กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15

เมื่อกลับมาถึงเกาหลี คิมมินโฮก็พบว่าคิมยองมิน นอนใส่เฝือกที่คอและขา โดยบอกว่าซุ่มซ่ามตกบันไดเพราะคิดอะไรเพลินไปหน่อย คิมมินโฮรู้สึกผิดจึงขอโทษ คิมยองมินน้ำตารื้น

"ไม่เป็นไร...ไม่ เป็นไร พ่อก็ต้องขอโทษแกเหมือนกัน ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่เครื่องจักร ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ต้องทำตามฉัน... มินโฮ พ่อตัดสินใจแล้วว่าพ่อจะให้แกมีชีวิตของแก"

"หมายความว่าไงครับ"

"ก็ เรื่องตกบันไดนี่แหละทำให้ฉันคิดได้ ว่าชีวิตคนเรา ตายไปมันก็เอาอะไรไปไม่ได้ ถ้าแกไม่อยากแต่งงานกับหนูซึงมีก็ไม่ต้องแต่ง"

คิมมิ นโฮถามถึงแอลอี คิมยองมินปลงว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ขอแค่ให้ลูกมีความสุขเขาทนได้   คิมมินโฮอึ้ง เดินออกจากห้องมาพูดกับยุนอาหน้าเครียดว่าเขาตัดสินใจแล้ว...

คิมมิ นโฮมาพาซึงมีไปเลือกชุดแต่งงาน แต่เขายังทำใจแต่งตัวถ่ายรูปกับซึงมีไม่ได้ เขาคิดถึงแต่นิจชิตา และสัญญากับตัวเองว่าเขาจะกลับไปฟังคำตอบของเธอ ขณะเดียวกัน นิจชิตาก็เสียใจที่เธอไม่ทันได้พูดความรู้สึกของเธอกับเขา...

ส่วน ปรางยังไม่เลิกหาวิธีทำให้นิจชิตาสนใจภูชิต แผนขั้นเด็ดขาดของเธอ คือให้ภูชิตทำเป็นจะโดดน้ำตาย ปรางทำเป็นวิ่งมาตามนิจชิตาไปห้ามภูชิต พอนิจชิตาวิ่งมา "อะไรกันปราง"

"นิจ...เห็นขนาดนี้แล้วยังถามอีกเหรอ ปลัดเค้าจะฆ่าตัวตายที่เธอไม่ยอมหายโกรธเขาไง"

"แล้วมันเกี่ยวอะไร กับฉัน"

"ทำไมไม่เกี่ยว ก็ปลัดเขาจะทำให้เธอดูว่าเขารักเธอจริง ถ้าเธอยังไม่หายโกรธ เขาจะกระโดดน้ำตายเพื่อบูชารักใช่มั้ยปลัด"

ภู ชิตทำหน้าปูเลี่ยนๆ นิจชิตาถอนใจบอกว่าถ้าอยากตายไม่ต้องมาเรียกเธอ ว่าแล้วก็เดินกลับไป ปรางหันมาบอกภูชิตให้โดด ภูชิตส่ายหน้า ปรางจึงถีบเขาหล่นโครมลงไปแล้วร้องเรียกนิจชิตาให้กลับมาแต่เธอไม่สนใจ ภูชิตร้องให้ช่วยเขาด้วย เขาว่ายน้ำ
ไม่เป็น ปรางตกใจรีบโดดลงไปช่วยลากขึ้นมาบนฝั่ง ภูชิตนอนนิ่ง ปรางยิ่งตกใจตัดสินใจผายปอด ภูชิตแอบอมยิ้มสุขใจ

พอเดินกลับมา ลุงปุ่นวิ่งมาบอกนิจชิตาว่าเอ็มอีวันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ นิจชิตารีบวิ่งไปดูเห็นเอ็มอีวันร้องเพลงอยู่หน้าชั้น

"นี่ไง พ่อเห็นมันร้องตั้งแต่เช้าแล้วนะ ยังไม่หยุดหายใจเลย"

นิจชิตาเห็น หน้าเอ็มอีวันที่เหมือนคิมมินโฮยิ่งคิดถึงยืนมองนิ่งจนลุงปุ่นต้องสะกิด  เธอสะดุ้งแล้วบอกว่าไม่เห็นมีอะไรแปลก พูดจบก็เดินไป ลุงปุ่นงง มันแปลกทั้งหุ่นแปลกทั้งคน...

เวลาเดียวกัน ซึงมีนั่งอยู่กับคิมมินโฮในร้านชาของโรงแรมหรู คิมมินโฮเลียบเคียงถามซึงมีว่าชอบเขาที่ตรงไหน ทำให้เธอแปลกใจ พอดีเห็นโต๊ะถัดไปมีหญิงสาวสองคนนั่งมองคิมมินโฮแล้วหัวเราะกระซิบกระซาบก็ ไม่พอใจ พอหญิงสาวคนหนึ่งเดิน
ผ่านไปเข้าห้องน้ำแถมทอดสายตาให้คิมมินโฮ ซึงมีจึงขอตัว "โทษนะคะพี่มินโฮเดี๋ยวซึงมีมา"

ซึงมีตามไปตบหญิงสาว คนนั้นในห้องน้ำอย่างไม่เกรงใจใคร กลับมาที่โต๊ะทำเป็นไม่มีอะไร "ขอโทษนะคะ ซึงมีไปจัดการธุระนานไปหน่อย เมื่อกี้พี่มินโฮถามว่าซึงมีชอบพี่มินโฮตรงไหนใช่มั้ยคะ"

คิมมินโฮ พยักหน้า ซึงมีตอบว่าเธอชอบตรงที่เขาเป็นเขา คิมมินโฮบอกว่าเธอยังไม่รู้เลยว่าชอบเขาคนไหน ซึงมีจึงชี้เฉพาะลงไปว่า

"ซึง มีชอบพี่มินโฮที่ดูดี ประสบความสำเร็จ เพียงพอมั้ยคะ"

"ซึงมีพี่มี บางอย่างที่คิดว่าพี่น่าจะบอก" คิมมินโฮยิ้มก่อนจะตัดสินใจพูด "พี่ไม่ได้รักซึงมี"

ซึงมีชะงักชั่วครู่ คิมมินโฮขอโทษและยอมรับว่าทุกอย่างที่ทำเพราะผู้ใหญ่ ซึงมีแอบกำหมัดแน่น แต่ไม่ยอมแพ้ เธอบอกว่าอย่างไรเสียเธอก็จะทำให้เขารักเธอ ทันใด...มีคนร้องกรี๊ดตกใจที่เห็นคนโดนทำร้ายในห้องน้ำ คิมมินโฮหันไปสนใจ ซึงมีรีบดึง
เขาลุกขึ้นแล้วบอกว่าเธออยากไปเลือกแหวนแต่งงาน คิมมินโฮเหนื่อยใจที่ซึงมีไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของเขาเลย

ooooooo

ใน ห้องพักครู ชุมพลได้รับโทรศัพท์จากยุนอา

เธอโทร.มาเพื่อบอกเขาว่า เย็นนี้มาทานข้าวด้วยไม่ได้ ชุมพลคิดว่าเธอติดงาน แต่พอเธอบอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่เกาหลี ชุมพลตกใจตะโกนถามเสียงดังว่าไปทำไม ยุนอาตอบว่ามาจัดการเรื่องงานแต่งงานของคิมมินโฮ พอดีนิจชิตาเดินเข้ามาได้ยินทุกอย่าง
เธอยืนอึ้งใจหายวาบ ลุงปุ่นพยายามสะกิดให้ชุมพลพูดเบาๆแต่เขาไม่เข้าใจ พอคุยจบวางสาย หันมาเจอนิจชิตาหน้าเศร้าเดินออกไปจึงถามลุงปุ่น

"เอ่อ...ครูใหญ่ว่า ครูนิจเขาจะได้ยินเรื่องคุณคิมมั้ยครับ"

"จะไปเหลือเหรอ...โธ่...ครู ชุมพล" ลุงปุ่นเซ็ง...ชุมพลก็หน้าจ๋อย...

ขณะที่ซึงมีกำลังเลือกแหวน ในร้าน คิมมินโฮเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านร้านไปลักษณะคล้ายนิจชิตาก็ตื่นเต้นรีบ วิ่งออกจากร้านตามเธอไป ซึงมีตกใจวิ่งตาม เขาวิ่งไปดึงมือผู้หญิงคนนั้น แต่พอเห็นหน้าว่าไม่ใช่ก็รีบขอโทษแล้วยืนอึ้ง

"ฉันคิดถึงเธอมากขนาด นี้เลยเหรอ"

ซึงมีตามมาเห็นเจ็บใจที่คิมมินโฮคิดถึงแต่นิจชิตา...

คิมมิ นโฮยังแอบโทร.ไปหานิจชิตาแต่ไม่พูดอะไรแล้ววางสายไป...

ในขณะที่ปราง พยายามหาวิธีให้ภูชิตเอาชนะใจนิจชิตา แต่ทำอย่างไรก็วกเข้ามาโดนตัวเองอีกจนได้ จนชักรู้สึกหวั่นไหวเอง...

หลัง จากต้องทนเข้าเฝือกคอและขามาหลายวัน คิมยองมิน เริ่มทนไม่ไหว แอบย่องลงมาหาของกินในตู้เย็น โดยให้สาวใช้ ดูต้นทางให้ แต่คิมมินโฮก็เดินเข้ามาเจอ คิมยองมินตกใจรีบเอาหัวแช่ตู้เย็นและบอกลูกชายว่า "คือ...ความดัน...ความดันพ่อขึ้นอีก
แล้ว"

"งั้นไปโรงพยาบาลเถอะ ครับ"

"ไม่ต้อง...คือพ่อมีวิธี นี่ไง ต้องต้านแรงดันโดยการทำให้มันเย็น แกไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วงพ่อ"

คิมมิ นโฮลังเลด้วยความเป็นห่วง แต่คิมยองมินไล่

เขาจึงยอมไป พอคิมมินโฮไปแล้ว คิมยองมินรีบเอาหัวออกจากตู้เย็น ถูหัวตัวเองให้หายเย็น แทบจับไข้เอาทีเดียว...

ขณะที่นิจชิตาสอนหนังสือเด็ก สายตาเอ็มอีวันมองเธอตลอดเวลา เพราะคิมมินโฮใช้สายตาเอ็มอีวันส่งภาพของเธอเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขา ที่เกาหลี ทำให้เขาเฝ้ามองเธอด้วยความอาลัย...ยุนอาเข้ามาถามว่าจะให้เธอนำเอ็มอีวัน กลับมาหรือไม่
คิมมินโฮตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "เอากลับมาเลย...บางที...ฉันอาจจะไม่กลับไปเมืองไทยอีก"

ยุนอาใจหาย วาบ "ค่ะ จริงสิคะ ท่านโปรเฟสเซอร์บอกว่า วันที่ท่านรองกลับมาที่นี่ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาท่านรอง ดิฉันคิดว่าเป็น..."

"วันนี้ผมมีอะไร ต้องทำอีกหรือเปล่า" คิมมินโฮขัดขึ้นทันที

พอยุนอาตอบว่าไม่มี   เขาก็ออกไป  ยุนอาหันมองที่ หน้าคอมฯ   เห็นนิจชิตาจึงเข้าใจถึงความรู้สึกของคิมมินโฮ แต่แล้วนึกอะไรได้ จึงกดคอมพิวเตอร์สั่งการให้เอ็มอีวันไปดูชุมพลบ้าง เอ็มอีวันเดินตามชุมพลแจจนเขาตกใจวิ่งหนี เอ็มอีวันยังวิ่งตามจน
ชนกัน ล้มลง เอ็มอีวันคร่อมตัวชุมพลแล้วจ้องหน้าเข้า มะลิเดินมาเห็นร้องลั่น "ว้าย...บัดสีบัดเถลิง"

"ไม่มีอะไรนะมะลิ มันไม่ใช่อย่างนั้น" ชุมพลตกใจรีบจะลุกขึ้นแต่สู้แรงเอ็มอีวันไม่ได้

ยุนอานั่งมองยิ้มๆ รำพึงว่าเขาคงสบายดี   ตรงกันข้าม ชุมพลร้องโวยวายกลัวเอ็มอีวัน...

คิมมิ นโฮเซ็งจึงกลับมาบ้านแต่วัน แล้วต้องแปลกใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงลั่นบ้าน พอเข้ามาดูเห็นคิมยองมิน ถอดเฝือกคอกับขาวางไว้ แล้วสนุกสุดเหวี่ยงกับสาวๆที่เรียกมา เขาเปิดไฟสว่างจ้าขึ้น คิมยองมินตกใจเมื่อเห็นลูกชายยืนจังก้า

คิม ยองมินนั่งคุกเข่าราวกับถูกทำโทษ เขายอมรับผิดที่หลอกให้คิมมินโฮกลับมา  แต่ยืนยันว่าเพราะเขาคิดถึง  คิมมินโฮ ไม่เชื่อ "พ่อเลิกโกหกผมซะที ผมไม่ใช่เด็กห้าขวบนะ"

"จ้ะ...เอางี้นะ...แกอยากได้อะไร งบพัฒนาเอ็มอีวันเพิ่มมั้ย หรือว่าจะเอารถสปอร์ตอีกคัน หรือว่า..."

"ผม ไม่ต้องการแต่งงานกับซึงมี"

"เฮ้ย! ไม่ได้"

"ก็ไหนพ่อบอกว่า พ่ออยากให้ผมกลับเกาหลีเพราะแค่คิดถึงผมไง สุดท้ายพ่อก็แค่หลอกใช้ผม" คิมมินโฮมองพ่อด้วยความเสียใจก่อนจะเดินออกไป

คิมยองมินร้องเรียกให้ กลับมา ลุกขึ้นจะไปตามแต่ต้องล้มกลิ้งเพราะนั่งนานจนเป็นเหน็บ

ooooooo

เวลา ผ่านไป...โรงเรียนเลิก   ไม่เหลือใครในโรงเรียน   นิจชิตากำลังวิ่งออกกำลังกาย   พลันเห็นคิมมินโฮยืนอยู่ข้างสนามก็ตกใจ  คิดว่าตัวเองตาฝาดจึงขยี้ตามองอีกที   ไม่มีเขาอยู่แล้ว   เธอจึงวิ่งต่อไปสักพักได้ยินเหมือนมีคนวิ่งตามจึงหันไปมองต้อง
ตกใจเมื่อ เห็นคิมมินโฮวิ่งตาม

"เฮ้ย! นี่ต้องเป็นภาพลวงตา ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ"

คิมมินโฮวิ่งมาทัน จับมือเธอมาแตะที่หน้าของเขา "ผมไม่ใช่ภาพลวงตา ผมกลับมาจริงๆ"

นิจ ชิตาไม่คาดฝัน ลูบไล้หน้าเขาอย่างตื่นเต้น "นายจริงๆด้วย"

"ผม ต้องกลับมาหาคุณ เพราะผมยังไม่ได้ฟังคำตอบที่คุณสัญญาว่าจะบอกผมเลย"

มือ ที่จับหน้าชะงักทันที นิจชิตาเลื่อนมือมาบิดหู

คิมมินโฮจนเขาร้อง ลั่นและบอกว่าไม่มีเรื่องต้องพูดอีกแล้ว และไล่ให้เขากลับไป คิมมินโฮถามว่าเธอเป็นอะไร

"นายนั่นแหละ เห็นฉันเป็นอะไร นายคิดจะมายืนหน้าบ้านฉันทั้งคืนก็มา แต่พอฉันจะบอกนาย...นายก็หายไป"

"นี่ ไง...ผมอยู่ตรงนี้แล้ว คุณอยากบอกอะไรผมก็บอกมาเลย"

นิจชิตายังโกรธ จึงบอกว่าเธอต้องวิ่งอีกสิบรอบ คิมมินโฮรีบบอกว่าเขาจะรอ นิจชิตาทำหน้าหมั่นไส้ก่อนจะวิ่งต่อไป...

ทุกวันชุมพลจะฝึกพูดภาษา เกาหลี เย็นนี้เขาฝึกพูดเกี่ยวกับการเรียกรถแท็กซี่ เขาเปิดตำราไปหัดพูดไป พลันมีเสียงตอบโต้ที่ด้านหลัง ชุมพลไม่ทันสังเกต กลับเปิดตำราแปลแล้วพยายามพูดกลับไป พอนึกได้จึงหันมามอง เห็นยุนอายืนยิ้มอยู่ก็ดีใจ

ในขณะที่ซึงมีไม่รู้เลยว่าคิมมินโฮไป เมืองไทย เธอนัดพาเขามาอวดเพื่อนๆ แต่พอคนที่เดินเข้ามากลับกลายเป็นคิมยองมิน ซึงมีไม่ทันมองเข้าไปควงแขนมาแนะนำกับเพื่อนๆอย่างหน้าชื่น เพื่อนๆร้อง "ต๊าย...เธอนี่มีเซอร์ไพรส์เยอะจริงๆ"

ซึงมีแปลกใจหันมอง แล้วร้อง "ว้าย...ไอ้แก่...อุ๊ย! คุณอา"

คิมยองมินยิ้มแหะๆแล้วบอกเรื่องที่ คิมมินโฮไปเมืองไทย ซึงมีโกรธมากแล่นมาฟ้องซอ ซอกลับโมโหมากกว่าจนซึงมีต้องปราม ซอแปลกใจ "แล้วลูกไม่โมโหหรือไง"

"ถ้า หนูรักมันก็คงจะเป็นอย่างนั้น แต่ที่พ่อให้หนูแต่งงานกับมันเพราะขุมทรัพย์ของพวกมันไม่ใช่เหรอคะ"

"มัน ก็จริง แต่ถ้าเจ้ามินโฮไม่ยอมแต่งงานกับเรา มันก็เท่ากับซื้อเวลาไปเรื่อย"

"ไม่ หรอกค่ะ   หนูรู้แล้วค่ะว่าทำยังไงมันถึงจะยอมแต่งงานกับหนู"

ซอทำ หน้างง ซึงมีจึงขยายความให้ฟังว่าหัวใจคิมมินโฮอยู่ที่เมืองไทย ฉะนั้นเธอต้องเอาหัวใจเขามา แล้วทุกอย่างก็จะตามมาเอง ซอยิ้มกับแผนการของลูกสาว

ooooooo

เช้าวันใหม่ คิมมินโฮแต่งเป็นเอ็มอีวันมาโรงเรียนแต่เช้า ดักพบนิจชิตาเพื่อยื่นกระดาษให้แล้วบอกเธอว่าเจ้านายสั่งให้เอาของมาคืน นิจชิตาแปลกใจเปิดกระดาษออกดูเห็นคำว่า...ดี...

"คืน...ดี...ช่วยบอก ผมหน่อยสิครับว่าที่เจ้านายผมทำอย่างนี้ เขาเรียกว่าโรแมนติกใช่มั้ยครับ" เอ็มอีวันทำท่าเชียร์ ให้คืนดี

"โรแมนติกอะไร ก้อร่อก้อติกมากกว่า...ไปบอกเจ้านายเธอด้วยนะว่าเลิกใช้วิธีอย่างนี้ซะที ฉันไม่มีทางอภัยให้ง่ายๆแน่" นิจชิตาเดินหัวเสียออกไป

คิมมินโฮหนัก ใจ เขาต้องทำเป็นหุ่นยนต์เดินตามถามว่าไม่คิดจะให้อภัยเจ้านายเขาบ้างหรือ นิจชิตารู้สึกว่าเอ็มอีวันจะทำตัวเป็นพ่อสื่อ เอ็มอีวันรีบปฏิเสธ "ผมก็แค่เห็นว่าเจ้านายผมเป็นคนดี ผมก็อยากให้คุณกับเจ้านายผม..."

"ไม่ ต้องพูดแล้ว...คำก็คนดีสองคำก็คนดี แล้วทำไมเธอไม่คบกับเจ้านายเธอเองล่ะ"

"อู ย...แต่เจ้านายผมเป็นคนดีจริงๆนะครับ ที่เจ้านายผมต้องกลับเกาหลีก็เพราะว่าท่านโดนพ่อของท่านหลอกว่าไม่สบาย คิดดูสิครับ ว่าเจ้านายผมเป็นคนกตัญญูแค่ไหน"

"พอหรือยัง...ยกย่อง เทิดทูนกันพอหรือยัง"

"คุณนิจครับ...คุณรู้มั้ยครับว่าตอนนี้ผมได้ รับมอบหมายหน้าที่อีกหนึ่ง...รู้มั้ยครับอะไร เจ้านายให้ผมมาดูแลคุณ คุณนิจชิตาครับ เจ้านายผมเค้ารู้สึกผิดจริงๆนะครับ"

นิจชิตากระดิก นิ้วให้ยื่นหน้ามาใกล้ๆ "มานี่สิฉันจะบอกอะไรให้ฟัง เข้ามาอีก เข้ามา" พอคิมมินโฮยื่นหน้าเข้าไป นิจชิตาก็ระดมหมัดเข้าที่หน้าเขาหลายหมัด

คิมมิ นโฮต้องยืนนิ่งเพราะ เป็นเอ็มอีวัน หมัดสุดท้ายนิจชิตาฝากให้คิมมินโฮ และให้ไปบอกว่าจำไว้ เธอไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด เธอซัดตูมเข้าเต็มเหนี่ยวแล้วเดินไป คิมมินโฮต้องยืนนิ่งเพราะกลัวความแตก แต่สักพักก็มีเลือดไหลออกมา เขาบ่น "หมัดหนักเป็นบ้า..."

กลับมา นั่งหงุดหงิดในห้องพักครู "ฮึ่ย...ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย คนบ้า กลับมาทำไม"

ระหว่างนั้นลุง ปุ่นเดินเข้ามา ได้ยินนิจชิตาพูดด้วยความหงุดหงิดว่า "เห็นฉันเป็นตัวอะไร คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป"...ลุงปุ่นลังเลตกลงเขาจะไปหรือจะอยู่ดี จึงถามนิจชิตา

"แล้ว ตกลงลูกจะให้พ่ออยู่หรือไปเนี่ย"

นิจชิตา สะดุ้งเงยหน้ามองหัวเราะแหะๆ "พ่อ...หนูไม่ได้พูดถึงพ่อ"

ลุงปุ่นรู้ ทัน "แล้วพูดถึงคุณคิมใช่มั้ย"

"ทำไมหนูต้องพูดถึงเขาด้วย...นาย นั่น ไม่เห็นจะมีอะไรดี"

"นั่นสิ พ่อก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรดี แล้วทำไมพอเวลาเขาไม่อยู่ เราทำท่าเหมือนจะเป็นจะตาย" ...นิจชิตาค้อน ลุงปุ่นแกล้งยื่นวาสลินให้ นิจชิตาถามเอามาทำไม "ก็ทาปากซะหน่อย ปากลูกมันแข็งหมดแล้ว"

"พ่อ..." นิจชิตาเขิน ลุงปุ่นจึงเตือนสติ จำคำพูดที่เคยบอกได้ไหม ตอนนี้คิมมินโฮอยู่ที่นี่แล้ว นิจชิตานิ่งคิดเหมือนกำลังทลายกำแพงแห่งทิฐิของตัวเองออก...

เมื่อ คิดได้ นิจชิตาก็เดินมาที่ห้องเรียน พอเอ็มอีวันเห็นนิจชิตาเดินมาก็รีบเดินเลี่ยงเพราะกลัวเธอทำอะไรเอาอีก แต่เธอเรียกเขาไว้ "เอ็มอีวัน...ฝากบอกเจ้านายเธอด้วยนะ ไอ้คำว่า...ดี...น่ะ ถ้าเขาอยากคืนก็ให้มาคืนด้วยตัวเอง"

คิมมินโฮ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง  เผลอกระโดดดีใจ  ดีที่ นิจชิตาเดินออกไปแล้ว...กลับบ้านมาเปลี่ยนชุดเป็นคิมมินโฮ เพื่อไปพบนิจชิตาตามนัดที่ริมน้ำ ยุนอาหาน้ำหอมมาฉีดพรมให้... นิจชิตาเองก็กลับบ้านมาแต่งตัวสวยอย่างที่ไม่เคยแต่งมาก่อน เธอมาที่ริมน้ำก่อน ยืนมองออกไปกลางน้ำด้วยหัวใจเปี่ยมสุข ทันใด...เสียงซึงมีดังขึ้น "นี่นะเหรอที่ประจำของพวกเธอ"

นิจชิตา สะดุ้งหันมา พอเห็นว่าเป็นซึงมีจึงถามว่ามีอะไรพูดมา  ซึงมีหัวเราะ  "ทำไม...กลัวจะไม่ได้อยู่กับพี่มินโฮสองต่อสองหรือไง"...เห็นนิจชิตาทำหน้า งงที่เธอรู้  ก็ไม่รอช้าด่าทันที "เธอมันหน้าด้าน...รู้ทั้งรู้ว่าฉันกับพี่มินโฮกำลังจะแต่งงานกันก็ยังแทรก ตัวเข้ามาได้ เก่งจริงๆ"

"ฉันไม่ได้เก่งหรอกค่ะ...ฉันแค่ให้ในสิ่ง ที่คุณไม่เคยให้"... ซึงมีถามว่าอะไร "ความจริงใจ  และอีกอย่างฉันไม่ได้เป็นฝ่ายไปหาเขา  แต่เขาเป็นคนที่กลับมาหาฉันเอง...ถ้าจะใช้คำว่าหน้าด้าน  กรุณาเก็บไว้ใช้กับคนที่ขวนขวายหาเขาทั้งๆที่เขาไม่ได้สนใจ"

"นี่แก ว่าฉันเหรอ" ซึงมีโกรธจนตัวสั่น

"ฉันบอกแล้วว่าสิ่งที่ฉันมีคือความ จริงใจ  เพราะฉะนั้น ฉันก็จะพูดแต่ความจริง"

ซึงมียิ่งโกรธ  หยิบมีดพับเล็กๆออกมา ประกาศว่าเธอไม่ยอมเสียคิมมินโฮไป นิจชิตาตกใจถอยหนี ระหว่างนั้นคิมมินโฮขับรถมาถึงก็แปลกใจที่เห็นมอเตอร์ไซค์ของนิจชิตาและ รถยนต์ของใครอีกคัน...ซึงมีก้าวเท้าเข้าหานิจชิตา  นิจชิตา ตั้งป้อมสู้  แต่ซึงมีกลับเอามีดกรีดที่หน้าตัวเองเลือดไหลซึม  แล้วถามย้ำอีกครั้งว่าจะคืนคิมมินโฮให้เธอไหม

"คุณบ้าไปแล้วหรือไง"  นิจชิตาตกตะลึงกับการกระทำของซึงมี  เธอกำลังจะกรีดหน้าอีกข้าง  นิจชิตาทนไม่ไหวเข้าไปแย่งมีด ยื้อกันไปมาเลือดไหลเปรอะมือนิจชิตา

คิม มินโฮเดินมาถึง   ซึงมีรีบปล่อยมีดให้นิจชิตา

คิมมินโฮตกใจที่เห็น ใบหน้าซึงมีและมีดที่เปื้อนเลือดในมือนิจชิตา   ซึงมีทำเป็นร้องไห้วิ่งไปเกาะคิมมินโฮ   "พี่มินโฮช่วยซึงมีด้วยค่ะ..."

"ฮ้า!!" นิจชิตาตกใจ มองมีดในมือตนเอง

"ซึงมี...ทำไมถึงเป็นแบบนี้" คิมมินโฮถามด้วยความตกใจ

"ครูนิจ...ครูนิจจะฆ่าซึงมีค่ะ"

"ไม่...ไม่ ใช่ นะ"  นิจชิตายิ่งตกใจ  ส่ายหน้ากับคิมมินโฮและจะเดินเข้าหา "ฟังฉันนะ..."

"หยุด อยู่ตรงนั้นแหละ" ทั้งสายตาและท่าทีของคิมมินโฮผิดหวังอย่างแรง เขาอุ้มซึงมีออกไปทันที...นิจชิตาอึ้ง  นี่มันเกิดอะไรขึ้น

ooooooo

ระหว่าง รอหน้าห้องฉุกเฉิน ยุนอาวิ่งมาถามคิม-มินโฮว่าเกิดอะไรขึ้น  หมอออกมาบอกอาการว่าแผลที่หน้าซึงมีไม่ลึก  แต่คงเป็นแผลเป็นตลอดไป  คิมมินโฮกำหมัดแน่นด้วยความสับสน  ตัดสินใจบอกยุนอาว่านิจชิตาทำร้ายซึงมี ยุนอาไม่อยากเชื่อ

นิจชิตากลับมาบ้านด้วยเสื้อและมือมีรอยเลือด  ขึ้นห้องเก็บตัว  ลุงปุ่นกับชุมพลเห็นก็ตกใจ  แต่ด้วยสีหน้านิจชิตาที่เคร่งเครียดจนไม่มีใครกล้าเซ้าซี้ถามต่างเดากันไป เรื่อยเปื่อย...เวลาผ่านไป  คิมมินโฮนั่งเฝ้าซึงมีซึ่งหลับอยู่มีผ้าพันแผลปิดที่หน้า

ยุนอา ไตร่ตรองแล้วพยายามบอกคิมมินโฮอย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่เห็น  แต่เขาไม่มีแก่ใจจะฟังตอนนี้  พลันมือถือซึงมีดังขึ้นเห็นชื่อซอเขาจึงกดรับ  แต่ลำบากใจที่จะพูด

"มี อะไร...ซึงมีเป็นอะไร" ซอถามเมื่อได้ยินเสียงคิมมินโฮไม่ใช่ซึงมี

"ซึง มีโดนทำร้าย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลครับ"

ซอตกใจรีบถามว่าใครทำ คิมมินโฮรับผิดว่าตัวเขาผิดเอง ซึงมีทำเป็นตื่นขึ้นมาร้องว่าคิมมินโฮไม่ผิด  ซึงมีขอคุยกับซอเอง  "ไม่มีอะไรหรอกค่ะพ่อ  ทั้งหมดเป็นอุบัติเหตุ  ซึงมีไม่ได้โดนใครทำร้าย  พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ  ซึงมีไม่เป็นอะไร แล้วหนูจะโทร.กลับไปนะคะ"

ทั้ง คิมมินโฮและยุนอาแปลกใจ     คิมมินโฮรีบถาม

"ซึงมี...ทำไมถึง..."

"ซึง มีไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายมากไปกว่านี้ค่ะ  ถ้าพ่อรู้ว่าซึงมีถูกครูนิจทำร้าย  พ่อจะต้องไม่ยอมแน่ๆค่ะ"

"คุณซึง มีถูกครูนิจทำร้ายจริงๆเหรอคะ"    ยุนอาไม่ อยากเชื่อ

ซึงมีไม่พอ ใจ  คิมมินโฮปรามให้ยุนอาหยุดถาม  ซึงมีน้อยใจ "พี่มินโฮก็เห็นไม่ใช่เหรอคะว่าครูนิจกำลังจะทำอะไร ถ้าพี่มินโฮมาไม่ทันละก็ ป่านนี้ซึงมีก็คง...ฮือ...ฮือ..."

คิมมินโฮ ปลอบซึงมีแล้วฝากยุนอาดูแล  เขาจะกลับไปเคลียร์งานแล้วจะรีบกลับมา  ยุนอาตามออกไปส่ง  ซึงมีได้โอกาสโทร.กลับไปเล่าให้ซอฟัง  ซอทึ่งที่ซึงมีกล้าลงทุนกรีดหน้าตัวเอง

"ก็หนูบอกแล้วไงว่าหนูจะต้อง แย่งหัวใจของพี่มินโฮมาให้ได้  ตอนนี้เราก็แค่รอให้ความโง่ของมันทำงาน  พ่อแค่รอเก็บเกี่ยวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็พอ" ซึงมียิ้มกระหยิ่มใจ

ยังไงต้องเคลียร์ให้รู้เรื่อง  คิมมินโฮมาที่บ้านลุงปุ่น

ถามหานิจชิตา  ลุงปุ่นกับชุมพลยังงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น  คิมมินโฮบุกขึ้นไปบนห้องนิจชิตา เคาะประตูเรียก  นิจชิตาตัดสินใจเปิดประตู

"นายมาทำไม?"

"คุณ ก็รู้ว่าผมมาทำไม ผมอยากถามคุณคำเดียวว่าคุณเป็นคนทำซึงมีรึเปล่า"

"ถ้า ฉันบอกว่าคู่หมั้นนายกรีดหน้าตัวเอง นายจะเชื่อมั้ย" นิจชิตาจ้องตาคิมมินโฮ

"ซึง มีเขาจะทำอย่างนั้นทำไม"  คำถามคิมมินโฮทำให้นิจชิตารู้ว่าเขาไม่เชื่อ นิจชิตาผิดหวังย้อนถามว่าแล้วมาถามเธอทำไม  คิมมินโฮว่า "ผมอยากรู้ความจริง..."

"แต่ที่นายพูดออกมา นายเชื่อความเชื่อของนาย นายไม่ได้เชื่อความจริง"

"แต่ความจริงที่ผมเห็น...คือ...คุณ กำลัง..."

"ใช่ ฉันเป็นคนทำเอง" นิจชิตาประชดด้วยความเสียใจ "ฉันเกลียดคู่หมั้นนาย ก็เลยใช้มีดกรีดหน้าเธอ...นี่ใช่มั้ยสิ่งที่นายต้องการจะฟัง" พูดจบนิจชิตาปิดประตูใส่หน้าคิมมินโฮ

ลุงปุ่นกับชุมพลยืนอ้าปากค้าง ตกใจกับคำพูดของ

นิจชิตา...คิมมินโฮหัวเสียกลับไปหาซึงมีที่โรง พยาบาลเพื่อถามเธอบ้างว่าทำตัวเองหรือเปล่า ซึงมีร้องไห้ฟูมฟายที่เขาเชื่อนิจชิตา คิมมินโฮต้องปลอบใจ ทันใดคิมยองมินโทร.มาต่อว่าที่เกิดเรื่องกับซึงมีและขู่ถ้าคิมมินโฮไม่ จัดการนิจชิตา เขาจะเป็นคนลงมือเอง

พอกลับเข้ามาในห้อง คิมมินโฮตกใจเมื่อเห็นซึงมีปีนระเบียงจะโดนฆ่าตัวตาย เขารีบเข้าไปดึงตัวลงมา ซึงมีทำร้องไห้อยากตาย "ซึงมีไม่รู้จะอยู่ทำไม ที่ซึงมีมาเมืองไทยก็เพื่อต้องการมาบอกครูนิจว่าซึงมีขอเป็นคนแพ้และยอมให้ พี่มินโฮรักกับเธออย่างมีความสุข...แต่ครูนิจเข้าใจว่าซึงมีจะมาแย่งพี่มิน โฮไปจากเธอ"

คิมมินโฮหลงเชื่อกอดปลอบซึงมีว่าเขาจะอยู่กับเธอ ซึงมีแอบยิ้มสะใจ...

วันต่อมา นิจชิตาตกใจที่เธอโดนพักงานสอน พอมาถามลุงปุ่นที่ห้องพักครูก็ต้องอึ้งเมื่อเห็นคิมมินโฮเป็นคนจัดการเรื่อง นี้เองเพราะหาว่าเธอใจอำมหิตไม่ควรเป็นครู

"อำมหิตเหรอ...ฉันไม่คิด ว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากนาย" นิจชิตาเสียใจ "นายเคยบอกว่านายรู้จักฉันดี แต่ที่นายพูดมา ...นายไม่รู้จักฉันเลย"

"พอซะที ใช่! ที่ผ่านมาผมคิดว่าผมรู้จักคุณ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน มันทำให้ผมรู้ว่าผมแทบจะไม่รู้จักนิจชิตาคนนั้นเลย" คิมมินโฮจะกลับ นึกได้หันมาพูดอีกว่า "แล้วที่ผมทำในวันนี้เป็นความคิดของผมเอง ซึงมีเขาไม่ได้เอาเรื่องอะไรคุณ แต่ถ้าคุณยังพูดจาใส่ร้ายซึงมีอีก ผมคงต้องดำเนินการตามกฎหมาย" พูดจบคิมมินโฮเดินออกไป

นิจชิตาน้ำตา ร่วมเผาะ ลุงปุ่นมองลูกสาวอย่างสงสารและเห็นใจ...คิมมินโฮออกมาหายุนอาที่รออยู่หน้า โรงเรียน เขาถามเธอว่าเขาทำถูกแล้วใช่ไหม เขาควรจะหันไปมองซึงมี ผู้หญิงที่รักเขามากใช่ไหม...ยุนอาโค้งคำนับ เธอเองก็สับสนกับเรื่องราวที่คาดไม่ถึงนี้เช่นกัน...

ปรางขับรถหนี จากภูชิตมาเจอนิจชิตายืนเศร้าอยู่ริมน้ำ จึงเข้ามาหา นิจชิตาระบายความอัดอั้นให้ฟัง ปรางอึ้งที่เรื่องราวเหมือนนิยายน้ำเน่า แต่อย่างไรปรางก็เชื่อว่านิจชิตาไม่ได้ทำ

ซึงมีแกล้งเอาเรื่องนี้ไป โพสต์ในเฟซบุ๊ก และมีคนส่งดอกไม้มาให้กำลังใจมากมาย คิมมินโฮเคร่งเครียดเพราะทำเหมือนประจานนิจชิตา ซึงมีจึงเอาดอกไม้แจกจ่ายคนป่วยอื่นๆ แล้วใช้แผนใหม่ ทำเป็นฝันร้ายว่านิจชิตาจะฆ่าเธอ ร้องไห้ขอให้คิมมินโฮอยู่กับเธอทั้งคืน

ooooooo
ตอนที่ 16

กลางดึก คิมมินโฮนอนหลับอยู่ที่โซฟา ซึงมีเดินมามองเขาอย่างยิ้มเยาะ แววตาชิงชัง "แค่นี้ยังไม่พอสำหรับแกทั้งสองคน คนอย่างซึงมี ถ้าคิดจะเหยียบใคร มันต้องเหยียบให้จม"

วันรุ่งขึ้น คิมมินโฮตื่นขึ้นมาเห็นเตียงซึงมีว่างเปล่าก็ตกใจ มองไปมีโน้ตติดอยู่ที่หน้าประตู ข้อความว่า "พ่อซึงมีเคยบอกไว้ว่า  ถ้าเรากลัวสิ่งใด  ให้เราเผชิญหน้ากับสิ่งนั้นซึงมีไม่อยากอยู่กับความกลัวไปตลอดชีวิต"...อ่าน จบ คิมมินโฮ รู้ทันทีว่าซึงมีไป
ไหน

จริงอย่างที่คิด ซึงมีมาที่บ้านนิจชิตา ขณะนั้นนิจชิตากำลังรดน้ำต้นไม้ เพราะไม่ต้องไปสอนหนังสือ ซึงมีเข้ามาพูดจาเยาะเย้ย "ฉันมาขอบใจเธอที่ทำให้ฉันกับพี่มินโฮเข้าใจกันได้"

"ที่จริงเธอไม่ ต้องขอบใจฉันหรอก เพราะทั้งหมดที่เธอได้มา มันเป็นการลงทุนลงแรงของเธอเอง"

"ฉัน รู้ว่าเธอคงเสียใจ อีกนิดเดียวเธอก็จะได้พี่มินโฮไปอยู่แล้ว แต่มันก็คงจะดีกว่าปล่อยให้เขามาดักดานอยู่กับครูบ้านนอกอย่างเธอ"

"ก็ เลยลากเขาลงอยู่ในโคลนตม เกลือกกลั้วกับผู้หญิงอย่างเธอแทน ฝากบอกเขาด้วยนะว่าฉันดีใจด้วยที่เขาเจอที่ที่เหมาะกับเขาแล้ว...หมดธุระ แล้วใช่มั้ย"

"ทำไม...หรือว่าทนฟังเรื่องฉันกับเขาไม่ได้"

"ใช่...แต่ ที่ฉันทนไม่ได้ก็คือความชั่วของเธอ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว ฉันไม่อยากให้บ้านฉันต้องแปดเปื้อนเพราะเรื่องบัดสีของเธอ"

ซึงมี โกรธที่โดนไล่ คำนวณเวลาแล้วจึงย่างก้าวเข้าจะทำร้าย นิจชิตาเอาสายยางในมือฉีดน้ำใส่บอกว่าเพื่อล้างสิ่งโสโครก ซึงมีร้องโวยวายดังๆ ทันใด...เสียงคิมมินโฮดังให้หยุด... นิจชิตาชะงัก ซึงมีร้องไห้โฮวิ่งไปหาคิมมินโฮ "พี่มินโฮ...พี่มินโฮมาทำไมคะ"

"ซึง มีเป็นอะไรมั้ย...ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอจะทำร้ายซึงมีจนกระทั่งฉันได้มาเห็น กับตา"

"ใช่...ฉันมันเป็นอย่างนี้ ในเมื่อรู้แล้วก็พาคู่หมั้นนาย กลับไปซะ" นิจชิตาประชด

"ไม่นะคะพี่มินโฮ ซึงมีผิดเอง ที่ซึงมีมาหาครูนิจก็เพราะอยากทำในสิ่งที่พ่อซึงมีบอกไว้"

ซึงมีทำ เป็นยอมแพ้ มาเพื่อให้อภัยนิจชิตา "แล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอล่ะ เธอจะตกลงมั้ย"

ทั้งคิมมินโฮและนิจชิตาสงสัยว่าเรื่องอะไร ซึงมีแสร้งอ้ำอึ้งพูดว่า เธอมาขอให้นิจชิตาแต่งงานกับคิมมินโฮ เพราะเธอไม่อยากให้เขามาอยู่กับผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดอย่างเธอ

"เธอ เป็นผู้หญิงที่น่าเกลียดมาก" นิจชิตาทนไม่ไหวกับการเสแสร้งของซึงมี

คิม มินโฮกลับเอื้อมมือไปจับมือซึงมีและพูดว่า "เธอต่างหาก...ซึงมีไม่ได้น่าเกลียดสำหรับพี่เลย คนที่มีจิตใจต่ำช้าต่างหากที่น่าเกลียดสำหรับพี่...พี่จะแต่งงานกับซึงมี"

แวว ตานิจชิตาทั้งอึ้งทั้งเสียใจสุดๆ หูอื้อยืนนิ่งมองซึงมีซบหน้ากับอกคิมมินโฮและแอบยิ้มเยาะมาที่เธอ...

กลับ มาที่โรงแรมด้วยความปวดใจ คิมมินโฮไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เขารู้สึกผิดที่มองซึงมีผิดมาตลอด ซึงมีทำเศร้าบอกเขาว่าเธอไม่เคยโกรธเขาเลย "ตลอดเวลา ซึงมีไม่เคยคิดไม่ดีกับพี่มินโฮเลย แม้กระทั่งตอนนี้ ถ้าพี่มินโฮจะไม่แต่งงานกับซึงมี ซึงมีก็จะไม่โกรธค่ะ ซึงมีเข้าใจและยังจำได้เสมอที่ พี่มินโฮบอกว่าไม่เคยรักซึงมีเลย"

คิม มินโฮคว้ามือซึงมีไว้ "แต่ซึงมีเป็นคนบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่าจะทำให้พี่รักซึงมีให้ได้"

ทั้ง สองสบตากัน คิมมินโฮสัญญาว่าเขาจะแต่งงานกับเธอแน่ ซึงมีแอบยิ้มอย่างมีชัย...พอได้อยู่คนเดียว ซึงมีโทร.หาซอ...ซอเพิ่งจัดการนักข่าวกับช่างภาพที่บังอาจมาแอบถ่ายทำข่าว ขณะเขากำลังส่งยาให้ลูกค้า พอรู้ข่าวจากซึงมี "ไม่น่าเชื่อ...เราทำได้ยังไง"

"ก็แค่ยอมเปียกนิดหน่อยแล้วก็เล่น ละครสองสามฉาก ว่าแต่พ่อเถอะ เรื่องสายแร่ทองคำไปถึงไหนแล้วคะ"

"ตอน นี้ พ่อให้คนของเราเข้าไปเอาข้อมูลอยู่ เราไม่ต้องห่วงพ่อหรอก ห่วงแต่ตัวเองอย่าทำพลาดล่ะ" ซอกำชับด้วยความเป็นห่วงเชิงสั่ง...ซึงมีลงทุนขนาดนี้ไม่ยอมพลาดแน่

แล้ว มือขวาของซอก็เข้ามายื่นแฟลชไดรฟ์ให้ พร้อมกับรายงานว่า นี่เป็นข้อมูลดาวเทียมสำรวจสายแร่ของแอลอี ซอถามว่าพบที่ไหนแล้วต้องตกตะลึงเมื่อรู้ว่าอยู่ในประเทศไทย

ooooooo

สนาม หน้าบ้านชุมพล เขากำลังสอนให้ยุนอารู้จักการต่อยมวยเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว ยุนอากลับพูดว่าถ้าซึงมีเป็นศิลปะป้องกันตัวคงไม่โดนนิจชิตาทำร้าย ชุมพลชะงักและไม่เชื่อว่านิจชิตาจะทำอย่างนั้น เพราะเขากับเธอโตมาด้วยกัน ยุนอาโกรธที่ชุมพลเข้าข้างนิจชิตา กลับมาบ้านก็พบคิมมินโฮนั่งเครียดอยู่ เอ็มอีวัน ส่งเสียงร้องเพลงอกหักตามอารมณ์ของคิมมินโฮจนเขารำคาญบอกยุนอาให้เอาเอ็มอี วันไปเก็บ

"เราจะกลับเกาหลีเมื่อไหร่คะ"

"ทันทีที่เสร็จงาน มอบรางวัลให้เอ็มอีวัน" คิมมินโฮอยากให้มีความทรงจำดีๆเหลือไว้บ้าง

ยุ นอารู้ว่าคิมมินโฮรักนิจชิตามาก จึงต้องเสียใจมาก...

เช้าวันนี้ เป็นวันที่ทางโรงเรียนจัดงานมอบรางวัลยืนยันว่าเอ็มอีวันเป็นหุ่นยนต์เพื่อ การศึกษาอย่างแท้จริง...นิจชิตาเดินเข้าโรงเรียนมากับชุมพล  ต้องชะงักเมื่อเห็นคิมมินโฮเดินควงซึงมีมา และมียุนอาเดินตามหลัง  ทุกคนต่างทำหน้ามึนตึง ชุมพลไม่สบายใจ

"เห็นมั้ย...ครูนิจ ขนาดคุณยุนอายังเป็นไปกับเขา  คุยกันให้รู้เรื่องเถอะ"

"แล้วครูไม่ เห็นเหรอขนาดหน้าฉันเขายังไม่อยากจะมอง แล้วจะให้ฉันพูดอะไร..."

ใน ห้องประชุม นิจชิตาและพวกครูนั่งฝั่งตรงข้ามกับพวกของคิมมินโฮ ซึงมีเริ่มเบื่อบ่นอยากกลับ  ปรางรู้สึกหมั่นไส้ จึงพูดว่าที่จริงซึงมีก็เป็นคนนอกไม่เห็นต้องมาร่วม ซึงมีหน้าม้าน คิมมินโฮจึงจับมือซึงมีและประกาศว่า ซึงมีเป็นว่าที่เจ้าสาวของเขา ต้องอยู่ร่วมงานกับเขาด้วย

พอลุงปุ่นมอบประกาศนียบัตรให้คิมมินโฮ ท่ามกลางเสียงปรบมือ คิมมินโฮก็กล่าวบ้าง

"ผมในฐานะตัวแทนของบริษัท แอลอี ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาได้มอบความไว้วางใจและความ เชื่อมั่นให้กับเอ็มอีวัน แต่ที่ผมอยากจะกล่าว...ไม่ใช่

แอลอีฝ่าย เดียวที่ได้มอบความรู้ต่างๆผ่านหุ่นช่วยสอนอย่างเอ็มอีวัน แต่กลับกัน...หลายอย่างในโรงเรียนนี้ได้ช่วยสอนผมเช่นกัน"  คิมมินโฮมองไปทางนิจชิตา "โดยเฉพาะครูนิจชิตา เธอได้สอนบทเรียนที่สำคัญให้กับผม..." คิมมินโฮยังกล่าวไม่ทันจบซอก็โผล่เข้ามาส่งเสียงทักทาย

ทุกคนแปลกใจ ซึงมีตกใจวิ่งเข้าไปถามพ่อมาได้อย่างไร ซอตอบว่าเขาอยากมาเซอร์ไพรส์ลูกสาวกับลูกเขย  ซอหันมาถามคิมมินโฮว่าใครทำร้ายซึงมี คิมมินโฮรีบขอร้องให้เอาไว้พูดหลังเสร็จพิธี ซอทำเป็นตกลงแล้วบอกทุกคนตามสบาย

เวลาผ่านไป เสร็จพิธี คิมมินโฮกับซอ และซึงมีออกมานั่งคุยกัน  ซอบอกว่าเขามาเพื่อเร่งรัดการแต่งงาน และขอคุยส่วนตัวกับลูกสาว คิมมินโฮจึงเดินออกไป เขาจึงถือโอกาสโทร.บอกคิมยองมินว่าซอมาเมืองไทย  คิมยองมินแปลกใจทำไมไม่บอกเขา  และเริ่มรู้สึกผิดสังเกตอะไรบางอย่าง กำชับคิมมินโฮอย่าพูดเรื่องสายแร่ทองคำกับใครโดยเฉพาะซึงมีกับซอ...

นิจ ชิตาจะเดินไปที่รถ เผอิญเจอมือขวาของซอยืนอยู่ เธอรู้สึกคุ้นหน้า  มือขวากลัวนิจชิตาจำได้รีบเดินหนี  เธอจึงวิ่งตามมาเจอเข้ากับคิมมินโฮ  เธอเบือนหน้าเดินเลี่ยงอีกทาง แต่คิมมินโฮจับมือนิจชิตาไว้ มือขวาของซอแอบมองทั้งสองคุยกัน

...คิมมินโฮบอกนิจชิตาว่าเขาจะกลับ เกาหลีพรุ่งนี้ นิจชิตาใจหาย แต่ย้อนถามกวนๆ

"ทำไม...อยากได้คำอวยพร จากฉันหรือไง"

"ผมอยากรู้ว่าที่ผ่านมา คนไหนคือตัวจริงของคุณ...นิจชิตาที่หลงป่ากับผม  นิจชิตาที่คอยดูแลผมตอนที่ผมไม่สบาย...หรือว่า..."

"นิจชิตาที่ทำ ร้ายคู่หมั้นของนาย"

"ถ้าคุณยอมไปขอโทษซึงมี ผมอาจจะช่วยพูดกับคุณซอ ไม่เอาเรื่องคุณ"

"ฉันจะไม่ยอมขอโทษในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ ฉันจะไม่ทรยศต่อศักดิ์ศรีของตัวเอง"

"นิจ...คุณอย่าพูดเหมือนคุณถูก ใส่ร้าย ทำให้ผมเข้าใจคุณผิดอย่างนี้สิ"

"เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ไหนๆนายก็จะกลับเกาหลีแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะเป็นยังไงในสายตาของนายมันก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว ขอให้เราพบกันที่นี้ตรงนี้เป็นครั้งสุดท้าย"

คิมมินโฮมองนิจชิตาเดิน จากไปอย่างอาลัยอาวรณ์...ซอกับซึงมีคุยกันเรื่องสายแร่ทองคำที่พบว่าอยู่ใน เมืองไทยจึงต้องยืดเวลาอยู่เมืองไทยต่อไป ซอจึงให้จัดงานแต่งงานในเมืองไทย อ้างว่าซึงมีไม่อยากเป็นเจ้าสาวหน้าตาน่าเกลียดให้คนที่เกาหลีหัวเราะ

คิมมิ นโฮเกรงว่าการผลิตหุ่นเอ็มอีวันออกจำหน่ายของเขาจะล่าช้าออกไป ซอบอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะหุ้นส่วนใหญ่อย่างเขายังไม่กลัวเลย แล้วซอเปลี่ยนเรื่องมาถามคิมมินโฮ

"อาอยากรู้มานานแล้วทำไมเอ็มอีวัน ถึงได้เจาะจงมาอยู่โรงเรียนนี้ โรงเรียนอื่นมีตั้งเยอะ"

คิมมินโฮมอง หน้ายุนอา  เธอจึงตอบแทนว่าเป็นความ ต้องการของรัฐบาลไทย...และแล้วหลังจากนั้นไม่นาน  ซอก็ได้รับรายงานว่าตำแหน่งบริเวณที่พบสายแร่ทองคำอยู่ในจังหวัดที่เขากำลัง อยู่นั่นเอง  ซอจึงออกสืบมา  เริ่มจากมาทำความรู้จักกับภูชิต  พอภูชิตรู้ว่าซอทำธุรกิจค้าที่ดินจึงรีบโอ้อวด ว่า  "ถ้าอยากนั้นคุณซอก็มาถูกคนแล้วละครับ"

พอซอขอตัวกลับก่อนวันหลังมี อะไรค่อยคุยกัน ปรางเดินสวนมา ถามภูชิตว่าใครหน้าคุ้นๆ พอรู้ก็รีบจะมาบอกนิจชิตา... นิจชิตานั่งถอนใจคิดอะไรอยู่ริมน้ำ คิมมินโฮกับซึงมีไปปรึกษาเรื่องการจัดงานแต่งงาน ซึงมีบอกคนจัดงานว่าเธออยากจัดนอกสถานที่ และพากันไปที่ริมน้ำเพราะรู้ว่าที่นั่นมีความหมาย กับนิจชิตาและคิมมินโฮ  จึงพบกับนิจชิตาโดยบังเอิญ  ซึงมี จึงประกาศว่าจะจัดงานแต่งงานตรงนี้และเชิญนิจชิตาด้วย

คิมมินโฮเบือน หน้าหนีพูดอะไรไม่ออก

พอนิจชิตากลับมาบ้าน ปรางวิ่งออกมาถามว่าไปไหนมา นิจชิตาเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองใจลอยจนกลับบ้านผิด มาบ้านปราง "นี่ฉันมาบ้านแกได้ไง โทษนะ ฉันกลับล่ะ"

"นิจ...แกจะไปไหน นี่บ้านแก ฉันเป็นคนมาหาแก"

ปรางมาบอกเรื่องซอจะซื้อที่ดินแถวนี้ นิจชิตาข้องใจพากันมาซักถามภูชิตที่อำเภอ ภูชิตไม่เห็นแปลก "จะเครียดทำไมครับ คุณซอเขาอาจแค่ต้องการที่เอาไว้ปลูกเป็นบ้านพักตากอากาศในเมืองไทยก็ได้"

"ถึง แค่นั้น แต่นั่นก็เท่ากับเราขายแผ่นดินให้กับชาตินะปลัด" นิจชิตาไม่เห็นด้วย

ปรางเองก็คิดว่าไม่น่ามีอะไร แต่นิจชิตาบอกว่า "ถึงฉันจะไม่รู้จักคุณซอเป็นการส่วนตัว แต่ฉันรู้จักลูกสาวเขาดีและฉันก็รู้ว่าพวกนั้นทำอะไรได้บ้าง...แล้วถ้าเขาจะ ซื้อที่ไว้ทำเป็นบ้านพักตากอากาศจริง ทำไมเขาไม่ซื้อที่ที่มันสวยกว่านี้"

ปราง กับภูชิตชักเห็นด้วย นิจชิตาจึงคิดแผนการที่จะสืบว่าซอมาทำอะไร...ทั้งสามคนปลอมตัวมาคุยเรื่อง ที่ดินกับซอและซึงมี โดยนิจชิตาแต่งตัวเป็นชายมีหนวดเครา ปรางเป็นภรรยาสาว ส่วนภูชิตปลอมเป็นบอดี้การ์ดใส่วิกหัวฟู แต่ซอระวังตัวมาก

แถมภู ชิตพูดมากเกินหน้าที่จนนิจชิตาต้องรีบถอนตัวออกมา ทันใด...นิจชิตาเห็นมือขวาของซอเดินสวนเข้าไปจึงสะกดรอยตามไปดู และก็ได้เห็นว่าเป็นคนของซอจริงๆ  ทั้งสองกำลังคุยกันว่า

"ตอนนี้แก ไปซ่อนตัวก่อน ถ้ามีอะไรแล้วจะโทร.หา...ฉันอยู่ที่นี่เป็นแค่นักธุรกิจ ฉันไม่อยากให้แกโผล่มาบ่อย เพราะขืนไอ้มินโฮมันมาพบ แผนที่ฉันวางไว้มันก็จบลงพอดี"

นิจชิตาได้ยินก็ตกใจนึกเป็นห่วงคิมมิ นโฮขึ้นมา... เธอกลับไปปรึกษาลุงปุ่นกับปราง ปรางแนะให้นิจชิตาไปเตือนคิมมินโฮอย่าแต่งงานกับงูพิษ นิจชิตาเครียด

ooooooo

วัน ต่อมา คิมยองมินบินมาเมืองไทยเพราะอยากรู้ว่าทำไมคิมมินโฮต้องแต่งงานปุบปับแบบนี้ ทั้งที่เดิมบอกว่ารักนิจชิตา ทันใด...นิจชิตาเดินเข้ามา "นายจะแต่งงานกับซึงมีไม่ได้"

ทุกคนหันมาทางเสียง  เห็นนิจชิตายืนเหนื่อยหอบ

คิมยองมินโวยไล่นิจชิตากลับไป

"ฉันไปแน่ แต่ขอพูดบางอย่างก่อน สิ่งที่ฉันพูดมันคือความปลอดภัยของลูกชายคุณ"

ซึงมีกลับมาได้ยินเสียงนิจชิตาจึงแอบฟัง คิมมินโฮถามว่าความปลอดภัยอะไร นิจชิตาบอกเรื่องคนร้ายที่ตามล่าเธอกับเขาที่กรุงเทพฯเป็นคนของซอ ซึงมีต้องรู้เรื่องนี้

"เหลวไหล...เธอนี่มันชั่วจริงๆ ไม่มีอะไรทำแล้วเหรอถึงได้ใส่ร้ายหนูซึงมีอย่างนี้"

"ฉันไม่ได้ใส่ร้าย แต่ฉันเห็นจริงๆ  นายต้องเชื่อฉันนะ" นิจชิตาหันไปทางคิมมินโฮ

"เธอกลับไปเถอะ...ฉันกับเธอ...เราไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว" คิมมินโฮพูดตัดบท

นิจชิตาอึ้งกลับไปอย่างเสียใจ...คิมมินโฮครุ่นคิดถึง คำพูดของนิจชิตาแล้วบอกคิมยองมินว่านิจชิตาอาจพูดจริง "เพราะหลังจากที่เกิดเรื่อง ผมให้ยุนอาเช็กดู พบว่ามีลูกน้องของคุณซอคนนึงบินมาเมืองไทย"

คิมยองมินหาว่าเหลวไหลและกำชับว่าหน้าที่ตอนนี้คือแต่งงานกับซึงมี...ซึงมี รีบหลบกลับมาเล่าให้ซอฟัง เธอกังวลแค่ว่านิจชิตาจะไปป่าวประกาศในงานแต่งงาน

ooooooo

เช้าวันงาน ที่ริมน้ำถูกตกแต่งอย่างสวยงาม มีชื่อคู่บ่าวสาวติดอยู่ คิมมินโฮยืนมองออกไปกลางน้ำเศร้าๆ ซึงมีมาตามให้ไปแต่งตัว ยุนอาเห็นเจ้านายก็รู้ว่าไม่มีความสุขเอาเลย...คิมมินโฮมาให้ช่างแต่งหน้าทำ ผม สีหน้าเขาอมทุกข์จนช่างคุยกันว่าคงเป็นเพราะเจ้าสาวหน้าบาก

คิมมินโฮได้ยินยิ่งรู้สึกผิด เขามองกระจกพึมพำ "นิจ... ผมต้องดูแลซึงมี ยกโทษให้ผมนะ"

อีกกระโจมที่ทำเป็นห้องแต่งตัวเจ้าสาว ซึงมีแต่งตัวเสร็จนั่งคุยกับซอโดยไม่รู้ว่าคิมมินโฮเดินมา ซึงมีถอดใจ "สุดท้ายหนูก็ต้องแต่งงานกับมันจริงๆ แน่ใจนะคะว่าการแต่งงานของหนูครั้งนี้มันจะคุ้ม"

"เบาๆซิ เดี๋ยวใครก็มาได้ยินหรอก" ซอปราม

"หึ...ใครจะได้ยินคะ ถ้าเป็นพี่มินโฮละก็ ไม่ต้องห่วงค่ะ เจ้าบ่าวจะไม่เห็นหน้าเจ้าสาวจนกระทั่งในพิธี"

"แล้วเราจะให้ช่างเขาแต่งกลบแผลอีกหน่อยมั้ย"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ให้มันชัดอย่างนี้แหละดีแล้ว เพราะ แผลนี้เรื่องทุกอย่างมันเลยง่ายขึ้น"

"พ่อภูมิใจในตัวเรานะ"

"ก็หนูเป็นลูกพ่อนี่คะ แต่คนความดีนี้ต้องยกให้นังครูนั่นถึงจะถูก ถ้ามันจะบอกความจริงกับพี่มินโฮว่าแผลนี้มันไม่ได้เป็นคนทำ แต่ที่ทำก็คือหนูเองละก็ มันก็ทำได้"

คิมมินโฮแทบช็อกเมื่อได้ยินความจริง ยิ่งซึงมียังพูดอีกว่าตัวเขาโง่ที่ทำเป็นคนดีมารับผิดชอบ คิมมินโฮสุดจะทนเดินเข้ามา "ขอบคุณที่พูดแบบนี้ ทำให้พี่มั่นใจว่าพี่มองคนไม่ผิด"

ซอกับซึงมีตกใจ ซึงมีพยายามจะแก้ตัว แต่คิมมินโฮยกมือห้าม "พอเถอะครับ ซึงมี...การกระทำของเธอทำให้พี่รักนิจมากขึ้นอีกเยอะเลย"

ซึงมีเข้ามาดึงคิมมินโฮไว้ เขาสะบัดเธอล้มลงและบอกว่าเขาขยะแขยงเธอมาก พูดจบก็เดินออกไป...

เช้านี้ นิจชิตากำลังจะไปทำบุญที่วัดกับลุงปุ่น มีชายเกาหลีคนหนึ่งมาเรียกหน้าบ้านและบอกว่าคิมมินโฮให้มาตามนิจชิตาไปพบ เธอหลงเชื่อเดินตามชายคนนั้นไปละแวกบ้าน ทันใด...เธอก็ต้องชะงักเมื่อชายอีกคนเดินมา เธอจำได้ทันทีว่าคือมือขวาของซอ นิจชิตาตกใจวิ่งหนี...พอดีคิมมินโฮ มาที่บ้านจึงรู้จากลุงปุ่นว่านิจชิตาออกไปหาเขา ท่าทางไม่ชอบ มาพากล เขาจึงออกตามหา

ขณะนั้น นิจชิตาวิ่งกระเสือกกระสนมาในซอยเปลี่ยว ยืนพิงต้นไม้พักหายใจ คิมมินโฮเข้ามาจับไหล่ เธอสะดุ้งสุดตัว พอหันมาเห็นว่าเป็นเขาก็ดีใจสุดๆ เขาถามเธอ "ไม่เป็นไรใช่มั้ย"

นิจชิตาพยักหน้าแล้วนึกได้ "แล้วงานแต่งงานล่ะ"

คิมมินโฮบอกว่าอย่าเพิ่งถาม แล้วดึงมือเธอวิ่งหนีเพราะคนร้ายตามมาทัน นิจชิตาวิ่งพะว้าพะวังจึงสะดุดล้ม คิมมินโฮเข้าประคองพาเธอวิ่งไปหลบในที่แคบ ทั้งสองใกล้ชิดกันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน นิจชิตาทำหน้าไม่ถูกหลบตาด้วยความเขิน พลัน...เห็นหนูตัวเขื่องอยู่ที่เท้าก็ตกใจจะร้อง  คิมมินโฮเอามือปิดปากเธอได้ทัน  แต่มีเสียงเล็ดลอดออกไปทำให้คนร้ายเข้ามาดู พอเห็นว่าเป็นหนูวิ่งจึงกลับไป คิมมินโฮค่อยๆดึงเธอคลานหนีต่อ แต่เธอดันทำไม้หล่นมาโดนหัวเขาจนเผลอร้องโอ๊ย...คนร้ายจึงหันกลับมา คิมมินโฮจึงต้องสู้ นิจชิตาพลาดล้ม  มือขวาคว้าไม้จะหวดเธอ  คิมมินโฮกระโจนเอาตัวเข้าขวางจึงโดนเข้าที่หัวอย่างแรงฟุบลงที่ตักนิจชิตา แล้วมันเงื้อจะหวดเธออีกคน ระหว่างนั้นเสียงชาวบ้านโวยวาย พวกมันผละหนี

ooooooo

งานแต่งงานต้องล้มเลิกลง ซึงมีแกล้งทำร้องห่ม ร้องไห้บอกคิมยองมินว่าคิมมินโฮเข้าใจเธอผิด  จะอธิบายเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง ซอทำเป็นโกรธที่คิมมินโฮมาหนีไปทำให้งานต้องล่ม ทันใด...ยุนอาวิ่งเข้ามารายงานว่า "ครูนิจโทร.มาบอกว่าท่านรองถูกทำร้าย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลค่ะ"

หน้าห้องฉุนเฉิน นิจชิตางุ่นง่านเป็นห่วงคิมมินโฮ น้ำตาไหลพรากภาวนาให้เขาฟื้นขึ้นมา พร่ำพูดขอโทษ ขอให้ เขาลุกขึ้นมาด่าว่าเธออีก   เธอจะไม่เถียงเขาอีกเลย...ยุนอา

คิมยองมิน ซึงมี และซอวิ่งหน้าตื่นเข้ามา คิมยองมินต่อว่านิจชิตาว่าเป็นตัวซวยทำให้ลูกชายเขาต้องเจ็บ พอนิจชิตาเห็นซึงมีก็ปรี่เข้าไปต่อว่า

"ทำอย่างนี้ทำไม...ทำไมไม่บอกให้ลูกน้องเธอทำฉันคนเดียว เธอเกลียดฉันก็มาทำร้ายฉันสิ"...ซึงมีทำเป็นตกใจร้องให้คิมยองมินช่วยเธอ ด้วย

"หยุดบ้าได้แล้ว มินโฮเป็นอย่างนี้ก็เพราะเธอ แล้วยังจะโยนความผิดให้คนอื่นอีกเหรอ"

พอดีหมอออกมาถามหาญาติและบอก ว่าคิมมินโฮปลอดภัยแล้ว ทุกคนรีบเข้าไปดู เหลือซอกับซึงมียืนคุยกันว่าถ้าคิมมินโฮพูดจะทำอย่างไรดี ซอให้ใจเย็นเข้าไปดูท่าทีก่อน... ปรากฏว่าสายตาคิมมินโฮเลื่อนลอย เขาจำใครไม่ได้เลย ซอกับซึงมียิ้มสบตากันด้วยความโล่งใจ

กลางดึก นิจชิตาค่อยๆเข้ามาหาคิมมินโฮ จับมือเขาด้วยน้ำตาอาบแก้ม คิมมินโฮลืมตามอง

"เธอ...เธอ เป็นใคร"

"ฉัน...ฉันเป็นเพื่อนนาย" นิจชิตามองคิมมินโฮด้วยความรู้สึกผิด เธอบอกเขาว่าเธอมาเพื่อขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้เขาเป็นแบบนี้

"ไม่ เห็นต้องขอโทษเลย ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรถึงต้องเป็นแบบนี้ แต่ถ้าคุณบอกว่าเป็นเพราะผมช่วยคุณ มันก็เป็นเพราะความตั้งใจของผมเอง"...นิจชิตาอึ้ง คิมมินโฮเอื้อมมือมาปาดน้ำตาให้นิจชิตา "คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ทั้ง สองมองตากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน

ooooooo

ซอ เล่นงานลูกน้องที่ทำร้ายคิมมินโฮโดยที่เขาไม่ได้สั่ง ซึงมีพลอยโดนตำหนิไปด้วยที่ทำอะไรไม่ปรึกษา แต่ซึงมีกลับไม่หวั่น เธอมีแผนให้ซอเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส

ด้านนิจชิตา ชุมพล ลุงปุ่น และปราง ปรึกษากันเรื่องที่คิมมินโฮความจำเสื่อมแบบนี้ทำให้คนผิดลอยนวลอยู่ได้อย่าง สบาย และมันอาจย้อนมาทำร้ายนิจชิตาอีกด้วย ปรางจึงคิดไปขอความช่วยเหลือจากภูชิต จึงได้รู้ว่า...ภูชิตถูกพักงานเพราะไปโวยคุณนายคนหนึ่งที่ตลาด เนื่องจากปล่อยให้ลูกชายเล่นซนมาชนเขา แถมยังเบ่งใส่และเรียกคุณนายว่าเจ๊ ปรากฏว่าคุณนายคนนั้นเป็นภรรยาผู้ว่าราชการจังหวัด

ปรางจึงตามมาหา ที่บ้าน พบว่าภูชิตกำลังพิมพ์หนังสือร้องเรียนจำนวนมาก "ฉันพิมพ์หนังสือร้องเรียนไปที่กระทรวง ว่าท่านผู้ว่าฯใช้อำนาจรังแกผู้น้อยอย่างฉัน"

"นี่...ปลัดเข้าใจว่า ตัวเองโดนรังแกใช่มั้ย"

"ก็ใช่น่ะสิ แค่ฉันเข้าใจผิดเรื่องเมียท่านเท่านั้น ทำไมต้องใช้อำนาจมาสั่งพักราชการฉันด้วย" ภูชิตยังตั้งหน้าตั้ง ตาพิมพ์ไม่หยุด

"แล้วที่ปลัดใช้อำนาจกับพวกชาวบ้าน ทำไมปลัดไม่คิดบ้าง" ปรางกระชากไหล่ภูชิต

ภูชิตชะงักแต่แล้วกลับหา ว่าปรางซ้ำเติมและดีใจที่เขาโดนรังแก ปรางเอือมพยายามพูดให้เขาเข้าใจหัวอกชาวบ้านบ้าง แต่เมื่อไม่เข้าใจเธอก็จนปัญญาเดินกลับไป...

ในตอนกลางวัน ซึงมีมาเยี่ยมคิมมินโฮ เธอบอกเขาว่าเธอเป็นคู่หมั้นที่รักกันมากของเขา และเธอก็เคยสาบานรักกับเขาด้วยการกรีดหน้าตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าเธอรักเขา จริง และกำลังจะแต่งงานกัน แต่เขาก็มาประสบอุบัติเหตุเสียก่อน ซึงมี หยิบเอกสารที่เตรียมมายื่นให้

"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ซึงมีอยากให้พี่มินโฮมอบอำนาจให้ซึงมี ซึงมีไม่ได้เอาไปทำอะไรหรอกนะคะ คืองานแต่งของเราที่ต้องล้มเลิกไป เจ้าของงานเค้าต้องการค่าใช้จ่าย ซึงมีก็เลยอยากได้ลายเซ็นพี่มินโฮเอาไปจ่ายให้พวกเขาน่ะค่ะ"

คิมมิ นโฮมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยความลังเล พลันยุนอาเปิดประตูเข้ามาพอดี ซึงมีรีบดึงกระดาษซ่อนไว้ด้านหลังทันที  ทักทายยุนอาแล้วบอกว่าเมื่อกี้พยาบาลมาบอกว่าอยากคุยกับญาติคนไข้ แต่เธอไม่อยากทิ้งคิมมินโฮไว้คนเดียวจึงขอให้ ยุนอาไปแทน พอยุนอาจะเดินออกไป

"เดี๋ยว..." คิมมินโฮเรียกยุนอาไว้

ซึงมี รีบตัดบท "อะไรนะคะ...ก๋วยเตี๋ยวเหรอคะ งั้นคุณยุนอาฝากซื้อก๋วยเตี๋ยวให้พี่มินโฮด้วยนะคะ...ดีจังเลย อยู่ๆพี่มินโฮก็นึกถึงก๋วยเตี๋ยวขึ้นมา"

ยุนอาแปลกใจแต่ก็รับคำก่อน จะเดินไป ซึงมีตามมาล็อกประตูแล้วกลับมาเร่งเร้าให้คิมมินโฮเซ็น พร้อมกับจะถ่ายวีดิโอตอนเซ็นไว้เป็นหลักฐานด้วย คิมมินโฮจดปากกาที่กระดาษแล้วจู่ๆก็ร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวดว่าปวดหัวมาก ซึงมีตกใจ...ยุนอาออกมาพบพยาบาล แต่ไม่มีใครรู้เรื่อง จึงย้อนกลับไปที่ห้อง ได้ยินเสียงคิมมินโฮร้องจึงรีบเคาะประตู ซึงมีตกใจเก็บเอกสารแล้วมาเปิดประตู บอกยุนอาว่าจู่ๆคิมมินโฮก็ปวดหัวขึ้นมา เธอจะไปตามหมอ ยุนอารีบเข้ามาดูคิมมินโฮ พอเขาเห็นว่าซึงมีไปแล้วจึงพูดกับยุนอาว่า

"ฉันไม่ได้ความจำ เสื่อม"...ยุนอาชะงักมองคิมมินโฮด้วยความประหลาดใจ

คิมมินโฮเล่า เรื่องทั้งหมดให้ยุนอาฟังรวมถึงที่ซึงมีจะให้เขาเซ็นมอบอำนาจ ทั้งสองคิดวิธีเอาตัวรอด...ตอนกลางวัน คิมยองมินมาที่โรงพยาบาลก็ตกใจพบว่าคิมมินโฮหายไป พอดีนิจชิตามาเห็นความวุ่นวายจึงเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น คิมยองมินเห็นนิจชิตาก็เข้ามาโวยวาย

"เธอใช่มั้ย...เธอเอามินโฮไป ซ่อนไว้ไหน"

นิจชิตาตกใจ คิมยองมินหาว่าแกล้ง "เธอเอามินโฮไปซ่อนเพราะไม่อยากให้มินโฮมันแต่งงานใช่มั้ย บอกมาว่ามินโฮอยู่ไหน"

ขณะที่นิจชิตาอึ้งด้วยความตกใจอยู่นั้น...ยุ นอาพาคิมมินโฮมาหาชุมพลที่บ้าน บอกว่าอยากให้มาเจอคนที่เคยรู้จักอาจจะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำได้บ้าง พอยุนอาทิ้งคิมมินโฮไว้กับชุมพล เธอก็รีบกลับมาที่โรงพยาบาล เจอคิมยองมินกำลังโมโหจึงทำทีตกอกตกใจไปด้วย แต่ก็บอกให้คิมยองมินกลับไปรอที่บ้าน เธอจะจัดการตามหาคิมมินโฮเอง นิจชิตาจะกลับไปดูที่โรงเรียนว่าคิมมินโฮไปที่นั่นหรือเปล่า ยุนอาดึงมือไว้ "ฉันรู้ค่ะว่าท่านรองอยู่ไหน"...นิจชิตาชะงัก

ooooooo
ตอนที่ 17

พอนิจชิตารู้ว่าคิมมินโฮอยู่ที่ไหนก็รีบตามมา ชุมพลพาคิมมินโฮมาหาหลวงพ่อที่วัดหวังให้ช่วยระลึกความหลัง หลวงพ่อให้แง่คิด "เรื่องนั้นอาตมาตอบไม่ได้   แต่อาตมาตอบได้ว่าการตั้งใจอุทิศตนเข้ามาอยู่ในร่มกาสาวพัสตร์ถือเป็นกุศล ใหญ่...ไม่เปลี่ยนใจนะโยม"

สายตาคิมมินโฮมุ่งมั่น...นิจชิตาบึ่ง มอเตอร์ไซค์มาถึงวัด รีบวิ่งไปที่ศาลาเห็นชุมพลกำลังช่วยพระใหม่ห่มจีวรก็ตกใจร้องเรียก "คิมมินโฮ!!"

พระใหม่หันมาเป็นครูเฉลิมไกร "อ้าว...โยมนิจ รู้ได้ไงว่าอาตมาจะมาบวช"

นิจชิตางงถามหาคิมมินโฮ ชุมพลทำท่าอึกอักกว่า

จะบอก...นิจชิตามาที่โบสถ์ พบคิมมินโฮนุ่งขาวห่มขาวนั่งทำสมาธิอยู่หน้าพระประธาน คิมมินโฮค่อยๆลืมตาขึ้นมาดีใจหลุดปากเกือบเรียกนิจชิตาออกไปแต่ยั้งไว้ทัน เขาบอกเธอว่า "ครูชุมพลบอกว่าการนั่งสมาธิอาจช่วยให้เราระลึกชาติได้ ผมเลยอยากลอง"

นิจชิตาโผเข้าจับมือคิมมินโฮถามจำอะไรได้บ้าง คิมมินโฮนิ่งงันมองมือที่สัมผัสเขา พลันเสียงหลวงพ่อกระแอมขึ้น "นี่วัดนะโยม..."

ทั้งสองสะดุ้ง ยกมือไหว้หลวงพ่อ ท่านจึงถามเขาว่า ดีขึ้นไหม คิมมินโฮส่ายหน้า เพราะมีแต่ปวดเมื่อย หลวงพ่อ จึงบอกว่า "หึ...โยมเพิ่งนั่งสมาธิครั้งแรกนี่ ความจำของโยม เป็นเรื่องของทางโลก เมื่อโยมยังอยากจะจำเรื่องทางโลกได้ โยมก็ต้องอยู่ใน
โลก"

"ผม เข้าใจแล้วครับหลวงพ่อ..." คิมมินโฮหันไปถามนิจชิตาว่ารู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นใคร เธอพยักหน้า... "ช่วยพาผมไปในที่ที่ผมเคยอยู่กับคุณได้มั้ย"

ในขณะที่ซอกับซึงมีไป ซักถามหยั่งเชิงคิมยองมิน

ยุนอากลับมารายงานว่ายังไม่พบแต่ได้แจ้ง ความแล้ว ทั้งสองกังวลว่าคิมมินโฮจะจำความได้และรู้ว่าพวกเขาทำอะไรไว้บ้าง...

ริม น้ำหลังโรงเรียนที่นิจชิตาพาคิมมินโฮมาดูที่ที่เธอเคยผลักเขาตกน้ำเพราะ เขาหาเรื่องเธอ คิมมินโฮแกล้งดักคอ "ใช่สิ...ตอนนี้ผมจำอะไรไม่ได้ คุณอยากจะพูดอะไรก็พูดได้นี่"

"พูดอย่างนี้อยากลองตกน้ำดูอีกที มั้ย...เผื่อจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง"

"นั่นไง...เห็นว่าคุณเป็นฝ่ายหา เรื่องผมก่อน ผมว่าคราวที่แล้วก็คงไม่ต่างกัน"

"นี่...จะพูดมากไป แล้วนะ" นิจชิตาหมั่นไส้ทำท่าจะผลัก แต่คิมมินโฮรู้ทันเบี่ยงหลบ ทำให้นิจชิตาพลาดจะตกน้ำ คิมมินโฮ คว้าตัวเธอมาไว้ในอ้อมกอด ทั้งสองสบตากันใกล้ชิด นิจชิตาเขินสะบัดตัวออก แล้วว่าถ้าเขายังจำไม่ได้ก็จะเปลี่ยนไปที่อื่น

คิมมินโฮรู้สึกมีความ สุขที่ได้ใกล้ชิดกับนิจชิตา จนมาถึงริมลำธาร เขารู้สึกผิดถึงวันที่เขาทำร้ายจิตใจเธอ "ผมคงทำไม่ดีกับคุณไว้มากใช่มั้ย"

"อย่า ไปพูดถึงมันเลย...พูดไปนายเองก็จำไม่ได้"

คิมมินโฮกุมมือนิจชิตา "ไม่ว่าผมคนเก่าหรือผมคนนี้ ผมอยากจะบอกคุณว่า...ผมขอโทษ"   คิมมินโฮดึงนิจชิตาเข้ามากอด

"ทำอะไรของนาย!" นิจชิตาอึ้งใจสั่นรัว

"อยู่ เฉยๆเถอะน่า ถ้าผมได้กอดคุณแบบนี้ บางทีความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณมันอาจจะกลับมาก็ได้"

"แต่ว่า..."

"ขอ ร้องล่ะ ช่วยอยู่อย่างนี้สักพักได้มั้ย" คิมมินโฮกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น...นิจชิตาหลับตาลงในอ้อมกอดของเขาอย่างมี ความสุข...

ระหว่างนั้น ซึงมีพาคนมาค้นบ้านและทำร้ายขู่บังคับลุงปุ่นให้บอกว่านิจชิตาพาคิมมินโฮไป ไหน ลุงปุ่นหน้าตาบอบช้ำ นอนกองกับพื้นเพราะไม่รู้จริงๆ

ยังคง รื้อฟื้นความหลังตามร้านอาหารที่ นิจชิตากับคิมมินโฮเคยไปทานด้วยกันในตลาด คิมมินโฮเห็นจิตรกรวาดภาพ จึงจูงมือนิจชิตาไปจ้างเขาวาดรูปคู่กัน นิจชิตาม้วนภาพให้คิมมินโฮเป็นคนเก็บไว้ เธอให้เขานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ จะพากลับไปส่งวัด แต่ด้วยความหวังดีจึงแวะซื้อของใช้จำเป็น ให้เขารอที่รถ พลันมีลมพัดมาทำให้รูปวาดปลิวหล่นไปบนถนน เขารีบวิ่งไปเก็บ เสียงเบรกดังลั่นไปทั่วบริเวณ ทันใดเขาต้องตกใจเมื่อคนที่ลงจากรถมาเป็นซึงมี

นิจชิตากลับมาที่รถ ไม่พบคิมมินโฮก็ตกใจเที่ยวเดินถามผู้คนแถวนั้น...ซึงมีพาคิมมินโฮที่ยังทำ เป็นความจำเสื่อมมานั่งในร้านกาแฟ ซักถามว่ามาอยู่แถวนี้ได้อย่างไร คิมมินโฮ อ้างว่าเขาเดินเรื่อยเปื่อยมาจากโรงพยาบาล ซึงมีหลงเชื่อ "โชคดีจริงๆนะคะ ถ้าพี่มินโฮไม่เจอซึงมี อาจถูกจับไปขายก็ได้นะคะ" พูดจบ ซึงมีก็หยิบกระดาษเอกสารออกมาวางให้เขาเซ็นชื่ออีกครั้ง

คิมมินโฮ เลี่ยงด้วยการขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่แล้วเขากลับลืมภาพเขียนทิ้งไว้ที่โต๊ะ เขาหนีออกทางหลังร้าน ผ่านไปนาน ซึงมีเริ่มรู้ตัวให้ลูกน้องไปตาม เธอได้เห็นภาพเขียนบนโต๊ะ พอคลี่ดูจึงรู้ว่าคิมมินโฮไม่ได้ความจำเสื่อมและอยู่กับนิจชิตาจริงๆจึงรีบ โทร.บอกซอ

คิมมินโฮเดินจ้ำมาตามทางในตลาดอย่างระแวดระวัง แล้วเขาก็ได้เห็นนิจชิตานั่งอยู่ริมฟุตปาท จึงรีบเข้าไปยืนตรงหน้า "คุณรอผมเหรอ..."

นิจชิตาเงยหน้ามาเห็นรีบถามว่าเขาไปไหนมา คิมมินโฮดึงมือเธอให้รีบไปแล้วจะเล่าให้ฟัง...พอซอรู้เรื่องจากซึงมี เขาก็มาหาคิมยองมินที่บ้าน ทำเป็นชวนเล่นกีฬาเทควันโด แต่ซอเอาจริงซัดคิมยองมินจนอ่วมแล้วพูดทิ้งท้ายไว้ว่า "ไม่ว่าแกกับมินโฮจะทำอะไร อย่าคิดว่าฉันไม่รู้"

คิมยองมินทั้งเจ็บ ทั้งแปลกใจ...ในขณะที่นิจชิตาซักถามว่าคิมมินโฮหายไปไหนมา เขาบอกเธอว่าเขาไปเดินเล่นเผื่อจะนึกอะไรออก แล้วจับมือเธอเพราะรู้ถึงความเป็นห่วงของเธอที่มีต่อเขา และสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเป็นห่วงอีก นิจชิตากำชับให้เขาอยู่ที่วัดดีๆ

"คุณ จะมาหาผมอีกมั้ย"

"ถ้านายยังเป็นนายอย่างนี้นะ เพราะถ้าสมองนายเริ่มจำอะไรได้ นายคงไม่อยากเจอฉันนักหรอก"

"ไม่ว่า ผมคนเก่าหรือคนนี้ ยังไงผมก็ยังเป็นผม ความรู้สึกไม่ได้หายไปกับความทรงจำ"

"ชิ...ปาก ดี แล้วฉันจะรอดู" นิจชิตาทำหน้าตึงใส่ก่อนจะแอบยิ้มเขินเดินออกไป...

กลับ มาบ้าน นิจชิตาพบว่าลุงปุ่นหน้าตาปูดบวมแต่เขาโกหกว่าตกบันได...ยุนอามาหาคิมมินโฮ ที่วัดเพื่อบอกความเคลื่อนไหวของซอกับซึงมี แต่พอรู้ว่าซึงมีเจอเขาแล้วก็ตกใจ คิมมินโฮนึกได้ว่าเขาลืมภาพเขียนไว้ที่ร้านกาแฟ ถ้าซึงมีเห็นต้องเป็นเรื่องแน่

จึงเป็นห่วงนิจชิตาขึ้นมา ทั้งสองมาที่บ้านนิจชิตากลางดึก พลันได้ยินเสียงเธอร้องกรี๊ดวิ่งออกมาจากบ้าน เขารวบตัวเธอไว้แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ทันไรลุงปุ่นเดินจับตัวตุ๊กแกออกมาพร้อมบ่น

"อะไรกัน...แค่นี้ทำ เป็นร้องซะตกอกตกใจ"

พอยุนอาเห็นตุ๊กแกก็ร้องกรี๊ดขึ้นมาอีกคน คิมมินโฮหัวเราะ นิจชิตาเคืองถามเขามาทำไม ยุนอารีบแก้ตัวให้ว่า "ท่านรองคิดว่าคุณนิจมีอันตราย...ก็ตั้งแต่ท่านรองความจำเสื่อม ท่านรองก็มีสัมผัสพิเศษค่ะ"

คิมมินโฮเบ้หน้ากับเหตุผลของยุนอา แต่ก็เดินเข้าไปหานิจชิตา สบตาเธอก่อนจะพูดอย่างจริงจัง "ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ"

"เป็นไรมากเปล่า กลับไปเถอะ ตอนนี้ต่อให้นายสัญญาไปก็ไม่มีประโยชน์...ก็ตอนนี้นายความจำเสื่อม แล้วพอความจำนายกลับมา นายก็จำไม่ได้ว่านายเคยสัญญาอะไรไว้กับฉัน"

คิม มินโฮจับมือนิจชิตามาทาบที่หัวใจ "คำสัญญาของผมมาจากหัวใจ"

ทั้งสอง สบตากันซึ้ง...

ooooooo

หลายวันที่ผ่านมา ภูชิตไม่ได้ออกไปทานข้าวพอรู้สึกหิว ออกมาหาซื้อของกินที่ตลาดกลับโดนพวกพ่อค้าแม่ค้าหัวเราะเยาะ และพูดจาขบขันที่เขาโดนพักงานจนทนไม่ได้ จึงแอบไปหาเอกให้เอาไข่ที่ปรางส่งตลาดมาส่งให้เขาทุกวัน

และแล้วคิม มินโฮก็ได้เห็นถึงความห่วงใยของพ่อที่เผอิญมาที่วัดเพื่อขอให้สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ปกปักรักษาเขา ประจวบกับยุนอาได้ยินคิมยองมินพูดโทรศัพท์ว่ามีคนมากว้านซื้อหุ้นแอลอีมากจน ผิดปกติจึงมาบอกเขา และได้ให้คนที่บริษัทสืบ จนได้ความว่า

"เท่าที่ ทราบ ทั้งหมดที่มีอยู่...ยังดีที่ตอนนี้เราถือหุ้นของท่านประธานกับคุณซอรวมกัน แล้วยังเกินครึ่งนึง"

"แล้วถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เราคิดล่ะ" คิมมินโฮสังหรณ์ใจ เขาให้ยุนอาไปบอกคิมยองมินให้ซื้อหุ้นคืนจากซอให้หมด...

แต่ คิมยองมินไม่เชื่อยุนอา เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมซอถึงอยากให้ซึงมีแต่งงานกับคิมมินโฮ พอดีซอมาหา เขาจึงถามเรื่องมีคนกว้านซื้อหุ้น ซอหัวเราะและพูดจาตำหนิ

"เป็น ประธานภาษาอะไรวะยองมิน เรื่องแค่นี้ทำไมแกเพิ่งรู้หรือไง"

คิมยองมิ นอึ้งนึกไม่ถึงว่าเพื่อนรักจะทรยศ เขาปรี่เข้าใส่ซอแต่กลับสู้ซอไม่ได้ "ฉันขอเตือนแกอย่าทำอย่างนี้อีก ไม่ยังงั้นบั้นปลายชีวิตแกอาจจะลงไปอยู่ในอ่าวไทย...แต่ในเมื่อแกยังเห็นฉัน เป็นเพื่อน ฉันจะยอมให้แกมีอำนาจบริหารแอลอีต่อไปก็ได้ แต่
แก ต้องบอกว่าข้อมูลสายแร่ทองคำอยู่ไหน"

"แก...แกรู้เรื่องสายแร่ ทองคำได้ยังไง"

ซอว่าไม่สำคัญ คิมยองมินโกรธปากคอสั่นหายใจหอบถี่ ยุนอาเข้ามาประคอง ซอสายตากร้าวประกาศว่าเขาเป็นประธานคนใหม่ของแอลอีกรุ๊ป คิมยองมินช็อก...ยุนอารีบโทร.บอกคิมมินโฮให้ไปที่โรงพยาบาล คิมยองมินอยู่ในห้องไอซียู

"เกิดอะไรขึ้น!" คิมมินโฮถามด้วยความตกใจเมื่อมาถึง

"มันเป็นอย่างที่ท่านรองคิดจริงๆ แต่มันไม่เพียงแค่นั้น คุณซอต้องการสายแร่ทองคำด้วย"

ผลปรากฏว่าคิม ยองมินเส้นเลือดในสมองแตกเป็นอัมพาต ทำให้ซอกับซึงมีต้องมานั่งหงุดหงิดที่ไม่อาจรีดความลับออกมาได้ พอดีข่าวของคิมยองมินออกทีวี พนักงานกำลังเสิร์ฟน้ำได้ยินข่าวตกใจทำน้ำหกราด ซึงมีโกรธมาก แต่พอรู้ว่าพนักงานตกใจ

เพราะทางแอลอีขอซื้อที่บ้านเธอ แล้วมาเป็นแบบนี้ยังต้องการซื้ออยู่หรือเปล่า ซอยิ้มอย่างซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ โชคเข้าข้างเขาแล้ว เขาจะได้รู้ว่าสายแร่ทองคำอยู่แถวไหน

ooooooo

ให้เผอิญปรางมา ตลาดแล้วโดนต่อว่าที่ไม่ส่งไข่ไก่มาให้ ปรางแปลกใจกลับมาซักถามเอกที่เป็นคนส่ง จึงได้รู้ว่าเอกเอาไปส่งให้ภูชิตโดยไม่บอกเธอ ปรางเอ็ดเอกจนต้องโกรธกันไปหลายวัน...ภูชิตนอนฝันร้าย ฝันว่าตัวเขาตายแล้วไม่มีใครไปงานศพเขาเลย ทำให้เขานึกถึงคำพูดของปรางที่มักเตือนให้เขาเป็นคนมีน้ำใจและอย่าใช้อำนาจ หน้าที่เอารัดเอาเปรียบใคร

ด้วยความเป็นห่วงทำให้นิจชิตาค้นหาวิธีรั กษาคิมมินโฮให้ความจำกลับคืน พอดีได้ยินลุงปุ่นเดินหาหนังสือแล้วบ่นว่า...หายตรงไหนให้หาตรงนั้น...นิจชิ ตาคิดได้ว่าควรทำอย่างไร

เช้าตรู่ เธอย่องไปหาคิมมินโฮที่วัด เขากำลังช่วยซักจีวรพระขึ้นตากราว รู้สึกมีคนเดินมาข้างหลังเงื้อไม้จะฟาด นึกว่าเป็นพวกคนร้ายจึงเบี่ยงตัวหลบแล้วกระโจนคร่อมร่างเงื้อหมัดจะชก

"เดี๋ยว ก่อน...ฉันเอง" นิจชิตาร้องลั่น...

คิมมินโฮหัวเราะเมื่อรู้ว่านิจ ชิ ตาจะช่วยให้เขาหายความจำเสื่อมด้วยการตีหัวให้สมองกระทบกระเทือนอีกครั้ง เขาจึงบอกเธอว่า ถ้าลองแล้วไม่ได้ผลแย่กว่าเดิมเธอต้องรับเลี้ยงเขาตลอดชีวิต นิจชิตาเบ้หน้า คิดหาวิธีใหม่ด้วยการสะกดจิต... นิจชิตาลงมือเอง เอาจี้สร้อยมาเหวี่ยงตรงหน้าให้คิมมินโฮมองเหวี่ยงอยู่นานไม่ได้ผล

"ฉัน บอกให้มองสร้อยไม่ใช่มองหน้าฉัน"

"แต่ถ้าผมมองหน้าคุณ บางทีความจำของผมมันอาจกลับมามากกว่าให้มองที่สร้อยนะ"

นิจชิตาหลบ สายตาเปลี่ยนเรื่อง "ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ความทรงจำนายกลับมาแล้วนะ"

"บาง ที ความทรงจำผมไม่กลับมา อาจเป็นเพราะผมไม่อยากจะจำมันก็ได้"

"หมาย ความ ว่าไง"

"ไม่เคยได้ยินเหรอ ว่าอดีตเป็นสิ่งที่เราอยากจะจำแต่กลับลืม แต่ความทรงจำคือสิ่งที่เราอยากลืมแต่กลับจำ"

"มันก็จริงของนาย...แต่ ...ฉันมีวิธีที่จะเปลี่ยนอดีตให้เป็นความทรงจำ"

คิมมินโฮทำหน้างง นิจชิตาขยายความว่า ให้ทำอดีตให้ดี ด้วยการทำปัจจุบันให้ดีแล้วมันจะกลายเป็นอดีตที่ดีเอง คิมมินโฮทึ่งประทับใจในตัวเธอ "ถ้าอย่างนั้นความทรงจำผมจะกลับมาหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้วสิ"

"ทำไมไม่ สำคัญ!"

"ก็ตอนนี้คุณคือปัจจุบันของผมไง"

นิจชิตาอึ้งก่อนจะ เขินลุกขึ้นเฉว่าไม่เข้าใจแล้วรีบเดินกลับไป คิมมินโฮมองตามเธอด้วยความรัก เธอเป็นคนเดียวที่อยู่กับเขาเวลาที่เขาแย่ที่สุด...

เพราะความเป็น เด็กจึงน้อยใจ เอกมาปรึกษามะลิว่าปรางไม่รักเขาแล้ว มะลิดูหนังมากไปหน่อยแนะนำให้ลองดูว่าปรางรักและเป็นห่วงเอกไหม ด้วยการทำเป็นว่าเอกโดนจับตัวเรียกค่าไถ่ ปรางตกใจรีบหาเงินไถ่ตัว มีภูชิตคอยช่วยหาเงินมาให้ ทั้งสองมาที่นัดหมาย เอกกับมะลิปีนอยู่บนต้นไม้ดูความกระวนกระวายของปราง พลันเด็กทั้งสองตกลงมาจากต้นไม้ ปรางตกใจรีบเข้าไปอุ้ม

เอกโดยไม่ดุ ว่า เอกจึงรู้ถึงความรักและห่วงใยของปราง เขากราบขอโทษปราง...และเหตุการณ์นี้ทำให้ภูชิตยิ่งได้คิดว่าเงินที่หมดไปยัง หาใหม่ได้   แต่ชีวิตหาใหม่ไม่ได้

ooooooo

และแล้วซอก็ได้ รู้ว่าสายแร่ทองคำอยู่ในจังหวัดที่เขาอยู่จริง และที่คิมยองมินยังทำอะไรไม่ได้เพราะมีสองที่ที่ไม่ยอมขาย ซอจึงใช้อิทธิพลบีบบังคับเฮียย้งเจ้าของตลาดให้ขายที่ พ่อค้าแม่ค้าโวยวายที่เข้าไปขายของไม่ได้ ปรางกับภูชิตมาตลาดพอดีจึงเข้าซักถาม

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ปลัดนี่เอง ทำไมครับ ผมทำถูกกฎหมายที่นี่ทุกอย่าง ถ้าจะมาจับ ปลัดก็น่าจะจับไอ้พวกนั้นที่บุกรุกที่ของผมมากกว่า" ซอชี้ไปที่พวกพ่อค้าแม่ค้า

"ที่ตรงนี้เป็นของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ เฮียย้งกับผมรู้จักกันดี  เขาไม่มีวันขายที่ที่ตกทอดมาตั้งแต่รุ่นพ่อเขาให้คุณอย่างแน่นอน" ภูชิตไม่เชื่อ

ซอยิ้มมุมปากแล้วให้ลูกน้องเอาตัวเฮียย้งออกมา หน้าตาเฮียย้งสะบักสะบอมเขียวช้ำ เขาจำต้องพยักหน้า ภูชิต ปราง และคนอื่นต่างตกใจเมื่อรู้ว่าเฮียย้งโดนซ้อมจนต้องยอมขายตลาด...

ไม่เพียงแค่นั้น ซอยังเข้าพบผู้ว่าฯเพื่อแนะนำตัวว่าเขาคือประธานบริษัทแอลอีคนใหม่ ต้องการปรับปรุงโรงเรียนให้เจริญขึ้น    ผู้ว่าฯหลงเชื่อเซ็นอนุมัติ...ซึงมีคุมคนงานมาปิดป้ายห้ามเข้าโรงเรียน นิจชิตากับลุงปุ่นตกใจจะรื้อป้ายออก ซึงมีเข้ามาท้า "ถ้ากล้าแตะต้องก็ลองดู"

"ซึงมี...นี่มันเรื่องอะไร เธอจะมาหาเรื่องอะไรอีก"

"สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า รู้ไว้ด้วยว่าตอนนี้โรงเรียนเป็นของฉันแล้ว"

ทุกคนตกใจ ซึงมียื่นซองเอกสารให้ดู "นี่คือใบอนุญาตจากท่านผู้ว่าฯให้บริษัทแอลอีเป็นผู้รื้อถอนและพัฒนา โรงเรียนแห่งนี้"

ลุงปุ่นช็อกถึงกับเป็นลม  ทุกคนจึงต้องประคองลุงปุ่น กลับบ้าน...นิจชิตาโทษตัวเอง "ถ้าฉันปล่อยให้คุณคิมแต่งงานไป เรื่องอย่างนี้ก็คงไม่เกิด ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน"

"นิจ...ไม่ใช่ความผิดแกซะหน่อย" ว่าแล้วปรางก็หันไปถามภูชิตว่าควรทำอย่างไรดี

ภูชิตพานิจชิตาและปรางเข้าพบผู้ว่าฯ เพื่อถามเรื่องปิดโรงเรียน ผู้ว่าฯโกรธ "ฉันอนุมัติไปแล้ว จะให้ฉันเปลี่ยนคำสั่งหรือไง...พวกเธอกำลังว่าฉันบกพร่องต่อหน้าที่หรือไง ฉันถามหน่อยว่าการที่คุณซอเขาจะเข้าไปพัฒนาโรงเรียนมันผิดตรงไหน ฉันก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องดี"

"แล้วท่านถามพวกเราหรือยังคะว่าเราต้องการมั้ย" นิจชิตาย้อนถาม

ผู้ว่าฯตบโต๊ะเปรี้ยงไม่พอใจ ไล่ให้ทุกคนกลับไป นิจชิตา คิดว่าเธอต้องทำอะไรซักอย่าง...คิมมินโฮกลุ้มใจที่เขาเป็นต้นเหตุให้ทุกคน เดือดร้อน  เขาคิดจะไปพบซอ  ยุนอาหวั่นใจจะเป็น การฆ่าตัวตาย...ขณะนั้น  ซึงมีกับซอกำลังดีใจกับผลงาน  เดินคุยกันออกมาจากร้านอาหารโรงแรม คิมมินโฮเข้ามาขวาง "แกทำอย่างนี้ทำไม"

"ฉันทำอะไร" ซอกวน

"แกทำลายพ่อฉัน ทำลายแอลอี แล้วแกยังทำร้ายคนที่นี่อีก แกต้องการอะไรกันแน่"

"พูดให้มันดีๆหน่อย ใครกันแน่ที่ทำ คิดดูดีๆซิ ถ้าแกไม่ยกเลิกการแต่งงาน ไม่ทำตัวขี้ขลาดแกล้งความจำเสื่อม แล้วมันจะเป็นอย่างนี้มั้ย" คิมมินโฮยืนอึ้ง ซอยังพูดอีกว่า "ส่วนสายแร่ทองคำ ฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรเลย พวกแกต่างหากที่เป็นคนค้นพบมัน แล้วฉันผิดตรงไหน ถึงฉันไม่ทำ ยังไงแกกับยองมินก็ต้องซื้อที่ที่โรงเรียนนั่นอยู่ดี คนที่ทำร้ายพวกเขาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแก"

คิมมินโฮอึ้งเพราะจริงอย่างที่ซอพูด ทันใดเสียงนิจชิตา ดังขึ้น "นายไม่ได้ความจำเสื่อม!"

หมดทางแก้ตัว คิมมินโฮจำต้องพยักหน้าอย่างสำนึกผิด นิจชิตาตบหน้าเขาผัวะ...เธอถามเขามาที่นี่เพราะต้องการสายแร่ ทองคำใช่ไหม เขาพยักหน้ารับ เธอตบเขาอีกผัวะ...

"นิจ..." คิมมินโฮอยากอธิบาย แต่ซึงมีชิงพูดให้ย่ำแย่ ลงไปอีก "รู้ความจริงแล้วสินะยัยโง่ เธอไม่ได้มีอะไรเหนือกว่าฉันเลย ที่เขาบอกรักแกน่ะ มันเรื่องหลอกลวง สิ่งที่พี่มินโฮต้องการจริงๆคือ...สายแร่ทองคำ"

"ไม่จริงนะนิจ!" คิมมินโฮพูดเท่านั้น นิจชิตาก็ตบเขาอีกครั้ง

"นายมันเลวที่สุด" พูดจบนิจชิตาก็วิ่งออกไป

คิมมินโฮวิ่งตามร้องเรียก "นิจ...ฟังผมก่อน"

ทันทีที่คิมมินโฮจับแขนนิจชิตาไว้ได้ เธอก็สะบัดออกอย่างรังเกียจ "อย่ามาแตะตัวฉัน"

คิมมินโฮอึ้ง "ใช่...ผมมันเลว แต่ฟังผมก่อนได้มั้ย มันเป็นอย่างที่ซึงมีว่าจริงๆ ผม...ผมกับพ่อมาที่นี่เพราะเรื่องสายแร่ทองคำ"

นิจชิตาบอกให้เขาหยุดพูด เธอเอามือปิดหู เขาดึงมือเธอออก "คุณต้องฟัง...จนกระทั่งผมได้เจอคุณ มันทำให้ผมเปลี่ยนไป นิจ ตอนนี้ผมไม่คิดจะทำอย่างนั้นแล้ว รู้มั้ยเพราะอะไร ก็เพราะว่าผมรัก..."

นิจชิตาสวนขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ "นายยังโกหกอะไรอีก นายโกหกฉัน โกหกพ่อ โกหกทุกคน นายชนะแล้ว ตอนนี้นายได้ทุกอย่างที่นายต้องการแล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก... ฉันเกลียดนาย ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดนาย" นิจชิตาพูดเสร็จร้องไห้วิ่งออกไป

คิมมินโฮเสียใจไม่น้อย...นิจชิตาขี่รถมาจอดนั่งร้องไห้ที่ริมน้ำ ปราง ชุมพล และภูชิตขับรถตามหานิจชิตา มาเห็นรถจอดอยู่ ปรางรีบลงไปหา นิจชิตาโผกอดปรางร้องไห้โฮ

คิมมินโฮนั่งหน้าเครียด เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ยุนอาฟัง ยุนอาไม่เข้าใจว่าเขายอมไปขอร้องซอแล้ว ทำไมนิจชิตายังโกรธขนาดนั้น "สิ่งที่ฉันทำเพื่อพวกเขามันช่างเล็กน้อยสำหรับความทุกข์ที่พวกเขากำลังได้ รับอยู่ตอนนี้ ทุกคนที่นี่ก็เหมือนครอบครัวของเราไปแล้ว ฉันทนเห็นพวกเขาเป็นทุกข์อย่างนี้ต่อไปไม่ได้หรอกยุนอา"

ทันใด ปราง ภูชิต และชุมพลเดินเข้ามา ภูชิตปรี่เข้าชกคิมมินโฮ ยุนอาตกใจหันไปขอให้ชุมพลกับปรางห้าม แต่ชุมพลสีหน้าเสียใจพูดว่า "คุณยุนอาครับ คุณทำให้ผมเสียใจมากนะครับ ผมเคยคิดว่าคุณคงไม่โกหกผม แต่ผมเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมา ผมมันเป็นไอ้โง่ที่ให้คุณหลอกตลอดเวลา"

"ไม่จริงนะคะ ยุนอาอธิบายในสิ่งที่ยุนอากับท่านรองทำได้นะคะ"

"ยุนอา...อย่านะ" คิมมินโฮร้องห้ามทั้งที่ตัวเองบอบช้ำจากการถูกชก

ปรางกับภูชิตบอกให้คิมมินโฮกับยุนอากลับประเทศไปเสีย ชุมพลมองยุนอาด้วยสายตาทั้งรักทั้งเกลียดก่อนจะตัดใจเดินจากไป ทั้งยุนอาและคิมมินโฮเศร้าเสียใจที่ไม่มีใครฟังพวกเขา

ooooooo

วันต่อมา ยุนอามาหาชุมพลที่บ้าน เห็นเขากำลังใส่บาตรพระด้วยของทุกอย่างที่เธอให้เขา แสดงว่าเขาตัดใจจากเธอหมดสิ้น...ปรางกับภูชิตมาที่บ้านนิจชิตา พอดีชุมพลถือกล่องพัสดุที่มีคนส่งมาให้นิจชิตา พอเธอเปิดออกดู เป็นหัวหมูถูกควักลูกตาออกเลือดเกรอะกรังน่าเกลียดน่ากลัว มีโน้ตขู่ว่าถ้าไม่เลิกยุ่ง ต่อไปจะเป็นหัวคน

ปรางให้ไปแจ้งความแต่ภูชิตไม่เห็นด้วยเพราะถึงอย่างไรผู้ว่าฯก็เซ็นอนุมัติ ไปแล้ว นิจชิตาคิดแผนใหม่ได้ เธอมายุ เฮียฮุย แต่เฮียฮุยไม่สนใจเพราะยอดขายเครื่องไฟฟ้าเดือนนี้ ของเขาทะลุเป้า แสดงว่าแอลอีไม่มีผลต่อเขา นิจชิตาจึงใส่ไฟว่า "คือ...พวกมันบอกว่าเดือนนี้พวกมันให้เฮียขายไปก่อน เพราะมันเอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มให้กับการก่อสร้างศูนย์เครื่องไฟฟ้าที่ใหญ่ ที่สุดในภูมิภาคนี้น่ะค่ะ แล้วหลังจากนั้นแม้แต่ถ่านไฟฉาย เฮียก็อย่าหวังว่าจะขายได้"

ปรางกับภูชิตเริ่มเข้าใจแผนของนิจชิตา จึงช่วยกันพูดให้เฮียฮุยรู้ว่า แอลอีกำลังจะสร้างศูนย์เครื่องไฟฟ้าที่ตลาด... เฮียฮุยไม่พอใจรีบยกพวกมาที่ตลาด สั่งคนงานหยุดการรื้อถอน... ซอกับซึงมีกำลังถูกสัมภาษณ์ออกอากาศว่าเป็นนักธุรกิจใจบุญที่กำลังจะสร้าง บ้านเด็กกำพร้า ทันใดลูกน้องเข้ามากระซิบเรื่องเฮียฮุย ซอลุกออกไปทันที ซึงมีต้องแก้สถานการณ์ว่าซอออกไปเตรียมสั่งของเลี้ยงนักข่าว

ซอมาประจันหน้ากับเฮียฮุย ต่างคนต่างเบ่งใส่กัน แต่แล้วเฮียฮุยก็สู้ความดุร้ายของซอไม่ได้ เกือบโดนซอเอาไฟฟ้าดูด กวงกับลูกน้องต้องหิ้วเฮียฮุยกลับไป...นิจชิตากับพวกแอบมองอยู่รู้แล้วว่า เฮียฮุยจัดการไม่ได้ กลับมาบ้านก็โดนลุงปุ่นตำหนิที่เกือบทำให้เฮียฮุยตาย ภูชิตเครียด

"ผมว่าพวกเราเลิกเถอะ...ผมรู้ว่าที่พูดอย่างนั้นมันอาจจะเห็นแก่ตัว แต่ผมไม่อยากให้ทุกคนเป็นอะไร"

ปรางโกรธหาว่าภูชิตขี้ขลาด "ฉันว่าที่ปลัดถูกพักราชการมันยังน้อยไป นายน่าจะโดนไล่ออก ไล่ออกจากความเป็นมนุษย์ มันถึงจะถูก"

ภูชิตทั้งโกรธทั้งเสียใจ เดินกลับออกไป นิจชิตาจะตาม ไปเคลียร์แต่ปรางรั้งไว้ ลุงปุ่นกับชุมพลหน้าจ๋อยกับบรรยากาศมาคุๆแบบนี้...นิจชิตาไม่เห็นด้วยที่ ปรางมาทะเลาะกันเองจึงวิ่งตามภูชิตออกมาหน้าบ้าน แต่แล้วต้องตกใจเมื่อพบคิมมินโฮ เธอทำไม่เห็นเขาแล้วเดินผ่าน

คิมมินโฮคว้าแขนเธอไว้ "ฟังก่อนไม่ได้เหรอ...ผมอยากให้คุณแยกความรู้สึกของคุณกับความเดือดร้อนของ ชาวบ้าน"

"แล้วที่มันเป็นอย่างนี้ก็เพราะใคร"

"ผมรู้ว่าผมเป็นต้นเหตุ เพราะฉะนั้นผมจะต้องแก้มันด้วยตัวเอง ผมจะไม่ยอมให้ทุกอย่างตกอยู่ในมือของคุณซอแน่นอน"

"แต่ไปตกอยู่ในมือของนายแทนใช่มั้ย...นายเสียใจที่พวกนั้นมาชุบมือเปิบ จึงจะมาหลอกใช้พวกเราอีก"

คิมมินโฮส่ายหน้า แต่นิจชิตาไม่ฟัง ไล่เขาไปให้พ้นหน้า ไม่ต้องเจอกันทั้งชาตินี้ชาติหน้า

ooooooo
ตอนที่ 18

ถึงแม้จะโกรธที่ โดนปรางว่าขี้ขลาด แต่แล้วภูชิตก็ต้องใจอ่อนเมื่อเห็นความเป็นห่วงของเอกที่เอาอาหารมาให้เขา เพราะกลัวเขาอดแล้วไม่มีแรงไปสู้กับพวกที่ยึดโรงเรียนไป เขาละอายใจกลับมาง้อปรางและขอโทษนิจชิตา ทุกคนพร้อมที่จะต่อสู้เรียก
ร้อง ความยุติธรรม

นิจชิตากับพวกและชาว บ้านเดินขบวนมาหน้าโรงเรียนร้องตะโกนขับไล่แอลอี  และว่าตอนนี้พวกเธอยื่นเรื่องต่อศาลให้ชะลอการปรับปรุงโรงเรียน ห้ามทุกคนทำอะไรเด็ดขาด...พอซอรู้เรื่องก็เจ็บใจจัดการตัดไม้ข่มนาม ด้วยการส่งคนไปทำร้ายภูชิตจน
สะบักสะบอมถึงหน้าบ้าน ทุกคนตกใจรีบมาดูอาการภูชิต ที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าแผลตามร่างกายไม่เป็นอะไรแล้ว แต่อยากให้พักดูอาการทางสมอง ปรางท่าทางเป็นห่วงมาก ภูชิตไม่ยอมพัก

"ถ้าผมพัก จะต้องมีชาวบ้านเดือดร้อนเพราะพวกมันอีกเท่าไหร่"

ทุกคนทึ่งกับความ เปลี่ยนแปลงของภูชิต แต่ชุมพลตกใจ "นั่นไง เห็นมั้ย...สมองปลัดเขาโดนกระทบกระเทือนจริงๆด้วย"

"ไอ้นี่...พูด อะไรของครูนี่" ลุงปุ่นเอ็ดชุมพล

"เอ้า...ก็แต่ก่อนไม่เคยเห็นปลัดทำ เพื่อชาวบ้านเลยนี่ครับ"

ปรางสีหน้าเป็นห่วงความรู้สึกของภูชิต แต่ภูชิตยอมรับ "มันก็จริงอย่างที่ครูชุมพลพูดแหละครับ เพราะฉะนั้นผมจึงอยากไถ่โทษ ที่ผ่านมาผมไม่เคยดูแลชาวบ้าน แต่ตอนนี้...ผมจะปกป้องทุกคนที่ถูกพวกมันรังแก"

ทุกคนรู้สึกฮึกเหิม ขึ้นมาทันที นิจชิตาเสริมว่าจริง เวลานี้ไม่ใช่เวลามาห่วงตัวเอง ถ้ายอมแพ้แล้วใครจะต่อสู้แทนชาวบ้าน ทุกคนพร้อมใจจะสู้...

คิมมินโฮ รู้เรื่อง เครียดหนัก คุยกับยุนอา "ขนาดปลัดภูชิตตำแหน่งใหญ่โตในจังหวัดนี้ยังโดนทำร้าย แล้วชาวบ้านคนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่อยู่ในสายตามันอยู่แล้ว"

"ถ้าอย่าง นั้นตอนนี้ทุกคนก็ตกอยู่ในอันตรายซิคะ...

ทำไมไม่มีใครจัดการคนเลว ได้"

คิมมินโฮตัดสินใจว่าเขาควรจะลงมือจัดการเอง ยุนอามองด้วยความสงสัย...

หัวหน้าทีมวิจัยหน้าเครียดมารายงานซอว่า "ผมได้รับรายงานจากศูนย์ใหญ่ที่เกาหลีว่าตอนนี้สายแร่ทองคำหายไปแล้วครับ สาเหตุจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลก"

"ปัดโธ่เว้ย...นี่แกกำลังจะบอก ว่าที่ฉันทำทุกอย่างลงไปมันสูญเปล่าใช่มั้ย" ซอโมโหมาก

แต่ทีมวิจัย ยังบอกว่ามีทางแก้ไข ถึงไม่รู้ว่าสายแร่ ทองคำเคลื่อนตัวไปตรงไหน ซอแปลกใจ ทีมวิจัยนำเอ็มอีวันเข้ามา ซอเคยรู้มาว่าเอ็มอีวันเป็นหุ่นคาราโอเกะกิ๊กก๊อก ทีมวิจัยตอบว่า

"ตอน แรกก็เป็นอย่างนั้น แต่หลังจากที่ท่านประธาน เอ่อ...อดีตท่านประธานรู้เรื่องสายแร่ จึงได้ติดตั้งโปรแกรมสำรวจสายแร่ลงไปแทนครับ"

พลันนักสำรวจสายแร่ของ ซอโทร.มานัด ซอบอกกับซึงมีว่าได้โอกาสพิสูจน์เอ็มอีวันว่าสำรวจสายแร่ได้จริงหรือไม่... ซอกับซึงมีพาเอ็มอีวันมาที่โรงเรียน เผอิญพบนิจชิตายืนมองโรงเรียนอย่างอาลัยอาวรณ์อยู่ ซึงมีได้โอกาสเยาะเย้ยนิจชิตา เรื่องที่เอ็มอี
วันไม่ได้เป็นหุ่นเพื่อ การศึกษา เธอบอกนิจชิตาว่า "เอ็มอีวันคือหุ่นสำรวจสายแร่ของแอลอี"

นิจ ชิตาช็อกเดินเข้าหาเอ็มอี วัน "ไม่จริง...เอ็มอีวัน บอกฉันมาซิว่ามันไม่จริง"

"จริงครับ" เอ็มอีวันมองนิจชิตานิ่งก่อนจะเดินตามซอกับซึงมีเข้าไปในโรงเรียน...

มุม หนึ่งในวัด คิมมินโฮนั่งนิ่ง สายตาเลื่อนลอยอยู่ นิจชิตาวิ่งมาน้ำตาคลอเบ้าถามเสียงสั่นแต่ดุดัน "ยังมีอะไรที่นายไม่ได้บอกฉันอีก..." นิจชิตาเขย่าคิมมินโฮ เมื่อเห็นเขายังนิ่ง "นายโกหกฉันทุกอย่าง บอกฉันมาซิว่านายมีอะไรโกหกฉันอีกมั้ย...บอกมา...
เงียบทำไม นายจะไม่พูดอะไรเลยหรือไง บอกซิว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง การเงียบของนายคือการยอมรับทุกอย่าง นี่คือคำตอบของนายใช่มั้ย"

คิม มินโฮยังคงสบตานิจชิตานิ่ง เธอฝืนกล้ำกลืนน้ำตาปล่อยตัวเขาอย่างหมดแรงแล้วเดินกลับไปอย่างช้าๆ...คิม มินโฮหันกลับมานั่งท่าเดิม ยุนอาวิ่งเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไร

"ครู นิจมาครับ"

"ครูนิจ! แล้ว...แล้วครูนิจรู้หรือเปล่าว่าเธอคือเอ็มอีวัน"

"คิดว่าไม่ทราบ ครับ เพราะผมไม่ได้พูดอะไรกับคนอื่น ตามที่คุณยุนอาสั่งเอาไว้ครับ"

ยุ นอาโล่งอกแต่แล้วเอ็มอีวันก็ถามขึ้นว่าทำไมเขาต้องมาเป็นเจ้านาย แล้วเจ้านายไปไหน

ooooooo

ระหว่างที่เอ็มอีวันซึ่งคือคิมมิน โฮปลอมมายืนอยู่ในห้องพักซึงมีกับซอ เขากวาดสายตามองโน้ตบุ๊กบนโต๊ะเพื่อหาโอกาสเอาข้อมูลการซื้อขายหุ้นออกมา แล้วทำให้มีการขายกลับคืน เท่านั้นแอลอีก็จะกลับมาเป็นของเขา

ขณะที่ ซอกับซึงมีกำลังดูข่าวสัมภาษณ์ตัวเองในโทรทัศน์ ลูกน้องเข้ามารายงานอย่างร้อนรนและเปลี่ยนช่องให้ดูอีกข่าว เป็นพวกของนิจชิตากำลังประท้วงอยู่หน้าโรงเรียนว่าสิ่งที่แอลอีทำเป็นการ ปล้นชาติ ปล้นแผ่นดิน "และนั่นคือครูนิจชิตาที่เป็น
แกนนำในการประท้วง ขัดขวางการกระทำของบริษัทแอล อี โดยครูนิจชิตาและชาวบ้างอ้างว่าบริษัทแอลอีใช้หุ่นการศึกษาเอ็มอีวันเป็นฉาก บังหน้า โดยความต้องการที่แท้จริงก็คือสายแร่ทองคำที่ฝังอยู่ใต้ดินที่โรงเรียนแห่ง นี้"

ซอโกรธมาก เขาเคยประกาศแล้วว่าจะไม่เตือนเป็นครั้งที่สอง  ซอกัดกรามแน่น  ออกไปกับซึงมี...คิมมินโฮรีบโทร.หายุนอาให้พานิจชิตาหนีให้เร็วที่สุด เขาจะขโมยข้อมูลแล้วจะรีบตามไปพบ

ขณะกำลังดูข่าวด้วยความสะใจที่แอล อีถูกประจาน คนของซอบุกเข้ามา ลุงปุ่นบอกให้นิจชิตาหนีไป แต่เธอไม่อาจทิ้งพ่อได้ ลุงปุ่นโดนซ้อมแล้วพวกมันลากนิจชิตาขึ้นรถตู้ ยุนอามาถึงเห็นเข้าพอดีจึงโทร.กลับไปบอกคิมมินโฮ...

ลูกน้องซอเปิด ผ้าคลุมหน้านิจชิตาออก เธอมองไปรอบๆเห็นว่าที่ที่เธอถูกจับมาขังเป็นโกดังร้าง ซอกับซึงมีเดินเข้ามา เธอรีบถามว่าทำแบบนี้ทำไม

"ฉันว่าเธอน่าจะรู้ นะว่าฉันทำทำไม ฉันพูดฉันบอกกันดีๆ พวกเธอก็ไม่ฟังนี่ ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย พวกแกจะเลิกยุ่งกับเรื่องนี้มั้ย" ซอจับหน้านิจชิตาเชยคางขึ้น

นิจชิตาถ่มน้ำลายใส่ซอ "แกจะถามฉันอีกกี่ครั้ง คำตอบฉันก็ยังเหมือนเดิม"

ซึงมีโมโหตบหน้า นิจชิตาแทน ซอเช็ดหน้าแล้วชักปืนออกมาจ่อ ทันใดมือถือเขาก็ดังขึ้น จึงชะงักรับสาย คิมมินโฮโทร.มาเสนอแลกที่ดินที่มีสายแร่ทองคำกับชีวิตนิจชิตา...คิมมินโฮใน ชุดเอ็มอีวันเดินพูดมือถือมาตามทางเดินในโรงแรม ผู้คนมองด้วย
ความแปลกใจ เขาโทร.บอกยุนอาถึงแผนการของเขา

ระหว่างที่ยุนอากำลังทำแผลให้ลุง ปุ่น ชุมพลเข้ามาเห็นเข้าใจผิดว่ายุนอาทำร้ายลุงปุ่น ยุนอารีบบอกเรื่องนิจชิตาถูกจับตัวไป ชุมพลไม่เชื่ออีก ลุงปุ่นทนไม่ไหวลุกขึ้นเขกหัว ชุมพลแล้วพูดเองว่าเป็นความจริง...

หน้า โกดังร้าง เอ็มอีวันแต่งตัวเป็นคิมมินโฮเปิดประตูเข้าไป เสียงหัวเราะของซอก็ดังขึ้น ลูกน้องซอเข้ามาล็อกแขน เอ็มอีวันมองทั้งสองคนงงๆแล้วจับทั้งคู่เหวี่ยงชนกันสลบเหมือด ซอตะโกนให้หยุดมิฉะนั้นนิจชิตาตาย นิจชิตาตกใจที่เห็นคิมมินโฮ "
นายมา ทำไม..."

ซึงมีตบหน้านิจชิตาให้หยุดพูด เอ็มอีวันร้องห้ามอย่าทำอะไรนิจชิตาแล้วยื่นโฉนดที่ดินหลายฉบับให้ "นี่คือโฉนดที่ดินต่างๆที่ชาวบ้านขายให้ ผมขอแลกกับตัวคุณนิจ"

ซอ หัวเราะร่า "ไม่คิดว่าแกจะยอมเสียที่ดินมีค่าพวกนี้เพื่อแลกกับนังนี่ แกรู้มั้ย...ตอนแรกที่ฉันรู้ว่าเปลือกโลกมันเคลื่อนตัว ฉันเกือบจะถอดใจอยู่แล้ว แต่แก...ก็เข้ามาเป็นทางออกให้กับฉัน ต่อนี้ไปให้เปลือกโลกมันเคลื่อนตัวไปแค่ไหน ก็คงไม่เกินที่ดินที่อยู่
ใน มือฉัน"

"คืนคุณนิจให้ผม ผมทำตามสัญญาแล้ว"...แต่ซอกลับ หันปืนมาจ่อหน้าและว่าสัญญาไม่มีค่าอะไรกับเขานอกจากสายแร่ทองคำ ว่าแล้วซอก็ยิงเปรี้ยงใส่ คิมมินโฮล้มลงด้วยแรงกระสุน

นิจชิตาร้อง กรี๊ด "ไม่...ไม่จริง! ฆ่าเขาทำไม...พวกแกฆ่า เขาทำไม"

ด้านนอก ลุงปุ่น ยุนอา ชุมพล ปราง และภูชิตมาถึงได้ยินเสียงปืนก็ตกใจ ไม่กล้าผลีผลามเข้าไป ชุมพลค้นเจอโทรโข่ง ภูชิตจึงพูดใส่โทรโข่งว่า นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจขอให้คนที่อยู่ข้างในวางปืน...ได้ผล ซึงมีกับซอตกใจ นิจชิตาฉวยโอกาสเตะท้องซอแล้ว
วิ่งหนี ซอร้องบอกซึงมีให้จับนิจชิตาไว้เป็นตัวประกัน นิจชิตาวิ่งหลบตามซอกมุมน้ำตาไหลพรากเป็นห่วงคิมมินโฮ ระหว่างที่เธอหลบซ่อนหนี ซึงมีเข้ามาจ่อปืน "แกคิดว่าตัวเองฉลาดใช่มั้ยที่ทำอย่างนี้"

ไม่ทันไรเสียงซึงมี ร้อง...โอ๊ย...แล้วล้มลง นิจชิตาตกใจเมื่อเห็นเอ็มอีวันยืนอยู่ เขาเข้ามาประคองเธอวิ่งหนีอย่างห่วงใย เธอแปลกกับท่าทางของเขา...เอ็มอีวันซึ่งก็คือคิมมินโฮแต่งเป็นหุ่นยนต์พานิจ ชิตามาถึงหน้าประตูโกดัง ได้ยินเสียงไซเรนตำรวจก็
โล่งใจ

"ตำรวจ มา แล้ว...พวกเราปลอดภัยแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน เราต้องไปช่วยเจ้านายเธอ" นิจชิตาดึงคิมมินโฮที่แต่งเป็นเอ็มอีวันเอาไว้

"ไม่ต้องห่วง เขาไม่เป็นไรหรอก" คิมมินโฮรู้ดีว่านั่นคือเอ็มอีวัน

แต่นิจชิตาเป็น ห่วงเพราะเห็นเขาถูกยิงคาตา ทันใด...ซอโผล่มาพร้อมปืนในมือ

"ไอ้ หุ่น ทรยศ คิดจะทำอะไร"

คิมมินโฮเตะปืนในมือซอแล้วยื้อยุดแย่งกัน ซอคว้าไม้ หวดเขาล้มลง แล้วคว้าปืนมาจะยิง ตำรวจบุกเข้ามายิงปืนในมือซอหล่น นิจชิตาดีใจจะวิ่งเข้าไปหาลุงปุ่น ซอฉวยโอกาสเก็บปืนยิงใส่นิจชิตา คิมมินโฮเห็นกระโจนเข้ารับกระสุนแทน ตำรวจจึงรัว
กระสุนใส่ซอจนพรุน คิมมินโฮในชุดเอ็มอีวันล้มลงกอดนิจชิตาไว้ นิจชิตาตกใจ ทุกคนกรูเข้าช่วยยกเอ็มอีวันออก นิจชิตา แปลกใจที่มีเลือดเปื้อนมือเธอ ร่างเอ็มอีวันยังแน่นิ่ง ตำรวจเข้ามาถอดชุดเอ็มอีวัน

"นี่มันคนนี่ หว่า ขอรถพยาบาลด่วน มีคนเจ็บถูกยิงอาการหนัก ย้ำ...ด่วน" ตำรวจวิทยุแจ้ง

ยุ นอา นิจชิตา และคนอื่นตกตะลึงต่างวิ่งตามเตียงที่เข็นคิมมินโฮเข้าห้องฉุกเฉิน จากนั้นนิจชิตาก็หันมาซักยุนอา "ฉันอยากรู้ความจริง..."

ยุนอายอม จำนนเล่าถึงสาเหตุมาจากที่นิจชิตาทำหุ่นเอ็มอีวันพังที่เกาหลี และไม่สามารถซ่อมเสร็จทันส่งมอบให้ ประเทศไทย คิมมินโฮจำต้องปลอมเป็นเอ็มอีวันเพื่อรอการซ่อมแซมหุ่นเสร็จ เพื่อรักษาชื่อเสียงของแอลอีไว้

"ถ้าอย่างนั้นที่ผ่านมาทั้ง หมด...เขาก็คือเอ็มอีวันใช่มั้ย" นิจชิตาถาม

ยุนอาพยักหน้ารับช้าๆ นิจชิตาแทบหมดแรงพูดอะไรไม่ออก...กลับมาบ้านนั่งซึมทั้งคืนแล้วตัดสินใจหยิบ ซองที่ส่งมา เป็นเอกสารตอบรับการไปเรียนต่อเมืองนอกของเธอออกมาดู

ooooooo

หลาย วันผ่านไป คิมมินโฮฟื้นขึ้นมาอย่างงงๆยุนอาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังว่าซอเสีย ชีวิตส่วนซึงมีถูกคุมตัวดำเนินคดีที่เกาหลีเพราะยังมีคดีเกี่ยวพันกับการหาย ตัวของนักธุรกิจชาวเกาหลีอีกหลายคน คิมมินโฮถามหานิจชิตามาเยี่ยมเขาบ้างไหม ยุ
นอาลำบากใจที่จะบอกว่า หลังจากที่นิจชิตาช่วยให้สัมภาษณ์ แก้กับนักข่าวถึงเรื่องที่แอลอีใช้คนปลอมเป็นหุ่นว่าจากที่เธอใกล้ชิดเอ็มอี วัน เอ็มอีวันคือหุ่นยนต์จริงๆ คิมมินโฮไม่ได้ปลอมตัวมาแต่อย่างใด

ยุ นอาขอบคุณนิจชิตาที่ช่วยรักษาชื่อเสียงบริษัทไว้ แต่นิจชิตากลับบอกว่าเธอทำเพื่อตอบแทนที่คิมมินโฮช่วยชีวิตเธอไว้ และคงไม่มีอะไรติดค้างกันอีกก่อนที่เธอจะไปจากที่นี่...ยุนอาบอกคิมมินโฮว่า เธอเพิ่งรู้ว่านิจชิตาจะไปเรียนต่อที่อเมริกาวันนี้ คิมมิ
นโฮตกใจ เขาถอดสายน้ำเกลือออก ขอกุญแจรถจากยุนอาเพื่อไปบอกความในใจกับนิจชิตา...

นิจ ชิตานั่งอยู่ที่สนามบินท่าทางไม่มีความสุข ปรางเข้ามาถามว่าตื่นเต้นหรือ นิจชิตาส่ายหน้า จึงถามอีกครั้ง

"นิจ...ฉันถามจริงๆเถอะ ที่แกไปเรียนต่อนี่เพราะอยากเรียนจริงๆหรือว่าแกกำลังหนีบางอย่าง"

นิจ ชิตายังนั่งนิ่ง ปรางจึงว่า

"ช่างมันเถอะ ยังไงแกก็ตัดสินใจเลือกไปแล้วนี่"

เวลาผ่านไป คิมมินโฮวิ่งเข้ามาในอาคาร เขามองที่บอร์ดตารางบิน...ขณะนั้น นิจชิตากำลังตรวจหนังสือเดินทางที่ช่อง ตม. เธอยืนเหม่อจนไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่ยื่นหนังสือเดินทางคืนให้จนลุงปุ่นต้อง สะกิดเรียก ทุกคนที่มาส่งมองนิจชิตาด้วยความเป็นห่วง
คิมมินโฮวิ่งตามหา นิจชิตาไปทั่วจนเริ่มเจ็บแผล ระหว่างนั้นได้ยินเสียงประกาศสายการบินและเวลา เขาจึงนึกบางอย่างได้...

ทุกคนกำลังล่ำลานิจชิตาอย่างอาลัยอาวรณ์ นิจชิตาฝากภูชิตดูแลปรางด้วย ปรางเขินที่นิจชิตารู้ความในใจของเธอ พลัน...เสียงคิมมินโฮดังผ่านเครื่องกระจายเสียง

"นิจ...ได้ยินผมมั้ย ผมรู้ว่าคุณโกรธผมจนไม่สามารถอภัยให้ผมได้ แต่ก่อนที่คุณจะไป ขอผมเจอคุณอีกครั้งได้มั้ย"

ทุกคนตกใจ นิจชิตามองไปรอบๆแล้วหันมาสบตาลุงปุ่นเป็นเชิงถาม ลุงปุ่นบอกให้เธอทำตามหัวใจตัวเอง ทุกคนมองให้กำลังใจเธอ...

พนักงาน พานิจชิตามาที่ประชาสัมพันธ์ พนักงาน ประชาสัมพันธ์กระซิบบอกคิมมินโฮ

"คุณ คะ...คนนั้นใช่คนที่คุณตามหาอยู่หรือเปล่าคะ"

พอคิมมินโฮหันมาเห็น นิจชิตา เขาดีใจมากรีบเข้ามาหาเธอ  นิจชิตากลับถามอย่างเยือกเย็นว่าตามหาเธอทำไม  คิมมินโฮหน้าเจื่อน

"คุณ จะไปอเมริกาจริงๆเหรอ"

"ใช่ อย่าบอกนะว่านายมาส่งฉัน นาย...นี่ฉันจะเรียกนายว่าอะไรดี เอ็มอีวันหรือคิมมินโฮ"

"คุณจะ เรียกผมว่าอะไรก็เรียกเถอะ...เพราะไม่ว่าผมจะเป็นเอ็มอีวันหรือคิมมินโฮ ผม...ก็เป็นคนที่รักคุณ"

ผู้คนแถวนั้นลุ้นกันใหญ่

"ขอบคุณ สำหรับความรู้สึกนั้น แต่ฉันไม่รู้ว่าที่นาย พูดมามันเป็นความรู้สึกจริงๆของนาย หรือเป็นแค่การโกหกอีกครั้งหนึ่งของนายเท่านั้น"

"ผมพูดจริงๆ...ผม รักคุณ ได้ยินมั้ยว่าผมรักคุณ"

คิมมินโฮเสียงเศร้าลงอย่างรู้สึกผิด

"ฉัน คงจะเชื่อนายไม่ได้อีกแล้ว" นิจชิตาตัดใจพูดออกไปแล้วหันหลังกลับ

คิมมิ นโฮร้องเรียกบอกว่าเขาจะเป็นคนไปเอง นิจชิตาหันขวับกลับมาบอกเขาว่า

"ทำไม ฉันต้องไป นายยังไม่รู้อีกหรือไง"

คิมมินโฮขมวดคิ้วสงสัย

"ถ้า ฉันอยู่ที่นี่ ภาพของนายก็ยังอยู่ในใจของฉัน เมื่อฉันมองไปทุกๆที่ ภาพของนายก็ยังอยู่...ที่ฉันไปก็เพราะฉัน ไม่อยากจะยอมรับว่า...ฉันรักนาย"

คิมมิ นโฮตะลึงเดินเข้าหานิจชิตา แต่เธอกลับถอยห่าง

"ฉันไม่สามารถโกหกตัว เองได้อีกต่อไป ฉันรักนาย... แต่นายกลับทำลายความรักของฉันด้วยคำโกหกของนาย..."

"ผมจะรอ" คิมมินโฮพูดขัดขึ้น นิจชิตางงไม่เข้าใจ... "ไม่ว่าจะกี่ปี ผมจะรอให้หัวใจคุณหายดี แล้ววันนั้นผมจะทำให้คุณกลับมารักผมอีกครั้ง"

นิจ ชิตานิ่งสักพักก่อนจะเงยหน้าพูด   "ถึงวันนั้น...

ฉันก็อยากรู้ เหมือนกันว่าสิ่งที่นายพูดวันนี้จะเป็นแค่คำโกหกอีกคำของนายหรือ เปล่า...เวลาจะพิสูจน์คำพูดและความรักของนาย"

พูดจบ นิจชิตาหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้คิมมินโฮยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น...

วัน ต่อมา คิมมินโฮยืนรำลึกความหลังอยู่ริมน้ำ ที่แห่งความทรงจำของเขากับนิจชิตา เขาแหงนหน้ามองเครื่องบินที่บินผ่านไป ยุนอาเดินมาหาด้วยความห่วงใย คิมมินโฮตัดสินใจแน่วแน่ บอกยุนอาว่าเขาจะรอนิจชิตาอยู่ที่เมืองไทยเพื่อพิสูจน์ความรัก
ของเขา ยุนอาลองถาม

"แล้วถ้าเธอไม่กลับมาล่ะคะ"

"ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป เท่าไหร่  ผมก็จะรอ"  สายตาคิมมินโฮมุ่งมั่น...

ooooooo

เวลา ผ่านไปสองปี...บริษัทแอลอีกลับมารุ่งเรืองในเกาหลีอย่างเดิม พนักงานยืนเข้าแถวต้อนรับคิม- ยองมินที่เดินเข้ามามีคนคอยจะประคอง เขาหันบอก

"ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนป่วยแล้ว...ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอไม่ต้องมารอต้อนรับฉันอีก"

พนักงานทุกคนมองหน้ากันด้วยความงง ที่คิมยองมิน เปลี่ยนแปลงไป แถมยังขอบคุณพวกเขาที่ช่วยดูแลบริษัท...

ยุ นอาวิ่งหน้าตื่นเข้ามา "ท่านประธานมาได้ยังไงคะ"

"ทำไมฉันจะมาไม่ ได้...มินโฮอยู่ไหน?"

ยุนอาหน้าตากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที...เพราะ ว่าในห้องทำงานของคิมมินโฮมีเอ็มอีวันแต่งตัวเป็นคิมมินโฮนั่งทำงานแทนอยู่ คิมยองมินเปิดประตูเข้ามา

"ตั้งแต่แกกลับมานี่...แกไม่คิดจะคุยกับ ฉันบ้างหรือไง... หา..."

ยุนอาวิ่งพรวดพราดตามเข้ามา "ท่านประธานคะ... คือว่า..."

คิมยองมินยกมือห้าม "ฉันคุยกับลูกฉันอยู่ มินโฮ... ผู้หญิงคนเดียวทำให้แกเป็นถึงขนาดนี้เลยหรือไง บอกพ่อซิ แกอยากมีเมียสักกี่คน พ่อจะให้คนหามาให้แก ให้มายืนต่อแถวยาวตั้งแต่แอลอีไปถึงเกาะเจจูเลยก็ได้"

"จริงเหรอครับ ท่านประธาน!" เอ็มอีวันลุกพรวดขึ้นถามอย่างดีใจ

"เอ็มอีวัน!"

"ครับ ผมเอง ท่านประธานจะหาคู่ให้ผมจริงๆเหรอครับ"

คิมยองมินกุมขมับก่อนจะ หันไปถามยุนอาว่าคิมมินโฮอยู่ไหน...ยุนอาอึกอักที่จะตอบ คิมยองมินยกมือห้ามอีกครั้ง

"ไม่เป็นไร ตอนนี้มันคงอยู่ในที่ที่มันอยากอยู่...

เอาเถอะ ในเมื่อมันไม่อยากกลับมาก็ช่างมัน มินโฮมันช่วยฉันกับแอลอีมามากแล้ว ต่อไปนี้ฉันคงต้องช่วยมันเหมือนกัน"

ยุนอามองคิมยองมินที่ทรุดนั่งลง อย่างปลงๆด้วยความซาบซึ้งที่เขาเข้าใจคิมมินโฮเสียที...

ไม่ทันไร พนักงานมาบอกยุนอาว่าคนที่มาสอบสัมภาษณ์ รอที่ห้องแล้ว ยุนอาแปลกใจเพราะนัดไว้พรุ่งนี้ พอยุนอาเดินเข้ามานั่งตรงหน้าชายคนที่มาสัมภาษณ์ แล้วเธอต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าเขาคือชุมพล

"ครู! นี่ครูมาที่นี่ทำไมคะ"

"เอ่อ...ในใบสมัครเขียนไว้แล้วครับ"

"บอก มาเถอะค่ะว่าครูมาที่นี่ทำไม หรือว่า...ยังไม่หายโกรธก็เลยจะมาต่อว่าฉันถึงที่นี่"

ชุมพลรีบ บอกว่าเขามาเพื่อขอโทษ "ก็เรื่องที่ผมโกรธคุณยุนอาไงครับ ตั้งแต่คุณกลับมาเกาหลี ผมก็เฝ้าถามตัวเองว่า ทำไมผมถึงได้โกรธคุณมากขนาดนี้ ผมใช้เวลาถึงสองปีจนรู้แล้วครับว่าทำไมผมถึงโกรธคุณ"

"ครูก็โกรธที่ ฉันโกหกครูเรื่องเอ็มอีวันไงคะ"

"ไม่ใช่ครับ...เพราะผม...ผม...ผมรัก คุณยุนอาต่างหากครับ"

ยุนอาแทบช็อกถามเขาอีกครั้งว่าพูดว่าอะไร ชุมพลจึงพูดเป็นภาษาเกาหลี ยุนอาน้ำตาซึมยืนอึ้ง ชุมพลจึงทำมือเป็นรูปหัวใจพร้อมกับพูดคำว่า...ซารังเฮโย...ยุนอายิ้มอย่างมี ความสุข

ooooooo

ตลอดเวลาที่นิจชิตาอยู่เมืองนอก ปรางมีหน้าที่เช็กอีเมล์ในคอมพิวเตอร์และอ่านให้ลุงปุ่นฟังโดยมีภูชิต นั่งฟังอยู่ข้างๆเสมอ และตอนนี้ปรางซึ่งท้องโตได้หลายเดือนก็กำลังอ่านให้ลุงปุ่นฟังว่านิจชิตา อยู่สบายดีไม่ต้องห่วงอะไร  เธอกำลังสนุกกับการเรียน...

ลุงปุ่น เศร้าเพราะคิดถึง  พลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอรับสาย "สวัสดีครับ...ฮ้า! ยัยนิจ"

ปรางกับภูชิตพลอยตื่นเต้นดีใจไปด้วย...

นิจชิตามายืน อยู่ริมน้ำหวนคิดถึงความหลังแล้วต้องเศร้า เธอหยิบนกหวีดที่พกติดตัวไว้ตลอด นกหวีดที่คิมมินโฮเคยให้เธอเป่าเรียกเขาเวลามีอันตรายตอนที่หลงป่า เธอลองเป่ามันอีกครั้งแทรกสายลมที่พัดผ่านออกไป พอสิ้นเสียง ทุกอย่างก็เงียบ นิจชิตาเศร้าลง รำพึง

"นายโกหกฉันอีกแล้วนะ"...

นิจ ชิตาเดินมองไปรอบโรงเรียนที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ลุงปุ่นสาธยาย

"ตอน แรกพ่อก็กะว่าไหนๆพวกเกาหลีนั่นรื้อให้เราแล้ว พ่อก็กะสร้างตึกใหม่เลย...แต่พ่อกลัวว่าขืนพ่อทำไป เรา

กลับมาจะมา ไม่ถูกน่ะสิ"

นิจชิตารู้ว่าพ่องอนที่เธอหายไปสองปีเต็ม จึงโผกอด ลุงปุ่นถามว่าจะกลับมาสอนที่นี่อีกหรือไม่ นิจชิตาพูดอย่างหนักแน่นว่าเธอจะกลับมาสอนที่นี่...แล้วเธอก็มายืนหน้าชั้น เรียน เพื่อแนะนำตัวกับนักเรียนในห้องว่าเธอเป็นครูประจำชั้น นักเรียนคนหนึ่งลุกขึ้นถามว่ามีครูคนเดียวหรือ นิจชิตาแปลกใจทำไมหรือ นักเรียนถามถึงเอ็มอีวัน นิจชิตานิ่งไปสักพักก่อนจะตอบว่า

"เอ็มอี วันกลับเกาหลีไปแล้วเพราะหมดหน้าที่แล้วจ้ะ"

"โห...นี่ผมอุตส่าห์มา ซ้ำชั้นเพราะอยากจะเรียนกับเอ็มอีวัน...ครูเอาเอ็มอีวันกลับมาสอนอีกไม่ได้ เหรอครับ"

"ไม่ได้หรอกจ้ะ..." นิจชิตาเศร้าลงรีบหันหน้าไปเขียนชื่อตัวเองบนกระดาน

เด็กๆร้องเรียก เอ็มอีวัน...เอ็มอีวัน...นิจชิตาเริ่มมีน้ำโหหันมาเอ็ดเด็กๆให้เงียบ แต่แล้วต้องตกตะลึงเมื่อเห็นคิมมินโฮ แต่เป็นเอ็มอีวันยืนยิ้มอยู่หน้าประตู

"นาย...นาย มาได้ยังไง!"

"ผมมาเป็นผู้ช่วยสอนให้คุณน่ะครับ"

"แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการหุ่นช่วยสอนอีกแล้ว"

คิมมินโฮเอื้อมมือไปจับมือนิจชิ ตา "แล้วถ้าผมไม่ใช่หุ่นละครับ...คุณจะว่ายังไง"

นิจชิตาดึงคิมมิ นโฮ วิ่งมาที่ริมน้ำ "นายเล่นอะไรของนาย"

"เล่น? ก็คุณบอกให้ผมพิสูจน์คำพูดของคุณไม่ใช่เหรอ... ผมอยู่ที่นี่มาตลอดเพราะต้องการทำให้คุณเห็นว่าสิ่งที่ผมพูดก่อนที่คุณจะไป คือความรู้สึกของผมจริงๆ"

"เหรอ...อืม...ฉันก็รู้แล้วไง" นิจชิตาเขินแต่พยายามทำหน้านิ่ง

"ผมรอคุณมาสองปี...คุณพูดแค่นี้ เนี่ยนะ"

"ก็ใช่นะสิ แล้วจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ"

"พูดอะไรที่มัน ทำให้ผมชื่นใจหน่อยสิ อย่างเช่น...

ฉันรักนาย...อะไรอย่างนี้น่ะ"

"แหวะ...ใคร รักนาย"

ทันใด คิมมินโฮก็คว้าร่างเธอไปกอด นิจชิตาร้องลั่น

"นี่...ทำ อะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ"

"ไม่...ผมปล่อยคุณไปครั้งหนึ่งแล้ว...ต่อไปนี้ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนอีก"

นิจชิตาดิ้น แต่คิมมินโฮกอดแน่นขึ้นอีก "ไม่ปล่อย คุณต้องบอกว่ารักผมก่อน"

"ก็ได้...ก็ได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะบอกรักใคร นายคิมมินโฮหรือว่านายเอ็มอีวัน"

"คุณ รู้มั้ยว่าเอ็มอีวันแปลว่าอะไร เอ็มอี...คือ ME ที่แปลว่า ฉัน ส่วน one ก็คือหนึ่ง ถ้าให้แปลโดยสมบูรณ์ก็คือ ไม่ว่าผมเป็นคิมมินโฮหรือเอ็มอีวัน   ก็คือ...ผมคนที่รักคุณคนเดียว"

นิจชิตายิ่งเขิน คิมมินโฮคลายอ้อมกอดก่อนจะจับเธอหันมาสบตา

"นิจ...ผมรักคุณ"

นิจ ชิตานิ่ง สบตาเขาอยู่สักพักด้วยหัวใจที่เต็มตื้นก่อนจะพูดออกมาว่า

"ฉัน ก็รักนาย"

"อะไรนะ...ผมไม่ค่อยได้ยิน"

"ฉันรักนาย" นิจชิตาพูดอีกครั้งด้วยความเขิน แต่คิมมินโฮยังแกล้งบอกว่าไม่ได้ยิน เธอจึงตะเบ็งเสียงขึ้นว่า "ฉันรักนาย...ฉันรักนาย...ฉันรักนาย พอใจรึยัง"

คิม มินโฮยิ้มมีความสุขที่สุด   เขากุมมือนิจชิตาไว้

นิจชิตาบอกให้เขา ถอดชุดเอ็มอีวันออกได้แล้ว เพราะมันทำให้เธอเหมือนคนโรคจิตที่รักหุ่นยนต์

"ถึง ผมจะเป็นหุ่นยนต์ ผมก็คงเป็นหุ่นยนต์ตัวเดียว บนโลกใบนี้ ในจักรวาลนี้ที่มีหัวใจ และหัวใจของหุ่นยนต์ตัวนี้ก็สัญญาว่า...มันจะรักคุณคนเดียวตลอดไป"

ทั้ง สองยิ้มให้กันหวานซึ้งก่อนจะสวมกอดกันอย่างมีความสุขสมกับที่รอคอยกันมานาน

ooooooo
กลับไปยังรายบอร์ด