุณระเบียบ คุณระเบียบไม่ยอมให้ ศรีเข้ายื้อยุด แป้งร่ำเข้าไปช่วยคุณระเบียบผลักศจีกระเด็น ศจีลุกขึ้นได้ปรี่เข้ามาจะตบ แป้งร่ำคว้าไม้กอล์ฟสู้ ศจีหยุดกึก แป้งร่ำเงื้อไม้ทำท่าจะฟาด  ศจีกลัวจัดวิ่งจู๊ด  ก่อนจะพ้นประตูห้อง ศจีไม่วายหันมาด่าแป้งร่ำว่านังซาดิสต์

ooooooo

ขณะที่เปา กำลังล้างรถของคุณใหญ่เหมือนเช่นทุกเช้า แทนที่วิฑิตจะช่วย กลับเข้ามาพูดจากวนโอ๊ย คุณเล็กกำลังเดินมาเอารถจะไปทำงาน หยุดมองดู วิฑิตกวนมาเปาเลยกวนกลับ ทำให้วิฑิตไม่พอใจ พุ่งเข้าชกเปาทันที เปาเบี่ยงตัวหลบแล้วถีบเขากระเด็น วิฑิตตั้งหลักได้ปรี่ใส่เปา เป็นจังหวะเดียวกับคุณเล็กวิ่งเข้ามาห้าม หมัดวิฑิตอัดหน้าคุณเล็กเต็มๆ เปากับวิฑิตชะงัก มองคุณเล็กที่ล้มคว่ำอยู่กับพื้น...

คุณหญิงทราบ เรื่องที่เกิดขึ้นเรียกคู่กรณีมาเคลียร์ โดยมีคุณเล็กนั่งฟังอยู่ข้างๆพี่สาว วิฑิตกล่าวหาเปาว่าเป็นคนเริ่มก่อน คุณเล็กค้านว่าไม่จริง วิฑิตต่างหากที่ต่อยเปาก่อน วิฑิตขึ้นเสียงกับคุณเล็ก คุณหญิงเลยต้องปราม กานดา ศจีกับอ้ายตามเข้ามาสมทบ กานดาถามหลานสาวว่าเกิดอะไรขึ้น

"วิฑิตต่อยเปา แล้วก็ต่อยนายเล็กด้วยค่ะ อาดา"

กานดา ค้านเสียงเข้มว่าไม่จริง แต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของหนุ่มคู่ขาถึงได้รู้ว่าเป็นเรื่องจริง  รีบปรับน้ำเสียง บอกคุณหญิงเสียงอ่อนเสียงหวานว่าใจเย็นๆก่อน อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด วิฑิตอาจจะไม่ตั้งใจ ศจีนิ่วหน้าลอบมองกานดาที่แก้ตัวแทนวิฑิตเป็นคุ้งเป็นแคว คุณเล็กชี้มุมปากตัวเองที่มีรอยช้ำให้กานดาดู

"ไม่ตั้งใจอะไรครับ...ดูหน้าผมสิ"

"โถ...คุณเล็กหลานอา ฟกช้ำนิดหน่อย เป็นลูกผู้ชายต้องอดทนนะคะหลานอา"

"อาดาพูดอย่างนี้ไม่ถูกนะคะ อาดาควรจะอบรมและลงโทษคนของอาดามากกว่า"

ศจี ได้ทีเตือนว่าถ้าคุณใหญ่รู้มีหวังเป็นเรื่องแน่ๆ กานดาขอร้องคุณหญิงว่าอย่าให้เรื่องนี้รู้ถึงหูคุณใหญ่เกรงจะรบกวนเขาเปล่าๆ คุณหญิงหันไปถามน้องชายว่าจะเอาอย่างไร คุณเล็ก ยักไหล่แบบไม่ถือสา กานดารีบบอกวิฑิตให้ขอบคุณคุณเล็กวิฑิตพูดแบบเสียไม่ได้ กานดาเห็นท่าไม่ดีจะพาวิฑิตออกไป

แต่คุณหญิงร้องห้าม วิฑิตจะไปไหนไม่ได้ถ้ายังไม่ได้ ขอโทษเปาก่อน วิฑิตทำท่าจะไม่ยอม กานดาต้องทำหน้าดุเสียงเข้ม เขาถึงได้ยอมขอโทษเปา แล้วเดินหน้าหงิกออกไป กานดาขอตัวไปอบรมวิฑิต ก่อนจะวิ่งปรู๊ดตาม ศจีมองตามกานดาสีหน้าครุ่นคิด...

กานดา รีบตามมาง้อวิฑิตโดยให้เงินก้อนโตไว้ซื้อของหรูๆ แล้วรีบผละจากไปเพราะเกรงจะมีใครมาเห็น วิฑิตยิ้มกริ่มกับเงินฟ่อนใหญ่ในมือ จังหวะนั้นศจีโผล่เข้ามาพอดี ถามว่ากานดาไปไหน วิฑิตทำหน้าเป็นบอกไม่รู้ไม่เห็น ศจีโกรธที่วิฑิต กวนโมโหเลยด่าว่าไอ้กระจอก วิฑิตคว้าข้อมือศจีดึงเข้ามาใกล้ๆ

"คำก็กระจอก สองคำก็กระจอก...สักวันหนึ่งเถอะ..." วิฑิตลอยหน้าลอยตาชวนตบ

ศจี ยินดีจัดให้ สะบัดมือหลุด ตบหน้าวิฑิตอย่างแรง ท้าทายว่าจะทำอะไรเธอได้ เขาจะเอาเรื่องแต่ศจีวิ่งหนีออกไปเสียก่อน วิฑิตเจ็บใจมาก สาบานว่าสักวันเขาต้องทำให้ศจีมาสยบแทบเท้าให้ได้...

คนในบ้านรัต ตภาคย์ต่างกังขาว่าทำไมเรื่องวิฑิตกับเปาถึงได้จบง่ายนัก คุณหญิงน่าเอาเรื่องวิฑิตให้ถึงที่สุดเปาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเรื่อง นี้คุณใหญ่ถึงรู้ไม่ได้ แต่แป้งร่ำกับคุณระเบียบรู้เหตุผลดีว่าทำไม เพราะถ้าเรื่องถึงหูคุณใหญ่ เปาต้องเดือดร้อนด้วยแน่ๆ ซึ่งคุณหญิงไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น...

คุณเล็กถือโอกาสเบี้ยวงาน หน้าตาเฉย อ้างกับพี่สาวว่าโดนต่อยฤกษ์ไม่ดี คุณหญิงเหน็บว่านิสัยไม่ดีต่างหาก พวกชอบอู้งาน ไม่เหมือนเธอที่ขยัน แล้วขอตัวไปทำงาน คุณเล็กแปลกใจว่าทำไมไม่ให้เปาขับรถให้ คุณหญิงเห็นว่าเย็นนี้เปาต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่เธอเลยจะขับรถเอง

คุณเล็กมองส่งพี่สาวจนลับสายตา เหลือบเห็นแป้งร่ำกำลังเดินออกกำลังกายมาจากอีกด้านหนึ่งแกล้งเร่งเครื่องรถ บังคับวิทยุพุ่งเข้าหา แป้งร่ำตกใจกระโดดหลบไปชนเปาที่เดินเข้ามาพอดี เปารีบคว้าตัวหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน ทั้งคู่ จ้องหน้ากัน กระทั่งได้ยินเสียงคุณเล็กเข้ามาถึงได้แยกจากกัน

แป้งร่ำแกล้งขู่จะไปฟ้อง คุณใหญ่ที่โดนคุณเล็กแกล้ง คุณเล็กโอดครวญว่าขืนพี่ใหญ่รู้เอาเขาตายแน่ รู้ๆกันอยู่ว่าใครแตะต้องแป้งร่ำได้ที่ไหน แป้งร่ำหัวเราะคิกคักบอกว่าล้อเล่น แล้วนึกขึ้นได้ ถามคุณเล็กว่าโดนต่อยเจ็บไหม คุณเล็กจับมุมปาก ตัวเองบอกว่าเรื่องจิ๊บๆ แป้งร่ำหันไปถามเปาว่าเป็นอย่างไรบ้าง

"ไม่เป็นอะไรครับ"

"โชคดีนะเนี่ยที่ไม่เสียโฉม ไม่อย่างนั้นคืนนี้ใส่สูทที่คุณใหญ่ซื้อให้ไม่หล่อแน่ๆเลย"

"โห่...ไม่ธรรมดานะเนี่ย อย่าหล่อเกินเรานะเปา...ไม่ยอมนะเว้ย" คุณเล็กแซว ขณะที่เปาเซ็ง...

ได้ เวลาไปงานเลี้ยง คุณใหญ่ แป้งร่ำ ศจี และธณพเดินมาที่รถซึ่งจอดรออยู่ เห็นเปาในชุดสูททำผมหล่อ เท่ระเบิด แป้งร่ำอึ้งไม่อยากจะเชื่อสายตา ส่วนศจีตะลึงในความหล่อถึงกับเพ้อเบาๆวิฑิตยืนอยู่ตรงประตูรถด้านคนขับมอง เปาอย่างริษยา ขณะที่คุณใหญ่ยิ้มพอใจ

"หล่อมาก...เปา"

เปาโดนคุณใหญ่ชมซึ่งๆหน้าเลยทำหน้าไม่ถูก แป้งร่ำแอบขำกับท่าทีเขินๆของเปา

ooooooo

บรรยากาศ ในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความคึกคักแขกเหรื่อมากันมากมาย โต๊ะของคุณใหญ่เป็นโต๊ะแขกวีไอพี มีแป้งร่ำและศจีนั่งประกบข้างคุณใหญ่ ถัดศจีไปเป็นชานนท์และท่านสุพจน์ โดยมีคุณจั๊กจั่นและคุณนิกรกับภรรยา นักธุรกิจไฮโซอีกคู่นั่งรวมโต๊ะด้วย เปากับธณพ และบอดี้การ์ดของสุพจน์ต่างยืนประกบด้านหลังเจ้านายของตน คุณจั๊กจั่นเชลียร์ท่านสุพจน์พอหอมปากหอมคอ ก่อนจะวกเข้าเรื่องเงินบริจาค

"ใน ฐานะที่คืนนี้ท่านสุพจน์และคุณใหญ่เป็นผู้บริจาครายใหญ่บึ้มที่สุด จั่นจะมีรางวัลให้เป็นกรณีพิเศษ...คือ...คืนนี้นักข่าวมากันเยอะนะฮะ ได้รางวัลนี้ก็จะได้ลงข่าวเด่นกว่าคนอื่น"

ศจีตาลุกวาวถามอย่าง ตื่นเต้นว่ารางวัลอะไร คุณจั๊กจั่นกะจะมอบรางวัลดาวเด่นแห่งราตรีฝ่ายชายให้กับชานนท์ ส่วนดาวเด่นฝ่ายหญิงก็จะมอบให้แป้งร่ำ แป้งร่ำชะงัก อ้าปากจะค้านแต่ไม่ทัน คุณจั๊กจั่นว่าเองเออเองเสร็จ เดินลิ่วๆขึ้นไปบนเวที ประกาศหน้าไมโครโฟน ขอรบกวนท่านผู้มีเกียรติสักครู่

หลังจากคุณจั๊กจั่นเกริ่นที่มาที่ไป ของความยากลำบากในการคัดสรรผู้ที่จะได้รับรางวัลดาวเด่นแห่งราตรีฝ่ายชายของ คณะกรรมการแล้วเธอขอมอบรางวัลนี้ให้แก่คุณชานนท์วัชรเดช ท่านสุพจน์คะยั้นคะยอให้ลูกชายขึ้นไปรับรางวัล ชานนท์ จำใจขึ้นไปบนเวที คุณจั๊กจั่นมอบถ้วยรางวัลใบเล็กๆให้เขา

นักข่าวฮือถ่ายรูป คุณจั๊กจั่นขโมยซีนสุดฤทธิ์ จากนั้น ก็ถึงรางวัลของฝ่ายหญิงซึ่งก็เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ แป้งร่ำขึ้นไป รับรางวัลดังกล่าว นักข่าวถ่ายรูปกันพรึบ คุณจั๊กจั่นเก๊กถ่ายด้วยโดยยืนตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสาว นักข่าวขอถ่ายรูปแค่ผู้ชนะรางวัล คุณจั๊กจั่นรู้ตัวรีบถอยออกมา นักข่าวขอให้ทั้งคู่ยืนชิดๆกัน

ท่านสุพจน์เห็นอย่างนั้น ว่ากระทบคุณใหญ่ว่าแป้งร่ำยืนคู่กับชานนท์ค่อยดูสมวัยกันหน่อย คุณใหญ่ไม่โต้ตอบ ได้แต่มองหน้า ศจีแอบยิ้ม ส่วนบนเวที คุณจั๊กจั่นถือโอกาสประกาศขออนุญาตคุณใหญ่ออกไมโครโฟน คุณใหญ่ยิ้ม พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต จั๊กจั่นพนมมือไหว้ขอบคุณ

"จั่นอยากเชิญชวน ทุกท่านร่วมทำกุศลด้วยการแข่งประมูล...ใครบริจาคเงินสูงสุดจะได้เต้นรำเปิด ฟลอร์คู่กับดาวเด่นฝ่ายหญิงของเรา...คุณแป้งร่ำ"

ทั้งฮอลล์มีเสียง ฮือฮาขึ้นมาทันที ท่านสุพจน์สบโอกาสได้แกล้งคุณใหญ่ ยกมือชูนิ้วเริ่มต้นการประมูลด้วยวงเงินหนึ่งแสนบาท คุณจั๊กจั่นเชิญชวนแขกเหรื่อช่วยกันประมูล แป้งร่ำอึดอัดมากที่ถูกมองเหมือนเป็นสิ่งของไม่ใช่คน การประมูลดำเนินไปอย่างเข้มข้น ยอดเงินพุ่งขึ้นเป็นเจ็ดแสนบาทในไม่กี่นาที

ชา นนท์ตัดสินใจร่วมประมูลในราคาหนึ่งล้านบาทก่อนที่คุณจั๊กจั่นจะเคาะราคา ครั้งสุดท้าย เสียงคุณใหญ่ขอประมูลในราคาสองล้านดังขึ้น แป้งร่ำดีใจมากที่เป็นคุณใหญ่ คุณจั๊กจั่นเนื้อเต้น

"สองล้าน...ขอปิดการประมูลที่คุณใหญ่ รัตตภาคย์ สองล้านบาท"

ทั้ง นักข่าวทั้งบรรดาแขกเหรื่อส่งเสียงอื้ออึง พร้อมกับตบมือให้ ท่านสุพจน์ไม่วายแขวะคุณใหญ่ว่าหวงคุณหนูคนนี้เสียจริง ไม่ยอมแบ่งให้คนอื่นบ้างเลย คุณใหญ่ไม่ได้หวง แต่อยากช่วยคุณจั๊กจั่นทำบุญต่างหาก เสียงคุณจั๊กจั่นประกาศเชิญคุณใหญ่ขึ้นฟลอร์เต้นรำกับแป้งร่ำ คุณใหญ่กลับปฏิเสธว่าไม่ชอบเต้นรำแล้วสั่งให้เปาไปเต้นรำกับแป้งร่ำแทนเขา เปาตกใจยืนตะลึง คุณใหญ่สั่งซ้ำอีกครั้ง

เปาค่อยๆเดินไปหาแป้งร่ำ ท่านสุพจน์เพิ่งรู้ตัวว่าถูกคุณใหญ่กวนใส่ ประมูลชนะแล้วดันให้บอดี้การ์ดเต้นรำแทนเพื่อหักหน้าเขากับลูก ด้านเปายื่นมือให้แป้งร่ำจับ แล้วพามากลางฟลอร์ นักข่าวถ่ายรูปกันกระหน่ำ แสงไฟทั้งฮอลล์หรี่ลง เพลงเริ่มบรรเลง ทั้งคู่เต้นรำกันอย่างขัดเขิน สักพักคู่เต้นรำคู่อื่นเริ่มเข้ามา

แป้งร่ำและเปากลับรู้สึกเหมือน โลกนี้มีเพียงเราสองคน พอฟลอร์เริ่มแน่น แป้งร่ำกระซิบบอกเปาช่วยพาเธอออกไปจากตรงนี้ที เปางง แป้งร่ำจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเว้าวอน เปาเหลียวมองไปที่โต๊ะวีไอพี เห็นคุณใหญ่กำลังคุยธุระกับแขกร่วมโต๊ะไม่ได้สนใจแป้งร่ำแม้แต่น้อย ตัดสินใจโอบเอวแป้งร่ำพาเบียดผู้คนออกไป ชานนท์กวาดตามองหาแป้งร่ำกับเปา แต่ไม่เห็นขยับจะไปตาม แต่ท่านสุพจน์เรียกไว้

"ตานนท์...จะไปไหน กำลังคุยธุรกิจกับผู้ใหญ่อยู่...เสียมารยาท"

ชา นนท์จำใจนั่งลง ใจห่วงแต่แป้งร่ำไม่ได้สนใจฟังคุณนิกรคุยเรื่องขายอาวุธรุ่นใหม่ล่าสุดกับ ท่านสุพจน์และชักชวนให้ร่วมธุรกิจด้วย ท่านสุพจน์ขอคิดดูก่อน อ้างว่าอาวุธลอตที่แล้วเพิ่งจะเซ็นอนุมัติ

"เขาอยากได้คำตอบด่วนก่อนจะไปเสนอที่อื่นนะครับ"

ท่าน สุพจน์ไม่ชอบให้ใครมาเร่งรัด ชักยัวะเลยบอกปัดว่าไม่สนใจไม่ซื้อ คุณนิกรบ่นเสียดาย คุณใหญ่ได้ยินการสนทนาครั้งนี้มองเห็นโอกาสทำเงิน

ooooooo

ใน เวลาต่อมา เปาจูงแป้งร่ำออกมานอกโรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง เสียงท้องแป้งร่ำร้องจ๊อกๆด้วยความหิว เธอชวนเปาไปหาอะไรกินแซบๆแถวซอยข้างโรงแรม สั่งข้าวเหนียวไก่ย่างมากินอย่างเอร็ดอร่อย เปามองผู้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความรักหมดหัวใจ แป้งร่ำยื่นไก่ให้เปา

"กินสิ ไม่เผ็ดหรอกน่า...ไม่ได้สั่งอะไรเผ็ดสักจาน...ฉันจำได้...นายไม่กินเผ็ด"

เปา รู้สึกดีที่แป้งร่ำจำรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขาได้ แป้งร่ำเขินที่จำเรื่องเปาได้ทำกลบเกลื่อนด้วยการชักชวนเปาให้กินไก่อีก ครั้ง เปารับไก่มาค่อยๆกิน แป้งร่ำกินไปพลางชวนคุยไปด้วยอย่างออกรส

หลัง จากกินอิ่ม แป้งร่ำชวนเปาเดินเล่นย่อยอาหาร เปาเกรงคุณใหญ่จะถามหา แป้งร่ำสวนทันทีว่าอย่าพยายามทำตัวเป็นคุณระเบียบเบอร์ 2 หน่อยเลย ถ้าคุณใหญ่จะกลับ เดี๋ยวธณพก็โทร.ตามเราเอง ทั้งคู่เดินเรื่อยเปื่อยมาถึงรั้วไม้เตี้ยๆ แป้งร่ำขี้เกียจเดินอ้อม เกาะเปาไว้แล้วถอดรองเท้าส้นสูงออก โยนข้ามรั้วบอกให้เปาข้ามไปรอฝั่งโน้น แล้วเธอถึงข้ามตาม เปาบ่นอุบว่าถ้าคุณระเบียบรู้เข้า เขาโดนเล่นงานแน่ๆ

"นายไม่พูด ฉันไม่พูด แล้วคุณระเบียบจะรู้ได้อย่างไร"

แป้ง ร่ำเดินไปนั่งริมน้ำ เปายืนมองห่างๆไม่ตาม หญิงสาวหันมากวักมือเรียกเปาให้มานั่งใกล้ๆถามว่าทำไมพ่อแม่เปาถึงส่งเขาไป อยู่เซี่ยงไฮ้ เปาส่ายหน้า เขาเองก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกัน

"นึกๆไป แล้ว ชีวิตนายกับฉันก็คล้ายๆกันนะ พ่อแม่ ตายหมดถูกส่งไปอยู่กับคนอื่นตั้งแต่เด็กๆ แล้วในที่สุดเราก็มาอยู่ด้วยกัน...เอ่อ...คือ...ฉันหมายถึง...มาเจอกันนะ" แป้งร่ำมองสบตากับเปา ก่อนจะถามว่ารู้สึกเหงาบ้างไหม เปานิ่งไม่ตอบ แต่สายตาของเขาบ่งบอกว่าเหงาสุดๆ

"ใครๆเขาก็บอกว่าชีวิตฉันน่าอิจฉา วันๆไม่ต้องทำอะไรได้แต่ช็อปปิ้ง แต่งตัวสวยๆไปงาน แต่ไม่มีใครรู้ความจริงเลยว่า...ฉันเหงาเหลือเกิน...เหงามาก ฉันมักจะถามตัวเองเสมอว่ามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร...แต่หัวใจฉันจะตอบกลับมา ทุกครั้งว่า ฉันจะต้องอยู่เพื่อได้พบใครสักคนที่ฉันเฝ้ารอ" แป้งร่ำน้ำตาไหลอาบแก้ม

เปาค่อยๆเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ อยากจะกอดเธอเพื่อปลอบใจแต่ไม่กล้า แป้งร่ำระบายความในใจอีกว่าการรอคอยใครสักคนโดยไม่รู้ว่าจะได้เจอหรือเปล่า มันช่างทรมานเหลือเกิน

"คงไม่ทรมานเท่าได้เจอแล้ว...แต่ว่ามันสายเกินไป"

แป้งร่ำจ้องตาเปา ถามอย่างมีความหวังว่า "เปา...เธอเป็นใคร บอกฉันสิ...เธอเป็นใครกันแน่"

เปา อยากจะบอกเธอใจแทบขาด ระหว่างนั้น เสียงมือถือของแป้งร่ำดังขึ้น คุณใหญ่สั่งให้ธณพโทร.มาถามว่าอยู่ไหน แป้งร่ำโกหกว่ามาเข้าห้องน้ำ เปามาด้วยไม่ต้องเป็นห่วง แล้ววางสาย เปาขยับจะลุกขึ้น แป้งร่ำดึงเขาให้นั่งลง ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆถามว่าเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า เปาไม่ตอบ ลุกขึ้น ยื่นมือให้แป้งร่ำ หญิงสาวถอนใจเฮือก ลุกขึ้นยืนเองไม่ยอมจับมือเขา

"ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะ...เปา" แป้งร่ำบ่ายหน้ากลับโรงแรม โดยมีเปาถือรองเท้าเดินตาม

ชานนท์ได้จังหวะ รีบชิ่งพ่อออกมาตามหาแป้งร่ำ ขณะกำลังกวาดตามองหาไปรอบๆ ศจีเข้ามาด้านหลัง ชานนท์ หันมาเจอ จะเบี่ยงตัวหลบ ศจีขวางไว้ ส่งสายตาเจ้าชู้ใส่แถมพูดจาแทะโลมจนชานนท์รู้สึกอายแทน พยายามชวนเข้าไปคุยกับคุณใหญ่ข้างใน ศจีส่ายหน้า คุณใหญ่หายไปไหนไม่รู้ ทิ้งเธอให้เหงาอยู่คนเดียว ชานนท์สีหน้าครุ่นคิด สงสัยว่าคุณใหญ่ไปไหน

ooooooo

คุณ ใหญ่แอบมาตกลงธุรกิจค้าอาวุธกับคุณนิกรโดยมีธณพคุมเชิงอยู่ห่างๆ หลังจากบรรลุข้อตกลงหลักๆได้แล้ว ทั้งคู่ก็จับมือกัน คุณใหญ่ขอให้คุณนิกรช่วยประสานงานนี้ให้ด้วย

"รับรองครับ ลงทุนครั้งนี้กำไรงาม...แหม คิดแล้วเสียดายแทนท่านสุพจน์จริงๆ ใจไม่กล้า เชื่องช้า นี่ถ้าท่านสุพจน์รู้เข้าละก้อ..." คุณนิกรหัวเราะขำ ขณะที่คุณใหญ่สะใจที่คว้าธุรกิจชิ้นนี้มาไว้ในกำมือได้...

บริเวณที่ จัดไว้ให้คนขับรถนั่งรอภายในโรงแรมเดียวกัน วิฑิตเดินบ่นไปมาอย่างอารมณ์เสีย พาลด่าเจ้านายตัวเองว่าเฮงซวย คนของท่านสุพจน์รู้ว่าวิฑิตเป็นคนของคุณใหญ่ ชักสนใจ

"จริงหรือวะ...อย่างนี้ก็สู้ท่านสุพจน์เจ้านายอั๊วไม่ได้สิเว้ย...บิ๊กตัวจริง"

วิฑิตหันขวับมองคนของท่านสุพจน์ด้วยความสนใจ...

ศจี อ่อยเหยื่อล่อชานนท์ไม่สำเร็จ เธอเลยกลับมาเล่นเกมหมาหยอกไก่กับท่านสุพจน์แทน ท่านสุพจน์กำลังเมาได้ที่ หยอกเย้าศจีอย่างสนุกสนาน แถมชวนเธอมาอยู่กับเขา รับรองว่าสนุกกันทั้งวันไม่มีเหงา ศจีแกล้งถามว่าโม้หรือเปล่า ท่านสุพจน์ควักเงินขึ้นมาโชว์เป็นฟ่อน ถ้าเธอไม่เชื่อก็เอาเงินพวกนี้ไปใช้ ศจีคว้าหมับรีบยัดใส่กระเป๋าถือ กราบขอบคุณที่อกเขาอย่างอ่อนช้อย กระซิบกระซาบใกล้ๆ

"ถ้ามีโอกาส ศจีจะสนองพระคุณให้ถึงใจเลยนะคะ"

ศจี เหลือบเห็นคุณใหญ่เข้ามากับธณพรีบเด้งออกจากท่านสุพจน์ คุณใหญ่ไม่เห็นแป้งร่ำสั่งธณพโทร.ตามอีกครั้ง...แป้งร่ำพูดโทรศัพท์กับธณพ เสร็จ รีบจ้ำพรวดๆ เปาร้องเรียกพร้อมกับชูรองเท้าในมือ

แป้งร่ำเพิ่ง รู้ตัวว่าลืมใส่รองเท้า รีบคว้ามาใส่อย่างรีบร้อน ปากก็บ่นว่ารองเท้าส้นสูงช่างเหมือนชีวิตเธอจริงๆ สวย สูง  แต่ไม่สบาย  เปาเห็นแป้งร่ำใส่รองเท้าแบบลวกๆเลยนั่งลงช่วยใส่ให้อย่างเบามือ แป้งร่ำนั่งมองรู้สึกดี อีกมุมหนึ่ง ชานนท์

มองมาเห็นภาพของสองหนุ่มสาวหยุดกึก เปาลุกขึ้นยื่นมือให้แป้งร่ำจับ

"แต่ถ้าจำเป็นต้องใส่...คุณก็ใส่มันให้ดีๆเถอะ"

"อีกหน่อย...ฉันอาจจะไม่จำเป็นต้องใส่มันอีกก็ได้...ใครจะไปรู้" แป้งร่ำจับมือเปาแล้วลุกขึ้น เปาเร่งให้รีบไปเกรงคุณใหญ่

จะรอนาน แป้งร่ำทำหน้าเซ็งสุดๆ ชานนท์รู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ของคนคู่นี้...

ทันที ที่แป้งร่ำกับเปามาถึง ศจีใส่ไฟเป็นทำนองว่าสองคนหายไปไหนกันมา แอบไปทำอะไรหรือเปล่า แป้งร่ำฮึ่มๆใส่ คุณใหญ่ตำหนิศจีว่าพูดจาไร้สาระ แล้วชวนทุกคนกลับ ศจีค้อนขวับไม่พอใจที่คุณใหญ่เข้าข้างแป้งร่ำอีกแล้ว เปาแอบโล่งใจที่คุณใหญ่ไม่ติดใจสงสัยอะไร

ooooooo

ข่าวคุณ ใหญ่ให้แป้งร่ำเต้นรำกับเปาถูกศจีเอาไปเม้าท์จนรู้กันทั้งบ้านรัตตภาคย์ ทั้งๆที่เพิ่งกลับจากงานเลี้ยงไม่นาน คุณหญิงเข้ามาถามแป้งร่ำถึงในห้องนอนว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แป้งร่ำตอบแบบไม่ค่อยเต็มปากว่าจริง ยังดีที่คุณหญิงเห็นว่าเป็นแค่เรื่องขำๆของพี่ชายตัวเอง แป้งร่ำก็เลยสบายใจ...

ครู่ต่อมา ขณะคุณหญิงกำลังเดินแถวมุมมืดมุมหนึ่งของบ้าน ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนเข้ามา คิดว่าเป็นคุณใหญ่รีบแอบ พอเขาเดินผ่านเธอโดดกอดทันที ต่างคนต่างตกใจเมื่อเห็นหน้ากันชัดๆ ปรากฏว่าคนที่คุณหญิงกอดคือธณพ เธอได้สติรีบถอยห่าง ขอโทษเขาเป็นการใหญ่เพราะนึกว่าเป็นพี่ชายตัวเอง

ธณพแอบปลื้มที่ถูก คุณหญิงกอดแม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม ยิ่งคุณหญิงถามว่าเหนื่อยไหมที่ต้องทำงานให้พี่ใหญ่ดึกๆดื่นๆ อย่างนี้ ธณพแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจที่คุณหญิงเป็นห่วง ตอบเต็มปากเต็มคำว่าไม่เหนื่อย ยินดีมากที่ได้รับใช้ สามคนพี่น้อง ตระกูลรัตตภาคย์

"นี่ถ้าหญิงเป็นพี่ใหญ่ หญิงต้องรักคุณณพตายเลย" คุณหญิงพูดโดยไม่ได้คิดอะไร

หัว ใจธณพพองโตแทบล้นออกมานอกอก ยิ้มเขินหน้าแดง คุณหญิงเห็นเข้าก็คิดว่าเป็นเพราะเขาทำงานมากไป บอกให้รีบ กลับไปพักผ่อน แล้วกล่าวราตรีสวัสดิ์ ธณพยิ้มแก้มแทบปริ...

คุณระเบียบได้ยินพวกคน รับใช้พากันพูดถึงแต่เรื่องที่แป้งร่ำเต้นรำกับเปา รู้สึกไม่ค่อยดีนัก ตัดสินใจแวะไปหาเปาที่ห้องพักของเปา เปากำลังหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสวยของ ด.ญ. แป้งร่ำออกมาดู ได้ยินเสียงคุณระเบียบเคาะประตูเรียก รีบเก็บผ้าเช็ดหน้าซ่อนได้ทัน ก่อนที่คุณระเบียบเปิดประตูห้องเข้ามา

"ฉันขอคุยด้วยได้ไหม...พวกเด็กเขาคุยถึงเรื่องเต้นรำ... ที่เธอเต้นรำกับคุณแป้งร่ำ"

"ผมทำตามคำสั่งของคุณใหญ่"

"ดี...เรา ต้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย...อย่าทำอะไรตามใจตัวเองเด็ดขาด...เอ่อ...ฉันลืม บอกเธอว่าฉันส่งเงินของเธอไปให้อาซิ่มเรียบร้อยแล้วนะ...อาซิ่มมีบุญจริงๆ ที่มีหลานชายอย่างเธอ"

คุณระเบียบยิ้มให้เปาอย่างเอ็นดู เปายิ้มตอบ มองตามคุณระเบียบออกจากห้อง ก่อนจะค่อยๆหุบยิ้มเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่หลานของอาซิ่มอย่างที่ใครๆเข้าใจ

ooooooo

บ้าน อาซิ่มที่นครเซี่ยงไฮ้ อามุ่ยโกรธจัดอาละวาดปัดข้าวของกระจุยกระจายเมื่อรู้ว่าอาซิ่มกับลุงโกหกเธอ มาตลอดว่าเปาหนีออกจากบ้านหายสาบสูญ ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน    ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเปาไปทำงานที่เมืองไทย หาเงินส่งมาให้ทั้งคู่มีกินมีใช้ อาซิ่มกับลุงสั่นพั่บๆด้วยความหวาดกลัว ยกมือไหว้อามุ่ยปลกๆ

"พวกลื้อกล้าดียังไงถึงได้บังอาจมาโกหกอั๊ว...หา" อามุ่ยแหกปากลั่น

ooooooo

คน ในบ้านรัตตภาคย์พากันรุมอ่าน นสพ.ฉบับเช้าจนไม่เป็นอันทำอะไร ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา คุณหญิงก็เป็นอีกคนหนึ่งที่สนใจข่าวนี้ เอา นสพ.ฉบับเดียวกันให้แป้งร่ำดู เห็นรูปเปากับแป้งร่ำกำลังเต้นรำกัน โดยมีรูปคุณใหญ่ลงประกอบแต่รูปเล็กกว่า อีกรูปหนึ่งเป็นรูปชานนท์ถ่ายคู่กับแป้งร่ำตอนรับรางวัล คุณเล็กจะแย่งอ่าน คุณหญิงดึงหลบ อาสาจะอ่านให้ฟัง

"เศรษฐีทำกุศล...แดนซิ่งไฮโซ 2 ล้าน...คุณใหญ่ รัตตภาคย์ ควักกระเป๋าเขย่าวงการไฮโซอีกแล้ว งานนี้ทุ่ม 2 ล้าน ประมูลสาวสวยคนสนิท...แป้งร่ำ วรรัตน์ เต้นรำเปิดฟลอร์ แต่ ทำเก๋ไม่ขอโชว์สเต็ปเอง กลับโยนให้บอดี้การ์ดหนุ่มหล่อนิรนามรับหน้าที่แทน สร้างความอิจฉาให้แก่หนุ่มๆทั้งงานโดยเฉพาะชานนท์ วัชรเดช ลูกชายบิ๊กสุพจน์ยังต้องถอย"

"โหย...เสียดายเป็นบ้าเลย นี่ถ้าเราไปนะ...ต้องเป็นเราแน่ๆที่ได้เต้นรำกับแป้ง" คุณเล็กโวย

ทัน ใดนั้นกานดาร้องเอะอะเข้ามาพร้อม นสพ.ฉบับเดียวกันในมือ มีอ้ายตามมาติดๆ กานดาถามว่าคุณใหญ่ไปไหนเห็นข่าวนี้หรือยัง  แล้วเปิด  นสพ.หน้าสตรียื่นให้คุณหญิงกับคุณเล็ก

"ดูสิคะ ข่าวเนี่ยคุณใหญ่เห็นเข้าจะว่าอย่างไร" กานดาทำหน้าราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย...

คุณ ใหญ่เห็นข่าวชิ้นนี้แล้วไม่เห็นมีปฏิกิริยาใดๆ กานดาพยายามยุแหย่ว่ารูปคุณใหญ่ใน นสพ.เล็กกว่ารูปเปามากซึ่งดูแล้วไม่เหมาะ คุณใหญ่หาว่ากานดากังวลมากไป แล้วขอตัวไปทำงาน

"ผมมีประชุมใหญ่...สาระสำคัญเยอะมากกว่าข่าวนี้"

คุณหญิงกับคุณเล็กแอบอมยิ้มที่กานดาโดนพี่ใหญ่ เหน็บว่าไร้สาระ ขณะที่แป้งร่ำโล่งอกแทนเปา...

แต่ คนที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากข่าวชิ้นนี้กลับเป็นท่านสุพจน์เพราะคิดว่าคุณ ใหญ่หักหน้า ชานนท์บอกพ่อให้ใจเย็นๆก็แค่ข่าวสังคมไฮโซข่าวหนึ่งเท่านั้นทำไมต้องโกรธ ขนาดนี้ด้วย

"ก็เพราะฉันยอมไม่ได้ คนอย่างฉันจะยอมให้ไอ้ใหญ่ รัตตภาคย์ มันเหนือกว่าไม่ได้...รวมทั้งแกด้วย แกจะยอมมันไม่ได้เด็ดขาด...ไอ้ชานนท์" ท่านสุพจน์จ้องหน้าลูกชายสีหน้าจริงจัง...

กานดายุคุณใหญ่ให้เล่นงาน เปาไม่ขึ้นเลยหันมาเหวี่ยงใส่ศจีแทนหาว่าไม่มีน้ำยา อุตส่าห์ลงทุนแต่งตัวสวยแต่ไม่มีรูปลง นสพ.แม้แต่รูปเดียว กานดาเอา นสพ.ปาใส่หน้าศจีเต็มๆ ศจีแก้ตัวว่าคุณจั๊กจั่นตาต่ำไม่ยอมเลือกเธอเป็นดาวเด่นเองแล้วจะให้ทำอย่าง ไรในเมื่อเธอทำเต็มที่แล้ว

"เต็มที่แล้วหรือ...ชื่อเสียงก็ไม่ได้ เงินทองก็ไม่มี ต่อไปนี้หล่อนต้องเอาใจคุณใหญ่ให้หนัก ตามติดคุณใหญ่ให้ตลอด ออดอ้อนสูบเงินคุณใหญ่ให้เยอะๆด้วย...อ้อ...แล้วเอามาให้ฉัน...ห้ามอม เข้าใจไหม"

ศจีรับคำ กานดาสั่งแล้วเดินสะบัดออกไป ศจีคว้า นสพ. มาเปิดดูเห็นรูปเปาถึงกับเพ้อว่าหล่อมาก...

ที่ มุมสงบภายในบ้านรัตตภาคย์ แป้งร่ำเห็นเปานั่งอ่านข่าวตัวเองใน นสพ.แล้วถอนใจเฮือก เลยเดินเข้ามาแซวว่ารูปเปาที่ลง นสพ.หล่อไหม เปาไม่ตอบขยับจะลุกขึ้น แป้งร่ำยืนกันไว้กระเซ้าว่าเดี๋ยวนี้ดังแล้วหยิ่งหรือ เปาจ้องหน้าแป้งร่ำพูดหน้าตายว่าถ้าไม่คิดจะขอลายเซ็นก็หลบไป แป้งร่ำอมยิ้มกับมุกตลกของเขา ทันใดนั้นเสียงศจีเรียกเปาดังขึ้นก่อนตัวจะตามเข้ามา เปากับแป้งร่ำชะงัก

"อ้าว...แอบมาซุ่มทำอะไรกันอีกแล้วจ๊ะ"

"คิดเรื่องดีๆเป็นบ้างไหมคุณศจี"

"เป็นสิคะ นี่ก็คิดจะให้เปาช่วยขับรถพาไปช็อปปิ้ง หน่อย ได้ไหมเปา" ศจีส่งตาหวานให้เปา

แป้งร่ำสวนทันที "ไม่ได้ค่ะ นอกจากแป้งแล้วแป้งไม่เคยได้ยินคุณใหญ่สั่งให้เปาคอยดูแลคุณศจีด้วย"

อีก มุมหนึ่งไม่ไกล ระบือเดินมาเห็นเหตุการณ์พอดี รีบหลบมุมแอบมอง ศจีหมั่นไส้ปรี่เข้าหาแป้งร่ำ เปารีบขวางพยายามรวบตัวเธอไว้ ศจีนึกขึ้นได้เปลี่ยนใจหันมาไล่หอมแก้มเปาแทน เปาตกใจร้องลั่น แป้งร่ำสั่งให้ศจีหยุดเดี๋ยวนี้ ศจีไม่หยุด เปาผลักศจีออกไปได้ในทีสุด ศจีหัวเราะสะใจ

"เป็นอย่างไร...หวงดีนัก...เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับศจี" ศจีเดินสะดีดสะดิ้งออกไป

แป้งร่ำหน้าหงิก หาว่าเปาชอบใจที่โดนศจีหอมแก้มเดินจ้ำพรวดๆออกไป ทิ้งเปาให้ยืนงง

ooooooo
ตอนที่ 8

ระบือเตือนเปาด้วยความหวังดีว่าคุณแป้งร่ำกับคุณศจีเป็น ผู้หญิงของคุณใหญ่ เจ้านายของเราสองคน เปาทำไก๋ไม่รู้ว่าระบือพูดเรื่องอะไร ระบือเพิ่งเห็นกับตาเมื่อกี้ว่าเกิดอะไรขึ้น เปานิ่งไม่ว่าอะไร

"แต่ สบายใจได้ครับอาจารย์ ระบือเป็นศิษย์ไม่คิดล้างครู สาบานได้ว่าระบือไม่พูด...ว่าแต่อาจารย์ต้องควบคุมสถานการณ์ไว้ให้ดีนะครับ อย่าให้ถูกสาวๆบุกเข้ากระชับพื้นที่อีก มิฉะนั้นจะไม่มั่นคงต่อความปลอดภัยของตัวอาจารย์เอง...ครับผม" ระบือยิ้ม เปามองลูกศิษย์อย่างขอบใจ...

ในห้องทำงานของคุณใหญ่ หลังจากธณพรายงานเรื่องเสี่ยฮงสนใจธุรกิจค้าอาวุธให้เจ้านายทราบ  คุณใหญ่สีหน้าไม่พอใจที่เสี่ยฮงชักจะล้ำเส้นมากไป  คราวก่อนก็ซื้อที่ดิน ชายทะเลตัดหน้าเรา คราวนี้จะแข่งค้าอาวุธกับเราอีก เตือนธณพรีบทำสัญญากับคุณนิกรให้เร็วที่สุดเพื่อตัดปัญหา ธณพรับคำ ขยับจะออกไป

"เดี๋ยว...ณพ...ทำไมไอ้เสี่ยฮงนี่มันซ่ามาก...ใครเป็นแบ็กมัน"


คุณใหญ่ถึงกับชะงักที่รู้ว่าคนหนุนหลังเสี่ยฮงคือท่านสุพจน์คู่ปรับตลอดกาลของเขา...

ใน เวลาเดียวกัน ท่านสุพจน์โทรศัพท์ไปเล่นงานคุณนิกร ที่เอาโครงการร่วมลงทุนค้าอาวุธรุ่นใหม่ไปเสนอให้คนอื่นทั้งๆที่เพิ่งจะคุย กับเขาไปเมื่อคืนก่อน และยิ่งแค้นใจหนักเมื่อรู้ว่าผู้ร่วมลงทุนทำธุรกิจกับคุณนิกรคนนั้นก็คือคุณ ใหญ่ ท่านสุพจน์นั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งลูกน้องโทร.หาวิฑิตทันที

ooooooo

คุณ เล็กมีนัดสัมภาษณ์กับนิตยสารเกี่ยวกับรถหรูที่โชว์รูมขายรถนำเข้าของเขาแต่ เช้า หลังจากสัมภาษณ์ เสร็จ มีสาวๆสองสามคนกรูเข้ามาขอถ่ายรูปด้วยราวกับเขาเป็นดารา คุณเล็กมองงงๆ

"พวก หนูเป็นแฟนคลับพี่เล็กนะคะ ดูจากข่าวออกงาน ไฮโซตลอดๆ  ชอบมากค่ะ  ขอถ่ายรูปไปอวดเพื่อนนะคะ...ทั้งหล่อ ทั้งรวย  ไม่หยิ่งด้วย...มีแฟนหรือยังคะ"

คุณเล็กจนปัญญาไม่รู้จะตอบอย่างไร เหลือบไปเห็นแป้งร่ำเดินเข้ามาพอดี บอกสาวๆว่านั่นแฟนเขา สาวๆหันไปมองแป้งร่ำที่ยืนยิ้มไม่รู้อีโหน่อีเหน่ บ่นเสียดายที่คุณเล็กมีแฟนแล้วเลยขอตัวกลับ เดินผ่านหน้าแป้งร่ำพากันเบ้ปากใส่ แป้งร่ำมองตามงงๆ หันไปถามคุณเล็กว่าทำไมพวกสาวๆถึงมองเธอแบบนั้น

"ช่างเหอะ อย่าไปสนใจเลย ว่าแต่มาที่นี่ได้อย่างไร แล้วมาคนเดียวเนี่ยนะ พี่ใหญ่ปล่อยให้มาได้ไง"

แป้ง ร่ำไม่ตอบ มองข้ามไหล่คุณเล็กไป คุณเล็กหันมองตามถึงกับตาโต เห็นเปาถูกห้อมล้อมด้วยสาวๆกลุ่มเมื่อกี้ ขอถ่ายรูปกันวุ่นวาย แป้งร่ำกับคุณเล็กมองหน้ากันแล้วหัวเราะคิก แป้งร่ำอยู่คุยกับคุณเล็กไม่นานก็ขอตัวกลับ อ้างว่ามีธุระสำคัญ ต้องไปทำ...

ครู่ ต่อมา แป้งร่ำเอาดอกไม้มาวางหน้าเจดีย์เก็บอัฐิพ่อกับแม่ของเธอ เล่าให้เปาฟังว่าแม่ของเธอจากไปก่อนตั้งแต่เธอยังเด็กมาก ประมาณ 5-6 ขวบ พ่อของเธอเล่าให้ฟังว่าแม่ไม่สบายเป็นลูคีเมีย ต่อมาไม่นานพ่อก็มาจากเธอไปอีกคนด้วยอุบัติเหตุ เปาแปลกใจว่าทำไมชีวิตของเขากับเธอช่างคล้ายกันมาก

"แล้วเธอล่ะเปา...เล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังบ้างสิ"

เปา นิ่งไปอึดใจ "...เรื่องมันเกิดขึ้นนานมากแล้วครับตั้งแต่ผมยังเด็ก พอเกิดอุบัติเหตุพ่อแม่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาล ผมก็ถูกส่งไปเซี่ยงไฮ้ทันที...จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าศพพ่อแม่ผม อยู่ที่ไหน"

แววตาเศร้าๆของเปาทำให้แป้งร่ำรีบเปลี่ยนเรื่องคุยชวนไป หลบแดดด้านโน้น  เปาจะเดินตามแต่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจึงหยุดเดิน  แป้งร่ำหันมาถามว่ามีอะไรหรือ เปาส่ายหน้าเดินต่อ  ไม่ทันเห็นว่ามีรูปพ่อกับแม่ของเปาอยู่หน้าที่เก็บอัฐิฝั่งตรงกันข้ามกับที่ เก็บอัฐิพ่อแม่ของแป้งร่ำ

ทั้งคู่เดินมาถึงริมน้ำ  แป้งร่ำเล่าให้เปาฟังอีกว่า ตั้งแต่พ่อกับแม่ตายชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่มีบ้านจะอยู่ต้องไปอาศัยอยู่กับญาติ ต้องย้ายโรงเรียนกะทันหัน ที่สำคัญต้องจากคนคนหนึ่งไปโดยไม่ทันได้บอกลาทั้งที่สัญญากับเขาไว้แล้วว่า จะไปเจอกันอีก แป้งร่ำจ้องตาเปา

"ฉันอยากรู้จริงๆว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เขาจะโกรธฉันหรือเปล่า"

"ไม่หรอก...เขาคงไม่โกรธคุณแล้ว"

แป้ง ร่ำแปลกใจว่าเปารู้ได้อย่างไร เปารีบพูดดกลบเกลื่อนว่าถ้าเขาเป็นคนคนนั้นแล้วรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ บ้างก็คงไม่โกรธเธอ แป้งร่ำพึมพำว่าถ้าเปาเป็นเขาคนนั้นก็คงจะดี เปาอยากบอกเธอใจจะขาดว่าเขาคือคนคนนั้นแต่ทำไม่ได้ อยากจะโอบกอดเธอไว้แนบอกก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน

ooooooo

คืนวัน เดียวกัน ชานนท์กลับจากฟิตเนสกำลังจะเข้าบ้าน เห็นลูกน้องของพ่อกับวิฑิตเดินสวนออกมาในระยะไกลๆ  ลูกน้องสั่งวิฑิตให้รีบหลบ  ชานนท์เข้ามาในตัวบ้านเจอพ่อนั่งดื่มเหล้าอยู่จะเดินเลี่ยง  แต่นึกอะไรขึ้นมาได้เปลี่ยนใจเข้ามาถามพ่อว่ากำลังคิดจะทำอะไรเพราะเมื่อกี้ เขาเห็นเหมือนคนขับรถของพี่ใหญ่ ท่านสุพจน์โวยทันทีว่าชานนท์ไปนับญาติกับคนพรรค์ นั้นได้อย่างไร

"พ่อครับ...เมื่อก่อนผมก็เห็นพ่อกับพี่ใหญ่รักกันดี"

"ใครจะไปรักมัน ไอ้คนชอบเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไปได้ดีพรรค์นี้ มีแต่มันจะต้องโดนเหยียบซะมั่ง"

ชานนท์พยายามเตือนพ่อให้ใจเย็นๆแต่ไม่เป็นผลท่านสุพจน์พานจะเล่นงานเขาไปด้วย ชานนท์หวั่นใจแทนคุณใหญ่ ไม่รู้ว่าพ่อมีแผนจะทำอะไร...

ใน เวลาไล่เลี่ยกันที่คฤหาสน์คุณใหญ่ แป้งร่ำเอาน้ำชามาเสิร์ฟให้คุณใหญ่ที่ห้องนั่งเล่น คุณใหญ่ถามว่าวันนี้ไปไหนมาบ้าง แป้งร่ำเล่าให้ฟังว่าไปหาคุณเล็กที่ทำงานแล้วเลยไปไหว้อัฐิพ่อกับแม่ คุณใหญ่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับรู้ บอกเธอว่าถ้าอยากไปเที่ยวที่ไหนหรืออยากได้อะไรขอให้บอก

ประมุขของบ้านรัตตภาคย์มองตามแป้งร่ำเดินออกไปด้วยความรู้สึกผิดและอยากจะทดแทนสิ่งที่พ่อและแม่ของเขาเคยทำผิดต่อพ่อแม่ของเธอ...

ขณะ คุณหญิงกำลังคุยทักทายธณพ ชานนท์โทร.เข้ามือถือคุณหญิงพอดี  นัดเธอไปออกกำลังด้วยกันพรุ่งนี้  ให้ชวนแป้งร่ำกับคุณเล็กไปด้วยเผื่อจะไปกินข้าวกันต่อ

"ได้ค่ะ...จะชวนไปให้หมดเลย เตรียมกระเป๋าแฟบไว้เลยนะคะพี่นนท์"

ooooooo

คุณ หญิง คุณเล็ก กับแป้งร่ำไปเจอกับชานนท์ที่ฟิตเนสตามนัด ชานนท์เห็นหน้าแป้งร่ำฉีกยิ้มกว้างให้ แต่พอมองเลยไปด้านหลังเห็นเปายืนอยู่ถึงกับชะงัก

"หญิงชวนเปามาเล่นด้วยกันน่ะค่ะ  ไหนๆก็ขับรถมาให้แล้ว จะได้ฟิตๆ"

ชา นนท์ยิ้ม ถามว่าพวกเราจะเล่นอะไรกันดี ทุกคนลงความเห็นว่าปีนหน้าผามันที่สุด แป้งร่ำกับคุณหญิงปีนหน้าผากันอย่างสนุกสนาน  จากนั้นสามหนุ่มท้าแข่งกันปีนหน้าผาแข่ง ผลัดกันนำผลัดกันร่วง ชานนท์ขึ้นนำ แต่สุดท้ายก้าวพลาดร่วงลงไปอยู่ท้ายสุด คุณเล็กถึงก่อนใครเพื่อน เปาหยุดรอยื่นมือให้ชานนท์จับก่อนจะช่วยดึงขึ้นไป...

หลังจากกลุ่ม ของแป้งร่ำออกกำลังเสร็จ ก็แวะกินข้าวกลางวันกันอย่างหิวโหย คุณหญิงเตือนชานนท์ให้ระวังกระเป๋าจะฉีก  เพราะพวกเราจะกินกันแบบไม่ยั้ง  คุณเล็กปากว่างปุ๊บหันไปถามชานนท์ว่าถ้าพี่หญิงกับแป้งร่ำร่วงจากหน้าผา พร้อมกัน ชานนท์จะช่วยใครก่อน ชานนท์เลี่ยงไม่ยอมตอบ

"เปาล่ะ...เป็นนาย นายจะช่วยใคร" คุณเล็กถามไปยิ้มไป ทุกคนมองเปาอย่างรอคำตอบ

"บังเอิญ...ผมอาจจะไม่ใช่คนที่อยู่ตรงนั้น"

แป้งร่ำอึ้งกับคำตอบกวนได้ใจของเปามาก คุณหญิงถึงกับหัวเราะคิก คนอื่นพลอยหัวเราะไปด้วย

ครู่ ต่อมา ชานนท์เห็นคุณหญิงลุกไปเข้าห้องน้ำรีบตามไปดักรอ เขาอยากให้คุณหญิงเตือนพี่ชายว่าอย่าประมาทเรื่องธุรกิจที่กำลังทำเด็ดขาด  คุณหญิงกลับไม่ให้ความสำคัญ  รู้ดีว่าพี่ใหญ่ไม่เคยประมาทเรื่องแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ขอบคุณชานนท์ที่เป็นห่วง แล้วชวนกลับโต๊ะ ชานนท์คว้าข้อมือเธอไว้

"ยังไงก็บอกพี่ใหญ่ด้วยว่าอย่าไว้ใจใครมากนัก โดยเฉพาะคนใกล้ตัว"

คุณหญิงงงกับสีหน้าท่าทางที่เอาจริงเอาจังของชานนท์...

ขณะ เดียวกัน คุณใหญ่อยู่ในรถตู้กับธณพโดยมีวิฑิตเป็นสารถี อีกไม่กี่นาทีนี้เขานัดเซ็นสัญญาร่วมทุนกับนายทุนต่างชาติที่คุณนิกรติดต่อ ให้ แต่อยู่ๆรถที่คุณใหญ่นั่งมากลับค่อยๆชะลอความเร็ว ก่อนจะจอดนิ่งสนิท ธณพยื่นหน้าไปถามวิฑิตว่ารถเป็นอะไร วิฑิตทำเนียนลงไปเปิดฝากระโปรงรถแล้วดึงขั้วแบตเตอรี่ออก พอเห็นธณพตามลงมารีบปิดฝากระโปรงรถทันที ธณพถามว่าเป็นอย่างไร

"ไม่ทราบครับ ทุกอย่างก็ปกติดี...ผมจะโทร.ตามช่างที่ศูนย์" วิฑิตคว้ามือถือเดินออกไป

คุณใหญ่ดูนาฬิกาแล้วเกรงจะไปไม่ทันตามนัด สั่งธณพเรียกแท็กซี่ทันที

ooooooo

ณ โรงแรมซึ่งใช้เป็นสถานที่เซ็นสัญญาระหว่าง คุณใหญ่กับนักลงทุนร่วมต่างชาติ นักลงทุนเห็นคู่สัญญา ผิดเวลามากจะขอตัวกลับแต่ต้องชะงักเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คุณนิกรเปิดประตูรับ เจอเสี่ยฮงยืน ยิ้มแฉ่ง แนะนำตัวเองกับนายทุนต่างชาติเสร็จสรรพสวมสิทธิ์เซ็นสัญญาตัดหน้าคุณใหญ่ ดื้อๆ

พอคุณใหญ่มาถึงสถานที่ตามนัด กลับพบแต่ห้องว่างเปล่า จังหวะนั้นมีเสียงทักทายดังขึ้นด้านหลัง คุณใหญ่กับธณพหันไปมองตามเสียงเห็นเสี่ยฮงยืนยิ้มแสยะอยู่ถึงกับอึ้ง

"นัด ใครไว้ที่นี่หรือครับ...อ้าว...มาช้าแบบนี้ใครเขาจะรอครับ...มาช้าก็อดสิ ครับ" เสี่ยฮงหัวเราะร่วนแล้วเดินออกไปกับลูกน้อง คุณใหญ่ขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ...

ทันทีที่กลับคฤหาสน์ คุณใหญ่เรียกทั้งวิฑิตและธณพเข้าไปเฉ่งที่ห้องทำงาน แล้วไล่ทั้งคู่กลับไปอย่างกับหมูกับหมา ธณพเสียใจมาก เดินคอตกออกจากห้องทำงานคุณใหญ่พร้อมวิฑิต คุณหญิงเดินสวนเข้ามา แปลกใจที่เห็นธณพหงอยๆ รู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ รีบเข้าไปหาพี่ชาย เห็นเขานั่งหน้าเครียดไม่พูดไม่จา เธอเลยไม่อยากถามอะไร ได้แต่โอบกอดเขาไว้...

วิฑิตบ่นอุบระหว่างที่เดินออกจากตึกใหญ่ว่า เรื่องแค่นี้ คุณใหญ่ไม่เห็นต้องเล่นงานเราสองคนยับขนาดนี้ ธณพค้านว่าไม่ใช่เรื่องแค่นี้ ธุรกิจครั้งนี้มีมูลค่านับพันล้านบาทเลยทีเดียว แล้วต้องชะงักที่เผลอพูดมากไป ธณพขู่วิฑิตว่าถ้าเขารู้ว่าวิฑิตมีเอี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย เขาเอาตายแน่

"โธ่...คุณณพ เอาผมไปสาบานที่ไหนก็ได้"

ธณพจ้องหน้าวิฑิตเขม็ง ก่อนจะผละจากไปอย่างอารมณ์เสีย วิฑิตนึกถึงยอดเงินลงทุนของโครงการนี้แล้วอดโลภมากไม่ได้...

ท่าน สุพจน์ดื่มฉลองกับเสี่ยฮงอย่างเต็มคราบที่แผนเซียนกระทืบคุณใหญ่สำเร็จไปได้ ด้วยดี ชานนท์กลับเข้ามา ชะงัก มองพ่อกับเสี่ยฮงกำลังชนแก้วดื่มกินอย่างอารมณ์ดีต่างจากเมื่อคืนนี้มาก ทั้งสองคนตกลงแบ่งเปอร์เซ็นต์กันที่ 40/60 โดยท่านสุพจน์เอาไป 40 เปอร์เซ็นต์ ชานนท์สงสัยว่าพ่อฉลองเรื่องอะไร...

ฝ่ายธณพมาทรุดตัวลง นั่งอย่างหมดแรงกับพื้นแถวที่จอดรถ คุณหญิงผ่านมาเห็น เข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะดูจากอาการพี่ชายเธอแล้วน่าจะเป็นเรื่องใหญ่ ธณพตำหนิตัวเองที่ทำพลาด สมควรแล้วที่จะต้องโดนคุณใหญ่ลงโทษ คุณหญิงให้กำลังใจว่าพี่ใหญ่ก็เป็นแบบนี้เองโกรธง่ายหายเร็ว

"อย่าคิดมากนะคะ...สู้ๆ"

ธณพตาเป็นประกาย มองตามคุณหญิงเข้าตึกใหญ่อย่างปลาบปลื้ม ลืมความทุกข์ไปชั่วขณะ

ooooooo

เช้า วันสดใสของบ้านรัตตภาคย์ถูกทำลายด้วยเสียงเอะอะอาละวาดของอามุ่ย เนื่องจากเอื้อยกับอ้ายไม่ยอมเปิดประตูรั้วให้เธอเข้าบ้าน เพราะไม่เชื่อที่เธออ้างว่าเป็นเมียเปา อามุ่ยโกรธปีนรั้วจะเข้าไปให้ได้ เอื้อยฉกกระบองจากยามมาไล่ตีมือตีเท้าอามุ่ย จนต้องปล่อยมือลงมายืนที่พื้นอย่างเก่า

คุณเล็กเพิ่งมาถึงเห็นมี เรื่องกันอยู่หน้าบ้าน เปิดประตูรถลงมาดู อามุ่ยฉกกระบองจากมืออ้ายแล้วพุ่งล็อกคอคุณเล็กไว้ แถมเอากระบองตีหัวคุณเล็กขู่ให้คนในบ้านยินยอมให้เธอพบเปา คุณระเบียบกับแป้งร่ำได้ยินเสียงเอะอะเดินมาดู คุณระเบียบเห็นอาซิ่มก็ดีใจร้องทักทาย อามุ่ยหันมาเห็นทั้งคู่กรี๊ดลั่น

"อะไรเนี่ยอาซิ่ม...ทำไม นังป้ากะอีนังคุณหนูมันถึงมาอยู่ที่นี่"

ทัน ใดนั้น เสียงเปาเรียกอามุ่ยดังขึ้น อามุ่ยหันไปตามเสียงเจอเปา รีบผลักคุณเล็กหน้าคว่ำ แล้ววิ่งไปกอดเปาด้วยความคิดถึง เปาพยายามปัดป้องร้องห้าม แต่อามุ่ยไม่ฟัง...

ในเวลาต่อมา คุณหญิงเรียกอามุ่ยเข้าไปคุยที่ห้องรับแขก พอเธอได้ยินอามุ่ยบอกว่าตัวเองเป็นเมียเปา คุณหญิงถึงกับอึ้ง หันไปถามเปาว่าจริงหรือเปล่า เปากลับอึกอัก อามุ่ยยืนยันว่า เรื่องจริง คุณระเบียบเห็นไม่เข้าทีรีบอธิบายให้คุณหญิงฟังว่า อามุ่ยไม่ได้เป็นเมียเปา

"ถึงตอนนี้ไม่เป็น อีกหน่อยก็เป็น" อามุ่ยแถไปได้เรื่อย

"หยุดพูดได้แล้วอามุ่ย เป็นสาวเป็นแส้ไม่รู้จักไว้ตัวบ้างเลย ผู้ชายที่ไหนเขาจะอยากได้เป็นเมียหา"

อามุ่ยหน้าเสีย ก่อนจะปล่อยโฮ ฟ้องเปาว่าป้าของเปาด่าเธอ เปาพูดไม่ออกได้แต่ยืนนิ่ง...

คุณ ระเบียบเรียกอาซิ่มไปต่อว่าปล่อยให้อามุ่ยตามมารังควานเปาถึงเมืองไทยได้ อย่างไร อาซิ่มทนความแรงของอามุ่ยไม่ไหวเลยต้องยอมดั้นด้นพามาหาเปา คุณระเบียบว่า โชคดีที่คุณหญิงกับคุณเล็กไม่ถือสา แต่ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณใหญ่ อาจบ้านบึ้มได้...

ทางด้านอามุ่ยตื๊อจะ ขออยู่กับเปาให้ได้  ไม่สนใจคำทัดทานของเปาหรือของใครๆทั้งนั้น  เปาต่อว่าว่าทำอย่างนี้ ไม่ถูก  อามุ่ยไม่สนถึงจะทำไม่ถูก  แต่ถ้าถูกใจเธอเป็นใช้ได้ เปามองอามุ่ยอย่างหนักใจ...

คุณเล็กแปลก ประหลาดใจที่รู้ว่าแป้งร่ำก็รู้จักกับหมวยนรกคนนี้ด้วย แป้งร่ำขอร้องคุณเล็กว่าอย่าไปเรียกอามุ่ยแบบนั้น คุณหญิงอยากรู้ว่าแป้งร่ำไปรู้จักอามุ่ยตอนไหน

"ก็ตั้งแต่ไปเซี่ยงไฮ้กับคุณใหญ่น่ะค่ะ อามุ่ยเขาชอบเปา มากๆถึงมากที่สุด"

"เหรอ...แล้วนายเปาล่ะ ชอบอามุ่ยไหม"

"โหย...นรกขนาดนั้น ขืนเปาชอบก็บ้าแล้ว เปาไม่มีทาง ชอบยัยหมวยนรกนั่นเด็ดขาด"

"คิดๆไปก็น่าสงสารอามุ่ยนะ  เขาชอบเปามากขนาดข้ามน้ำข้ามทะเลมาหา"

จังหวะ นั้น คุณใหญ่กลับมาพอดีถามว่าคุยเรื่องอะไรกัน ทั้งสามคนหนีไม่ออกเลยต้องเล่าความจริงให้เขาฟัง คุณใหญ่ สั่งให้แม่บ้านไปตามเปา อามุ่ยกับอาซิ่มมาพบ...

ในที่สุดคุณใหญ่ก็ ยอมให้อามุ่ยอยู่ที่นี่ได้ แต่มีข้อแม้ ว่าเธอต้องช่วยทำงานบ้านไม่ใช่อยู่เฉยๆ อามุ่ยยอมทำทุกอย่าง ถ้าได้อยู่กับเปา คุณใหญ่มีข้อแม้อีกข้อหนึ่งต้องเชื่อฟังคำสั่งคุณหญิงและห้ามทำเรื่อง วุ่นวาย อามุ่ยรับคำแข็งขัน ก้มกราบขอบคุณคุณใหญ่แบบคนจีน แล้วหันไปโดดกอดคอเปาด้วยความดีใจ

"เจ้านายลื้อใจดีมีเมตตาจริงๆเลยนะ" อาซิ่มชื่นชมคุณใหญ่

"ใช่...อั้วถึงได้รักท่าน...ทุกคน"

คุณ ระเบียบปรายตาไปที่รูปถ่ายครอบครัวรัตตภาคย์ ที่มีพ่อแม่ คุณใหญ่ คุณหญิง คุณเล็กในวัยเด็กที่ใส่กรอบตั้ง อยู่บนโต๊ะในห้องรับแขก ทีแรกอาซิ่มก็ยิ้มปลื้มไปกับคุณระเบียบ แต่พอเห็นภาพถ่ายชัดๆ ถึงกับตาเหลือก ร้องไอ้หยาเสียงหลง...

แป้งร่ำเห็นเรื่องระหว่างเปา กับอามุ่ยเป็นแค่เรื่องขำๆ ทุกครั้งที่เจอเปาอยู่คนเดียว เธอจึงมักจะแกล้งแซวเขาเรื่องเมียที่ชื่ออามุ่ย แต่เปากลับไม่ตลกด้วย...

คุณ ระเบียบแปลกใจกับท่าทีตื่นๆของอาซิ่ม ถามว่า ไม่สบายหรือเปล่า อาซิ่มกลับบ่นว่าอยากกลับบ้าน คุณระเบียบขอให้อยู่ค้างสักคืนสองคืนก่อน นอนคุยให้หายคิดถึงแล้วค่อยกลับ  อาซิ่มได้แต่พยักหน้า  ตั้งแต่เห็นรูปครอบครัวคุณใหญ่ รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี...

คุณหญิงดีใจ ที่เห็นพี่ชายอารมณ์ดีแล้ว หลังจากที่เมื่อวานทำหน้าบอกบุญไม่รับจนใครๆก็เข้าไม่ติด เธออดสงสัย ไม่ได้ว่าเขาทำอย่างไรถึงปรับอารมณ์ได้เก่งขนาดนี้

"ต้องทำได้สิ...เมื่อวานแพ้...แต่ไม่ได้แปลว่าพรุ่งนี้จะแพ้ ด้วย" คุณใหญ่สีหน้าเข้ม น่ากลัว...

เอื้อย กับอ้ายพาอามุ่ยเข้ามาในห้องนอนของทั้งคู่ พออามุ่ยรู้ว่าจะต้องนอนกับสองสาว   ทำท่าไม่อยากนอนด้วย  อ้ายชักหมั่นไส้ เลยตั้งชื่อให้อามุ่ยใหม่ว่า "หมามุ่ย" อามุ่ย ไม่พอใจจะลุย  เอื้อยต้องปรามอามุ่ยว่าเพิ่งรับปากคุณหญิงเมื่อกี้ว่าจะไม่ทำเรื่อง วุ่นวาย  ไม่ทันไรเอาอีกแล้ว

"อยากจะอยู่ไหม...ถ้าอยากอยู่ก็เอาข้าวของไปเก็บแล้วรีบออกไปช่วยงานข้างนอก"

อามุ่ยจนแต้ม จำใจทำตามที่เอื้อยบอก เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปวางด้วยความเซ็ง...

กานดา แอบเห็นวิฑิตเดินถือเงินสดมาเป็นปึกๆ รีบกระชากข้อมือเขาหลบเข้ามุมลับตาคน ถามว่าไปเอาเงินมาจากไหนมากมาย วิฑิตโกหกว่าได้มาจากบ่อน กานดาสงสัยทำไมพักนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเขา

"จะเจอได้อย่างไร   คุณหลานของพี่น่ะไล่ผมเสียกระเจิดกระเจิง"

"อะไรนะ?...ทำไม?...เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้...อารมณ์เสียอะไรก็ไม่รู้ พวกไฮโซไม่ได้ดั่งใจก็อย่างนี้แหละ" วิฑิตยิ้มสะใจขณะที่กานดางงๆ

ooooooo

ที่ บ้านท่านสุพจน์  ลูกน้องที่คอยประสานงานกับวิฑิต  กำลังฟังท่านสุพจน์ชมวิฑิตว่าทำงานใช้ได้ บอกลูกน้องให้เลี้ยงวิฑิตไว้ก่อน เพราะเรายังใช้ประโยชน์ จากวิฑิตได้  แต่ต้องคอยปรามๆไว้บ้าง  อย่าให้เหิมเกริม มาไถเงินเขาเยอะๆอย่างนี้อีก  ครั้งนี้เขาอารมณ์ดีถึงยอมจ่ายให้

"แต่ถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่...อั้วจะให้กระสุนมันกินแทน" ท่านสุพจน์หัวเราะร่า

แต่ พอเห็นชานนท์เดินออกมา ลูกน้องรีบชิ่ง ท่านสุพจน์ ถามชานนท์ว่าจะไปไหนอีก พอเขารู้ว่าลูกชายจะไปกินข้าวบ้านคุณใหญ่  สั่งเสียงเฉียบว่าไม่ต้องไป  ให้อยู่กินข้าวเย็นกับเขาที่นี่ จังหวะนั้น  เสียงมือถือของท่านสุพจน์ดังขึ้น  เขามองเบอร์โชว์ หน้าจอ  เห็นอีหนูโทร.มารีบกดรับ  พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

"ฮัลโหล...อ๋อ ...ได้สิจ๊ะ ไม่มีธุระอะไร...แล้วเจอกัน" ท่านสุพจน์วางสายแล้วหันมาทางชานนท์ "ไป...แกจะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากกินข้าวเย็นกับแกแล้วเว้ย"
พูดจบ ท่านสุพจน์เดิน เข้าบ้าน ทิ้งชานนท์ให้ยืนน้อยใจอยู่ลำพัง ก่อนจะสลัดความรู้สึกนั้นทิ้ง แล้วเดินไปขึ้นรถ ตรงไปคฤหาสน์ของคุณใหญ่...

หลังกินอาหารค่ำเสร็จ คุณใหญ่ แป้งร่ำ คุณหญิงกับคุณเล็กและชานนท์มานั่งคุยกันต่อที่ห้องนั่งเล่น คุณใหญ่ซึ่งดูสบายใจอารมณ์ดี บอกให้ชานนท์มากินข้าวด้วยกันบ่อยๆ น้องๆ ของเขาจะได้ไม่เหงา  แป้งร่ำก็จะได้มีเพื่อน  ชานนท์ชะงัก  มองหน้าคุณใหญ่เหมือนจะค้นหาความหมาย  แต่เขาทำเนียนอ่าน ไม่ออก แป้งร่ำเองก็รู้สึกเช่นกันว่าแปลกๆ คุณหญิงทักท้วงพี่ชายว่าพูดเหมือนพวกเราเป็นเด็กๆขี้เหงา

"อ้าว...ใครบอกว่าเด็กเท่านั้นถึงจะเหงาได้ ผู้ใหญ่ก็เหงาเป็นไม่ใช่เหรอ จริงไหม...นนท์"

ชานนท์โดนเต็มๆ เพราะตอนนี้เขาเหงาเหลือเกิน "จริงครับ"

"เห็นไหม...เหงาเมื่อไหร่ก็มาที่นี่ได้เสมอนะ...นนท์" คุณใหญ่ยิ้ม

ชานนท์ขอบคุณเขาล่วงหน้า แป้งร่ำรู้สึกได้ว่าคุณใหญ่ดีกับชานนท์ผิดปกติ...

คืน นี้แป้งร่ำนอนไม่หลับ ออกมาเดินเหงาๆอยู่คนเดียวริมสระว่ายน้ำ ยิ่งคิดถึงคนที่เธอเฝ้ารอมาคนนั้นแป้งร่ำยิ่งเหงาจับใจ น้ำตาคลอ หันหลังจะกลับเข้าตึกใหญ่จ๊ะเอ๋กับเปาจังๆแป้งร่ำถึงกับน้ำตาร่วง เปาเห็นแล้วใจกระตุกวูบถามด้วยความเป็นห่วงว่าร้องไห้ทำไม แป้งร่ำอบอุ่นใจที่ยังมีคนห่วงใย

"เปล่า...ฉันก็แค่...เหงา"

เปา กำลังจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ แต่เสียงอามุ่ยเรียกเปาดังขัดจังหวะเสียก่อน ทั้งคู่หันขวับไปมองเห็นอามุ่ยตีหน้ายักษ์เข้ามากระชากเปาออกจากแป้งร่ำ ต่อว่าต่อขานเปาว่ามาทำอะไรกับอีนังคุณหนู เปาเอ็ดอามุ่ยให้เรียกแป้งร่ำดีๆหน่อย อามุ่ยไม่สนอยากจะเรียกอย่างนี้ใครจะทำไม

แป้งร่ำถอนใจเฮือก "ไปอยู่กับเมียนายเถอะเปา"

เปาสะดุ้งโหยง แป้งร่ำมองหน้าเปาแล้วผละจากไป เปาจะเดินตามแต่อามุ่ยดึงตัวไว้...

ได้ เวลาเข้านอนแล้ว เหล่าคนรับใช้ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องตัวเอง เปาล็อกห้องแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของ ด.ญ.แป้งร่ำขึ้นมามองอย่างเหงาๆ มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เปารีบเก็บกล่องโลหะเก่าๆกับผ้าเช็ดหน้าซุกไว้ใต้หมอน เดินมาเปิดประตูห้อง อามุ่ยไม่พูดพล่ามพุ่งขึ้นไปบนที่นอนเปาหน้าตาเฉย

เปาไล่ก็ไม่ยอมไป รีบเอนตัวลงนอนหัวโขกกับกล่องโลหะใต้หมอน อามุ่ยรีบเปิดหมอนดูเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นวางอยู่รีบคว้า เปาปรี่เข้ามาแย่งคืน อามุ่ยไม่ยอมให้ แต่สุดท้ายเปาเอาคืนจนได้ ตวาดลั่น

"ออกไปเดี๋ยวนี้เลย...ออกไป...ถ้าลื้อไม่ออกไป อั๊วจะออกไปเอง"

อา มุ่ยน้อยใจเดินกระแทกเท้าปิดประตูตามหลังเสียงดังปัง เปาถอนใจ ค่อยๆเอาผ้าเช็ดหน้าเก็บใส่กล่องอย่างทะนุถนอมแล้วซ่อนไว้ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก เปาไม่สนใจคิดว่าเป็นอามุ่ย แต่เสียงเคาะประตูยังดังไม่หยุด เปาเดินไปเปิดรับ แปลกใจที่เห็นอาซิ่มยืนอยู่ และยิ่งงงหนักที่อาซิ่มเอาแต่ถามว่าอยู่ที่นี่สบายไหม คุณใหญ่ดีกับเขาหรือเปล่า แถมบ่นพึมพำคนเดียวว่า

"บางทีมันอาจจะเป็นชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้ว"

พอ เปาถามว่าพูดอะไร อาซิ่มกลับบอกว่าไม่มีอะไร ก่อนออกจากห้องเปา อาซิ่มไม่ลืมขอบใจที่เปาส่งเงินไปให้ใช้ เปาสงสัยไม่หายกับท่าทีแปลกๆของอาซิ่ม...

กานดาเตือนศจีว่าอย่ามัว แต่ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาว อยู่ดีๆนังหมวยอามุ่ยก็โผล่เข้ามาในบ้านนี้ นี่อาจจะเป็นแผนของนังแป้งร่ำหรือนังระเบียบที่เอาอามุ่ยมาประเคนให้คุณใหญ่ เพื่อหาแนวร่วมถล่มเราสองคนก็ได้

"ไม่มีทาง...ศจีนี่แหละจะถล่มนังหมวยนั่นให้แจ้นกลับไปกินบ๊วยที่เมืองจีนแทบไม่ทันเลย"

"ดีมาก...มันต้องอย่างนี้สิ" กานดายิ้มพอใจ

ooooooo

อา ซิ่มใจคอไม่ค่อยดีเลยเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าขอกลับเซี่ยงไฮ้ คุณระเบียบชวนให้อยู่ต่อ อาซิ่มยืนยันจะกลับ คุณระเบียบ เปากับอามุ่ยจะเดินไปส่งอาซิ่มขึ้นรถแท็กซี่ไปสนามบิน อ้ายโผล่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"หยุด...สต๊อป...ใครจะไปไหนก็ไป แต่อามุ่ยไปไม่ได้ เพราะคุณศจีเรียก"

อา มุ่ยจำใจเดินตามอ้ายมายังบริเวณสระว่ายน้ำเห็นศจีนั่งรออยู่ ศจีฟังลูกยุของกานดามากไปคิดว่าอามุ่ยถูกพามาประเคนให้คุณใหญ่ ต้องการข่มไม่ให้เผยอมาเทียบรัศมี จึงสั่งให้ อามุ่ยนวดเนื้อนวดตัวให้ อามุ่ยไม่ยอม ศจีกับอ้ายช่วยกันรุม อ้ายล็อกอามุ่ยไว้ ขณะที่ศจีปรี่เข้าไปตบหน้า อามุ่ยฉุนขาดลูกสาวมาเฟียอย่างเธอไม่ยอมให้ใครมาตบฟรีๆ งัดวิทยายุทธ์ออกมาซัดสองสาวสะบักสะบอม

กานดารู้เรื่องนี้เข้า พาศจีกับอ้ายในสภาพบอบช้ำไปฟ้องคุณหญิงเพื่อให้จัดการกับอามุ่ย แต่ผลสุดท้ายคนที่โดนคุณหญิงเล่นงานกลับเป็นศจีกับอ้าย เพราะเป็นฝ่ายไปทำร้ายอามุ่ยก่อน คุณเล็กซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วยหัวเราะชอบใจที่อามุ่ยคนเดียวจัดการได้ทั้งศจี ตัวแสบทั้งอ้ายจอมแส่...

แป้งร่ำน้อยใจมากเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็น เพียงข้อแลกเปลี่ยน ระหว่างคุณใหญ่กับคุณจั๊กจั่น ถ้าคุณใหญ่ยอมให้แป้งร่ำไปเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาท่องเที่ยวทั่วไทย   ที่มีจั๊กจั่นกับภริยาท่านฯเป็นโต้โผใหญ่ คุณจั๊กจั่นจะตอบแทนคุณใหญ่ด้วยการผลักดันให้เขาได้โปรเจกต์ตัวใหม่ที่กำลัง รอท่านฯเซ็นอนุมัติ...

คุณเล็กกับชานนท์รู้เรื่องที่แป้งร่ำต้องเดิน ทางไปตาม สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เพื่อไปเป็นพรีเซนเตอร์ถ่ายโฆษณาท่องเที่ยว ทั่วไทยเลยจะขอตามไปด้วย แต่ต้องกินแห้วทั้งคู่ มีเพียงคุณระเบียบกับเปาเท่านั้นที่คุณใหญ่อนุญาตให้ติดตามแป้งร่ำไปได้

"ว่าแต่อามุ่ยจะยอมให้เปาไปหรือ" คุณหญิงพูดไปขำไป

"ใครกันครับ...อามุ่ย"

คุณ เล็กบอกว่าเป็นเมียของเปา คุณระเบียบปรามคุณเล็กว่าไม่ควรพูดแบบนี้ แต่เขากลับหัวเราะชอบใจ พลอยทำให้ แป้งร่ำกับคุณหญิงขำไปด้วย ชานนท์ชักอยากรู้เรื่องของอามุ่ย...

สายวันเดียวกัน คุณใหญ่เรียกเปามาพบที่ห้องนั่งเล่น เพื่อแจ้งว่าเขาต้องไปคอยดูแลความปลอดภัยให้แป้งร่ำขณะ เดินทางไปถ่ายโฆษณาเกี่ยวกับการท่องเที่ยวตามจังหวัดต่างๆ และกำชับอีกว่าต่อจากนี้ไปเปาไม่ต้องทำงานอย่างอื่นในบ้าน นอกจากคอยดูแลคุณใหญ่กับแป้งร่ำ

"แล้วอีกอย่าง...แต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดีเหมาะสมกับหน้าที่"

คุณใหญ่เห็นท่าทางหนักใจของเปา เลยบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เขาจะให้คุณระเบียบจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้เปาเอง

ooooooo

ทันที ที่อาซิ่มกลับถึงบ้านที่นครเซี่ยงไฮ้   วิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องนอน เหลียวซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าปลอดคน รีบมุดไปหยิบกล่องสังกะสีใต้เตียงขึ้นมา เปิด คุ้ยๆจนเจอซองจดหมายเก่าๆ หยิบขึ้นมาทำท่าจะเปิดดู แต่แล้วกลับยกมือไหว้ท่วมหัว อธิษฐาน

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทวดาฟ้าดิน ขอให้มันไม่ใช่...ไม่ใช่ๆๆ เจ้าประคุณ ขอให้อั๊วตาฝาดด้วยเถิด"

อา ซิ่มไหว้ปลกๆ แล้วหยิบรูปที่สอดอยู่กับจดหมายในซองออกมาดูใกล้ๆถึงกับตะลึง รูปในมือของเธอเหมือนรูปครอบครัวคุณใหญ่ที่เห็นในห้องนั่งเล่นบ้านรัตตภาคย์ อาซิ่ม อดหวั่นใจแทนเปาไม่ได้...

ที่เมืองไทย บ้านรัตตภาคย์ คุณระเบียบพนมมือไหว้ขอบคุณคุณใหญ่ที่เมตตาเปา คุณใหญ่แค่อยากให้เปาใส่เสื้อผ้าให้เหมาะสมที่จะเป็นคนติดตามแป้งร่ำเท่า นั้น

"คุณระเบียบช่วยจัดการซื้อให้หน่อยก็แล้วกัน...เอ่อ...พรุ่งนี้ แป้งร่ำจะออกไปซื้อของอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" คุณใหญ่หันไปมองแป้งร่ำซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ "ยังไง ช่วยเลือกให้นายเปาหน่อยสิ...แป้งจะเลือกเก่งกว่า...ส่วนแป้งอยากซื้ออะไร ของแป้งก็ตามสบายนะ"

แป้งร่ำไหว้ขอบคุณคุณใหญ่ ไม่มีใครทันสังเกตเห็นศจีแอบฟังอยู่อีกมุมหนึ่งนอกห้องอย่างริษยา รอจนคุณใหญ่ อยู่เพียงลำพัง   เธอรีบเข้าไปออดอ้อนขอเงินซื้อเสื้อผ้าบ้าง คุณใหญ่ไม่ให้อ้างว่าศจีมีเสื้อผ้าเยอะแยะจะซื้ออีกทำไม แกะมือศจีที่เกาะแขนตัวเองออกแล้วเดินหนี

"ทีอีนังแป้งร่ำล่ะ ให้ช็อปโครมๆ ทีกับฉันล่ะทำเค็ม...

คอยดูนะ ถ้าเจอป๋าคนใหม่ล่ะก็...แม่จะเชิดใส่ให้ดู" ศจีบ่นด้วยความเจ็บใจ...

พอ อามุ่ยรู้ว่าเปาจะต้องติดตามแป้งร่ำไปถ่ายโฆษณาต่างจังหวัด ตามเข้ามาอาละวาดเปาถึงในห้องนอนของเขา โดยมีระบบ ระบือกับเอื้อยซุ่มแอบฟังทั้งคู่แถวมุมมืดหน้าห้อง อามุ่ยดิ้นเร่าๆร้องไม่ยอมๆอยู่บนฟูก เปาว่าจี้จุดอามุ่ยว่าบ้าแล้วยังไม่สวยอีกต่างหาก อามุ่ยหยุดดิ้น ลุกพรวดถามว่าไม่สวยจริงหรือ

"ก็นอนดิ้นแด็กๆอย่างนี้จะสวยได้อย่างไร"

"ช่างมันสิ จะไม่สวยก็ช่างมัน ก็ขนาดอั๊วสวยกว่านังคุณหนูนั่นตั้งเยอะ ลื้อยังหนีอั๊วมาอยู่กับมันเลย"

เปา ดุอามุ่ยที่พูดจาส่งเดช อามุ่ยโต้ว่าพูดเรื่องจริง เธอดูออกว่าเปาปิ๊งแป้งร่ำ เปาหาว่าอามุ่ยซี้ซั้วพูดมั่วๆ อามุ่ยดีใจที่เปาปฏิเสธว่าไม่ได้ชอบแป้งร่ำ โดดกอดเขาแน่นบอกรักเปาเป็นชุด เปาอึ้งพูดไม่ออก

"เรากลับเซี่ยงไฮ้กันเถอะอาเปา...ไปอยู่กับอั๊ว  ลื้อคนเดียว อั๊วเลี้ยงได้"

"พูดบ้าๆนะอามุ่ย...อั๊วเป็นผู้ชาย ลื้อเป็นผู้หญิงนะ"

อา มุ่ยไม่สนว่าใครจะเป็นผู้หญิง ใครจะเป็นผู้ชาย เสียงคุณระเบียบเอ็ดอามุ่ยลั่นห้อง ที่เป็นสาวเป็นแส้มาไล่จีบผู้ชายถึงในห้องแบบนี้แย่มากๆ อามุ่ยเถียงว่าแย่ตรงไหน ในเมื่อเธอรักเปา คุณระเบียบปรามว่าถึงจะรักอย่างไรก็ต้องไว้ตัวบ้าง อามุ่ยไม่สนใจ

"แต่ถ้ายังอยากจะอยู่ในบ้านหลังนี้ก็ต้องสน...ว่าไง...

กลับไปห้องเราได้แล้ว หรืออยากกลับเซี่ยงไฮ้"

อา มุ่ยโดนไม้นี้ถึงกับหน้าหงิกเดินกระแทกเท้าปังๆออกไป คุณระเบียบสั่งเปาว่าพรุ่งนี้ 10 โมงเช้า เขาต้องออกไปซื้อของกับคุณแป้งร่ำแล้วออกจากห้อง ได้ยินเสียงพวกแอบซุ่มดูเรื่องของชาวบ้านบ่นเสียดายที่ไม่ได้ดูฉากเลิฟซีน คุณระเบียบปรี่เข้าไปเล่นงานพวกนั้นหนีกลับจากห้องกันแทบไม่ทัน

ooooooo
ตอนที่ 9

บ้านของอาซิ่มในเซี่ยงไฮ้ อาซิ่มนอนไม่หลับกระสับกระส่าย ขณะที่ลุงหลับสนิท ยิ่งอาซิ่มนึกถึงรูปถ่ายครอบครัวคุณใหญ่ยิ่งใจไม่ดี ลุกพรวดไปหยิบซองจดหมายในกล่องสังกะสีขึ้นมาดู พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดของอาซิ่ม

วันนั้น ด.ช.เปาถูกส่งมาให้อาซิ่มช่วยเลี้ยงดูพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งในมือ ลุงโวยวายลั่น

"งี่เง่าจริงๆ ลื้อไปรับปากเอาอีมาเลี้ยงทำไมวะอาซิ่ม อยู่กันสองคนแค่นี้ก็ยังไม่มีจะกินแล้ว"

"เฮ่อ...อย่า บ่นน่า พ่ออีเป็นเจ้านายเก่าอั๊ว แล้วอีก็ให้เงินเรามาตั้งเยอะแยะ เด็กตัวแค่นี้อีคงกินไม่เยอะหรอก" อาซิ่มหันไปถาม ด.ช.เปาว่ากินเยอะหรือเปล่า ด.ช.เปาเอาแต่จ้องมองไม่พูดอะไร

ลุงเดิน มาดูเด็กน้อยใกล้ๆ ถามอาซิ่มว่าตกลงเด็กคนนี้เป็นใบ้หรือเปล่า เป็นเอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ด.ช.เปามองตาขวาง ลุงเลยไม่อยากยุ่งด้วยเดินหนี อาซิ่มเอาจดหมายที่อยู่ในมือ ด.ช.เปามาเปิดอ่าน

"อาซิ่ม ฉันขอฝากดูแลคุณเปาด้วย หายป่วยเมื่อไหร่ จะรีบมารับทันที และต้องสัญญานะว่าชาตินี้จะไม่ให้คนในรูปนี้ได้เข้าใกล้คุณเปาเป็นอันขาด เพราะพวกมันเป็นคนอำมหิต โหดร้าย และเป็นคนทำลายครอบครัวของฉัน หากพวกมันพบเจอคุณเปาเมื่อไหร่ ฉันกลัวเหลือเกินว่า...พวกมันจะต้องฆ่าคุณเปาเหมือนที่ทำกับเมียฉันและ ฉัน...ขอบใจ...ปรีดา"

อาซิ่มหยิบรูปจากในซองออกมาดู เห็นรูปพ่อกับแม่ ของคุณใหญ่ ตัวคุณใหญ่เอง คุณหญิง และคุณเล็กตอนเด็ก อาซิ่มตื่นจากภวังค์มองจดหมายของพ่อเปาในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง ตัดพ้อว่าทำไมฟ้าดินถึงไม่เมตตาเปา ซ้ำยังกลั่นแกล้งเขาขนาดนี้ อาซิ่มถอนใจเฮือก สีหน้าหวาดหวั่น

ooooooo

ที่ห้างสรรพสินค้า หรู หลังจากเดินซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองและเปาแล้ว แป้งร่ำมานั่งพักกินของว่างที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง คุณระเบียบขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งแป้งร่ำไว้ลำพังกับเปา แป้งร่ำได้ทีถามเปาว่าชอบเสื้อผ้าที่เธอเลือกไหม เปาชอบและขอบคุณที่เธอช่วยเป็นธุระให้ แป้งร่ำมองเปายิ้มๆ เปายิ้มตอบ

"หวังว่าคงจะหล่อถูกใจอามุ่ยนะ"

เปาหุบยิ้มทันที ขณะที่แป้งร่ำหัวเราะชอบใจ...

ใน เวลาเดียวกันที่คฤหาสน์คุณใหญ่ ธณพขอบคุณเจ้านายที่ให้โอกาสเขาอีกครั้ง ต่อไปเขารับรองว่าจะไม่ให้มีอะไรผิดพลาดอีก คุณใหญ่เข้าเรื่องงานทันที ถามว่าตกลงเสี่ยฮงตัดหน้าทำสัญญาร่วมทุนซื้ออาวุธตัดหน้าเราไปจริงๆใช่ไหม ธณพรับคำหน้าจ๋อยๆ

"ตามดู...ว่าต่อไปมันคิดจะทำธุรกิจอะไรอีก แล้วคราวนี้ต้องตัดหน้ามันให้ได้ มันจะได้รู้เสียบ้างว่าอย่าคิดบังอาจกับฉัน... เข้าใจไหม" คุณใหญ่แววตาอาฆาตแค้น ณธพรับคำทั้งๆที่ไม่ค่อยเห็นด้วย...

ที่รัง รักของกานดา วิฑิตทำท่าอิดออดเมื่อรู้จากกานดาว่าคุณใหญ่ให้ตามตัวกลับไปทำงานได้แล้ว กานดาต้องควักเงินปึกใหญ่ให้ วิฑิตเห็นเงินเข้าก็ตาลุกเอื้อมมือจะคว้า แต่กานดาเอาหลบ

"เดี๋ยวสิ...ก่อนจะได้เงินไปต้องทำให้พี่หนำใจก่อนสิจ๊ะ"

วิฑิตเซ็งจัด แต่เพื่อเงิน เลยจำใจหลับหูหลับตาโน้มเข้าหากานดา...

ใน เวลาไล่เลี่ยกัน ที่ห้องพักของโอ๋เพื่อนศจีซึ่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์เดียวกับรังรักของกานดา ศจีสุมหัวเล่นไพ่ป๊อกเด้งอยู่กับโอ๋และกลุ่มเพื่อนๆอย่างเมามัน ขณะศจีกำลังมือขึ้นได้ไพ่สามเด้ง มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น โอ๋คิดว่าผัวกลับบ้านเร็ว รีบแถไปเปิดประตูรับโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงกับผงะลมแทบจับเมื่อเห็นตำรวจ 3 นายยืนหน้าเข้มอยู่ โอ๋เสียงสั่นรวบรวมความกล้าตะโกนสุดเสียง "ตำรวจ"

เท่านั้นแหละ วงไพ่แตกฮือ วิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ศจีรีบปีนหนีออกทางระเบียงห้อง ค่อยๆเหยียบขอบระเบียงข้ามไประเบียงห้องติดกันสำเร็จ โล่งอกที่หนีตำรวจมาได้ แต่ต้องชะงัก เมื่อมองลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทของห้องนั้น เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียง

"ต๊าย...ผีผ้าห่มกลางวันแสกๆ"

แต่พอจ้องดูอีกที ศจีตาโตเมื่อเห็นว่าชายหญิงคู่นั้น คือ กานดากับวิฑิตนั่นเอง...

ตั้งแต่ อามุ่ยรู้ว่าเปาต้องไปต่างจังหวัดหลายวัน ทิ้งเธอไว้ที่บ้านนี้เพียงลำพัง อามุ่ยก็ไม่ยอมแตะต้องอาหารมื้อกลางวันยันมื้อคำ เปาเอาอาหารจานใหม่มาเปลี่ยนให้ที่ห้องนอนอามุ่ย แต่เธอยังงอนไม่เลิกไม่ยอมกิน จะให้กินลงได้อย่างไรในเมื่อเธอเพิ่งได้เจอเปาไม่กี่วัน เขาก็จะทิ้งเธอไปอีกแล้ว อามุ่ยพูดจบน้ำตาคลอขึ้นมาทันที เปาปลอบว่าไม่ได้ทิ้งไปทำงานไม่กี่วันก็กลับ

"ไม่กี่วันของลื้อมัน ยาวนานเป็นปีเป็นชาติสำหรับอั๊ว... แถมลื้อยังไปกับนังคุณหนูนั่นอีก หัวใจอั๊วแทบจะสลาย..." อามุ่ยปล่อยโฮ โผกอดเปาแน่น เปาได้แต่ตบหลังเบาๆเพื่อปลอบ โดยไม่ทันเห็นว่าที่หน้าห้องอามุ่ย แป้งร่ำยืนตะลึงมองภาพนั้นอยู่ ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปเจอคุณระเบียบที่วิ่งตามมา

"อ้าว...ไม่เจอเปาหรือคะคุณแป้ง"

"เอ่อ...ฝาก ถุงเสื้อนี่ไว้กับคุณระเบียบแล้วกัน เสื้อผ้าของเปาเขาติดไปกับถุงของแป้งน่ะค่ะ" แป้งร่ำยื่นถุงให้คุณระเบียบแล้วเดินหน้าคว่ำกลับไป คุณระเบียบมองตามงงๆก่อนจะเดินมาเห็นภาพอามุ่ยกอดเปา เธอถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมคุณหนูของเธอถึงมีท่าทีแปลกๆ...

ดึกแล้ว กานดาค่อยๆย่องเข้ามาในคฤหาสน์ซึ่งมืดสนิท พลันไฟเปิดสว่างพรึบทั้งห้อง กานดาสะดุ้งโหยง หันมาเห็นศจียืนกระหยิ่มยิ้มย่อง เลยด่าเสียหนึ่งยกฐานที่ทำให้ตกใจ

"ตายจริง...แค่นี้ก็ตกใจ เพิ่งรู้ว่าคุณดาขวัญอ่อน ว่าแต่

คุณดาไปไหนมาเหรอคะ กลับดึกเชียว"

"หน็อย...นังศจี หล่อนนึกว่าหล่อนเป็นใครยะ...ถึงบังอาจมาถามฉันแบบนี้"

"ก็ ไม่ได้นึกว่าศจีเป็นใครหรอกค่ะ แค่เป็นห่วง เห็นว่าคุณดากลับซะดึกก็เกรงว่าจะหิว แต่เอ๊ะ...ดูท่าทางแล้วคงจะกินมาเสียจนอิ่มแปล้แล้วมากกว่า...จริงไหมคะ" ศจีหัวเราะราวกับขำเสียเต็มประดา

กานดามองตามศจีเดินหัวร่อร่าออกไปอย่างงงๆ สงสัยวันนี้ศจีคงกินยาไม่ได้เขย่าขวด

ooooooo

คุณ หญิงเข้ามาในห้องรับแขกเห็นพี่ชายกับธณพเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก ร้องถามว่าจะไปไหนกันแต่เช้า คุณใหญ่สีหน้ายิ้มแย้มบอกว่ามีธุระสำคัญต้องไปทำ

"ธุระสำคัญอะไรทำให้พี่ใหญ่ของหญิงอารมณ์ดีได้ ขนาดนี้...บอกหน่อยได้ไหมคะ"

คุณ ใหญ่ยังไม่ทันจะตอบคำถาม ชานนท์โผล่เข้ามา เสียก่อน คุณใหญ่หยุดกึก เกรงความลับเรื่องธุระสำคัญจะเปิดเผยเพราะชานนท์ รีบปรับสีหน้าปกติทักทายชานนท์เสร็จ จะออกไป คุณหญิงท้วงว่าคุณใหญ่ยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าธุระสำคัญอะไร คุณใหญ่รีบขอตัวออกไปเฉยเลย คุณหญิงถึงกับร้องอ้าว แกล้งแหย่ว่าเป็นเพราะชานนท์มา พี่ใหญ่เลยไม่ยอมพูดอะไร ชานนท์มองตามหลังคุณใหญ่ด้วยความสงสัย...

ชานนท์มีนัดกับคุณเล็กจะไป ซ้อมชกมวย คุณหญิงกับแป้งร่ำขอตามไปด้วย โดยที่คุณหญิงพ่วงเปาตามไปอีกคนหนึ่ง ไม่นานนัก กลุ่มของชานนท์ก็มาถึงเวทีชกมวยในสถานฟิตเนสเจ้าประจำ ชานนท์เรียกครูเขาย้อยมาช่วยสอนชกมวยให้กับสาวๆ แล้วถามเปาว่าไม่คิดจะลงนวมสักหน่อยหรือ

"ไม่ล่ะครับ"

"เคยชกมวยหรือเปล่า"

"ก็...พอได้ครับ"

ชา นนท์พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปมองทางสาวๆ คุณเล็กเห็นสองสาวกำลังวอร์มกับครูเขาย้อยแซวว่าจะไหวกันหรือเปล่า คุณเล็กคาดผิดถนัด ทีแรกแป้งร่ำออกหมัดอย่างกับคนไม่มีแรง ครูเขาย้อยสั่งให้ออกแรงต่อยหนักขึ้น แป้งร่ำก็ยังต่อยแบบไม่เต็มแรงอยู่ดี แต่พอครูเขาย้อยแนะนำว่า

"นึกถึงใครก็ได้...ใครสักคนที่เราอยากชก หน้าเหลือเกิน ใครที่มันชอบทำให้เราหงุดหงิด...ใครที่ชอบทำให้เราโมโห...ใครที่เราแอบชอบ มัน แต่มันเก๊กใส่เรา...มีไหม"

แป้งร่ำปิ๊งขึ้นมาทันทีว่าคนคนนั้นจะ เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเสี่ยวหลงเปา เธอตะลุยชกหน้าครูเขาย้อยอุตลุด ก่อนจะปล่อยหมัดเด็ด หมัดสุดท้ายเข้าเต็มหน้า ครูเขาย้อยร่วงลง ไปกองกับพื้น

ooooooo

ณ  ห้องพักรับรองภายในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง หลังจากเซ็นสัญญากันเรียบร้อย  คุณใหญ่ยืนขึ้นแล้วจับมือคุณนิกร ขอบคุณที่ทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดี
"ผมต้องเป็นฝ่ายขอบคุณและขอโทษคุณใหญ่ด้วยที่คราวก่อนผมจำเป็นต้อง..."

"ไม่ เป็นไร...ผมเข้าใจ ผมเองก็ผิดที่เป็นฝ่ายไปไม่ทันเวลา แต่ครั้งนี้ก็ต้องถือว่าผมมาก่อนเวลาใช่ไหมครับ" คุณใหญ่ ยิ้มเยือกเย็น ขณะที่คุณนิกรหัวเราะแบบแกนๆ จากนั้นคุณใหญ่ กลับมาขึ้นรถตู้ที่วิฑิตขับมารับหน้าโรงแรมอย่างอารมณ์ดี หันไปคุยกับธณพที่มีสีหน้ายิ้มแย้มเช่นกันว่า

"เยี่ยม...ที่ดินผืนนี้สวยมาก...นี่ถ้าไอ้เสี่ยฮงรู้...มันต้องเต้นแน่"

วิฑิตมองกระจกส่องหลัง ทำตาวาว...

คืน วันเดียวกัน ท่านสุพจน์โวยวายลั่นเมื่อเสี่ยฮงโทร. มาบอกว่ามีคนซื้อที่ดินตัดหน้าเราสองคนไปแล้ว ท่านสุพจน์ สงสัยว่าใครกันที่กล้าทำเรื่องนี้ นึกขึ้นได้ หันไปพยักพเยิดให้ลูกน้องลองโทร.ถามวิฑิต ลูกน้องรับคำสั่งวิ่งออกไป ท่านสุพจน์ หันมาคุยโทรศัพท์กับเสี่ยฮงต่อ

"อะไรกัน เราเพิ่งไปคุยไว้แป๊บเดียว ไอ้มือไวที่ไหนมันมาฉกไปได้นะ"

ลูก น้องวิ่งกลับเข้ามา ท่านสุพจน์บอกเสี่ยฮงว่าเดี๋ยวโทร.กลับ วางสายแล้วหันไปถามลูกน้องว่าได้เรื่องว่าอย่างไร ลูกน้องรายงานว่าคุณใหญ่เป็นคนซื้อที่ดินผืนนั้นไปเมื่อเช้านี้เอง ท่านสุพจน์เจ็บใจมาก...

ขณะเดียวกัน ที่บ้านรัตตภาคย์ คุณระเบียบตำหนิแป้งร่ำว่าไปซ้อมมวยได้อย่างไรในเมื่อพรุ่งนี้ต้องไปถ่าย โฆษณา ถ้าเกิดพลาดพลั้งฟกช้ำขึ้นมาจะทำอย่างไร แป้งร่ำเถียงว่าไม่ได้ บอบช้ำตรงไหนสักหน่อย

"น่าตีจริงๆ...นายเปานะนายเปาดูแลอย่างไรปล่อยให้คุณแป้งไปต่อยมวย"

คุณ ระเบียบทำท่าจะลงไปเล่นงานเปา แป้งร่ำคว้ามือไว้ ขอร้องว่าอย่าไปโทษเปา เธอเองที่อยากต่อยมวย คุณระเบียบไม่ฟัง พุ่งออกจากห้องนอนแป้งร่ำทันที แป้งร่ำรีบวิ่งตาม...

บริเวณทางเดินหน้าห้องเปา อ้ายกำลังถือซองจดหมายปึกใหญ่จะไปส่งตามห้องต่างๆ เห็นซองจดหมายจ่าหน้าถึงเปาก็ตาโต เหลียวซ้ายมองขวา ทำท่าจะฉีกดู อามุ่ยเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน อ้ายรีบเอาซองจดหมายซ่อนไว้ข้างหลัง อามุ่ยสงสัยกับท่าทีมีพิรุธ ถามอ้ายว่านั่นจดหมายของใคร

"ไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ามายุ่ง"

อา มุ่ยใช้วิทยายุทธ์ฉกจดหมายจากมืออ้ายมาได้ อ้ายเจ็บใจด่าอามุ่ยว่า "นังหมามุ่ย" แล้วโกยอ้าว อามุ่ยมองซองจดหมายเปาทำท่าจะแกะดูเช่นกัน แต่เปาโผล่เข้ามาพอดี อามุ่ยรีบเอาซองจดหมายหลบ เปาปรี่เข้าไปแย่ง อามุ่ยหลบหลีกอุตลุด เปากอดรัดเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทั้งคู่ต่างชะงัก เหลือบเห็นแป้งร่ำกับคุณระเบียบจ้องอยู่ คุณระเบียบเอ็ดลั่นว่าทำอะไรกัน อามุ่ยทิ้งจดหมายลงพื้นทันที แล้วหลบฉาก เปาพยายามจะอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แป้งร่ำไม่ฟัง หันหลังกลับขึ้นตึกใหญ่ คุณระเบียบรีบวิ่งตามทิ้งให้เปายืนอึ้ง   ก่อนจะก้มเก็บจดหมายอย่างเซ็งๆ เดินเข้าห้องพักตัวเอง ทิ้งตัวลงนั่งบนฟูก ก้มมองจดหมายในมือก่อนจะเหวี่ยงไปที่หัวเตียงไม่สนใจ

ooooooo

ริม ทะเลบนเกาะแห่งหนึ่ง หลังจากถ่ายหนังโฆษณากันมาทั้งวัน ผกก.ปลาก็สั่งคัต คุณระเบียบหน้าตาซีดเซียวปรี่เข้ามายื่นน้ำให้แป้งร่ำ ขณะที่เปารีบเข้ามากางร่มให้ ผกก.ปลาตามเข้ามาสมทบ

"เยี่ยมมากครับคุณแป้งร่ำ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เพราะเดี๋ยวเราจะต้องลงเรือกลับเข้าฝั่งกันเลยครับ"

คุณ ระเบียบสูดยาดมไปพลางโวยใส่  ผกก.ปลาไปพลางว่าทำไมถึงไม่ค้างที่เกาะนี้สักคืน  เย็นมากแล้วกว่าเรือจะถึงฝั่งก็มืดค่ำ อันตรายเปล่าๆ

"ค้างไม่ได้ หรอกครับงบน้อย...เอ๊ยไม่ใช่...เวลามีน้อยน่ะครับ เรายังต้องไปถ่ายอีกหลายที่ เดี๋ยวหนังเสร็จไม่ทันออกอากาศ ได้หัวขาดกันเป็นแถวสิครับ...นะครับๆ เดี๋ยวคุณแป้งร่ำนอนหลับไปบนเรือก็ได้ ตื่นมาจะได้เฟรช...ขอตัวนะครับ" ผกก.ปลาว่าแล้วตะโกนสั่งทีมงานให้รีบเก็บของ

"อะไรกันเนี่ย...งบน้อย...สงสัยงบจะไปอยู่กับคุณจั๊กจั่นหมดแน่ๆ...แย่จริง" คุณระเบียบบ่นอุบ

"ช่างเถอะค่ะ รีบๆก็ดีเหมือนกันจะได้เสร็จไวๆ...ขี้เกียจอยู่แถวนี้"

แป้ง ร่ำปรายตามองเปาแล้วเดินกลับไปห้องแต่งตัว คุณระเบียบมีอาการวิงเวียนนิดหน่อยแต่ฝืนเดินตามแป้งร่ำ เปาเจอสองแต๋วซึ่งเป็นทีมงานกองถ่ายเข้ามาประกบซ้ายขวา เขารีบชิ่งหนีทันที...

กว่ากองถ่ายจะเก็บข้าวของขึ้นเรือเสร็จก็มืดค่ำแล้ว แป้งร่ำหนีเสียงเฮฮาปาร์ตี้มานั่งดื่มเหล้าอยู่เพียงลำพัง สักพัก

เปา ถือจานใส่อาหารกับน้ำดื่มเข้ามาให้   แป้งร่ำเมินหน้าหนีเปาขอร้องให้กินอะไรบ้างเดี๋ยวจะไม่สบายตามคุณระเบียบไป อีกคน  แป้งร่ำแหวใส่ว่าไม่ต้องมายุ่งกับเธอ  เปาทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ

"กินเหล้าเหรอเนี่ย...จะบ้าหรือเปล่า กินเหล้าทำไม"

แป้ง ร่ำทั้งเมาทั้งเคืองที่เห็นเปากอดอามุ่ยเมื่อคืนก่อน เลยพูดจากวนชวนทะเลาะ แล้วลุกขึ้นจะเดินหนี จังหวะนั้น เรือโคลง แป้งร่ำเซถลา เปารีบคว้าเธอไว้ในอ้อมกอด ทั้งสองคนจ้องกันนิ่งงัน แป้งร่ำงอนไม่เลิกผลักเปาออก ไม่ต้องมากอดเธอ ให้ไปกอดคนอื่นแทน

"ไม่...ผมจะกอดคุณนี่แหละ"

"ไปกอดคนอื่น ไปกอดเมียหมวยของนายสิ มากอดฉันทำไม"

ชาย หนุ่มถึงบางอ้อทันที กอดแป้งร่ำไว้แน่นแต่นิ่มนวลขึ้น หญิงสาวรับรู้ถึงความอบอุ่น ลดดีกรีอาการวีนลง แป้งร่ำกำลังเมาได้ที่   พร่ำบ่นว่าชาติก่อนไม่รู้ไปทำเวรกรรมอะไรไว้   ชาตินี้ชีวิตถึงได้เป็นอย่างนี้  เปาสงสารแต่ไม่รู้จะตอบอย่างไร  แป้งร่ำหันมาประจันหน้ากับเปา มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

"พาฉันออกไปได้ไหม...ขอร้อง พาฉันออกไปเสียที... ได้โปรดเถอะ"

เปาได้แต่นิ่งอึ้ง   แป้งร่ำรอคำตอบอย่างใจจดจ่อ เห็นเขาไม่พูดไม่จาก็เลยโกรธผลักเขาออก

"ใช่ สิ...ฉันมันเป็นอีหนู ฉันมันคนไม่มีค่า สู้อาหมวย สู้คุณหนูไฮโซคนอื่นไม่ได้ใช่ไหม...ดี ไม่พาฉันไป ฉันไปเองก็ได้เว้ย...ไม่ง้อหรอก" แป้งร่ำว่าแล้วปีนกราบเรือหมายจะกระโดดลงทะเล เปาคว้าตัวไว้ได้ทัน

แต่ ด้วยความมึนเมาปนน้อยใจ แป้งร่ำกระโดดหนีลงทะเลได้ในที่สุด   เปาตกใจตาเหลือก   รีบโยนห่วงยางชูชีพลงไปก่อน แล้วตัวเองกระโจนตาม  แป้งร่ำยังฤทธิ์เยอะ  พยายามจะดำน้ำหนี เปารีบตามลงไปลากเธอขึ้นมา  โอบกอดเธอไว้จากด้านหลังให้เกาะห่วงยางด้วยกัน เธอเลยดิ้นไม่หลุด ถึงตอนนั้น เรือก็แล่นหายไปในความมืดแล้ว   ทั้งคู่ลอยคออยู่กลางทะเลอันเวิ้งว้าง...

ในเวลาเดียวกัน   ศจีกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระว่ายน้ำของบ้านรัตตภาคย์อย่างมีความสุข เหลือบเห็นวิฑิตเดินเลี้ยวมุมตรงเข้ามา   เธอทำมารยาว่าเป็นตะคริวร้องขอความช่วยเหลือลั่น

วิฑิตรีบพุ่งลงน้ำตรงเข้าช่วย   ศจีแกล้งทิ้งตัวหมดเรี่ยวแรงเหนี่ยวคอวิฑิตพัวพันสุดฤทธิ์  กานดาผ่านมาเห็นพร้อมกับอ้าย ร้องเอะอะ

"นังศจี...แกทำอะไรของแก...วิฑิต...ขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

ศจี ยิ่งเห็นกานดาหึงหวงยิ่งแกล้งร้องโอดโอย กานดาตะโกนสั่งวิฑิตซ้ำอีกให้ขึ้นจากสระแต่วิฑิตไม่ยอม อ้างว่าจะให้ทิ้งศจีได้อย่างไร กานดาขัดใจมาก เหลียวซ้ายแลขวาแล้วผลักอ้ายลงน้ำ สั่งให้ไปช่วยศจีแทน วิฑิตจำใจปล่อยมือจากศจี แต่ยังรีๆรอๆเพราะเธอกอดคอไว้แน่น อ้ายช่วยแกะมือก็ไม่หลุด

ศจีแกล้งกานดาจนหนำใจแล้ว จึงปล่อยวิฑิตขึ้นจากสระ กานดาปราดเข้าประคองเขาด้วยความหวงแหน วิฑิตกระซิบเตือนว่าเดี๋ยวมีคนเห็น กานดาสะดุ้งรีบปล่อยมือ ถามเสียงดุว่าลงไปทำอะไรกับศจี วิฑิตรำคาญที่กานดามาเซ้าซี้ เดินหนี กานดาเหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะวิ่งตาม ส่วนศจีแอบยิ้มสะใจ

ooooooo

คุณ จั๊กจั่นมาขอพบคุณใหญ่ที่บ้านแต่เช้า เนื่องจากท่านไหว้วานให้เธอมาทาบทามคุณใหญ่ลงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรค ของท่าน คุณใหญ่แปลกใจว่าทำไมท่านถึงเจาะจงมาเลือกตนเอง

"จั่นเรียน ตรงๆนะฮะ ตอนแรกท่านของจั๊กจั่นก็นึกถึงท่านสุพจน์อยู่เหมือนกัน แต่ไม่ไหว...แก่เหี่ยวไม่น่ากิน...เอ๊ย...ไม่น่ามองฮ่ะ พี่น้องประชาชนเห็นแล้วคงไม่ชื่นใจ...ตกลงคุณใหญ่ คิดว่าไงฮะ โอเคไหมฮะ"

คุณ ใหญ่ยังไม่ทันจะตอบอะไร ธณพพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวล รายงานคุณใหญ่ว่าแป้งร่ำหายตัวไปขณะอยู่บนเรือกลางทะเล คุณใหญ่ตกใจ คุณจั๊กจั่นอาการหนักกว่าถึงขั้นจะเป็นลม

"ไม่ว่าจะต้องพลิกฟ้าหรือ มหาสมุทรก็ต้องตามหาคุณแป้งร่ำให้เจอ...ถ้าไม่เจอ ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้า" คุณใหญ่เสียงเข้มหน้าเครียด ธณพรับคำแล้วรีบปฏิบัติตามทันที...

เปาตื่นขึ้นมาเห็นตัวเองนอนอยู่ บนชายหาดโดยมีแป้งร่ำนอนสลบไสลอยู่ใกล้ๆ เขานึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถึงกับส่ายหน้ามองหญิงสาวแล้วบ่นว่าแสบจริงๆยัยตัวแสบ แป้งร่ำลุกพรวด

"เม้าท์ผู้หญิงลับหลังเป็นด้วยหรือ"

"ก็คุณแสบจริงๆ"

แป้ง ร่ำเหลียวมองไปรอบๆเห็นแต่หาดทราย  ถามว่าที่นี่ ที่ไหน เปาไม่อยากให้เธอสนใจว่าที่ไหน สนใจแต่เราจะกลับกันอย่างไรจะดีกว่า แป้งร่ำไม่กลับ เปาติงว่าอย่าพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หน่อยเลย แล้วชวนไปเดินสำรวจรอบๆเผื่อจะเจอผู้คน แป้งร่ำดื้อดึงไม่ยอมไป แถมลงนอนอย่างเก่า แต่แล้วท้องของเธอก็ร้องครวญครางขึ้นมา เปาชวนไปหาของกินแก้หิว...

ชานนท์ห่วงแป้งร่ำมากจนผิดสังเกต ถามคุณหญิงกับคุณเล็กก็ไม่มีใครรู้รายละเอียดเรื่องนี้ คุณระเบียบที่พอจะรู้อะไรบ้าง ตอนนี้ก็ช็อกจนต้องเข้าโรงพยาบาล ยิ่งชานนท์ได้รู้ว่าคุณใหญ่ยังไม่แจ้งความ เขายิ่งนั่งไม่ติดโวยว่าคุณใหญ่จะมัวรออะไร หรือต้องรอให้พบศพแป้งร่ำก่อน คุณเล็กไม่พอใจ ปรี่เข้าหา

"เฮ้ย...พี่นนท์พูดออกมาได้ไง"

"ก็ มันจริงไหมล่ะ...แป้งร่ำหายไปทั้งคน พี่ใหญ่ยังนิ่งเฉยอยู่ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแป้งร่ำขึ้นมา...ไม่ใช่พี่ใหญ่คนเดียวเท่านั้นที่จะ เสียใจ" ชานนท์เห็นคุณหญิงจ้องมองรู้สึกตัว "เอ่อ... พี่ขอโทษนะเล็ก...แต่พี่ว่าเราควรคุยเรื่องนี้กับพี่ใหญ่นะน้องหญิง" ชานนท์เฉไฉตบไหล่ปลอบใจคุณเล็กให้ใจเย็นๆ

"โธ่...แป้ง...ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง" คุณเล็กใจเสีย ทรุดลงนั่งก้มหน้า

ooooooo

เปากับแป้งร่ำโชคดีได้เจอลุงกับป้าสองผัวเมียชาวเกาะและเจ้าเงาะหลาน ชายใบ้วัย 8 ขวบ เอื้อเฟื้อหาข้าวปลาอาหารให้กิน ลุงคิดว่าแป้งร่ำกับเปาเป็นคู่ผัวเมียข้าวใหม่ปลามันที่อุตริมาฮันนีมูนหน้า มรสุม เปาพยายามจะบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแต่หาจังหวะพูดแทรกไม่ได้ เลยปล่อยเลยตามเลย

"แล้วจะนอนที่ไหน เกาะนี้ไม่มีโรงแรม แหม... ไอ้กระต๊อบเราก็เล็กแค่นี้ แต่ถ้าจะนอนก็ได้นะ" ป้าเสนอ

"ผมยังไม่รู้จะเอาไงครับ อยากหาทางติดต่อคนที่กรุงเทพฯดูก่อน"

"โอย...ต้อง นั่งเรือเข้าไปโทรศัพท์ที่เกาะใหญ่โน่น แล้วเรือเข้าเกาะใหญ่ก็ออกไปแล้ว มีวันละเที่ยวเดียว...ถ้าจะข้ามไปเกาะใหญ่ ต้องรอพรุ่งนี้เช้า"

"งั้นเราอาจจะต้องกวนลุงกับป้านะครับ...ผมไม่มีอะไรติดตัวมาเลย..."

เปา ถอดนาฬิกาข้อมือออกวางตรงหน้าสองผัวเมียเป็นค่าตอบแทน ลุงไม่รับ แค่ได้เป็นผู้ให้ก็เท่ากับเขาได้รับความสุขเป็นการตอบแทนแล้ว  เปากับแป้งร่ำซึ้งน้ำใจทั้งคู่มากยกมือไหว้ ขอบคุณ...

จากนั้น เปาเดินสำรวจไปตามริมชายหาดเพื่อหาทางกลับบ้าน แป้งร่ำกลับเดินทอดน่องอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พอตามไม่ทันก็ตะโกนแซวว่าจะรีบเดินเร็วๆไปเอาโล่รางวัลหรือ เปาสวนกลับทันทีว่าทำแต่เรื่องวุ่นวายแล้วยังเดินลั้นลาทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ อีก แป้งร่ำหน้าหงิก แต่อยู่ๆก็หัวเราะก๊ากออกมา

"เอ้า...เป็นบ้าอีก"

"นี่...นาย เสี่ยวหลงเปารู้ไว้ซะด้วยนะ ฉันอยากจะลั้นลา ฉันอยากจะเป็นบ้าให้หนักยิ่งกว่านี้อีก เพราะชาตินี้ฉันไม่คิดเลยว่าในที่สุด ฉันก็จะได้ออกจากกรงทองแล้ว" แป้งร่ำกางแขนออกเหมือนนกกางปีก แล้ววิ่งไปวิ่งมาอย่างมีความสุข ก่อนจะวิ่งวนกลับมาจ้องหน้าเปา ขอบใจที่เขาไม่ปล่อยให้เธอจมน้ำตาย

"ไม่ งั้นฉันคงไม่ได้มาเจอที่นี่ มาอยู่ในสภาพแบบนี้ คงไม่มีโอกาสได้ออกจากกรงทอง...ไม่มีโอกาสได้รู้สึกอิสระอย่างที่ไม่เคย รู้สึกมาก่อน" แป้งร่ำหัวเราะร่า วิ่งออกไปเหมือนเด็กๆ เปาอมยิ้มแล้ววิ่งตาม

ครู่ต่อมา แป้งร่ำเดินเรื่อยเปื่อยเข้าไปในป่ารก เปาเตือนว่าป่ารกๆมีอันตรายให้รีบออกมา แป้งร่ำหันมาพูดกับเปาว่าไม่เห็นจะอันตรายตรงไหน พอหันกลับไป หญิงบ้าโผล่พรวดมายืนใกล้ๆ แป้งร่ำตกใจกรีดร้องลั่น หญิงบ้าจะโดดขย้ำ เปาไวทายาดพุ่งคว้าแป้งร่ำ
หลบได้ทัน หญิงบ้าเข้ายื้อยุดกับเปาสุดฤทธิ์

"หยุดนะ...หยุดเดี๋ยวนี้"

หญิง บ้าหยุดกึก เปากับแป้งร่ำหันไปมองตามเสียง เห็นคนทรงยืนจ้องอยู่...ไม่นานนัก คนทรงพาแป้งร่ำกับเปามายังกระโจมที่พักของเขาในป่า แล้วเล่าเรื่องหญิงบ้าให้ฟัง

"มันกับคนรักของมันกำลังจะแต่งงานกัน ที่ชายหาด แต่คงเป็นเวรกรรมของมันทั้งคู่ จู่ๆคนรักเก่าของมันก็บุกเข้ามายิงเจ้าบ่าวตาย...ทิ้งให้เจ้าสาวกลายเป็นแบบ นี้...ทุกคนพากันเรียกมันว่า...นังบ้า"

"ทำไมถึงโทษเวรกรรมครับ...ทำไมไม่โทษผู้ชายเลวๆคนนั้น"

"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในปัจจุบันล้วนแล้วแต่เป็นผลจากอดีต" คนทรงมองเปาแล้วค่อยๆหลับตาลง

เปา มองเขาด้วยสายตาไม่ค่อยเห็นด้วยนัก คนทรงราวกับอ่านใจเปาออกบอกว่าถึงเปาจะไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่อาจจะหนีความจริง นี้ไปได้ เปาถึงกับสะดุ้ง คนทรงขอมือของเปากับแป้งร่ำ หลับตาทำสมาธิแล้วยื่นมือตัวเองไปจับมือของทั้งคู่ ทันใดนั้น คนทรงสะดุ้ง
เฮือกรีบปล่อยมือ เปาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

คน ทรงอยากบอกแต่ไม่มีสิทธิ์เปิดเผยความลับสวรรค์ ได้แต่มองทั้งสองคนด้วยความเมตตา อวยพรขอให้ทั้งคู่โชคดี มีความสุข และทิ้งท้ายว่า วันเวลาไม่เคยรอใคร ถ้าทั้งคู่อยากทำอะไรก็ให้รีบทำ

ooooooo

ขณะ ที่คนอื่นๆกำลังเป็นห่วงเป็นใยกับการหายตัวไปของแป้งร่ำ กานดากลับแช่งชักหักกระดูกให้แป้งร่ำถูกฉลามกินหรือไม่ก็จมน้ำตาย โดยมีอ้ายนั่งหัวเราะชอบใจอยู่ใกล้ๆ ศจีเตือนกานดาว่าแช่งคนอื่นมากๆระวังจะเข้าตัว กานดาหันขวับมาเล่นงานศจีว่าอย่ามาสะเออะมาพูดจายอกย้อน

"หน้าที่ หล่อนตอนนี้ก็มีอย่างเดียวคือมัดใจคุณใหญ่เอาไว้ให้แน่น ถ้านังแป้งร่ำมันโดนฉลามกินไปจริงๆหล่อนก็จะหมดคู่แข่ง ได้งาบคุณใหญ่คนเดียว...ทีนี้ คุณกานดาก็สบายล่ะ" กานดาฝันหวาน

"แต่แน่ใจหรือคะว่า...คุณศจีจะหมดคู่แข่ง" อ้ายสาระแนขึ้นทันที กานดากับศจีมองอ้ายเขม็ง

"ไหน?...หน้าไหนมันจะบังอาจมาเป็นคู่แข่งฉัน...นังอ้าย"

"ก็นังหมามุ่ยน่ะสิคะ...มันขาวจั๊วะนะเจ้าคะ" อ้ายเสี้ยมจนกานดากับศจีเห็นคล้อยตาม...

อีก มุมหนึ่งของบ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยอาละวาดดะเมื่อรู้ข่าวว่าเปาหายตัวไป ระบบกับระบือช่วยกันจับแทบจะไม่อยู่ คุณหญิงห้ามเท่าไหร่อามุ่ยก็ไม่หยุดอาละวาด แถมมองตาขวางเหมือนหมาบ้า


"นี่เธอจะบ้าแล้วเหรอไง...อามุ่ย"

"บ้าสิ...อาเปายอดดวงใจของอั๊วหายไปกลางทะเลอย่างนี้ อั๊วก็ต้องบ้าสิ...พวกลื้อไม่ได้รักอาเปาเท่าอั๊ว...โลกนี้

ไม่มีใครรักอาเปาเท่าอั๊ว ไม่มีใครเสียใจเท่าอั๊ว" อามุ่ยทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮ

คุณหญิงมองอามุ่ยเศร้าๆ ในใจของเธอก็ร่ำร้องหาเปาด้วยความรักเต็มหัวใจเช่นกัน...

ชา นนท์กับคุณเล็กสรุปเอาเองว่าการที่คุณใหญ่นิ่งเฉย คือการไม่ห่วงแป้งร่ำ ทั้งที่จริงๆแล้ว คุณใหญ่ห่วงเธอมาก ตั้งแต่วันแรกที่เธอหายตัวไป เขาสั่งธณพระดมลูกน้องเท่าที่จะหาได้ออกตามหาแป้งร่ำทั้งทางเรือและทางอากาศ แต่แถวนั้นมีเกาะเล็กเกาะน้อยมาก
มาย ธณพเกรงว่าคงต้องใช้เวลานาน

คุณ ใหญ่ทนรอไม่ไหว สั่งธณพจองตั๋วเครื่องบินให้เขาด่วน เขาจะไปตามหาแป้งร่ำเอง ธณพติงว่าวันพรุ่งนี้คุณใหญ่ มีนัดสำคัญๆหลายอย่างต้องทำ คุณใหญ่นิ่งคิดอยู่อึดใจ สั่งให้ธณพจับเครื่องบินตรงไปจัดการเรื่องตามหาแป้งร่ำแทนเขา ส่วนเขาจะไปจัดการเรื่องนัดหมายลูกค้ากับวิฑิตเอง ธณพเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านาย อ้าปากจะค้าน คุณใหญ่ตวาดลั่นให้ไปเดี๋ยวนี้ ธณพรีบออกไปทันที

ooooooo

เปา กับแป้งร่ำเดินสำรวจรอบเกาะจนเย็นย่ำก็ไม่เจอใครอีก แป้งร่ำเมื่อยขามาก ทรุดตัวลงนั่งริมหาดบีบขาตัวเองแก้เมื่อย เปานั่งลงตรงหน้าหญิงสาว ช่วยนวดเท้าให้อย่างนิ่มนวล แป้งร่ำเกรงใจขยับเท้าหนีเปาดึงเท้าเธอกลับมาบีบนวดให้อย่างไม่รังเกียจ แป้งร่ำรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

"ทำไมนายนวดเก่งจัง...ไปเรียนมาจากที่ไหน"

"ค่ายมวยที่เซี่ยงไฮ้"

"อ๋อ..เออ... จริงสิ นายเป็นนักมวยด้วยนี่ แต่ทำไมตอนที่เราชกมวยกันนายไม่ยอมขึ้นชกโชว์ซะหน่อยล่ะ...นายนี่ไม่โชว์ออฟ ดีนะ...ชีวิตฉันเจอะแต่พวกขี้คุย ขี้โม้ ขี้โชว์ออฟ น่าเบื่อจะตาย ถามจริงๆเถอะ นายเคยทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างไหม ฉันเห็นแต่นายทำอะไรๆเพื่อคนอื่นมาตลอด อยู่เซี่ยงไฮ้ก็รับจ้างชกมวย ขับรถ ขนผัก เป็นไกด์เลี้ยงลุงกับอาซิ่ม มาเมืองไทยก็ต้องมาคอยตามดูแลฉัน"

"การที่ได้ทำอะไรให้คนที่เรารัก มันก็คือการทำเพื่อตัวเราเองอยู่แล้ว" เปาเผลอหลุดปาก

แป้ง ร่ำมองเปานิ่ง ชายหนุ่มรู้สึกตัว รีบพูดกลบเกลื่อนว่าเขาหมายถึงการทำงานที่ตัวเองรัก เปาเห็นแป้งร่ำจ้องไม่เลิกชักเขิน เลยนวดเธอแรงไปหน่อย แป้งร่ำถึงกับร้องโอ๊ย บอกให้หยุดนวดได้แล้ว เปาทำเฉไฉบิดขี้เกียจ แป้งร่ำอาสาจะนวดตอบแทนเปาที่คอยบริการเธอมาตลอด เปารีบปฏิเสธว่าไม่ต้อง

"จำไม่ได้เหรอ บนเกาะนี้ไม่มีคุณหนู ไม่มีผู้คุม...เข้าใจไหม"

แป้ง ร่ำนวดไหล่ให้เปาไปพลางเล่าว่าตอนที่เธอเป็นเด็กเคยรับจ้างนวดให้พ่อของเธอ ได้เงินกินขนมตั้งเยอะ พูดถึงพ่อแล้วเหมือนมีอะไรมาจุกคอ แป้งร่ำน้ำตาเอ่อก่อนจะร้องไห้ สะอึกสะอื้นแล้วซบหน้ากับไหล่เปา ชายหนุ่มนั่งนิ่งปล่อยให้เธอซบหน้าสักพัก ตัดสินใจหันมาเผชิญหน้า แป้งร่ำโผกอดเขาแน่น เปาจะกอดตอบแต่ยังไม่กล้า แต่สุดท้ายก็เอามือโอบเธอไว้ กว่าแป้งร่ำจะหยุดร้องไห้ พระจันทร์ก็โผล่พ้นน้ำ

เปาชวนแป้งร่ำเดิน กินลมชมจันทร์มาตามชายหาด แป้งร่ำขอบใจเปามากที่ยอมให้เสื้อของเขาเปื้อนน้ำตาเธอถึงสองครั้ง เปางงว่าตอนไหนบ้าง  แป้งร่ำต้องเท้าความว่าครั้งแรกที่เซี่ยงไฮ้บนถนนตรงข้ามหอไข่มุกเมื่อเธอ รู้ว่าคุณใหญ่ไปหางโจวโดยไม่รอและครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง เปาพยักหน้าหงึกๆจำได้แล้ว

"แล้วฉันยังจำได้อีกนะว่า ฉันเคยบอกนายว่าชีวิตเราสองคนคล้ายๆกัน พ่อแม่ตาย ต้องไปอยู่กับคนอื่นแล้วก็ต้องมา...เอ่อ...เจอกัน แล้วดูซิ วันนี้ดันต้องมาติดเกาะอยู่ด้วยกัน" แป้งร่ำพูดจบหันหลังกลับมาทันที เปาเดินตามหลังมาเบรกไม่ทันทั้งคู่หน้าเกือบชนกัน แป้งร่ำพึมพำแก้เขินว่า

"มันก็แปลกดีเนอะ...นายว่าไหม"

เปา จ้องตานางในดวงใจ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย แป้งร่ำอ้าปากจะพูดอีก เปาเอาปลายนิ้วมือแตะปากเธอไว้บอกว่าไม่ต้องพูดแล้ว แป้งร่ำใจเต้นไม่เป็นส่ำ ทันใดนั้นฟ้าแลบแปล๊บก่อนจะผ่าเปรี้ยงดังกึกก้องไปทั่ว แป้งร่ำตกใจโผกอดเปาแน่น เปาคว้ามือแป้งร่ำพากลับกระต๊อบของลุงกับป้า

แต่ วิ่งมาได้ไม่กี่ก้าวฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก สองหนุ่มสาวต้องเข้าไปหลบฝนที่เพิงเก่าๆหลังคารั่วหลังหนึ่งเหลืออยู่มุม เดียวที่ไม่เปียกฝน ทั้งคู่จึงต้องนั่งเบียดกัน แป้งร่ำหนาวปากซีดปากสั่น เปาสวมกอดเธอไว้แน่นเพื่อถ่ายไออุ่นให้กันและกันแก้หนาว

ทั้งฟ้าฝนทั้งบรรยากาศต่างเป็นใจให้หัวใจสองดวงดึงดูดเข้าหากันและรวมกันเป็นดวงเดียว

ooooooo
ตอนที่ 10

เช้าวันใหม่แสนสดใส แป้งร่ำนอนอยู่ในอ้อมกอดเปามองไปยังทะเลสวยเบื้องหน้า พึมพำว่าฟ้าหลังฝนสวยอย่างนี้เอง แล้วถามเปาว่าชีวิตของเราสองคนตอนนี้เป็นฟ้าหลังฝนหรือว่าฟ้าก่อนฝน เปานึกว่าแป้งร่ำกังวลต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถามว่ากลัวหรือ แป้งร่ำพาซื่อ

"กลัวอะไร...กลัวฝนน่ะหรือ คุณพ่อเคยสอนว่าอยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน ฉันไม่กลัวหรอกฝนน่ะ ยิ่งกว่าฝนก็ไม่กลัว ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นในโลกนี้...แล้วนายล่ะ ชีวิตนี้กลัวอะไรบ้าง"

เปาส่ายหน้า เขาไม่เคยกลัวอะไรอีกเลยนับตั้งแต่เห็นแม่ตายไปต่อหน้า แป้งร่ำได้ยินไม่ถนัดถามว่าพูดอะไร เปารีบตัดบทว่าช่างมันไม่ต้องสนใจไม่มีอะไร แป้งร่ำเซ้าซี้อยากรู้ เปาไม่อยากพูดถึงอีกแกล้งกอดแป้งร่ำแต่แน่นไป เธอร้องลั่น เปารีบปล่อยมือ แป้งร่ำอ้าปากจะถามบางอย่าง

เปาชิงพูดขึ้นก่อน "คุณจะไปกับผมไหม...ผมจะพาคุณออกไปเอง...เราจะไปด้วยกัน"

แป้งร่ำซึ้งใจน้ำตาคลอเบ้าโผกอดเปาแน่นยิ้มอย่างมีความสุข "นายจะต้องพาฉันออกไปจริงๆนะ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...สัญญานะ"

เปา หวนคิดถึงอดีตตอนที่ ด.ญ.แป้งร่ำสัญญาว่าพรุ่งนี้จะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนแล้วก็หายไปเลย เปาตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงแป้งร่ำทวงคำสัญญา

"สัญญา...คุณนั่นแหละ...อย่าผิดสัญญาละกัน"

แป้ง ร่ำยิ้มหน้าบาน โน้มคอเปามาหอมแก้มฟอดใหญ่ เปายิ้มก่อนจะหอมแก้มเธอคืน ทั้งสองเดินโอบกันอย่างมีความสุขบ่ายหน้าไปทางกระต๊อบของลุงกับป้าโดยที่ไม่ ล่วงรู้เลยว่าความหวังและความฝันที่จะได้อยู่ด้วยกันกำลังจะสลายไปในอีกไม่ ช้า เพราะธณพกับคนของคุณใหญ่ตามมาถึงเกาะแห่งนี้แล้ว...

ในเวลาต่อมา แป้งร่ำกับเปาก็มาถึงกระต๊อบที่พักของลุงกับป้า แปลกใจที่เห็นคนทรงมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว คนทรงเอาสายสิญจน์ถักสลับสียื่นให้เปากับแป้งร่ำ ป้าคะยั้นคะยอให้ทั้งคู่รับไว้ ใครได้ของจากท่านนับว่าโชคดีมากๆ คนทรงเสียดายที่มีสายสิญจน์แค่เส้นเดียว

เปายื่นมือไปรับแล้วนำไปผูก ข้อมือแป้งร่ำ ลูบหัวเธอเบาๆอย่างรักใคร่ แป้งร่ำจับมือเปามากุมไว้แนบแก้มด้วยความรักเต็มหัวใจ คนทรงมองภาพความหวานชื่นนั้นแล้วค่อยๆหุบยิ้มขอตัวกลับ ป้ากับลุง แป้งร่ำและเปาตามมาส่งคนทรงหน้ากระต๊อบ ก่อนจะจากไป คนทรงหันมาบอกสองหนุ่มสาวว่า

"อย่าลืมที่เคยบอกไว้ วันเวลาไม่เคยรอใคร อยากทำสิ่งใดก็จงรีบทำ"

ทั้ง คู่ต่างรับคำ ป้าบอกให้แป้งร่ำไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว ชุดนี้ใส่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วหยิบผ้าถุงส่งให้ จังหวะนั้นเจ้าเงาะวิ่งถือลูกบอลเข้ามายืนจ้องหน้าเปาก่อนจะค่อยๆหันไปมอง ด้านหลัง เปากับแป้งมองตามตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นธณพกับลูกน้องของคุณใหญ่วิ่งเหยาะๆตาม มา ธณพเห็นว่าแป้งร่ำปลอดภัยยิ้มดีใจ แป้งร่ำหันมองเปาที่ยืนนิ่งด้วยน้ำตาคลอวิมานที่ฝันกันไว้สลายไปในพริบตา...

ธณพ รีบโทร.รายงานข่าวดีกับคุณใหญ่ระหว่างที่เขากำลังนั่งรถตู้ไปกับวิฑิต คุณใหญ่ขอพูดสายกับแป้งร่ำ จังหวะนั้น วิฑิตลอบกะพริบไฟใหญ่ส่งสัญญาณให้มอเตอร์ไซค์ซึ่งจอดซุ่มอยู่ข้างทาง พอรถตู้ของคุณใหญ่ขับผ่าน มอเตอร์ไซค์รีบซิ่งตามมาประกบด้านข้าง  แล้วสาดกระสุนใส่ตรงที่คุณใหญ่นั่งอยู่ เสียงปืนดังสนั่นไปถึงหูแป้งร่ำ เธอรู้ว่าต้องมีเหตุร้ายเกิดขึ้น กรีดร้องเสียงหลง

เปาปรี่เข้ามาจะ กอดแป้งร่ำอย่างลืมตัว แต่นึกขึ้นได้ หลีกทางให้ธณพเข้าไปก่อน ธณพถามแป้งร่ำว่าเกิดอะไรขึ้น แป้งร่ำช็อกพูดไม่ออก ธณพรีบคว้าโทรศัพท์มาพูดเอง แต่ปลายสายกลับเงียบผิดปกติ

ooooooo

คุณ ใหญ่ถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วนคุณหญิง คุณเล็กกับชานนท์ กานดาและศจีต่างยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าเป็นกังวล คุณหญิงกลั้นน้ำตาไม่ไหวร้องไห้โฮด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย กานดากับศจีไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของคุณใหญ่ แต่ห่วงอนาคตตัวเองมากกว่า เกรงไม่มีคนให้ไถเงิน

"ใคร? ใครมันใจโหด พี่ใหญ่ไปทำอะไรให้มัน ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้" คุณเล็กเคียดแค้น

ชานนท์นึกถึงพ่อตัวเองทันที เกรงจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ รีบขอตัวกลับบ้าน...

เป็น อย่างที่ชานนท์หวั่นใจ ถึงแม้ท่านสุพจน์จะไม่ได้ เป็นคนสั่งฆ่าคุณใหญ่ แต่ก็เห็นดีเห็นงามไปกับเสี่ยฮง ตอนที่ เขามารายงานเรื่องนี้ให้ฟังถึงบ้าน ท่านสุพจน์ยังโวยวายว่าทำไมเสี่ยฮงถึงทำพลาดปล่อยให้คุณใหญ่ยังมีลมหายใจ เสี่ยฮง อุตส่าห์จ้างมือปืนระดับพระกาฬมาจัดการแล้ว แต่คุณใหญ่ ดันดวงแข็ง

"เชอะ...มันจะแข็งสักแค่ไหนวะ"

"ใช่ ครับท่าน ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้เหมือนท่านสุพจน์อีกแล้ว แต่ท่านครับ อย่าเพิ่งด่วนโมโหไป ตอนนี้...ก็ใช่ว่าไอ้ใหญ่ มันจะรอด...ป่านนี้มันยังนอนพะงาบๆในไอซียูอยู่เลยครับ" เสี่ยฮงกับท่านสุพจน์ต่างหัวเราะสะใจ ไม่เห็นชานนท์ยืนฟังอยู่อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะทรุดลงนั่งหมดแรง น้ำตาคลอ...

ขณะที่คุณหญิง คุณเล็ก กานดา ศจี และบรรดาคนรับใช้ บ้านรัตตภาคย์กำลังรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างใจจอใจจ่อ แป้งร่ำเลี้ยวมุมตึกเข้ามามีธณพกับเปาตามมาติดๆ คุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบกรูเข้าไปกอดแป้งร่ำด้วยความดีใจที่เห็นเธอปลอดภัย แป้งร่ำละล่ำละลักถามว่าคุณใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง

"พี่ใหญ่ยังไม่ออกมาเลย...เข้าไปตั้งนานแล้ว" คุณหญิงพูดไปร้องไห้ไป แป้งร่ำพลอยใจเสียไปด้วย

ธณพ โทษตัวเองที่ไม่ได้อยู่ดูแลคุณใหญ่ ถ้าเขาอยู่เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้ กานดาปรี่เข้าหาแป้งร่ำ โทษว่าเป็นเพราะแป้งร่ำต่างหากที่หายตัวไป ธณพเลยต้องไปตามหา คุณใหญ่ถึงได้โดนยิง ศจีช่วยกานดารุมด่าแป้งร่ำไม่พอจะตรงเข้าทำร้ายอีกด้วย ทุกคนช่วยกันห้ามโกลาหล คุณหญิงโกรธจัดตวาดลั่น

"หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้...นี่มันอะไรกัน แค่นี้มันยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ"

"ก็มันจริงนี่คะ...เพราะน้องแป้ง..."

ศจี พูดยังไม่ทันจบประโยค คุณหญิงชิงขู่ขึ้นก่อนว่า ถ้ายังไม่หยุดพูดก็กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ ศจีถึงหุบปากได้ แป้งร่ำ หน้าเจื่อน  เมื่อคิดถึงคำพูดของกานดากับศจี ค่อยๆเหลือบมองไปที่เปาซึ่งแอบส่งสายตาเห็นใจมาให้เธอ...

แป้งร่ำหลบ ความวุ่นวายหน้าห้องผ่าตัด แอบมายืนเศร้าอยู่คนเดียว สักพักเปาตามเข้ามาด้วยความเป็นห่วง แป้งร่ำยังโทษตัวเองเรื่องคุณใหญ่ เปาปลอบว่าอย่าไปคิดแบบนั้น

"ฉันมันแย่จริงๆ ฉันมันเลวจริงๆ" แป้งร่ำสะอื้น ก่อนผละจากไป เปาอึ้งไม่แน่ใจว่าคำพูดของหญิงสาวหมายถึงอะไร หมายถึงเรื่องระหว่างเธอกับเขาด้วยหรือเปล่า...ฝ่ายแป้งร่ำเดินผ่านหน้า ลิฟต์เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์เปิดออก ชานนท์อยู่ในลิฟต์เห็นแป้งร่ำ ดีใจรีบวิ่งตามมาทักทาย

"คุณแป้งไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

"ค่ะ...แป้งไม่เป็นไร...แต่คุณใหญ่..." แป้งร่ำพูดไม่ออกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ

ชา นนท์ปลอบว่าคุณใหญ่ต้องไม่เป็นอะไร แป้งร่ำโทษตัวเองที่มีส่วนทำให้คุณใหญ่ต้องเป็นแบบนี้ ชานนท์รู้แก่ใจดีว่าเป็นฝีมือใคร แต่พูดอะไรไม่ได้ ได้แต่พึมพำว่าไม่ใช่เพราะแป้งร่ำ หญิงสาวไม่ได้สนใจฟัง ขอตัวไปดูคุณใหญ่ก่อน ชานนท์ ขอตามไปด้วย เปาแอบมองอยู่ ไม่ค่อยชอบใจนักที่เห็นทั้งคู่คุยกัน...

หลังจากที่รอคอยกัน อย่างกระวนกระวายใจตั้งแต่บ่ายยันค่ำ หมอก็ออกมาจากห้องผ่าตัด ทุกคนปราดเข้ามารุมล้อม คุณหญิงถามหมอว่าพี่ชายของเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม

"คงต้องบอกว่าปาฏิหาริย์จริงๆครับ...คนไข้ปลอดภัยแล้ว แต่ยังคงต้องเฝ้าดูอาการในไอซียูสักระยะ   และห้ามเยี่ยมเด็ดขาดนะครับ"

ทุกคนต่างโผกอดกันด้วยความดีใจ โล่งใจ ก่อนจะ แยกย้ายกันกลับ

ooooooo

ทันที ที่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ กานดาก็โพล่งขึ้นต่อหน้าคุณหญิงกับคุณเล็กว่า พวกเราน่าจะแต่งตั้งผู้ดูแลทรัพย์สินระหว่างที่คุณใหญ่ต้องนอนอยู่ในห้องไอ ซียู คุณหญิงอ่อนล้าเกินกว่าจะสนใจ  บอกปัดเอาไว้วันหลังค่อยว่ากัน  แต่กานดาดื้อดึงจะคุยเรื่องนี้ให้ได้ อ้างว่าสำคัญมาก

คุณเล็กสวนทันที "สำคัญกว่าเรื่องพี่ใหญ่หรือครับ"

"เอ่อ...ไม่ค่ะไม่...ในโลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า

คุณใหญ่อีกแล้ว แต่อาก็แค่เป็นห่วงกลัวว่า..."

"ไม่ ต้องกลัวหรอกค่ะ คุณอาสบายใจได้ ยังไงหญิงก็ไม่มีวันปล่อยให้ธุรกิจของรัตตภาคย์กระทบกระเทือน...เพราะมัน เป็นสิ่งที่พี่ใหญ่รักและหวงแหนที่สุด"
คุณหญิงขอตัว เดินออกไปอย่างเหนื่อยล้า

ศจี แอบสะใจที่เห็นกานดาหน้าจ๋อย   คุณเล็กหงายหลัง นอนหลับบนโซฟาอย่างอ่อนแรง กานดาจะกลับห้อง เดินผ่านแป้งร่ำที่กำลังนั่งหน้าเศร้าไม่วายแขวะว่าเป็นตัวต้นเหตุทำให้คุณ ใหญ่ถูกลอบยิง ศจีตามมาจิกซ้ำอีกที แป้งร่ำชักไม่พอใจ ชานนท์มองแป้งร่ำอย่างเห็นใจ...

ขณะเดียวกัน ในห้องพักของเปา หลังจากเปาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเท่าที่จะเปิดเผยได้ให้คุณระเบียบฟัง คุณระเบียบจ้องตาเขาเขม็ง ถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าที่เขาเล่ามาให้ฟังทั้งหมด เป็นเรื่องจริง ไม่ได้ปกปิดอะไร เปาแอบชะงักเล็กๆก่อนจะรับรองว่าเป็นเรื่องจริง คุณระเบียบไม่เห็นมีพิรุธอะไรก็โล่งใจ

"ดี...ถ้างั้นฉันก็ต้องขอบใจ ที่เธอช่วยคุณแป้งร่ำไว้ได้อย่างปลอดภัย...ช่วยกันนะเปา เจ้านายเรากำลังมีเรื่อง ถ้าเราช่วยอะไรท่านได้เราก็ต้องช่วยอย่างสุดความสามารถ"

คุณระเบียบ ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องจะออกไป ระบบ ระบือ เอื้อย กับอ้ายซึ่งมายืนแอบฟังอยู่หน้าห้องถึงกับแตกฮือ คุณระเบียบระอากับพวกชอบสอดรู้ ทุกคนแยกย้ายกันไปเหลือระบืออยู่คนเดียวเข้าไปบอกเปาช่วยไปดูอามุ่ยที เป็นห่วงเปาไม่กินข้าวกินปลา เปาเป็นห่วงอามุ่ยรีบตามไปดูที่ห้องของเธอ

เห็น อามุ่ยนอนหลับตาน้ำตาไหลพราก ปากก็พร่ำเรียกหาเปา เปาเอื้อมมือไปลูบผมด้วยความสงสาร อามุ่ยลืมตาขึ้นเห็นเปานั่งอยู่ใกล้ๆดีใจสุดๆโผกอด   เปาถอนใจเฮือก   ปล่อยให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น...

แป้งร่ำนอนไม่หลับออกมานั่งที่โต๊ะ สนามเพียงลำพังด้วยจิตใจที่สับสน นึกถึงเรื่องราวต่างๆที่คุณใหญ่เคยทำให้สลับกับเหตุการณ์หวานชื่นบนเกาะ เล็กๆแห่งนั้นกับเปา เธอยิ่งรู้สึกผิดต่อคุณใหญ่ถึงกับปิดหน้าปล่อยโฮ ชานนท์ผ่านมาเห็นปรี่เข้ามาจะโอบไหล่ก็ไม่กล้า ได้แต่นั่งลงแตะเข่าเธอ

"ไม่เอานะครับ ไม่ต้องคิดมาก"

หญิง สาวรีบเช็ดน้ำตา ชานนท์ส่งผ้าเช็ดหน้าให้บอกว่าถึงคราวที่เธอจะได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าแล้ว แป้งร่ำมองงงๆ ชานนท์ เท้าความว่าวันนั้นที่งานวันเกิดพ่อของเขา

"ผมส่งผ้าเช็ดหน้าให้เพราะนึกว่าคุณร้องไห้ แต่คุณบอกว่าคุณไม่เหลือน้ำตาแล้ว...แต่ตอนนี้คุณกำลังร้องไห้"

ชานนท์ ค่อยๆใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ หญิงสาวดึงผ้าเช็ดหน้าจากมือเขามาเช็ดเอง ชานนท์ปลอบว่าอย่าคิดมาก มันไม่ใช่ ความผิดของเธอ

"คุณชานนท์ว่า...คุณใหญ่จะเป็นอย่างไรบ้างคะ"

"ผมก็ได้แต่ภาวนา...ให้พี่ใหญ่...ปลอดภัย"

แป้ง ร่ำก้มมองสายสิญจน์ที่เปาผูกให้ที่ข้อมือตัวเอง ค่อยๆเอามือลูบเหมือนอธิษฐานแล้วพูดขึ้นว่าคุณใหญ่ต้องปลอดภัย ชานนท์เห็นความห่วงใยที่เธอมีให้คุณใหญ่แล้วใจกระตุกวูบ

ooooooo

เช้า วันถัดมา ท่านสุพจน์รู้ข่าวว่าคุณใหญ่รอดตาย เตือนเสี่ยฮงระวังตัวให้ดี เพราะถ้าคุณใหญ่หายดี เมื่อไหร่ต้องตามมาเช็กบิลเสี่ยฮงแน่ๆ

"ฝันไปเถอะ...ไม่มีทางหรอกครับท่าน...ถึงขั้นนี้แล้ว ผมไม่มีวันปล่อยให้มันลุกขึ้นมาได้หรอกครับ"

ท่านสุพจน์เหล่เสี่ยฮงก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะก๊ากราวกับเป็นเรื่องขำขัน...

เปา นิ่งอึ้งเมื่อคุณหญิงกับธณพขอร้องให้เขาช่วยอยู่เฝ้าคุณใหญ่โดยจะผลัดกันกับ ธณพ เพราะเกรงคุณใหญ่จะถูกปองร้ายอีก ธณพไม่เห็นใครที่ไหนจะมีคุณสมบัติพร้อมทุกอย่างเท่าเปา ไม่ว่าจะเป็นปฏิภาณไหวพริบ ความสามารถในการต่อสู้ หรือการใช้อาวุธและที่สำคัญ เปาเป็นคนที่คุณใหญ่ไว้วางใจ

"ฝากพี่ใหญ่ด้วยนะเปา" คุณหญิงส่งสายตาอ้อนวอนเปาหนีไม่ออก จำใจพยักหน้ารับคำ

จาก นั้น เปากลับมาที่ห้องตัวเอง ปิดประตูล็อกกลอน หยิบผ้าเช็ดหน้าของ ด.ญ.แป้งร่ำออกจากกล่องโลหะ คิดถึงเจ้าของผ้าผืนนี้เหลือเกิน ยกมันขึ้นจูบเบาๆ ทันใดนั้น กล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าหล่นพื้น ผ้าเช็ดหน้าสีหม่นร่วงออกจากกล่องเปาก้มลงเก็บ เหลือบเห็นซองจดหมายที่อาซิ่มส่งถึงเขา หยิบขึ้นมาจะเปิดอ่าน

แต่ เสียงแมสเสจมือถือดังขึ้นขัดจังหวะ เปาคว้ามือถือมาดู เห็นแมสเสจจากแป้งร่ำถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง  เปาดีใจมาก รีบเหวี่ยงซองจดหมายไปที่หัวเตียงรวมกับกองหนังสือ แล้วส่งแมสเสจกลับไปว่า

"ก็...โอเค...คุณล่ะ"

ทั้ง คู่ส่งแมสเสจโต้ตอบกันอีกสองสามประโยคก่อนที่แป้งร่ำจะขอตัวไป แล้วตบท้ายว่า "รักนะ" เปาหัวใจพองโต ฉีกยิ้มอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน หยิบมือถือขึ้นมาจูบ ปลื้มสุดๆ...

ขณะแป้งร่ำกำลังนั่งเหม่อมองมือ ถืออยู่บนเตียงนอนตัวเอง คุณหญิงเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามา แป้งร่ำรีบกดลบข้อความทั้งหมดจากหน้าจอมือถือทิ้ง

"ทางโรงพยาบาลเพิ่งโทร.มาบอกว่าจะย้ายพี่ใหญ่ออกจากห้องไอซียูแล้ว...หญิงกำลังจะไปโรงพยาบาล แป้งไปด้วยกันนะ"

แป้งร่ำพยักหน้ารับคำ สองสาวโผกอดกันด้วยความดีใจ...

วิ ฑิตไม่พอใจมากที่ท่านสุพจน์ให้ค่าเหนื่อยในการร่วมมือกับเสี่ยฮงจัดการกับ คุณใหญ่น้อยกว่าที่คาด ลูกน้องท่านสุพจน์ติงว่าได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ทำงานก็ไม่สำเร็จ ปล่อยให้คุณใหญ่รอดไปได้

"ไอ้ใหญ่นะไอ้ใหญ่ หนังเหนียวจริง" วิฑิตขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ

ลูกน้องท่านสุพจน์ตบไหล่วิฑิตเตือนว่าคราวหน้าอย่าให้พลาดอีก

ooooooo

ไม่ นานนัก แป้งร่ำ คุณหญิง คุณเล็กและคุณระเบียบมายืนอยู่รอบเตียงในห้องพักฟื้น คุณใหญ่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือกับสายให้เลือดห้อยระโยงระยางที่หัวมีผ้าพันแผลพันรอบที่ไหล่ ก็เช่นกัน ทุกคนต่างอาสาจะผลัดกันนอนเฝ้าคุณใหญ่ ธณพรีบบอกว่า

"ไม่ต้องกังวลนะครับ มีพยาบาลพิเศษแล้วก็ยังมีผมกับเปาผลัดกันเฝ้าตลอดอยู่แล้ว"

แป้ง ร่ำนิ่วหน้า ไม่รู้มาก่อนว่าเปาต้องมานอนเฝ้าคุณใหญ่ สักพัก ชานนท์ก็ตามมาสมทบ ยืนจ้องมองคุณใหญ่แล้วรู้สึกผิดแทนพ่อตัวเอง ออกปากกับคุณหญิงว่าถ้ามีอะไรจะให้เขาทำให้ คุณใหญ่ เขายอมทำทุกอย่าง คุณเล็กเข้ามาตบไหล่ชานนท์เบาๆกระเซ้าว่า

"อะไรพี่นนท์...พูดอย่างกับพี่ทำอะไรผิด"

ชานนท์ยืนยันว่ายินดีทำทุกอย่างให้คุณใหญ่ด้วยความ เต็มใจ...

ถึง เวลาอาหารกลางวัน แป้งร่ำ คุณเล็กกับชานนท์เป็นผลัดแรกที่ออกมากินข้าว แป้งร่ำถามเปาที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง พักฟื้นว่าจะเอาอะไรไหมเดี๋ยวจะซื้อมาฝาก ชานนท์มองทั้งคู่ เขม็ง เปาไม่อยากได้อะไร

"ไป...เดี๋ยวจะได้รีบมาผลัดกับพี่หญิง" คุณเล็กเร่ง

ทั้ง สามคนพากันออกไป เปามองตาม เห็นแป้งร่ำแอบหันมามอง ทั้งสองจ้องตากัน ก่อนที่แป้งร่ำจะรีบหันกลับ เพราะเกรงจะมีพิรุธ เปาหน้าเศร้า มองหญิงคนรักเดินไปกับชายอื่นอีกแล้ว

ooooooo

อามุ่ยตีผงซัก ฟอกกับน้ำจนได้ที่ก่อนจะใส่เสื้อเชิ้ตขาวของเปาลงในกะละมัง วิฑิตเข้ามาเห็นความขาวโอโม่ของอามุ่ย หยุดมองด้วยสีหน้าหื่น อามุ่ยรู้สึกตัวเงยหน้ามอง เห็นวิฑิตจ้องอยู่ แว้ดใส่ว่ามองอะไร วิฑิตยิ้มกวน เดินเข้ามาใกล้ๆ

"ก็มองลื้อไงอาหมวย...ถามจริงๆ...แม่ลื้อเอาอะไรให้กินถึงได้ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะอย่างนี้"

อามุ่ยลุกขึ้นเท้าเอว ด่าสวนทันที "แล้วแม่ลื้อล่ะเอาอะไรให้กินวะ ลื้อถึงได้ขี้หลีน่าถีบอย่างนี้"

แทน ที่วิฑิตจะโกรธกลับเอามือเชยคางอามุ่ย พอเธอเอามือปัดป้อง เขารวบมือไว้แล้วลวนลาม อามุ่ยดิ้นรนจนเป็นอิสระ ขึ้นเข่าเข้าหว่างขาวิฑิตเต็มๆถึงกับทรุด เท่านั้นยังไม่หนำใจ อามุ่ยคว้ากะละมังซักผ้าที่มีน้ำผงซักฟอกคว่ำใส่หัว ก่อนจะวิ่งหนี ทิ้งวิฑิตให้เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่ตรงนั้น...

ที่ห้องพักฟื้นของ คุณใหญ่ คุณระเบียบเห็นคุณหญิงยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าจึงบอกให้ตามแป้งร่ำไปกิน อะไรก่อน เธอจะเฝ้าคุณใหญ่ให้เอง คุณหญิงกลับบอกว่าคุณระเบียบนั่นแหละสมควรต้องไปหาอะไรกินมากกว่า เพราะเพิ่งหายป่วยเดี๋ยวจะเป็นลมขึ้นมาอีก

"ค่ะๆ เดี๋ยวเบียบจะรีบกลับมานะคะ...ให้เบียบซื้ออะไรมาฝากไหมคะ"

คุณ หญิงส่ายหน้า มองตามคุณระเบียบออกไป แล้วรู้สึกวิงเวียน ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่ง คิดว่าดีแล้วลุกขึ้นจะหยิบแก้วน้ำมาจิบ แต่หน้ามืดเป็นลมหมดสติ แก้วในมือตกแตก เปาอยู่หน้าห้องได้ยินเสียง รีบพรวดพราดเข้ามา เห็นคุณหญิงนอนกองอยู่กับพื้น รีบเข้ามาประคอง

"คุณหญิง...เดี๋ยวผมจะเรียกพยาบาลนะครับ"

เปา ยังไม่ทันจะขยับตัว ประตูห้องพักเปิดผลัวะ แป้งร่ำยืนอึ้ง ชานนท์กับคุณเล็กตามเข้ามาเห็นสภาพคุณหญิง ตกใจ ปราดเข้ามารับเธอจากเปาที่เดินเลี่ยงออกมาทางแป้งร่ำซึ่งยังยืนแข็งทื่ออยู่ ตรงประตูห้อง เปาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง มองหน้าแป้งร่ำเหมือนอยากจะอธิบาย แต่ทำไม่ได้

ชานนท์ลอบมองทั้งคู่ ก่อนจะพุ่งไปที่หัวเตียงกดออดเรียกพยาบาล แล้วกลับมาช่วยคุณเล็กประคองคุณหญิงไปนอนบนโซฟา แป้งร่ำมองเปาอย่างน้อยใจ ก่อนสะบัดหน้าเดินไปหาคุณหญิง ปล่อยให้เปาเดินคอตกออกไป ไม่นานนัก คุณหญิงก็รู้สึกตัวท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน...

ส่วนที่บ้านรัต ตภาคย์ วิฑิตชักเหิมเกริม เห็นคุณๆไม่อยู่ หาเรื่องระบบกับระบือโดยพูดจาดูถูกดูแคลน ทั้งคู่ทนไม่ไหวเข้าตะลุมบอนอุตลุด กานดารู้เรื่องเข้า แทนที่จะเล่นงานวิฑิตที่เป็นคนก่อเหตุ กลับเล่นงานสองพ่อลูกที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมผิดกับวิฑิต เธอขู่ว่าถ้าคุณหญิงกลับมาเมื่อไหร่ จะให้ไล่ทั้งคู่ออก ระบือกับระบบเดินหน้าจ๋อยกลับที่พัก ขณะที่ วิฑิตแอบเหล่ศจีก่อนจะออกไป

"คุณดานี่เป็นคนยุติธรรมจริงๆนะคะ" ศจีแดกดัน

"อะไร?...พูดอะไรของหล่อน?"

"ก็...ชมไงคะ ศจีชมคุณดาน่ะค่ะ ชมว่าดูจะมีเมตตาต่อนายวิฑิตมากๆเลยนะคะ" ศจีหัวเราะร่วนทิ้งให้กานดายืนงงกับคำชมทะแม่งๆชอบกลของศจี

ooooooo

แป้ง ร่ำอาสาอยู่เฝ้าคุณใหญ่คืนนี้เอง เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ไม่ต้องไปทำงาน ธณพมีนัดไปพบกับลูกค้าของคุณใหญ่พรุ่งนี้แต่เช้า ส่วนคุณหญิงกับคุณเล็ก ก็มีงานที่ต้องรับผิดชอบ

"เชิญเถอะค่ะ เบียบอยู่กับคุณแป้งเองไม่ต้องห่วง อ้อ... แล้วก็ยังมีนายเปาเฝ้าอยู่หน้าห้องด้วยนะคะ"

ชานนท์ไม่อยากให้แป้งร่ำอยู่ใกล้เปา อ้าปากจะทักท้วง แต่ไม่สำเร็จ...

หลัง จากคนอื่นๆกลับกันหมดแล้ว เปารอจนคุณระเบียบเข้าไปอาบน้ำ แอบย่องมาหาแป้งร่ำ หญิงสาวเห็นเปาก็ตกใจ เปารีบเอามือปิดปากเธอไว้ไม่ให้ส่งเสียง แป้งร่ำยังงอนเรื่องคุณหญิงไม่หายจะเดินหนี เปารีบรวบตัวไว้ จะไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะหายโกรธ

"ฉันจะไปโกรธได้อย่างไร ก็นายมันคนชอบกอดคนโน้นคนนี้อยู่แล้วนี่"

"นั่นไง...ไม่โกรธแต่หึง"

แป้งร่ำเขินไล่ทุบเปาอุตลุด เปาโพล่งขึ้นมาทันทีว่า เขารักแป้งร่ำคนเดียว แป้งร่ำใบ้กิน ทำหน้าไม่ถูก ทั้งคู่มอง

สบ ตากันนิ่ง จังหวะนั้นเสียงคุณระเบียบทำอะไรหล่นในห้องน้ำ แป้งร่ำสะดุ้งโหยงรีบถอยห่างจากเปา บอกให้เขาออกไปได้แล้ว เดี๋ยวคุณระเบียบเห็นเข้าจะเป็นเรื่อง

เปากลับดึงตัวเธอเข้ามาหอมแก้มหนึ่งฟอด กระซิบข้างหูว่า "ผมรักคุณคนเดียว...คุณล่ะ"

แป้ง ร่ำยังไม่ทันจะพูดอะไร เสียงคุณระเบียบกระแอมดังออกมาจากห้องน้ำ แป้งร่ำรีบดันหลังเปาไปทางประตูห้อง เปาเดินไปสองก้าวแล้วกลับมาหอมแก้มแป้งร่ำอีกทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบออกไป ทิ้งให้แป้งร่ำยืนอมยิ้มกับความซ่าของเขา ทันทีที่ประตูห้องพักปิด เปากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ...ด้านแป้งร่ำรอคุณระเบียบเผลอแอบโผล่หน้าออก มาราตรีสวัสดิ์กับเปา...

ธณพเห็นคุณหญิงยังเพลียๆเลยชงชาร้อนมาให้ คุณเล็กนั่งอยู่ข้างพี่สาว ทักท้วงธณพว่าทำไมชงมาแก้วเดียว ธณพพาซื่อ จะออกไปชงชามาให้คุณเล็กอีกถ้วย คุณเล็กแค่ล้อเขาเล่น แล้วขอตัวไปนอน พออยู่ตามลำพัง ธณพลอบมองคุณหญิงด้วยความเป็นห่วง คุณหญิงจิบน้ำชาแล้วค่อยๆหลับตาพัก ธณพมองอย่างรักใคร่ เผลอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ทันใดนั้น คุณหญิงลืมตาขึ้นร้องเอะอะ

"ตาย จริง...คุณณพ...พรุ่งนี้คุณณพต้องไปพบลูกค้าพี่ใหญ่แต่เช้า  อย่างนี้เปาก็ต้องเฝ้าพี่ใหญ่ทั้งวันทั้งคืนเลยน่ะสิคะ...ไม่ได้นอนเลย... เปาจะไหวหรือคะ"
ธณพงานกร่อย ยิ่งฟังน้ำเสียงที่คุณหญิงพูดถึงเปาอย่างห่วงใย ยิ่งทำให้ธณพใจแป้ว...

ดึก คืนเดียวกัน แป้งร่ำรอให้คุณระเบียบหลับสนิท ชงกาแฟมาให้เปาที่อยู่หน้าห้องพัก เปาแซวว่าชงกาแฟเป็นกับเขาด้วยหรือ แป้งร่ำหมั่นไส้ตีแขนเขาหนึ่งทีบอกให้ลองชิม เปาจิบกาแฟแล้วชมว่าอร่อย

"กาแฟซอง...ทรีอินวัน" แป้งร่ำอมยิ้ม

"ว่าแล้ว...ถึงได้อร่อย"

แป้ง ร่ำตีแขนเขาอีกหนึ่งทีแล้วลุกขึ้นขอตัวไปนอน เกรงจะมีคนเห็น เปาฉุดมือไว้ ท้วงว่าเที่ยงคืนแล้วไม่มีใครมาเยี่ยมคุณใหญ่แล้ว แป้งร่ำนั่งลงอย่างเก่า มองเปาแล้วบอกว่าเธอรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเขามาก่อน เปาทำท่าจะเล่าความจริง แต่กลับเปลี่ยนใจ ถามว่าเมื่อไหร่เราจะหนีไปด้วยกัน แป้งร่ำนิ่งอึ้ง

"ทำไมล่ะ...หรือคุณเปลี่ยนใจ?"

"ไม่...ไม่นะเปา...แต่คุณใหญ่เป็นแบบนี้...ฉัน..."

เปา เอานิ้วแตะปากแป้งร่ำไม่ให้พูดอะไรอีกเพราะเขาเข้าใจทุกอย่าง แป้งร่ำค่อยๆจับมือเปาออก สัญญาว่าคุณใหญ่หายดี เมื่อไหร่ เราจะไปด้วยกัน

ooooooo

ใน เวลาเดียวกัน ที่บ้านของท่านสุพจน์ ชานนท์ ทนต่อไปไม่ไหว เข้ามาต่อว่าพ่อว่าทำเกินเหตุไปแล้ว ธุรกิจแค่นี้ถึงกับต้องเอาชีวิตกันเชียวหรือ ท่านสุพจน์ โกรธที่ลูกชายเข้าข้างศัตรูสั่งให้ชานนท์หุบปากถ้าคิดว่าเขายังเป็นพ่อ ชานนท์อึ้ง

"แต่ถ้าแกเป็นห่วงไอ้ใหญ่มันนักก็ไปเลย...ไป...ไสหัวไป อยู่กับมัน...เพราะจนวันนี้ ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าแกน่ะ...มันลูกฉันหรือว่าลูกชู้"

"ก็เพราะพ่อ เป็นอย่างนี้ไง ถึงไม่มีใครเขาอยากจะอยู่ด้วย ขนาดแม่ยังต้องตรอมใจตาย...แล้วก็ไม่ต้องเสือกไสไล่ส่งผมให้มากนัก สักวันผมจะไปให้สมใจพ่อ...พ่อใจโหดเหี้ยมแบบนี้ ไม่มีใครรัก ใครห่วง แล้วก็ไม่มีใครทนอยู่ด้วยหรอก" ชานนท์ว่าแล้วผละจากไป ทิ้งให้ท่านสุพจน์โกรธตัวสั่น...

ครู่ต่อมา ชานนท์โดดลงสระว่ายน้ำแล้วว่ายอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้ลืมเรื่องที่พ่อ ว่าเขาเป็นลูกชู้ ยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดของชานนท์

วันนั้น แม่ของ ด.ช.ชานนท์วัย 8 ขวบ เดินอยู่ดีๆก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ด.ช.ชานนท์กำลังเล่นกับลุงชัยพ่อบ้านของสุพจน์ รีบเข้ามาประคองร้องไห้โฮที่เห็นแม่สลบ เหมือด ลุงชัยตัดสินใจอุ้มแม่ชานนท์จะพาไปส่งโรงพยาบาล ทันใดนั้น สุพจน์ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อลุงชัย กล่าวหาเขาว่ากินบนเรือนแล้วขี้รดหลังคา เงื้อหมัดจะต่อย ด.ช.ชานนท์ เข้ามาห้าม บอกพ่อว่าแม่ไม่สบาย

"ไม่สบายที่ไหน แม่แกเล่นชู้จนหมดแรงน่ะสิ...ไอ้นนท์... ไม่ต้องไปนะโรงพยาบาล ปล่อยให้มันนอนตายอยู่อย่างนี้แหละ" สุพจน์เดินออกไปหน้าตาเฉย ด.ช.ชานนท์ขอร้องลุงชัยช่วยพาแม่ไปหาหมอที

ชานนท์ตื่นจากภวังค์ ทั้งเศร้าใจ ทั้งเคืองแค้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว

ooooooo

ขณะ คุณเล็กกำลังขับรถออกจากบ้าน อยู่ๆอามุ่ย โดดเข้ามาขวาง คุณเล็กเหยียบเบรกแทบไม่ทัน ปรี่ลงจากรถ ด่าลั่นว่าเป็นบ้าไปแล้วหรือถึงโดดมาขวางหน้ารถแบบนี้ อามุ่ยอยากให้คุณเล็กช่วยพาไปหาเปา เพราะไม่มีใครยอมบอกเธอว่าเปาไปไหน แล้วเข้ามาเกาะแขนคุณเล็กไว้แน่น คุณเล็กพยายามสะบัดหนี

"โอ๊ย...บ้าจริงๆด้วยว่ะ นี่ ถามจริงเหอะ ทำไมเธอถึงได้รักได้บ้าเปาขนาดนี้...หา"

"ทำไม?...แล้วลื้อล่ะ ไม่เคยรักใครเลยหรือไง ไม่เคยรักไม่เคยบ้าใครเลยใช่ไหม...ไอ้ตี๋น้อย"

คุณ เล็กอึ้ง สุดท้ายก็ยอมให้อามุ่ยขึ้นรถ อามุ่ยนั่งบ่น มาตลอดทางจนคุณเล็กชักรำคาญ ขู่ว่าถ้าพูดมากจะไล่ลงจากรถไม่ต้องไปเจอเปาแล้ว อามุ่ยรับปากว่าจะไม่พูดอะไรอีก อ้อนวอนให้เขาพาไปหาเปา

"งั้นก็นั่ง เงียบๆ  ระหว่างรอฉันประชุมก็อย่าทำตัววุ่นวาย จะให้ดีก็ไปช่วยเช็ดถูล้างห้องน้ำ ประชุมเสร็จถึงจะพาไป...ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องไป" คุณเล็กออกรถกระชากจนอามุ่ยหน้าหงาย...

คุณใหญ่ค่อยๆรู้สึกตัวลืมตา ขึ้นมองไปรอบๆห้อง แป้งร่ำเห็นคุณใหญ่ฟื้น ดีใจ ตะโกนเรียกคุณระเบียบลั่นห้อง แล้วโผกอดเขาแน่น คุณระเบียบถือจานชามวิ่งเข้ามาจากที่เตรียมอาหาร เห็นคุณใหญ่รู้สึกตัว ดีใจเผลอทำของหล่นกระจาย ปรี่เข้ากอดขาคุณใหญ่ เปาได้ยินเสียงของตกรีบวิ่งเข้ามาดู

เห็นแป้งร่ำกอดคุณใหญ่อยู่โดยมี คุณระเบียบกอดขาเขาไว้ เปายืนอึ้ง แป้งร่ำมองสบตาเปา อยากจะเรียกเขาไว้ ก็ไม่กล้า ได้แต่มองเขาถอยหลังออกไปจากห้อง...ฝ่ายคุณหญิงกับคุณเล็กรู้ข่าวว่าคุณใหญ่ ฟื้นแล้ว  ต่างดีใจรีบออกจากที่ทำงานตรงไปโรงพยาบาลทันที...

ครู่ต่อ มา คุณหญิง คุณเล็กกับธณพก็มาถึงหน้าห้องพัก ของคุณใหญ่ ธณพบอกเปากลับไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวเขาจะ เฝ้าคุณใหญ่ให้เอง เปามองตามทุกคนเข้าไปในห้อง ก่อนจะเดิน คอตกไปตามทาง...

ไม่นานนัก กานดากับศจีก็ตามมาสมทบ ทั้งคู่ต่างทำท่าเป็นห่วงคุณใหญ่มากมาย คุณเล็กเหม็นขี้หน้าศจีมาก แขวะว่าตลอดเวลาที่พี่ใหญ่นอนสลบไสลไม่ได้สติ เขาไม่เคยเห็นศจีมาเฝ้าสักครั้ง มีแต่พี่หญิง แป้งร่ำ คุณระเบียบ แล้วก็เปาเท่านั้นที่เฝ้า ศจีแก้ตัวน้ำขุ่นๆว่าเธอไปวัด ไปสวดมนต์ให้คุณใหญ่ หายไวๆ

ทุกคนมองศจีอย่างเซ็งๆ ขณะที่แป้งร่ำเป็นกังวลเรื่องเปา คุณใหญ่เรียกแป้งร่ำเข้ามาใกล้ๆถามว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม แป้งร่ำอึ้งไม่คิดว่าคุณใหญ่จะเป็นห่วงเธอขนาดนี้ พอเขารู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรก็สบายใจ

"แป้งจะไปไหนต้องระวัง ให้เปาไปด้วย"

แป้งร่ำรับคำ คุณใหญ่มองเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะหลับตาลง...

คืน นี้เป็นคิวของคุณหญิงกับธณพอยู่เฝ้าคุณใหญ่ แป้งร่ำกับคุณระเบียบกลับบ้านกับคุณเล็ก พอถึงบ้าน คุณระเบียบว่าได้กลับบ้านก็ดีเหมือนกัน จะได้ตรวจความเรียบร้อยของพวกเด็กๆ ไม่รู้ป่านนี้ เอื้อยกับอ้ายและอามุ่ยขี้เกียจตัวขึ้นขนหรือยัง ก็ไม่รู้ คุณเล็กได้ยินชื่ออามุ่ย ตกใจ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทิ้งอามุ่ยไว้ที่บริษัทตัวเองรีบกลับขึ้นรถ บึ่งออกไปทันที พอคุณเล็กมาถึงหน้าบริษัท เห็นอามุ่ยนั่งหน้าหงิกอยู่ที่ป้อมยาม

อามุ่ยลุกขึ้นเท้าเอวชี้หน้า "ไอ้ตี๋น้อย...พาอั๊วไปหาอาเปา...เดี๋ยวนี้"

ระหว่าง ทางกลับบ้าน คุณเล็กขับรถช้าไม่ทันใจ อามุ่ยตีหน้ายักษ์ใส่สั่งให้เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก คุณเล็กรำคาญจอดข้างทาง แล้วบอกอามุ่ยให้มาขับเองจะได้ถูกใจ อามุ่ยตาเหลือก หาว่าคุณเล็กพูดจาไม่ใช้สมอง เธอจะขับรถได้อย่างไร เธอไม่รู้จักทาง ที่นี่กรุงเทพฯไม่ใช่เซี่ยงไฮ้

"ก็เออ...ไง หัดใช้สมองคิดมั่งสิ ที่นี่มันกรุงเทพฯ ไม่ใช่ เซี่ยงไฮ้บ้านเธอ เพราะฉะนั้นเธอก็อย่าซ่าให้มันมากนัก ไม่งั้นจะปล่อยไว้กลางถนนนี่คนเดียวซะให้เข็ด"

อามุ่ยหน้าเสียมองไปรอบๆเห็นแต่ถนนเปลี่ยวไร้ผู้คน รีบหุบปากไม่เถียงไม่บ่นไม่ว่าอะไรคุณเล็กอีก

ooooooo
ตอนที่ 11

ทันทีที่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยตรงดิ่งไปห้องพักของเปา กลับเจอแต่ห้องว่างเปล่า ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา ระบือตามเข้ามาบอกว่าเปายังไม่กลับจากโรงพยาบาล

"ยังไม่กลับได้อย่างไร...ไอ้ตี๋น้อยบอกว่าอาเปากลับมาตั้งนานแล้ว"

"ไอ้ตี๋น้อย...ใคร?...ไอ้ตี๋น้อย"

พอ ระบือรู้ว่าไอ้ตี๋น้อยที่อามุ่ยว่าคือคุณเล็ก ถึงกับหน้าตื่นรีบตะปบปากอามุ่ยไว้ เตือนว่าทีหน้าทีหลังห้ามเรียกคุณเล็กอย่างนั้นอีก อามุ่ยหมั่นไส้กัดมือระบือเต็มคำจนร้องจ๊าก แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงร้องไห้คร่ำครวญหาเปาราวกับคนบ้า ระบือหมดปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไร...

ขณะแป้งร่ำกำลังเดินเซ็งๆอยู่แถว สวนหลังบ้าน เปาคว้าข้อมือเธอดึงหลบมุม แป้งร่ำถามเสียงอ่อยว่าหายไปไหนมา โกรธหรือเปล่าถึงไม่ยอมกลับบ้าน เปาส่ายหน้า ไม่ได้โกรธอะไรเธอเลย

"ไม่โกรธแต่หึง...อย่าโกรธอย่าหึงเลยนะ...คุณใหญ่เป็นผู้มีพระคุณต่อฉัน..."

แป้ง ร่ำยังอธิบายไม่เสร็จ เปาสวนขึ้นว่าไม่ต้องอธิบายอะไร ขอแค่เธอรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขาก็พอ แป้งร่ำโผกอดเปาแน่น ย้ำว่าเขาเองก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอว่าจะพาเธอออกไปจากที่นี่...

ตก เย็น เสี่ยฮงแวะมาดื่มเหล้ากับท่านสุพจน์ที่บ้านของฝ่ายหลังเช่นเคย เรื่องที่คุยกันก็ไม่พ้นเรื่องที่ว่าคุณใหญ่ ฟื้นแล้ว ท่านสุพจน์เตือนเสี่ยฮงให้ระวังตัว อีกไม่นานคุณใหญ่ ต้องตามมาเช็กบิลเสี่ยแน่ เสี่ยฮงไม่คิดเช่นนั้น คุณใหญ่มีศัตรูมากมายจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนสั่งฆ่า

"อย่าหาว่าผมคุยเลย แผนเอไม่สำเร็จผมก็เตรียมแผนบีไว้แล้วครับท่าน ไม่ต้องเป็นห่วงครับท่าน"

ท่านสุพจน์หัวร่อร่าด้วยความพอใจ ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเสี่ยฮง...

หลัง จากเคลียร์งานเสร็จ ชานนท์แวะมาเยี่ยมคุณใหญ่ ถามว่าเมื่อไหร่หมอถึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ คุณหญิงตอบคำถามแทนพี่ชายว่าน่าจะอีกไม่นาน เพราะไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรแล้ว ชานนท์โล่งใจอวยพรให้คุณใหญ่แข็งแรงเหมือนเดิมในเร็ววัน

"ขอบใจมากนนท์...ว่าแต่คุณพ่อนนท์สบายดีนะ" คุณใหญ่ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ชา นนท์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรับคำ มองคุณใหญ่ที่ส่งยิ้มมาให้ อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ชานนท์คุยกับคุณใหญ่ได้พักเดียว ก็ขอตัวกลับ คุณหญิงเดินออกไปส่งเขาที่หน้าลิฟต์ ทันทีที่คุณใหญ่อยู่ตามลำพังกับธณพ ถามว่าตกลงใครเป็นคนสั่งฆ่าเขา เท่าที่ธณพสืบจากซุ้มมือปืน ได้ความว่าน่าจะเป็นเสี่ยฮง ส่วนจะมีใครเกี่ยวข้องอีกหรือไม่ ธณพไม่แน่ใจ

"แต่ที่แน่ๆ...แค้นนี้ต้องชำระ" คุณใหญ่ตาวาวโรจน์

ooooooo

ใน เวลาเดียวกัน ที่บ้านรัตตภาคย์ ระบือแปลกใจมากที่เปาไม่ยอมเข้าห้องตัวเองเมื่อรู้ว่าอามุ่ยนอนรอให้ท่าเขา อยู่ในนั้น แถมเดินหนีไปดื้อๆ ระบือชักสงสัยว่าเปาอาจเป็นพวกแอ๊บแมน...

ไม่ นานนัก เปาก็ไปโผล่อยู่บนระเบียงห้องแป้งร่ำ รอจนคุณระเบียออกจากห้องนั้นไปแล้ว จึงส่งแมสเสจเข้ามือถือแป้งร่ำให้มาเปิดประตูระเบียงให้ แป้งร่ำตกใจรีบเปิดรับ ต่อว่าเขาว่าเป็นบ้าไปแล้วหรือ

"ไม่ได้บ้า แต่ไม่มีที่นอน...อามุ่ยเข้าไปนอนอยู่ในห้อง หรือจะให้นอนกับอามุ่ย"

เปา อมยิ้ม โผเข้ากอดแป้งร่ำ ทั้งคู่มองสบตากันหวานซึ้ง ทันใดนั้นคุณระเบียบเคาะประตูห้องเรียกแป้งร่ำช่วยเปิดประตูให้ที แป้งร่ำกับเปาสะดุ้งโหยง รีบวิ่งหาที่ซ่อน สุดท้ายแป้งร่ำผลักเปาเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าแบบที่เดินเข้าไปได้ แล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องให้คุณระเบียบ

"ขอโทษค่ะ คุณแป้ง เบียบลืมแว่นน่ะค่ะ...ไม่รู้ไปลืมไว้ตรงไหน"

คุณ ระเบียบเดินไปหาตรงโน้นทีตรงนี้ที แป้งร่ำรีบตามประกบ อาสาจะหาแว่นให้ คุณระเบียบเกรงใจเลยจะหาเอง เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า แป้งร่ำรีบขวางไว้ พยายามชักชวนให้ไปหาที่อื่น แต่คุณระเบียบยืนยันว่าน่าลืมไว้ในตู้เสื้อผ้า แป้งร่ำจวนตัว ร้องลั่น เอามือกุมท้อง ออกอุบายให้คุณระเบียบช่วยพาไปนั่งพักที่เตียง

เปาเหลือบเห็นแว่นตาคุณระเบียบตกอยู่ที่พื้นใน

ตู้ เสื้อผ้า รอจังหวะแป้งร่ำเบนความสนใจคุณระเบียบรีบเอาแว่นตาออกมาวางไว้นอกตู้เสื้อ ผ้า อารามรีบร้อน เผลอปิดประตูเสียงดังไปหน่อย คุณระเบียบหันขวับ สงสัยว่าเสียงอะไร แป้งร่ำเบนความสนใจร้องเอะอะชี้ไปที่แว่น รีบเข้าไปหยิบ คุณระเบียบตามมาดู เห็นแว่นตัวเองก็ดีใจ สวมแว่นแล้วนึกได้ ถามแป้งร่ำว่าหายปวดท้องแล้วหรือ

"เออ...จริงด้วย...เอ๊ะ ทำไมหายได้...อ๋อ...เมื่อกี้คงเครียดน่ะค่ะ แบบว่าตกใจ เครียด กะทันหันกลัวหาแว่นคุณระเบียบไม่เจอ" แป้งร่ำตีหน้าตาย

คุณระเบียบ หลงเชื่อ ไม่ติดใจอะไร แป้งร่ำรีบดันหลังเธอให้ออกจากห้อง ล็อกประตูเรียบร้อย วิ่งมาเปิดประตูตู้เสื้อผ้า บอกเปาออกมาได้แล้ว ทั้งคู่หัวเราะขำที่เกือบเอาตัวไม่รอด เปารวบตัวแป้งร่ำไว้ สองหนุ่มสาวถูกแรงดึงดูดออกฤทธิ์อีกครั้งหนึ่ง...

หลังจากแรงดึงดูด หมดฤทธิ์ เปานอนคว่ำหน้าอยู่ใต้ผ้าห่มมองแป้งร่ำกำลังดูรูปเปาที่เธอถ่ายตอนเจอกันที่ เซี่ยงไฮ้จากกล้องถ่ายรูป แล้วหันรูปให้เปาดู กระเซ้าว่าทำหน้าอย่างนี้นึกว่าตัวเองหล่อนักหรือ

"หล่อไม่หล่อ คุณหนูแป้งร่ำก็รักละกัน"

แป้ง ร่ำหมั่นไส้ ฟาดเข้าให้ เปาเอี้ยวหลบ แป้งร่ำเห็นรอยสักรูปนกที่ไหล่ซ้ายเปาลุกขึ้นข้ามตัวเขามานั่งอีกฝั่งมองรอย สักใกล้ๆ เอานิ้วลูบไล้ คว้ากล้องขึ้นมาขอถ่ายรูปเก็บไว้ เปารีบเอามือปิดหน้าเลนส์ เลยได้ภาพมือเปาบังกล้องอยู่ แต่ติดหน้าเขาเสี้ยวหนึ่ง แป้งร่ำจะถ่ายรอยสักให้ได้ เปาปัดป้องไม่ยอม

หญิง สาวเลยโอบเขาเข้าหาตัวเธอแล้วกดชัตเตอร์ได้แต่ภาพเบลอๆ เปาแย่งกล้องมาได้ ทำท่าจะลบทิ้ง แป้งร่ำแย่งคืนแล้ววิ่งหนี เปาวิ่งไล่ไปรอบเตียงก่อนจะล้มลงบนเตียงด้วยกัน แป้งร่ำขอยอมแพ้

"ผมต่างหากต้องยอมคุณ...เพื่อคุณ...ผมยอมได้ทุกอย่าง"

แป้งร่ำมองเปาซึ้งใจมาก "เพื่อเปา...ฉันก็ยอมได้ทุกอย่างเหมือนกัน" ทั้งคู่โผกอดกันแน่น

ooooooo

อา มุ่ยตื่นเช้าขึ้นมาไม่เห็นเปาอาละวาดร้องหาลั่นบ้าน คุณระเบียบทนไม่ไหวสั่งเสียงเฉียบว่า ต่อไปนี้ห้ามอามุ่ยเข้าไปนอนในห้องเปาอีกเด็ดขาด เป็นสาวเป็นแส้แท้ๆไม่รู้จักมียางอาย เปาน่าสงสารมากไม่รู้ป่านนี้หนีไปนอนที่ไหน เอื้อยกับอ้ายได้ทีรุมด่าอามุ่ยสนุกปาก

อามุ่ยไม่สนใจ ขู่ว่าถ้าพวกนี้ไม่ช่วยเธอตามหาเปาเธอจะไปฟ้องเตี่ยให้ยกลูกน้องมาเฟียมา ถล่มที่นี่ให้ราบ ระบือด่าอามุ่ยดีแต่ใช้กำลัง ทำไมไม่รู้จักใช้สมองเสียบ้าง

"ถ้ามีสมอง ลื้อก็ช่วยคิดสิว่าตอนนี้อาเปาอยู่ที่ไหน"

ระบือ จนปัญญาไม่รู้เหมือนกันว่าเปาอยู่ไหน อามุ่ยโกรธ ปรี่เข้าไปกวาดจานใส่ปาท่องโก๋กับถ้วยกาแฟบนโต๊ะกระจุยกระจาย เปาโผล่เข้ามาพอดี อามุ่ยถึงหยุดอาละวาด...

สายวันเดียวกัน เปาขับรถพาแป้งร่ำกับคุณระเบียบไปเยี่ยมคุณใหญ่  ขณะที่ทั้งสามคนอยู่ในลิฟต์ของโรงพยาบาลคุณระเบียบซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าลิฟต์ ไม่เห็นอากัปกิริยาของสองหนุ่มสาวที่กำลังหยอกล้อกันอย่างเงียบๆอยู่ด้าน หลัง พอตอนที่ลิฟต์เปิดเปารีบออกมาจับประตูลิฟต์ไว้ คุณระเบียบเดินออกไปก่อน

จังหวะที่แป้งร่ำเดินผ่านหน้าเปา เขาแกล้งยื่นจมูกไปชนแก้มเธอ แป้งร่ำตาโตทำปากขมุบขมิบว่า "จะบ้าหรือ" แล้วรีบวิ่งตามคุณระเบียบ  เปาอมยิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของตัวเอง...

ภายในห้องพักฟื้น คุณใหญ่บอกคุณหญิงให้กลับ

ไป พักผ่อนที่บ้านดีกว่า วันนี้อย่าเพิ่งแวะไปร้านกาแฟเลย คุณหญิงอ้างว่าไม่ได้เข้าร้านหลายวันแล้ว ธณพเสนอตัวจะขับรถให้ ระหว่างนั้นแป้งร่ำ คุณระเบียบกับเปาเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี

"อ้าว...เปามาพอดี งั้นคุณณพอยู่ดูพี่ใหญ่เถอะค่ะเผื่อจะได้คุยงานกันด้วย หญิงไปกับเปาก็ได้"

"ไปเถอะน้องหญิง...ให้เปาขับรถให้"

คุณ หญิงก้มลงหอมแก้มพี่ชายแล้วเดินนำเปาออกไป เปาค่อยๆปิดประตูห้องแอบมองแป้งร่ำที่เหลือบมองตนเองจนประตูปิดเช่น กัน...ครู่ต่อมา เปากับคุณหญิงก็มาถึงร้านกาแฟ คุณหญิงลงมือทำมื้อกลางวันเลี้ยงเปาด้วยตัวเอง เปาเลยตอบแทนด้วยการทำซุปใสร้อนๆให้คุณหญิงกิน คุณหญิงตักชิมแล้วชมว่าอร่อยมาก วันหลังวานเปาช่วยสอนให้เธอทำเมนูนี้บ้าง ดูท่าทางจะทำง่ายไม่เห็นใส่อะไรมาก

"ก็ไม่มีอะไรจะใส่น่ะครับ...เน้นกระดูกหมู กระดูกไก่ แล้วก็หัวไช้เท้า"

คุณหญิงชะงักรู้สึกสงสารเปาที่ยากจน เปาไม่คิดอะไรมากตักข้าวผัดฝีมือคุณหญิงกินเอร็ดอร่อย...

กิน อาหารเสร็จ เปาเดินไปที่มุมนิตติ้งมองผ้าพันคอที่คุณหญิงเคยเล่าให้ฟังว่าเป็นของผู้ชาย คนหนึ่งถักให้แฟนของเขา เปานึกถึงคำพูดที่แป้งร่ำเคยบอกตนเอง ขณะที่ยืนดูผ้าพันคอผืนนี้ด้วยกันว่า

"...นี่ถ้ามีใครถักผ้าพันคอให้ฉันล่ะก้อ...ฉันรักตายเลย"

เปา อมยิ้ม เดินเข้าไปขอคำแนะนำจากพนักงานสอนถักนิตติ้ง แล้วมาเลือกซื้อไหมพรมสีขาวกับสีชมพูพร้อมคู่มือถักนิตติ้ง คุณหญิงเฝ้ามองเหตุการณ์โดยตลอด อดยิ้มไม่ได้ คิดเข้าข้างตัวเองว่าเปาจะถักผ้าพันคอไหมพรมให้เธอ

ooooooo

ที่ ห้องพักของโอ๋เพื่อนศจี ศจีเสียไพ่จนหมดหน้าตัก คว้ากระเป๋าตังค์ออกมาเท ปรากฏว่ามีแต่เศษเหรียญบาทกับเหรียญสลึงร่วงกราว ขาไพ่พากันขำกลิ้ง ศจีทั้งโกรธทั้งอาย โอ๋หยิบเหรียญสลึงขึ้นมาดู

"นังจี...นี่แกเรตติ้งตกขนาดพกแต่เหรียญสลึงแล้วหรือวะ ไหนบอกว่าผัวรวยไง" โอ๋หัวเราะร่วน

"โอ๊ย...ก็รวยเว้ย...แต่ตอนนี้ผัวป่วย เข้าใจหรือเปล่า... ไม่เอาแล้วอารมณ์เสีย...พักก่อน"

ศจี เปิดประตูห้องจะออกไป แต่ต้องหลบฉากเพราะเห็นกานดาท่าทางลุกลี้ลุกลนเดินใส่แว่นดำผ่านหน้าห้องไป ศจีโผล่ออกมามองตาม ก่อนจะหันไปมองห้องข้างๆยิ้มกริ่ม แล้วทำทีมายืนชมวิวที่ระเบียงทางเดิน สักพัก วิฑิตเปิดประตูห้องข้างๆออกมาเห็นศจียืนอยู่ ลอบมองหุ่นและเรียวขาของหญิงสาว

ศจีทำเนียนหันมาเห็นวิฑิตแล้วตกใจ ถามว่ามาทำอะไรแถวนี้ วิฑิตไม่ตอบ กลับย้อนถามศจีด้วยคำถามเดียวกัน ศจีปรายตาไปที่ห้องของโอ๋บอกว่ามาหาเพื่อน วิฑิตมองยิ้มๆ

"อ้าว...ไม่ยักรู้ว่าชอบเล่นเหมือนกัน"

ศจียักไหล่ "ก็...ช่วยไม่ได้...คนมันเหงา"

"ไม่ น่าเชื่อว่าคนสวยๆอย่างนี้ คุณใหญ่จะปล่อยให้เหงาได้" วิฑิตส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยให้เข้าทางศจีทันทีทำเป็นถอนใจเฮือกบอกว่าเธอ เหงามาตั้งนานแล้วพร้อมกับส่งตาหวานตอบ วิฑิตอึ้งคาดไม่ถึงว่าอยู่ดีๆจะมีสาวสวยมาเกย มองสบตาศจีอย่างรู้กัน...

แป้ง ร่ำมัวแต่ใจลอยคิดถึงเปาเลยป้อนซุปให้คุณใหญ่ หยดเลอะเทอะ คุณใหญ่ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า แป้งร่ำหลบตาตอบว่าไม่ได้เป็นอะไร รีบหยิบกระดาษมาซับรอยเปียกที่เสื้อให้ คุณใหญ่มองหน้าแป้งร่ำใกล้ๆอย่างรู้สึกดี...

หลังจากส่งคุณหญิงที่ บ้านแล้ว เปาก็กลับมาที่โรงพยาบาล แป้งร่ำเห็นเปาเปิดประตูเข้ามารายงานตัวต่อคุณใหญ่ ทำเมินไปทางอื่น เปาแอบยิ้มก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างๆธณพ คุณใหญ่สั่งให้ธณพเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท ส่วนแป้งร่ำกับคุณระเบียบกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว ให้เปาอยู่ที่นี่คนเดียวก็พอ

"เอ่อ...แป้งอยู่ดูแลคุณใหญ่ดีกว่าค่ะ...แป้งเป็นห่วงคุณใหญ่"

คุณ ใหญ่แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พอใจ เลยวานธณพไปส่งคุณระเบียบที่บ้าน เหลือกันแค่สามคนอยู่ในห้องพัก คุณใหญ่ ขยับตัว แต่ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะเจ็บแผล แป้งร่ำปราดเข้าไปช่วยประคอง แต่สายตาแอบเหล่เปาที่แอบจ้องเธออยู่เช่นกัน...

วิฑิตกับศจีนอนกอด ก่ายกันอยู่บนเตียงในเซฟเฮาส์ของกานดา ศจีแอ๊บแบ๊วโอดครวญว่าถ้ากานดารู้เรื่องนี้มีหวังเธอโดนฉีกอกแน่ แล้วทำทีปรับทุกข์กับวิฑิตว่าคุณใหญ่ให้เงินเธอมาเท่าไหร่ กานดาเก็บเรียบปล่อยให้เธออดๆอยากๆสงสัยกานดาจะเอาเงินไปถมในบ่อนหมด หันไปถามวิฑิตว่ากานดาไม่เอาเงินมาแบ่งให้บ้างหรือ เงินตั้งมากมาย วิฑิตยอมรับว่ากานดาแบ่งเงินให้ใช้แต่ก็ไม่มาก

"อุ้ย...ตายแล้ว เห็นออกจะเป็นห่วงเป็นใยฑิต ศจีนึกว่าป่านนี้ฑิตสบายแล้ว" ศจียุส่ง

"อีแก่นะอีแก่" วิฑิตขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ

"เออ...จริงสิ...ว่าแต่ตอนนี้ ศจีแย่เลยไม่มีตังค์ติดตัวเลยน่ะฑิต"

วิ ฑิตควักเงินออกมาปึกหนึ่งจะแบ่งให้ แต่แล้วเปลี่ยนใจยกให้ศจีทั้งหมด ศจีห้อมแก้มวิฑิตหนึ่งฟอด ปฏิบัติการแก้แค้นนังแม่มดกานดาของเธอได้เริ่มขึ้นแล้ว ก่อนจะค่อยๆหย่อนต่างหูข้างหนึ่งไว้ข้างเตียงโดยที่วิฑิตไม่ทันเห็น

ooooooo

ค่ำ วันเดียวกัน คุณหญิงนั่งคิดถึงเมื่อตอนกลางวันที่เปาทำซุปให้กินแล้วอดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่ได้ คุณเล็กเข้ามาเห็นเข้าแซวว่ากำลังคิดถึงใครอยู่ถึงได้นั่งยิ้มแฉ่งอยู่คน เดียว คุณหญิงหาว่าน้องชายเพ้อเจ้อ

"อ้าว...อย่าให้รู้ละกันว่ามันเป็นใคร" คุณเล็กแกล้งแหย่เล่นๆ

"นี่...ไปเรียกเขาว่ามันได้อย่างไร" คุณหญิงหลงกลออกรับแทน

"ฮั่นแน่...ชัวร์...พี่สาวเราอินเลิฟชัวร์ คอนเฟิร์ม"

คุณหญิงไล่ตีน้องชายแก้เขิน ธณพซุ่มดูอยู่อีกมุมหนึ่งได้ยินทุกคำพูดถึงกับหมดเรี่ยวแรง...

ขณะ เดียวกัน แป้งร่ำรอจนคุณใหญ่หลับสนิท ค่อยๆย่องออกไปหาเปา หลังจากทั้งคู่ต่างตัดพ้อกันพอหอมปากหอมคอ เปาโอบเอวแป้งร่ำพาไปมุมลับตาคนไม่ไกลจากห้องนั้น อีกมุมหนึ่ง มีบุรุษพยาบาลใส่หน้ากากอนามัยปิดจมูกท่าทางมีพิรุธเข็นรถเข็นคันเล็กๆตรงมา ทางห้องคุณใหญ่

แป้งร่ำเหลือบเห็นบุรุษพยาบาลคนนั้น รีบหันหลังให้ เปาก็เบือนหน้าไปอีกทาง บุรุษพยาบาลเข็นรถกำลังจะผ่าน เปาหันกลับมาเห็นเขาสวมรองเท้าบูตถึงกับชะงัก บอกแป้งร่ำให้หลบอยู่ตรงนี้อย่าไปไหน

"ทำไม...มีอะไรหรือเปา"

เปา รีบทำสัญญาณให้เธอเงียบเสียงแล้วค่อยๆโผล่ไปดู เห็นบุรุษพยาบาลหยุดอยู่หน้าห้องคุณใหญ่เหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะเข็นรถเข็น เข้าไปข้างใน เปากำชับให้แป้งร่ำอยู่ตรงนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นห้ามไปไหนเด็ดขาด สั่งเสร็จรีบวิ่งไปยังห้องคุณใหญ่ทันที...

ขณะมือปืนในคราบบุรุษ พยาบาลกำลังเอาปืนเก็บเสียงที่อยู่ในรถเข็นเล็งไปที่คุณใหญ่ เปาโผล่เข้ามาอย่างเงียบกริบจับมือที่ถือปืนนั้นดันขึ้น กระสุนลั่นใส่เพดานหลายนัด เปาต่อยมือปืนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น ปืนกระเด็นไปอีกทาง คุณใหญ่ รู้สึกตัวมองภาพตรงหน้านิ่งเฉย มือปืนพุ่งไปคว้าปืนแต่โดนเปาเตะปืนหลุดมืออีกครั้ง คราวนี้เปาคว้าปืนได้ก่อน คุณใหญ่ สั่งเสียงเฉียบ

"ฆ่ามัน"

เปา ไม่เคยฆ่าใครมาก่อนและไม่คิดจะทำ ได้แต่มองหน้าคุณใหญ่นิ่ง มือปืนฉวยโอกาสพุ่งใส่เปาจนล้มไปด้วยกันทั้งคู่ มือปืนลุกได้ก่อนรีบเผ่นออกจากห้อง คุณใหญ่สั่งให้เปาตาม เปาถือปืนไล่ตาม ทั้งคู่วิ่งผ่านแป้งร่ำซึ่งจ้องมองอย่างตื่นกลัวแล้วหันไปมองทางห้องคุณใหญ่ นึกเป็นห่วงแต่ไม่กล้าขยับไปไหน

มือปืนหนีเปาไปจนมุมบนดาดฟ้าโรง พยาบาล หมดทางหนีจึงหันกลับมาเผชิญหน้า  เปาเล็งปืนใส่  มือปืนจ้องตาเปาแล้วเดาออกว่าเขายังไม่เคยฆ่าใครมาก่อน ย่ามใจเดินตรงเข้ายื้อแย่งปืนกันไปมา ปืนลั่นกระสุนเข้าจุดสำคัญ มือปืนทรุดฮวบ เปาจ้องร่างมือปืนที่ตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างใจเสีย

หลัง จากรวบรวมสติได้ เปาเดินกลับมาหาแป้งร่ำ หญิงสาวกลัวมากโผกอดเขาไว้แน่นถามด้วยความเป็นห่วงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม เปาส่ายหน้าแทนคำตอบ แป้งร่ำดันตัวออกห่าง จ้องหน้าเปา

"แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น...เกิดอะไรขึ้น...เปา"

เปาไม่ตอบได้แต่ดึงแป้งร่ำมากอดไว้แนบอก...

จาก นั้นไม่นาน ธณพจัดการศพมือปืนเรียบร้อยแล้วกลับเข้ามารายงานคุณใหญ่ แป้งร่ำนั่งกอดอกสีหน้าหวาดกลัวอยู่บนโซฟาในห้องพัก ส่วนเปายืนแข็งเป็นหินอยู่อีกมุมหนึ่งคุณใหญ่ตำหนิเปาที่ไม่ยอมทำตามคำสั่ง ของเขาจนเกือบทำพลาดต่อไปนี้ถ้าเขาสั่งให้ทำอะไรเปาต้องทำตามทันที

"ถ้าเราไม่ฆ่ามัน เราก็จะโดนมันฆ่า"

แป้ง ร่ำอ้าปากจะพูดบางอย่างแต่คุณใหญ่ชิงพูดก่อนสั่งให้เปาพาแป้งร่ำกลับบ้าน เดี๋ยวนี้    แล้วกำชับทั้งคู่ว่าห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาดโดยเฉพาะคุณหญิงกับ คุณเล็ก

คุณใหญ่มองตามแป้งร่ำกับเปาไปจนประตูห้องพักปิด แล้วหันไปบอกธณพว่าถึงเวลาที่เราต้องเปิดศึกกับเสี่ยฮงแล้ว ธณพรับคำสีหน้าเยือกเย็นไม่ต่างจากคุณใหญ่...

ท่านสุพจน์รู้ข่าวว่า มือปืนของเสี่ยฮงทำงานพลาด ปล่อยให้คุณใหญ่รอดไปได้อีกครั้งถึงกับขบกรามแน่น  เกรงเรื่องจะลุกลามและอาจพาปัญหามาถึงเขาได้...

แทนที่จะกลับบ้าน  เปาพาแป้งร่ำมานั่งแถวริมน้ำ แป้งร่ำตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้มากชวนเปาหนี เธอไม่ต้องการเห็นเปาต้องกลายเป็นนักฆ่า เปาถามว่าแน่ใจหรือ

"เธอรู้ไหมเปา ตั้งแต่พ่อแม่ฉันจากไป ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันมีความสุขเลยจนกระทั่งวันที่เธอก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน"

"คุณก็รู้ไว้ด้วยนะ...แป้งร่ำ  ว่าคุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ ผมยังอยากมีชีวิตอยู่"

แป้งร่ำโผกอดเปาแน่น "ฉันรักเธอที่สุด...เปา"

"ผมไม่เคยรักใคร...นอกจากคุณ" เปากอดหญิงคนรักไว้แน่นเช่นกัน

ooooooo

อา มุ่ยจะแอบเข้าไปนอนรอเปาเหมือนคืนก่อนแต่ระบือเข้ามาขวางไว้ แถมคราวนี้ใส่กุญแจล็อกประตูห้องแน่นหนา อามุ่ยได้แต่กลับออกไปด้วยความเจ็บใจระบือขยับจะตามแต่เห็นปลอดคนเลยไขกุญแจ ห้องเปาเข้าไปดู เห็นห้องถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย ที่นอนก็ปูจนตึง เลยกระโดดขึ้นไปนอนเล่นมือไปโดนเอากล่องโลหะเก่าๆใบนั้น ระบือหยิบมาเปิดดูเห็นผ้าเช็ดหน้าสีสวยก็ตาโต

"เฮ้ย...ไงวะเนี่ย อาจารย์ใช้ผ้าเช็ดหน้ายังกะผู้หญิง...เวรล่ะเว้ย หรือว่า...อาจารย์จะเป็นตุ๊ดจริงอย่างที่เราสงสัย" ระบือรีบเก็บกล่องมือไม้สั่นจนฝากล่องกระเด็นตกพื้นรีบก้มเก็บ เห็นซองจดหมายที่อาซิ่มส่งถึงเปาวางอยู่ หยิบขึ้นมาทำท่าจะแกะ แต่ดันเขยิบไปชนถุงใส่ไหมพรมกับไม้นิตติ้งที่วางไว้แถวนั้น ไหมพรมสีขาวกับสีชมพูกลิ้งออกจากถุง ระบือตะลึง ไม่สนใจจดหมายอีกแล้ว เอาไปเสียบส่งเดชไว้แถวหัวเตียง

"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด อาจารย์ของระบือ...ไม่จริงๆใช่ไหมอาจารย์" ระบือสีหน้าหวาดหวั่น เดินหน้าซีดเหมือนโดนผีหลอกเข้ามานั่งร่วมวงกินข้าวกับเหล่าคนรับใช้ ระบบอดถามไม่ได้ว่าระบือเป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก

"จ้ะพ่อ...ผีกะเทยด้วยพ่อ"

ระบบได้ยินไม่ถนัดถามว่าเมื่อกี้ว่าอะไร ระบือว่าไม่มี อะไร แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจใคร

ooooooo

เช้า แล้ว แป้งร่ำกับเปายังนั่งอิงแอบกันอยู่ริมน้ำ แป้งร่ำรู้สึกตัวตื่นขึ้นนึกได้ว่าเราสองคนยังไม่ได้กลับบ้าน ต่อว่าเปาว่าทำไมไม่ปลุก เปาเห็นหลับสบายๆไม่อยากรบกวน แป้งร่ำเตือนว่าคุณใหญ่สั่งให้เรากลับบ้าน ไม่ทำตามสั่งเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง เปาชักสีหน้าทันที แป้งร่ำรู้ตัวรีบบอก

"ไม่ต้องงอนเลย ไม่กลับก็ไม่กลับสิเนอะ คุณใหญ่ก็นึกว่าเรากลับบ้าน ส่วนคนอื่นก็นึกว่าเราค้างที่โรงพยาบาล" แป้งร่ำอมยิ้ม

เปา ถามแป้งร่ำสีหน้าจริงจังว่ากลัวคุณใหญ่ไหม แป้งร่ำคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า เปารับรองว่าถ้ามีเขาอยู่ เธอไม่ต้องกลัวอะไรอีก แป้งร่ำพยักหน้า มองเลยไปด้านหลังเปา เห็นคนกำลังใส่บาตรอยู่ เลยชวนเปาไปทำบุญตักบาตรด้วยกัน หลังตักบาตรเสร็จ แป้งร่ำถามเปาว่าอธิษฐานอะไร เปาส่ายหน้า

"เอาอีกแล้ว แต่ไม่เป็นอะไร ฉันขอไปแล้วสองข้อ ข้อแรกขอให้คนที่...เอ่อ...ที่เข้ามาทำร้ายคุณใหญ่อโหสิกรรมให้เธอ...ส่วน ข้อที่สอง ขอให้เราอยู่คู่กันเหมือนปาท่องโก๋"

เปานิ่งเฉย แป้งร่ำรู้ดีว่าเปาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เตือนว่าถึงจะไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่ เปามองแป้งร่ำแววตาเศร้าๆ ฉุกคิดถึงอดีตตอนที่ไปอยู่เซี่ยงไฮ้ใหม่ๆ ด.ช.เปาลำบากมาก ต้องกระเตงตะกร้าผักเดินเร่ขายไปมาตรอกซอกซอย บางทีก็โดนจักรยานชน บางครั้งก็โดนแกล้ง

ด.ช.เปามักจะไปอธิษฐานขอพร จากศาลเจ้าเซี่ยงไฮ้ด้วยน้ำตานองหน้า "ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงขอให้พ่อกับแม่มารับผมซะที พ่อกับแม่อยู่ไหน ผมคิดถึงพ่อกับแม่"

เสียงแป้งร่ำเรียก ปลุกให้เปาตื่นจากภวังค์ หันไปบอกกับหญิงคนรักว่าถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ชีวิตของเขาคงไม่เป็นแบบนี้ แป้งร่ำมองเขางงๆ

ooooooo

เสี่ย ฮงแวะไปหาท่านสุพจน์ที่บ้านแต่เช้า แต่ต้องผิดหวังเพราะลูกน้องของท่านสุพจน์บอกว่าท่านไม่อยู่ ชานนท์เห็นเสี่ยฮงท่าทางร้อนรน บอกว่ามีธุระอะไรกับพ่อให้ฝากเขาก็ได้ เดี๋ยวเขาจะรายงานให้พ่อฟังเอง เสี่ยฮงมีธุระด่วนจี๋เรื่องเกี่ยวกับคุณใหญ่ ชานนท์หูผึ่ง

"คือว่า...ไอ้คุณใหญ่มันกำลังจะ..." เสี่ยฮงพูดยังไม่ทันจบประโยค ลูกน้องของท่านสุพจน์ลากเสี่ยฮงออกไปทันที โดยไม่ฟังคำทัดทานของชานนท์...หลังออกจากบ้านท่านสุพจน์ได้ไม่นาน เสี่ยฮงก็ถูกมือปืนลอบสังหาร ตายทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องกลางถนนเปลี่ยว...

ฝ่าย คุณใหญ่เล็งแล้วว่าถ้าอยู่โรงพยาบาลต่ออาจจะไม่ปลอดภัย เลยขออนุญาตหมอกลับไปพักฟื้นที่บ้าน คุณหญิงกับคุณเล็กดีใจมากที่พี่ชายของพวกตนจะได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที

"พี่ใหญ่กลับบ้านเร็วก็ดี ใกล้วันเกิดแป้งแล้ว จะได้ฉลองวันเกิดแป้งด้วยกัน"

"เออ...จริงด้วย ทุกปีพี่ใหญ่ไม่เคยอยู่บ้านเลย แต่ปีนี้คงไปไหนไม่ได้แน่ๆ ฉลองที่ไหนดีครับ พี่ใหญ่"

คุณใหญ่จำไม่ได้ว่าวันเกิดแป้งร่ำวันไหนด้วยซ้ำเพราะไม่เคยสนใจมาก่อน แต่ตอนนี้เริ่มชักสนใจ...

ทาง ด้านเปาพาแป้งร่ำตีตั๋วรถไฟไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนานกว่าจะกลับถึงบ้านก็มืด ค่ำแล้ว คุณใหญ่รอแป้งร่ำอย่างกระวนกระวายใจ พอเธอย่องเข้าบ้าน ก็ต้องแปลกใจปนประหลาดใจที่เห็นคุณใหญ่กลับบ้านได้แล้ว คุณใหญ่ถามเสียงเข้มว่าไปไหนมา แป้งร่ำงัดไม้ตายขึ้นมาใช้

"เออ...ไปไหว้คุณพ่อคุณแม่มาค่ะ"

ได้ ผล น้ำเสียงของคุณใหญ่อ่อนลงทันที "กลับเสียมืดค่ำ...ทำเอาเป็นห่วง" คุณใหญ่ชะงัก เผลอบอกความรู้สึกของตัวเอง รีบเรียกฟอร์มกลับมาเก๊กอย่างเดิม แล้วรีบตัดบทบอกแป้งร่ำให้ไปพักผ่อน...

พอระบือเห็นเปานั่งร่วมวง กินข้าวข้างๆตัวเอง ออกอาการหวาดหวั่นมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเปามีการถูกเนื้อถูกตัวด้วย ระบือถึงกับขนลุกด้วยความสยอง เพราะคิดเอาเองว่าเปาเป็นตุ๊ด รีบออกตัวว่า

"...ระบือไม่ใช่ ระบือไม่ชอบ ระบือไม่ได้เป็น"

เปามองลูกศิษย์งงๆ ถามว่าเป็นอะไรไป ระบือละล่ำละลักบอกว่าไม่เป็นอะไร เห็นอามุ่ยคอยเอาอกเอาใจเปาแล้วระบือนึกสงสาร

"อามุ่ยเอ๋ยอามุ่ย...หลงทางเสียเวลา หลงเก้งกวางเสียอนาคตจริงๆ" ระบือถอนใจเฮือก...

คืน นี้ เปานอนไม่หลับจิตใจสับสนไปหมด ทั้งเรื่องฆ่ามือปืนเมื่อคืนก่อน เรื่องระหว่างตัวเขากับแป้งร่ำ ที่เหมือนเป็นการกินบนเรือนขี้บนหลังคาบ้านคุณใหญ่ ว้าวุ่นใจมาก

ooooooo

กานดา กำลังเล่นงานศจีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในบ้านรัตตภาคย์ พอเห็นคุณใหญ่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแป้งร่ำ คุณหญิงและคุณเล็ก ทั้งคู่ต่างแย่งกันมาเอาอกเอาใจ คุณเล็กมองทั้งสองคนอย่างเอือมระอา ทันใดนั้น ธณพพรวดพราดเข้ามาขอคุยธุระด่วนกับคุณใหญ่ตามลำพัง...

ทันที ที่ประตูห้องทำงานของคุณใหญ่ปิด ธณพรายงานว่าเสี่ยฮงตายแล้ว คุณใหญ่ไม่ได้ตกใจอะไร แค่ประหลาดใจว่าทำไมธณพถึงได้จัดการเสี่ยฮงได้ทันอกทันใจเขาอย่างนี้

"ไม่ใช่นะครับ...ไม่ใช่ผม...คนของเรายังไม่ได้ลงมือครับ"

คุณใหญ่นิ่วหน้า แปลกใจว่าฝีมือใครกันแน่...

เหนือ ความคาดหมายจริงๆ คนที่สั่งฆ่าเสี่ยฮงก็คือท่านสุพจน์นั่นเอง เขารู้ดีว่าถ้าขืนปล่อยเสี่ยฮงเอาไว้ จะพลอยติดร่างแหไปด้วย แล้วสั่งลูกน้องให้คอยจับตาดูคุณใหญ่ทุกฝีก้าว...

คุณใหญ่มีแผนจะ สร้างความร้าวฉานให้สองพ่อลูกตระกูลวัชรเดช ชานนท์กับท่านสุพจน์ โดยชักชวนชานนท์ให้ร่วมทำธุรกิจด้วยและให้เขาเป็นคนเลือกว่าจะทำอะไร คุณใหญ่สนับสนุนทุกอย่าง ชานนท์นิ่งคิดเพราะไม่อยากมีปัญหากับพ่อ คุณใหญ่สบโอกาสเสี้ยมทันที

"ไม่เป็นไรๆ...อย่างว่าล่ะนะ...นนท์เป็นลูก ยังไงก็ต้องคอยฟังคำสั่งคุณพ่ออย่างเดียว พี่เข้าใจ"

คำพูดนี้แทงใจดำชานนท์เต็มๆ คุณใหญ่มองชานนท์ยิ้มๆดูเหมือนจริงใจ แต่ไม่ใช่...

คุณ เล็กรู้เรื่องที่พี่ชายคุยกับชานนท์ ก็โวยวายลั่นว่าทำไมชานนท์ถึงเล่นตัวไม่ตอบตกลงกับพี่ใหญ่  ถ้าชานนท์คิดจะทำธุรกิจอะไรเขาเอาด้วยทุกอย่าง ชานนท์อึ้งที่มีคนเห็นความสำคัญ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถามว่าคุณหญิงอยู่หรือเปล่า พอรู้ว่าไปร้านกาแฟกับเปา ชานนท์รีบถามหาแป้งร่ำทันที...

ไม่นานนัก แป้งร่ำก็ตามมาร่วมวงสนทนากับชานนท์และคุณเล็ก พอชานนท์รู้จากคุณเล็กว่าใกล้จะถึงวันเกิดแป้งร่ำเข้ามาทุกที ถามเธอว่าจะไปฉลองกันที่ไหน แป้งร่ำเองก็ยังไม่รู้ ต้องแล้วแต่คุณใหญ่

"ผมจะมีสิทธิ์ได้มาร่วมฉลองด้วยหรือเปล่า"

"พี่ นนท์...เว่อร์แล้ว ทำเป็นคนอื่นไปได้ ซี้ปึ้กกันขนาดนี้ ถ้าถึงวันจริงแล้วเบี้ยวนะ...โดน" คุณเล็กแกล้งขู่ ชานนท์ มองแป้งร่ำยิ้มๆ แป้งร่ำรู้ดีว่าชานนท์คิดอะไรกับเธอ รีบเฉไฉ

"เอ...คุณหญิงล่ะคะ...คุณนนท์ได้พบคุณหญิงหรือยังคะ"

"น้องหญิงไปร้านน่ะครับ...ไปกับเปา" ชานนท์พูดไปพลางสายตาจับจ้องแป้งร่ำไปด้วย

แป้งร่ำชะงัก รีบปรับสีหน้าเป็นปกติ ทำเป็นหยิบน้ำขึ้นมาจิบ แต่ในใจนึกไปถึงคุณหญิงกับเปา...

หลัง จากปิดร้านกาแฟแล้ว เปาขับรถพาคุณหญิงบ่ายหน้ากลับบ้าน ขณะรถติดไฟแดง มี ด.ช.ขายดอกกุหลาบปรี่เข้ามาไหว้เปาปลกๆ ขอร้องให้ช่วยซื้อ เปามองเด็กแล้วฉุดคิดถึงตัวเอง สมัยอายุเท่ากับเด็กคนนี้ เขาต้องลำบากกะเตงตะกร้าใส่ผักร้องขายไปตามตรอกซอกซอยในเซี่ยงไฮ้ อดสงสารเด็กไม่ได้ หยิบเงินแบงก์ร้อยที่มีอยู่ใบเดียวยื่นให้ เด็กยกมือไหว้ขอบคุณ ส่งกุหลาบให้เปาแล้วจะหยิบเงินทอน

"เอาไปเถอะ...ไม่ต้องทอน"

เด็กไหว้เปาอีกครั้ง "หล่อแล้วยังใจดี...พี่สาวอย่าให้ใครมาแย่งแฟนไปนะ...แบบนี้หายาก"

คุณ หญิงกับเปามองหน้ากัน เปาไม่รู้จะทำอย่างไร หันไปจะด่าเด็ก แต่เขาวิ่งหนีไปแล้ว เปาหันกลับมาขอโทษคุณหญิง เป็นจังหวะเดียวกับไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถคันหลังบีบแตรไล่   เปาจะออกรถแต่ยังมีช่อดอกกุหลาบ

อยู่ในมือ เงอะๆงะๆไม่รู้จะทำอย่างไร คุณหญิงอาสาจะถือให้...

ที่ ลานหน้าตึกคฤหาสน์รัตตภาคย์ แป้งร่ำเดินมาชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่เปาจะกลับ อามุ่ยยืนเท้าเอวมองอยู่ด้านหลัง แป้งร่ำหันมาเห็นตกใจ ถามว่ามาทำอะไรตรงนี้ อามุ่ยไม่ตอบกลับย้อนถามว่าแล้วแป้งร่ำมายืนชะเง้อคอยาวมองหาใคร แป้งร่ำรีบปฏิเสธว่าเปล่าไม่ได้มองหาใคร อามุ่ยพูดดักคอว่าจะมองหาใครเธอไม่ว่า แต่อย่ามามองหาเปาของเธอแล้วกัน แล้วเดินสะบัดหน้าออกไป

ooooooo
ตอนที่ 12

สักพัก แป้งร่ำได้ยินเสียงรถ หันไปมองเห็นรถของคุณหญิงแล่นเข้ามาจอด เธอรีบหลบหลังเสา คุณหญิงดมดอกกุหลาบในมือก่อนคืนให้เปา เปาเห็นคุณหญิงชอบ เลยยกช่อดอกไม้นั้นให้โดยไม่คิดอะไร

"จริงเหรอ...เธอให้ฉันเหรอ...ขอบใจนะเปา...แล้วก็ขอบใจมากที่วันนี้ไปช่วยเรียกลูกค้าให้"

คุณ หญิงลงจากรถโบกมือพร้อมกับกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเปา แป้งร่ำแอบมองอยู่ตลอดถึงกับอึ้ง ยิ่งเห็นคุณหญิงเดินกอดดอกกุหลาบสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุขเข้าตัวตึก ยิ่งน้อยใจ น้ำตาคลอ...

ส่วนที่มุมซ่องสุมในบ้านรัตตภาคย์ ระบบ ระบือ เอื้อยกับอ้ายและอามุ่ยกำลังนั่งล้อมวงกินมื้อค่ำกันอยู่ ทั้งสามสาวต่างชิงกันอวดอ้างว่าเปาเป็นของตัวเองอย่างหน้าไม่อาย ระบือรำคาญโวยขึ้นกลางวง

"เว้ย...จะบ้ากันไปถึงไหน แย่งกันให้ตายก็ไม่มีวันได้กินหรอกเว้ย...เพราะพี่เปาของพวกเอ็งน่ะเขา เป็น..." ระบือนึกขึ้นได้รีบเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน

สามสาวจ้อง ระบือตาเขม็ง ถามคาดคั้นว่าเปาเป็นอะไร ระบือได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ ระหว่างนั้น เปาเดินเข้ามาพอดี อามุ่ยปรี่เข้า ไปฟ้องเปาว่าระบือนินทาเขา ระบือสะดุ้งโหยง ทุกคนถามระบือกันเซ็งแซ่ว่าตกลงเปาเป็นอะไรกันแน่ ระบือหนวกหู สั่งทุกคนหยุดถามได้แล้ว ทุกคนเงียบกริบ มองระบือเป็นตาเดียวกัน

"พี่เปาของพวกเอ็งน่ะเขาก็เป็น...เป็น...อาจารย์ของพี่บือน่ะสิวะ"

สามสาวเซ็งมากไม่เข้าใจว่าระบือจะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา เปามองระบืองงๆ...

ใน เวลาเดียวกัน คุณใหญ่เรียกแป้งร่ำมาพบที่ห้องทำงาน บอกว่าพรุ่งนี้ไปข้างนอกกับเขาหน่อย แป้งร่ำสงสัยว่าเขาจะพาไปไหน แต่ไม่มีสิทธิ์ถาม ได้แต่รับคำเหมือนหุ่นยนต์ คุณระเบียบกลับถามขึ้นว่าคุณใหญ่จะพาแป้งร่ำไปไหน เธอจะได้จัดเสื้อผ้าได้ถูก คุณใหญ่แค่จะพาแป้งร่ำไปซื้อของ

"...คุณระเบียบไม่ต้องไปด้วยนะ จะได้พักบ้าง ฉันไปกับคุณแป้งแล้วก็มีเปา...พอแล้ว"

คุณ ระเบียบรู้สึกแปลกๆแต่ก็รับคำ ศจีแอบฟังอยู่หน้าประตูห้องทำงานด้วยท่าทางเคืองจัดที่คุณใหญ่ชวนแต่แป้งร่ำ ไปซื้อของ ไม่ชวนเธอสักคำ เดินหงุดหงิดออกมายังสวนหลังบ้าน อยู่ๆวิฑิตก็เข้ามากอดเธอจากด้านหลัง แล้วซุกไซ้ซอกคอ ศจีหันมาเห็นวิฑิตตาเหลือก ลืมตัวผลักวิฑิตกระเด็นด่าลั่นว่า "ไอ้บ้า"

วิ ฑิตชักฉุนโวยกลับ ศจีเกรงจะมีใครได้ยิน รีบลากวิฑิตเข้ามุมลับตาคน เปลี่ยนท่าทีเป็นออดอ้อนอ้างว่าทำไปเพราะตกใจที่ถูกเขาจู่โจม และที่สำคัญ ถ้ามีใครมาเห็นแล้วไปบอกคุณใหญ่ มีหวังเธอตายแน่ๆวิฑิตคุยโวว่าจะต้องไปกลัวทำไมกับไอ้กระจอกอย่างคุณใหญ่

"หยุดพูดเลยนะ แล้วต่อไปนี้อย่าเล่นกับศจีแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นศจีจะไม่รักฑิตอีกต่อไป...คอยดู"

ศจีทำสะดิ้งเหมือนนางเอกละครสะบัดวิ่งหนีพระเอก ทั้งที่รู้สึกขยะแขยงวิฑิตแทบอาเจียน

ooooooo

คุณ ใหญ่พาแป้งร่ำเข้าร้านเพชรภายในห้างสรรพ-สินค้าหรู โดยมีเปาคอยตามอยู่ไม่ห่าง พนักงานขายเอาสร้อยเพชรน้ำงาม 3 เส้นมาวางตรงหน้า คุณใหญ่เลือกเส้นสวยที่สุดมาทาบคอแป้งร่ำ ถามว่าชอบไหม แป้งร่ำยังไม่ทันจะว่าอะไร คุณใหญ่บอกกับพนักงานขายว่าเขาเอาเส้นนี้ ช่วยห่อของขวัญให้ด้วย

"ฉันให้แป้ง...เป็นของขวัญวันเกิด"

เปาหันขวับมองหญิงคนรัก    แป้งร่ำอ้าปากจะบอก

คุณใหญ่ว่าเธอไม่อยากได้ แต่คุณใหญ่ตบไหล่เธอเบาๆราวกับจะห้ามไม่ให้พูดอะไร

"แป้งไม่อยากได้...แต่ฉันอยากให้" คุณใหญ่สีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงหนักแน่น แป้งร่ำได้แต่อึ้ง...

เปา ทนไม่ไหวที่วันนี้แป้งร่ำเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ ดักรออยู่หน้าห้องน้ำ พอแป้งร่ำเดินออกมา เขารีบคว้าข้อมือดึงหลบมุม ถามว่าเป็นอะไรไปถึงหน้าบูดหน้าบึ้งใส่เขาตั้งแต่เช้าแล้ว แป้งร่ำตวาดว่าเรื่องของเธอ

"เรื่องของคุณมันก็เรื่องของผมด้วย...ไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ ใช่...เรื่องของฉันก็เรื่องของฉัน เรื่องของนายก็เรื่องของนาย" แป้งร่ำว่าแล้วสะบัดมือออก ผลักเปาอย่างแรงแล้ววิ่งหนี เปามองตามไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น...

ไม่นานนักมีคนปากสว่างโทร.มา รายงานกานดาว่าเห็นคุณใหญ่พาแป้งร่ำไปซื้อเพชร กานดาเจ็บใจหันไปฟาดศจีไม่ยั้ง ฐานปล่อยให้แป้งร่ำได้สร้อยเพชรจากคุณใหญ่ไปง่ายๆ ศจีทนไม่ไหวผลักกานดากระเด็นก้นจ้ำเบ้า อ้ายรีบเข้ามาประคอง กานดาต่อว่าศจีที่กล้าทำอย่างนี้กับตน

"ยิ่งกว่านี้ศจีก็กล้านะ คะ...ขอบอก" ศจียิ้มกวน กานดาปรี๊ดแตกที่ศจีแข็งข้ออ้าปากจะด่า แต่ศจีไม่อยู่ฟังเดินหนี มาเจอแป้งร่ำถือถุงใส่สร้อยเพชรกลับเข้ามาพอดี เธอรีบปรี่เข้าหา

"ปากมันมาเลยนะ นังแป้งร่ำ"

แป้งร่ำสวนทันที "ปากเสียตลอดเลยนะคุณศจี"

ศจี โกรธ พุ่งจะฉกถุงใส่สร้อยเพชร แป้งร่ำเอี้ยวตัวหลบ นังมารร้ายถึงกับหัวทิ่ม พอตั้งหลักได้ปราดเข้าใส่หมายจะตบแป้งร่ำ แต่คุณใหญ่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ศจีรีบเข้าไปเกาะแขนคุณใหญ่ ฟ้องว่าแป้งร่ำเอาเพชรที่คุณใหญ่ซื้อให้มาเยาะเย้ยเธอ แถมผลักเธอจนหัวทิ่ม เธอทนไม่ไหวเลยลุกขึ้นสู้

คุณใหญ่เบื่อเรื่องโกหกของศจีเต็มที ทำหน้าเอือมระอา เดินหนี ศจีรีบวิ่งตามไปออดอ้อน แป้งร่ำถอนใจเฮือก เหลือบเห็นเปายืนมองตัวเองอยู่ ยังเคืองเรื่องคุณหญิงไม่หาย สะบัดหน้าจะเดินหนี เปาพุ่งคว้าข้อมือไว้ แป้งร่ำตกใจสั่งให้ปล่อย เดี๋ยวมีใครมาเห็น เปาดึงเธอหลบมุมถามว่าเป็นอะไรไป แป้งร่ำยังงอนไม่หาย ผลักเขาออกแล้ววิ่งหนีขึ้นห้อง ปล่อยให้เปายืนงงอยู่ตรงนั้น...

คุณ ระเบียบมองสร้อยเพชรในกล่องอย่างตื่นตาตื่นใจ ชมไม่หยุดปากว่าสวยมาก แป้งร่ำปิดฝากล่องแล้วโยนไปที่เตียงนอนอย่างไม่ไยดี คุณระเบียบตกใจ หันมาเอ็ดแป้งร่ำที่ทำแบบนั้นกับสร้อยราคาเป็นล้านๆ แล้วบอกให้เอาไปเก็บให้ดีๆ แป้งร่ำไม่สนใจ แถมบอกว่าถ้าคุณระเบียบชอบ เธอยกให้

"คุณแป้งคะ นี่เป็นของที่คุณใหญ่ตั้งใจมอบให้คุณแป้งในวันเกิด มันเป็นของที่มีค่ามากนะคะ"

"ของมีค่า...สำหรับคนอื่นอาจจะใช่...แต่ไม่ใช่สำหรับแป้ง" แป้งร่ำพึมพำ...

ด้าน เปาอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จรีบหยิบไหมพรมกับหนังสือคู่มือถักนิ ตติ้งขึ้นมาอ่านแล้วลงมือถักไหมพรมอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยท่าทางเก้ๆกังๆหวัง จะให้เสร็จทันวันเกิดหญิงคนรัก อยู่ๆระบือก็เปิดประตูห้องเปาผลัวะ เรียกเขาไปกินข้าว พอเห็นเปากำลังถักนิตติ้ง ระบือขยี้ตาอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะถอยกรูดออกจากห้องปิดประตูไว้อย่างเก่า ยืนหน้าซีดอย่างกับเห็นผี

"กูว่าแล้ว ชัดเลย คราวนี้ชัดเลย...โธ่...อาจารย์นะอาจารย์ ตอนแรกไอ้เราก็นึกว่าพระเอกเกาหลี ที่แท้นางเอกชัดๆมีถักไหมพรมสีชมพูด้วย"

เปา เปิดประตูห้องออกมาจะอธิบาย ระบือรีบสาบานว่าไม่เปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้ เปาไม่อยากให้ใครได้ยินคว้ามือระบือ จะลากเข้าไปคุยในห้อง ระบือตกใจสะบัดมือหลุดเผ่นแน่บ...

ยังไม่ทันไร ระบือที่รับปากเปาดิบดีกลับประกาศกลางวงกินข้าวว่าเปาเป็นตุ๊ด อามุ่ยไม่พอใจตบโต๊ะกินข้าวปังแล้วตบระบือหน้าคว่ำที่ใส่ความเปาของเธอ ระบือยืนยันว่าไม่ได้ใส่ความเขาเห็นมากับตาจริงๆ เอื้อยกับอ้ายช่วยกันรุมตบหัวระบือหาว่าอิจฉาที่เปาหล่อกว่า เท่กว่า

"เฮ้ย...พวกแกนั่นแหละไม่สวยแล้วยังโง่ ตาก็ถั่วเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เห็นตุ๊ดเป็นผู้ชาย เห็น..."

ระบือ เหลือบเห็นเปาเดินเข้ามารีบหุบปากเงียบ...ด้านอามุ่ยไม่ยอมให้ระบือลอยนวลไป ง่ายๆลากเข้าไปที่ห้องนอนของเปา เหวี่ยงลงไปกองกับพื้น ระบือร้องกลัวแล้วๆ เปาขอร้องอามุ่ยอย่าทำอะไรระบืออีกเลย อามุ่ยไม่หยุด ระบือซี้ซั้วพูดให้ร้ายว่าเปาเป็นตุ๊ด เธอยอมไม่ได้

"เอาล่ะ...ช่างมันเถอะ...ไปๆๆ ออกไปกันได้แล้ว" เปาตัดรำคาญ

ระบือ ดีใจขยับจะออกจากห้อง อามุ่ยไม่ยอมพุ่งล็อกคอเขาไว้อ้างว่าต้องสั่งสอนคนที่ชอบใส่ร้ายคนอื่นให้ รู้สำนึก ระบือ ร้องลั่นว่าไม่ได้ใส่ร้าย เขาเห็นกับตาว่าเปานั่งถักไหมพรมสีชมพู เปาสะอึก อามุ่ยชะงักเหลียวมองหน้าเปา ระบือได้ทีรีบเผ่น เปาชิ่งด้วย อามุ่ยวิ่งตามมาดึงแขนไว้ ถามว่าที่ระบือพูดเป็นความจริงหรือเปล่า เปาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแต่บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นตุ๊ด

"ก็ เพราะลื้อไม่ได้เป็นตุ๊ดน่ะสิ อั๊วถึงจะอกแตกตายอยู่แล้ว อั๊วไม่ยอมนะ นี่ลื้อถึงขนาดจะถักไหมพรมให้ใครหา... อาเปา...อั๊วไม่ยอมนะ อั๊วไม่ยอม" อามุ่ยทุบเปาอุตลุด เปารวบมือเธอไว้ได้

อีกมุมหนึ่ง แป้งร่ำเดินมาเห็นพอดี หยุดกึก อามุ่ยสะบัดมือเปาหลุดแล้วโดดกอดคอเขาไว้แน่น

"ไม่นะ...อาเปา ลื้ออย่าทำอะไรให้ใครขนาดนั้นนะ ลื้อต้องรักอั๊วคนเดียวๆ...นะๆๆ"

เปา ได้แต่ถอนใจเซ็งไล่อามุ่ยไปนอนได้แล้ว อามุ่ยขอคำสัญญาก่อนว่าเขาจะไม่ทำอะไรให้ใครแบบนี้และจะรักเธอคนเดียวเท่า นั้น แป้งร่ำยืนตัวชาก่อนจะรวบรวมสติได้หันหลังกลับ มือไปปัดกระถางต้นไม้ตกแตก เปาหันไปเห็นแป้งร่ำที่ค้อนเขาขวับด้วยความน้อยใจก่อนจะวิ่งหนี เปาจะตามแต่

อามุ่ยเกาะแน่นอย่างกับตุ๊กแกเลยได้แต่มองแป้งร่ำที่วิ่งหนีไปไกลแล้ว...

คืนนั้น เปาพยายามโทร.หาแป้งร่ำ แต่เธอไม่ยอมรับสาย เปาอ่อนใจ กดวางสาย แล้วหยิบไหมพรมมาตั้งหน้าตั้งตาถักต่อ

ooooooo

เช้า วันต่อมา คุณใหญ่โกรธจัดเมื่อรู้จากธณพว่าท่านสุพจน์คิดจะดอดไปพบ มร.ลู่ ที่เซี่ยงไฮ้ในวันพรุ่งนี้เพื่อเจรจาธุรกิจตัดหน้าเขา คุณใหญ่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกไม่ได้เด็ดขาด สั่งธณพจัดการจองตั๋วเครื่องบิน เขาจะไปเซี่ยงไฮ้คืนนี้ คุณหญิงเพิ่งเดินเข้ามาได้ยินไม่ถนัด จึงถามขึ้นว่า

"อะไรกันคะ...ใครจะไปไหนเอ่ย"

"พี่จะต้องไปเซี่ยงไฮ้ด่วนนะ...น้องหญิง...คงจะไปซัก 2-3 วัน"

"แต่พรุ่งนี้วันเกิดแป้งนะคะ พี่ใหญ่บอกจะอยู่ฉลองด้วยกันไงคะ...โห พี่ใหญ่ เบี้ยวอีกแล้ว"

คุณใหญ่อ้างว่ามีงานด่วนจริงๆ และที่สำคัญธุรกิจสำคัญ เหนือสิ่งอื่นใด...

แป้ง ร่ำขอให้คุณระเบียบสอนพับกลีบดอกบัว พรุ่งนี้เธอ จะตื่นแต่เช้ามาพับกลีบดอกบัวถวายพระ พ่อกับแม่ของเธอคงจะดีใจ แป้งร่ำแววตาแอบเศร้า บ่นว่าอยากให้พ่อกับแม่มา อยู่ฉลองวันเกิดกับเธอด้วย

"ก็ตามไปอยู่กับพ่อแม่เธอซะเลยสิจ๊ะ...แป้งร่ำ"

แป้งร่ำโกรธ หันขวับไปเห็นศจีเดินหัวเราะคิกคักมากับอ้ายก็ต่อว่า "มากไปแล้วนะศจี"

ศจี ไม่หยุด ยังพูดจากวนประสาท แป้งร่ำด่ากลับอย่างไม่ยอมแพ้ ศจีทนไม่ได้จะเข้าไปตบ แป้งร่ำคว้าก้านดอกบัวฟาดใส่ไม่ยั้ง นังมารร้ายศจีสู้ไม่ได้ต้องล่าถอยออกไปพร้อมกับ อ้าย เจอกานดาที่แต่งตัวสะสวยเตรียมจะออกไปข้างนอก ศจีแกล้ง ถามเสียงดังว่าจะไปบ่อนหรือ กานดารีบเอามือปิดปากศจี

"ปากสว่างจริง นะหล่อน จะไปบ่อนอะไรล่ะ เงินทอง ก็ยิ่งไม่ค่อยจะมี...ก็หล่อนนั่นแหละมัวแต่ทำอะไรอยู่ไม่ไถเงิน คุณใหญ่มาให้ฉันบ้างเลย"

"เอ...ไม่ไปบ่อน แล้วคุณดาจะไปไหนเหรอคะ"

กานดา เอานิ้วจิ้มหัวศจี ปรามว่าอย่ามายุ่ง ธุระไม่ใช่ ธุระของศจีมีอยู่อย่างเดียวก็คือไปไถเงินคุณใหญ่มาให้เธอเยอะๆ กานดาจิ้มหัวศจีเสียเอียง แล้วออกไป ศจีมองตามตาวาว

"ถึงไม่บอก ฉันก็รู้ว่าแกจะไปไหน...ขอให้สนุกกับไอ้วิฑิตให้เต็มที่นะ...นังกานดา" ศจียิ้มสะใจ...

แผน ของศจีได้ผลเกินคาด กานดาเจอต่างหูที่ศจีตั้งใจทิ้งไว้ที่รังรักของเธอกับวิฑิต เลยทะเลาะกันบ้านแทบแตก ถามคาดคั้นว่าต่างหูนี่เป็นของใคร วิฑิตนิ่งไม่ตอบ กานดาไล่ทุบตีอุตลุด วิฑิตขอร้องให้หยุด แต่ไร้ผล เขาเลยผลักเธอหัวกระแทกโต๊ะเลือดซึม กานดาตัดพ้อต่อว่าว่าทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้

"ฑิตใจร้าย ฑิตทำพี่ได้ยังไง...คอยดูนะ ถ้าพี่รู้ว่ามันเป็นใคร พี่จะฉีกอกมันให้เป็นชิ้นๆเลย คอยดู"

วิฑิตเซ็งจัด เดินกระแทกเท้าปังๆออกจากห้อง ทิ้งกานดา ร้องไห้ครวญครางอยู่คนเดียว

ooooooo

ชา นนท์อยู่ฉลองวันเกิดแป้งร่ำวันพรุ่งนี้ไม่ได้ เพราะพ่อของเขาสั่งให้ไปเซี่ยงไฮ้ด้วย ชานนท์เลยเอาของขวัญวันเกิดมาให้แป้งร่ำล่วงหน้า แป้งร่ำขอบคุณเขามาก มองกล่องของขวัญนิ่ง ชานนท์ทักว่าจะไม่เปิดดูหน่อยหรือ แป้งร่ำยิ้ม ค่อยๆแกะห่อของขวัญออก เห็นข้างในเป็นรองเท้าไม่มีส้น

"เผื่อว่า รองเท้าที่คุณแป้งมีอยู่ มันสวย สูงแต่ทำให้คุณแป้งเจ็บ คุณแป้งอาจจะอยากลองเปลี่ยนมาใส่รองเท้าคู่นี้ดูบ้าง" แป้งร่ำมองชานนท์อึ้ง รู้ทันทีว่าเขาแอบได้ยินเธอพูดเปรียบเทียบรองเท้าส้นสูงเหมือนกับชีวิตเธอ ว่า สวย สูงแต่ไม่สบายให้เปาฟังตอนวันงานดินเนอร์การกุศลครั้งนั้น

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับ หวังว่านี่คงจะเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่คุณแป้งได้รับ"

แป้งร่ำยิ้มเจื่อน ไม่มีใครทันสังเกตเห็น คุณใหญ่ยืนมองเหตุการณ์นี้อยู่ด้วยความหึงหวง...

พอ คุณเล็กรู้ว่าชานนท์ให้รองเท้าเป็นของขวัญวันเกิดแป้งร่ำ แซวเขาว่าเค็มมาก ให้ของขวัญน้องนุ่งทั้งทีแค่รองเท้าคู่เดียว คุยทับว่าวันพรุ่งนี้ให้รอดูของขวัญของตนเองเสียก่อนแล้วจะอึ้ง แล้วหันไปสมน้ำหน้าชานนท์ที่ไม่ได้อยู่ฉลองด้วย คุณหญิงอาสาจะทำเค้กให้ แป้งร่ำอยากได้รสอะไรขอให้บอก

"คุณหญิงคะ...ไม่ได้สำคัญอะไรนักหนา อย่าลำบากเลยค่ะ"

"ตั้งแต่ อยู่ด้วยกันมา พวกเราไม่เคยฉลองวันเกิดให้แป้งเลยนะ สงสัยปีนี้จะฤกษ์ดี เราต้องฉลองกันหน่อย น่าเสียดายพี่ใหญ่กับพี่นนท์ไม่อยู่ด้วย"

คุณ เล็กสมน้ำหน้าชานนท์อีกครั้ง เลยโดนเขาตบกะโหลกหยอกเย้าหนึ่งที ทุกคนพากันขำ แป้งร่ำนึกถึงใครบางคน ไม่รู้ว่าเขาอยากจะอยู่ฉลองกับเธอไหม...

ขณะเปากำลังขะมักเขม้นถัก ผ้าพันคอไหมพรมสีขาวสลับสีชมพูให้แป้งร่ำ ถักๆรื้อๆอยู่หลายครั้งเพราะไม่ค่อยชำนาญ จังหวะนั้น มีเสียงเอื้อยเคาะประตูห้องเรียก เปารีบเก็บของซุกไว้หัวเตียง แล้วลุกไปเปิดประตู เอื้อยบอกว่าคุณใหญ่

เรียกไปพบที่ห้องทำงาน ครู่ต่อมา เปามายืนอยู่ต่อหน้าคุณใหญ่

"ฉันจะไปเซี่ยงไฮ้ 2-3 วัน ดูแลคุณแป้งร่ำให้ดี...ระวังชานนท์ด้วย...เข้าใจไหม"

เปา สีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะรับคำ...อีกมุมหนึ่งตรงลานจอดรถบ้านรัตตภาคย์ ธณพตำหนิวิฑิตที่หายหัวไปตั้งแต่เช้าเพิ่งจะโผล่มา วิฑิตอ้างว่าป้าไม่สบายหกล้มหัวแตกเลยต้องพาไปหาหมอ ธณพอบรมว่าทีหน้าทีหลังจะไปไหนมาไหนต้องขออนุญาตก่อน เผื่อเจ้านายมีเรื่องฉุกเฉิน

"เตรียมรถให้พร้อม สองทุ่มไปสนามบิน คุณใหญ่จะไปเซี่ยงไฮ้"

วิ ฑิตตาวาว ธณพตวาดใส่ว่าได้ยินที่พูดไหม วิฑิตรับคำอย่างไม่ค่อยพอใจ ธณพจ้องหน้า เตือนว่าอย่าให้มีอะไรบกพร่องอีกเด็ดขาด วิฑิตมองตามธณพเดินไปทางตึกใหญ่

"รับรองครับคุณณพว่าไม่มีอะไรบกพร่องแน่ แถมกระผมยังจะจัดเพิ่มให้อีกชุดใหญ่ด้วย"

วิ ฑิตหัวเราะสะใจ หยิบมือถือขึ้นมาโทร.รายงานเรื่องนี้ กับลูกน้องท่านสุพจน์ ไม่ทันเห็นว่าธณพหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าครุ่นคิดสงสัย...

คุณหญิง พอมองออกว่าชานนท์รู้สึกอย่างไรกับแป้งร่ำ เตือนเขาว่าถ้าพี่ใหญ่รู้เข้าต้องเป็นเรื่องแน่ๆ ชานนท์อ้างว่าเขาขอแค่ได้แอบรักแป้งร่ำก็พอ คุณหญิงเห็นใจชานนท์มาก โผกอดให้กำลังใจ ธณพเดินผ่านมาเห็นภาพนั้นแล้วเศร้า เดินจากไปอย่างหงอยๆ ทันใดนั้น เสียงมือถือของชานนท์ดังขึ้น

ท่านสุพจน์โทร.มาตามให้ รีบกลับทันที เขาเลื่อนไปเซี่ยงไฮ้เป็นคืนนี้ คุณหญิงอดแปลกใจไม่ได้ที่บังเอิญพี่ชายของเธอก็จะไปเซี่ยงไฮ้คืนนี้เหมือน กัน ชานนท์รู้สึกทะแม่งๆว่านี่ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...

ก่อนแป้งร่ำจะเข้านอนเตือนคุณระเบียบว่าพรุ่งนี้อย่าลืมปลุกเธอแต่เช้ามืด   จะได้มีเวลาพับกลีบดอกบัวถวายพระ

คุณระเบียบอาสาจะพับเตรียมไว้ให้คืนนี้เลย แป้งร่ำอยากทำเองมากกว่า ตั้งใจจะเอาไปไหว้พ่อกับแม่ด้วย คุณระเบียบอ้าปากจะค้าน

"เอาอย่างนี้ค่ะ...งั้นเราพับด้วยกันตอนนี้เลย"

"แต่ดอกไม้อยู่หลังบ้านนะคะ"

"ดอกไม้อยู่หลังบ้าน เราก็ไปหลังบ้านสิคะ" แป้งร่ำคว้ามือคุณระเบียบจูงออกจากห้อง...

ที่ มุมซ่องสุมของคนรับใช้บ้านรัตตภาคย์ เอื้อยจัดดอกบัวลงแช่ในถังน้ำใบเล็ก ขณะที่คนอื่นๆล้อมวงกินข้าว อ้ายไม่วายปากเสียกัดแป้งร่ำว่าชาตินี้คงต้องทำบุญหนักๆหน่อย ชาติหน้าจะได้ไม่ต้องเกิดมาเป็นอีหนูของใครอีก เอื้อยสวนทันทีว่าจะเก็บปากไว้กินข้าวหรือจะเอาไว้โดนตบ อ้ายไม่ยอมแพ้ ท้าเอื้อยเหยงๆ

จังหวะนั้นคุณระเบียบเดินเข้ามากับแป้งร่ำ ทุกคนรีบนั่งกินข้าวกันเรียบร้อย ยกเว้นอ้ายกับอามุ่ย ระบือชวนแป้งร่ำกินข้าวด้วยกัน ระบบตบหัวลูกชายผัวะฐานทะลึ่งไม่เข้าท่าแป้งร่ำไม่ถือสากลับบอกว่าวันหลังจะ มากินด้วย อามุ่ยหมั่นไส้ถามแป้งร่ำว่าจะมาวันไหนช่วยบอกด้วย เธอจะได้ไม่กิน

"แล้วมาทำไมเนี่ย อย่าบอกนะว่าจะมาหาอาเปาของอั๊ว"

"อามุ่ย...ขอโทษคุณแป้งร่ำเดี๋ยวนี้"

อา มุ่ยเถียงว่าไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องขอโทษ เสียงเปาปรามอามุ่ยดังขึ้น อามุ่ยปรี่เข้าไปหาเปาบอกให้กลับเข้าห้อง เดี๋ยวเธอจะเอาข้าวไปให้กินที่ห้อง คุณระเบียบไม่พอใจมาก

"นี่เปา...อามุ่ยชักจะเอาใหญ่แล้วนะ เมื่อกี้พูดจาไม่ดีกับคุณแป้งร่ำ..."

"ช่าง เถอะค่ะคุณระเบียบ เราเอาดอกไม้ไปพับในบ้านก็แล้วกัน" แป้งร่ำปรี่เข้าไปคว้าถังแช่ดอกบัวด้วยตัวเอง พอดีกับเปาตั้งใจจะช่วยยก มือของทั้งคู่จับกันพอดี แป้งร่ำยังงอนอยู่รีบดึงมือออก หันไปสั่งเอื้อยยกถังใส่ดอกบัวเข้าไปให้ในบ้านด้วย แล้วจ้ำพรวดๆออกไป คุณระเบียบรีบตาม เอื้อยจะยกถังใส่ดอกบัว เปาอาสายกไปเองแล้วคว้าถังเดินไปเลย ไม่สนใจเสียงทัดทานของอามุ่ย ระบบงงว่ามันเรื่องอะไรกัน

"จะอะไรล่ะพ่อ ดูตามรูปการณ์แล้วก็พอจะสันนิษฐานได้ว่านอกจากถักไหมพรมแล้ว อาจารย์เปาของฉันยังเก่งเรื่องการพับดอกไม้ด้วย ช่างเป็นแม่บ้านแม่เรือนซะจริงๆ...อยากจะช่วยคุณแป้งร่ำพับดอกบัวแน่นอน... ฟันธงนะยะ" ระบือทำสะดิ้ง เอื้อยกับอ้ายหันมองหน้ากันหรือว่าจะจริงอย่างระบือว่า...

เปายกถังใส่ดอกบัวตามมาวางตรงหน้าแป้งร่ำที่ยังทำหน้าหงิกหน้างอใส่ คุณระเบียบขอบใจที่เปาช่วยเป็นธุระยกถังมาให้แทนเอื้อย แล้วบอกให้กลับไปกินข้าวได้ เปายังไม่หิวอยากอยู่ช่วยเผื่อคุณแป้งร่ำมีอะไรจะให้รับใช้ คุณระเบียบเห็นดีด้วย แป้งร่ำไม่พอใจคว้ามีดมาตัดก้านบัวฉับๆ คุณระเบียบเตือนให้ระวังมีดจะบาดยังพูดไม่ทันขาดคำ แป้งร่ำเฉือนนิ้วตัวเองเลือดสาด เปาพุ่งคว้ามือหญิงสาวทันที

คุณ ระเบียบเห็นเลือดหน้ามืดเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นเปารีบห้ามเลือดแล้วใส่ยาปิด ปลาสเตอร์ให้ แป้งร่ำยังฤทธิ์เยอะ เปาทำแผลให้เสร็จเธอรีบดึงมือออก เปาถามว่าโกรธเขาเรื่องอะไร แป้งร่ำสะบัดหน้าหนี

"รักกันอยู่ดีๆ คุณก็มาโกรธอะไรผมก็ไม่รู้" เปาพูดจบคว้าตัวแป้งร่ำมากอดหน้าตาเฉย

"จะบ้าเหรอ...ปล่อย...เดี๋ยวคุณระเบียบมาเห็น"

"ไม่เห็นหรอก...ยังนอนสลบอยู่เลย...บอกมาก่อน คุณโกรธอะไร"

แป้งร่ำเงียบไม่พูด เปาขู่ว่าถ้าไม่ยอมบอกเขาจะจูบ ไม่ขู่เปล่ากอดแป้งร่ำแน่น แล้วทำท่าจะจูบ

"บอกก็ได้...บอกแล้ว...ก็...เธอไม่ได้รักฉันคนเดียว เธอมีคุณหญิงกับอามุ่ยด้วย" แป้งร่ำน้ำตาคลอ

เปา พอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น "โธ่เอ๊ย...ชีวิตนี้ผมไม่มีใครนอกจากคุณคนเดียว...คุณเชื่อผมไหม...เพิ่งจะ รู้ว่าคุณหนูก็ขี้หึง" เปายิ้มยั่ว แป้งร่ำหมั่นไส้ผลักเขาออกแล้ววิ่งหนี เปามองตามด้วยความรักหมดหัวใจ ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด

ooooooo

หลัง จากตักบาตรเสร็จ เปาขับรถพาแป้งร่ำและคุณระเบียบไปยังที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของแป้งร่ำ คุณระเบียบขอตัวไปสนทนาธรรมกับท่านเจ้าอาวาส ปล่อยให้แป้งร่ำอยู่ลำพังกับเปา แป้งร่ำวางแจกันดอกบัวหน้าที่เก็บอัฐิของท่านทั้งสอง บอกท่านว่าวันนี้วันเกิดเธอ เธอคิดถึงท่านทั้งสองมาก เปายืนมองอย่างสงสาร

"แป้งอยากมีคุณพ่อกับคุณแม่อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ พักผ่อนให้สบาย ไม่ต้องห่วงแป้ง"

เปาคุกเข่าลงข้างๆหญิงสาว พูดกับอัฐิพ่อและแม่ของเธอ "ผมจะดูแลแป้งร่ำให้เอง"

แป้ง ร่ำมองสบตาเปาซึ้งใจ เสียงคุณระเบียบดังขึ้นด้านหลัง เร่งให้กลับกันได้แล้ว แดดเริ่มร้อนแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย คุณระเบียบจะกางร่มให้แป้งร่ำ เปารับร่มมากางให้เอง แป้งร่ำกับคุณระเบียบเดินนำ อยู่ๆเปารู้สึกเหมือนมีลมพัดวูบผ่านหน้า ชะงักฝีเท้า เสียงคุณระเบียบเร่งเปาให้มากางร่มไวๆ เปารีบเดินตามเลยไม่เห็นที่เก็บอัฐิของพ่อกับแม่ตัวเองซึ่งอยู่ตรงข้ามกับ ที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของแป้งร่ำ

ooooooo

ขณะเดียวกัน ที่นครเซี่ยงไฮ้ ท่านสุพจน์ตกลงธุรกิจกับ มร.ลู่ ตัดหน้าคุณใหญ่ไปเรียบร้อย คุณใหญ่ ได้แต่เจ็บใจแค้นใจที่ท่านสุพจน์ทำแบบนี้กับตนเองเป็นครั้งที่สองแล้ว ชานนท์เห็นคุณใหญ่มาถึงได้รู้ว่าพ่อเล่นสกปรก รีบตามมาขอโทษคุณใหญ่

"ไม่เป็นอะไรนนท์ ไม่เป็นอะไร"

คุณใหญ่ตบไหล่ชานนท์เบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ชานนท์ยืนซึมกับสิ่งที่พ่อของเขาทำ...

คุณ ใหญ่ถามธณพว่ามันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ท่านสุพจน์มาก่อนพวกเราได้อย่างไร ใครเป็นหนอนบ่อนไส้ให้ท่านสุพจน์ ธณพได้แต่นิ่งอึ้ง นึกถึงตอนที่วิฑิตรีบโทรศัพท์ไปหาใครบางคนทันทีที่เขาสั่งให้เตรียมรถให้ พร้อมไปสนามบิน คุณใหญ่จะไปเซี่ยงไฮ้ ธณพนึกแล้วเจ็บใจ

"ผมจะลากคอมันมาให้ได้"

"เร็วที่สุด...ฉันอยากจะฆ่ามัน" คุณใหญ่ขบกรามแน่นด้วยความแค้น

ooooooo

ตก ค่ำ งานฉลองวันเกิดเล็กๆของแป้งร่ำก็เริ่มขึ้น คุณหญิงเอาขนมเค้กที่ทำเองกับมือวางตรงหน้าแป้งร่ำ คุณเล็กยื่นกล่องของขวัญกล่องเล็กๆให้ แป้งร่ำเปิดดูเห็นเป็นแหวนเพชรก็ตกใจ ไม่กล้ารับเกรงจะไม่เหมาะ คุณเล็กอ้างว่าเป็นแค่แหวนใส่เล่น ไม่ใช่แหวนหมั้นสักหน่อย ถ้าเป็นแหวนหมั้นต้องเม็ดใหญ่กว่านี้

"ต๊าย...คุณใหญ่ไม่อยู่ก็จีบน้องแป้งดื้อๆอย่างนี้เลยหรือคะคุณเล็ก"

แป้ง ร่ำ คุณหญิงกับคุณเล็กหันไปมองตามเสียงเห็นศจียืนอยู่กับอ้าย คุณเล็กว่ากระทบว่าใครจุดธูปเรียกศจีมา ศจีไม่สนใจ พูดเยาะเย้ยแป้งร่ำว่าน่าเสียดายที่คุณใหญ่ไม่อยู่ งานวันเกิดเลยกร่อย

"แต่เธออยู่น่ะกร่อยกว่าเยอะเลย...ศจี"

"นัง แป้ง...เอ๊ย น้องแป้ง ทำไมคะ ก็ศจีอยู่ของศจีอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ถ้าน้องแป้งอยากจะลุกขึ้นมาฉลองวันเกิดก็เชิญไปฉลองที่อื่นสิคะ...ถึงจะถูก"

"ใช่ค่ะ...ฉลองในครัวก็ได้นะคะ" อ้ายสาระแนขึ้นมาทันที

คุณ หญิงต้องปราม อ้ายถึงยอมหุบปาก แป้งร่ำลุกพรวด คว้าขนมเค้ก หันไปชวนคุณหญิงกับคุณเล็กไปฉลองในครัวกันดีกว่าแล้วจ้ำอ้าวไปทันที คุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบเดินตาม คุณเล็กไม่วายหันมาชี้หน้าด่าศจีว่ายัยกระสือ ห้ามตามไปหลอกหลอนพวกตนอีก ศจีโกรธลงกับใครไม่ได้เลยเล่นงานอ้ายแทน...

ขณะ ระบือกำลังเม้าท์เรื่องเปาเป็นตุ๊ดให้ระบบฟัง แถมออกท่าทางสะดีดสะดิ้งล้อเลียนเปาโดยที่ไม่เห็นว่าแป้งร่ำ คุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบยืนฟังอยู่ด้านหลัง ระบบสะกิดระบือให้รู้ตัว แต่เขาไม่หยุด

"อะไร...อย่ากวนใจเปาสิฮ้าคุณแป้ง เปาพับดอกบัวให้คุณแป้งถวายพระอยู่ คนกำลังยุ่งไม่เห็นรึไงยะ"

"ยุ่งมากไหมยะ" คุณหญิงแกล้งถาม

ระบือ ได้ยินเสียงคุ้นๆหันมามอง เห็นพวกคุณๆกับแม่ตัวเองยืนอยู่ ทำท่าจะร้องไห้ คุณระเบียบซัดลูกชายผัวะๆฐานทะลึ่งไม่เข้าท่า เปากำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวได้ยินเสียงหันมามอง ส่วนอามุ่ยซึ่งเกาะติดเปาแจทำตาถลนใส่แป้งร่ำ คุณหญิงบอกคุณระเบียบหยุดตบตีลูกได้แล้ว เดี๋ยวไม่ได้ฉลองวันเกิดให้แป้งร่ำ ระบบ ระบือ กับเอื้อยตาโตด้วยความดีใจ ที่พวกคุณๆลงมาฉลองวันเกิดกับพวกตน

จาก นั้น อาหารหน้าตาน่ากินมากมายถูกนำมาวางกลางโต๊ะกินข้าว ทุกคนนั่งล้อมวงกินกันอย่างมีความสุข ยกเว้นอามุ่ยที่หน้าตาบึ้งตึงและทำท่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเปาตลอดเวลา สักพักแป้งร่ำพูดขึ้นว่า

"อืม...คุณระเบียบจำได้ไหมคะ เปาเคยทำกับข้าวให้เรากินที่เซี่ยงไฮ้"

คุณ ระเบียบจำได้ดีว่าเปาทำอร่อยมากเธอกินจนท้องแทบแตก คุณหญิงพยักพเยิดเห็นด้วย เปาก็เคยทำซุปให้เธอกินเช่นกัน แป้งร่ำหันขวับมองเปา ความหึงเริ่มปุดๆ คุณหญิงขอให้เปาโชว์ฝีมือทำอาหารให้กินหน่อย เอาผัดผักเหมือนที่ทำให้แป้งร่ำกินที่เซี่ยงไฮ้ก็ได้

เปารีบเข้าครัว ทำผัดผักอย่างคล่องแคล่ว ตักใส่จานพร้อมเสิร์ฟ พอหันจะออกไปเจอแป้งร่ำยืนมองอยู่ ถามประชดว่าเธอจะมีบุญได้กินซุปฝีมือเขาบ้างไหม เปาอมยิ้ม รู้ว่าแป้งร่ำหึง โอบเอวเธอเข้ามาใกล้ๆ

"รับรองจะทำกับข้าวให้กินตลอดชีวิตเลย...อย่าเบื่อละกัน"

เสียง คุณหญิงชมว่าหอมจังเลยดังขึ้น แป้งร่ำรีบผลักเปาออกห่าง คุณหญิงเข้ามาเห็นผัดผักชมว่าน่ากินมากแล้วหยิบจานจากมือเปามาถือ แป้งร่ำเกรงใจคุณหญิงเลยคว้าจานผัดผักมาถือเอง อามุ่ยตามเข้ามาเห็นแป้งร่ำยืนอยู่ใกล้เปา ตวาดลั่นว่าทำอะไรกัน คุณหญิงต้องปรามอามุ่ยให้ลดเสียงลงหน่อย

"อาเบียบให้อั๊วมาช่วย"

อา มุ่ยว่าแล้วแทรกตัวกั้นกลางระหว่างแป้งร่ำกับเปา แป้งร่ำรีบยื่นจานผัดผักให้ บอกให้ยกออกไปเสิร์ฟที อามุ่ยมองหน้าแป้งร่ำอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ กระชากจานผัดผักเดินสะบัดออกไป...

ถึงเวลาเป่าเทียนตัดเค้กฉลองวัน เกิด ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้แป้งร่ำ ยกเว้นเปายืนส่งสายตาให้เธออยู่ที่มุมหนึ่ง มีอามุ่ยยืนประกบทำหน้าเบื่อหน่าย พอเพลงแฮปปี้

เบิร์ธเดย์จบ คุณหญิงบอกแป้งร่ำให้อธิษฐานก่อนเป่าเทียน แป้งร่ำเหลือบมองเปาก่อนจะหลับตา สักพัก ลืมตาเป่าเทียน


คุณ หญิง คุณระเบียบเรียงลำดับกันเข้ามาสวมกอดแป้งร่ำและอวยพรขอให้มีความสุข คุณเล็กทำท่าจะเข้ามากอดบ้าง คุณหญิงกันไว้ ปรามน้องชายว่าน้อยๆหน่อย จากนั้นระบบ ประกาศลั่น

"เนื่องในโอกาสที่พวกก้นครัวอย่างพวกกระผม ได้มีบุญฉลองวันเกิดร่วมกับเจ้านาย บ่าวอย่างพวกเราก็ไม่มีปัญญาจะหาของขวัญหรูๆอะไรให้ได้ นอกจากสิ่งๆนี้"

ระบบ เป็นต้นเสียงร้องเพลง "ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ" ระบือกับเอื้อยช่วยกันร้องประสานเสียง บรรยากาศเต็มไปด้วย ความสนุกสนาน แป้งร่ำกับเปาแอบมองสบตากันปิ๊งๆ...

ระบือกินมากไปหน่อยเกิดปวดท้อง หนัก วิ่งหน้าตั้งจะไปเข้าห้องน้ำ มาถึงหน้าห้องพักเปาเกิดอั้นไม่ไหว ถือวิสาสะเข้าไปใช้ห้องน้ำ สักพักเปาจูงมือแป้งร่ำหลบเข้าห้องตัวเอง แล้วปิดประตูปัง ระบือกำลังนั่งส้วมได้ยินเสียงประตูปิด สะดุ้งโหยง เปาจูงมือแป้งร่ำมานั่งที่เตียง บอกให้หลับตา

แป้งร่ำหลับตาลงอย่าง ว่าง่าย เปาหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลธรรมดาๆใบหนึ่งวางบนมือเธอ แป้งร่ำลืมตาขึ้นมอง ค่อยๆหยิบของในถุงออกมา เห็นผ้าพันคอไหมพรมสีขาวสลับชมพู แป้งร่ำงง

"ของขวัญวันเกิดคุณ...จำได้ไหม คุณเคยบอกว่าถ้ามีใครถักผ้าพันคอให้คุณจะรักตายเลย ผมก็เลย..."

แป้งร่ำไม่รอให้เปาพูดจบ โผกอดเขาแน่น "ฉันรักเธอ...เปา...ฉันจะรักเธอจนวันตาย"


"ผมก็เหมือนกัน...ผมจะรักคุณจนวันตาย...แป้งร่ำ" สองคนกอดกันกลม

ระบือ เอาหูแนบกับประตูห้องน้ำได้ยินชัดเจนถึงกับผงะ เปาหยิบผ้าพันคอพันให้ จูบหน้าผากเธอหนึ่งทีแล้วชวนกลับไปที่งานฉลอง ทั้งคู่เดินมาถึงประตูห้อง ระบือที่อยู่ในห้องน้ำดันปวดท้องทนไม่ไหวปล่อยเสียงป้าดสนั่น แป้งร่ำกับเปามองหน้ากันเลิ่กลั่ก เปาส่งสัญญาณให้แป้งร่ำเงียบๆ แกล้งเปิดประตูห้องแล้วปิดดังปัง ระบือโล่งอกนึกว่าทั้งคู่ออกไปแล้ว รีบจัดการตัวเอง พลางบ่นไปด้วย

"อาจารย์นะอาจารย์ ช็อกโลกจริงๆ ไอ้เราก็นึกว่าเป็นตุ๊ด ที่ไหนได้ล่อของสูงเลยเว้ยงานนี้"

ระบือเปิดประตูห้องน้ำออกมาแทบช็อก เมื่อเห็นเปากับแป้งร่ำยืนจ้องมองอยู่

ooooooo
ตอนที่ 13

ระบือเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตัวสั่นพนมมือไหว้ปลกๆ ละล่ำละลักสาบานว่าไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น แป้งร่ำมองเปาด้วยสีหน้าเป็นกังวล เปาเดินเข้ามาแตะไหล่ระบือ เขาถึงกับสะดุ้งโหยง

"ระบือ...ฟังให้ดีนะ เรื่องนี้...ระบือจะบอกใครไม่ได้ เด็ดขาด...เข้าใจไหม"

ระบือ พยักหน้า เปาสั่งเสียงเข้มให้รับปาก ระบือรีบรับปากทันที เปายังหวั่นๆไม่ค่อยมั่นใจนักว่าระบือจะปิดปากได้สนิทอย่างที่รับปาก ครู่ต่อมา ทั้งสามคนกลับมานั่งฉลองกันต่อ โดยเปา ระบือกับแป้งร่ำนั่งเรียงกันที่หัวโต๊ะ เปากับแป้งร่ำหน้าตายิ้มแย้มตรงข้ามกับระบือที่นั่งหน้าซีดเพราะ

สองหนุ่มสาวคู่รักนั่งจับมือกันอยู่ใต้โต๊ะ มือทั้งคู่พาดอยู่บนตักระบือซึ่งนั่งตรงกลาง...

วัน เกิดปีนี้ แป้งร่ำมีความสุขที่สุด ก่อนเข้านอนเธอหยิบผ้าพันคอไหมพรมที่เปาถักให้ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ยกขึ้นแนบแก้มแล้วเอนลงนอนกอดผ้าพันคอผืนนั้นด้วยความรักหมดหัวใจ

ooooooo

เช้า แล้ว ระบือยังนอนปากซีดหน้าเซียวอยู่บนเตียง ระบบ คุณระเบียบกับเอื้อยและอ้าย ต่างรุมมองระบือว่าเป็นอย่างไรบ้าง ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ตื่น ระบือเริ่มรู้สึกตัวร้องโวยวายลั่น

"สาบานครับ สาบาน...ระบือไม่รู้ ระบือไม่เห็น"

คุณ ระเบียบรีบเขย่าตัวลูกชาย ปลุกให้ตื่น ระบือลืมตาเห็นทุกคนมองอยู่ ทะลึ่งพรวด ปฏิเสธลั่นว่าเปล่า ไม่รู้ไม่เห็นไม่พูดอะไรทั้งนั้น ทุกคนมองงงๆ...

คุณใหญ่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์อย่างหัวเสีย กานดากับศจีไม่ดูทิศดูทางลม ปราดเข้าไปเสนอหน้าทักทาย คุณใหญ่ ไม่สนใจหันไปสั่งธณพตามตัววิฑิตมาพบที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ กานดาตกใจ ถามคุณใหญ่ปากคอสั่นว่ามีอะไร คุณใหญ่ไม่ตอบ นึกขึ้นได้สั่งให้ธณพตามเปามาด้วย แป้งร่ำฟังแล้วใจคอไม่ดี...

ไม่ นานนัก เปากับวิฑิตเข้ามายืนตรงหน้าคุณใหญ่ วิฑิตท่าทางมีพิรุธ ขณะที่เปาดูนิ่งๆ คุณใหญ่ถามทั้งสองคนว่าเคยเลี้ยงหมาไหม แล้วถ้าหมาของทั้งคู่เลี้ยงไม่เชื่องแว้งกัดเจ้าของ  พวกเขาจะทำอย่างไร คุณใหญ่ลุกขึ้นเดินมาหาเปากับวิฑิตในมือถือมีดตัดจดหมายมาด้วย

"ถ้า เป็นฉัน...ฉันจะฆ่ามัน" คุณใหญ่ยกมีดตัดจดหมายขึ้นทำท่าเหมือนจะปาดคอทั้งสองคน แล้วขู่ซ้ำว่าอย่าให้รู้ว่าใครที่เลี้ยงไม่เชื่อง วิฑิตเหงื่อซึม ส่วนเปาคิดเอาเองว่าน่าจะเป็นเรื่องแป้งร่ำ...

ทันทีที่เปาออกจาก ห้องทำงานคุณใหญ่ รีบตามไปลากคอระบือซึ่งหน้าซีดตัวสั่นเข้ามาในห้องพักตัวเอง จับกระแทกข้างฝา ถามเสียงเครียดว่าปริปากพูดเรื่องเขากับแป้งร่ำให้ใครฟังหรือเปล่า ระบือไม่เคยหลุดปากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น จะให้ไปสาบานที่ไหนก็ได้ เปาถามว่าแน่ใจหรือเปล่า

"มีหรืออาจารย์ เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ ระบือจะกล้าพูดได้อย่างไร ขืนพูดก็เดือดร้อนกันหมดสิ โดยเฉพาะแม่ระเบียบของระบือ โดนคุณใหญ่เช็กบิลเบอร์แรกชัวร์...ว่าแต่...

จารย์นะจารย์ อยู่ดีไม่ว่าดี ริอ่านไปเล่นกับไฟทำไมไม่รู้" ระบือเตือนด้วยความหวังดี ขณะที่เปาดูเป็นกังวลมากกว่าจะกลัว...

ฝ่าย วิฑิตเดินจ้ำอ้าวออกจากตึกใหญ่ กานดาวิ่งไล่จนทันซักว่าคุณใหญ่เรียกไปพบทำไม วิฑิตรำคาญที่กานดาถามเซ้าซี้ ตวาดใส่ว่าอย่ามายุ่ง กานดาตัดพ้อว่าเดี๋ยวนี้เขาเป็นอะไรไปทำไมพูดจากับเธอแบบนี้ แถมทำร้ายเธอเจ็บขนาดนี้เขาก็ยังไม่ห่วงเธอสักนิด

"ก็คิดเอาเองสิ...ว่าทำไม" วิฑิตผละจากไปอย่างไม่ แยแส ศจีแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งยิ้มสะใจ...

เปา กำลังเดินอยู่ดีๆแป้งร่ำโผล่เข้ามาคว้าข้อมือดึงหลบมุม ถามว่าคุณใหญ่เรียกไปพบเรื่องอะไร เปาไม่อยากทำ ให้แป้งร่ำไม่สบายใจ ลูบแก้มของเธอแล้วแหย่ว่าทำไมต้องทำหน้าเอ๋อขนาดนั้น แป้งร่ำตำหนิว่ากำลังหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ยังจะมาพูดเล่นอีก เปาโกหกว่าคุณใหญ่ไม่ได้ว่าอะไร

"จริงนะ..." แป้งร่ำสบายใจที่เห็นเปาพยักหน้ารับคำ โผกอดเขาแน่น "ฉันเป็นห่วงเธอนะเปา"

"ผมจะรีบพาคุณออกไปให้เร็วที่สุด" เปากอดเธอตอบ อดเป็นกังวลเรื่องคุณใหญ่ไม่ได้...

ชา นนท์ต่อว่าท่านสุพจน์เรื่องที่ใช้วิธีสกปรกเล่นงานคุณใหญ่ สร้างความไม่พอใจให้ท่านสุพจน์อย่างมากถึงกับออกปากไล่ลูกตัวเองว่าถ้ารัก คุณใหญ่มากก็ไปเป็นลูกกะจ๊อกวิ่งตามก้นเขาไปเลย

ชานนท์ชะงักหันมองหน้าพ่อ "พ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ"

ท่านสุพจน์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงด่าไล่หลังชานนท์ที่ผละจากไปว่าไอ้ลูกทรพี...

ชา นนท์ตัดสินใจมาของานคุณใหญ่ทำ ธณพถึงกับอึ้งเกรงชานนท์จะกลายเป็นคนสนิทคุณใหญ่แทนที่ตนเอง คุณใหญ่ ตาเป็นประกาย เหมือนฟ้ามีตาแผนแก้แค้นท่านสุพจน์อยู่ใกล้ แค่เอื้อม ปั้นหน้ายิ้มแย้มลุกขึ้นตบไหล่ชานนท์เบาๆ

"ดี...มันต้องอย่างนี้...คนเก่งอย่างนนท์ คือคนที่พี่ต้องการ"

ชา นนท์หัวใจพองโตเมื่อรู้ว่ามีคนเห็นคุณค่า ขณะที่ธณพหน้าจ๋อยเดินคอตกออกจากห้องทำงานคุณใหญ่มานั่งหน้าเศร้าอยู่คน เดียว คุณหญิงถือถาดใส่คัพเค้กผ่านมาเห็นเลยเข้ามาทักทายว่ามานั่งเซ็งอะไรอยู่แถว นี้ ธณพดีใจรีบลุกขึ้นจะเข้าไปช่วยถือถาดให้

"ไม่ต้องหรอกค่ะ นี่คุณณพ...ชิมคัพเค้กฝีมือหญิงแก้เซ็งหน่อยไหมคะ...เอาสิคะ หยิบเลย"

ธณพ ทำตาม แต่คัพเค้กยังร้อนรีบปล่อยจากมือแทบไม่ทัน คุณหญิงตกใจ คว้ามือธณพมาดูโดยไม่คิดอะไร แต่ธณพคิด หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ  มัวแต่จ้องหน้าคุณหญิงเพลินไม่ได้ยินเสียงเธอถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง จนเธอต้องสะกิด ธณพถึงได้รู้สึกตัวบอกว่าไม่เป็นอะไร คุณหญิงขอตัวก่อน เดี๋ยวชานนท์ จะรอ แล้วเดินไปเลย ธณพหุบยิ้มแทบไม่ทัน ศจีจอมสอดแนม รีบเข้ามาเสี้ยมทันที

"โถ...น่าสงสารจริงๆ คุณหญิงนี่ก็เหลือเกิน จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้อีกว่ามีใครเขาแอบปิ๊งอยู่"

ธณพทำเสียงเข้ม "คุณศจีครับ..."

ศจีสวนทันที  "ศจีไม่ได้โง่เหมือนคุณหญิงนะคะศจีดูออก"

"คุณศจีไม่ควรพูดถึงคุณหญิงแบบนั้นนะครับ ที่สำคัญ คุณศจีเข้าใจผิด"

"แน่ใจหรือคะว่าศจีเข้าใจผิด...มัวแต่แสนดีอยู่อย่างนี้ มีหวังโดนปาดหน้าเค้กชัวร์ค่ะ"

ศจี ไม่หัวเราะเปล่า ใช้นิ้วมือปาดหน้าคัพเค้กในมือธณพเอาใส่ปากตัวเองหน้าตาเฉย แล้วเดินสะดิ้งออกไป ธณพมองตามอย่างขุ่นเคือง แล้วก้มมองคัพเค้กในมือที่โดนปาดหน้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ooooooo

ขณะ คุณเล็ก คุณหญิงกับแป้งร่ำกำลังชนแก้วฉลองต้อนรับน้องใหม่อย่างชานนท์สู่บริษัทรัต ตภาคย์ อามุ่ยยกถาดน้ำชามาวางที่โต๊ะรับแขก เชิญชวนให้ดื่มน้ำชา แต่ดันพูดเป็นภาษาจีน คุณเล็กสั่งให้พูดกับพวกตนเป็นภาษาไทย อามุ่ยเท้าเอวชี้อกตัวเอง บอกว่าเธอเป็นคนจีนไม่ใช่คนไทย คุณเล็กล้อเลียนว่า

"แต่อั๊วคนไทย ม่ายช่ายคนจีน"

อามุ่ยโกรธ ทำท่าจะเอาเรื่อง คุณหญิงต้องปรามอามุ่ยถึงหยุด แต่ยังทำปากขมุบขมิบด่าคุณเล็ก คุณหญิงถามอามุ่ยว่าเปากำลังทำอะไรอยู่ อามุ่ยบอกว่าอาเปาของเธอกำลังกินข้าว คุณเล็กสวนทันที

"นี่เลิกมั่วซะที อาเปาของลื้อซะที่ไหน มั่วชะมัด...พี่นนท์

รู้หรือเปล่า แต่ก่อนมั่วว่าตัวเองเป็นเมียเปา"

"ไม่ได้มั่วเว้ย อาเปาของอั๊วและอั๊วก็ต้องเป็นเมียอาเปาคนเดียว...คนอื่นอย่ามายุ่ง"

อามุ่ยมองแป้งร่ำ แล้วสะบัดหน้าเดินออกไปทันที คุณเล็กมองตามขำๆ...

ใน เวลาเดียวกันที่มุมซ่องสุมบ้านรัตตภาคย์ คุณระเบียบเห็นเปาเพิ่งมากินข้าวกลางวันทั้งๆที่จะบ่ายโมงแล้ว เดินมาถามด้วยความเป็นห่วงว่ามีกับข้าวพอกินหรือเปล่า เปาสบายมากมีแค่ไหนก็กินแค่นั้น

จังหวะนั้น เสียงมือถือของคุณระเบียบดังขึ้น พอเปาได้ยินว่าเป็นอาซิ่มโทร.มา หันไปมองคุณระเบียบที่เดินเลี่ยงออกไปคุยอีกมุมหนึ่ง อาซิ่มแค่จะโทร.มาถามว่าเปาได้รับจดหมายจากเธอแล้วเป็นอย่างไรบ้าง คุณระเบียบไม่เห็นเปาว่าอะไร แล้วถามอาซิ่มว่าอยากคุยกับเปาหรือเปล่า อาซิ่มไม่อยากคุยแต่อยากฝากคุณระเบียบช่วยดูแลเปาให้ด้วย เธอเป็นห่วงเขามาก

"จะต้องห่วงอะไร เจ้านายที่นี่ดีต่อเปาทุกคนโดยเฉพาะคุณใหญ่นะ รักและไว้ใจเปามาก"

อา ซิ่มแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ถ้าเป็นจริงอย่างคุณระเบียบว่า เห็นทีเธอต้องรีบคารวะฟ้าดินเสียแล้ว คุณระเบียบทำหน้างงๆ ทำไมวันนี้อาซิ่มพูดจาแปลกๆ อาซิ่มรีบตัดบทอ้างว่าค่าโทรศัพท์แพงแล้ววางสาย คุณระเบียบหันกลับมาเจอเปายืนมองอยู่ เปาถามว่าป้าของเขามีอะไรหรือเปล่า คุณระเบียบบอกว่า

ไม่มีอะไร อาซิ่มแค่เป็นห่วงเปา และยังฝากเธอให้ดูแลเปาด้วย

"อ้อ...ถามถึงจดหมายด้วย จดหมายที่อาซิ่มส่งถึงเธอไง ตกลงเธอได้อ่านหรือเปล่า"

เปา เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่แกะซองด้วยซ้ำ รีบไปที่ห้องตัวเอง ตรงไปรื้อแถวหัวเตียง หยิบซองจดหมายมาฉีก ยังไม่ทันได้อ่าน อามุ่ยเปิดประตูห้องผลัวะเข้ามา เปารีบยัดจดหมายไว้ที่เดิม อามุ่ยวิ่งถลาเข้ามาหาเปา ฟ้องว่าถูกคุณเล็กด่าว่าซี้ซั้วที่เที่ยวบอกใครต่อใครว่าเป็นเมียเปา เธอทนอับอายให้ใครๆว่าไม่ไหวชวนเปามาเป็นผัวเมียกันจริงๆเสียเลย แล้วโผเข้าหา เปาร้องเสียงหลงผลักอามุ่ยออก

"ลื้อนี่มันบ้าไปแล้ว ไปเลย...ออกไปเดี๋ยวนี้" เปาลากอามุ่ยถูลู่ถูกังออกจากห้อง...

ครู่ต่อมา เปาเดินหนีอามุ่ยมาเจอแป้งร่ำกำลังยืนคุยอยู่กับชานนท์ ชะงักฝีเท้า อามุ่ยวิ่งตามมาหยุดมองด้วย พอเห็นแป้งร่ำอยู่ลำพังกับชานนท์ อามุ่ยด่าแป้งร่ำอย่างหยาบคาย เปาหันขวับมองอามุ่ยไม่พอใจแล้วเดินหนี อามุ่ยตะโกนเรียกเปาเสียงดังลั่น รีบวิ่งตาม แป้งร่ำได้ยินเสียงหันไปมองเห็นแต่หลังอามุ่ยไวๆ สีหน้าเป็นกังวลเกรงเปาจะเข้าใจผิด ชานนท์ สังเกตอากัปกิริยาของแป้งร่ำโดยตลอด...

แป้งร่ำรอจนปลอดคนจึงแอบย่องมาหาเปา และปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด

ooooooo

คุณ ใหญ่พอจะรู้แล้วว่าใครกันที่เลี้ยงไม่เชื่องจึงวางแผนกับธณพเพื่อดัดหลังคน ทรยศ ขณะคุณใหญ่นั่งรถไปกับธณพโดยมีวิฑิตเป็นสารถี บอกธณพว่าวันก่อนเสี่ยเม้งโทร.มาเสนอเรื่องค้าไม้กับเขา ธณพคิดว่าน่าสนใจไหม ธณพว่าน่าสนใจมาก แต่เราควรจะรีบเจรจากับเสี่ยเม้งก่อนที่จะถูกใครตัดหน้าไปอีก

"ดี...งั้นรีบนัดเสี่ยเม้งบ่ายนี้เลย"

ธณพรับ คำ คว้าโทรศัพท์กดหาเสี่ยเม้งทันที วิฑิตแอบมองทางกระจกส่องหลังอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องไม่รู้ว่าตัวเองติดกับคุณ ใหญ่เข้าให้แล้ว...

บ่ายวันเดียวกัน ท่านสุพจน์รีบมายังสถานที่นัดพบเพื่อเจรจาธุรกิจกับเสี่ยเม้งตัดหน้าคุณใหญ่ แต่ธุรกิจค้าไม้ที่ วิฑิตคาบข่าวไปรายงานท่านสุพจน์กลายเป็นแค่ธุรกิจค้าไม้กอล์ฟ ท่านสุพจน์หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ พรวดพราดกลับไปอย่างอารมณ์เสีย คุณใหญ่มองตาม สะใจ...

วิฑิตโดนลากตัวกลับมายังบ้านรัตตภาคย์ คุณใหญ่ ใช้ไม้กอล์ฟฟาดใส่ วิฑิตร้องลั่น ปฏิเสธว่าไม่รู้ไม่เห็น ไม่เกี่ยวอะไรด้วย คุณใหญ่ไม่ฟังคำแก้ตัว เงื้อไม้ฟาดซ้ำอีก วิฑิตจะหนีก็โดนตีตัดขาจนเดี้ยง

"ไอ้ลูกหมา เลี้ยงไม่เชื่อง แว้งกัดใครไม่กัดคิดจะมากัดฉัน มันก็ต้องโดนอย่างนี้"

คุณ ใหญ่เงื้อไม้กอล์ฟสุดแขน เสียงกานดาร้องห้ามลั่น วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับศจีและอ้าย พอเห็นสภาพสะบักสะบอมของวิฑิต กานดารีบทรุดตัวลงขวางไม่ให้คุณใหญ่ทำร้ายเขาอีก

"คุณใหญ่ขา...อาขอเถอะค่ะ ยังไงวิฑิตเขาก็เป็น...เป็นหลานของเพื่อนอา"

"ผมไม่สนว่ามันจะเป็นใคร ลองถ้าใครมันคิดไม่ซื่อกับผมล่ะก็...มันตาย"

ศจี แอบสยอง กานดาปล่อยโฮเข้าไปกอดขาคุณใหญ่ ขอร้องว่าอย่าทำอะไรวิฑิตอีกเลย จะไล่ออกหรือเอาไปโยนทิ้งที่ไหนก็ได้ ขออย่างเดียวอย่าถึงกับเอาให้ตาย คุณใหญ่ เห็นแก่หน้ากานดา สั่งธณพลากคอวิฑิตไปโยนทิ้งไว้หน้าบ้านอย่าให้มันกลับมาให้เขาเห็นหน้าอีก ธณพรีบทำตามคำสั่ง

ครู่ต่อมาวิฑิตถูกโยนทิ้งไว้กลางถนนอย่างกับหมู กับหมา กานดาถลาตามไปประคองถามว่าเจ็บตรงไหนบ้าง วิฑิตเจ็บที่ใจมากที่สุด กานดาอ้างว่าเธอเจ็บยิ่งกว่าเขาเสียอีก วิฑิตผลักกานดากระเด็น สั่งให้หุบปาก โทษว่าเป็นเพราะเธอคนเดียวที่ลากเขามาเป็นสุนัขรับใช้คุณใหญ่ เขาถึงต้องเป็นแบบนี้

"ไหนล่ะ...เราจะสบายด้วยกัน เราจะโกยเงินจากมัน เชิญพี่ฝันไปคนเดียวเถอะ ผมไม่เอากับพี่แล้ว"

"ฑิตหมายความว่าอย่างไร...ฑิตอย่ากลัวนะ พี่รับรองพี่จะต้องเอาคืนให้ฑิตให้ได้"

"ขอบ ใจ...ไม่ต้อง แล้วรู้ไว้ด้วยคนอย่างวิฑิตไม่เคยกลัวใคร...ไอ้ใหญ่ ไอ้ณพ แกทำอะไรกับฉันไว้แกต้องชดใช้อย่างสาสม" วิฑิตอาฆาตแค้นสุดๆ ศจียืนซุ่มดูอยู่ยิ้มสะใจ โดยมีอ้ายชะเง้อคอมองอยู่ใกล้ๆ...

อ้ายรีบ คาบข่าวนี้ไปกระจายต่อ ระบบ ระบือ คุณระเบียบกับเอื้อยและเปานั่งฟังอยู่ที่มุมซ่องสุมอย่างสนใจ คุณระเบียบไม่เชื่อว่าคุณใหญ่จะใจร้ายถึงขนาดนั้น อ้ายยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง ระบือสะใจสมน้ำหน้าวิฑิตอยากทำตัวไฮโซดีนักเลยได้ โซซัดโซเซสมใจ คุณระเบียบด่าระบือว่านิสัยไม่ดีคนล้มอย่าข้ามระบบอยากรู้ว่าวิฑิตไปทำอะไร นักหนาถึงได้โดนคุณใหญ่ลงโทษขนาดนี้ อ้ายไม่รู้รายละเอียด

"แต่ได้ ยินคุณใหญ่ท่านว่าพี่วิฑิตคิดไม่ซื่อ...อะไรเนี่ยแหละ...อ้อ...คุณใหญ่ยัง พูดอีกนะ...น่ากลัวมาก...คุณใหญ่พูดว่า ท่านไม่สนว่ามันจะเป็นใคร แต่ลองถ้าใครคิดไม่ซื่อกับท่านล่ะก็ ...มันตาย"

ทุกคนพากันอึ้ง เปาอดเป็นห่วงแป้งร่ำไม่ได้...

ดึก แล้วแต่แป้งร่ำนอนไม่หลับ หยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้มาพันคอแล้วคว้ากล้องมาถ่ายรูปตัวเองไว้ กดดูรูปอย่างมีความสุข เจอภาพเปากับเธอตอนไปเที่ยวน้ำตกนึกอยากเจอเขาขึ้นมาเลยส่งเมสเสจไปนัดให้ ออกมาเจอกันหน่อย แล้วลุกออกจากห้องนอนค่อยๆย่องลงมาข้างล่างท่ามกลางความมืด

"จะไปไหน" เสียงคุณใหญ่ดังฝ่าความเงียบ

แป้ง ร่ำสะดุ้งโหยง คุณใหญ่เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะแถวนั้น ถามว่าดึกแล้วจะไปไหน แป้งร่ำแต่งเรื่องว่าหามือถือไม่เจอเลยลงมาดูว่าลืมไว้แถวนี้หรือเปล่า คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้ไม่ติดใจสงสัยอะไร แป้งร่ำเข้ามาคุกเข่าถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า อยากดื่มอะไรร้อนๆไหม เธอลุกขึ้นจะไปเตรียมให้ คุณใหญ่คว้ามือเธอไว้

"แป้งร่ำ...เธอต้องดีกับฉัน ต้องซื่อสัตย์กับฉันตลอดไป...เข้าใจไหม"

แป้ง ร่ำหลบตาก่อนจะพยักหน้ารับคำ คุณใหญ่พอใจบอกให้ไปนอนได้แล้ว แป้งร่ำจำใจกลับห้อง คุณใหญ่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ฉุกคิดถึงตอนที่พ่อของแป้งร่ำตะโกนสาปแช่งพ่อแม่ ของเขา ขอให้ตระกูลรัตตภาคย์ไม่มีใครรัก ไม่มีใครจริงใจ คุณใหญ่ พยายามสลัดความทรงจำนั้นทิ้ง แต่ทำไม่ได้...

แป้งร่ำลงไปหาเปาตามนัดไม่ได้เลยโทรศัพท์คุยกันแทนทั้งคู่คุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งอย่างมีความสุข

ooooooo

วิ ฑิตซมซานไปหาท่านสุพจน์ที่บ้านแต่เช้า ท่านสุพจน์ตวาดลั่นว่าทำไมคุณใหญ่ถึงไม่ฆ่าวิฑิตให้สิ้นซาก ปล่อยเหลือซากมาให้เขาต้องเปลืองกระสุนอีกทำไม แล้วคว้าปืนจากเอวลูกน้องมาจ่อหัววิฑิต

วิฑิตรีบยกมือบัง "อย่านะครับท่าน...ถึงอย่างไรผมก็ยังมีประโยชน์ อย่าลืมว่าผมรู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านรัตตภาคย์นะครับ"

สุพจน์ชะงัก ค่อยๆลดปืนลงพลางคิดว่าไอ้หมอนี่ไม่ใช่ธรรมดา คงต้องเลี้ยงไว้ก่อน...

หลัง จากคุณเล็กพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วเห็นชอบกับคำแนะนำของชานนท์ที่ต้องการให้ บริษัทนำเข้ารถยนต์หรูของเขาจัดงานอีเวนต์เปิดตัวรถรุ่นใหม่ คุณเล็กไม่รอช้าวางแผนจัดงานทันที...

บรรยากาศในวันงานเต็มไปด้วย ความคึกคัก บนเวทีแสงสีวูบวาบ แขกเหรื่อส่วนใหญ่ในงานเป็นเศรษฐีอายุน้อย คุณเล็กพอใจที่งานดำเนินไปด้วยดี หันไปขอบคุณชานนท์ที่คิดไอเดียนี้ให้ คุณใหญ่มาถึงงานพร้อมกับธณพ เห็นผู้คนมากมายก็อดดีใจแทนน้องชายไม่ได้ คุณจั๊กจั่นรีบพาคุณชูชัยมือขวาของท่านมาแนะนำตัวกับคุณใหญ่ คุณชูชัยออกปากชื่นชม

"แหม...ภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่าธุรกิจรถยนต์นำเข้าของคุณใหญ่จะไปได้เยี่ยมเลย"

"ไม่ใช่ของผมหรอกครับ ของน้องชายผม...เด็กๆสมัยนี้เขาเก่งครับ เราต้องปล่อยเขาแล้ว"

คุณเล็กยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินพี่ชายชมถึงกับยิ้มปลื้ม หัวใจพองโต...

อีก มุมหนึ่งของงานอีเวนต์ภายในโชว์รูมบริษัทรถยนต์ของคุณเล็ก อามุ่ยบ่นอุบที่โดนคุณเล็กแกล้งให้มาเสิร์ฟน้ำ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเปาขอร้อง เธอไม่มีวันยอมมาช่วยไอ้ตี๋เล็กเด็ดขาด เอื้อยสั่งอามุ่ยหยุดบ่นได้แล้ว เจ้านายสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ แล้วหันไปเล่นงานระบือที่เอาแต่กินขนมไม่ช่วยทำอะไรสักอย่าง...

ด้าน คุณเล็กกำลังคุยอวดคุณจั๊กจั่นว่างานนี้รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์แน่นอน คุณจั๊กจั่นพยายามหลอกถาม แต่คุณเล็กไม่ตกหลุมพราง อ้างว่าถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์ คุณจั๊กจั่นขี้เกียจตื๊อคุณเล็ก หันไปกระซิบกระซาบกับคุณใหญ่ถามว่าเรื่องที่ท่านทาบทามให้ลงเลือกตั้ง เขาตัดสินใจหรือยัง

"คุณสมบัติพร้อมอย่างคุณใหญ่ แถมยังได้โอกาสจากท่าน มันไม่มีอะไรจะเพอร์เฟกต์ไปกว่านี้อีกแล้ว"

คุณ ใหญ่สีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด ทันใดนั้น ทีมงานปราดเข้ามารายงานคุณเล็กว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว ชานนท์ แป้งร่ำกับคุณหญิงมองหน้ากัน คุณเล็กรีบดึงทีมงานออกมาคุยห่างๆ คุณใหญ่ถามว่ามีอะไร ทีมงานแจ้งว่าดาราซุปเปอร์สตาร์ที่จะมาเต้นโชว์เปิดตัวรถรุ่นใหม่เป็นไข้ หวัด 2009 มาไม่ได้

คุณเล็กตกใจร้องเสียงหลง คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี เหลือบไปเห็นอามุ่ยเดินถือถาดใส่เครื่องดื่มเข้ามา คุณเล็กคิดออกทันที ปราดเข้าไปดึงตัวอามุ่ยไปหลังงาน ขอร้องให้ช่วยขึ้นเวทีเต้นโชว์เปิดตัวรถแทน อามุ่ยโวยวายลั่นไม่ยอม ทั้งชานนท์และแป้งร่ำช่วยกันขอร้องก็ไม่เป็นผล

คุณหญิงลากแขนเปาเข้า มาช่วยเจรจากับอามุ่ยอีกแรง อามุ่ยอมยิ้ม รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญขึ้นมาทันที แต่ยังทำหยิ่งเล่นตัว ถามเปาว่าถ้าเธอยอมทำให้ เขาจะให้อะไรตอบแทน คุณเล็กชิงตอบว่ามีค่าตัวให้ อามุ่ยไม่อยากได้เงิน คุยว่าเตี่ยของเธอมีเงินเยอะแยะ คุณเล็กหน้าจ๋อย

"งั้นเธออยากได้อะไรล่ะอามุ่ย" แป้งร่ำซัก

"อาเปาต้องให้อั๊วหอมแก้มทีหนึ่ง"

ทุก คนใบ้กินไปตามๆกัน ระบือเตือนอามุ่ยว่าอย่ามาล้อเล่น อามุ่ยไม่ได้ล้อเล่น เอาจริง ทุกคนหันไปมองเปา ยกเว้นแป้งร่ำที่เมินไปทางอื่น จ๊ะเอ๋กับชานนท์ที่มองเธออยู่เช่นกัน แป้งร่ำรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ อามุ่ยแกล้งขยับจะไปเสิร์ฟน้ำต่อ แป้งร่ำบอกอามุ่ยว่ารอเดี๋ยว แล้วหันไปทางเปา

"เพื่อคุณเล็ก...แค่นี้...นายยอมไม่ได้หรือ...เปา"

เปาหันขวับมองหน้าแป้งร่ำ คุณเล็กอ้อนวอนเปาช่วยหน่อยแล้วจะไม่ลืมพระคุณ เปาตัดใจยอมทำตามที่อามุ่ยต้องการ อามุ่ยได้หอมแก้มเปาแล้วยังไม่พอใจ บอกคุณเล็กว่าต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องเธอให้ช่วยก่อน เธอถึงจะยอมขึ้นเวที คุณเล็กคิดหนัก แต่เพื่อบริษัทตัวเองแล้ว เขาจำต้องคุกเข่าต่อหน้าอามุ่ย

"ฉันขอให้อามุ่ยช่วยงานฉัน...ได้ไหม"

อา มุ่ยสบตาคุณเล็ก สองคนจ้องตากันนิ่งงัน อามุ่ยได้สติก่อน หันไปถามทีมงานว่าเสื้อผ้าที่เธอจะต้องใส่อยู่ที่ไหน ทีมงานยิ้มออก รีบพาอามุ่ยไปห้องแต่งตัวทันที...

จากนั้นไม่นาน พิธีกรบนเวทีประกาศก้องว่าได้เวลาที่ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านจะได้ยลโฉมรถ พอร์ชรุ่นใหม่ล่าสุด ทุกคนหันมามองที่เวทีเป็นตาเดียวกัน

"และวันนี้ เราได้รับเกียรติจากซุปเปอร์โมเดลสาวสวยดาวรุ่งจากเซี่ยงไฮ้ บินตรงมาเพื่อเซอร์ไพรส์ทุกท่านในวันนี้... ขอเชิญพบกับเธอ...มุย มุย ลี"

อา มุ่ยปรากฏตัวกลางเวทีด้วยชุดสุดหรู เซ็กซี่เย้ายวนใจ แขกเหรื่อตบมือกันสนั่น ทุกคนจากบ้านรัตตภาคย์ต่างมองจ้องอามุ่ยอย่างไม่เชื่อสายตา โดยเฉพาะคุณเล็กถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าอามุ่ยจะสวยขนาดนี้ ส่วนคุณจั๊กจั่นส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด ประหลาดใจแบบเว่อร์ๆตามเคย

หมวย สาวทำหน้าที่เปิดประตูรถหรูได้อย่างยอดเยี่ยมเรียกเสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อ ได้เป็นระยะๆ คุณใหญ่เข้ามาตบไหล่ น้องชายอย่างภูมิใจ ถึงจะปากแข็งไม่ชมต่อหน้า แค่นี้คุณเล็ก ก็ยิ้มแก้มแทบปริแล้ว...

หลัง เสร็จงานบนเวที อามุ่ยกลับเข้าห้องแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะกำลังเช็ดเครื่องสำอาง คุณเล็กเข้ามายืนใกล้ๆ อามุ่ย ถามว่าเข้ามาทำไม คุณเล็กอยากมาขอบใจอามุ่ยที่ช่วยเขา ระหว่างนั้นระบือกับเอื้อยโผล่หน้าเข้ามาตามทั้งคู่ บอกว่าได้เวลาไปฉลองกันต่อ...

เปากับแป้งร่ำ คุณหญิง คุณเล็ก ชานนท์ พร้อมด้วยธณพ อามุ่ย ระบือ และเอื้อยพากันมาเปิดห้องคาราโอเกะฉลอง ทุกคนพากันร้องรำทำเพลงอย่างสนุกสนาน ยกเว้นเปากับธณพที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ คุณหญิงหันไปเรียกสองหนุ่มให้มานั่งด้วยกัน ธณพเกรงใจเลยปฏิเสธไปว่าไม่ดีกว่า

"มาเถอะน่า...คุณณพ ผมไม่ฟ้องพี่ใหญ่หรอก มาคาราโอเกะจะให้มายืนเฝ้าได้ไง มันต้องมาแย่งไมค์กันถึงจะถูก... เร็ว...มานั่งนี่...เปาด้วย" คุณเล็กเขยิบที่ให้ธณพกับเปา

ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะเข้าร่วมวงด้วย ธณพได้นั่งใกล้คุณหญิง ส่วนเปายังไม่มีที่นั่ง คุณเล็กเห็นกระเป๋าแป้งร่ำวางอยู่บนเบาะข้างตัวเจ้าของเลยหยิบออก แล้วบอกเปาให้นั่งตรงนี้ เปาเหลือบมองแป้งร่ำที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง โดยมีชานนท์จ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ooooooo

อ้ายยกอาหารเช้า กลิ่นหอมควันฉุยมาวางตรงหน้ากานดา แต่เธอกลับไม่แตะต้องแม้แต่น้อย เอาแต่นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงวิฑิต ศจีเดินเข้ามามองใกล้ๆ แขวะกานดาว่าถึงกับตรอมใจกินข้าวกินปลาไม่ลงเชียวหรือ กานดาหันขวับไปถามอย่างเอาเรื่อง ถามศจีว่าเมื่อกี้พูดอะไร

"ศจี...ก็ อยากจะบอกว่าตอนนี้ ใครๆในบ้านรัตตภาคย์ เขากำลังแฮปปี้มีความสุขกันทั้งนั้น มีแต่คุณดาที่ต้องมานั่งอมทุกข์อยู่คนเดียว...โถ...น่าเวทนา"

กานดา ตบศจีหน้าหัน ศจีโกรธ แต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ หันมายิ้มเยาะบอกว่าถ้ากานดาไม่ได้อยู่ในช่วงทุกข์ระทมตรอมใจที่วิฑิตหลาน รักกลายไปเป็นหมาข้างถนนอย่างนี้ เธอคงตบกานดากลับแล้ว กานดาเจ็บใจมาก เงื้อมือจะตบศจีซ้ำ คราวนี้ศจีคว้าข้อมือไว้ บิดอย่างแรง กานดาร้องโอดโอยลั่น

"เลิกกดขี่ศจีได้แล้ว ถ้ายังไม่อยากต้องกระเด็นออกไปเร่ร่อนพเนจรเหมือนหลานรักอีกคน"

ศจีบิดข้อมือกานดาแรงขึ้นอีก แล้วผลักกระเด็นล้มทับอ้าย กานดาแค้นใจที่ศจีชักแข็งข้อขึ้นทุกวัน...

สาย วันเดียวกัน เปาชวนแป้งร่ำหนีเที่ยว โดยวางแผนให้ แป้งร่ำโกหกคุณระเบียบว่าจะออกไปเดินเลือกซื้อต้นไม้มาปลูก คุณระเบียบร้องจะตามไปด้วย จะปล่อยให้ไปคนเดียวได้อย่างไร

"แป้งไม่ได้ไปคนเดียวนะคะ แป้งให้ระบือขับรถให้ แล้วก็ให้เปาไปช่วยยกต้นไม้ด้วย"

"เบียบไปช่วยเลือกค่ะ เบียบเลือกเก่งนะคะ"

แป้ง ร่ำคิดหาทางจะบอกปัดอย่างไรดี แล้วนึกขึ้นได้ เตือนว่าวันนี้คุณระเบียบต้องไปรับชุดของแป้งร่ำที่ส่งไปซักแห้ง ถ้าไม่ไปเอาชุด เกิดคุณใหญ่จะให้เธอไปงานกะทันหันขึ้นมาต้องเป็นเรื่องแน่ๆ คุณระเบียบอ้าปากจะพูดบางอย่าง แป้งร่ำไม่รอฟังรีบตัดบท ยกมือบ๊าย บาย คว้ากระเป๋าเผ่นทันที...

ครู่ต่อมา ระบือขับรถพาแป้งร่ำห่างจากบ้านรัตตภาคย์

มา ไกลพอสมควร ถึงได้ถามเธอว่าจะให้พาไปไหน เปาซึ่งนั่งข้างคนขับบอกให้ขับไปเรื่อยๆแล้วปีนข้ามไปนั่งด้านหลังคู่กับ แป้งร่ำ ระบือร้องเอะอะว่าจะทำอะไร สองหนุ่มสาวหัวเราะขำ แป้งร่ำซบไหล่เปาอย่างมีความสุข แซวเขาว่าเมื่อวานโดนอามุ่ยหอมแก้มเป็นอย่างไรบ้าง เปาต่อว่าแป้งร่ำว่ามันเรื่องอะไรกันอยู่ๆก็ชงเขาให้อามุ่ยหน้าตาเฉย ไม่รู้จักสงสารเขาบ้าง

"เชอะ...โดนผู้หญิงหอมแก้มเนี่ยนะ...น่าสงสาร"

"ไม่รู้ล่ะ วันนี้คุณต้องจ่ายค่าทำขวัญให้ผม...เพราะผมตกใจมาก"

แป้งร่ำแกล้งทุบเปา "หมั่นไส้...อ่ะ...จ่ายค่าทำขวัญอย่างไร"

เปา ไม่ตอบแต่ทำแก้มป่องให้ ระบือลอบมองทางกระจกส่องหลัง เห็นแป้งร่ำหอมแก้มเปาหนึ่งฟอด ถึงกับถอนใจเฮือก ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไร เขาถึงต้องมารู้เห็นเรื่องนี้ด้วย...

พอคุณใหญ่รู้จากคุณจั๊กจั่น ว่า คู่แข่งที่ลงสมัครเลือกตั้งกับเขามีท่านสุพจน์หนุนหลังอยู่ คุณใหญ่เลยตัดสินใจจะลงเลือกตั้ง แล้ววานชานนท์ให้ช่วยเป็นมือเป็นเท้าให้เขาด้วย ชานนท์อึกอัก เพราะเมื่อวานพ่อของเขาเพิ่งเรียกไปคุยว่าอยากจะให้เขาลงสมัครครั้งนี้ด้วย คุณใหญ่ไม่พูดพล่ามถาม

ชานนท์ว่าต้องการเท่าไหร่เขาถึงจะไม่ลงสมัคร ชานนท์บอกปัดว่าตนไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน

"ถ้าอย่างนั้นนนท์อยากได้อะไร บอกพี่มา พี่ให้นนท์ ได้ทุกอย่าง แลกกับที่นนท์จะไม่ลงเลือกตั้งครั้งนี้"

ชา นนท์นิ่งคิด คุณใหญ่พยายามใจเย็น "ถ้ายังไง...พี่ไม่อยากให้นนท์คิดนานนัก อย่าปฏิเสธความหวังดีของพี่ ที่สำคัญ พี่เชื่อว่านนท์คงไม่อยากทนอยู่ใต้เงาของคุณพ่อนนท์ ตลอดไปหรอก...จริงไหม"

คำ พูดนี้แทงใจดำชานนท์อย่างจัง แต่ถึงกระนั้น เขาต้องขอเวลาคิดก่อน แล้วจะให้คำตอบเร็วที่สุด คุณใหญ่เริ่มมีความหวัง ลุกขึ้นตบไหล่ชานนท์ แล้วหันไปบอกธณพว่าถ้าเขาลงเลือกตั้งครั้งนี้ เห็นทีจะต้องใช้ยอดฝีมือมาคอยอารักขามากหน่อย เพราะคู่แข่งแต่ละคนระดับเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งนั้น

แล้วคุณใหญ่ก็ นึกถึงเปาขึ้นมาทันที สั่งธณพไปตามเปามาพบ ธณพเรียนว่าเปาไม่อยู่ ออกไปทำธุระกับคุณแป้งรํ่า จะให้เขาโทร.ตามให้ไหม คุณใหญ่ส่ายหน้า บอกธณพว่าต่อไปนี้เขาจะให้เปามาคอยติดตามเขา และเป็นหัวหน้าทีมอารักขาของเขา ชานนท์อึ้งที่คุณใหญ่ดูจะไว้ใจเปามาก...

แป้ง รํ่ากับเปาไปเที่ยวนํ้าตกกันสนุกสนานจนลืมเวลา กว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดคํ่าแล้ว แป้งรํ่ายํ้าเตือนระบืออีกครั้งให้ปิดปากเรื่องนี้ให้สนิท ระบือรับคำอย่างจำใจ เปารีบตัดบทบอกให้แป้งรํ่าขึ้นบ้านได้แล้ว แป้งรํ่าเหลียวซ้ายแลขวาแล้วจุ๊บเปาหนึ่งที ระบือแทบจะลมจับ

ชานนท์ เดินออกจากตัวตึก เห็นเปากำลังเปิดประตูรถให้แป้งรํ่าลง ปรี่เข้ามาถามเปาว่าพาคุณแป้งรํ่าไปไหนมา กลับเสียดึกดื่น เปานิ่งไม่ตอบ แป้งรํ่ารีบตอบคำถามแทนว่า ไปซื้อต้นไม้ ท่าทางชานนท์ดูไม่ค่อยจะเชื่อนัก ระบือรู้งาน รีบลงจากรถมาเปิดกระโปรงท้าย อุ้มกระถางต้นไม้ออกมาโชว์ แป้งรํ่าเห็นท่าไม่ดีขอตัวเข้าบ้าน พอชานนท์ขับรถออกไปจนลับสายตา ระบือถึงกับถอนใจเฮือกโล่งอก...

แป้งรํ่าเดินเข้าบ้านต้องตกใจ เห็นคุณใหญ่นั่งรออยู่ แต่แทนที่เขาจะเอ็ดเรื่องกลับดึก กลับบอกว่าทีหลังถ้าอยากได้อะไรให้คุณระเบียบโทร.ไปสั่งให้เขาเอามาส่งให้ ไม่เห็นต้องไปเอง กลับบ้านดึกๆมันอันตราย

"นี่ยังดีนะที่มีเปากับระบือไปด้วย ต่อไปนี้ห้ามไปอีกเด็ดขาด"

แป้ง รํ่ารับคำหน้าจ๋อย จังหวะนั้นเปาเข้ามารายงานตัวต่อคุณใหญ่ แป้งรํ่าเหลือบมองเปานิดหนึ่งก่อนจะทำเนียนเบือนหน้าไปทางอื่น คุณใหญ่เรียกเปาเข้ามาใกล้ๆ บอกว่าเขากำลังจะทำงานใหญ่ต้องการให้เปาคอยติดตามตลอด นอกจากเปาจะมีฝีมือด้านป้องกันตัวแล้ว ก็ยังเป็นที่ไว้วางใจของเขาด้วย ดังนั้น เขาจะเลื่อนขั้นเปาจากคนขับรถมาเป็นหัวหน้าทีมอารักขาเขาแทน เปาตะลึง ไม่มีความสุข...

ระบือรู้ข่าวนี้ รีบเข้ามาแสดงความยินดีกับเปาถึงห้องนอน แล้วนึกได้ว่ามันน่ายินดีตรงไหน แอบไปกิ๊กกั๊กกับผู้หญิงของคุณใหญ่ แล้วดันต้องไปเป็นบอดี้การ์ดให้เขาอีก น่าจะเป็นเวรเป็นกรรมมากกว่า เปาเอ็ดระบือว่าพูดมาก ระบือแย้งว่าเราอยู่กันแค่สองคนเอง ถ้าอยู่กับคนอื่นเขาจะไม่พูดเด็ดขาด

"ถึงระบือจะไม่พูด แต่อาจารย์แน่ใจหรือว่าเรื่องนี้มันจะไม่ปูดออกมา ความลับไม่มีในโลกน่ะอาจารย์"

เปาคิดตามที่ระบือพูดแล้ว แอบหวั่นใจเหมือนกัน...

ศจี ได้ฟังอ้ายเล่าเรื่องแป้งรํ่าออกไปข้างนอกกับเปา และระบือตั้งแต่เช้าเพิ่งกลับมาเมื่อกี้ ถึงกับตาวาว ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ สั่งให้อ้ายคอยจับตาดูแป้งรํ่ากับเปาไว้ให้ดี...

หลังจากเห็นแป้ง รํ่ากับเปาอยู่ด้วยกันเมื่อกี้ ชานนท์ ตัดสินใจได้แล้วว่าเขาจะขออะไรจากคุณใหญ่เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนไม่ลงสมัคร เลือกตั้ง เขารีบตรงกลับบ้าน แจ้งต่อท่านสุพจน์ว่าเขาจะไม่ลงสมัครเลือกตั้งอย่างที่พ่อต้องการ เพราะเขาอยากไปช่วยงานพี่ใหญ่ ท่านสุพจน์โกรธจัดตรงเข้าตบตี เตะต่อยลูกชายอุตลุด ปากก็ด่า "ไอ้ลูกทรพี...ไอ้ลูกเนรคุณ" ลั่นบ้าน ชานนท์ปล่อยให้พ่อซ้อมจนเขาหอบเหนื่อยไปเอง

"ไป...ไสหัวไป อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าแกอีก ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก ฉันกับแกขาดกัน...ออกไป"

ooooooo
ตอนที่ 14

ชานนท์พาหน้าตาบอบชํ้าดูอิดโรยเพราะไม่ได้ นอนมาทั้งคืนมาขอพบคุณใหญ่แต่เช้า   เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง คุณใหญ่ปลอบชานนท์ว่าถึงท่านสุพจน์จะไม่เห็นความสำคัญของลูกแท้ๆอย่างชานนท์ แต่ขอให้เขาจำไว้ว่า เขาเป็นคนสำคัญของพี่ใหญ่เสมอ หลัง จากนิ่งเงียบมานาน ในที่สุดชานนท์ตัดสินใจพูด

"พี่ใหญ่ครับ...ที่พี่เคยบอกว่าถ้าผมไม่ลงสมัครเลือกตั้งแล้ว ผมต้องการอะไร พี่ใหญ่จะให้ผม"

"ใช่...แน่นอน พี่พูดคำไหนก็คำนั้น นนท์อยากได้อะไรก็ว่ามาเลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"...ผม...อยากขอให้พี่ใหญ่ยกคุณแป้งรํ่าให้ผม"

คุณ ใหญ่ถึงกับใบ้กิน ขณะที่เปาแทบจะอกแตก ธณพ ปรี่เข้าหาชานนท์ทันที คุณใหญ่ยกมือห้ามไว้ ธณพมองเจ้านายอย่างไม่เข้าใจ พยายามพูดทักท้วง คุณใหญ่ตวาดลั่นว่าเขายังไม่ได้ขอความคิดเห็นใคร ธณพรีบหุบปากเงียบ เปาแอบลุ้นว่าคุณใหญ่จะตัดสินใจอย่างไร คุณใหญ่กลับถ่วงเวลา

"ไม่ ต้องห่วงนะนนท์...เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ว่าแต่นนท์ดูเพลียมาก พี่ว่านนท์พักผ่อนซะหน่อยดีไหม สบายๆแล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน...ณพ...พาคุณนนท์ไปพักผ่อน"

ชา นนท์ยอมลุกตามธณพไปแต่โดยดี คุณใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เปามองคุณใหญ่แล้วนึกถึงตัวเองกับแป้งรํ่า  อยู่ๆคุณใหญ่ก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เปา...ถ้านายเป็นฉัน นายจะทำอย่างไร...นายจะยกคุณแป้งรํ่าให้ชานนท์ไหม"

คุณ ใหญ่เห็นเปานิ่งเงียบไม่พูดอะไร เลยเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนใจเหนื่อยใจ หลับตานิ่ง เปายืนเครียด สีหน้าครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้...

เปา ตัดสินใจได้ในที่สุดว่าต้องพาแป้งรํ่าหนี บอกแป้งรํ่าให้รีบเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น ระบือจะขับรถไปส่งที่สถานีรถไฟ รอเขาอยู่ที่นั่นแล้วเขาจะตามไปทีหลัง คนจะได้ไม่สงสัย แป้งรํ่าอ้าปากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เปาจํ้าพรวดออกไปแล้ว

จาก นั้นเปามาขอร้องระบือให้ช่วยขับรถไปส่งแป้งรํ่า ทีแรกระบือไม่ยอม เปาอ้อนวอนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะรบกวน ระบือจำใจยอมทำตามที่เปาขอร้อง...

ด้านแป้งรํ่ารีบขึ้นไปเก็บข้าวของ ใส่กระเป๋าสะพายใบเล็ก โดยมิลืมหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้ไปด้วย จังหวะนั้นคุณระเบียบเข้ามาเห็น สงสัยว่าแป้งรํ่าจะเก็บกระเป๋าไปไหน กว่าแป้งรํ่าจะหลอกล่อคุณระเบียบให้เชื่อว่าเป็นแค่ลองเก็บกระเป๋าเล่นๆก็ทำ เอาเหนื่อย...

ทางฝ่ายเปาจับกางเกงยีนส์ม้วนๆแล้วยัดใส่เป้ ตามด้วยเสื้อยืด อามุ่ยเปิดประตูห้องผลัวะเข้ามาพร้อมถ้วยนํ้าขิง เปารีบโยนเป้ซ่อนไว้ อามุ่ยยื่นถ้วยนํ้าขิงให้ บอกว่าเธอลงมือทำเอง มีดเลยบาดมือ

"เจ็บมากไหม"

อามุ่ยตาโตดีใจ โผกอดเปาที่เป็นห่วงเป็นใยเธอ เปาพูดไม่ออก รู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยดีต่ออามุ่ย เลยไม่รู้จะทำอย่างไร เฉไฉไปคว้าถ้วยยกซดรวดเดียวหมดถ้วย แล้วชมว่าอร่อย อามุ่ยยิ้มแฉ่ง ถ้าเปาชอบเธอจะทำมาให้กินทุกวัน เปาอึกอักรู้แก่ใจดีว่าพรุ่งนี้เราสองคนคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

"อามุ่ย...ดูแลตัวเองดีๆนะ"

"อะไรเนี่ย...อาเปา วันนี้ลื้อเป็นอะไรของลื้อ จู่ๆก็เป็นห่วงอั๊วจังเลย อั๊วดีใจที่สุดในโลกเลย"

อามุ่ยยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่เปาส่งยิ้มให้เธอเหมือนเป็นการร่ำลา...

อีก มุมหนึ่งของบ้านรัตตภาคย์ ระบือดูจนแน่ใจว่าแป้งร่ำซึ่งแอบอยู่ที่เบาะหลังรถเอาผ้าห่มคลุมตัวมิดชิด แล้วจึงขึ้นประจำที่นั่งคนขับ แต่รถเคลื่อนออกไปยังไม่ทันพ้นประตูบ้าน ระบือต้องเหยียบเบรกเอี๊ยด อ้ายโผล่มายืนขวางหน้ารถไว้ แล้วเดินมาเคาะกระจกรถข้างคนขับ ถามระบือว่าจะไปไหน แถมพยายามชะเง้อมองเข้าไปในตัวรถ ระบือเอนตัวบังไปมาสุดฤทธิ์ สุดท้ายตัดสินใจลงจากรถมากันอ้ายไว้

"จะ...จะเอารถไปเติมน้ำมัน"

อ้าย เห็นระบือท่าทีมีพิรุธจะจับผิดเขาให้ได้ ระบือเลย ต้องอ้างว่าจะรีบไปเอาของให้คุณหญิง มาขวางทางอย่างนี้ไม่กลัวคุณหญิงด่าหรือ อ้ายได้ยินชื่อคุณหญิงนึกขยาด

"หา...แล้วก็ไม่บอก...ไอ้พี่บือ รีบไปเลย รีบไปให้ไว เลย...ไอ้บือบ้า"

ระบือรีบขึ้นรถ ซิ่งออกไปทันที แป้งร่ำที่แอบอยู่ใต้

ผ้าห่มถอนใจ โล่งอก

ooooooo

ขณะ เดียวกัน เปาหยิบเป้ขึ้นสะพายกำลังจะออกจากห้อง นึกขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญ ปรี่ไปคว้ากล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าแสนรักยัดใส่เป้ เห็นจดหมายอาซิ่มตกอยู่ ลังเลอยู่อึดใจ ก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน

"อาซิ่ม ฉันฝากดูแลคุณเปาด้วย หายป่วยเมื่อไหร่จะรีบมารับทันที และต้องสัญญานะว่าชาตินี้จะไม่ให้คนในรูปนี้ได้เข้าใกล้คุณเปาเป็นอันขาด เพราะพวกมันเป็นคนอำมหิตโหดร้ายและเป็นคนทำลายครอบครัวฉัน...หากพวกมันพบเจอ คุณเปาเมื่อไหร่ ฉันกลัวเหลือเกินว่าพวกมันจะต้องฆ่าคุณเปาเหมือนที่ทำกับเมียฉันและ ฉัน...ปรีดา"

เปาหยิบรูปถ่ายมาพลิกดู เป็นภาพครอบครัวรัตตภาคย์ ตอนคุณใหญ่ยังเด็ก เปาจำได้ว่าเคยเห็นภาพนี้ในห้องรับแขกกับห้องทำงานคุณใหญ่ ถึงกับตะลึงงัน ยิ่งย้อนคิดถึงตอนที่แม่ ของเขาต้องตายไปต่อหน้าต่อตา ความอาฆาตพยาบาทยิ่งอัดแน่นในอกแทบระเบิด เปากำรูปถ่ายไว้แน่น อาละวาดปัดข้าวของกระจัดกระจายระบายความเคียดแค้น เอามือที่ขยำรูปชกไปที่กระจกเงาแตกไม่มีชิ้นดี เลือดหยดเป็นทาง

"แม่ ครับ พ่อครับ เลือดต้องล้างด้วยเลือด ชีวิตต้อง ชดใช้ด้วยชีวิต...ผมจะแก้แค้นให้พ่อกับแม่...ผมสาบาน" สีหน้าเปาเหมือนมีวิญญาณเพชฌฆาตเข้าสิง...

แป้งร่ำรอเปาอยู่ที่สถานี รถไฟตั้งแต่บ่ายยันค่ำก็ไม่เห็นแม้แต่เงา โทร.ตามนับครั้งไม่ถ้วน เปาก็ไม่รับสาย ระบือสงสารเธอมาก ชวนกลับแต่แป้งร่ำไม่สนใจ อ้างว่าเปารับปากว่าจะมา เขาก็ต้องมา ฝนเริ่มตั้งเค้าฟ้าผ่าเปรี้ยงสนั่นหวั่นไหว จังหวะนั้นเสียงมือถือของแป้งร่ำดังขึ้น แป้งร่ำดีใจ รีบรับสาย

"เปา...เปาอยู่ไหน?...เป็นอะไรหรือเปล่า?...มีใครทำอะไรเธอหรือเปล่า?...เมื่อไหร่จะมา?"

"ขอ โทษนะแป้งร่ำ...ผมไปกับคุณไม่ได้แล้ว" เปาพูดจบวางสายทันที แป้งร่ำรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า ระบือถามว่าเกิดอะไรขึ้น เปาว่าอย่างไรบ้าง แป้งร่ำน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าช้าๆ

"เปา...ไปกับฉันไม่ได้แล้ว"

พูด ได้แค่นั้น แป้งร่ำก็ปล่อยโฮ เป็นจังหวะเดียวกับ ฝนเทกระหน่ำราวกับจะร้องไห้เสียใจไปกับเธอ ระบือพยายามประคองแป้งร่ำหลบฝนแต่เธอไม่สนใจ ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เปาแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่ง ช้ำใจและเสียใจไม่ต่างจากหญิงคนรัก

"อย่าโกรธผมนะแป้งร่ำ...สักวัน...เราจะไปด้วยกัน...ผมสัญญา" เปาหันกลับเดินฝ่าสายฝนจากไป

ooooooo

เปา หายไปทั้งคืนเพิ่งกลับถึงบ้านเมื่อตอนเช้า ระบือปราดเข้าไปถามว่าเมื่อวานหายไปไหนมา ปล่อยให้แป้งร่ำตากฝนรออยู่ตั้งนานสองนาน ระบือยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ อ้ายโผล่มาเสียก่อนบอกเปาว่าคุณใหญ่ เรียกไปพบ ระบือทำหน้าสยอง เกรงเปาจะงานเข้า

ครู่ต่อมา เปาต้องพยายามข่มความเคียดแค้นเอาไว้ เมื่อมายืนรอรับคำสั่งจากคุณใหญ่

"ณพจะ พาเธอไปคัดเลือกคนมาอารักขาฉัน เธอคงรู้ดีอยู่แล้วนะว่าต้องเลือกคนมีฝีมือและที่สำคัญที่สุดคือ ต้องไว้ใจได้...ส่วนเรื่องดูแลคุณแป้งร่ำก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่คุณระเบียบ กับระบือ เพราะธุระของคุณแป้งร่ำก็ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่...งานใหญ่ของฉันครั้งนี้ สำคัญกว่าเยอะ"

เปามองคุณใหญ่อย่างชิงชัง ระหว่างนั้น คุณระเบียบวิ่งพรวดเข้ามาแจ้งคุณใหญ่ว่าแป้งร่ำไม่สบายมากตัวร้อนจี๋อย่าง กับไฟ เปาห่วงแป้งร่ำมาก รู้แก่ใจดีว่าเธอป่วยเพราะอะไร แต่คุณใหญ่กลับไม่สนใจอะไรนัก บอกคุณระเบียบว่าถ้าแป้งร่ำป่วยก็ช่วยพาไปหาหมอให้ที แล้วหันกลับมาคุยธุระกับเปาและธณพต่อ...

ขณะแป้งร่ำนอนซมอยู่บนเตียง หน้าตาซีดเซียว ตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนัก ศจีถือวิสาสะเข้ามายืนข้างเตียง แถมด่าเธอฉอดๆว่าวันๆเอาแต่นั่งกินนอนกิน ไม่สบายนิดหน่อยก็ทำสำออยออดอ้อนคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่สนใจจะหันไปมอง ศจีแว้ดใส่ว่าพูดด้วยแล้วทำเป็นหยิ่งไม่พูดตอบ

"นั่นเขาเรียกว่าพูดหรือ ฉันนึกว่าเห่า" แป้งร่ำด่าสวน

ศจี ฉุนขาด กระชากไหล่แป้งร่ำให้หันมา ตบหน้าฉาดใหญ่ แล้วโดดขึ้นคร่อม บีบคอ แป้งร่ำไม่มีแรงสู้ ได้แต่ไอแค่กๆ หน้าแดง คุณระเบียบเข้ามาเห็น ตกใจร้องเอะอะว่าศจีทำอะไรแป้งร่ำ ศจีรีบเล่นละครตบตาเปลี่ยนท่าทีเป็นโอบกอดแป้งร่ำเอาไว้ โกหกว่าเธอสำลักอะไรก็ไม่รู้ ให้คุณระเบียบมาช่วยกัน ดูหน่อย

คุณ ระเบียบไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็รีบเข้ามาแทรกระหว่างศจีกับนายสาว ถามเธอว่าเป็นอย่างไรบ้าง แป้งร่ำเหลือบมองศจีแล้วบอกว่าเธอไม่ตายง่ายๆหรอก คุณระเบียบจะพาแป้งร่ำไปหาหมอตามคำสั่งของคุณใหญ่แต่แป้งร่ำไม่อยากไป ขอนอนพัก คุณระเบียบเลยตามใจ หันไปเชิญศจีออกจากห้อง...

หลังกลับจากคัดเลือกหน่วยอารักขาคุณใหญ่ เปาเข้าห้องปิดประตูหยิบรูปถ่ายครอบครัวคุณใหญ่ออกมาดูด้วยความแค้น มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ระบือเปิดประตูผลัวะเข้ามา เปารีบซ่อนรูปถ่าย ระบือไม่รอช้าต่อว่าต่อขานเปายกใหญ่ที่ผิดนัดกับคุณแป้งร่ำยังไม่พอ เธอนอนป่วยอยู่แท้ๆเขาก็ยังใจจืดใจดำไม่เป็นห่วงสักนิด ระบือเห็นเปาเอาแต่นั่งนิ่งเลยขยับจะออกไป อยู่ๆเปาก็โพล่งขึ้นว่า ฝากคุณแป้งร่ำด้วย

ระบือปรี่เข้ามาหาเปา "นี่อาจารย์...ไอ้ระบืออาจจะไม่ใช่คนฉลาดนัก แต่มันก็ไม่โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าต้องมีอะไร ผิดปกติเกิดขึ้นแน่ๆ...บอกฉันหน่อยได้ไหมว่า...เกิดอะไรขึ้น"

เปาไม่ ตอบ กลับขอร้องให้ระบือรับปากว่าจะช่วยดูแลคุณแป้งร่ำให้ แล้วลุกหนีออกจากห้อง ทิ้งระบือมองตามอย่างงงๆ ไม่นานนัก เปามาหยุดแหงนมองไปยังห้องนอนของแป้งร่ำ นึกถึงคืนวันหวานชื่นที่เคยมีด้วยกันแล้วได้แต่ถอนใจ หันหลังจะกลับห้อง เจอแป้งร่ำยืนหน้าซีดๆมองอยู่

แป้งร่ำถามคาดคั้นว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่ไปตามนัด เปานิ่งไม่ตอบ แป้งร่ำใจเสียโผกอดเขาแน่นถามว่าไม่รักเธอแล้วหรือ เปานิ่งอึ้ง แป้งร่ำจ้องหน้าเขาแล้วถามอีกครั้งว่ายังรักเธออยู่หรือเปล่า

"คุณไม่สบาย ไปนอนพักดีกว่า"

"ตอบฉันหน่อยได้ไหมเปา...ยังเป็นเพราะฉันหรือเปล่าที่ทำให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่"

"แป้ง ร่ำ...ผมขอโทษ" เปาผละจากไป ทิ้งให้แป้งร่ำน้ำตาไหลพราก ทรุดลงหมดแรงอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้เลยว่าเขาเองก็เสียใจสะเทือนใจไม่แพ้เธอ เช่นกัน

ooooooo

เช้าวันถัดมา เปาสบโอกาสจะจัดการคุณใหญ่ ระหว่างอยู่ที่สนามซ้อมยิงปืน ขณะจะยกปืนขึ้นเล็งไปทางคุณใหญ่ซึ่งกำลังนั่งคุยอยู่กับธณพอย่างสบายอารมณ์ เปาต้องเปลี่ยนใจกะทันหัน เพราะคุณหญิงโผล่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน...

ใน เวลาเดียวกัน ที่บ้านรัตตภาคย์ ชานนท์ได้ข่าวว่าแป้งร่ำไม่สบายรีบมาเยี่ยมด้วยความเป็นห่วง   อาสาจะพาเธอไปหาหมอแต่แป้งร่ำกลับไม่ต้องการอ้างว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก...

วิ ฑิตเห็นช่องทางจะได้แก้แค้นคุณใหญ่ไปในตัว จึงอาสาท่านสุพจน์จัดการคุณใหญ่ให้สาสมกับที่หลอกล่อลูกชายคนเดียวของท่านสุ พจน์ไปเป็นพวกเดียวกับตน ไม่นานนัก วิฑิตไปดักรอศจีซึ่งตอนนี้ตกอับขนาดต้องไปหาซื้อเสื้อผ้าข้าวของที่ตลาดนัด ขายของราคาถูก   แล้วใช้เงินล่อศจีมาร่วมมือกันกำจัดคุณใหญ่  ศจีเห็นว่าตอนนี้คุณใหญ่ก็ไม่ดูดำดูดีอะไรตนแล้ว จึงยอมร่วมมือกับวิฑิต...

คุณ หญิงนั่งคุยกับคุณใหญ่ที่สนามซ้อมยิงปืนได้สักพักก็ขอตัวกลับ คุณใหญ่ไม่อยากให้น้องสาวขับรถกลับบ้านคนเดียวเกรงจะมีอันตราย คุณหญิงเถียงว่าเธอไม่ใช่เด็กๆแล้ว

"แต่เป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ที่ พี่รักที่สุด...อย่าขับกลับเองเลยนะ...ณพ" คุณใหญ่หันไปท