กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15


อาคมสะกดรอยตามปทุมวดีมาจนได้เห็นว่า ปทุมวดีกับพิพัฒน์ไม่ใช่พี่น้องกัน เขากลับมานอนซมที่บ้าน คิดถึงคำเตือนของลูกชาย น้ำตาไหลริน จนปทุมวดีกลับมา อาคมทำเป็นนอนหลับ จึงได้ยินคำพูดแทงใจของเธอ “ไอ้แก่เอ๊ย เมื่อไหร่จะตายซะทีนะ แต่ไม่ได้สิ ฉันยังไม่ได้สมบัติของแกเลย ไอ้แก่หน้าโง่เอ๊ย...”

เช้าวันรุ่งขึ้น ปทุมวดีผวาตื่นไม่เห็นอาคมข้างตัว ไม่ทันไร สร้อยถลาเข้ามารายงานว่า

“คุณผู้หญิงขา ไปดูคุณผู้ชายสิคะ ที่หน้าบ้าน”

“จะดูทำไม ไม่เคยเห็นหรือไง ง่อยเปลี้ยเสียขา นั่งรถเข็นยังงั้น ไม่เห็นจะเจริญหูเจริญตา”

“ไม่ใช่นะคะ เราสองคนถูกหลอกมาตลอดค่ะ”

“แกหมายความว่ายังไง หานังสร้อย” ปทุมวดีสวมเสื้อคลุมออกมาจากห้อง

มองไปที่สนาม เห็นอาคมยืนคุยกับนวลก็แปลกใจ แต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นดีใจ “ต๊าย คุณพี่นี่มันมหัศจรรย์อะไรกันคะ คุณพี่ถึงได้เดินเหินได้เหมือนเดิม เห็นทีปทุมจะต้องส่งกระเช้าของขวัญไปขอบคุณคุณหมอแล้วล่ะค่ะ ที่ช่วยรักษาคุณพี่จนหาย ปทุมดีใจจริงๆ นะคะ”

“ผมหายดี กลับมาเป็นอาคมคนเดิมแล้ว ไม่ใช่สิ เป็นอาคมคนใหม่ที่หูตาสว่างมากขึ้น”

ปทุมวดีหน้าเจื่อน แต่กลบเกลื่อนว่าไม่เข้าใจ ไป

อาบน้ำดีกว่า แล้วเดินลอยหน้าไป นวลบ่นเบาๆ ว่า หน้าด้าน...

ปทุมวดีเข้าห้องมาเจ็บใจที่อาคมไม่ตายๆ ไปเสียที

ooooooo

ได้กลับมาฮ่องกง ลิลลี่ก็ออกช็อปปิ้งอย่างสนุกสนาน มีณพกับเพ้งเดินตามถือของพะรุงพะรัง ตกเย็น ลิลลี่พาณพขึ้นไปบนตึกสูง เห็นพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ลิลลี่ชี้บอกณพว่า ตรงนั้นเป็นประเทศไทย ณพแกล้งแซวว่า เริ่มแก่แล้วถึงตายาว ลิลลี่ค้อน เพราะตนเพิ่งจะยี่สิบ ณพว่าแก่แบบพิเศษ ลิลลี่งง ณพขยายความว่า แก่แดดแก่ลม

“ฉันไม่เข้าใจคำเปรียบของคุณหรอก แต่ฉันคิดว่า คนเราต้องมีจินตนาการบ้าง มองไม่เห็นด้วยตา แต่รับรู้ด้วยใจ รับรู้ว่าใครบางคนอีกฟากหนึ่ง ก็คิดถึงเราเหมือนกัน”

“ถ้าวันหนึ่งคุณกลับมาอยู่ฮ่องกงตลอดไป คุณจะคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า”

“อะไรนะ” ลิลลี่ฟังไม่ถนัด เพราะณพพูดเบาๆ

“เปล่าครับ บนนี้สวยดีนะครับ”

ลิลลี่สบตาณพ เพ้งเห็นสองคนกุ๊กกิ๊กกันแล้วคิดถึงนัดดา...ณพกับลิลลี่เดินคุยกันไปตามริมอ่าว ลิลลี่เห็นณพชื่นชอบจึงชวน “ถ้าตกหลุมรักฮ่องกง งั้นคุณก็อยู่นี่ตลอดไปเลยสิ”

“อยู่เป็นบอดี้การ์ดคุณตลอดไปเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก”

“ทำไมล่ะ” ลิลลี่มองณพอย่างตัดพ้อ

“คุณมีคุณปีเตอร์อยู่แล้ว และมีเพ้งกับเต็กเป็นบอดี้-การ์ดผู้ซื่อสัตย์อีก จะจ้างผมไว้อีกทำไมให้เปลืองเงิน”

“ไม่เปลืองหรอก คุณก็รู้ว่าฉันรวยมาก”

“ครับ ข้อนี้ผมยอมรับว่าคุณรวยจริงๆ...กลับกันเถอะ ป่านนี้คู่หมั้นคุณคงมาแล้ว”

ลิลลี่มองณพอย่างน้อยใจ ก่อนจะเชิดหน้าเดินไป...กลับมาบ้าน ลิลลี่ประคองเถ้าแก่จางมานั่งที่โซฟา ปีเตอร์นั่งรออยู่ก่อนทักทาย ดีใจที่ลิลลี่กลับมา

“ก็นี่บ้านฉัน”

“ผมนึกว่าลิลลี่คิดว่าเมืองไทยคือบ้านซะอีก”

“นั่นก็ใช่ เป็นบ้านหลังที่สอง แต่ที่ลิลลี่ไม่เข้าใจคือ ทำไมไม่มีใครยอมบอกว่า ป๊ะป๋าไม่สบายเป็นอะไร”

ปีเตอร์ร้อนตัว “นี่คุณกำลังคิดว่าพวกเราเอาความเป็นความตายของป๋าคุณมาล้อเล่นหรือ”

ลิลลี่ว่ามันน่าสงสัย เถ้าแก่จางกลืนน้ำลายฝืดคอ ปีเตอร์รีบโทษว่า เพราะเธอที่ทำให้เถ้าแก่จางป่วย น่าจะทำตามที่ท่านต้องการ ณพเห็นทุกคนอึดอัดจึงเตือนลิลลี่ว่า เถ้าแก่จางไม่พร้อมจะพูด ก็อย่าคาดคั้น... เต็กเข้ามารายงานว่ารถพร้อมแล้ว เถ้าแก่จางบอกว่า วันนี้จะไปดินเนอร์หรู

“ผมจองโต๊ะไว้แล้วครับ” ปีเตอร์ยิ้มอย่างเป็นต่อ

“ที่ไหนล่ะปีเตอร์”

“ที่ที่เถ้าแก่จางต้องชอบแน่ๆ ครับ”

ปีเตอร์พาทุกคนมาที่ภัตตาคารจีนที่เฮเลนร้องเพลง ลิลลี่เอาใจตักอาหารให้เถ้าแก่จาง เถ้าแก่ถามว่า ทำไมต้องพาณพมาด้วย ไม่เกรงใจปีเตอร์บ้าง

“ทำไมต้องเกรงใจด้วย ณพเป็นบอดี้การ์ดของลิลลี่

ก็ต้องอยู่ด้วยสิ ถ้าป๊ะป๋าไล่ณพกลับ ลิลลี่ก็จะกลับด้วย”

“อะ เอ้อ ไม่ไล่ก็ไม่ไล่ แค่บอกให้รู้ว่าไม่ชอบหน้ามัน มันชอบทำหน้าหล่อใส่ป๊ะป๋า”

ลิลลี่หัวเราะ ปีเตอร์หอบช่อดอกไม้มามอบให้ลิลลี่ ณพอึดอัดใจเลี่ยงไปนอกร้าน ลิลลี่ตามออกไป เถ้าแก่จะให้เพ้งตาม แต่ลิลลี่ห้ามไว้ พอดีเฮเลนเข้ามา เถ้าแก่จางจึงเบนความสนใจไปที่เธอ...ลิลลี่ตามมาถามณพว่าไม่สนุกหรือ ณพเตือนลิลลี่ไม่น่าขัดใจเถ้าแก่จาง ลิลลี่บ่นว่า ตนไม่เชื่อว่าป๊ะป๋าป่วย เพ้งเข้ามาอย่างนอบน้อมบอกว่า คืนนี้ เถ้าแก่จางขอคุยกับณพเป็นการส่วนตัว ลิลลี่ให้กำลังใจว่าไม่ต้องกลัวตนจะอยู่ด้วย

ooooooo

กลับถึงบ้าน ณพเข้ามาพบเถ้าแก่จางในห้อง เถ้าแก่มองณพหัวจดเท้า แล้วยอมรับว่าหล่อมาก ลูกสาวถึงหลง แต่ขอพูดตามตรงว่า ตนมีลูกสาวคนเดียว ต้องการให้ลูกแต่งงานกับคนที่มีฐานะ หวังว่าเขาจะเข้าใจ และตนได้จองตั๋วกลับเมืองไทยไว้ให้แล้ว ณพอึ้งไปชั่วขณะ...ณพเก็บของไปสนามบินไม่พูดไม่จากับใคร เง็กมาบ่นให้ลิลลี่ฟัง

“บอดี้การ์ดส่วนตัวคุณหนูไร้มารยาทจริงๆ จะไปไม่ลาซักคำ”

“ใครไปไหน” ลิลลี่ตาโตหันมาถาม

“ก็คุณณพสิคะ กลับเมืองไทยไปแล้ว”

“บอกเพ้งเอารถออก ฉันจะไปสนามบิน” ลิลลี่ร้อนใจรีบวิ่งออกไป



ถึงสนามบิน ลิลลี่วิ่งตามหาณพไปทั่ว ร้องไห้ต่อว่าณพใจร้าย เพ้งปลอบว่าอย่าร้องอายเขา เพ้งพาลิลลี่กลับ เต็กเห็นลิลลี่ร้องไห้เพราะณพกลับเมืองไทย จึงบอกว่า ถ้าเป็นปีเตอร์คงไม่ทำให้เธอร้องไห้ แล้วยุให้แต่งงานกับปีเตอร์ ลิลลี่หันมาตวาดทั้งน้ำตา

“นายเคยรักใครหรือเปล่าเต็ก นายไม่เคยมีความรัก นายอย่ามาสอนฉัน...” ลิลลี่ประกาศว่า ตนไม่มีวันแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ว่าแล้วก็ร้องไห้วิ่งไป

เง็กปรามเต็กไม่ให้ตาม เพ้งตามไปแก้ตัวแทนว่า “เต็กแค่หวังดี พวกผมอยู่กับคุณหนูมาแต่เด็ก ผมเชื่อว่าเต็กหวังดีต่อคุณหนูไม่แพ้ผม”

ลิลลี่บอกว่าตนรู้ เพ้งแนะนำว่าเถ้าแก่จางอาการดีขึ้น ลิลลี่ค่อยไปเมืองไทย ที่ณพกลับไปคงมีเหตุผล อยากให้เธอใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ลิลลี่คิดตามรู้สึกดีขึ้น เต็กเข้ามาขอโทษ เง็กกับเน้ยพลอยดีใจไปด้วย

เมื่อคิดได้ลิลลี่ก็โทร.เช็กกับหมอประจำตัวของเถ้าแก่จาง จนรู้ว่าไม่ได้ป่วยอะไร จากนั้นก็เขียนจดหมายลาไว้ว่า ขอโทษที่ต้องหนีไปอีกเพราะตนไม่ต้องการแต่งงานกับปีเตอร์ และตนรู้เรื่องอาการป่วยแล้ว เถ้าแก่จางถึงกับเข่าอ่อน ...ลิลลี่ให้เพ้งพาหนีเพราะรู้ว่าเพ้งไม่กล้าขัดใจ

ooooooo

นัดดาแวะมาดูบ้านเช่าว่าเพ้งกลับมาหรือยัง เจอเก่งเข้าพอดี เก่งขับรถมาส่งเธอ ระหว่างทาง นัดดาเสียใจที่ตนทำเรื่องให้ลิลลี่เดือดร้อน เก่งว่าเพราะเธอถูกบังคับ ขอแค่ให้เธอเป็นพยานคดีนี้ด้วย เก่งบอกอีกว่า คืนนี้ณพบินกลับมาจะหาทางช่วยพ่อของเธอ...คืนนั้น เก่งรับณพจากสนามบินมาส่งที่คอนโดฯ ณพบอกเก่งถึงแผนจะจัดการปทุมวดีแบบยิงปืนนัดเดียวได้ทั้งแก๊ง

วันรุ่งขึ้น ปทุมวดีเห็นอาคมหายไปจึงถามนวลว่าไปไหน นวลตอบว่าไปวัด เห็นบ่นว่าไม่อยากอยู่บ้าน ปทุมวดีแว้ดใส่นวล “ไม่ต้องกลับมายิ่งดี ฉันจะได้เป็นเจ้าของที่นี่อย่างเต็มตัว”

“บ้านนี้เป็นของเจ้าณพ ถึงผมอยากจะยกให้คุณใจจะขาด ก็ให้ไม่ได้” อาคมเข้ามาพอดี

ปทุมวดีตกใจรีบปรับสีหน้าเข้าไปออดอ้อนว่าตนล้อเล่น และพยายามปรนนิบัติ แต่อาคมมักจะบอกว่า ต้องการให้นวลทำให้ ปทุมวดีหงุดหงิด รีบปรึกษาพิพัฒน์ว่าดูท่าอาคมจะรู้ตัวแล้ว

ณพเอากุญแจเซฟให้นัดดาไปแลกตัวพ่อออกมา โดยให้เหตุผลว่า “ประการแรก คุณจะได้สัญญาเงินกู้คืนและพ่อคุณเป็นอิสระ ประการที่สอง ผมอยากพิสูจน์ความจริงให้พ่อผมตาสว่าง”

นัดดาน้ำตาร่วงซึ้งใจที่ณพช่วย ทั้งที่ตนทำผิดต่อพวกเขา ณพเข้าใจว่านั่นคือความจำเป็น

ooooooo

พิพัฒน์รีบโทร.เรียกปทุมวดีมาหาบอกว่า นัดดาได้กุญแจมาแล้ว พอปทุมวดีออกจากบ้าน อาคมถามนวลว่า ณพติดต่อมาบ้างไหม นวลมองซ้ายขวาแล้วกระซิบ โดยไม่ให้สร้อยได้ยิน...

ดอกไม้ถูกวางลงหน้าที่เก็บอัฐิของนาถ ณพมากราบขอให้เป็นกำลังใจ “แม่ครับ ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วย วันนี้ผมต้องปรับความเข้าใจกับพ่อให้ได้ ผมอยากให้พ่อฟังผม และเชื่อคำพูดของผม แค่ครั้งเดียวก็ยังดี”

“ทำไมถึงคิดว่าพ่อจะไม่เชื่อคำพูดแก” เสียงอาคมดังขึ้นด้านหลัง

“พ่อมาที่นี่ได้ไง”

อาคมบอกว่านวลเป็นคนบอก ณพดีใจที่พ่อเข้าใจเจตนาของเขาเสียที อาคมยิ้มๆ “ช่วยไม่ได้ เราสองคนนิสัยดื้อรั้นอยากเอาชนะเหมือนกันซะด้วย ถ้าเปิดใจคุยกันแต่แรก คงเข้าใจกันนานแล้ว”

ณพยอมรับว่าเขาก็มีส่วนผิด อาคมถามว่าณพจะลงมือเมื่อไหร่ ณพว่าคืนนี้...ความจริงจะปรากฏ อาคมอวยพรให้โชคดีและเตือนให้ระวังตัว ณพกราบที่อกอาคม สองพ่อลูกกอดกัน...

ooooooo

อุทัยได้รับการปล่อยตัวและฉีกสัญญาเงินกู้ทิ้ง นัดดากอดพ่อด้วยความดีใจ ปทุมวดีมาถึงจะคุยแผนต่อไป นัดดาเงี่ยหูฟัง พิพัฒน์ชะงักและไล่นัดดาให้พาอุทัยกลับไป สองพ่อลูกประคองกันออกมา เจอเพ้งยืนพิงรถรอรับอยู่ เพ้งโค้งให้อุทัยและเปิดประตูรถต้อนรับ ลิลลี่เปิดประตูด้านหน้าลงมาทักทายว่าเป็นเพื่อนนัดดา และจะไปส่งที่บ้านให้ นัดดาซึ้งน้ำใจทั้งสองคน

ส่งนัดดาแล้ว ลิลลี่มาที่คอนโดฯ ณพเปิดประตูมาเจอลิลลี่ก็ดีใจมาก ลิลลี่ต่อว่า คราวหน้าถ้าหนีมาโดยไม่บอก จะตัดเงินเดือน ณพรีบถามถึงเถ้าแก่จาง ลิลลี่เล่าความจริงให้ฟัง และบอกเรื่องที่ตนไปรับนัดดากับพ่อส่งบ้านแล้วด้วย ณพตำหนิว่าชอบทำอะไรเสี่ยง

“ความรักก็เสี่ยงแบบนี้ ฉันเห็นใจเพ้งกับคุณนัดดา ความจริงจะมาส่งฉันที่นี่ก่อนแต่ฉันไม่ยอม คืนนี้คุณมีงานใหญ่รออยู่ รีบไปจัดการเถอะค่ะ ฉันจะเฝ้าคอนโดฯให้”

ณพแปลกใจที่ลิลลี่รู้ เธอบอกว่านัดดาเล่าให้ฟัง ลิลลี่แทรกตัวเข้าห้องทำทีว่าอยากพัก...

ooooooo

แผนการที่ปทุมวดีกับพิพัฒน์วางไว้คือ ให้เธอเปิดประตูบ้านตอนเที่ยงคืน เขาจะเอารถไปรอรับ

ให้กิติกับอำนวยเข้าไปขนทรัพย์สินให้หมด...

คืนนั้น ปทุมวดีเอาอกเอาใจอาคม เตรียมเครื่องดื่มและของว่างให้ นวลคอยแอบเอาไปเททิ้ง ปทุมวดีสั่งสร้อยไปรอเปิดประตู นวลแอบโทร.ส่งข่าวณพ สายรายงานมาว่า พิพัฒน์ออกจากบ้านมาแล้ว

อาคมแกล้งทำเป็นหลับ ปทุมวดีรีบไปไขกุญแจเซฟขนสมบัติใส่กระเป๋า รถพิพัฒน์มาถึงเขาเห็นตำรวจนอกเครื่องแบบซุ่มอยู่ รีบบอกกิติให้ออกรถ อำนวยถามแล้วปทุมวดีล่ะ พิพัฒน์ว่าไม่ไปเราตายหมด รถตำรวจแล่นตามรถพิพัฒน์ไป ปทุมวดีหอบกระเป๋าออกมากับสร้อย โดนตำรวจรวบตัว ปทุมวดีร้องโวยวาย ด่าว่าณพที่มาแย่งกระเป๋าไป อาคมเดินออกมา ปทุมวดีหน้าซีดเมื่อรู้ว่าถูกหลอก เก่งพาตัวปทุมวดีกับสร้อยไปโรงพัก ณพกับอาคมปรับความเข้าใจกัน


“ณพ พ่อผิดเองที่ไม่เชื่อแกแต่ต้น ยกโทษให้พ่อด้วยที่มองคนผิด”

“ปทุมเป็นผู้หญิงเจ้ามารยา ตั้งใจมาหลอกพ่อ เธอแสดงได้แนบเนียน เป็นใครก็ต้องหลงเธอทั้งนั้นแหละครับ”

“พ่อคงเข็ดไปนาน” อาคมถอนใจยาว

“ถ้ามีคนรักพ่อจริงๆ ผมไม่ขัดขวางหรอกครับ ผมอยากให้พ่อมีคนมาดูแลด้วยซ้ำ”

“ไม่แล้วล่ะ พ่อแก่แล้ว รอเลี้ยงหลานดีกว่า รีบแต่งงาน แล้วย้ายมาอยู่บ้านเรานะณพ”

“ครับพ่อ แต่ขอเวลาหน่อย เราจับปทุมวดีได้ แต่พิพัฒน์หนีไป ผมไม่สบายใจเลย”

อาคมว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ตำรวจเถอะ แต่ณพขอเรื่องนี้อีกเรื่อง อาคมรู้ว่าณพทิ้งนิสัยตำรวจไม่ได้

ooooooo

วันนี้เป็นวันเกิดของลิลลี่ เง็กเตือนเถ้าแก่จาง เขาบอกว่าจำได้ แต่ลิลลี่ไม่อยู่ให้ฉลอง เง็กขอของขวัญ ให้คืนอิสรภาพแก่ลิลลี่ และบอกความจริงว่าณพเป็นลูกเศรษฐี ไม่ใช่คนจนมาเกาะกิน แต่เถ้าแก่จางก็ไม่อาจยกเลิกการแต่งงานได้

หลบเรื่องวุ่นๆ ณพพาลิลลี่ นัดดาและเพ้งมาบ้านพักตากอากาศที่ระยอง ระหว่างทานข้าว ลิลลี่ถามขึ้นว่า วันนี้วันอะไร ณพตอบว่า วันพุธเวลาเที่ยง ลิลลี่หน้างอที่ณพกับเพ้งจำไม่ได้ หันมาวีนใส่เพ้งว่าในหัวมีแต่เรื่องนัดดาจนจำเรื่องอื่นไม่ได้ แล้วงอนผละไปเดินเล่นคนเดียว

ค่ำวันเดียวกัน เก่งแวะไปหานภาที่บ้าน นภางอนที่เขานึกจะมาก็มา จะไปก็ไป เก่งบ่น

“ก็คุณไม่อยากคบผม ผมก็เลยคิดว่าบางทีคุณอาจรำคาญ” พอนภาถามจะหายไปไหนอีก เก่งตอบ “อันนี้ก็ต้องแล้วแต่คุณ ผมไม่มีคำสัญญาให้คุณ ดูๆ กันไปก่อน ถ้าไม่รักก็รีบบอกไวๆ เวลาอกหักผมต้องใช้เวลาทำใจเยอะ”

“เป็นเพื่อนไม่ได้เหรอ”

“ผมมาจีบคุณอยากเป็นแฟน ไม่ได้อยากเป็นเพื่อน”

“อ้อมค้อมบ้างก็ได้มั้ง”

“วิธีนั้นยกให้พระเอกของคุณลิลลี่เถอะครับ ผมจะสามสิบแล้ว อ้อมไปอ้อมมาอยู่บนคานพอดี ตกลงตามนี้นะครับ” เก่งทำท่าจะกลับ ที่แวะมาเพราะคิดถึง นภายิ้มแทนคำตอบทุกอย่าง...

ooooooo

นัดดาพยายามดึงลิลลี่ให้เดินไปทางริมทะเลที่ทุกคนเตรียมจัดงานวันเกิดไว้ให้ พอมาถึงทุกคนก็ร้องเพลงอวยพรวันเกิด ลิลลี่ยิ้มทั้งน้ำตา หันมาโวยเพ้งที่ร่วมมือกับคนอื่นหลอกตน และตำหนินัดดาที่ไม่กระซิบบอกกันบ้าง ณพยืนมองทำตาซึ้งอยู่ เพ้งพานัดดาเลี่ยงออกมา แต่พอกลับมาบ้านพักก็ต้องตกใจเมื่อเห็นปีเตอร์ยืนรออยู่กับเต็ก

ณพกับลิลลี่เดินคุยกันกะหนุงกะหนิง ณพต่อว่าลิลลี่ที่ชอบหนีมาเดินคนเดียวทั้งที่อันตราย ลิลลี่ว่าตนมีเพ้งและณพไม่เห็นต้องกลัว ณพว่าเขาก็ทำพลาดได้เหมือนกัน

“แต่คุณก็ช่วยฉันทันทุกครั้ง ฉันถึงไม่กลัว”

“ลิลลี่ครับ อย่าเชื่อใจผมเกินไป” ณพจับลิลลี่หันมามองหน้ากัน

“ฉันจะเชื่อ ขออย่างเดียวอย่าไล่ฉันกลับฮ่องกงนะคะ ฉันจะอยู่เมืองไทย ฉันรักที่นี่ รัก...”

“คุณเที่ยวมามากพอแล้ว สนุกพอแล้วครับ กลับฮ่องกงเถอะครับ อย่าทำให้เพ้งลำบากใจ” ณพตัดบท ลิลลี่น้อยใจน้ำตาคลอ ณพรวบตัวเธอเข้ามา “คุณมีคู่หมั้นแล้ว ผม...”

สองคนสบตากันนิ่ง ณพโน้มหน้าลงมาจะจูบลิลลี่ แล้วยั้งใจจูบหน้าผากแทน ลิลลี่ร้องไห้บอกว่าตนไม่เคยรักปีเตอร์ แต่รักเขา ปีเตอร์มาได้ยินคำบาดใจเข้าพอดี ณพ

บอกลิลลี่ว่า

“คู่หมั้นคุณมา หมดหน้าที่ผมแล้ว” ณพดันลิลลี่ออก แล้วเดินผ่านทุกคนไป

ปีเตอร์เข้ามายื่นของขวัญให้ลิลลี่ เป็นแหวนเพชร ลิลลี่ปฏิเสธที่จะรับ ปีเตอร์ถอนใจถามว่า “เราสองคนกลับไปเหมือนเดิมคงไม่ได้แล้วใช่มั้ย เราเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันเสียใจ ฉันไม่ได้รักคุณเลย ฉันจึงต้องหนี”

“ผมคงต้องยอมรับความจริงเหมือนที่พี่เฮเลนพูด หยุดตอนที่คุณยังไม่ได้เกลียดผม”

“ฉันรักคุณณพ”

“ผมรู้ รู้มาตลอดว่าคุณรักใคร และคุณณพมีฐานะยังไง แต่ผมก็แอบหวังว่า สักวันคุณอาจเปลี่ยนใจ แต่ผมคิดผิด ลาก่อนนะลิลลี่ คุณเป็นอิสระแล้ว”

ลิลลี่ยิ้มทั้งน้ำตา...ณพเดินอย่างเร็วกลับมาที่บ้านพัก นัดดาบ่นกับเพ้งว่าสงสารณพ แต่เพ้งกลับบอกว่า คนที่เสียใจอาจเป็นปีเตอร์ก็ได้ ที่ณพไม่รั้งลิลลี่ไว้เพราะไม่อยากทำผิดต่อปีเตอร์ นัดดาจึงถามว่าเพ้งจะทำเพื่อตนบ้างไหม ตนไม่อยากให้เขากลับฮ่องกง เพ้งบอกว่าตอนนี้ยังบอกอะไรไม่ได้ แต่เขาสัญญาว่าเขาจะกลับมาหาเธอแน่นอน

ลิลลี่มาถึงบ้านพักจึงได้รู้ว่า ณพกลับกรุงเทพฯไปแล้ว ลิลลี่น้อยใจ...ปีเตอร์มาเก็บของที่ห้องพักจะกลับฮ่องกง เก่งกับพวกนำหมายมาจับข้อหาฟอกเงินและฉ้อโกงประชาชน เพ้งรู้จากเต็กรีบมาคุยกับณพที่คอนโดฯ

“ผมแอบโล่งใจแทนคุณหนู แสดงว่าเธอรักคนไม่ผิด แล้วคุณล่ะ คุณรักคุณหนูรึเปล่า”

“ผมรักแต่ผมก็หวั่นใจ ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เถ้าแก่จางไม่ชอบหน้าผม คุณก็รู้”

“ท่านเข้าใจคุณผิด แต่ตอนนี้เง็กลั้งเคลียร์ให้แล้ว คุณไม่ต้องห่วง”

“เง็กลั้งน่ะเหรอ เป็นไปได้ไง”

“เป็นไปแล้วครับ จริงๆแล้วเง็กชอบคุณ แต่กลัวว่าคุณหนูจะลำบาก ก็เลยตั้งแง่กับคุณ”

ลิลลี่เดินเข้ามาอย่างงอนๆ ณพถือโอกาสบอกเธอให้กลับไปอยู่ฮ่องกงก่อนเพื่อความปลอดภัย ลิลลี่ไม่ฟังบอกเพ้งว่าตนจะไปช็อปปิ้งเดี๋ยวนี้ ณพเหนื่อยใจ

ขณะที่ลิลลี่กับนัดดาเดินมาที่รถ พิพัฒน์โผล่ออกมา ณพกับเพ้งรีบคุ้มกันลิลลี่ กิติกับอำนวยมาด้านหลัง จับลิลลี่และต่อยท้องนัดดาทรุดไปกองกับพื้น ณพรีบวิ่งตามแต่ไม่ทัน เพ้งมาดูนัดดาแล้วคิดว่าเรื่องนี้ต้องบอกเถ้าแก่จางกับเต็กมาช่วย

“กลับไปวางแผนกันบนห้องก่อนดีกว่า ผมว่ามันยังไม่กล้าทำอะไรลิลลี่หรอก แผนล่อเสือออกจากถ้ำมากกว่า เดี๋ยวพวกมันก็คงติดต่อมา” ณพคาดการณ์ทั้งที่กังวลและห่วงลิลลี่มาก

ooooooo
ตอนที่ 16


พอรู้ว่าลิลลี่ถูกจับตัวไป เต็กมาเล่นงานเพ้งยกใหญ่ นภาเข้ามาห้ามว่าจะทะเลาะกันทำไมเก็บแรงไปช่วยลิลลี่ดีกว่า ณพกับเก่งวางแผนกันอยู่ พลันพิพัฒน์โทร.เข้ามาเรียกค่าไถ่ตัวลิลลี่ห้าแสนดอลลาร์ ให้นัดดาเป็นคนถือเงินมาแลกตัว เพ้งค้านแต่นัดดาจะไปตามที่พิพัฒน์นัด

นัดดาถือกระเป๋าเงินมาที่โรงเก็บรถเก่า พิพัฒน์ให้นัดดาส่งเงินมา แต่เธอต่อรองต้องพบตัวลิลลี่ก่อน พิพัฒน์จึงบอกว่าอยู่ในรถคันดำและตนได้ราดน้ำมันไว้รอบรถ ถ้าตุกติกจะเผาทันที นัดดาตาตื่นมองไปที่รถที่จอดห่างไปสองร้อยเมตรใต้ต้นไม้ ณพเห็นสายตานัดดาก็เดาได้ บอกเก่ง เขาจะเข้าไปช่วยลิลลี่ เพ้งกับเต็กคุมเชิงอยู่อีกทาง...นัดดาจำเป็นต้องวางกระเป๋าเงินไว้แล้วถอยออกมา พอลับตาพวกพิพัฒน์ ก็รีบโทร.บอกณพว่ารถที่ขังลิลลี่ไว้มีน้ำมันราดอยู่ ณพตกใจรีบโทร.บอกเก่ง แต่ช้าไป ลูกน้องกรูเข้าจับกิติ พิพัฒน์ตะโกนสั่งอำนวยจุดไฟ

ลิลลี่ร้องกรี๊ดเมื่อเห็นไฟลุกข้างรถ ณพถลาเข้าไปดึงตัวเธอออกมาให้พ้นรัศมีการระเบิดของรถ พิพัฒน์ถือปืนเข้ามาจะยิงใส่ลิลลี่ ณพเอาตัวบังรับกระสุนแทน ลิลลี่ร้องลั่น เต็กกับเพ้งวิ่งมา พิพัฒน์จะยิงซ้ำ เต็กกระโจนเข้าใส่พัฒน์ต่อสู้กัน เสียงปืนดังเปรี้ยงเต็กทรุดฮวบลงขึ้น ตำรวจกรูเข้าจับกุมพิพัฒน์ ลิลลี่ถลาเข้าหาเต็ก เต็กพยายามพูดกับเธอ

“คุณหนู ผมทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้วนะ เถ้าแก่คงไม่โกรธใช่มั้ย คุณหนู”

“เต็ก...แกห้ามตายนะ เต็ก ฉันสั่งได้ยินมั้ย”

เพ้งเข้ามาประคองเต็ก ลิลลี่กลับมาประคองณพ ทั้งสองถูกพาขึ้นรถพยาบาล เต็กขอโทษลิลลี่ไปตลอดทางจนสิ้นใจ...อำนวยยังวิ่งมาเจอนภา จึงจับเป็นตัวประกัน เก่งตามมาจะเข้าช่วย นภาปล่อยทีเด็ด ใช้ส้นรองเท้าเตะไปที่หน้าอำนวย แล้วเตะปืนกระเด็น เก่งตะลึงแต่ไม่ลืมเข้าจับกุม เก่งชมว่าแบบนี้สมัครเป็นตำรวจหญิงได้เลย

ooooooo

นวลได้รับโทรศัพท์จากเก่งว่าณพถูกยิง นวลตกใจรีบบอกอาคม เขาอึ้งไป พยายามเข้มแข็งภาวนาขอให้นาถคุ้มครองลูกด้วย ถ้าแลกชีวิตได้เขาขอให้เอาชีวิตเขาไปแทน

หมอผ่าตัดเคร่งเครียด ช่วยกันยื้อชีวิตณพไว้จนสำเร็จ... ลิลลี่กุมมือณพอยู่ในห้องพักฟื้น อาคมกับนวลเข้ามา ลิลลี่ยกมือไหว้แนะนำตัวว่าเป็นเจ้านายณพ นวลยิ้มบอกอาคมว่า

“คนรักของคุณณพค่ะ...เมื่อคืนคุณอาคมก็มาแต่คุณณพยังไม่ออกจากห้องผ่าตัด เลยกลับไปพักก่อน”

“ฉันดีใจ ที่เจ้าณพรักคนไม่ผิด มันตาถึง” อาคมยิ้มให้ลิลลี่

“ลิลลี่ก็ดีใจที่ท่านไม่โกรธที่ฉันเป็นต้นเหตุให้คุณณพบาดเจ็บ”

“เรียกพ่อน่าจะเหมาะกว่า อีกไม่นานหนูก็จะมาเป็นลูกสะใภ้ฉันแล้ว”...ลิลลี่ยิ้มเขิน

ประตูลิฟต์เปิดออก เก่ง นภา เพ้ง และนัดดาถือกระเช้าเดินออกมา เพ้งเอ่ยขึ้นว่า เขาต้องกลับฮ่องกงไปจัดการงานศพให้เต็กอย่างสมเกียรติ วันนี้เถ้าแก่จางจะบินมารับด้วยตัวเอง เพ้งบอกนัดดาว่า เขาต้องไปรับเถ้าแก่ นัดดาถามเศร้าๆว่าเขาจะกลับไปอยู่ฮ่องกงเลยหรือเปล่า เพ้งยังตอบไม่ได้ นัดดาเสียใจส่งกระเช้าให้เก่ง ฝากเยี่ยมไข้ณพด้วย แล้วเดินน้ำตาไหลออกไป เพ้งหน้าเสียเดินตามนัดดาไปเพื่ออธิบาย

เพ้งกุมมือนัดดาอย่างทะนุถนอม “ผมต้องไปตามหน้าที่ จะปล่อยให้เถ้าแก่จางเดินทางคนเดียวไม่ได้ ตอนนี้เต็กก็ไม่อยู่แล้ว”

“แต่คุณก็จะไม่กลับมา เพ้ง คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่ใช่มั้ย สัญญาได้ไหมว่าจะกลับมา”

“ผมยังตอบไม่ได้...ผมยังไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะให้ผมทำอะไร ผมเป็นคนของเถ้าแก่ ผมทรยศเถ้าแก่ไม่ได้”

“ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายสูญเสีย” นัดดาถอยห่างน้ำตาร่วงพรู

เพ้งขอร้องให้ฟังเขาก่อน นัดดาส่ายหน้าไม่อยากฟังอีกแล้ว เธอผินตัวเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เพ้งมองตามด้วยความสะเทือนใจ

ooooooo

เก่งเข้ามาพร้อมนภา ยกมือไหว้อาคม ณพ ขยับนิ้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา ลิลลี่ดีใจบอกทุกคนว่าณพฟื้นแล้ว ณพถามคำแรกว่าลิลลี่ปลอดภัยหรือเปล่า เก่งแซวว่าฟื้นมาก็ถามถึงลิลลี่ก่อนเลย ทุกคนหัวเราะ ลิลลี่เขิน นภาหยิกเก่งแต่เก่งรู้ทันรวบมือเธอไว้แน่น

“ดวงแข็งนะ สมกับที่แม่แกผูกดวงไว้เลย แกตายไม่ได้หรอกณพ พ่อต้องตายก่อนแก อย่างน้อยแกก็ต้องแต่งงานมีหลานให้พ่อเลี้ยงก่อน” อาคมมองณพด้วยความรักและห่วงใย

“พ่อหมายถึง...”  ณพปรายตามองลิลลี่ เธอหลบตาอายๆ อาคมเอ่ยว่าได้คุยกับลิลลี่แล้ว  ณพมองลิลลี่  ถามว่าจริงหรือ

นวลตอบแทนว่า “คุณผู้ชายยอมรับหนูลิลลี่เป็นสะใภ้แล้วล่ะค่ะ คุณณพ...”

เก่งสบตานภายิ้มๆให้เอาอย่างบ้าง นภาเมินหน้าหนี ลิลลี่นึกได้ถามหานัดดากับเพ้ง...

เถ้าแก่จางนั่งรถที่เพ้งขับไปรับ เขาถามถึงลิลลี่เป็นอย่างไรบ้าง เพ้งตอบว่าเธอเสียใจแต่พยายามฝืนไว้ ดูเธอเข้มแข็งมาก เถ้าแก่จางคิดว่าลิลลี่คงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว เขาจึงให้เพ้งพาไปเยี่ยมณพก่อน แล้วรับเต็กกลับฮ่องกงเลย ต่อไปเขาจะไม่ให้เพ้งต้องมาเสี่ยงชีวิตอีก จะให้เพ้งเป็นหัวหน้าสอนเด็กรุ่นใหม่ขึ้นมาเพื่อดูแลลิลลี่และลูกของลิลลี่ที่คงจะดื้อเหมือนแม่ เพ้งสะอึกเพราะนั่นหมายถึงเขาต้องอยู่ฮ่องกงถาวร แล้วเขาจะบอกนัดดาอย่างไรดี

มาถึง ลิลลี่ก็แนะนำให้เถ้าแก่จางรู้จักกับอาคม ณพยกมือไหว้ เถ้าแก่จางเข้ามาจับมือ



“ผมยอมรับว่าคุณกล้าหาญและรักลูกสาวผมจริง เสี่ยงชีวิตช่วยลูกสาวผม ลิลลี่ต่อไปป๋าจะไม่บังคับหนูอีกแล้ว”

ลิลลี่ดีใจโผกอด “ลิลลี่รักป๋าจัง”

“ผมต้องขอโทษที่ไม่ได้ส่งตัวคุณลิลลี่กลับฮ่องกง จนคุณลิลลี่เกือบได้รับอันตราย”

“ลูกสาวผมมันหัวดื้อเอง ผมรู้นิสัย ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก แต่คุณก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลูกสาวผมอยากอยู่เมืองไทย”

“ปล่อยให้คนเจ็บพักก่อนดีมั้ย ให้คุณลิลลี่อยู่เป็นเพื่อนคุณณพ” นภารีบตัดบท

“นั่นสิครับ ผมว่าตั้งแต่นายณพฟื้นขึ้นมา คนรักกันเขายังไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย จริงมั้ยจ๊ะที่รัก” เก่งหันมายิ้มกริ่มกับนภา เธอทุบแขนเขาอั้กอย่างเขินๆ

“ณพยิ้มเจื่อนๆ ทุกคนทยอยกันออกไป เพ้งทำท่าอยากพูดอะไร ลิลลี่ถาม “มีอะไรเหรอ”

“เถ้าแก่จะกลับวันนี้ จะพาเต็กกลับบ้าน”

“เต็กบ่นอยากกลับบ้านบ่อยๆ ในที่สุดก็ได้กลับจริงๆซะที” ลิลลี่เศร้าลง

ณพถามแล้วเพ้งล่ะ เพ้งตอบว่า “ผมต้องกลับพร้อมเถ้าแก่แล้วก็เต็กครับ ลาก่อนนะครับ”

“แล้วนัดดาล่ะเพ้ง” ลิลลี่ถามเพ้งชะงักไม่รู้จะตอบอย่างไร...

ในขณะที่นัดดาร้องไห้เสียใจอยู่กับพ่อ อุทัยปลอบว่าเพ้งเป็นคนฮ่องกง เธอน่าจะทำใจไว้แต่แรกแล้ว เถ้าแก่มีพระคุณต่อเพ้ง เพ้งจะทิ้งมาได้อย่างไร

“หนูรู้ รู้ทุกอย่าง แต่หนูห้ามน้ำตา ห้ามความเสียใจไม่ได้ หนูรักเขา พ่อ...หนูรักเขา หนูจะทำไงดี”

“เอ็งเป็นคนดี เป็นลูกสาวที่พ่อภูมิใจ สักวันความกตัญญูของเอ็ง ต้องทำให้เอ็งเจอคนดีๆ พ่อมั่นใจ อย่าเสียใจไปเลยลูก” อุทัยปลอบลูกสาวด้วยความสงสาร...

ณพเองก็รู้ว่าเพ้งและเต็กจงรักภักดีต่อเถ้าแก่จางและลิลลี่มากจึงเตือนลิลลี่ “คุณน่าจะกลับพร้อมพวกเขา เต็กทำเพื่อคุณมามากพอแล้ว คุณน่าจะทำเพื่อเขาบ้าง กลับฮ่องกงไปเถอะครับ...”

ณพพูดไม่ทันจบ ลิลลี่สวนขึ้นว่า “นั่นสินะ คุณเองก็ทำเพื่อฉันมามาก เกือบเสียชีวิต คุณคงเบื่อจะดูแลฉันแล้ว

ลาก่อนนะคุณณพ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...ฉันคืนให้คุณ” ลิลลี่ปลดสร้อยโลมาวางใส่มือณพก่อนจะเดินไป

“ลิลลี่ๆ ผมไม่ได้ไล่คุณ...ไปซะแล้ว...ไอ้ณพเอ๊ย ทำไมไม่บอกเธอให้รีบไปรีบกลับ โง่จริงๆเลย” ณพเจ็บใจตัวเองเมื่อเห็นลิลลี่ปาดน้ำตาออกไป

ลิลลี่เก็บของจะกลับฮ่องกง เถ้าแก่จาง เพ้ง เก่ง และนภาช่วยพูดอย่างไรลิลลี่ก็ไม่ฟัง เพ้งบอกเก่งกับนภาว่า “สักวันคุณหนูต้องเข้าใจแน่ครับ เธอกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ สับสนในชีวิต ให้เวลาเธอหน่อย”

เก่งถามถึงเรื่องของเพ้งกับนัดดา เพ้งเศร้าลง เขาต้องกลับไปจัดงานศพเต็กก่อน ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง เพ้งโค้งให้เก่งกับนภาเป็นการลา...

ooooooo

หนึ่งเดือนผ่านไป...ณพมาพักฟื้นที่บ้านริมทะเล เก่งตามมาคอยพูดกระตุ้นเตือนเรื่องลิลลี่

“คนมาทะเล ไม่ตามหารักแท้ก็กำลังอกหัก”

“ทฤษฎีบ้าบออะไรอีก”

“ไม่ขำเหรอ มุกข้าคงเก่าไปแล้วจริงๆ มองทะเลทุกวันเป็นเดือนแล้ว ไม่คิดไปตามคุณลิลลี่ที่ฮ่องกงบ้างเหรอ มายืนอมทุกข์ทำไม”

“ข้ากำลังมีความสุขกับการพักผ่อนโว้ย”

“ความสุขเหรอวะ เห็นวันๆเอาแต่นั่งเหม่อมองทะเลจนข้าคิดว่าเอ็งพบรักกับนางเงือกแล้วซะอีก”

“เธอเป็นคนเลือกที่จะไปจากข้าเองนะเก่ง ข้าไม่ได้ไล่” ณพพูดด้วยความน้อยใจ

“แล้วที่บอกให้คุณลิลลี่กลับฮ่องกงนี่เรียกว่าอะไรวะ” เห็นณพเดินหนีไม่อยากฟัง เก่งตามตอกย้ำ“พูดกับเอ็งก็เหมือนพูดกับตอไม้แห้งๆ รดน้ำไปก็ไม่มีประโยชน์ ไอ้ณพเอ๊ย ความรักเดินมาหาเอ็งแล้ว เอ็งกลับผลักไสไป ทำไมไม่รีบปรับความเข้าใจกันวะ อยากกอดศักดิ์ศรีไปจนตายก็ตามใจเอ็ง”

ณพชะงัก หันมาสีหน้าสลดลง “ลิลลี่เขาคงไม่ได้คิดถึงข้า ถ้าคิดถึงเขาคงติดต่อมาแล้ว”

“ถุย...เอ็งน่ะมันเคยตัว ที่ผ่านมา ลิลลี่ง้อเอ็งมาตลอด เอ็งก็เลยได้ใจ พอเขาใจเด็ดไม่ง้อ ไม่โทร. เอ็งก็เลยเจ็บปวด ทำไมไม่เป็นฝ่ายไปง้อเขาล่ะวะ”

“เขาคงไม่รักข้าแล้วล่ะ”

เก่งอ่อนใจปลอบว่า ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่ได้หมายความว่าไม่รัก ไม่คิดถึง ลิลลี่อาจจะเศร้าอยู่เหมือนกัน ทำเพื่อลิลลี่ ทำเพื่อหัวใจตัวเองมันหนักหนานักหรือ ณพครุ่นคิด...

ขณะเดียวกัน เพ้งก็คอยพูดปลอบใจลิลลี่ที่ดูเศร้าซึมลงทุกวัน ให้กลับไปหาณพ แต่ลิลลี่ยังน้อยใจที่ณพชอบไล่ตนทั้งที่ตนยอมรับกับเขาแล้วว่าตนรักเขา แล้วลิลลี่ก็ถามถึงนัดดาว่าเพ้งตัดสินใจอย่างไร แต่เพ้งบอกว่าเขายังไม่คิดถึงจนกว่าลิลลี่จะมีความสุขไปก่อน

“อย่าทำแบบนั้นเลย นายมีอิสระที่รักใคร กลับไปหาคุณนัดดาซะ กลับไปทำตามสัญญาลูกผู้ชาย แบบนี้ฉันถึงจะมีความสุขมากกว่า...ความห่างไกลมันโหดร้ายมากนะเพ้ง จากกันทั้งที่ยังรัก เหมือนตายทั้งเป็น อย่าใจดำกับคุณนัดดานักเลย”...เพ้งนิ่งคิดตาม

ooooooo

ในห้างสรรพสินค้าเมืองไทย เก่งกับนภาเดินควงกันกะหนุงกะหนิง เก่งบอกนภาว่าเขาพูดกับณพไปหมดไส้หมดพุงแล้ว ให้ไปง้อลิลลี่ นภาคิดว่าสองคนคงต้องการเวลา เก่งยิ้มกริ่ม

“เรื่องคนอื่นเก็บไว้ก่อน ว่าแต่คุณนภาอยากดูหนังหรือทานข้าวดีครับ วันนี้ผมมีเวลาให้คุณทั้งวันเลย”


“แน่ใจนะ ว่าไม่ขอกลับกลางคันอีก”

เก่งรับรอง ขาดคำ มีเสียงคนร้องว่าถูกกระชากกระเป๋า คนวิ่งกันจ้าละหวั่น เก่งปล่อยมือนภาทันที “เดี๋ยวผมมานะคุณ ขอทำตามหน้าที่ก่อน”

นภาเซ็งแต่เข้าใจ เธอเดินเตร่มาที่ร้านที่นัดดาทำงาน เห็นนัดดากำลังง่วนกับงานจึงแซวว่าขยันทุกวันเลย นัดดาหันมา ยิ้มดีใจ “ภาระเยอะต้องขยันหน่อยค่ะ วันนี้มาคนเดียวเหรอคะ”

“มากับหมวดเก่ง แต่เชื่อมั้ยคะ เดินจูงมือกันอยู่ดีๆ มีคนร้ายกระชากกระเป๋าวิ่งผ่านมาคุณผู้หมวดปล่อยมือฉันแล้ววิ่งตามโจรไปอย่างไม่คิดชีวิต”นภาเล่าอย่างขำๆ
นัดดาหัวเราะด้วย บอกว่าเก่งทำตามหน้าที่ นภาเบื่อจะฟังคำนี้แล้ว นัดดาชมว่าเก่งโชคดีที่นภาเข้าใจ นภาบ่น

“เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ค่อยเรียนรู้กันไป”

นภาเห็นนัดดาหน้าเศร้าลงก็รู้ว่าคิดถึงเพ้ง จึงปลอบว่า สักวันเพ้งต้องกลับมา...เก่งเหงื่อโชกเดินเข้ามา “ผมคิดแล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่ ขอพาแฟนไปเดินเล่นก่อนนะครับคุณนัดดา”

“ฉันไม่ใช่หมานะ จะได้พาไปเดินเล่น”นภาตีแขนเก่งเพียะ

“โอ๊ย...เบาๆสิคุณ ตีจนจะช้ำทั้งตัวอยู่แล้ว”เก่งกับนภาเดินหยอกเย้ากันออกไป

นัดดาหันมาจัดเสื้อผ้าในร้านต่อ เสียงคนทักว่า “ร้านสวยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ” พอหันมา นัดดาต้องตะลึง “คุณเพ้ง...”

เพ้งกางแขนออกรอรับ นัดดาโผเข้าสวมกอดเพ้งด้วยความดีใจ เพ้งกระซิบบอกเธอว่า เขาไม่ลืมสัญญาของเราหรอก นัดดาเงยหน้ามองเพ้ง เห็นมีเลือดซึมที่มุมปากก็ตกใจ ไปโดนอะไรมา เพ้งเล่าว่าเขาไปหาเธอที่บ้านโดนอุทัยชก ที่ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่นาน พอเขารับรองว่าเขารักนัดดาจริงๆ อุทัยก็อนุญาตให้เขามาพบเธอ นัดดายิ้มให้เพ้งหวานชื่น

เพ้งโทรศัพท์หาณพ ณพทักทายด้วยเสียงไร้ชีวิตชีวา

“สบายดีมั้ย เพ้ง”

“ไม่ครับ คุณณพผมมีเรื่องจะขอร้อง คุณหนูคิดถึงคุณมาก ผมสงสารเธอ ถ้าคุณณพรักเจ้านายผมจริง ช่วยบอกเธอด้วยจะได้เข้าใจกันเสียที แต่ถ้าคุณไม่คิดจริงจังก็บอกมา เธอจะได้ตัดใจ”

ณพลดโทรศัพท์ลง ครุ่นคิดมองไปข้างหน้า ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

ooooooo

หน้าโรงแรมหรูบนเกาะฮ่องกง ลิลลี่เดินปล่อยใจคิดอะไรเพลินๆอยู่บนถนนยามค่ำคืน ณพซึ่งเดินเหลียวหน้าเหลียวหลังเหมือนมองหาใคร แล้วชนลิลลี่กระเด็น เหมือนคราวที่เขาพบกับเธอครั้งแรก ณพเข้าไปประคองเธอให้ลุกขึ้น พอลิลลี่เห็นหน้าณพก็ทั้งโกรธทั้งดีใจเสียงแข็ง

“มาทำไม ไล่ฉันให้กลับฮ่องกงทุกวัน ฉันก็กลับแล้วไง จะให้ทำไงอีก”

“กลับเมืองไทยกับผม”

“กลับไปทำไม”

“คุณหนีมาพร้อมหัวใจผม ผมก็มาพาหัวใจผมกลับไปสิครับ”

“แหวะ...ไปฝึกพูดเลี่ยนๆแบบนี้มาจากไหน”

“ของแบบนี้มันอยู่ที่นี่  ไม่ต้องมีใครมาสอนหรอกครับ” ณพชี้ที่ใจ

“ไม่เชื่อหรอก ต้องไปเรียนมาแน่ๆ คุณเก่งสอนให้ใช่มั้ย”

ณพส่ายหน้านิดๆ เอาสร้อยโลมาออกมา สบตาลิลลี่แล้วบอกว่า “สร้อยเส้นนี้เลือกคุณเป็นเจ้าของหัวใจตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้วนะครับ ลิลลี่...คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นคนที่สอนให้ผู้ชายคนหนึ่งที่มีหัวใจหยาบกระด้าง ได้รู้ว่าความรักคืออะไร”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ฉันถึงได้อยากคืนให้คุณ”

“แม่ผมรักสร้อยเส้นนี้มาก เพราะมันเป็นตัวแทนของความรักและความมั่นคงของแม่ที่มีต่อพ่อ และผมเชื่อว่า แม่ต้องการมอบให้คุณ” ณพสวมสร้อยให้เธอ “ผมรักคุณ...ลิลลี่”

“นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้ยินคำๆนี้จากคุณแล้ว บอดี้การ์ดที่รัก” ลิลลี่โผกอดณพ

“ผมรักคุณเจ้านาย ผมรักคุณ ต่อไปจะบอกรักคุณทุกวัน เลย บอกจนกว่าคุณจะเบื่อฟัง”

“ฉันไม่เบื่อ ไม่มีวันเบื่อคุณด้วย”

“ผมบอกรักผ่านสายตาทุกวัน คุณไม่เห็นเอง”

“เอ๊ะ นี่คุณว่าฉันอีกแล้วนะ”

“ผมพูดความจริง”

“ฉันก็พูดความจริง”

ณพตัดบท ชวนกลับบ้าน ลิลลี่ถามว่าบ้านไหน ฮ่องกงหรือเมืองไทย ณพเอาใจว่าเธออยู่ไหนเขาก็อยู่นั่น ลิลลี่ดีใจ

“งั้นก็อยู่ทั้งสองที่เลยเป็นไง”

ณพเห็นด้วย ลิลลี่โน้มคอณพลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ให้หายคิดถึง ณพหน้าเหวอ ลิลลี่หัวเราะกอดณพอย่างแสนรัก...

ณพเชยคางลิลลี่เข้ามาจะจูบ ลิลลี่ถามโพล่งขึ้นว่า โรแมนติกไหม

“ผมจะไปรู้เหรอคุณ ถามอะไรตอบยากจัง” ณพหมดอารมณ์เดินหนีเขินๆ

ลิลลี่ตามมาถามว่าโกรธหรือ ณพบอกว่าเปล่า

“งั้นเดินหนีทำไม ฉันก็แค่สงสัย อยากรู้ว่าจูบจริงๆ

มันจะโรแมนติกมั้ย ทำไมต้องโกรธด้วย”

“ไม่ถามตรงไปหน่อยเหรอแม่คุณ”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ ถ้าเหมือนถูกกัดปาก ไม่เอาด้วยหรอก”

ณพหงุดหงิด รวบตัวลิลลี่เข้ามาจ้องหน้านิ่ง ลิลลี่ตาโต “คุณ...คุณจะ...”

ณพโน้มหน้าลงจูบอย่างอ่อนโยน ทำเอาลิลลี่เคลิ้ม แล้วเขาก็ถามว่า “เป็นไง โรแมนติกพอมั้ย”

ลิลลี่ยืนนิ่งเป็นหุ่นตอบว่า “หายใจไม่ออก มัวแต่ตื่นเต้น ลองอีกทีมั้ย”

“ไม่...ครับ”

“ทำไมล่ะ”

“คนตั้งแยะ ของแบบนี้ต้องเก็บไว้วันแต่งงาน จะสาธิตทั้งวันเลย”

“แต่งงานเลยเหรอ งั้นก็ได้...แต่งก็แต่ง ไปแต่งงานกัน” ลิลลี่ควงแขนณพเดินไป

ณพขำความเป็นเด็กของลิลลี่ ทั้งสองควงแขนกันเดินไปตามถนนสวยงามบนเกาะฮ่องกง

ooooooo

-อวสาน-
กลับไปยังรายบอร์ด