กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15

ในใจกระถินเชื่อว่าต๋องต้องเลือกแก้วรุ้ง เหมันต์ ถามย้ำอีกครั้ง  "แกคิดให้ดี  แกจะเลือกใครระหว่างแก้วรุ้งกับกระถิน"

ต๋องนิ่ง กระถินน้อยใจที่ต๋องเลือกแก้วรุ้ง เหมันต์ดึงแขนกระถินให้ไปกับเขา ต๋องชกหน้าเหมันต์เปรี้ยงขณะไม่ทันตั้งตัว ประกาศกร้าว

"ฉัน รักแก้วรุ้ง แต่กระถินก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ถ้าต้องเลือกระหว่างคนรักกับเพื่อน ฉันจะไม่เลือกใครทั้งนั้นฉันยอมตายดีกว่า"

"แกพูดถูก..." เหมันต์ชะงักคิดได้ แล้วโดดหายไป ปล่อยทุกคนยืนงง...

ใน บ้านอมร กระถินก้าวเข้ามาถามอมรว่าอยากได้ตัวเธอมากนักใช่ไหม เธอมาแล้วให้ปล่อยแก้วรุ้งไป อมรรู้ทันว่าเป็นเหมันต์แปลงมา จึงคว้าแขนบิดอย่างแรงจนเหมันต์ยอมคืนร่าง อมรขู่ว่า เมื่อเอาตัวกระถินมาไม่ได้ ก็รอรับศพแก้วรุ้งไป

เหมันต์ล้วงผงยาพิษ ออกมาสาดใส่หน้าอมร พิษนั้นทำให้หน้าอมรเน่าเฟะร้องลั่น เหมันต์ฉวยโอกาสโดดน้ำไปช่วยแก้วรุ้งออกจากซอฟต์บอลแล้วพาหนีไป แก้วรุ้งอ่อนล้ามาก

"อดทนไว้นะแก้ว เราต้องรีบหนีจากที่นี่ ยาพิษที่พี่ใช้ ทำได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น"

ไม่ ทันไร อมรโดดมาขวางหน้า ใบหน้าที่เน่าเฟะกลับคืนสู่สภาพเดิม เหมันต์ปกป้องแก้วรุ้ง อมรโกรธแค้นที่เหมันต์ทรยศ เหมันต์บอกให้แก้วรุ้งหนีไป แต่เธอไม่ยอมไป เหมันต์ต้านแรงอมรไม่ไหว ถูกซัดจนสะบักสะบอม...

ต๋อง  กระถิน  อาจารย์เพี้ยน  และอู๊ดตามหาเหมันต์ เท่าไหร่ไม่เจอ กระถินต่อว่าต๋องที่วู่วามเกินไป ต๋องโวย "อ้าว ฉันช่วยชีวิตเธอไว้ เธอควรจะขอบคุณฉัน"

"ทีหลังไม่ต้อง ฉันไม่โง่ขนาดจะถูกหลอกไปฆ่าหรอกย่ะ ฉันตามพี่เหมันต์มาเพื่อให้เขาพาไปหาแก้วรุ้ง"

"ก่อนจะเจอคุณแก้ว เธอจะกลายเป็นศพก่อนน่ะสิ ปกติก็ไม่สวยอยู่แล้ว เป็นศพอืดอยู่ในป่ายิ่งทุเรศเข้าไปใหญ่"

"ฮึ ปากเสียแบบนี้ แก้วถึงไม่เหลียวแลนาย"

"โหดอย่างเธอก็หาสามีไม่ได้หรอก"

คราวนี้กระถินโกรธจนลืมตัว ถีบต๋องหงายตกหน้าผา แต่ต๋องคว้ามือกระถินหล่นไปด้วยกัน อาจารย์เพี้ยนกับอู๊ดตกใจว่าสองคนเล่นอะไรกัน...

ใน บ้านอมรมีคุกใต้ดิน เหมันต์ถูกมัดตรึงกับเสาด้วยพลังเวทย์ของอมร ห่างออกมามีแก้วรุ้งโดนล่ามโซ่อยู่ ลำไยเอาน้ำสาดหน้าเหมันต์ก่อนจะกลับออกไป เขารู้สึกตัวขึ้นมาในสภาพสะบักสะบอมมาก แก้วรุ้งพยายามขยับเข้ามาหาแต่สุดปลายโซ่ เธอก็ยังไม่ถึงตัวเขา

"แก้ว พี่ขอโทษ...ที่พี่ปกป้องแก้วไม่ได้"

"อย่าโทษตัวเองสิคะ...พี่ทำถูกแล้วที่ไม่พากระถินมา

ที่นี่ ถ้ากระถินเป็นอะไรไปเพราะแก้ว แก้วคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต" แก้วรุ้งสบตาเหมันต์ด้วยความรัก

อมร เดินกร้าวเข้ามา เค้นให้เหมันต์บอกว่ากระถินอยู่ที่ไหน เหมันต์ท้าให้ฆ่าเขาดีกว่ามาถาม อมรโกรธใช้พลังบีบให้เหมันต์ ปวดหัวอย่างรุนแรง เหมันต์อดทนแม้จะทรมานอย่างมาก อมรยิ่งโมโห จึงหันมาทรมานแก้วรุ้งแทน

"ในเมื่อแกไม่กลัวตาย งั้นก็ดูคนรักของแกตายไปละกัน" อมรกางกรงเล็บจิกลงที่คอแก้วรุ้ง เลือดไหลเป็นทาง

เหมันต์ ร้องลั่นให้ปล่อยแก้วรุ้ง แต่เธอสบตาเหมันต์ ไม่ให้บอกอะไร เหมันต์จึงบอกอมรว่า ถึงเขาบอกไปก็ต้องตาย อยู่ดี อมรโกรธเงื้อมือจะทำร้ายเหมันต์อีก

กินรีโผล่มาขวาง และเตือนว่ากระถินเป็นเพื่อนรักกับแก้วรุ้ง อย่างไรเธอก็ต้องตามมาช่วยเพื่อน อมรเห็นจริงจึงรอที่จะฆ่าพร้อมกันทั้งสามคน อมรเดินออกไป เหมันต์ขอบคุณกินรีที่ช่วยเขากับแก้วรุ้ง กินรีไม่เข้าใจว่า ทำไมเหมันต์ยอมตายเพื่อผู้หญิงคนเดียว ว่าแล้วก็อยากจะฆ่าแก้วรุ้งเสียเอง เหมันต์ขอร้อง ถ้าจะฆ่าแก้วรุ้งให้ฆ่าเขาด้วย เหมันต์บอกกินรีว่า แก้วรุ้งทำให้เขารู้สึกตัวว่าเขายังมีชีวิต  มีหัวใจ  อยากมีชีวิต

อยู่ต่อไป

"...คุณเองก็น่าจะรู้ว่าความรักเป็นยังไง เพราะคุณก็เสียสละได้แม้แต่ชีวิตของตัวเอง เพื่อคนที่คุณรักเหมือนกัน"

กินรีอึ้ง รู้ซึ้งถึงความรักดี จึงไม่ทำร้ายแก้วรุ้งอีก...

ooooooo

กลิ้ง ตกจากหน้าผาลงมานอนสลบอยู่ใต้ต้นกระถิน ต๋องกับกระถินฝันเรื่องเดียวกันว่าเอมอรมาบอกถึงวิธีที่จะฆ่าปีศาจได้ คือ...ความรัก  เอมอรย้ำ  "ต๋อง  ลองเปิดใจให้กว้าง บางทีความรักที่เธอตามหาอาจอยู่ไม่ไกลจากตัวเธอ...อินทุกา ลูกแม่ ลูกเป็นคนกล้าหาญ แต่ความกล้าเหนือสิ่งอื่นใดคือกล้ายอมรับความรู้สึกของตัวเอง"

ต๋อง เริ่มนึกออกว่าเอมอรคือแม่ของอินทุกา จึงกลัวลาน เอมอรยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลือนหายไป กระถินตะโกนเรียกแม่อย่าไป ทั้งต๋องและกระถินสะดุ้งตื่น ต๋องร้องว่าผีหลอกๆๆ

"แม่ฉันไม่ใช่ผี อย่ามาว่าแม่ฉันนะ" กระถินโวย

"ไม่ใช่ได้ไง คุณเอมอรตายไปแล้ว"

"เอ๊ะ! นายรู้ได้ไง นายก็ฝันเหมือนกันเหรอ"

"อย่าบอกนะว่าเธอฝันเรื่องเดียวกับฉัน ฝันถึงคุณเอมอร"

กระถินแปลกใจที่ต๋องรู้จักแม่ของเธอ ต๋องอ้างว่าเห็นในข่าวแล้วเปลี่ยนเรื่องมาปรึกษาว่าทำไมถึงฝันเรื่อง เดียวกัน ลมพัดโชยมาใบกระถินร่วงหล่นใส่ทั้งสองคน...จากนั้นต๋องพยายามหาทางออกจากป่า แต่ไม่สำเร็จ กระถินเอือมแกล้งว่าต๋อง ถ้าไม่มีพลังวิเศษจะไปได้กี่น้ำ ต๋องเคืองแสดงความเป็นแมนออกหาอาหาร แต่ไม่ว่าจะตกปลาหรือเก็บผลไม้ ต๋องก็ทำไม่สำเร็จ กระถินเป็นคนหาได้ทั้งหมด ต๋องเหล่มองแบบอิจฉาเล็กๆ แม้แต่ ก่อกองไฟเขายังทำไม่ได้ ไม่พ้นกระถินที่ต้องทำและย่างปลา กระถินชวนต๋องกิน "อย่าฟอร์มจัดนักเลย อ่ะ...กินซะ"

ต๋องกินจนอิ่มแปล้ เรอออกมาเสียงดัง กระถินร้อง "อี๋...นายนี่อุบาทว์จริงๆ นี่ถ้าอยู่ต่อหน้าแก้วรุ้ง จะกล้าซกมกแบบนี้มั้ย"

"จะบ้าเหรอ ใครจะไปทำแบบนี้กับคุณแก้ว"

"แล้วมาทำทุเรศๆกับฉันทำไม"

"กระทิงอย่างเธอไม่ใช่คุณแก้วน่ะสิ ฉันจะมูมมามปากสุนัขยังไงเธอก็รับได้อยู่แล้ว จริงมั้ย" ต๋องลอยหน้าตอบ

กระถินฉุนบ่นด่าจนต๋องหูชา ต๋องถามว่าบ่นจบหรือยัง พอกระถินทำหน้างง  เขาก็แหย่ๆความรู้สึกในใจออกมาว่า "เรอทัก...รักเธอ..."

ทำเอากระถินเขินทำหน้าไม่ถูก ต๋องหันไปกินต่อไม่สนใจอาการเขินอายของเธอ...คืนนั้นกระถินปูที่นอนด้วย ใบไม้หนาจนนุ่มแล้วชวนต๋องมานอนด้วยกัน ต๋องทำเป็นร้องว่าผู้หญิงอะไรชวนผู้ชายนอนด้วย กระถินโกรธไล่ตะเพิดให้เขาออกไป ต๋องยิ้มแต้เข้ามาว่าเขาล้อเล่น และในคืนนั้น กระถินก็ฝันร้ายแต่เหมือนจริงอีกว่า เธอกับต๋องโดนฟ้าผ่า ต๋องกระอักเลือดนอนฟุบหน้าอยู่ อมรโผล่มาไล่ฆ่าเธอ และจะกัดคอเธอ

กระถินร้องลั่นจนสะดุ้งตื่น ต๋องพลอยตื่นไปด้วย

"เป็นอะไรของเธอ คนจะหลับจะนอน"

"ฉันฝันร้าย ฝันว่าด็อกเตอร์อมรฆ่าฉัน" กระถินท่าทางเสียขวัญ

ต๋องปลอบว่าอย่าคิดมาก กระถินโผกอดต๋องร้องไห้ สะอึกสะอื้น ต๋องลูบหลังปลอบ "คนเก่งทำไมมาตายน้ำตื้นอย่างนี้ล่ะ"

"ฉันนอนไม่หลับแล้ว ฮือๆ ฉันไม่อยากฝันถึงไอ้ปีศาจนั่น"

ต๋องขำที่กระถินเหมือนเด็กงอแง จึงดันตัวเธอออกมองหน้าและเกี่ยวก้อยสัญญาว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอฝันร้ายอีก เขาจะรักษาโรคฝันร้ายให้ ต๋องฉุดมือเธอลุกขึ้นวิ่งไปที่ต้นไม้

ต้นหนึ่งที่มีหิ่งห้อยเต็มไปหมด กระถินตื่นเต้น "โอ้โห...สวยจัง!"

"ว่ากันว่า ถ้าเอาหิ่งห้อยไว้ใต้หมอน จะนอนหลับฝันดี" ต๋องช้อนหิ่งห้อยใส่มือกระถิน

"ฉันคงนอนฝันร้ายจนกว่าจะจัดการกับปีศาจนั้นได้"

ต๋องเชื่อว่ากระถินต้องทำได้ กระถินเศร้าเพราะความหวังริบหรี่เหมือนแสงหิ่งห้อย ต๋องให้กำลังใจว่า "ก็จริงอยู่ หิ่งห้อยแสงมันน้อย แต่มันก็มีไฟในตัวเองนะ ฉันอยากให้เธอมีพลังในตัวเอง มีใจสู้เหมือนหิ่งห้อยพวกนี้มีไฟ ฉันเชื่อนะว่า พลังความดีที่อยู่ในตัวเธอจะส่องทางให้เรากำจัดไอ้ปีศาจนั่นได้แน่ๆ"

กระถินมองต๋องด้วยแววตาปลื้มใจ ท่ามกลางบรรยากาศแสงหิ่งห้อยสวยงาม...คืนนั้นกระถินเอาผ้าห่อหิ่งห้อยวางไว้

ข้างหัวและนอนหลับอมยิ้ม ต๋องชวนคุยถามว่า ถ้าฆ่าปีศาจได้แล้วจะทำอะไรต่อไป กระถินยังไม่รู้ ต๋องว่ากระถินไม่รู้จักมีความฝันบ้าง กระถินย้อนถามต๋องบ้าง

"ฉันเหรอ...ฉันอยากเป็นฮีโร่ช่วยเหลือคนอื่น แล้วก็คอยปกป้องคนที่...ฉันรัก"

กระถินคิดในใจว่าเธออยากเป็นคนที่ต๋องปกป้อง ต๋องถามกระถิน "แล้วเธอล่ะ?"

กระถินมองดูดาวแล้วพูดเป็นนัยๆว่า "ที่ริมทะเลแถวๆบ้านลุงกับป้าอู๊ดก็สวยดีนะ ฉันอยากปลูกบ้านเล็กๆสักหลัง เปิดร้านขายบะหมี่"

"เปิดร้านขายบะหมี่เนี่ยนะ!"

"ใช่...จะได้กินบะหมี่แบบแปลกๆอย่างที่ฉันอยากกิน ดีไม่ดี ขอซื้อสูตรจากแป๊ะเล้งเปิดแฟรนไชส์ ดีลิเวอรี่ส่งถึงบ้านเลยดีกว่า"

"ไม่ได้! สูตรบะหมี่ป๊าฉัน จะปล่อยเธอฮุบได้ยังไง ต้องให้ฉันหุ้นด้วย แบ่งกำไรกันครึ่งๆโอเคมั้ย?" กระถินยิ้มยก นิ้วก้อยยอมเป็นหุ้นส่วนกับต๋อง ทั้งสองเกี่ยวก้อยสัญญากัน...

ooooooo

คืนเดียวกัน ขนุนนอนกับอมรด้วยความไม่เต็มใจ เท่าไหร่ เธอต้องทำออดอ้อนหลอกถามว่าทำไมอยู่ใกล้ กันขนาดนี้ เธอถึงไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเขา อมรตอบว่าเขาไม่มีหัวใจ ขนุนร้อนใจ "อย่างนี้ก็ไม่มีวิธีไหน ทำอันตรายด็อกเตอร์ได้เลยสิคะ"

"เธอจะรู้ไปทำไม?" อมรผิดสังเกต จ้องตาขนุนอ่านจิต

ภาพที่ได้เห็นเป็นความคิดของขนุนที่คิดจะวางยาพิษเขา อมรขบกรามแน่น ตบหน้าขนุนจนร่างลอยหวือออกไปข้างนอก ขนุนกลิ้งตกบันไดมากองอยู่ข้างล่าง อมรปรากฏร่างขึ้นต่อหน้ากระชากขนุนขึ้นมาจนหน้าหงาย "กล้าหักหลัง คิดฆ่าฉันเหรอ นังตัวดี"

กินรี ลิ้นจี่ ลำไยวิ่งออกมาดู กินรียิ้มสะใจ พูดซ้ำเติมว่าเธอบอกแล้วว่าขนุนเป็นนางงูพิษเลี้ยงไม่เชื่องให้ฆ่าทิ้งเสีย ลิ้นจี่กับลำไยช่วยกันปกป้องขนุนว่าไม่จริง  ขนุนรักอมรมากต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ แต่อมรเชื่อว่าการอ่านจิตของเขาไม่เคยพลาด

"แกจะฆ่าฉัน เพราะแกมีชู้ใช่มั้ย" อมรชี้หน้าขนุนอย่างเดือดดาล

ขนุนร้องลั่นว่าไม่จริง เธอรักเขาคนเดียว เธอไม่อยากให้เขาไปรักคนอื่น เธอคิดจะฆ่าเขาแล้วฆ่าตัวเองตายตาม กินรี หัวเราะเยาะว่าโกหก ขนุนจึงทำเป็นเดือดดาลร้องไห้วิ่งไปคว้าดาบซามูไรมาจะปาดคอ อมรใช้พลังปัดดาบกระเด็นไป เริ่มอ่อนโยนลงบอกขนุนว่าอย่าคิดอะไรโง่ๆ ขนุนกอดขาอมรร้องไห้โฮ กินรีหมั่นไส้สะบัดหน้าเดินไป ก่อนไปบอกอมรว่าถ้าพร้อมจะคุยงานกับเธอก็ให้ไปตาม อมรส่ายหน้ากับความขี้หึงของผู้หญิง ขนุนโล่งใจที่รอดตัวไป...

ที่ธารน้ำกลางป่า กระถินวักน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วมองหาต๋องด้วยความเป็นห่วงว่าหายไปไหน ใกล้มืดแล้ว พลันมีดอกกระถินยื่นมาตรงหน้า "อ่ะ...ดอกกระถิน ฉันเก็บมาให้"

กระถินประหลาดใจอายหน้าแดง แถมต๋องยังเอาดอกมาแซมผมเธออีก และชมไม่น่าเชื่อว่าดอกกระถินจะสวยและหอม...กระถินยิ้มปลื้มไม่หุบตลอดทาง ที่เดินหาทางออกจากป่า จนพลาดลื่นล้ม ต๋องปรี่เข้าประคองแต่ปากก็บ่นว่าเธอซุ่มซ่าม

"ยัยกระทิงจับกบ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น...นี่ฉันต้องแบกเธอกลับบ้านอีกแล้วใช่มั้ย"

กระถินดีใจรีบกระโดดขี่หลังต๋อง แอบหยิบดอกไม้มาดมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่...

พยายามค้นหาวิธีฆ่าปีศาจ ลูกกบจึงมาค้นหนังสือในห้องสมุด เจอหนังสือเล่มที่แก้วรุ้งเคยจะอ่าน ชื่อหนังสือ... ปรากฏการณ์คนเหนือคน...พอเปิดอ่านคร่าวๆเจอข้อความจารึกว่า

"วิธีกำจัดมนุษย์ครึ่งผีดิบ จารึกเป็นปริศนาไว้ว่า...หลอมรวมหญิงชาย สองกายหนึ่งใจ ก่อพลังยิ่งใหญ่ สู้ภัยปีศาจ...อะไรเนี่ย อ่านไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ลูกกบเกาหัวไม่เข้าใจ...

เขารีบมาดักรอขนุน พอเห็นหน้าบอบช้ำของขนุนก็รู้ว่าโดนอมรทำร้ายมา ขนุนไล่ให้ลูกกบไปให้ไกลจากเธอมันอันตราย แต่ลูกกบรีบบอกว่าเขารู้วิธีฆ่าปีศาจแล้ว

"อย่าโง่หน่อยเลย ปีศาจด็อกเตอร์อมรมันทั้งโหดอำมหิต แล้วก็เป็นอมตะ นายไม่มีทางสู้มันได้หรอก"

"ฉันถึงได้ขอให้เธอร่วมมือกับฉันอยู่นี่ไง"

ขนุนอึ้งลำบากใจอย่างยิ่ง ลูกกบขอร้องให้ช่วยเขาสักครั้ง...ลูกกบมาที่บ้านลุงกับป้าของอู๊ด เดินมาเหยียบอาจารย์ เพี้ยนกับอู๊ด ซึ่งนอนเอาตัวฝังทรายอยู่ก็ตกใจ อาจารย์เพี้ยนบอกว่านี่เป็นการดีท็อกซ์วิธีใหม่ เพื่อขจัดสารพิษ พอดีต๋องแบกกระถินขี่หลังเดินเข้ามา กระถินเห็นลูกกบก็ดีใจ "ลูกกบ! มาที่นี่ได้ยังไง"

ลูกกบตอบว่ามีคนพามา ทุกคนทำหน้าฉงนว่าใคร ขนุนเดินเข้ามา ทุกคนตาค้างตกใจ เพราะเธอเป็นพวกปีศาจ สายตาทุกคนที่มองทำให้ขนุนเจ็บปวดใจ ลูกกบบอกทุกคนว่าขนุนเป็นพวกเดียวกับเขา อู๊ดไม่เชื่อขุดคุ้ยความเลวร้าย ของขนุนออกมาพูด

"เอ่อ...อย่าเพิ่งขุดคุ้ยอดีตตอนนี้เลยนะ เอาเป็นว่า ตอนนี้ฉันอยากช่วยลูกกบให้ได้พบพวกคุณ แล้วก็...มาส่งข่าวเรื่องแก้วรุ้งกับเหมันต์"

"คุณแก้ว! คุณแก้วเป็นไง ปลอดภัยมั้ย? ขนุน" ต๋องตื่นเต้นดีใจ

"แล้วเหมันต์ล่ะ เป็นยังไงบ้าง?" กระถินถามด้วยความเป็นห่วง

ต๋องหันมาจ้องกระถินด้วยความหึงไม่รู้ตัว ขนุนรีบบอกทุกคนว่าทั้งสองยังมีชีวิตอยู่แต่ถูกจับตัวไว้ ทุกคนตกใจเป็นห่วงกันใหญ่

ooooooo

สภาพห้องที่เหมันต์กับแก้วรุ้งถูกมัดขังไว้ เหมือนคุก มีกระถางไฟใบใหญ่ตั้งอยู่ เหมันต์ยังถูกมัดตรึงไว้กับผนัง ใบหน้าบอบช้ำ เลือดไหลซึม ลิ้นจี่กับลำไยหมั่นไส้แก้วรุ้งมานานแล้ว ได้โอกาสแกล้ง จะเอาเหล็กเผาไฟนาบที่ใบหน้าให้เน่าเฟะ แก้วรุ้งตกใจกลัวจนเป็นลมหมดสติไป เหมันต์โกรธเตะกระถางไฟ ล้มใส่สองสาวร้องกันวี้ดว้าย สองสาวโกรธกางกรงเล็บ จะจ้วงแทงเหมันต์ กินรีโผล่มาใช้พลังซัดสองสาวกระเด็นกระแทกผนังลงไปนอนจุก

"จะมากไปแล้ว นังพวกนี้ชอบล้ำเส้น ทำนอกคำสั่ง ออกไปเดี๋ยวนี้!" กินรีไล่

เหมันต์ขอบคุณกินรีและขอร้องให้ช่วยแก้วรุ้งด้วย กินรีหนักใจ "พอทีเถอะ ถ้าเธอยังขืนช่วยผู้หญิงคนนี้ เธอต้องตายแน่ๆ"

"ผิดแล้วล่ะครับ แก้วรุ้งไม่ได้ทำให้ผมตาย เธอต่างหากที่ทำให้ผมมีชีวิต"

กินรีจะแย้ง แต่เหมันต์ขอร้อง "ถือว่าเป็นคำขอครั้งสุดท้ายจากน้องชายคนนี้เถอะครับ"

กินรีจึงเอาตัวแก้วรุ้งมาขังในห้องเดี่ยวเพื่อไม่ให้ ลิ้นจี่กับลำไยกลั่นแกล้งได้อีก แต่แก้วรุ้งกลับร้องไห้คร่ำครวญจะขออยู่กับเหมันต์ กินรีต้องขู่ว่าถ้ารักเหมันต์อย่าทำตัววุ่นวาย...

ขณะนั่งปรึกษากันเรื่องช่วยเหมันต์กับแก้วรุ้ง ขนุนร้องโอ๊ย...ด้วยความเจ็บปวดในหัว เธอรู้ว่าอมรเรียกหาจึงรีบบอกว่าเธอต้องไปแล้วและวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ต๋องจะตามไปช่วยแก้วรุ้ง อาจารย์เพี้ยนถามว่ารู้วิธีจัดการปีศาจแล้วหรือ

"ขืนพรวดพราดเข้าไป ก็มีแต่ตายกับตาย" กระถินเตือน

"ฉันไม่สน แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็ยอม" ต๋องพูดโดยไม่รู้ว่ากระถินสะเทือนใจ

ลูกกบรีบบอกเรื่องหนังสือที่เขาค้นเจอ แล้วเปิดอ่านให้ทุกคนฟังเพื่อช่วยกันตีโจทย์ว่าหมายถึงอะไร ต่างคิดกันไปต่างๆนานา อู๊ดนึกได้แต่ไม่กล้าบอกอาจารย์เพี้ยน จึงกระซิบกับลูกกบแล้วหาไหมพรมมาให้อาจารย์เพี้ยนถักตุ๊กตาชายหญิง เพื่อใช้ทำพิธีปราบปีศาจ อาจารย์เพี้ยนหลงเชื่อนั่งถักไป อู๊ดกับลูกกบนัดต๋องกับกระถินไปที่ร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง

ต๋องกับกระถินมาถึงก่อน นั่งรออู๊ดกับลูกกบไม่มาเสียที ต๋องจึงร้องเพลงเล่น และท้าให้กระถินร้องบ้าง กระถินร้องเพี้ยน ต๋องหัวเราะร่า อู๊ดกับลูกกบแอบดูอยู่หน้าห้องคาราโอเกะ เริ่มจะทนฟังไม่ไหว ลูกกบบ่น "นี่แกต้องรอให้ร้องอีกกี่เพลงวะ กว่าจะป่าป้ำกันได้"

"ใจเย็นๆฉันเตรียมแผนขั้นต่อไปไว้แล้ว...พอไอ้ต๋องร้องเพลงมากๆเข้ามันก็จะ หิวน้ำ พอมันกินน้ำที่ฉันเตรียมไว้ แค่อึกเดียวเท่านั้น ทีนี้แหละ ไอ้ลูกกบเอ๊ย...มันส์..."

ต๋องร้องเพลงจนเหนื่อย หยิบแก้วน้ำมาจะดื่ม อู๊ดกับลูกกบลุ้นกันใหญ่ จู่ๆกระถินมาแย่งแก้วน้ำไปดื่มรวดเดียวหมด ต๋องโวยว่าไม่มีสมบัติผู้ดีเอาเสียเลย ไม่ทันไร กระถินหน้าแดงเรื่อเหมือนคนเมา มองต๋องด้วยสายตาหยาดเยิ้ม พูดด้วยเสียงกระเส่า ให้เขาด่าว่าเธอแรงๆกว่าเดิม

"เป็นอะไรน่ะ ผีเข้าหรือไง" ต๋องเริ่มรู้สึกถึงความแปลกไปของกระถิน จึงขอไปห้องน้ำ

แต่ประตูเปิดไม่ออก กระถินกระโจนเข้าใส่ต๋อง เธอยั่วยวนเขาสารพัด ต๋องอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ทุบประตูปังๆจะออก...เสียงกระถินกระเส่าสลับกับเสียงร้องของต๋อง ลูกกบได้ยินแล้วชมว่า "ยาพลังช้างสารของแกนี่สุดยอดเลยว่ะ"

"ในที่สุด แผนหลอมรวมหญิงชายของฉันก็สำเร็จ" อู๊ดหัวเราะร่า

อาจารย์เพี้ยนถักตุ๊กตาเสร็จ ตามมาสะกิดไหล่อู๊ดกับลูกกบ ทั้งสองไม่ทันหันไปมองตวาดพร้อมกันว่าอย่ายุ่ง...อาจารย์เพี้ยนจึงจับทั้ง สองให้หันมา ทั้งสองตกใจยกมือไหว้ท่วมหัว อาจารย์เพี้ยนเข้าไปดูว่ามีอะไรในห้อง ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นต๋องนอนคว่ำและกระถินคร่อมอยู่บนหลัง ล็อกคอต๋องเหมือนท่านักมวยปล้ำ ต๋องร้องลั่นให้ช่วยด้วย อาจารย์เข้าไปดึงกระถิน แต่ต้องแปลกใจที่ทำไมแรงมากขนาดนี้ ลูกกบบ่น "ยาพลังช้างสารของแกนี่ ออกฤทธิ์สมชื่อจริงๆ"

"แถมเป็นช้างตกมันซะด้วย เฮ้อ..." อู๊ดเซ็งที่ไม่เป็นตามแผน...

พอกลับมาบ้าน อาจารย์เพี้ยนเล่นงานลูกกบที่คิดทำเรื่องไม่ดีกับกระถิน ลูกกบรีบอธิบายว่าเขาทำตามปริศนาในหนังสือเท่านั้น อาจารย์เพี้ยนโวยว่าถ้ากระถินโดนต๋องปล้ำแล้วใครจะรับผิดชอบ ลูกกบโอดโอย "แหม...มันก็ต้องเสียสละ เพื่อความสงบสุขของมวลมนุษยชาตินะ"

กระถินโผล่มาเอาเรื่อง "ให้ฉันเสียสละงั้นเหรอ ได้... งั้นแกก็เตรียมเสียชีวิตได้เลย ตาย!"

ลูกกบร้องจ๊าก...หาทางวิ่งหนีแต่ไม่วายโดนไล่เตะ ส่วนต๋องถีบอู๊ดกระเด็นที่ทำเรื่องแบบนี้กับเขาได้ อู๊ดโอดโอย "ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วแกจะปราบปีศาจพวกนั้นได้ยังไง"

"ฆ่าฉันให้ตายยังดีกว่าจะให้มีอะไรกับยัยกระถินเน่า ผู้หญิงอะไร ไร้เสน่ห์สิ้นดี ทั้งเถื่อนไม่อ่อนหวานเลยสักนิด"

เผอิญ กระถินวิ่งไล่ลูกกบมาได้ยินเข้าพอดี โกรธมากเข้ามากระชากคอเสื้อต๋องโวย "ดูถูกแต่คนอื่น อย่างกับตัวนายดีตายล่ะ ไอ้นกฮูกเกรี๋ยนเอ๊ย...ผู้ชายซังกะบ๊วยห่วยแตกอย่างนาย มันน่าจะสูญพันธุ์ไปจากโลกนี้จริงๆ"

ต๋องรีบเอามือกุมเป้ากลัวกระถิน ทำให้เขาสูญพันธุ์ อาจารย์เพี้ยนปรี่เข้ามาห้ามปราม ไม่ทันไร ลูกกบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่า บ้านลุงกับป้าไฟไหม้ ทุกคนตกใจรีบวิ่งไปดู อู๊ดเห็นไฟกำลังไหม้บ้านมีชาวบ้านช่วยกันดับไฟ ก็เป็นห่วงลุงกับป้า จะวิ่งเข้าไป ต๋องดึงรั้งไว้ พลัน...เสียงลุงกับป้าร้องให้ช่วยด้วยมาจากบนหลังคาบ้านอีกหลังหนึ่ง ทุกคนหันไปดูเห็นกินรีบีบคอลุงกับป้าอยู่ หน้าตาทั้งสองคนช้ำสะบักสะบอม กระถินโวยให้กินรีปล่อยลุงกับป้า กินรีหัวเราะ

"ฮึ...ปล่อยก็ได้" ว่าแล้วกินรีก็ปล่อยสองคนหล่นจากหลังคาลงมา

อู๊ดกับลูกกบรีบเข้าไปรับไว้ ต๋องโกรธ "แกทำเกินไปแล้วนังปีศาจ!"

ทั้ง ต๋องและกระถินกระโจนเข้าต่อสู้กับกินรี ต่างคนต่างห่วงกันและกันยิ่งทำให้พลาดท่าโดนกินรีซัดกระเด็น กระถินบอกให้ต๋องหนีไป เพราะเขาบาดเจ็บมาก กินรีหมั่นไส้

"แกไม่ เกี่ยว อย่าเอาชีวิตมาทิ้งดีกว่า ด็อกเตอร์อมรต้องการตัวกระถินคนเดียวเท่านั้น ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อน ไปกับฉันเสียโดยดี" กินรีเน้นกับกระถิน

"ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมให้แกทำอะไรกระถินหรือใครทั้งนั้น" ต๋องยันกายขึ้นมาต่อสู้กับกินรีเพื่อปกป้องกระถิน...

ooooooo
ตอนที่ 16

ท่าทางต๋องกับกระถินจะสู้กินรีไม่ได้ อาจารย์ เพี้ยนห่วงทั้งสองคนอยากหาทางช่วยแต่เครื่องมือของเขาอยู่ในบ้านที่ไฟกำลัง ไหม้ เขาจึงตัดสินใจคว้าถังน้ำจากลูกกบมาราดตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน ไฟยังโหมอยู่ เขาสำลักควันแทบสิ้นสติ แต่หวนคิดถึงคำสั่งเสียของเอมอรที่ให้ดูแลปกป้องอินทุกา เขาจึงฮึดขึ้นมา วิ่งไปเอาเครื่องมือออกมาได้

ทั้งต๋องและกระถินบาดเจ็บทั้งคู่ แต่ก็ยังห่วงกัน ต๋องไล่ ให้กระถินหนีไป กระถินไม่ยอมไป กินรีเหวี่ยงต๋องลอยละลิ่วไปแล้วหันมาตบกระถิน "ยอมซะดีๆถ้าไม่อยากตาย"

"ฝันไปเถอะ..." กระถินไม่ยอมจึงโดนกินรีจิกหัวเหวี่ยงไปกระแทกพื้นแล้วตามไปลาก

ต๋องพยายามจะไปช่วยร้องให้ปล่อยกระถิน กินรีหัวเราะ "ฮะๆๆลำพังตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย แกสองคนมันน่าสมเพช"

จู่ๆ มีลูกวอลเลย์ลอยมาใส่ แล้วระเบิดตูม กระถินหลุดมือล้มลง พอกินรีตั้งสติได้หันไปมองเห็นอาจารย์เพี้ยน อู๊ดและลูกกบยืนโพสท่าเป็นนักกีฬาวอลเลย์ริมหาด แล้วพร้อมเสิร์ฟลูกต่อไปใส่เธออีก ลูกวอลเลย์ลอยมาตกใส่เธออีกหลายลูก ระเบิดตูมๆจนกินรีรู้ว่าไม่ไหวแล้ว

"คราวนี้แกโชคดี แต่พวกแกไม่มีทางรอดแน่" กินรี โดดหนีไป...

บาด เจ็บกันระนาว อาจารย์เพี้ยนต้องรักษาเยียวยา ทั้งกระถิน   ต๋อง   และลุงกับป้าของอู๊ด   กระถินรู้สึกผิดที่เธอเป็นต้นเหตุ "เป็นเพราะฉันคนเดียว พวกมันต้องการชีวิตฉัน ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่จะทำให้ชาวบ้านเดือดร้อน"

ลูกกบถามว่าถ้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหน กระถินฮึดสู้ "ในเมื่อไม่มีที่ให้หนีก็ต้องสู้"

"แค่ลุกยังไม่ไหว สู้กับไอ้ปีศาจในสภาพแบบนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ" ต๋องเตือน

"ฉันยอมตายดีกว่าอยู่เฉยๆ รอดูคนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตา ทุกคนมีคนที่รักทั้งนั้น ฉันไม่อยากให้ใครต้องสูญเสียคนที่รักไปอีก"

"แล้วเธอไม่คิดรึว่าคนที่เขารักเธอและห่วงเธอจะเสียใจ ถ้าเธอเป็นอะไรไป"

"นายหมายถึงใคร?"

ต๋องสบตาอาจารย์เพี้ยน เห็นนิ่งก็อึดอัด "อาจารย์ไม่คิดจะพูดอะไรบ้างรึ ใจคอจะไม่ห้ามจะปล่อยให้กระถินไปตายงั้นรึ"

"อาจารย์เกี่ยวอะไรด้วย..." กระถินแปลกใจมองหน้าอาจารย์เพี้ยน

"ต๋อง...เอ่อ ต๋องหมายถึง ยายบัวตัวคนเดียว ไม่มีใคร ถ้าเธอเป็นอะไรไป ยายบัวจะเสียใจ"

ต๋อง ผิดหวังที่อาจารย์เพี้ยนไม่พูดความจริง และกระถินก็ยืนยันจะไปให้ได้ ต๋องเป็นห่วงจึงจับกระถินมัดไว้...คืนนั้น กระถินคลายเชือกออกอย่างง่ายดายแล้วหนีไป ขณะที่ต๋องคุยอยู่กับอาจารย์เพี้ยนเรื่องที่ไม่บอกกระถินเสียทีว่าเป็นพ่อ หรือว่าไม่รักลูก

"รักสิ...ฉันอยากกอดลูกสาวของฉันใจจะขาด แต่ฉันไม่เอาไหน ปกป้องคนที่ฉันรักไม่ได้ ถ้ากระถินรู้ว่าพ่อของเขาเป็นคนอ่อนแอ ไม่ได้เรื่อง เขาคงผิดหวัง ฉันอยากให้เขานึกถึงแต่ภาพดีๆ ฉันขอเป็นฮีโร่แค่ในความฝันก็พอแล้ว" อาจารย์เพี้ยน ระบายความอัดอั้น

ลูกกบวิ่งมาบอกเรื่องกระถินหนีไป แล้ว ทุกคนตกใจเชื่อว่ากระถินต้องไปหาอมรแน่...จริงอย่างที่คิด กระถินบุกมาหาอมรเพื่อขอแลกตัวเองกับแก้วรุ้งและเหมันต์

"ฉันจะปล่อยก็ต่อเมื่อเธอยอมเป็นพวกฉัน" อมรยื่นข้อเสนอ

"ฉันยอมตาย แต่ไม่มีวันยอมเป็นปีศาจ" กระถินโกรธ พุ่งเข้าทำร้ายอมร

แต่ พลังของเธอไม่สามารถทำอะไรอมรได้เลย อมรหัวเราะร่าเขาดึงกระถินมากอด "เธอมันดื้อจริงๆ ฉันจะสั่งสอนว่าคนที่กล้าขัดคำสั่งฉันจะเป็นยังไง..."

อมร แยกเขี้ยวจะกัดคอกระถิน เธอตกใจร้องเรียกต๋องให้ช่วยด้วย ไม่ทันไร ต๋องพุ่งเข้ามาถีบอมรกระเด็น อาจารย์เพี้ยน รีบเข้าประคองกระถิน ต๋องยืนจังก้าปกป้อง ส่วนอู๊ดกับลูกกบตามขนุนลงไปห้องใต้ดินเพื่อช่วยเหมันต์กับแก้วรุ้ง แต่ถูกลิ้นจี่กับลำไยขวาง เกิดการต่อสู้กัน เหมันต์พยายามจะไปช่วยแก้วรุ้งแต่ไม่สามารถแก้โซ่ออกได้

"เชือกมีพลังปีศาจ มีแต่ปีศาจเท่านั้นที่จะทำลายมันได้" เหมันต์บอกอู๊ดกับลูกกบและให้ทั้งสองพาแก้วรุ้งหนีไปก่อน

แก้ว รุ้งไม่ยอมไป ขนุนถูกลิ้นจี่กับลำไยรุมจนจะต้านไม่ไหว เหมันต์นึกได้หลอกล่อให้ลิ้นจี่กับลำไยมาเล่นงานเขาแล้วเขาเอาโซ่รับพลัง นั้น ทำให้โซ่ขาดออกได้ จากนั้นก็จัดการสองสาวจนบาดเจ็บสาหัส ขนุนประคองแก้วรุ้งหนี...ในขณะที่อาจารย์เพี้ยนพยายามใช้อุปกรณ์ที่ประดิษฐ์ ทำร้ายอมรกับกินรี แต่ไม่ค่อยได้ผล ได้แค่ประวิงเวลาเท่านั้น สุดท้ายตัวเขาก็โดนพลังอมรจนบาดเจ็บไปอีกคน เหมันต์ตามมาช่วยต๋องสู้กับอมร

"มา กันพร้อมแล้ว พวกเราถอย" อาจารย์เพี้ยนเห็นทุกคนมาครบ ก็กดระเบิดที่ฝังไว้ข้างอมรกับกินรีตูม แต่ปรากฏว่า ระเบิดทำอะไรทั้งสองคนนั่นไม่ได้เลย

อมรแค้นที่เห็นขนุนไปเป็นพวก ต๋อง จึงซัดพลังใส่ทั้งขนุนและอาจารย์เพี้ยน เหมันต์เข้าไปขวางจึงโดนเข้าไปด้วย ต่างเจ็บระนาว อมรจับตัวแก้วรุ้งไว้ กินรีจับตัวกระถิน ทั้งสอง ยืนอยู่ตรงข้ามกัน อมรรู้ว่าต๋องจะเข้ามาช่วยจึงถาม "แกเลือก ได้ชีวิตเดียวเท่านั้น แกจะเลือกใคร"

ต๋องยืนอึ้งมองไปมา เขาห่วงทั้งสองคน ทั้งอมรและกินรีกางกรงเล็บออกจะจ้วงแทง ต๋องตัดสินใจว่ากระถินมีพลังในตัวเองคงต้านกินรีได้ จึงพุ่งเข้าช่วยแก้วรุ้งจากอมรมาได้ กระถินซึ่งบาดเจ็บอยู่แล้ว จึงขัดขืนกินรีไม่ไหวโดนทำร้ายล้มลง ต๋องแค้นคว้าไม้แหลมพุ่งใส่ แต่อมรใช้พลังหยุดไม้นั้นแล้วให้พุ่งกลับไปเสียบเข้าที่แขนต๋อง อู๊ดเห็นทุกคนกำลังแย่จึงค้นกระเป๋าอาจารย์เพี้ยนหาอาวุธ ขว้างออกไปโดยไม่รู้ว่าเป็นอะไรมันเป็นไซเรนส่งสัญญาณเสียงดังทำร้ายโสต ประสาทปีศาจ แล้วช่วยกันพาคนเจ็บหนี แต่ปรากฏว่า อมรกับกินรีจับตัวแก้วรุ้งกับกระถินไว้ได้ ขนุนซึ่งปวดหูจากเสียงไซเรนจึงหนีไม่ทันเช่นกัน

มาจนถึงกลางป่า อู๊ดกับลูกกบแทบหมดแรงเพราะหอบหิ้วอาจารย์เพี้ยน เหมันต์และต๋องซึ่งหมดสติออกมาได้ พออาจารย์เพี้ยนรู้ว่ากระถินกับแก้วรุ้งถูกจับตัวไว้ก็จะกลับไปช่วย แต่กลับก้าวขาไม่ออก อาจารย์เพี้ยนรู้ว่าเป็นฝีมือเหมันต์

"แค่พลังเด็กเล่นยังสู้ไม่ไหว ถ้าเจอด็อกเตอร์อมรจะทำยังไง" เหมันต์เตือน

"แกไม่เข้าใจหรอก   ปีศาจอย่างแกไม่รักใครจริง"

ลูกกบโวย

เหมันต์เจ็บปวดใจ "แกคิดว่าฉันไม่เจ็บใจงั้นรึ ที่ช่วยคนที่ฉันรักไม่ได้"

ลูก กบอึ้งรับรู้ถึงความเศร้าของเหมันต์ อาจารย์เพี้ยนโทษตัวเองว่าไม่เอาไหนปกป้องใครไม่ได้ เหมันต์ก็เป็นห่วงแก้วรุ้ง แต่การจะเล่นงานอมรไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกคนกำลังบาดเจ็บยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ต้องรอให้หายดีเสียก่อนค่อยคิดวิธีจัดการ และเขาเชื่อว่ากระถินฉลาดพอจะต้องเอาตัวรอดและช่วยแก้วรุ้งกับขนุนได้...

ใน ขณะที่ขนุนโดนอมรเล่นงานอย่างหนักฐานทรยศ กระถินเข้าช่วยและต่อว่าอมรไม่รู้จักความรัก ไม่มีหัวใจ ไม่เคยรักใคร อมรจึงย้อนมาว่า "เธอเข้าใจงั้นรึ เธอก็ไม่ดีไปกว่าฉันหรอก เธอรักไอ้ต๋อง แต่มันไม่รักเธอกลับไปรักแก้วรุ้ง เพื่อนของเธอ แบบนี้รึที่เรียกว่าความรัก"

กระถินถึงกับอึ้งพูดไม่ออก อมรหันมาเล่นงานขนุนอีก กินรีมาห้ามไว้อย่าให้ขนุนตายเร็วเกินไป ควรจะให้ทรมานมากกว่านี้ อมรจึงหันมากระชากตัวกระถินมากอดแนบแน่น

"เธอต้องเป็นของฉัน"

"แต่ด็อกเตอร์คะ..." กินรีหึง อมรไม่สนใจ

กระถิน กลัวแต่ข่มใจ คิดหาทางออกด้วยการพูดให้อมรขุ่นใจ "ไม่นึกเลยว่า คนที่ยิ่งใหญ่เอาชนะใครต่อใครได้ กลับไม่มีปัญญาเอาชนะใจผู้หญิงได้ ต้องใช้กำลังบังคับจิตใจ ทำแบบนี้ก็จะได้แต่ตัว แต่ไม่ได้หัวใจของฉัน คุณจะทนได้เหรอ ถ้าหัวใจของฉันเป็นของคนอื่น"

กระถินท้าให้อมรเอาชนะ ใจเธอให้ได้ กินรีหมั่นไส้จะเข้าไปตบ อมรห้ามไว้และรับคำท้า อมรและกินรีออกไป ขังสามสาวไว้ในห้องใต้ดิน แก้วรุ้งรีบดูแลขนุน

"น่าสงสารขนุนนะ มีคนที่รักแต่ก็ไม่สามารถอยู่กับคนที่รักได้" แก้วรุ้งประคองขนุน

"อย่างน้อยเขาก็ยังโชคดีที่มีคนรักเขา" กระถินพูดด้วยความน้อยใจ ปวดใจ

แก้วรุ้งรีบบอกว่าเธอกับต๋องไม่มีอะไรกัน เธอรักเหมันต์ แต่กระถินรู้ว่าต๋องรักแก้วรุ้ง กระถินน้ำตาคลอไปนั่งเสียใจอยู่มุมหนึ่ง เอมอรปรากฏตัวขึ้น กระถินรีบถามว่าจะฆ่าปีศาจได้อย่างไร เอมอรบอกว่า "ความรักเท่านั้นที่ใช้ฆ่าปีศาจได้ ความรักนั้นยิ่งใหญ่ เป็นอาวุธที่มีอานุภาพมากที่สุด"

"แล้วหนูจะไปหาความรักที่ไหนมา จัดการกับปีศาจ ในเมื่อไม่มีใครรักหนูเลย คนที่หนูรักเขาก็ไม่รักหนู ต๋องเขารักแก้วรุ้งค่ะแม่ เขาเห็นหนูเป็นแค่เพื่อน" กระถินฟูมฟายสะดุ้งตื่น

ทุกอย่าง เธอฝันไป แก้วรุ้งเข้ามาปลุก กระถินเล่าถึงคำพูดของเอมอรให้ฟัง แก้วรุ้งช่วยตีความ "ความรัก...ยิ่งใหญ่... แม่ นึกออกแล้ว  ความรักยิ่งใหญ่ที่สุดคือรักที่พ่อแม่มีให้ลูกเป็นไปได้มั้ยว่าจะหมายถึง ความรักของพ่อแม่ของเธอ"

"นั่นยิ่งแล้วใหญ่ ฉันไม่เคยเจอพ่อกับแม่ด้วยซ้ำ"

"ถ้างั้นมีอะไรที่เป็นตัวแทนความรักของพ่อกับแม่ของเธอบ้างมั้ย"

กระถิน นึกออกว่าคงเป็นพระนาคปรกที่ติดตัวเธอมาแต่เล็ก แต่ตอนนี้พระตกอยู่ในมืออมรแล้ว เธอจะเอาคืนมาได้อย่างไร...สองคนวางแผนสับเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน และในคืนนั้น อมรไม่พอใจเหยื่อที่กินรีหามาให้ จึงให้ลิ้นจี่กับลำไยไปเอาตัว

แก้วรุ้งมา พอลิ้นจี่กับลำไยเปิดประตูเข้ามา ขนุนปกป้องแก้วรุ้งกับกระถิน สองคนกอดกันก้มหน้าก้มตา

"ไม่ต้องกลัวนังขนุน ยังไม่ถึงเวลาของแก แต่อีกไม่นานหรอก...นังแก้วรุ้ง มานี่!"

ลิ้นจี่ กับลำไยลากแก้วรุ้งออกไป เอาตัวมาให้อมร ในห้องมีไฟสลัว แก้วรุ้งล้มลงตรงหน้าอมร เธอตกใจรีบคลานหนี อมรใช้พลังดึงร่างแก้วรุ้งเข้ามาหา แก้วรุ้งดิ้นรนทุบตีอมร จึงโดนเขาตบล้มไปบนเตียง พออมรเข้าไปเชยคางจึงเห็นหน้าชัดว่าไม่ใช่แก้วรุ้ง แต่เป็นกระถิน...

ขณะเดียวกัน กินรีเข้ามาที่คุมขัง ขนุนรีบกอดกระถินไว้ไม่ให้กินรีเห็นหน้า กินรีผิดสังเกตที่วันนี้กระถินทำไมสงบเสงี่ยมไม่ปากเก่งเหมือนเคย จึงกระชากตัวขึ้นมาแล้วตกใจ

"นังแก้วรุ้ง! แกอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วคนที่อยู่กับด็อกเตอร์ เป็นใคร!"

อมร กำลังสอบถามกระถินว่าปลอมเป็นแก้วรุ้งทำไม กระถินทำทีออดอ้อนว่าเธอไม่อยากตายในคุก ไม่ทันไร กินรี โผล่เข้ามาดึงตัวกระถินไปตบตีด้วยความหึง อมรต้องห้าม พอดีกินรีใช้กรงเล็บแทงกระถิน จึงโดนเข้ากลางอกอมรล้มลง กินรีตกใจมาก  กระถินรีบเข้าไปลูบไล้แผลที่อกอมร  เกิดแสงสีรุ้ง เป็นประกาย กินรีคิดว่ากระถินทำร้ายอมร จึงผลักกระถินล้มลง อมรรู้สึกตัวว่าไม่เจ็บแล้ว แผลหายสนิทก็แปลกใจ "เป็นไปได้ไง!"

"ฉันใช้พลังรักษาด็อกเตอร์" กระถินทำท่าหวาดกลัว

อมร ยิ่งชื่นชมในตัวกระถินมากขึ้น...กระถินแอบยิ้มกริ่ม พอกลับเข้าห้องคุมขัง กระถินก็ทำเป็นทะเลาะตบตีแก้วรุ้ง หาว่า มีแต่คนรัก ทั้งต๋องและเหมันต์ กระถินจะฆ่าแก้วรุ้ง "พอกันทีความรักจอมปลอม ฉันจะไม่เสียใจเพราะคนที่ไม่รักฉันอีกแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ฉันจะต้องยิ่งใหญ่ ฉันจะ ไม่ยอมตายในคุกแบบนี้"

กินรี ลำไยและลิ้นจี่มาถึง รีบดึงกระถินออกจากแก้วรุ้ง อมรตามเข้ามาอยากรู้ว่ากระถินต้องการอะไรกันแน่ เขาจึงอ่านจิตเธอ ในความคิดของกระถินมีการแต่งงานระหว่างเขากับกระถิน อมรกำลังสวมแหวนให้เธอ ต๋องโผล่มาขัดขวางและสารภาพรักกับกระถิน แต่เธอไม่สนใจต๋องอีกแล้ว เธอประกาศว่าต้องการอยู่กับอมร เพราะเขาเท่านั้นที่มอบพลังอำนาจและความเป็นอมตะให้กับเธอได้...

"เธออยากเป็นเจ้าสาวของฉันงั้นรึ" อมรถามกระถิน

กินรี และทุกคนตกตะลึง กระถินรีบออดอ้อนอมรว่าเธอไม่อยากแพ้ใคร เธออยากเป็นที่หนึ่งของเขา อมรหลงปลื้ม กระถินได้ทีแกล้งใช้ลิ้นจี่กับลำไยสารพัด กินรีเองก็ทำอะไรไม่ได้ พอกินรีเอาอกเอาใจอมร  กระถินก็แกล้งมาชวนอมรออกไปเที่ยวข้างนอก  กินรีเหลืออดร้องไห้ทุบตีอมร  จึงโดนเขาซัดจนกระอัก เลือด แถมอมรยังประกาศว่าจะแต่งงานกับกระถิน สร้างความแค้นเคืองแก่กินรีอย่างยิ่ง

ooooooo

บ้าน ชายทะเล ต๋องนอนรักษาตัวอยู่ เขาไข้ขึ้นสูงจนเพ้อหาแต่กระถิน จะไปช่วยกระถิน เหมันต์กับอาจารย์ เพี้ยนรู้ดีว่าต๋องรู้สึกอย่างไรกับกระถิน แต่อู๊ดแปลกใจ... ผ่านไปสองวัน ต๋องฟื้นขึ้นมาเห็นเหมันต์ ซึ่งตัวเองก็บาดเจ็บกำลังทำแผลให้เขา จึงถาม "ฉัน... เป็นอะไรไป"

"แกถูกด็อกเตอร์อมรทำร้ายจนเจ็บหนัก ไม่ได้สติอยู่หลายวัน"

"แล้วกระถินล่ะ" ต๋องลืมตัวถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

เหมันต์ จึงบอกว่าทั้งกระถิน แก้วรุ้ง และขนุน ถูกอมรจับตัวไว้ ต๋องจะลุกไปช่วยแต่ลุกไม่ไหว เหมันต์เข้าประคอง "แกพักให้หายดีก่อนเถอะ สภาพอย่างนี้แกช่วยกระถินไม่ได้แน่"

"โธ่เว้ย...ฉันมันไม่ได้เรื่องเลย"

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของแก ฉันก็เจ็บใจไม่แพ้กันที่ปกป้องคนที่ฉันรักไม่ได้ แกต้องหายเร็วๆ" เหมันต์ทำแผลให้ต๋องต่อจนเสร็จ

ต๋อง ซึ้งใจขอบใจเหมันต์ แต่เหมันต์กลับบอกว่า เขาต่างหากที่ต้องขอบใจ เพราะต๋องเสี่ยงชีวิตช่วยเขา "...นึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งฉันจะต้องพึ่งพาแก ใครจะรู้ว่าเจ้าต๋องเด็กขี้แงไม่เอาไหน จะโตขึ้นมาเป็นฮีโร่"

"งั้นเอาเป็นว่าเราหายกัน แกเคยช่วยฉัน ฉันช่วยแก เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว" ต๋องยื่นมือให้เหมันต์จับแล้วดึงเข้ามากอดคอ

อู๊ด เข้ามาเห็น เข้าใจว่าเหมันต์ทำร้ายต๋องจึงคว้าหมอนฟาดเหมันต์ยกใหญ่ ต๋องต้องรีบห้ามว่าเข้าใจผิด เหมันต์เศร้าลงเพราะรู้ดีว่า ปีศาจอย่างเขาไม่มีใครไว้ใจ แต่ต๋องยืนยัน "ไม่ว่าร่างกายจะเป็นอะไร แต่ฉันรู้ว่าในใจของแกคือเหมันต์ เพื่อนรักของฉัน"

เหมันต์ซึ้งใจ ต๋องบอกว่าเขาดีใจที่เรื่องร้ายๆนี้ทำให้ เขาได้เพื่อนรักคืนมา สองคนจับมือเข้าใจกัน และสัญญาว่าจะร่วมมือกันปราบอมร...

ด้วยความ แค้น กินรีปลอมเป็นกระถินไปหลอกยายบัวออกจากบ้าน เอาตัวมาเป็นประกันแล้วโทร.นัดกระถินมาพบ ขณะนั้น กระถินกำลังเลือกซื้อแหวนเพชรอยู่กับอมร เธอไม่กล้าบอกเขา แต่รีบขอตัวไปทำธุระ แล้วไปที่จุดนัดพบกับกินรี ซึ่งเป็นริมหน้าผา ยายบัวล้มอยู่กับพื้น พอเห็นกระถินมา กินรีก็เรียกร้อง "ไปจากด็อกเตอร์อมรซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก

กับยายของแก"

กระถิน ใช้แผนยั่วให้กินรีโกรธ "ไม่มีปัญญาทำให้เขากลับไปหา ถึงกับต้องใช้วิธีสกปรกเลยรึ วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอก เพราะยายบัวกับฉันไม่ใช่ยายหลานแท้ๆ จะทำอะไรยายบัวก็ไม่เกี่ยวกับฉัน"

"กระถิน!" ยายบัวตกตะลึง

กระถินเจ็บปวดใจแต่ต้องทน  พูดไปอีกว่า  ถึงจะฆ่า

ยายบัวตาย อมรก็ไม่กลับไปหาหรอก กินรียิ่งแค้นใจ กระถินยั่วอีกให้ดูแหวนที่นิ้ว บอกว่าเป็นแหวนแต่งงานของเธอกับอมร

"นังหน้าด้าน แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน ถ้าไม่มีแกสักคน ด็อกเตอร์ต้องกลับมาหาฉันเหมือนเดิม" กินรีโกรธหันมาจะเล่นงานกระถินแทน

ยาย บัวสับสนไปหมดว่าทำไมกระถินเปลี่ยนไปแบบนี้ กินรีหันมาทำร้ายกระถิน อมรตามมาขวาง "ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย ห้ามเธอวุ่นวายกับกระถิน เธอกล้าขัดคำสั่งฉันรึ"

"แล้วด็อกเตอร์จะให้ฉันทำยังไง ให้ฉันยินดีที่ด็อกเตอร์จะแต่งงานกับมันงั้นรึ...มีฉันต้องไม่มีนังกระถิน ด็อกเตอร์บอกมาว่าจะเลือกใคร!" กินรีร้องไห้เจ็บช้ำ

อมรโกรธมาก ยิ่งกินรีลำเลิกบุญคุณที่ช่วยให้เขามีชีวิตกลับคืนมาจึงพลั้งมือทำร้ายกินรี จนตกหน้าผาไป กระถินตะลึงแต่ต้องใจแข็งยิ้มแย้มไปกับอมร...จู่ๆตุ๊กตาในบ้านพักตกแตก เหมันต์ตกใจรู้สึกไม่สบายใจ หันไปมองที่เตียงไม่เห็นต๋องยิ่งตกใจออกไปเดินหา เจอต๋องกำลังพร่ำบ่นกับต้นกระถิน "ยัยบ้าเอ๊ย ทำเป็นเก่ง เป็นไงล่ะ โดนไอ้ปีศาจจับไปจนได้ อยากบริจาคเลือดเป็นอาหารปีศาจก็ไม่บอก...แหนะ พูดแล้วยังมองหน้าอีก จะเถียงล่ะสิ นี่แน่ะๆ"

ต๋องหักกิ่งกระถินด้วย ความหมั่นไส้แล้วบ่นเป็นห่วงกระถิน เหมันต์เข้ามากระเซ้าว่าคิดถึงกระถินหรือ ต๋องเขินเฉไฉไปว่าแค่เหงาไม่มีคนทะเลาะด้วย เขาห่วงแก้วรุ้งต่างหาก แล้วทำเป็นบ่นว่าปวดหัวขอตัวไปนอน เหมันต์ระอากับความปากแข็งของต๋อง

ooooooo

คืน นั้นกระถินเสียใจที่ทำให้ยายบัวต้องบาดเจ็บ หลังจากที่กินรีโดนอมรซัดตกหน้าผาไป ยายบัวต่อว่ากระถินที่เป็นพวกปีศาจไปแล้ว เธอต้องทำใจแข็งบอกไปว่าโลกนี้ทุกคนมีความเป็นปีศาจทั้งนั้น อยู่ที่ใครจะซ่อนได้เนียนกว่ากัน ยายบัวโกรธมากตบหน้ากระถิน อมรเข้ามาทุบหลังยายบัวถึงกับทรุดสลบไป กระถินตกใจแต่ทำอะไรไม่ได้ พอดีเจษฎาพาตำรวจมาเพราะแป๊ะเล้งไปแจ้งความให้มาช่วยยายบัว อมรตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ

"ยายบัวโดนทำร้าย ผมมาถึงก็เห็นยายบัวเป็นแบบนี้แล้ว ผมช่วยไม่ทัน ผม...เสียใจ"

เจษฎา ถามว่าเห็นคนร้ายไหม อมรรีบบอกว่าเห็นต๋องกับอาจารย์เพี้ยนทำร้ายยายบัว สำลีกับแป๊ะเล้งไม่เชื่อรีบบอกกระถินทำให้ยืนยันเพราะเป็นคนพายายบัวออกมา แต่กระถินกลับพยักหน้าว่าจริงอย่างซ่อนความเจ็บปวด...

เห็นกระถินซึมเหม่อลอย อมรเข้ามาถามว่าคิดอะไรอยู่ กระถินทำเป็นพูดว่ากลัวยายบัวฟื้นขึ้นมาแล้วพูดความจริงว่าอมรเป็นคนทำร้าย อมรยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วบอกกระถินว่า ไม่ต้องห่วงเพราะยายบัวจะพูดอะไรไม่ได้ เขาทำให้ยายบัวไม่สามารถจะพูดจาได้อีก กระถินใจหายวาบ

นับวัน ต๋องก็หงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ อู๊ดทำอะไรให้กินก็ไม่อร่อยไม่เหมือนที่กระถินเคยทำให้ เหมันต์กับอาจารย์เพี้ยนรู้ใจต๋องดี จึงวางแผนกันให้ต๋องยอมรับความจริงว่ารักและเป็นห่วงกระถิน ด้วยการให้ลูกกบพาต๋องมาที่ศาลเจ้าแม่พิศวาส ซึ่งสร้างขึ้นมาเอง แกล้งให้ลูกกบไหว้ขอให้ได้เจอขนุน จู่ๆขนุนก็ปรากฏตัวขึ้น ลูกกบวิ่งตามขนุนไป ต๋องเห็นแล้วทึ่งจึงขอบ้าง

"เจ้าแม่ครับ ขอให้กระถินกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ ผมคิดถึงเขาใจจะขาดแล้ว"

พลันมีไฟฉายส่องมาที่หน้าต๋อง อาจารย์เพี้ยน ลูกกบและขนุนยืนยิ้มเผล่ ขนุนคืนร่างเป็นเหมันต์ ต๋องตกใจ มองไปที่รูปปั้นเจ้าแม่ เป็นอู๊ดนั่งยิ้มหน้าทะเล้น

"เฮ้ย! ไอ้อู๊ด นี่พวกแกรวมหัวกันหลอกฉัน งั้นแกก็..."

"ได้ยินชัดแจ๋วเลย ขอให้กระถินปลอดภัย คิดถึ้งคิดถึงใจจะขาดรอนๆ"

ทุกคนหัวเราะกันครืน ต๋องทั้งอายทั้งโกรธวิ่งหนีไป ทุกคนเดินตามง้อ ลูกกบขอโทษขอโพยโบ้ยว่าเหมันต์เป็นต้นคิด อาจารย์เพี้ยนต้องไกล่เกลี่ยว่าทุกคนทำไปเพราะหวังดี

"พวกฉันต้องทำแบบนี้เพื่อให้แกรู้ใจตัวเอง" เหมันต์ หมั่นไส้ถีบต๋องหน้าคว่ำ

ต๋องโวยจะรู้อะไร อาจารย์เพี้ยนจึงพูดชัดว่า "รู้ว่าหลงรัก ลูกสาวคนสวยของฉันเข้าแล้ว"

"เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ใครจะไปรักยัยกระทิงลง" ต๋องยังไม่ยอมรับ

"อย่าปากแข็งอีกเลย ตอนที่แกหมดสติ แกเพ้อถึงแต่กระถิน ทุกคนรู้ว่าแกรักและห่วงกระถินมาก มีแต่ตัวแกเองที่ไม่รู้" เหมันต์พยายามพูดให้ต๋องยอมรับ

ต๋องโบ้ยว่ากระถินเป็นแฟนเหมันต์ เหมันต์จึงบอกว่าเขารักแก้วรุ้งคนเดียวและเขาก็รู้ว่ากระถินรักต๋อง ทำทุกอย่างเพื่อต๋อง  "แกต้องไปช่วยกระถินและบอกให้เขารู้ว่า...แกรักเขา..."

วันรุ่งขึ้น ต๋องจึงขโมยมอเตอร์ไซค์ของลุงกำนันขี่ไปช่วยกระถิน ทุกคนตกใจเมื่อรู้ว่าต๋องหายไปลำพัง อู๊ดบ่น "มันบ้ารึเปล่า บุกเดี่ยวไปสู้กับปีศาจ เอาชีวิตไปทิ้งชัดๆ"

ทุกคนเตรียมพร้อมจะตามไปช่วยต๋อง พลันเจษฎาพาตำรวจมาจับอาจารย์เพี้ยนข้อหาทำร้ายร่างกายยายบัว และค้นที่พักหาต๋องอีกคน ทุกคนตกใจเมื่อรู้ว่ายายบัวถูกทำร้าย อาจารย์เพี้ยนยอมให้ตำรวจจับตัวไป แต่ฝากเหมันต์ดำเนินการต่อ ทั้งหมดกลุ้มใจว่าจะไปช่วยต๋องหรืออาจารย์เพี้ยนก่อนดี เหมันต์ทำตามที่รับปากอาจารย์เพี้ยน เขาตามไปช่วยต๋องก่อน ทันห้ามต๋องก่อนที่จะบุกเข้าไปในบ้านอมร และบอกเรื่องที่ยายบัวถูกทำร้าย อาจารย์เพี้ยนถูกจับ ต๋องอึ้งจำต้องกลับไปกับพวกเหมันต์ก่อน...

กระถินได้ยินข่าวที่ลิ้นจี่อ่านว่าอาจารย์เพี้ยนถูกจับก็ไม่สบายใจ แต่ต้องทำเป็นดีใจไปกับอมรที่ยิงปืนนัดเดียวได้ นกสองตัว อมรยิ้มกริ่มลำพองใจ...

ooooooo

กลับมาพักที่บ้าน แป๊ะเล้งกับสำลีมาคอยดูแลยายบัว ต๋องกับพวกแอบย่องมาหา ต๋องยืนยันกับพ่อและแม่ว่าเขากับอาจารย์เพี้ยนไม่ได้เป็นคนทำร้ายยายบัว ต๋องเข้าไปถามยายบัวว่าอมรเป็นคนทำใช่ไหม ยายบัวนอนนิ่งแววตาเหม่อลอย "ทำไมยายบัวเป็นแบบนี้..."

"พอฟื้นขึ้นมาก็พูดไม่ได้ เอาแต่ร้องไห้แล้วก็กลายเป็นแบบนี้" แป๊ะเล้งเล่า

ต๋องเชื่อว่าเป็นฝีมืออมรแน่ ทุกคนเป็นห่วงอาจารย์ เพี้ยนจึงพากันมาที่เรือนจำ ต๋องใจร้อนจะบุกเข้าไป พอดีเหมันต์ เห็นรถอมรจอดอยู่จึงรั้งต๋องไว้...อมรกับกระถินกำลังคุยกับเจษฎาถึงเหตุผล ที่ย้ายอาจารย์เพี้ยนมาไว้ที่เรือนจำ เพราะมีประวัติเคยหลบหนีจึงต้องฝากขังไว้ พออาจารย์เพี้ยนได้เห็นกระถินก็ดีใจมาก

"กระถินเธอยังไม่ตาย เธอปลอดภัยใช่มั้ย ไอ้อมรทำอะไรเธอรึเปล่า"

กระถินนิ่งเก็บความรู้สึก อมรเข้ามาโอบเอวกระถินแสดงความเป็นเจ้าของ "ไม่ต้องห่วงฉันดูแลกระถินอย่างดี"

อาจารย์เพี้ยนตะลึงจะลุกขึ้นแต่ถูกตำรวจกดตัวไว้ให้นั่ง กระถินกัดฟันพูดให้อาจารย์เพี้ยนยอมสารภาพว่าเป็นคนทำร้ายยายบัว อาจารย์เพี้ยนเพิ่งสังเกตเห็นว่ากระถินเปลี่ยนไป

"เธอเป็นอะไรไป ไอ้ปีศาจมันบังคับเธอใช่มั้ย ไม่ต้องกลัว อาจารย์จะช่วยเธอเอง"

"ไม่มีใครบังคับหนูหรอกค่ะ แทนที่จะห่วงคนอื่นเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"

"หมายความว่าไงฉันงงไปหมดแล้ว"

"หมายความว่า กระถินเป็นคนของฉัน" อมรยิ้มกริ่ม

"ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ กระถินไม่มีวันทำแบบนี้ มันเป็นคนเลวนะ เธอลืมไปแล้วเหรอ"

"คนเราต้องเลือกความสุขของตัวเอง หนูทนไม่ได้ที่ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆไร้อนาคตแบบอาจารย์" กระถินจำต้องตัดบทเพราะปวดใจเหลือเกิน

"ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่ตัวเสียแรงที่ทุกคนรักเธอรู้มั้ยว่าต๋องเป็น ห่วงเธอมาก เขาเสียใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ..."

"เลิกพูดถึงคนอ่อนแอคนนั้นซะที อาจารย์คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ จะทำให้อาจารย์เป็นฮีโร่งั้นรึคะ แต่หนูว่า... อาจารย์เป็นแค่คนไม่เอาไหนคนหนึ่งเท่านั้น!" กระถินกลั้นน้ำตา

พูดจบกระถินก็ขอตัวไปรอข้างนอก อาจารย์เพี้ยนไม่อยากเชื่อว่ากระถินจะพูดแบบนี้...กระถินออกมายืนหน้าตึก น้ำตาพานจะไหล ต๋องซึ่งแอบอยู่หน้าเรือนจำเห็นกระถินก็จะออกไปหา เหมันต์ดึงไว้เพราะเห็นอมรเดินออกมา พูดคุยกับกระถินอย่างใกล้ชิด เหมันต์แนะต๋องว่าให้ตามดูไปก่อน มีจังหวะค่อยพากระถินหนี...อมรพากระถินมาที่ร้านเวดดิ้งสตูดิโอ ต๋องกับพวกแปลกใจว่ามาทำไม เหมันต์จึงล่อหลอกให้พนักงานสาวๆมาสนใจ เพื่อให้ต๋องกับพวกไปแอบดู

ระหว่างลองชุดแต่งงาน ลิ้นจี่กับลำไยมาทำร้ายกระถินเพราะไม่พอใจแต่กระถินจัดการสองคนนั้นแล้ววิ่ง ออกมา ขึ้นไปร้องไห้บนดาดฟ้าตึก ระบายความอัดอั้น "แม่...แม่อยู่ไหน หนูสับสนไปหมดแล้ว ช่วยบอกทีว่าสิ่งที่หนูกำลังทำอยู่มันถูกหรือผิดกันแน่ ทั้งยายบัว ทั้งอาจารย์เพี้ยน ทุกคนเดือดร้อนกันไปหมดเพราะหนูคนเดียว"

ต๋องเข้ามาเรียก กระถินจำเสียงได้รีบหันมามอง พอเห็นต๋องก็ดีใจ "ต๋อง!"

"เธอร้องไห้ทำไม ไอ้อมรมันทำอะไรเธอ"

กระถินส่ายหน้า ต๋องยื่นมือไปจับมือ "ไม่ต้องกลัว ฉันมาช่วยเธอเราจะหนีไปด้วยกัน"

กระถินรู้สึกอบอุ่นใจ พลันลูกกบกับอู๊ดวิ่งมาบอกว่าอมรออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ไม่ทันไร ประตูดาดฟ้ากระเด็นหลุดออก อมรก้าวออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว กระถินรู้ว่าต๋องรับมือไม่ไหวแน่ จึงสะบัดมือออกจากต๋องแล้วพูดใส่หน้าว่า

"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น กระถินคนเดิมตายไปแล้วตั้งแต่วันที่นายเลือกแก้วรุ้ง เห็นชุดที่ฉันใส่มั้ย ฉันกำลังจะแต่งงานกับด็อกเตอร์อมร"

ต๋องตกใจ อมรเข้ามาโอบเอวกระถิน ต๋องบอกให้ปล่อย อมรโวยว่าไม่มีสิทธิ์มาสั่งเขา กระถินกลัวอมรทำร้ายต๋องจึงบอกว่า "ด็อกเตอร์ไม่ต้องออกแรงหรอกค่ะ กระถินจัดการเอง"

กระถินใช้พลังชกต๋องกระเด็นไปกระแทกกำแพง เหมันต์ อู๊ด และลูกกบเข้าไปช่วย อมรยังแค้นจึงใช้พลังบีบให้เหมันต์ปวดหัวดิ้นทุรนทุราย ลูกกบคว้าไม้ฟาดใส่อมร แต่ไม่กระเทือนใดๆกลับโดนซัดล้มไป กระถินต้องทำดุดันก้าวย่างเข้าใส่ต๋อง ต๋องพยายามเตือนสติ

"กระถินเธอลืมไปแล้วรึว่าไอ้ปีศาจนี่มันโหดเหี้ยมแค่ไหน กี่ชีวิตที่ต้องตายเพราะมัน เธอลืมความตั้งใจของเราแล้วหรือ ความตั้งใจที่จะหยุดมัน"

อู๊ดทนไม่ไหวบอกต๋องว่ากระถินเปลี่ยนไปแล้ว แต่ต๋องไม่อยากเชื่อ กระถินกลั้นน้ำตาอย่างยิ่งทำใจแข็งพูด "เลิกพล่ามซะที เรื่องไร้สาระพวกนั้น ฉันลืมไปหมดแล้ว"

กระถินกระชากตัวต๋องมาเหวี่ยงร่วงหล่นลงไป เหมันต์ รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย คว้าตัวอู๊ดกับลูกกบโดดตามไปช่วยต๋องไว้ทันก่อนจะหล่นพื้น กระถินปวดใจอย่างมากแต่ต้องฝืนหันมายิ้มให้อมร เพื่อให้อมรตายใจ

ooooooo
ตอนที่ 17

กลับมาด้วยสภาพบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ ต๋องนั่งเหม่อลอยไม่ยอมพูดจากับใคร เหมันต์มาปลอบกลับถูกโวย "หุบปากเลยไอ้เหมันต์ ฉันไม่เชื่อแกแล้ว แกทำให้ฉันรู้ใจตัวเองแล้วเป็นไง รู้แล้วต้องเจ็บแบบนี้ สู้ไม่รู้เหมือนเดิมยังดีกว่า"...

กระถินเอง ก็เสียใจมากที่ทำร้ายต๋อง แต่เธอต้องข่มใจ ค้นหาพระนาคปรกต่อไป พอเห็นอมรเดินออกไปจากห้องทำงาน เธอก็แอบเข้าไปค้นแต่ไม่พบ พอดีอมรลืมมือถือไว้จึงกลับมา กระถินรีบคว้ารูปกินรีมาถือไว้ ทำหน้าโกรธเคือง "หมายความว่าไงคะ ทำไมยังเก็บรูปไว้...ยังอาลัย อาวรณ์มันอยู่ใช่มั้ย ด็อกเตอร์ยังไม่ลืมมัน ฉันไม่ยอมนะ ในใจด็อกเตอร์ต้องมีฉันคนเดียว"

ทีแรกอมรสงสัย แล้วเปลี่ยนมาเป็นหัวเราะกับความหึงของกระถิน "ฉันไม่ได้ตั้งใจเก็บไว้ แต่ไม่ใส่ใจต่างหาก ไม่เอาน่า ผู้หญิงนี่เหมือนกันทุกคน ขี้หึงไม่เข้าเรื่อง เธอกำลังจะเป็นเจ้าสาวคนแรกและคนเดียวของฉัน แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่าไม่มีใครสำคัญมากเท่าเธอ"

กระถินทำกระเง้ากระงอด อมรจะจูบ กระถินรีบเมินหน้าหนีบอกว่ายังไม่ถึงเวลา แล้วผละเดินหนีมา เธอครุ่นคิดว่าพระนาคปรกจะอยู่ที่ไหน พลันได้ยินเสียงร้องของขนุน จึงรีบวิ่งลงไปที่ห้องใต้ดิน เห็นลิ้นจี่กับลำไยเอาแก้วใส่เลือดมายั่วขนุนให้อยาก ขนุนทุรนทุรายพยายามแย่ง ลิ้นจี่ตบขนุนล้มคว่ำ กระถินโผล่เข้ามาจับมือลิ้นจี่และลำไยผลักออกไป ลิ้นจี่กับลำไยไม่พอใจ

"แกยุ่งอะไรด้วย อย่าบอกนะว่าแกเป็นพวกเดียวกับมัน ฉันจะฟ้องด็อกเตอร์"

กระถินเกรงใครสงสัยจึงกระชากขนุนมาตบเสียเอง แก้วรุ้งห้ามจึงโดนตบไปด้วย กระถินประกาศว่า "ชีวิตนังสองคนนี้คือของเล่นแก้เบื่อของฉัน ต่อไปนี้เธอสองคนห้ามยุ่ง"

ลิ้นจี่กับลำไยไม่กล้าสู้กับกระถิน เพราะขนาดกินรียังกระเด็น จึงสะบัดหน้ากันออกไป พอทั้งสองไปแล้ว กระถินก็หันมาโผกอดขนุนกับแก้วรุ้ง "พวกเธอเป็นอะไรรึเปล่า"

ขนุนซึ่งหน้าซีดบอกกระถินว่าสบายดี "แล้วเธอล่ะ ด็อกเตอร์สงสัยเธอรึเปล่า"

กระถินส่ายหน้า ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่เธอยังหาพระนาคปรกไม่เจอเลย แก้วรุ้งเป็นห่วงบอกกระถินให้พอเถอะ เกรงจะถูกจับได้

"วิธีสกัดการอ่านจิตของด็อกเตอร์อมรที่พี่เหมันต์สอนเธอไว้ ช่วยฉันได้มาก ฉันเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว อดทนหน่อยนะ ฉันจะหาทางกำจัดไอ้ปีศาจให้ได้" กระถินพูดให้แก้วรุ้งสบายใจ

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ยอมตายง่ายๆหรอก ฉันจะอยู่เพื่อคนที่ฉันรัก"   ขนุนนึกถึงลูกกบ

"เธอโชคดีนะที่ลูกกบเข้าใจเธอ ไม่เหมือนต๋อง ป่านนี้เขาคงเกลียดฉันไปแล้ว..."

"ไม่หรอกน่า ไม่มีอะไรเอาชนะความรักที่แท้จริงได้ สักวันต๋องจะรู้ว่า เธอรักเขามากแค่ไหน" แก้วรุ้งปลอบใจ กระถินกล้ำกลืนความเจ็บช้ำ...

ผิดหวังจากความรัก ทำให้ต๋องปล่อยเนื้อปล่อยตัวหนวดเครารุงรัง อมทุกข์จนคิดจมน้ำฆ่าตัวตาย อู๊ดลงไปช่วยขึ้นมา ต๋องยังไม่วายเอาหัวชนต้นไม้ เหมันต์เอือมระอาจึงดึงต๋องมาชกหน้า "อยากตายนักใช่มั้ย ฉันช่วย...ทำไมแกยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้ แกต้องสู้สิ สู้เพื่อคนที่แกรัก"

"คนที่ฉันรักเขาไม่รักฉัน เขาเลือกไอ้ปีศาจนั่น แกจะให้ฉันสู้เพื่อใคร" ต๋องชกกลับ

อู๊ดกับลูกกบช่วยกันห้าม เหมันต์ชี้หน้าต๋อง "แกมันไอ้ขี้แพ้ เพราะแกเป็นแบบนี้ กระถินถึงทิ้งแก สมควรแล้วที่กระถินเลือกด็อกเตอร์อมร!"

ต๋องเจ็บปวดวิ่งหนีเตลิดไป อู๊ดวิ่งตามต๋องไป เหมันต์ เครียดจนเกิดอาการกระหายเลือดขึ้นมา ตาแดงก่ำ เขี้ยวงอกออกมา เขาหันมาบีบคอลูกกบ ลูกกบดิ้นรนตกใจ เหมันต์ตั้งสติได้ผลักลูกกบล้มลง "แกรีบไปให้พ้นหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะฆ่าแก"

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องห่วงฉัน รีบไปสิ ไป!" เหมันต์ล้มลงดิ้นอย่างทรมานระงับสัญชาตญาณความเป็นปีศาจไว้แทบไม่ไหว  จนคิดถึงหน้าแก้วรุ้งมาเป็นกำลังใจ "ฉันไม่ยอมเป็นปีศาจเด็ดขาด"

ขณะเดียวกัน แก้วรุ้งกำลังมองดวงดาวบนฟ้า และอธิษฐาน "ดวงดาวจ๋า ช่วยคุ้มครองให้พี่เหมันต์ปลอดภัยด้วยเถอะ"

ooooooo

วันต่อมา แป๊ะเล้งกับสำลีมาเยี่ยมอาจารย์เพี้ยนที่เรือนจำ มีเด็กชายคนหนึ่งเอาพวงมาลัยมาฝากไปเยี่ยมด้วย ทั้งสองคนถามว่าใครฝากมา เด็กชี้ไปข้างหลัง แป๊ะเล้งกับสำลีมองไปเห็นกระถินไวๆก็แปลกใจ พอเอาพวงมาลัยมาให้และบอกว่ากระถินฝากมา อาจารย์ เพี้ยนไม่อยากเชื่อ...กระถินแอบมองน้ำตาร่วง รำพึง "ทนอีกนิดนะคะอาจารย์ อีกไม่นานไอ้ปีศาจจะต้องรับกรรมของมัน แล้วเมื่อถึงวันนั้น อาจารย์จะเข้าใจในสิ่งที่หนูทำลงไป"

กระถินกลับมาเห็นว่าอมรไม่อยู่ จึงแอบเข้าไปค้นใน ห้องนอน ระหว่างที่ค้น อมรกลับมากำลังจะเปิดประตู พอดีลิ้นจี่กับลำไยมาออดอ้อนเอาใจ อมรจะพาสองสาวเข้ามาในห้อง กระถินได้ยินเสียงรีบหลบออกไปยืนนอกระเบียง อมรสังเกตเห็นม่านตรงระเบียงไหวๆเริ่มเอะใจ เขาผละไปชะโงกดู ไม่มีใคร จึงเดินมาที่ห้องกระถินและเคาะประตูเรียก เงียบไม่มีเสียงตอบ พอจะเปิดประตูเข้าไป กระถินก็เปิดประตูออกมาในสภาพสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ

"ทำอะไรอยู่ ทำไมเปิดช้า"

"อาบน้ำอยู่ค่ะ"

อมรสงสัยแต่ทำยิ้มแล้วชวนกระถินไปทานข้าวนอกบ้าน กระถินขอแต่งตัวก่อน...พอเดินลงมาได้ยินอมรคุยกับลิ้นจี่และลำไยว่า "ในกล่องนี้มีพระนาคปรกเอาไปเก็บไว้ในห้องของเธอสองคน ของสำคัญเก็บไว้ให้ดีล่ะ"

"จะดีเหรอคะ เราสองคนกลัวจะรักษาไว้ไม่ได้"

"ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด คงไม่มีใคร

คาดคิดว่าฉันจะเก็บของสำคัญไว้ในห้องเธอสองคนหรอก...แล้วยาที่ฉันสั่งได้รึยัง"

"ได้แล้วค่ะ ด็อกเตอร์ไม่สบายหรือเปล่าคะ ทำไมต้องใช้ยานอนหลับด้วย"

อมรทำเป็นบอกว่าช่วงนี้เขานอนไม่ค่อยหลับ ลิ้นจี่วางขวดยาไว้ให้ กระถินเดินลงมาส่งเสียงถามว่าเธอแต่งตัวเป็นอย่างไรบ้าง ลิ้นจี่กับลำไยเดินเลี่ยงไป กระถินทำเป็นเดินเฉียดโต๊ะแล้วแอบหยิบขวดยานอนหลับใส่กระเป๋าไปด้วย

มาถึงโรงแรมหรู อมรพากระถินมาที่โต๊ะริมน้ำ แล้วสั่งอาหารให้กระถินด้วย กระถินขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วแอบไปเทยานอนหลับใส่อาหารของอมรก่อนที่บริกรจะยกมาเสิร์ฟ พอ

กลับมาที่โต๊ะ อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ กระถินรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยและลุ้นว่าอมรจะกินแล้วยัง พอทานอาหารเสร็จนั่งคุยชมวิวสักพัก อมรก็ฟุบหลับไป กระถินให้บริกรพาไปเปิดห้องนอนแล้วตัวเธอกลับมาบ้าน เห็นลิ้นจี่กับลำไยยืนคุยกันอยู่หน้าห้อง จึงแกล้งทำเสียงโครมครามให้ทั้งสองลงไปดู กระถินเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วต้องตะลึง

"ด็อกเตอร์!!"

"หาสร้อยพระนี่อยู่ใช่มั้ย" อมรชูพระนาคปรกให้ดู

"ไม่ใช่นะคะ ฉันเห็นด็อกเตอร์กระซิบกระซาบกับแม่สองคนนั่น ก็คิดว่านัดแนะกันมาทำอะไร" กระถินหาข้อแก้ตัว

อมรโกรธตบหน้ากระถินล้มกลิ้งเลือดกบปาก "เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ...ปีศาจอย่างฉันไม่เคยหลับ ยานอนหลับทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

กระถินเจ็บใจที่เสียรู้ เธอโดนอมรลงโทษจนหมดสติ

แล้วถูกโยนกลับไปในคุกใต้ดิน แก้วรุ้งกับขนุนตกใจ "แก... แกทำอะไรกระถิน!"

อมรก้าวเข้ามา "นี่แหละโทษของคนที่คิดจะหลอกฉัน... อดอยากมากสินะขนุน ฉันเตรียมอาหารไว้ให้เธอแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะกระถิน พรุ่งนี้เธอจะต้องเป็นเจ้าสาวของฉัน ฮ่าๆๆ"

อมรหัวเราะสะใจแล้วให้ลิ้นจี่กับลำไยเอาตัวขนุน

ออกไป แก้วรุ้งช่วยรั้งตัวขนุนไว้จึงโดนลิ้นจี่ตบล้มลง

ooooooo

คืนนั้นฝนตกหนัก ลูกกบกับอู๊ดอยู่ในบ้าน เหมันต์ กับต๋องยังไม่กลับเข้ามา ต่างเครียดเป็นห่วงทั้งสองคน ทันใด มีเสียงเคาะประตู ทั้งสองคิดว่าเป็นต๋องหรือเหมันต์ พอเปิดประตูกลายเป็นขนุนยืนตัวเปียก ลูกกบ ดีใจรีบพาขนุนเข้ามา

"เธอหนีมาได้ยังไง ไอ้อมรทำอะไรเธอรึเปล่า แล้วลูกพี่กับคุณแก้วเป็นไงบ้าง" ลูกกบซัก

ไม่ทันมองว่าขนุนตาแดงก่ำ กางกรงเล็บออกจะตะปบ อู๊ดเห็นร้องบอกให้ลูกกบระวัง ลูกกบหันไปเห็นขนุนแยกเขี้ยวจะกัดคอเขาจึงรีบบอก "ขนุน นี่ฉันเองนะ จำฉันไม่ได้รึ ขนุน"

อู๊ดคว้าเก้าอี้ฟาดไปที่ขนุนแล้วดึงลูกกบให้หนี ขนุนโดดมาขวางบีบคอทั้งสองคนไว้ ประตูถูกถีบโครมเข้ามา เหมันต์เข้ามาต่อสู้กันสักพัก ขนุนถูกเหมันต์ซัดจนสลบ...ลูกกบยังห่วงเช็ดหน้าเช็ดตาให้ขนุนจนเธอรู้สึกตัว พอเห็นหน้าลูกกบก็ดีใจ "ลูกกบ..."

"เธอจำฉันได้แล้วหรือ" ลูกกบมีแผลเต็มหน้ายิ้มดีใจ

ขนุนลูบไล้หน้าลูกกบ "ฝีมือฉันใช่มั้ย ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้"

"เธอไม่ผิดหรอก ทั้งหมดเป็นเพราะสัญชาตญาณปีศาจในตัวเธอ" ลูกกบปลอบ

"ไอ้อมรมันชั่วมาก มันขังฉันไว้ให้หิวจัดแล้วปล่อยให้ฉันมาหาพวกเธอ หวังจะให้ฉันฆ่าพวกเธอด้วยความกระหายเลือด"

"มันต้องการให้พวกเราฆ่ากันเอง แล้วกระถินกับ

แก้วรุ้งล่ะ ด็อกเตอร์ทำอะไรสองคนนั่นหรือเปล่า" เหมันต์ถามด้วยความเป็นห่วง

"ห่วงทำไม ป่านนี้ยัยกระทิงคงกำลังแฮปปี้ดี๊ด๊ากับไอ้ปีศาจ ไม่คิดเลยว่าจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" อู๊ดโกรธฟึดฟัด

"พวกนายเข้าใจผิดแล้ว กระถินไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ที่ทำไปทั้งหมดเป็นแผนกำจัดอมร"

ทุกคนทำหน้างง ขนุนเสียงสั่นจะร้องไห้ "ใช่...กระถินแกล้งทำเป็นพวกเดียวกับมัน เพื่อถ่วงเวลาไว้หาพระนาคปรก แต่...แต่มันพลาด..."

"พลาดอะไรก็พูดมาสิขนุน กระถินเป็นอะไร" เหมันต์เป็นห่วง

"ตอนนี้ไอ้อมรรู้ตัวแล้ว พรุ่งนี้มันจะจับกระถินแต่งงาน แล้วทำให้กระถินกลายเป็นปีศาจเหมือนมันตลอดกาล..."

เหมันต์ อู๊ด และลูกกบตกใจ ยิ่งกังวลไม่รู้ต๋องหาย

ไปไหน...

ooooooo

ในป่าลึก ต๋องนอนหลับพิงต้นไม้ เขาฝันถึงกระถินกำลังทิ้งเขาไป เขาดึงรั้งเธอไว้ ดิ้นไปมาจนศีรษะกระแทกต้นไม้ ตกใจตื่นขึ้นมาเห็นตัวเองดึงกิ่งไม้อยู่จึงปล่อยทิ้ง "โอ๊ย...อูย...ไอ้ต๋องหน้าโง่ โดนทิ้งแล้วยังไปฝันถึงผู้หญิงใจดำแบบนั้นทำไม"

ทันใด...ต๋องได้ยินเสียงผู้หญิงร้องกระซิกๆ เขาคิดว่าเป็นกระถิน จิตใจเริ่มว้าวุ่นอีกครั้ง เขามองไปรอบๆ "ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่!"

เสียงดังชัดขึ้นอีก ต๋องกระวนกระวายวิ่งตามหาเสียงนั้น ปากก็ค้านว่าให้เลิกหลอกตัวเอง กระถินมีคนอื่นไปแล้ว พลัน เขาเห็นมือคนโผล่ขึ้นมาจากกองใบไม้ เสียงร้องช่วยด้วยๆแผ่วเบา เขาคิดว่าเป็นกระถินจึงรีบเข้าไปโกยใบไม้ออกแล้วดึงมือขึ้นมาอย่างร้อนรน

"กระถิน อย่าเป็นอะไรนะ ฉันมาช่วยแล้ว" ต๋องจับร่างนั้นพลิกขึ้นมาจึงเห็นใบหน้าชัดเจนว่าเป็นกินรี ซึ่งสภาพบอบช้ำเต็มไปด้วยเลือด เขาตกใจมากว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ในขณะที่อาจารย์เพี้ยนนั่งมองพวงมาลัยที่แป๊ะเล้งเอามาให้บอกว่าเป็นของ กระถิน เขาเศร้าเสียใจ "ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเจ้าของมาลัยนี้เป็นใคร แต่ฉันก็ขอสัญญาว่า ฉันจะกำจัดไอ้ปีศาจให้ได้...ความดีต้องชนะ..."

"แต่น่าเสียดายที่คนดีต้องตายเพราะโลกนี้ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับคนแพ้" อมรยืนพิงผนังหน้าห้องขัง ยิ้มเยาะอยู่

อาจารย์เพี้ยนหันขวับมามองด้วยสายตาโกรธแค้นมาก พุ่งเข้าจะทำร้ายอมรแต่ติดลูกกรง อมรหัวเราะร่าเย้ย "อยากฆ่าฉันมากเลยเหรอ เพื่อนรัก"

"ถุย...ความเป็นคนแกยังไม่มี อย่าสะเออะมาเป็นเพื่อนฉัน"

อมรฉุนตวัดมือที่มีกรงเล็บยาวไปในอากาศ อาจารย์ เพี้ยนร้องโอ๊ย...ที่ไหล่เขามีแนวยาวเลือดไหลกระฉูด อมรเดินผ่านลูกกรงเข้ามาปล่อยหมัดต่อยอาจารย์เพี้ยนอีกหลายหมัดจนฟุบเลือดกบ ปาก "ยังจะปากดีอีกมั้ย!"

"ถึงฉันจะตาย ฉันก็ไม่มีวันก้มหัวให้แก"

"หยิ่งในศักดิ์ศรีซะเหลือเกิน ยังไงก็อย่าเพิ่งรีบตายเลยนะ อยู่ถึงคืนพรุ่งนี้ก่อน เพราะคืนพรุ่งนี้ ลูกสาวแกจะเป็นเมียฉันแล้ว"

อาจารย์เพี้ยนโกรธพุ่งเข้าจะต่อยอมร แต่กลับถูกอมร ปล่อยพลังทำร้ายจนทรุดลงไปกองกับพื้น แถมยังพูดใส่หน้าว่า เอมอรเขายังฆ่ามาแล้ว ทำไมลูกสาวจะมาเป็นเมียเขาไม่ได้ อาจารย์เพี้ยนกอดขาอมรขอร้องอย่าทำร้ายกระถิน เขายอมทำทุกอย่างแล้ว อมรหัวเราะก่อนจะบอกว่า

"ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต ถ้าแกอยากช่วยกระถิน ก็เอาชีวิตของแกมาแลก..."

ขณะเดียวกัน กระถินรู้สึกตัวขึ้นมา แก้วรุ้งดีใจมาก กระถินรีบรวบรวมพลังคลายล็อกประตูห้องขังออกแล้วพาแก้วรุ้งหนีออกมา ขึ้นมาข้างบน ได้ยินลิ้นจี่กับลำไยคุยกันว่า กำลังจะเอายาพิษใส่น้ำให้เธอกินเพื่อขวางไม่ให้ได้แต่งงานกับอมร แก้วรุ้งเหยียบเอาศพเหยื่ออาหารของสองสาว ตกใจร้องว้าย...ทำให้ลิ้นจี่กับลำไยหันมาเห็น กระถินปกป้องให้แก้วรุ้งหนีไปก่อน แต่แก้วรุ้งไม่ยอมไป กระถินดึงแก้วรุ้งวิ่งชนปะทะอกอมรเข้าพอดี เขารวบกอดตัวกระถินไว้

"คิดถึงว่าที่สามีหรือจ๊ะที่รัก...กอดเสียแน่นเชียว"

กระถินผละออก ตบหน้าอมรทันที "ไปตายซะ ไอ้ปีศาจ!"

อมรตาแดงวาบด้วยความโกรธ หายวูบมาปรากฏตัวด้านหลังแก้วรุ้ง กางกรงเล็บจ่อที่คอเธอ "ออกฤทธิ์อีกสิที่รัก แก้วรุ้งจะได้ลงนรกเป็นรายแรก"

"ปล่อยแก้วรุ้งนะ ฉันยอมแล้ว ฉันไม่หนีแล้ว"

อมรแสยะยิ้มผลักแก้วรุ้งล้มลง   กระถินผวาไปกอดแก้วรุ้งไว้ อมรกำชับ ถ้าไม่อยากให้ใครตายอีกก็อย่าทำตัวมีปัญหา แก้วรุ้งกอดกระถินร้องไห้ด้วยความกลัว

ooooooo

อาการบาดเจ็บของกินรีดีขึ้น เธอรู้สึกตัวลุกขึ้นวิ่งไปอาเจียนอย่างหนัก พอเห็นหน้าต๋องก็คิดว่าเขาเอายาพิษให้เธอกินหวังฆ่าให้ตาย ต๋องทำหน้าเซ็ง "โอ๊ยเจ๊ ถ้าฉันจะฆ่าล่ะก็ ฉันเอาใบตองแห้งอุดจมูกเจ๊ให้ตายกลางป่าโน่นแล้ว ไม่ลากมาปฐมพยาบาลให้ เมื่อยตุ้มอย่างนี้หรอก"

ต๋องยื่นยาให้ "นี่ยาที่เจ๊กิน เป็นยาสมุนไพรประสานกล้ามเนื้อแล้วช่วยขับพิษในร่างกาย มันถึงทำให้เจ๊อาเจียนออกมาไง"

"แปลว่า แกช่วยฉันงั้นเหรอ..."

"เรียกว่าผลพลอยได้ดีกว่า ความจริงฉันต้องการให้เจ๊ เป็นตัวต่อรองกับไอ้อมร"

กินรีทำหน้าฉงนถามต๋องอยากได้อะไร ต๋องตอบว่าให้อมรยกเลิกการแต่งงาน กินรีหัวเราะอย่างเจ็บช้ำ "โง่...มันเป็นคนจะฆ่าฉัน มันผลักฉันตกหน้าผา! ได้ยินมั้ย ชีวิตฉันไม่มีค่าพอให้นายไปแลกหรอก ฮือๆๆ ฉันมันโง่เอง โง่ที่รักคนผิด รักคนที่เขาไม่เคยรักฉันเลย"

"ไม่นึกเลย ปีศาจอย่างเจ๊ก็มีมุมดราม่ากับเขาเหมือนกัน" ต๋องพูดติดตลก

กินรีร้องไห้ ปีศาจอย่างเธอก็มีหัวใจรักเหมือนกัน กินรี รู้สึกเหนื่อยอ่อนจะขาดใจต๋องจึงประคองให้นอนพัก กินรีบอกว่าไม่มีเวลาแล้วให้เขารีบไปช่วยกระถิน ต๋องส่ายหน้าเศร้า

"กระถินเป็นพวกอมรไปแล้ว เขาไม่ยอมมากับฉันหรอก"

"นายเข้าใจผิด แค่กระถินออกมาช่วยยายบัว  ฉันก็ รู้แล้วว่าเขาแกล้งหลอกไอ้อมร..."

"เฮอะ...นี่หมายความว่ากระถินลงทุนเอาตัวเข้าแลก..." ต๋องไม่อยากจะเชื่อ

กินรีบอกให้ต๋องรีบไปหาพระนาคปรก แต่ไม่ทันได้บอกว่าที่ไหน เธอก็สลบไปอีก ต๋องเขย่าตัวกินรีถามว่าที่ไหน พอไม่ได้เรื่อง ต๋องจึงรีบวิ่งออกไปหวังไปช่วยกระถินเอง...

คืนนี้เป็นคืนวันเกิดเหมันต์ที่จะมีอายุครบ 18 ปี อู๊ด ลูกกบและขนุนหาขนมเปี๊ยะมาแทนขนมเค้กปักเทียนให้ เหมันต์เป่า ทุกคนอวยพรทำให้เหมันต์ตื้นตันใจ แต่เขาก็มาแอบเศร้า อู๊ดตามมาถามว่าเขาเป็นอะไร เหมันต์มองอู๊ดอย่างขอร้อง

"วันนี้เป็นวันเกิดที่ฉันไม่อยากให้มาถึง...ไม่อยากให้เวลาเดินไปถึงเที่ยง คืนวันนี้เลย อู๊ด...ถ้าภารกิจเสร็จสิ้นแล้วฉันกลายเป็นปีศาจ แกฆ่าฉันได้เลยนะ"

อู๊ดส่ายหน้า "ไม่หรอกน่า พระเจ้าคงไม่ลิขิตให้พระเอกอย่างแก ตายตอนจบหรอก"

"แล้วพระเจ้าองค์ไหนล่ะ ที่ลิขิตให้ฉันเป็นครึ่งคนครึ่งปีศาจแบบนี้"

อู๊ดอึ้งสงสาร เหมันต์ตัดความเศร้าทิ้งบอกอู๊ดอย่างแน่วแน่ว่า ถึงอย่างไร วันนี้เขาก็จะทำสิ่งที่ดีที่สุดที่ปีศาจอย่างเขาจะทำได้...คืนนี้เหมันต์จะ ไปช่วยแก้วรุ้งกับกระถิน และจะฆ่าอมรให้ได้ ลูกกบมัดขนุนไว้ด้วยกุญแจมือที่อาจารย์เพี้ยนประดิษฐ์ขึ้นสำหรับปีศาจ ขนุนร้องให้ปล่อยเธอจะไปช่วยด้วยแต่ลูกกบเป็นห่วงไม่อยากให้เธอไปเสี่ยง

"ฉันนึกอยู่แล้ว นายมันพวกกดขี่ทางเพศ เผด็จการ บ้าอำนาจ หลงตัวเอง..." ขนุนโวยวาย

ลูกกบโดดเข้าจูบปากขนุนให้เธอหยุดแล้วถอนหน้าขึ้นมามองหน้าเธอ "เพราะเธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันไม่อยากให้เธอไปเสี่ยงอันตราย"

ขนุนเขินหน้าแดงหัวใจพองโต ลูกกบจูบหน้าผากขนุนแล้วพูดอีกว่าเขาห่วงเธอมากที่สุดในโลก เสียงอู๊ดตะโกนเร่งให้ไปได้แล้ว ลูกกบหอมแก้มขนุนอีกครั้งและย้ำให้ขนุนรอเขากลับมา เขามีเรื่องอยากพูดอีกมากมาย ขนุนซึ้งน้ำตาคลอบอกให้เขาสัญญาว่าจะกลับมา...

เหมันต์ขับรถเร็วปานจรวดจนอู๊ดกับลูกกบนั่งเกร็ง ร้องลั่นว่าจะไปฆ่าปีศาจนะ ไม่ได้ไปเฝ้ายมบาล เหมันต์ยิ้มๆ พลันลูกกบเห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนราวสะพาน เขาร้องบอกเหมันต์ว่านั่นต๋อง เหมันต์รีบจอดรถ อู๊ดวิ่งลงไปดึงตัว ชายคนนั้นหันมาไม่ใช่ต๋อง ทุกคนผิดหวังไม่รู้ว่าต๋องหายไปอยู่ที่ไหน

หารู้ไม่ว่า ต๋องมาถึงบ้านอมรแล้ว ไม่พบใครในบ้านเลย ลงมาที่คุกใต้ดินก็ไม่พบกระถินกับแก้วรุ้ง พบแต่มือถือของกระถินหล่นอยู่ เขาหยิบมาเปิดดูมีคลิปที่กระถินตั้งใจอัดไว้ให้ เขาเป็นภาพกระถินพูด "ต๋อง ฉันรู้ดี นายคงไม่มีทางได้เห็นคลิปอันนี้ แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำได้ ในคืนโหดร้าย ยาวนาน แล้วก็...คิดถึงเธอมากที่สุด ฉันพูดจริงๆนะ ฉันนึกถึงนิทานหิ่งห้อยที่นายเล่าให้ฉันฟัง นายจำได้ใช่มั้ย ที่นายบอกให้ฉันมีพลังในตัวเอง เหมือนหิ่งห้อยที่ถึงแสงมันจะน้อย แต่มันก็มีไฟส่องทางให้ตัวเองได้เสมอ มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น เข้มแข็งพอที่จะเดินผ่านเรื่องร้ายๆที่กำลังเกิดขึ้นนี้..."

ต๋องน้ำตาคลอเมื่อเห็นกระถินพูดมาจนถึงคำว่า "ลาก่อน มันถึงเวลาที่ฉันต้องลาจากความเป็นมนุษย์ไปสู่อมนุษย์ จากนี้ไปจะไม่มีกระถิน คนที่คอยทะเลาะ คอยหาเรื่องกับเธอ แต่แล้วสุดท้ายก็แอบคิดถึงเธอทุกลมหายใจ...เธอคงไม่รู้ว่า ฉันเจ็บปวดแค่ไหน เวลาที่ต้องฝืนแสดงแกล้งทำเป็นไม่สนใจเธอ ผลักไสเธอออกไป...ฉันอยากจะบอกให้เธอรู้นะว่าฉันเสียใจ และฉันขอโทษที่ทำให้คนดีที่สุดของฉันเสียน้ำตา..."

ภาพกระถินน้ำตาหยด ทำให้ใจต๋องแทบสลายไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายของกระถินว่า แม้ว่าร่างกายนี้จะสลายไปแล้ว แต่ทุกอณูของหัวใจฉัน มันจะคอยบอกว่า...รักเธอตลอดไป...ต๋องสุดอัดอั้น ร้องไห้ออกมาตะโกนเรียกกระถินดังกึกก้อง

งานแต่งงานของอมรจัดขึ้นกลางป่า ทั้งบ่าวสาวและสมุนปีศาจล้วนอยู่ในชุดสีดำ ดูอึมครึมน่าหวาดกลัวมากกว่าเป็นงานมงคล แท่นพิธีมีสัญลักษณ์ปีศาจเป็นรูปดาวห้าแฉก อมรเปิดผ้าคลุมหน้ากระถิน มองเธออย่างพึงพอใจ "เธอสวยมาก...กระถิน"

แก้วรุ้งทนไม่ไหว ขว้างช่อดอกไม้ใส่อมรก่อนที่เขาจะจูบกระถิน "อย่าแตะต้องเธอนะ"

ลำไยกับลิ้นจี่จับแก้วรุ้งไว้ เธอร้องให้ฆ่าเธอ "เพื่อนแก้วเป็นอะไร แก้วก็ไม่อยากอยู่แล้ว"

"ฉันเป็นคนมีเมตตาเสียด้วย ถ้าอยากตายนักก็จะจัดให้" อมรชี้มือไปที่แก้วรุ้ง

"อย่านะ...อยากฆ่าฉันก็ฆ่า อย่ายุ่งกับแก้ว" กระถินเอาตัวขวาง

แก้วรุ้งร้องบอกกระถินว่าเธอเป็นตัวถ่วง อย่าไปยอมเพื่อเธอ กระถินบอกแก้วรุ้ง "เงียบเถอะน่าแก้ว ฉันเป็นแค่ลูกกำพร้า ไม่มีใครต้องห่วงแล้ว แต่แก้วยังมีคุณพ่อคุณแม่อยู่นะ คิดบ้างรึเปล่า ถ้าแก้วเป็นอะไรไป ท่านจะอยู่ยังไง"

"แล้วคนที่กระถินรักอย่างต๋องล่ะเขาจะรู้สึกอย่างไร เคยถามเขารึเปล่า" แก้วรุ้งย้อนถาม

"รักเขาข้างเดียว มันไม่มีความหมายอะไรหรอก" กระถินน้ำตาคลอช้ำใจ

อมรยิ้มชอบใจความใจเด็ดของกระถิน เธอหลับตายืดอกรอให้อมรฆ่าเธอได้เลย อมรโอบตัวกระถินมากอด "ฉันคงต้องตบรางวัลเธอ ด้วยของขวัญชิ้นพิเศษแล้ว"

"ปล่อยนะ ของขวัญบ้าบออะไร" กระถินผลักไสตัว

อมรออก

"อยู่เฉยๆสิจ๊ะที่รัก เดี๋ยวก็อดดูของดีหรอก" อมรส่งพลังไปที่ลูกแก้วที่ตั้งอยู่หน้าเวที

เป็นภาพอาจารย์เพี้ยนที่อยู่ในเรือนจำ กำลังฉีกเสื้อตัวเองมาผูกต่อกันเพื่อแขวนคอตัวเอง   เขาพูดก่อนที่จะแขวนคอตัวเองว่า...ถ้าชีวิตฉันทำให้กระถินปลอดภัยได้ มันก็คุ้มค่าแล้ว...

กระถินร้อง...ไม่นะ...เธอร้องขอให้หยุดอย่าทำแบบนั้น น้ำตาเธอไหลพรากเมื่อเห็นอาจารย์เพี้ยนฆ่าตัวตายเพื่อเธอไปต่อหน้าต่อตา อมรหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆๆ ผู้กล้าที่ยอมสละชีวิตเพื่อคนอื่น น่าสรรเสริญด้วยคำว่า...โง่ว่ะ"

กระถินโกรธจัดกำหมัดชกหน้าอมร แต่เขาหลบทัน กระถินร้องกรี๊ดๆเธอไม่อยากให้ใครมาตายเพราะเธออีกแล้ว กระถินร้องไห้โฮ อมรเข้ามาประคองกอดกระถิน และว่าไม่ต้องเสียใจเพราะเขากำลังจะมอบความเป็นชีวิตนิรันดร์ให้กับเธอ อมรก้มลงจะกัดคอกระถิน แก้วรุ้งร้องอย่า...ทันใด...ต๋องโดดแหวกอากาศมาถีบอมรกระเด็นไป แล้วยืนจังก้ากลางเวที

"ไอ้ปีศาจขี้ตู่...กระถินน่ะแฟนฉัน ไม่ใช่แก"

กระถินดีใจโผหาต๋อง "นายมาได้ไง!"

"ก็ไม่รู้ว่าหัวใจใครแถวนี้มันเต้นว่า ต๋อง ต๋อง ต๋อง ฉันก็เลยมาตามเสียงหัวใจเรียกร้อง"

"คนบ้า ยังจะมาพูดเล่น"

"ยอมจำนนต่อหลักฐานซะดีๆ คลิปอันนี้บอกฉันหมดแล้วว่าเธอคิดยังไงกับฉัน" ต๋องชูมือถือให้ดู กระถินหน้าชารู้สึกอายมาก

อมรโกรธสั่งลิ้นจี่กับลำไยจัดการทุกคน สมุนปีศาจหันมาตั้งท่ารุม พลันเหมันต์เหาะเหยียบหัวสมุนปีศาจเข้ามายืนหลังชนกับต๋อง "รอฉันก่อน..."

เสียงระเบิดดังตูมๆ สมุนปีศาจแตกกระเจิง เผยให้เห็นอาจารย์เพี้ยน   อู๊ดและลูกกบ กระถินดีใจมากที่อาจารย์เพี้ยน ยังไม่ตาย อมรตาวาวโรจน์ "ไอ้เพี้ยน! แกรอดมาได้ยังไง"

"เคยได้ยินมั้ย คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้" อาจารย์เพี้ยนรอดได้เพราะเหมันต์ช่วย

อมรบันดาลโทสะ ทำให้เกิดลมพายุ พื้นดินสั่นสะเทือน ทุกคนตกใจ เหมันต์ปกป้องแก้วรุ้ง ต๋องดึงกระถินหลบ สมุนปีศาจออกหน้าสู้ เหมันต์ ต๋อง และกระถินรับมืออย่างคล่องแคล่ว

"ไอ้ปีศาจ มัวมุดหัวมุดหางอยู่ทำไม" ต๋องตะโกนท้าอมร

"จะฆ่าฉัน มีปัญญาหรือเปล่า" อมรปรากฏตัวออกมาเป็นตัวเขาหกคน

ต๋องกับกระถินตกใจ ในขณะที่เหมันต์รับมืออยู่กับลิ้นจี่และลำไย ต๋องกับกระถินไม่สามารถรู้ได้ว่าตัวไหนคืออมรตัวจริง จึงต่อสู้จนอ่อนล้าเจ็บสะบักสะบอม ต๋องพลาดโดนไม้มีตะปู

ฟาดเข้าที่ต้นคอ แต่เขายังแข็งใจปกป้องกระถิน เหมันต์ดึงแก้วรุ้งหนี อาจารย์เพี้ยน อู๊ด และลูกกบหลอกล่อลิ้นจี่กับลำไยให้หัวปั่น ขนุนโผล่เข้ามาช่วยขวางให้ลูกกบพาทุกคนหนีไป เธอจัดการฆ่าลิ้นจี่กับลำไยได้สำเร็จ ลูกกบวกกลับมาหา

"ขนุน...เธอไม่เป็นอะไรนะ"

ขนุนยิ้มให้ ลูกกบต่อว่าอุตส่าห์ขังยังหนีมาอีก ระหว่างพูดคุยกัน ขนุนเหลือบเห็นอมรพุ่งเข้ามาจะแทงลูกกบ จึงเอาตัวบัง กรงเล็บอมรจ้วงแทงเข้าที่ท้องเธอเลือดทะลักล้มลง อาจารย์เพี้ยนกับอู๊ดวิ่งมาถึงช่วยกันปาก้อนหินใส่อมรเพื่อล่อให้อมร ตาม...ลูกกบร้องไห้กอดขนุนแน่น

อมรตามอาจารย์เพี้ยนกับอู๊ดมา พลันได้ยินอะไรบางอย่างจึงหายวับไป เขาได้ยินเหมันต์พูดกับแก้วรุ้งว่า "พี่ติดต่อคุณพ่อแก้วไว้แล้ว พี่บอกให้ท่านมารับแก้วตรงเชิงเขา แข็งใจ

อีกนิดนะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

ไม่ทันไรเสียงแตรรถเจษฎาดังเข้ามา   แก้วรุ้งดีใจวิ่ง

เข้าไปหา แต่พอเปิดประตูรถกลายเป็นอมรยกปืนยิงไปที่เหมันต์ ปัง!  เลือดที่ไหล่เหมันต์ทะลัก  "รางวัลสำหรับคนทรยศ"

อมรจะยิงซ้ำ  แก้วรุ้งวิ่งไปขวาง  "อย่า!  ฆ่าฉันแทนเขาเถอะ อย่าทำอะไรพี่เหมันต์อีกเลย"

เหมันต์ร้องห้าม อมรทำท่าจะยิง แล้วเปลี่ยนเป็นตบ

แก้วรุ้งล้มลง "รักกันมากไม่ใช่เหรอ ตายทั้งที่มันก็ต้องตายด้วยน้ำมือคนรักสิ"

"แกพูดเรื่องบ้าอะไร" เหมันต์ไม่เข้าใจ

"แกก็รู้อยู่แก่ใจดีแล้วไม่ใช่เหรอ เที่ยงคืนคืนนี้ พอจันทรคราสเต็มดวง แกจะกลายเป็นปีศาจเต็มตัว ถึงเวลานั้น ฉันอยากรู้ว่า แกจะจำคนที่แกรักได้อยู่หรือเปล่า" อมรหัวเราะกึกก้องถามแก้วรุ้งว่า ถึงเวลานั้นจะยอมเป็นอาหารมื้อแรกให้เหมันต์ไหม

เหมันต์เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แก้วรุ้งด่าว่าอมรเลวเลือดเย็นที่สุด...

ooooooo
ตอนที่ 18

เมื่อคิดได้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง  เหมันต์ก็จะกลายเป็นปีศาจเหมือนตัวเอง อมรจึงโยนปืนไปตรงหน้าแก้วรุ้ง พูดอย่างสะใจก่อนจะจากไป "เอาไว้ฆ่าคนที่แกรัก ก่อนที่มันจะฆ่าแก..."

แก้ว รุ้งสะอื้น โผกอดเหมันต์ร้องไห้ต่อชะตากรรมของเธอกับเขา...ในขณะที่กระถินกับต๋องพยุง กันเดินไปตามทางในป่าอันมืดสลัว เลือดต๋องไหลออกมาเรื่อยแต่กระถินไม่รู้จนกระทั่งมาเจอกับอาจารย์เพี้ยนและ อู๊ด อารามดีใจเข้าไปซักถามว่าทุกคนปลอดภัยไหม ต๋องเริ่มวิงเวียนเพราะเสียเลือดมากล้มหน้าคว่ำลง กระถินตกใจมาก เพิ่งเห็นว่าด้านหลังต๋องเต็มไปด้วยเลือด

ลูกกบอุ้มขนุนตามเข้ามาใน ป่าหวังจะให้อาจารย์เพี้ยนรักษา ขนุนหายใจรวยริน เธอไม่ไหวแล้ว ลูกกบร้องไห้โฮ "อย่าพูดอย่างนั้น เธอบอกว่าไม่ให้ฉันทิ้งเธอ แล้วเธอจะมาทิ้งฉันง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง...ฉันคิดไว้ว่า ถ้ารอดตายคืนนี้ ฉันจะกลับไปหาเธอพร้อมแหวนวงนี้"

ลูกกบล้วงแหวนออกมาสวมให้ที่นิ้วนางซ้ายของขนุน "ฉันรักเธอ เราเป็นแฟนกันนะ"

"ฉัน ดีใจนะ ที่ได้รู้จักเธอแล้วก็ได้เป็นแฟนเธอ...ขอบใจมากนะ ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า ความรักเป็นยังไง" ขนุนเอื้อมมืออันสั่นเทาไปเช็ดน้ำตาให้ลูกกบก่อนจะกระตุก ขาดใจตายในอ้อมกอดของลูกกบ...

จากการบาดเจ็บสาหัสของต๋อง อาจารย์เพี้ยนไม่มีเครื่องมือจะรักษาพยาบาล กระถินจึงจะใช้พลังของเธอรักษาบาดแผลให้ แต่ต๋องไม่ยอม "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเสียพลังเพราะฉัน เก็บแรงไว้ป้องกันตัวเองเถอะ"

"ฉันก็ปล่อยให้นายตายต่อหน้าฉันไม่ได้เหมือนกัน"

พลันอมรโผล่ออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ "ไม่ต้องเสียเวลารักษาหรอก ยังไงพวกแกทั้งหมดก็ตายอยู่แล้ว"

อาจารย์ เพี้ยนปกป้องกระถิน แต่กระถินขอเป็นคนไปล่ออมร ต๋องไม่ยอมแต่เขากระดิกตัวไม่ได้เลย เพราะกระถินใช้จิตสะกดเขาไว้ "ขอโทษนะ นายจะขยับตัวไม่ได้สักระยะ"

อมรตาแดงก่ำตามใช้พลังฟาดใส่ กระถิน...แก้วรุ้งประคองเหมันต์มาถึงหน้าผา เลือดเขาไหลออกมามาก แก้วรุ้งถามว่าทำไมไม่ใช้พลังรักษาตัวเอง เหมันต์ยื่นปืนให้เธอก่อนจะพูดว่า

"มัน จะมีประโยชน์อะไร ถ้ารักษาตัวเองหายแล้วต้องกลายเป็นปีศาจ จันทรคลาสคืนนี้เป็นเวลาเกิดของพี่...แก้วต้องยิงพี่ก่อนเวลานั้น ยิงพี่ซะ แก้ว ยิงพี่ให้ตาย"

"ไม่! แก้วไม่ยิง" แก้วรุ้งส่ายหน้าร้องไห้

เหมันต์ ตัดสินใจยกปืนขึ้นจ่อศีรษะตัวเอง แก้วรุ้งตกใจแย่งปืนในมือแล้วตบหน้าเขาฉาดต่อว่าที่เขาไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น บ้าง "...ถ้าไม่มีพี่ ชีวิตแก้วก็ไม่มีความหมายเหมือนกัน"

ทั้งสอง จ้องหน้ากันทั้งรักทั้งเจ็บปวดใจแล้วโผกอดกันร้องไห้...แก้วรุ้งประคอง เหมันต์มาริมหน้าผา มองลงไปเห็นทะเลซัดซาดอย่างบ้าคลั่ง "ถ้าจะตาย เราก็ตายด้วยกัน"

ดวงจันทร์บนท้องฟ้ามีเงาดำทาบทับเข้ามาเสี้ยวหนึ่ง เหมันต์มองแก้วรุ้งด้วยความรักลึกซึ้ง เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแล้วกอดเธอเหมือนรู้ว่าเวลาเหลือน้อยลงทุกทีแล้ว เงาดำทาบทับดวงจันทร์เข้ามาครึ่งดวง เหมันต์คลายอ้อมกอดจากแก้วรุ้ง ทั้งสองจับมือกันเตรียมโดดไปพร้อมกัน แก้วรุ้งเริ่มนับ หนึ่ง...สอง...แต่พอจะนับสาม เหมันต์ก็ผลักเธอล้มไปอีกทาง เขาหันมายิ้มให้เธอก่อนจะปล่อยตัวเองหงายหลังลงหน้าผาไป ดวงจันทร์ถูกเงาดำทับจนมิด

"พี่เหมันต์!!" แก้วรุ้งร้องลั่นวิ่งมาทรุดลงร้องไห้ "ทำไมทำแบบนี้ ทำไม ฮือๆๆ"

เจษฎา กับตำรวจวิ่งเข้ามาร้องเรียกแก้วรุ้ง เขาดึงลูกสาวเข้ามากอดด้วยความดีใจ แก้วรุ้งร้องไห้โฮ "คุณพ่อ...พี่เหมันต์ ทิ้งแก้วไปแล้ว พี่เหมันต์ตายแล้ว..."

ooooooo

การไล่ล่าของอมรเป็นไปอย่างดุ เดือด กระถินเลือดอาบวิ่งหนีเข้ามาในโรงไม้ร้าง อมรปรากฏตัวเป็นเงาดำร่างใหญ่โตน่าสะพรึงกลัว หัวเราะกึกก้อง บอกให้ กระถินเปลี่ยนใจมาเป็นเมียเขา จะได้ไม่กลายเป็นศพ ต๋องพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาถีบลังไม้ใส่อมรอย่างแรง

กระถินตกใจที่ ต๋องมาได้อย่างไรทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บสาหัส อมรโกรธจ้องไปที่หีบเหล็กให้ลอยมาหล่นใส่ ต๋องกระโดดหลบอย่างเฉียดฉิว แล้วโต้กลับไปด้วยพลังเหนือมนุษย์ของเขาแต่ก็ไม่สามารถล้มอมรลงได้ ต๋องซึ่งบาดเจ็บอยู่แล้วถึงกับกระอักเลือด กระถินเห็นเกิดพลังสายรุ้งขึ้นบนศีรษะ เธอคว้าขวานพุ่งตัวไปในอากาศยกขึ้นฟาดใส่อมร แต่ขวานกลับหักเป็นเสี่ยง อมรใช้นิ้วจิ้มหน้าผากกระถิน เธอถึงกับกระเด็นไปชนลังไม้ทรุดลงไปกอง อาจารย์เพี้ยนโดดขี่คออมรแล้วใช้มือปิดตาเขาไว้ บอกให้ทุกคนหนีไป "ไป รีบหนีไป..."

อมรสลัดอาจารย์เพี้ยนอย่างแรง ร่างกระเด็นไปชนเสากระอักเลือด อู๊ดถลาเข้าไปประคอง "อาจารย์ อย่าเป็นอะไรนะ อาจารย์"

"ไม่เอาไหนซักคน น้ำหน้าอย่างพวกแก ไม่มีทางทำอะไรฉันได้" อมรหัวเราะเยาะ

ทั้ง ต๋องและกระถินโดนพลังของอมรซัดจนร่างแทบแตกเป็นเสี่ยง ทันใด กินรีปรากฏตัวขึ้นมา เธอเหวี่ยงสร้อยพระนาคปรกไปคล้องคออมร เขาถึงกับผงะผละออกจากต๋องและกระถิน

"กินรี! แก แกเอาพระนาคปรกมาได้ยังไง..."

"ใครจะโง่เอาพระของจริงให้แกเก็บไว้ ฉันเก็บซ่อนไว้อย่างดีในที่ที่แกไม่มีทางนึกถึง"

กินรี เก็บพระนาคปรกไว้ในที่เก็บกระดูกของเอมอร เธอเจ็บปวดใจที่ทั้งรักและให้อมรได้ทั้งชีวิต แต่เขากลับเหยียบย่ำ หัวใจเธอ "มันถึงเวลาที่ฉันต้องทวงความรักของฉันคืน..."

กินรีใช้ปืนยิงใส่ อมรหลายนัด แต่เขาหลบได้หมด และเอาลูกกรงเหล็กแหลมพุ่งใส่เธอ เหล็กแหลมแทงอกทะลุหลัง กินรีทรุดฮวบเลือดไหลนอง อมรหัวเราะสะใจ "นังโง่...พระทำให้พลังฉันลดลงก็จริง แต่พระฆ่าฉันไม่ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

อู๊ดตกตะลึง เขย่าปลุกอารมณ์เพี้ยนขอของที่สามารถทำร้ายอมรได้ อาจารย์เพี้ยนพยายามพูดว่า "...เอมอร...ความรัก ชนะทุกอย่าง..."

ต๋อง พยุงร่างเข้ามาหากระถินซึ่งบอบช้ำพอกัน เขาให้เธอหนีไปแต่กระถินไม่ไปกลับบอกว่า ถ้าจะตายก็ขอตายด้วยกัน ต๋องดึงกระถินเข้ามากอดรับรู้ถึงความรักที่มีต่อกัน อมรย่างก้าวเข้ามาอย่างดุดัน "พระเจ้าที่ไหนก็ช่วยพวกแกไม่ได้"

กระถิน กับต๋องหลับตาลง จิตรวมกันเป็นหนึ่ง เกิดคลื่นพลังแสงสีนวลพุ่งขึ้นมาจากศีรษะทั้งสองคน พุ่งเข้าปะทะกับพลังของอมรทำให้อมรเหมือนโดนชนด้วยรถสิบล้อกระเด็นลอยไป กินรียันกายลุกขึ้นหันหลังรอรับร่างอมรที่ลอยมา เสียบเข้ากับเหล็กแหลมที่ทะลุหลังเธอแล้วถอยหลังกระแทกกำแพงให้ทะลุร่างอมร อีกที อมรตาเหลือกพร้อมกับเสียงหัวเราะด้วยความสะใจของกินรี ทั้งสองขาดใจตายไปพร้อมกัน เจษฎานำกำลังตำรวจและแก้วรุ้งวิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี แทบไม่อยากเชื่อ ร่างอมรกับกินรีเกิดเป็นเปลวไฟลุกพรึ่บเผาร่างทั้งสองมลายเป็นผุยผงปลิว กระจายไป...

ooooooo

ทุกอย่างผ่านไป ทุกคนอาการดีขึ้น กระถินได้รับคลิปจากอู๊ด เป็นภาพต๋องโคม่าเจียนตาย อู๊ดบอกให้กระถินมาดูหน้าต๋องเป็นครั้งสุดท้าย กระถินตกใจมาก ยายบัวบอกให้กระถินรีบไปเธอจะไปด้วย แต่แป๊ะเล้งกับสำลีร้องห้ามพร้อมกัน "ไม่ได้!!"

ยายบัวตกใจ สำลีรีบแก้ว่า ยายบัวเพิ่งหายเจ็บอย่าไปเลย ปล่อยให้กระถินไปคนเดียวดีกว่า...พอกระถินมาถึงโรงพยาบาล พบต๋องหน้าตาบอบช้ำ เธอตกใจ "ต๋อง...ทำไมเป็น แบบนี้ ฉันใช้พลังรักษานายจนหายแล้วนี่ นายมาป่วยอีกได้ไง"

ต๋องครางว่าหนาว กระถินจะกดออดเรียกพยาบาล แต่ต๋องดึงเธอมากอด กระถินแปลกใจจึงถามว่าเขาเป็นโรคอะไรกันแน่ แต่พอต๋องตอบว่า "ขาดความอบอุ่น..."

"อ๋อ งั้นเหรอ..." กระถินเริ่มรู้แกว

"ถ้า คนไข้ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากคนรัก อาการโรคนี้ก็จะกำเริบ แล้วก็อาจจะถึงตายได้ ถ้าไม่ถูกบอกรัก...จะบอกว่ารักได้หรือยัง อะ...กระซิบก็ได้..." ต๋องเอียงหูให้

กระถินหยิกต๋องจนร้องลั่น ฐานหลอกเธอเป็นเด็กไปได้ แล้วเรียกอู๊ดให้ออกมาได้แล้ว อู๊ดบ่นว่าทำไมไม่เหมือนในละครเลย กระถินโกรธจึงแกล้งสะกดจิตอู๊ดให้เข้าไปกอดจูบต๋อง

"ถ้าอยากฟังนักก็ให้อู๊ดบอกแทนแล้วกันนะจ๊ะ ฉันมีธุระต้องไปทำล่ะ บ๊ายบาย..."

ทุกอย่างคลี่คลาย เจษฎาต้องสรุปปิดคดีว่า อมรเป็นพวกลัทธิพิสดารผิดมนุษย์ ทำให้ผู้เข้าร่วมฆ่าตัวตาย รวมทั้งตัวอมรและสาวๆทั้งหมด นักข่าวถามถึงคดีที่อาจารย์เพี้ยนฆ่าด็อกเตอร์ชาติ อาจารย์เพี้ยนเดินเข้ามาในลุคใหม่ดูภูมิฐานสมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์

"ผม จะฆ่าตัวเองไปทำไมล่ะครับ...ครับ อาจารย์เพี้ยนกับผมคือคนคนเดียวกัน เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เป็นเพราะ ด็อกเตอร์อมรต้องการใส่ความผม..."

หลัง จากให้สัมภาษณ์เสร็จ ชาติกับเจษฎาก็มาคุยกัน เจษฎาบอกชาติว่า เขาค้นพบซีดีที่อมรฆ่านักศึกษาจำนวนมาก จึงเป็นหลักฐานอย่างดี และคดีแบบนี้คนคงยอมรับลำบาก เขาจึงปิดคดีไปแบบนั้น "ใครจะเชื่อว่าปีศาจมีจริง ถ้าผมไม่เห็นกับตา ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกัน"

"การต่อสู้ที่แสนยาวนานของผมได้จบลงแล้ว"

"ผมดีใจกับคุณด้วยนะครับ ในที่สุดคุณก็พ้นมลทิน"

"ยังไงมันก็ไม่เท่าที่ผมจะได้ลูกสาวของผมกลับคืนมาหรอกครับ" ชาติยิ้มอย่างมีความหวังที่จะบอกให้กระถินรู้ว่าเขาเป็นพ่อ...

ชาติ มาเคารพศพเอมอร เขาวางช่อดอกไม้แล้วคุยว่า "เอม...เวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา มันทรมานเหลือเกิน แต่ทุกครั้งเวลาที่ท้อ ผมก็จะนึกถึงคุณ แล้วก็ลูกของเรา...อินทุกา ที่ตอนนี้ผมติดเรียกว่ากระถินแล้ว..."

พลัน กระถินซึ่งเดินรำพึงว่าความรักเอาชนะปีศาจได้ จริงๆ และสิ่งที่อยู่เหนือมนุษย์ขึ้นไปนั้นไม่ใช่อำนาจฤทธิ์เดชอะไรทั้งนั้น หากแต่คือคุณงามความดีนั่นเอง เธออยากมาบอกเอมอรว่าเธอจะเป็นคนดีต่อไปเพื่อแม่และพ่อ ทั้งที่เธอไม่เคย เห็นหน้าเลยสักครั้ง...แต่พอมาถึง กระถินได้ยินคำพูดของชาติทั้งหมด ถึงกับน้ำตาคลอ เธอนึกย้อนถึงอาจารย์เพี้ยนที่ดีต่อเธอทุกอย่าง รวมถึงตัวการ์ตูนเพนกวินที่มาปลอบใจเธอ จนถึงชายนิรนามที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด

เสียงชาติรำพึงรำพัน "ที่แย่ที่สุด พ่อรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหน เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้าย พ่อไม่ดีพอที่จะเป็นพ่อใครได้เลย พ่อขอโทษ...ขอโทษจริงๆ"

"หนูไม่รับคำขอโทษ! เพราะหนูไม่เคยโกรธพ่อเลย" กระถินน้ำตาร่วงเผาะตะโกนก้อง

ชาติตกใจหันมาเจอ "กระถิน!!"

กระถิน โผเข้ากอดชาติร้องไห้โฮ ชาติตะลึงกอดลูกสาวอย่างไม่คาดคิด...สองพ่อลูกเข้าใจกันด้วยดี ชาติกลับมาทำอาหารให้กระถินที่บ้านยายบัว ต๋องกับพวกมาร่วมวงด้วย กระถินเคืองที่ทุกคนรู้เรื่องชาติเป็นพ่อเธอกันหมดแต่ไม่มีใครบอกเธอ แม้กระทั่งต๋อง จึงเดินงอนออกมาหน้าบ้าน พบลูกกบนั่งเศร้าคิดถึงขนุน จึงปลอบว่า

"มีพบก็ต้องมีจาก มันเป็นสัจธรรมนะลูกกบ ถึงเวลาที่นายกับขนุนอยู่ด้วยกันมันจะสั้น แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่ามากที่สุดไม่ใช่เหรอ...ถ้าขนุนมองนายอยู่ ตอนนี้เขาคงอยากให้นายเก็บความรู้สึกดีๆนั้นไว้สู้ชีวิตต่อไป มากกว่ามานั่งหมดอาลัยตายอยากอย่างนี้"

ลูกกบปาดน้ำตารู้สึกดีขึ้น เขาจะเข้มแข็งเพื่อขนุน กระถินเตือนอย่าลืมไปงานศพเหมันต์

ooooooo

ปลาย สะพานที่ยื่นออกไปในทะเล เป็นที่ที่แก้วรุ้ง และทุกๆคนมาโปรยดอกไม้ไว้อาลัยให้กับเหมันต์ แก้วรุ้งสุดจะเสียใจ "แก้วไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้พี่กับแก้ว ได้มาพบกัน...และก็ไม่รู้ว่าอะไรเหมือนกันที่ทำให้เราต้องพรากจากกัน แต่สิ่งเดียวที่แก้วรู้ ก็คือ...แก้วจะรักพี่เหมันต์ตลอดไป...หลับให้สบายนะคะ สุดที่รักของแก้ว"

กระถิน กอดแก้วรุ้งอย่างเห็นใจ ทุกคนปลอบใจแก้วรุ้ง ให้สู้ๆ ทุกคนเป็นกำลังใจให้ แก้วรุ้งซึ้งใจ "ขอบใจทุกคนมากเลยนะ แก้วไม่เป็นไรแล้วล่ะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

พอพ้นคนอื่นๆมาได้ แก้วรุ้งก็ปล่อยโฮ ร้องไห้สะอึกสะอื้น ต๋องเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นก็เข้ามาปลอบ "คุณแก้ว...อย่าร้องไห้เลยนะครับ ทำใจบ้างนะ"

"แก้วไม่อยากเชื่อเลย ว่าพี่เหมันต์จะจากไปจริงๆ ช่วยบอกหน่อยสิต๋องว่าแก้วฝันไป ทุกอย่างเป็นความฝันใช่มั้ย" แก้วรุ้งมองต๋องอย่างมีความหวัง

"การหลอกตัวเองมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา...เหมันต์ จากไปแค่ตัว แต่สิ่งดีๆที่เขาทำก็ยังอยู่ในใจเราเสมอนะครับ"

แก้ว รุ้งปล่อยโฮอีกครั้งโผกอดต๋อง กระถินเดินตามมาเห็น ได้ยินแก้วรุ้งพร่ำพูดว่าเธอไม่เหลือใครแล้ว ต๋องตบไหล่แก้วรุ้งเบาๆ "พูดอะไรอย่างนั้น อย่างน้อยผมก็คนหนึ่งล่ะ จะอยู่ข้างๆคุณแก้ว นิ่งซะนะครับ ทำใจให้สบายก่อน"

กระถินน้ำตาคลอน้อยใจที่ต๋องยังมี เยื่อใยกับแก้วรุ้งจึงหันหลังวิ่งหนีไปจึงไม่ได้ยินต๋องพูดกับแก้วรุ้งอีก ว่า "จริงๆแล้ว ผมว่าเพื่อนทุกคนนั่นแหละ ไม่มีใครทิ้งคุณแก้วหรอก ยิ่งกระถินด้วยนะเขายิ่งแคร์ความรู้สึกคุณแก้วมากกว่าใครเลยนะครับ"

กระถิน มาร้องไห้สะอื้นอยู่มุมหนึ่ง เผอิญได้ยินเจษฎา ปลอบจีรนุชซึ่งหน้ามืดมานั่งพัก จีรนุชร้องไห้สงสารแก้วรุ้ง ใครจะช่วยให้ตัดใจได้บ้าง กระถินได้ยินแล้วตัดสินใจบางอย่าง ...เธอกลับมาบอกยายบัวกับชาติว่า เธอจะไปเรียนต่อเมืองนอก ทั้งชาติและยายบัวรวมทั้งลูกกบตกใจ ทำไมมันปุบปับ ลูกกบเชื่อว่าเพราะกระถินอกหัก กระถินหลบมาร้องไห้ในห้อง เธอมั่นใจว่า ต๋องเท่านั้นที่จะช่วยแก้วรุ้งได้ เธอขอให้ทั้งสองคนมีความสุข

วัน ต่อมา จีรนุชกับแก้วรุ้งมาทำบุญที่วัด ต๋องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แก้วรุ้งแปลกใจว่ามาทำไม จีรนุชรีบบอกว่า "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกลูก แม่เห็นหนูอุดอู้อยู่แต่ในห้องมาหลายวันแล้ว แม่ก็อยากให้หนูไปเปิดหูเปิดตาบ้าง แม่ก็เลยวานต๋องเขามารับหนูไปเที่ยว"

"ให้หนูไปกับต๋อง!"

"คร้าบผม...ณ จุดนี้ขอนำเสนอโปรแกรมทัวร์ของเรา" ต๋องหยิบกระดาษออกมาสะบัดเป็นแผ่นยาวเหมือนรายการสถานที่ต่างๆ

จีรนุชทำหน้างงๆ ว่าจะเที่ยวหมดหรือ ต๋องหัวเราะ "แฮะๆหยิบผิดน่ะครับ นี่รายชื่อกรรมการทอดผ้าป่า จริงๆแล้วก็มีอยู่ที่เดียวล่ะครับที่ผมอยากพาคุณแก้วไป รับรองว่าต้องประทับใจแน่"

ต๋องมั่นใจ...เขาพาแก้วรุ้งมาที่ชายหาดบนเกาะที่แก้วรุ้งกับเหมันต์เคยติด อยู่ด้วยกัน ต๋องชวนคุย "อากาศดีนะครับ น้ำทะเลก็ใส ทรายก็สวย"

"ต๋องรู้จักที่นี่ได้ยังไง" แก้วรุ้งหน้าเศร้า

ต๋องถามว่าเธอเคยมาหรือ แก้วรุ้งน้ำตาคลอ คิดถึงความหลังที่มีกับเหมันต์ที่นี่ ต๋องคิดว่าแก้วรุ้งจะไม่สบายจึงเอามืออังที่หน้าผาก แก้วรุ้งปัดมือต๋องออกแล้ววิ่งหนีไปร้องไห้อย่างร้าวรานใจ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาตอกย้ำให้เธอเสียใจมากขึ้น พลัน...มีเสียงแซกโซโฟนดังมา แก้วรุ้งตกใจเหลียวมองหา วิ่งไปตามต้นเสียง เธอน้ำตาไหลพรากวิ่งหาที่มาของ
เสียงอย่างมีความหวัง แล้วเธอก็ได้เห็นบนผืนทรายมีข้อความว่า...เหมันต์รักแก้วรุ้ง

แก้วรุ้งยิ่งสะอื้นฮักๆทั้งรักทั้งคิดถึง เหมันต์เดินเป่าแซกโซโฟนออกมาเสียงแซกดังขึ้นเรื่อยๆ  แก้วรุ้งหันไปมอง เห็นเหมันต์อยู่ในชุดขาวหล่อมองมาที่เธอเหมือนถ่ายทอดความรู้สึกรักมาสู่ เธอ...แก้วรุ้งตะลึงวิ่งเข้าไปกอด เหมันต์อ้าแขนรอรับ ทั้งสองโผกอดกันด้วยความดีใจ

บนชายหาดขาวเนียน เหมันต์กับแก้วรุ้งเดินจูงมือคุยกัน วิ่งไล่จับกันอย่างมีความสุข จนเหนื่อยเหมันต์ลงนอนหลับตาหนุนแขนตัวเอง แก้วรุ้งหวั่นใจก้มลงเอามืออังที่จมูก เหมันต์จุ๊บมือเธอ แก้วรุ้งสะดุ้งดึงมือกลับ เขาจึงดึงเธอไปกอด "แกล้งคนหลับ ต้องทำโทษ..."

"อย่านะ แก้วไม่ได้ทำอะไร แก้วแค่อยากรู้ว่านี่เป็นความจริงหรือว่าความฝัน"

"นึกว่าจะไม่ถามแล้ว" เหมันต์ยิ้มๆ

"ก็มันมัวแต่ดีใจนี่คะ  พี่เป็นพี่เหมันต์จริงๆไม่ใช่ ภาพลวงตานะคะ"

"อย่างที่แก้วรู้ จริงๆพี่ก็ควรจะตายไปแล้ว" เหมันต์เล่าเรื่องที่ผ่านมา ขณะที่เขาตกหน้าผาลงมา และมาสลบอยู่ที่บนชายหาดแห่งหนึ่ง ชาติกับต๋องใช้เครื่องมือจับสัญญาณพลังงานตามหาเขาจนเจอแล้วพาไปรักษา

"ไม่เห็นมีใครบอกแก้วสักคำ ปล่อยให้แก้วร้องไห้เกือบตาย"

"อย่าไปโทษคนอื่นเลย พี่เป็นคนห้ามต๋องกับอาจารย์ ไม่ให้บอกแก้วเอง"

"ทำไมล่ะคะ?"

พอดีต๋องถือลูกมะพร้าวมายื่นให้ "มะพร้าวน้ำหอมครับ ห้อม หอม"

เหมันต์รับมาดื่มอย่างชื่นใจ แก้วรุ้งแปลกใจ "พี่เหมันต์ กินน้ำมะพร้าวได้จริงๆเหรอ"

"เอ้า คุณแก้ว ตกอกตกใจทำไมเนี่ย เหมันต์มันไม่ใช่ปีศาจกินเลือดซักหน่อย เป็นคนต้องกินน้ำมะพร้าวได้ซี้"

"ฮึ นี่หมายความว่า พี่ไม่ได้เป็นปีศาจแล้ว"

"ใช่...สิ่งที่ตายไปจากพี่ ไม่ใช่ความเป็นมนุษย์ แต่มันคือความเป็นปีศาจ ขณะที่พี่กำลังจะกลายเป็นปีศาจ ลมหายใจของพี่ก็ขาดพอดีกับที่เกิดจันทรคราส ทำให้เกิดสิ่งที่อาจารย์เรียกว่าปาฏิหาริย์ทางจิตวิญญาณ ที่ธรรมชาติเลือกทำลายความเป็นปีศาจ แล้วคืนลมหายใจแห่งความเป็นมนุษย์ให้พี่แทน..."

"แต่ฉันว่าเป็นปาฏิหาริย์แห่งความรักมากกว่า เพราะถ้าแกไม่รักแก้วรุ้งจริงๆ คืนนั้นแกคงไม่ตัดสินใจโดดหน้าผาอย่างนั้นหรอก"

"ก็คงเหมือนที่นายกับกระถินมีรักแท้ต่อกัน ถึงเอาชนะจอมปีศาจอย่างไอ้อมรได้"

"ว้า เล่นย้อนกันแบบนี้ ร่างกายขาดรุ่งริ่งเลยเรา" ต๋องเขินจนแก้วรุ้งกับเหมันต์หัวเราะ

ต๋องโวย "แน่ะ ไม่ต้องมาขำเลย ที่ฉันช่วยเนี่ย ไม่ใช่ ฟรีนะ มันต้องสมนาคุณคืนกำไรสู่ผู้บริโภคบ้างแล้วล่ะ"

แก้วรุ้งรับปาก สิ่งที่ต๋องอยากให้ช่วยคือ ปราบพยศ ของกระถิน...

ooooooo

วันรุ่งขึ้น กระถินจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เห็นต๋องซื้อผลไม้มากับแก้วรุ้ง ทั้งสองนั่งป้อนผลไม้ให้กัน ชาติเดินออกมา ต๋องรีบบอกว่าเขาซื้อผลไม้มาฝาก ชาติทัก "แก้วรุ้งดูสดใสขึ้นนะ ไปได้ยาดีที่ไหนล่ะ"

"ก็ไม่มียาอะไรหรอกค่ะ คือต๋องเขาคอยมาคุยเป็นเพื่อนแก้ว แล้วเขาก็ชอบทำอะไรต๊องๆตลกๆให้แก้วขำ จนรู้สึกสบายใจขึ้น...แก้วไม่รู้จะขอบใจต๋องยังไงดี ต๋องเนี่ยเป็นคนดีที่สุดในโลกเลย"

ต๋องเห็นกระถินเมินหน้าจึงแกล้งเอาไหล่ชนไหล่แก้วรุ้งให้ดูใกล้ชิด ปากก็พูดว่า "คุณแก้วอย่ามาชม เดี๋ยวผมก็ลอย เข้าไปวิ่งเล่นในหัวใจคุณหรอกครับ"

กระถินลืมตัวกระแทกกระเป๋าลงบนโต๊ะ "ขอโทษนะ กระเป๋ามันหนักจะเอาไปทิ้ง"

แก้วรุ้งกับต๋องมองหน้ากันยิ้มๆรู้ว่ากระถินหึง ชาติพลอยยกนิ้วขยิบตาทำนองได้ผล...กระถินมาร้องไห้สะอึกสะอื้นในครัว "คนบ้า คนใจร้าย ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย"

"ใครมาเชือดวัวแถวนี้เนี่ย แสบหูเป็นบ้า" ต๋องแกล้งตามมากวนประสาท

กระถินเงยหน้ามาตวาดไล่ทั้งน้ำตา ต๋องแกล้งร้องว่าอ้าว...ไม่ใช่เชือดวัวแต่เป็นคนร้องเหมือนวัวถูกเชือด กระถินยิ่งโกรธตะเพิดต๋องไปให้พ้นและเอาผักในกระจาดขว้างใส่

"โอ๊ยๆอย่าๆถ้าปาอีกฉันจะจูบล่ะนะ" ต๋องคว้ามือกระถินไว้

"เอาซี้...เลิกทำตัวเป็นพระเอกตบจูบได้แล้วนะ มันไม่เวิร์ก" กระถินจ้องหน้าเอาเรื่อง

"อะ เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ว่าฉันไม่มีทางเป็นพระเอกในชีวิตเธอได้ ฉันยอมแพ้"

กระถิน เจ็บจี๊ดในใจหน้าเจื่อนลง ต๋องพูดว่าที่เขาเข้ามาเพื่อจะบอกว่า ที่เธออยากไปเรียนต่อเมืองนอก เขาดีใจด้วยเพราะเป็นอนาคตของเธอ กระถินสะท้อนใจที่เขาไม่ท้วงจึงประชด

"นั่นสิ นายเองก็กำลังมีความสุขกับคนที่นายรัก ฉันควรยินดีด้วย"

"เก็ต อะไรง่ายๆอย่างนี้ก็ดี คืองี้นะ กระถิน...พรุ่งนี้ฉันจะจัดงานเลี้ยงประกาศตัวแฟนสาวของฉันอย่างเป็นทางการ แล้วฉันจะทำบะหมี่ที่อร่อยที่สุด เพราะมันจะทำด้วยหัวใจของฉันให้เขาทาน...เธอว่าแฟนฉันเค้าจะชอบมั้ย" ต๋องจ้องกระถินอย่างสื่อบางอย่าง

แต่กระถินแสลงใจบอกปัดให้ไปบอก กันเอาเอง ต๋องไม่สนใจเอาแผนที่ร้านใส่มือเธอแล้วรีบเดินไป กระถินมองตามด้วยความเสียใจ มองแผนที่ทางไปร้านซึ่งไม่มีชื่อร้าน...

วันรุ่งขึ้น กระถินตัดสินใจไปตามแผนที่ เธอเห็นร้านตกแต่งน่ารักอยู่ริมหาด   อยู่ไม่ห่างจากบ้านลุงกับป้าของอู๊ด

เท่า ไหร่ ภายในร้านบรรยากาศสบายๆน่านั่ง ตกแต่งด้วยลูกโป่งสีขาวและชมพู กระถินแปลกใจที่ไม่มีคนเลย เธอหยิบเมนูบนโต๊ะมาดู มีแต่รายการอาหารที่เป็นบะหมี่ทั้งหมด จึงบ่น "ร้านอยู่ริมทะเลแท้ๆ ขายแต่บะหมี่...เอ๊ะ!"

พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าทุกอย่างนี่เธอเคยพูด กับต๋องไว้ และต๋องก็ขอเป็นหุ้นส่วนด้วย กระถินชาวาบไปทั้งตัว ทันใด...มีบ๋อยยกอาหารที่มีฝาครอบมาวาง "ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารครับ"

"ฉันยังไม่ได้สั่งเลยนะคะ" กระถินแปลกใจ

"เป็นเมนูพิเศษที่พ่อครัวที่นี่จัดให้คุณกระถินครับ" บ๋อยเปิดฝาครอบอาหารขึ้น

กระถิน ตกตะลึงเมื่อเห็นบะหมี่หมูแดงเป็นรูปหัวใจ น้ำตารื้นขึ้นมาทันที   นึกถึงคำพูดของต๋องที่บอกว่าวันนี้จะประกาศตัวแฟนและจะทำบะหมี่ที่อร่อยที่ สุดที่ทำจากหัวใจให้ทาน...กระถินมองหาต๋องทั่วร้าน วิ่งไปหาในครัว เห็นต๋องสวมชุดพ่อครัวลวกบะหมี่อยู่ เขาหันมามองเธอด้วยสายตาเว้าวอน กระถินโผเข้าไปกอดต๋องน้ำตาร่วง กำแพงแห่งทิฐิมลายไป ต่างกอดกันด้วยความอบอุ่น ซึ้งใจ

พลัน...อู๊ดกับลูกกบซึ่งแอบอยู่ใน ลังก็โผล่พรวดออกมา ดึงเปเปอร์ชูตกระจายรอบตัวต๋องกับกระถิน แก้วรุ้งควงเหมันต์เดินเข้ามา ตบมือดีใจไปด้วย กระถินตะลึงเมื่อเห็นเหมันต์ ต๋องกอดกระถินปลอบไม่ให้โกรธ พาเดินออกมาจากครัว   ทั้งยายบัว   แป๊ะเล้ง   สำลี   เจษฎา   จีรนุช   และชาติ

ตบมือโห่ร้องกันใหญ่ กระถินรู้ว่าตัวเองโดนทุกคนหลอก

"โอ้โฮ...สรุปว่าทุกคนเลย ร่วมมือกันหลอกกระถิน"

"เรียกว่าเป็นแผนปรับความเข้าใจจะดีกว่าจ้า อยู่ๆใครจะยอมให้ลูกสาวหอบกระเป๋าไปเมืองนอกล่ะ" ชาติบอกกระถิน

เหมันต์ พูดบ้างว่ายังจะมาจับคู่แก้วรุ้งกับต๋องอีก กระถินเสียงอ่อยว่าเธอไม่รู้นี่ว่าเหมันต์ปลอดภัย   ยายบัวจึงตำหนิว่านี่แหละที่ชอบคิดเองเออเองมันต้องโดนซ้อนแผนแบบนี้ถึงจะ เข็ด จีรนุชเตือนทุกคนให้รีบออกไปหน้าร้าน เดี๋ยวจะเสียฤกษ์ กระถินทำหน้างงๆ พอออกมาเห็นผ้าคลุมป้ายชื่อร้านเปิดออกเป็นชื่อร้าน...กระถิน+ต๋อง...

"เราเป็นหุ้นส่วนกัน ตามสัญญาแล้วนะ" ต๋องยกนิ้วก้อยเกี่ยวก้อยกระถิน

ทุก คนเฮ ยินดีด้วย ต๋องพูดว่าอีกสามสี่ปีเรียนจบ ร้านขายดีเขาคงยกขันหมากมาขอกระถินได้ ชาติกระแอมแล้วชูหมัดถามต๋องว่าคิดดีแล้วหรือ ต๋องโอดโอยว่าอย่าขู่เขานักเลย

"โดนแน่ไอ้ต๋อง ขอแล้วขอเลย ห้ามเอามาคืนนะเว้ย" ชาติแกล้งดึงคอเสื้อต๋องมากระซิบดังๆ กระถินงอน ชาติรีบบอกว่าลูกเขยแบบนี้หายาก ที่จะเสี่ยงชีวิตช่วยลูกสาว ต๋องรีบยืดอก...

เหมันต์กับแก้วรุ้งออกมาเดินเล่นริมหาด มองแสงอาทิตย์ ยามเย็น เขาถามแก้วรุ้งว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีอำนาจวิเศษอะไรอีกแล้ว เธอยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิมหรือเปล่าแก้วรุ้งหยิบไม้ที่พื้นมาแตะบ่าเขา แล้วพูดว่า

"ในนามของความรักที่ไม่มีฐานะความแตกต่างเหลื่อมล้ำใดๆมา ขวางกั้นได้   แก้วขอแต่งตั้งให้พี่เป็นผู้ชายที่พิเศษที่สุดในชีวิต เป็นเจ้าชายของแก้ว...แก้วรักพี่เหมันต์ค่ะ" แก้วรุ้งโน้มหน้าไปจูบแก้มเหมันต์

เหมันต์รวบตัวเธอมากอดแล้วอุ้มเธอ หมุนไปรอบๆอย่างดีใจและบอกรักเธอเช่นกัน...ต๋องพูดกับกระถินว่าเขาอิจฉา เหมันต์กับแก้วรุ้ง เพราะกระถินไม่เอาใจเขาบ้างเลย กระถินจึงแกล้งแกว่งชิงช้าที่ต๋องนั่งอยู่ด้วยพลังจิต ต๋องโวยทันที

"นึกว่ามีพลังจิตแล้วแกล้งใครก็ได้งั้นเหรอ"

"ก็นายอยากให้คนเอาใจ...รู้ตัวมั้ย ว่านายเป็นฮีโร่ของฉันเลยนะ" กระถินพูดเอาใจ

"อะไร จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย เธอก็รู้ว่าตั้งแต่แผลหาย ฉันก็ไม่มีพลังพิเศษแล้ว ฉันจะเป็นฮีโร่ของเธอได้ยังไง"

"คน ที่มีอำนาจแต่เลว เห็นแก่ตัว ถึงจะมีพลังพิเศษเหนือมนุษย์ ฉันก็ไม่เรียกว่าฮีโร่หรอกนะ" ต๋องทำหน้างง กระถินขยายความ "ผู้ชายธรรมดาที่รู้จักเอาใจใส่ความรู้สึกคนอื่น  ช่วยเหลือคนอื่นอย่างจริงใจเหมือนนายไงล่ะ  ขอบใจที่นายทำความฝันร้านบะหมี่ของฉันให้เป็นความจริง"

ต๋องยิ้มเขินๆ กระถินอยากจะถามบางอย่างแต่ไม่กล้าจึงยื่นสายไหมให้แทน "จะ...สายไหม...ถ้าฉันจะบอกว่า...ฉันรักเธอ"

ต๋อง ตะลึงปลื้มใจมาก เขากอดเธอแล้วจะหยิบแหวนมาสวมให้ แต่ทำหล่น จึงใช้พลังพิเศษในตัวเรียกแหวนลอยขึ้นมาในมือ  ซึ่งกระถินไม่เห็นจึงไม่รู้ว่าเขายังมีพลังเหนือมนุษย์อยู่

"กระถิน เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันแปลกใจได้มากที่สุด แล้วก็เป็นคนเดียวอีกเหมือนกันที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในโลก" ต๋องเอาแหวนสวมที่นิ้วกระถิน "กระถินดอกนี้ฉันจองแล้วนะ แหวนวงนี้เป็นสัญญาว่าฉันจะอยู่กับเธอเสมอ ไม่ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหน ต๋องจะรักกระถินคนเดียว" ต๋องกอดกระถินอย่างซาบซึ้งอีกครั้ง...

ooooooo

อวสาน
กลับไปยังรายบอร์ด