กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

ลองอ่านดู แล้วจะรู้ ว่าซึ้งแค่ไหน

ผู้หญิงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุ  ทำให้ต้องตาบอดทั้งสองข้าง

และเธอก็ทุกข์ทรมานกับการสูญเสียการมองเห็น

แต่สามีเธอก็พยายามปลอบใจ และให้กำลังใจเธอตลอด

พยายามสอนให้เธอใช้ประสาทสัมผัสให้มากขึ้น

ที่ทำงานของเธอกับสามีอยู่คนละทางแต่เขาก็ขับรถไปส่งและไปรับอยู่เสมอ

จนวันหนึ่งสามีเธอพูดกับเธอว่า

"ผมรู้สึกเหนื่อย  อยากให้คุณลองพยายามขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง"

โดยที่เขาไม่ต้องไปรับไปส่งได้ใหม

นาทีนั้น ?...

เธอรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยวและน้อยใจสามีเธอแต่เธอก็พยายามทำตามที่เขาขอ

เธอพยายามขึ้นรถเมล์เอง พยายามไปทำงานด้วยตัวเอง

จนในที่สุดเธอก็สามารถทำได้

วันหนึ่งก่อนที่เธอจะลงรถไปทำงานตามปกติ

คนขับรถเมล์ก็เข้ามาจับแขนเธอและพูดกับเธอว่า "ผมช่างอิจฉาคุณผู้หญิงจริงๆครับ"

เธอก็เลยถามว่า "อิจฉาเธอเรื่องอะไร"

คนขับรถเมล์ก็เลยบอกว่า "สามเดือนที่ผ่านมา ผมจะเห็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเขาจะขึ้นรถเมล์ตอนเช้า มานั่งตรงเบาะหลังคุณ เฝ้ามองดูคุณด้วยความห่วงใยและตามคุณลงรถไป

และเฝ้าดูคุณเดิน...เข้าไปที่ทำงานอย่างห่วงใย

ทุกๆเย็นเขาก็จะมาเฝ้ารอดูคุณขึ้นรถ และคอยดูคุณจนคุณลงรถ"


พอเธอได้ยินดังนั้น เธอก็น้ำตาไหลด้วยความตื้นตัน..และสำนึกผิด

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน

เขายังอยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด

เขาเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องคอยมารับมาส่งเธอซะอีก

เธอหวนนึกถึงคำพูดเขาที่บ่นลอยๆออกมาบ่อยๆว่า

ชีวิตคนไม่แน่นอน อาจตายวันนี้ พรุ่งนี้ ได้ทุกเมื่อเลยนะ..

ดูอย่างคุณสิ...เมื่อวานยังมองเห็น วันนี้ คุณมองไม่เห็นแล้ว...

เธอคิดน้อยใจเขามาตลอด 3 เดือน ที่คิดว่าเขาเบื่อรำคาญการเป็นคนตาบอดของเธอ...

ณ.วันนี้เธอรู้แล้วว่า ...เขากลัวว่า วันนี้ พรุ่งนี้ เขาจะตายไป...แล้วเธอจะไม่สามารถ ไปไหนมาไหน

หรือมีชีวิตอยู่เองได้ถ้าขาดเขา
อ่าซึ้งจังได้สามีดี
นะ แต่งให้สวยงามกว่านี้หน่อยก็ดีนะค่ะ

ขอบคุณสำหรับ เรื่องดีๆค่ะ
ซึ้งจังเลย
ขอบคุณจ๊ะ
แง้ ซึ้งจัง
ซึ้งดีนะ

จะมีใครรักกันได้มากขนาดนี้มั๊ยอ่ะ
ถ้าเราคิดเข้าข้างตัวเอง เราจะทำสิ่งที่ถูกอยู่เสมอ

ถ้าเราคิดถึงคนอื่นบ้าง เราจะทำสิ่งที่ถูกยิ่งกว่า
โดนใจเลยคับ ^ ^
กลับไปยังรายบอร์ด