กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ตอนที่ 15

หลบมายืนสูดอากาศริมทะเล นลรู้สึกว่านานแล้วที่เขาไม่รู้สึกแบบนี้ นลปรายตาไปเห็นเรืองรินถือน้ำสับปะรดตรงมาหา จึงแกล้งตำหนิว่าแค่เทน้ำกระป๋องใส่แก้วทำไมนาน เรืองรินกำลังจะอ้าปากตอบ รมณีเข้ามาทำท่าจุ๊ปากและดึงแก้วน้ำจากเรืองรินไป

รมณีเข้าโอบนลทางด้านหลัง แล้วยื่นแก้วน้ำให้ นลแปลกใจคิดว่าเป็นเรืองริน "นี่เธอ...กินอะไรผิดมารึเปล่าหือ...ริน"

รมณี แกล้งหัวเราะที่เรียกเธอว่าริน นลตกใจหมุนตัวกลับมามอง รู้สึกอายมากถามว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รมณีตีหน้าเศร้าทันที "เพิ่งมาถึงค่ะ ณีมาเข้าคอร์สรีทรีทที่สปาใกล้ๆนี่ค่ะ"

นลไม่เข้าใจ รมณีจึงขยายความ "วารีบำบัด โยคะบำบัด... สารพัดจะบำบัด"

นลกุมมือรมณีให้กำลังใจ "มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะ"

รมณีได้ทีจะเอ่ยปากขอเงิน พลันไข่ตุ๋นวักน้ำทะเลสาดใส่หน้ารมณี  แล้วชวนนลเล่นน้ำด้วย  นลนึกสนุกและจำได้ว่า

รมณี กับไข่ตุ๋นสนิทกันอยู่แล้ว  จึงชวนรมณีเล่นน้ำกับไข่ตุ๋นรมณีเคืองแค้นไข่ตุ๋น  ทำเป็นเล่นด้วยสักพักแล้วเดินหนี  พอดีมาเจอกิ่งกานต์จึงแกล้งแนะนำว่านลเล่นน้ำทะเลอยู่กับไข่ตุ๋น ถ้าตีซี้กับเด็กได้รับรองกับนลก็ฉลุย...กิ่งกานต์รีบวิ่งอ้าแขนเข้า ไปหานล  ไข่ตุ๋นรับขวัญด้วยการปาก้อนทรายเข้าปากกิ่งกานต์

รมณีได้พักห้อง เดียวกับนิยา พอดีนิยากำลังจะลงไปเล่นน้ำจึงถอดเครื่องประดับ  แหวน  สร้อยคอ  นาฬิกาออกวาง รมณีเห็นจ้องมองอยากได้ของเหล่านั้นไปช่วยศักดิ์ชัยจากเสี่ยแมน แต่นิยากลับรวบของเดินออกจากห้องไปด้วย ตรงไปห้องนล รมณีมองตามเคืองๆ นลเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำ นิยาเป่าปากวี้ดวิ้ว   นลยิ้มๆถอดแหวนนาฬิกาใส่ลิ้นชักก่อนจะหันมาแขวะ

"หาผู้ชายแซวไม่ได้แล้วใช่มะ"

"อุ๊ย  หยาบคายนะคะคุณพี่ชาย  ดูถูกกันเข้าเถอะ  วันนึง น้องมีแฟนแล้วอย่าบ่นเหงาละกัน"

"คุณดนุเหรอ?"

"พูดอะไร เดี๋ยวเหอะพี่นล!" นิยาหุบยิ้มเอ็ดนล

"ฮ่ะๆ  คอนเฟิร์ม  ชัวร์ป้าบ  แกน่ะหลงรักคุณดนุเค้าเข้าแล้วยัยนิยา"

นิ ยารีบเอามือปิดปากนลกลัวเรืองรินมาได้ยิน แล้วรีบฝากเครื่องประดับไว้ในลิ้นชักด้วยก่อนจะเดินหนีไป นลตะโกนไล่หลัง "เอ้ย...เดี๋ยวสิ ตกลงจะให้พี่บอกเค้าเลยมั้ย เผื่อเค้าจะขอแกแต่งงานริมทะเลไง ฮ่าๆๆๆ"

นิยาโกรธวิ่งไล่ทุบตีนลออก ไป รมณีซึ่งแอบดูอยู่มุมหนึ่ง อย่างลังเลใจ "ที่แท้ก็เอามาไว้ที่นี่ แล้วถ้าเกิดโดนจับได้ล่ะ ไม่เอาดีกว่า...แล้วชัยล่ะ ฮึ้ย..."

คืน นั้น มีปาร์ตี้ริมหาด นิยาควงแขนนลเข้ามาหายายชื่น ที่นั่งอยู่กับกิ่งกานต์ มีเรืองรินกับเป็ดคอยปิ้งและเสิร์ฟ กิ่งกานต์ รีบลุกไปดึงนลมานั่งข้างๆ แล้วใช้เรืองรินให้เสิร์ฟอาหารเร็วๆ นิยาไม่พอใจที่มาจิกใช้เพื่อน จึงเขยิบที่ข้างนล "น่าทานจังเลย มานั่งลงได้แล้วแม่เชฟคนเก่ง"

กิ่ง กานต์หน้ายู่ไม่พอใจ  รมณีโผล่มานั่งข้างนลหน้าตาเฉย  แล้วชมว่าอาหารน่าทานทุกอย่าง  เรืองรินจึงเชิญให้ทานเต็มที่เพราะนลให้เตรียมไว้เยอะ คนแค่นี้ของเหลือแน่ นลจ้อง

เรืองรินอย่างมีแผนในใจ พูดขึ้นว่า "แล้วใครบอกว่ามีคนทาน แค่นี้ล่ะ"

เรือง รินทำหน้างง  สักพักนลก็ลุกขึ้นเชิญเรืองริน  ยศกับดนุเข้ามา  ทั้งสองยกมือไหว้ยายชื่น  เรืองรินกับนิยามองกันอึ้งๆ...ยิ่งดึกยิ่งครึกครื้น  เป็ดทำหน้าที่ดีเจเปิดเพลงให้เต้น นลลุกขึ้นไปดึงเรืองรินออกไปเต้น ดนุจ้องเขม็ง นิยาเป็นห่วง จิตใจดนุ กิ่งกานต์ดื่มจนเมาปรับทุกข์กับเรืองยศ

นลกระซิบข้างหูเรืองรินซึ่งอยู่ในอ้อมแขน "คุณดนุเค้ามองเธอไม่วางตาเลยนี่"

"คุณนลคิดไปเอง ปล่อยรินเถอะค่ะ" เรืองรินพยายามดันตัวออก

"ฉันจะปล่อยต่อเมื่อเธอบอกฉันมาว่าเธอกับคุณดนุ มีความสัมพันธ์กันยังไง"

"รินเป็นคนใช้นะคะ จะไปเกี่ยวข้องกับคุณดนุได้ยังไง"

นลจึงเปลี่ยนมาถามถึงเรืองยศ เรืองรินยืนยันไม่รู้จักใครทั้งนั้น ให้ปล่อยเธอได้แล้ว

"ไม่ปล่อย ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร" นลกระชับกอดเรืองรินแน่นขึ้น

ดนุ ตาลุกวาวอยากจะลุกหนี เรืองรินสบตาดนุอย่างสงสาร นิยามองดนุอย่างเข้าใจ จึงชวนคุยว่าคืนนี้พระจันทร์สวย ให้ เขาช่วยถ่ายรูปให้เธอหน่อย จึงดึงดนุออกไป...รมณีหลบออกมาคุยมือถือซึ่งศักดิ์ชัยโทร.มาเร่งให้หาเงิน รมณีตัดสินใจเข้าไป ในห้องนลเพื่อขโมยเครื่องประดับทั้งของนลและนิยา พอดีกิ่งกานต์มาเข้าห้องน้ำเดินมองทั่วบ้านคิดฟุ้งซ่านว่าสักวันเธอจะเป็น เจ้าของบ้านนี้   พลันเห็นเงาคนตะคุ่มๆในห้องนลจึงร้องถามว่าใคร  รมณีตกใจคว้าแจกันมาฟาดหัวกิ่งกานต์สลบ ด้วยความกลัวจึงหยิบสร้อยของนิยามาใส่ในมือกิ่งกานต์  ที่เหลือโกยใส่ถุงผ้าที่เตรียมมา แล้วเอาผ้าพันคอสีดำมาผูกคาดหน้ากิ่งกานต์พลางไม่ให้คนจำได้

ooooooo

ริม ชายหาด ดนุนั่งชันเข่ามองทะเลนิ่ง ไม่สนใจฟังสิ่งที่นิยาชวนคุย นิยาค่อยๆกระเถิบเข้าไปใกล้อย่างห่วงใยแล้วต้องผงะถอยเพราะดนุพูดโพล่งขึ้น มา

"ผมไม่รู้จะทนได้นานแค่ไหน พี่ชายคุณต้องการอะไรกันแน่...คุณนลชอบรินจริงๆหรือแค่แกล้งบีบให้พวกเราคายความลับ ผมชักไม่แน่ใจ"

"อย่างหลังค่ะฟันธง พี่นลแค่อยากรู้ว่ายัยรินเป็นใคร ไม่ได้ชอบยัยรินจริงๆจังๆหรอก คุณดนุอย่าคิดมากเลยค่ะ"

"แล้วรินล่ะ รินคิดยังไงกับคุณนล"

นิยาพูดไม่ออก ดนุหันมาถามว่าทำไมตอบเขาไม่ได้ นิยาหลุดปาก "ก็นิไม่มั่นใจนี่คะ เอ๊ย! ฮือ...คุณดนุอย่าไล่เบี้ยนิ อย่างนี้สิคะ"

"อย่า ว่าแต่คุณนิเลย ผมเองก็ไม่แน่ใจในตัวรินแล้ว รินเปลี่ยนไปมาก ผมไม่รู้ว่า ต่อให้เขาเลิกทำงานนี้แล้ว ผมกับเขาจะยังรักกันเหมือนเดิมได้รึเปล่า...ผมจะเลิกกับริน"

นิยา ตกใจถามว่าเขาพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม ดนุพูดด้วยความน้อยใจว่าเขาอยู่กับคนที่รักเขาน้อยกว่าเขารักไม่ได้... นิยาจึงถามว่าเอาอะไรมาวัดว่าใครรักใครมากกว่ากัน ดนุอึ้ง นิยาจึงตำหนิว่า ถ้ายังตอบไม่ได้ให้เปลี่ยนความคิดเสีย เพราะ

ฟังดูแล้วรู้สึกไม่ดี เรืองรินคงเสียใจถ้าได้ยิน ดนุจ้องหน้านิยาอย่างครุ่นคิดจนเธอต้องถามมองอะไร

"คนที่เข้าอกเข้าใจคนอย่างคุณนิยา ทำไมไม่มีใครรัก"

"อ้าว...ไหงพูดจาไม่ถนอมน้ำใจกันซะงั้นล่ะ"

ดนุ หัวเราะออกมาได้ นิยาเข่นเขี้ยวว่าวันหนึ่งจะมีคนรักให้ดู ดนุกลับบอกว่าอย่ามีเลย นิยาใจวาบหวิวคิดว่าดนุจะบอกว่าชอบเธอ แต่ดนุกลับพูดว่า "ผมแค่ไม่อยากเห็น คุณมีความทุกข์"

"ขอบคุณนะยะ..." นิยาผิดหวัง หน้าตูมลุกขึ้น

ดนุรีบถามจะไปไหน เขายังไม่ได้ถ่ายรูปให้เลย นิยา

บอกว่าหมดอารมณ์แล้ว เดินงอนไป

เห ลือนลยังท้าชนแก้วกับเรืองยศ เรืองรินหน้านิ่วส่งสายตาห้าม แต่เรืองยศดื่มจนเมา โดยที่นลไม่ได้ดื่มเลย เรืองยศอ้อแอ้สั่งเรืองรินไปเอากุ้งเผามาอีก นลถือโอกาสซักถามเรืองยศ

"เอ...แล้วรินทำงานที่ร้านซักรีดของคุณยศอยู่กี่ปีครับ"

"ก็ตั้งแต่มันเกิดนั่นละ ตระกูลเราทำร้านซักรีดมาตั้งแต่สมัยของปู่ของปู่นู้น...พอมาถึงรุ่นพ่อแม่ของผมกับไอ้ริน เนี่ยนะ..."

เรือง รินถือจานกุ้งเผาเข้ามาได้ยินหน้าแทบคะมำ รีบเอากุ้งยัดใส่ปากเรืองยศ นลมองอย่างสงสัย เรืองรินพยายามดึงเรืองยศให้ลุกขึ้น "คุณยศไม่ไหวแล้วจะกลับโรงแรมแล้วใช่ไหม"

"ฉันยังไม่ได้ยินคุณยศเค้าบอกว่าจะกลับเลย เสียมารยาทนักนะเธอ" นลดึงเรืองยศนั่งลง

เรืองรินยังยื้อเรืองยศไว้ "จะกลับเลยใช่มั้ยคะ บ๊ายบายนะคะ"

นลดึงเรืองยศให้นั่ง ทั้งสองยื้อยุดเรืองยศไปมา ทันใด... รมณีวิ่งหน้าตื่นมาตามนลให้ไปจับขโมย ดนุกับนิยาเดิน

กลับ มาได้ยินพอดี นลเป็นห่วงยายชื่นที่เข้านอนไปแล้ว ทุกคนตามรมณีมาที่ห้องนลซึ่งมีแสงสลัว เห็นร่างคนนอนอยู่ ดนุย่องเข้าไปเขี่ยๆจึงรู้ว่าหมดสติ จึงบอกให้นลเปิดไฟ เรืองยศ

ดึง เชือกผ้าม่านมามัดมือโจรแล้วตบๆให้ตื่น นลเข้ามาหยิบสร้อยในมือ กิ่งกานต์ค่อยๆลืมตาอย่างงงๆ ทุกคนยังจำไม่ได้ เพราะมีผ้าพันหน้าอยู่...พอกิ่งกานต์ส่งเสียงพูดแล้วยกมือที่ถูกมัดดึงผ้า ที่หน้าออก ทุกคนตกใจ รมณีรีบปรักปรำกิ่งกานต์ ทันทีว่าไม่น่าทำอย่างนี้ กิ่งกานต์ยังงง พอตั้งสติได้ก็โวยวายว่าโดนคนตีหัว...

ทุกคนมารวมกันที่ห้องโถง ยายชื่นไล่เลียงแต่ละคนว่าใครทำอะไรในเวลาที่เกิดเรื่องบ้าง

กิ่งกานต์หันขวับไปถามรมณี "เป็นคนเห็นเหตุการณ์ ไม่ใช่เหรอ เล่ามาสิ ฉันไม่ยอมเจ็บตัวฟรีหรอกนะ แล้วฉันก็ไม่ใช่ขโมยด้วย"

"แล้วของกลางในมือเธอล่ะ" รมณีย้อนถาม

"สร้อย เส้นเดียวเนี่ยนะของกลาง แล้วที่หายไปอีกทั้งกระบิล่ะ ฉันกลืนลงท้องรึยังไง กิ่งไม่ใช่ขโมยนะคะ กิ่งจะขโมยของของพี่นลกับคุณนิยาทำไมคะ"

"เอาละๆผมก็เชื่ออย่างนั้น เรื่องนี้มันมีอะไรแปลกๆ" นลเชื่อกิ่งกานต์

ดนุ เตือนให้ทุกคนระวังตัว รมณีรีบเปลี่ยนเป็นโทษคนที่ตีหัวกิ่งกานต์คือโจร กิ่งกานต์รีบถามว่าแล้วคือใคร นิยาเสนอให้แจ้งตำรวจมาลากคอเข้าตะราง รมณีสะดุ้ง นลให้ทุกคนเข้านอนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ รมณีโล่งอก แต่เรืองรินยังครุ่นคิดว่าใครคือขโมย

รมณีรีบหลบมาในสวน เพื่อคุยมือถือกับลูกน้องเสี่ยแมน "รับของพรุ่งนี้เช้า แต่นายแกต้องปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้ โอเค...เข้าใจกันง่ายๆแบบนี้ก็ดี พรุ่งนี้เช้าห้ามสายเด็ดขาดเลยนะ"

พอดีเรืองรินผ่านมาได้ยินที่รมณีพูดโทรศัพท์ เธอรีบโทร.หาดนุ "คุณต้องช่วยรินแล้วล่ะค่ะ มาหารินด่วนเลยนะคะ"

รมณีรู้สึกว่ามีคนแอบฟังจึงย้อนกลับมาดู ได้ยินที่เรืองรินพูด สีหน้าเคียดแค้นชิงชัง

"คิดจะเล่นงานฉันเหรอนังขี้ข้า"

รมณี ดัดหลังด้วยการไปบอกนลว่าขโมยย้อนกลับมา นลจึงให้รมณีรออยู่ในห้อง เขาจะออกไปดูเอง รมณียิ้มเยาะ เพราะนลจะต้องเห็นเรืองรินนัดพบดนุ...

ooooooo

ท่ามกลางความมืดสลัวในสวน เรืองรินเล่าเรื่องที่ได้ยินให้ดนุฟัง ว่ารมณีนัดคนมารับของที่โรงแรม พรุ่งนี้เช้า ดนุหน้าเครียดไม่พอใจ

"คุณเรียกผมมาเพื่อให้ฟังเรื่องของคนอื่นแค่เนี้ยะเหรอครับริน"

"เรื่อง ของคนอื่นยังไงคะ บ้านหลังที่รินอยู่ถูกขโมยขึ้น แล้วรินก็เจอคนที่น่าสงสัย คุณไม่คิดอยากจะช่วยเลยเหรอคะ" เรืองรินสีหน้าผิดหวังมาก

"ใช่ ผมมันใจแคบไม่มีน้ำใจ ผมไม่อยากเป็นคนดีแล้วครับริน ผมเบื่อ!"

เรืองรินนิ่งงันด้วยความงง ดนุรู้สึกสับสน เขารีบขอโทษกุมมือเธอ เรืองรินสวมกอดดนุอย่างเข้าใจ "รินผิดเองค่ะ

รินลืมนึกถึงจิตใจคุณ รินขอโทษ"

นลเข้า มาเห็นภาพเรืองรินกับดนุกอดกันเต็มตา นึกชิงชังตัวเองที่หลวมตัวคิดรักคนอย่างเรืองริน เขาเมินหน้าเดินกลับ รมณีสวนเข้ามาถามว่าเจอใครไหม แต่สายตาสะใจ...
วันรุ่งขึ้น เรืองรินตื่นขึ้นมายืนสูดอากาศริมทะเลอย่างสดชื่น พลันเห็นนลว่ายน้ำอยู่ในทะเลก็นึกห่วงไม่กลัวเป็นตะคริวหรือ แต่ก็หันกลับจะเข้าบ้านไปทำอาหารเช้า ใจยังเป็นห่วงจึงหันไปมองอีกที เห็นนลตะเกียกตะกายในน้ำก็ตกใจ

รีบกระโจนลงไปช่วย

"เกาะรินไว้ค่ะ คุณนล ได้ยินรินมั้ยคะ"

แต่ นลกลับผลักเธอออกเพราะยังโกรธเรื่องเมื่อคืน เรืองรินจมสำลักน้ำจึงเอ็ดนล "นี่! อยากให้รินจมน้ำรึไง...มานี่" เรืองรินฮึดสู้เข้าไปประคองตัวนลขึ้นฝั่ง

"สติดีอยู่รึเปล่า จะทรมานตัวเองทำไมคะ มานี่..." เห็นนลกุมท่อนขาจึงดึงขามาบีบคลายเส้นให้อย่างชำนาญ นลขบกรามเพราะเจ็บแต่ไม่ยอมร้อง เธอจึงดุว่าเจ็บก็ร้องออกมา

"ใครบอกฉันเจ็บ"

"ท้องผูกเหรอคะ อารมณ์เสียแต่เช้า"

นลโกรธ ชักขากลับและไล่เรืองรินออกไปไม่ต้องมายุ่งกับเขา แล้วร้องโอ๊ย...เพราะปวดขาขึ้นมาอีก เรืองรินคว้าขานลกลับมานวด "ไงล่ะ มันยังไม่หายดีก็ไปเกร็งขาอีก มันก็เป็นอีก คุณนลนี่น้า   ชอบทำให้คนเป็นห่วง...จริงสิ!"   เรืองรินนึกได้ จ้องหน้านล

"จะพูดอะไรก็พูด จ้องหน้าฉันอยู่นั่นล่ะ"

เรืองรินจะเล่าเรื่องรมณี แต่นลชิงถามขึ้นก่อนว่า เมื่อคืนเธอไปไหนมา เรืองรินตอบว่าเธอนอนหลับปุ๋ย นลโกรธทันที

ชักเท้ากลับแล้วลุกเดินหนีไปดื้อๆ เรืองรินงงเป็นอะไรของเขา

กิ่ง กานต์ตื่นขึ้นมาในห้องพักโรงแรม รู้สึกมึนหัวมาก แล้วต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับเรืองยศ แถมเป็นห้องของเขาด้วย กิ่งกานต์โวยวายใส่เรืองยศ จนเขาต้องชี้ให้ดูว่าเธอนั่นแหละรื้อเครื่องดื่มในตู้เย็นมาดื่มเต็มโต๊ะใน ห้องเขา กิ่งกานต์พยายามลำดับเหตุการณ์แล้วกระซิบถามว่าเขาทำอะไรเธอหรือเปล่า เรืองยศยักไหล่ไม่รู้เพราะเขาเมาหลับไปก่อน

"ไม่จริงๆ นายโกหก...นายโกหก..." กิ่งกานต์ไม่ยอมเชื่อ พลันดนุเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เห็นเธอก็ไม่ตกใจสักนิด จึงทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่...

ดนุให้เรืองยศรีบแต่งตัวออกไป กับเขา ทั้งสองมาที่ลานจอดรถหน้าโรงแรม ซุ่มดูรมณีส่งถุงผ้าให้กับลูกน้องเสี่ยแมน เรืองยศถ่ายภาพนั้นไว้แต่ยังสงสัยว่าอาจจะไม่ใช่ของที่ดนุสงสัย ดนุย้อนถามว่าถ้าไม่ใช่ทำไมต้องแอบนัดกัน และที่สำคัญเขาอยากช่วยเรืองริน

รมณีสีหน้าดีใจรีบมายืนริมทะเลโทร.หาศักดิ์ชัยว่า

ได้ รับการปล่อยตัวหรือยัง ระหว่างรอสาย เดินสะดุดขาไข่ตุ๋นที่นั่งเล่นกองทรายอยู่ มือถือกระเด็นตกทะเล เธอลุกขึ้นวีนไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นพาซื่อชวนรมณีเล่นทรายด้วยกัน รมณีจึงแกล้งฝังขาไข่ตุ๋นในกองทรายจนลุกไม่ได้ ร้องไห้แงๆ รมณีจะเดินหนี พอดีนลเดินมาถามว่าเล่นอะไรกันอยู่ รมณีรีบหันกลับไปโอ๋ไข่ตุ๋น ไข่ตุ๋นร้องให้นลช่วยฉุดเธอขึ้นจากกองทราย แล้วหันมาเอาเรื่องรมณี "

ถึงตาคุณน้าณีมั่งแล้วนะคะ"

ไข่ ตุ๋นเอาคืนด้วยการกลบขารมณีด้วยทรายกองโตเป็นภูเขา รมณีไม่กล้าทำอะไรต่อหน้านล ต้องปล่อยให้ไข่ตุ๋นแกล้ง แถมยังทำปูไต่ปลายเท้าจนเธอต้องร้องลั่นด้วยความจั๊กจี้...เรืองรินยืนมอง สามคนเล่นกันอย่างเซ็งๆ ป้าบัวเดินมายืนข้างๆแล้วเปรยว่า ตั้งแต่เอาไข่ตุ๋นมาเลี้ยงเพิ่งได้ยินเสียงหัวเราะดังแบบนี้ เรืองรินขุ่นเคือง "ไม่จริงอ่ะ อยู่กับรินไข่ตุ๋นสนุกกว่านี้อีก"

หงุด หงิดใจจนต้องเดินหนี ป้าบัวเข้าใจว่าเรืองรินอิจฉารมณี เรืองรินจะเถียงแต่ตัดใจเงียบไว้เดินต่อ ดนุเดินเข้ามาหาพร้อมภาพในมือถือที่ไปถ่ายมา "ริน ผมมีอะไรมาให้แน่ะ"

"วางไว้นั่นล่ะค่ะ" เรืองรินไม่ทันมองว่าเป็นดนุ

ดนุ น้อยใจที่เรืองรินไม่สนใจ พอเรืองรินเห็นว่าเป็นดนุก็รีบขอโทษ ทั้งสองดูภาพในมือถือด้วยกัน ดนุเชื่อว่ารมณีเป็นขโมยจริงๆ ให้เรืองรินเอาภาพนี้ไปให้นลดู เรืองรินหน้ามุ่ยทันที

"คุณนลไม่สนหรอก เห็นไปก็เท่านั้น" เรืองรินมองไปทางทะเล

ดนุ รู้สึกเสียน้ำใจที่อุตส่าห์ทำเพื่อเรืองริน ทั้งที่ไม่ใช่ธุระ แต่เธอกลับไม่สนใจ พอดีนลผละจากรมณีและไข่ตุ๋นจะกลับที่พัก เห็นดนุจึงทักทายตามมารยาท "อ้าว คุณดนุ มาแต่เช้าเลย"

"ครับ...พอดีผมมีธุระสำคัญ..."

"อ้อครับ เชิญตามสบาย รินเค้ายินดีต้อนรับอยู่แล้ว โดยเฉพาะแขกผู้ชาย ผมขอตัวนะฮะ"

"เห็นรึยังคะ คุณนลเค้าสนซะที่ไหน หาเรื่องให้รินถูกเค้าแขวะแท้ๆเลย" เรืองรินฉุน

"ผมคงหาเรื่องให้รินจริงๆน่ะแหละ ผมขอโทษ" ดนุเจ็บจี๊ดในใจ มองเรืองรินอย่างเสียใจ

"รินขอโทษค่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะนะคะ" เรืองรินเดินเลี่ยงไปทางทะเล

ดนุ ยืนนิ่งอย่างสับสน สักพักตัดสินใจเดินตามนลไปที่บังกะโล...ในห้องโถง นลกำลังหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก ดนุเข้ามาขอคุยด้วย นลประหลาดใจเล็กน้อย

"ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ตั้งใจจะบอกคุณนล"

"เรื่องอะไรเหรอครับ"

"แต่แล้วเมื่อกี้ มันบังเอิญมีอีกเรื่องนึงที่ผมคิดว่าเราน่าจะเคลียร์กันก่อน" ดนุเปลี่ยนเรื่อง

นลเดาออกว่าดนุจะพูดเรื่องอะไร และดนุก็พูดว่า "รินไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูดเมื่อสักครู่"

"แล้วไงครับ คุณดนุก็เลยเข้ามานี่เพื่อจะออกตัวแทนสาวใช้ของผม"

"แล้วถ้าผมจะบอกคุณว่า รินไม่ใช่สาวใช้ล่ะ"

นลนิ่ง สักพักแล้วหัวเราะออกมา "คุณคงโดนยัยรินปั่นหัวแล้วล่ะ ยัยนั่นคงอยากจะยกระดับตัวเองซะจนต้องสร้างเรื่องมาหลอกคุณ อย่าบอกนะว่าคุณสนใจยัยริน คุณคงไม่หน้ามืดหรอกมั้ง"

ดนุโกรธจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว เหวี่ยงหมัดใส่หน้านลอย่างจัง นิยาโผล่มาเห็นพอดีร้องอย่างตกใจ "คุณดนุ...พี่นล! มันเรื่องอะไรกันคะ!"

"ผมขอบอกคุณอีกครั้งนะ รินไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด แล้วเค้าก็เลิกรักผมแล้ว!"

นิยาอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าดนุจะโพล่งออกมา นลผลักนิยาออกแล้วก้าวเข้าหาดนุ "เมื่อกี้คุณว่าไงนะ...รินเลิกรักคุณ?"

นิยาเข้ามากัน "นิว่าอย่าเพิ่งต่อความยาวสาวความยืดกันตอนนี้เลยนะคะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว คุณดนุเองก็ทำไมใจร้อนจังล่ะคะ"

"ออกไปก่อนนิยา พี่จะคุยกับคุณดนุสองคน"

"ไม่ ค่ะ นิไม่ไป" นิยาขัดขืน ทำให้นลโกรธมากถึงกับขึ้นเสียงไล่ นิยาเสียงเครือ "นี่พี่นลกำลังเสียงดังใส่นิยานะคะ พี่นลไม่เคยเป็นอย่างนี้"

ดนุหน้าเครียดมองสองพี่น้องที่ทะเลาะกันเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

ooooooo

จำ ต้องอยู่ดูแลไข่ตุ๋นเล่นน้ำทะเลเพราะรับปากนลไว้ แต่ในใจรมณีเกลียดไข่ตุ๋นมาก เธอนั่งเช็กมือถือที่ตกน้ำทะเลว่าข้อมูลอะไรเสียหายไปบ้าง จนไม่สนใจที่ไข่ตุ๋นชวนเล่นด้วยกัน พลันคลื่นซัดไข่ตุ๋นออกไป กลางทะเล...เรืองรินเดินเข้ามาเห็นรมณีนั่งอยู่คนเดียว จึงถามหาไข่ตุ๋น รมณีชี้บุ้ยใบ้ไปในทะเล เรืองรินมองไปเห็นแต่ห่วงยางลอยอยู่ไม่มีไข่ตุ๋นก็ตกใจ

"ไข่ตุ๋น! ไข่ตุ๋น!" เรืองรินวิ่งลุยทะเลลงไป ว่ายงมหาตัวไข่ตุ๋น

นล ดนุ และนิยาได้ยินเสียงเรืองรินจึงพากันวิ่งมา เห็นเรืองรินอุ้มไข่ตุ๋นขึ้นจากทะเลแทบหมดแรง พอรมณีเห็นทุกคนมาก็รีบเอาหน้า    กระชากตัวไข่ตุ๋นมาอุ้มทำทีห่วงใยร้องไห้ เรืองรินหมดแรงทรุดกองกับพื้นทราย   นิยาเข้าประคอง   ดนุรีบอุ้มไข่ตุ๋นพาเข้าบ้าน รมณีโพล่งออกมา

"ทีหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะริน ฉันห้ามแล้วก็ไม่ฟัง บอกว่าอย่าพาไข่ตุ๋นไปเล่นที่ลึก"

เรือง รินงงเป็นไก่ตาแตก นลหันมาถามเรืองรินว่าจริงหรือ รมณีรีบตัดบท "ช่างเถอะค่ะ อย่าไปซักเค้าเลย ณีเองก็ไม่ได้อยากฟ้องอะไร แต่แค่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก เข้าบ้านกันเถอะ"

เรืองรินเลือดขึ้นหน้า กระชากไหล่รมณีไว้ "คุณยังไปไม่ได้นะคะ"

นลปัด มือเรืองรินออก "เธอนั่นแหละจะไปไหนก็ไป... พวกเราไม่เอาเรื่องเธอก็ดีเท่าไหร่แล้ว หรือต้องให้ไข่ตุ๋นจมน้ำตายไปจริงๆเธอถึงจะสะใจ อะไรฉันก็รับได้นะ แต่เรื่องนี้ฉันรับไม่ได้จริงๆ ไปให้พ้นหน้าฉัน!"

"คุณนล!"..."พี่นลคะ!" ทั้งเรืองรินและนิยาตะลึง

น้ำตา เรืองรินคลอเบ้า จ้องนลด้วยความโกรธระคนน้อยใจ ก่อนจะสะบัดหน้าวิ่งหนีไป นิยาจะวิ่งตาม แต่นลห้ามไม่ให้ตาม นิยามองตามเรืองรินแล้วพูดว่าเรืองรินขึ้นเรือไปแล้ว นลหันมองตกใจ วิ่งลุยน้ำตามเรืองรินด้วยสีหน้าดุดัน เห็นเธอพยายามสตาร์ตเครื่องเรือ

"ทำอะไรของเธอยัยริน จะบ้าเหรอ ลงมาเดี๋ยวนี้นะ"

"คุณนลไล่รินไปให้พ้นหน้าไม่ใช่เหรอคะ นี่ไง รินจะไปแล้ว อย่ามายุ่งกับริน"

นลสั่งให้ดับเครื่อง  เรืองรินไม่สนใจกระชากออกตัว

นลกำลังปีนขึ้นเรือหงายเกือบตก ร้องลั่น "เฮ้ย! เธอจะฆ่าฉันเหรอยัยริน"

เรือ แล่นออกทะเลอย่างรวดเร็ว รมณีกับนิยามองตามด้วยความตกใจ รมณีพูดออกมาว่านี่มันอะไรกัน นิยาโกรธหันมาถลึงตาใส่ "ถามตัวเธอเองเถอะว่าอะไรเข้าสิง ร้ายกาจนักนะ!..."

เรือที่เรืองริน ขับเลี้ยวไปมาเหมือนงูเพราะขับไม่เป็น นลพยายามดึงเธอออกแต่เธอขืนตัวไว้   นลโวยว่าขับแบบนี้เดี๋ยวก็คว่ำตาย เขาจะขับเอง เรืองรินไม่ให้เพราะกลัวนลเลี้ยวกลับ

"อย่าเข้ามานะคะ ไม่งั้นรินหักพวงมาลัยให้คว่ำจริงด้วย เอาสิ" เรืองรินยังโกรธลมออกหู

นลชะงัก ลดเสียงลงพูดปลอบให้เรืองรินกลับเข้าฝั่งเรืองรินพูดสวนให้เขาขอโทษ เธอก่อน นลชะงักก่อนจะหัวเราะฮึๆ "ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย เธอนั่นแหละที่ต้องขอโทษฉัน ขอโทษรมณี ขอโทษไข่ตุ๋น ขอโทษทุกคน"

"ได้...พูดอย่างนี้สวย" เรืองรินยิ่งโกรธ เร่งเครื่องเร็วขึ้นสุดตัว นลเซไปกองอยู่ท้ายเรือ...

บน ฝั่ง ยายชื่นกำลังเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ นิยาไม่กล้าบอกเรื่องเรืองริน ค่อยๆดึงดนุออกมากระซิบบอกว่าเรืองรินขับเรือออกไป ดนุตกใจ พอดีนลโทร.ส่งข่าวนิยา ดนุจะหาเรือออกตาม แต่นิยาห้ามไว้ "ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณดนุหายไปอีกคน คุณยายต้องสงสัยแน่ๆ"

รมณีเข้ามาในบังกะโล แปลกใจที่เงียบก็ตกใจ "หรือว่า...นังไข่ตุ๋นมันถึงกับต้องส่งโรงพยาบาล แล้ว...แล้วถ้าเกิดมันตายล่ะ อื๊อ...ฉันจะกลายเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายมั้ยเนี่ย"


พลันไข่ตุ๋นใน สภาพหน้าซีด ปากเขียว ผมกระเซิง มายืนข้างหน้า รมณีหันมาเจอตกใจคิดว่าผีร้องลั่น วิ่งหนีไปชนป้าบัวจึงรู้จากป้าบัวว่าไข่ตุ๋นยังไม่ตายก็จะเล่นงานหาว่าไข่ ตุ๋นแกล้ง ป้าบัวจึงรู้ว่ารมณีใจร้ายแค่ไหน...

ooooooo

จาก การขับเรือเลื้อยไปมาของเรืองริน ทำให้นลเมาเรืออาเจียนอย่างหนัก เรืองรินปราดมาดูแลเป็นห่วง อารมณ์โกรธคลายลง นลขอให้เอาเรือกลับเข้าฝั่ง เรืองรินรีบกลับไปที่พวงมาลัย พลันเครื่องยนต์ดับ นลร้องว่าเขาไม่ไหวแล้วไม่เล่นด้วย เรืองรินเสียงอ่อยว่าเธอก็ไม่เล่น

นลฝืนลุกมาสตาร์ตเครื่องเอง จึงพบว่า...น้ำมันหมดจึงพูดประชดว่า "สะใจเธอแล้วล่ะ"

เรือง รินตาเหลือกด้วยความกลัว สุดท้ายต้องปล่อยให้ คลื่นซัดเรือไปตามยถากรรม...นลนอนหนุนตักเรืองรินอย่างอิดโรย เรืองรินมองไปเห็นเกาะก็ดีใจรีบบอกนลให้ขึ้นไปพักบนเกาะก่อน เรืองรินประคองนลลุยทะเลมาบนฝั่ง ต้องแปลกใจที่ดูเงียบเหมือนเกาะร้าง

"คุณนลอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวรินจะกลับไปเอาหนมปังกับน้ำในเรือ แหะๆคือ...ข่าวดี เกาะนี้...ไม่มีคน" เรืองรินทำให้เป็นเรื่องตลก

นลปรือ ตาขึ้นมามองอย่างตำหนิ เรืองรินจ๋อย นลจึงพูดว่ากลับไม่ได้ก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยกัน เรืองรินหน้าตาตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด พอเธอไปเอาของบนเรือ นลก็เอามือถือออกมาดู "ก่อนที่จะให้ยัยนิเอาเรือมารับ ต้องแกล้งยัยรินซะให้เข็ด หึ...หึ..."

พอเรืองรินหอบของกลับมา นลก็แกล้งครางตัวสั่นว่าเขาหนาว เรืองรินหน้าเสียจะทำยังไงดี นลร้องอีกว่ากอดเขาหน่อย เขาหนาว...เรืองรินรู้ว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้นลต้องป่วย จึงเข้าสวมกอดนล "ดีขึ้นมั้ยคะ..."

"ไม่ดี กอดแน่นกว่าเดิมอีก"...เรืองรินจึงกระชับกอดนลแน่นขึ้น นลพึมพำอย่าทิ้งเขา

เรือง รินปลอบนลด้วยความเป็นห่วง พลันมือถือนลไหลออกมาจากกระเป๋า เรืองรินเห็นดีใจมากรีบบอกนล นลลุกขึ้นคว้ามือถือคืนมา เรืองรินให้รีบโทร.หานิยา นลจำต้องโทร.ทั้งที่เจ็บใจที่ความแตก แต่แล้วพอกดโทร. หน้าจอดับพรึบเพราะแบตหมด เรืองรินหน้าตื่น

"ไม่นะคะ...ไม่ล้อเล่นแบบนี้ค่ะ"

"ไม่ได้ล้อเล่น หมดจริงๆ หยุดร้องโวยวาย มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะออกจากเกาะยังไง"

"คุณไม่ป่วยแล้วเหรอคะ...งั้นเมื่อกี้ คุณนลก็แกล้งรินน่ะสิ"

นลพ ยักหน้า หน้าตาเฉย เรืองรินเจ็บใจเงื้อกำปั้นจะเล่นงานนล แต่แล้วสะดุดเท้าตัวเองหน้าคะมำลงทราย จังหวะที่นลเดินไปแล้ว เธอจึงพ่นทรายที่เข้าปากออกมาอย่างแค้นใจ... นลสร้างเพิงไม้หลบแดดหลังเล็กๆแล้วก่อกองไฟ   เรืองริน

ยืนมองหน้าง้ำ นลเรียกให้มาช่วยเขาบ้าง เรืองรินกลับพูดว่า "ขอโทษรินก่อน..."

"เธอนี่ท่าจะเพี้ยนนะ  วันๆพูดเป็นอยู่คำเดียวขอโทษรินๆ"

เรือง รินจำต้องช่วยส่งไม้ให้ เรืองรินถามว่าก่อไฟทำไม นลหลอกว่าป้องกันเสือ  เรืองรินหน้าตื่นกลัว  นลหัวเราะ "ยัยรินเอ๊ย...ที่ฉันก่อกองไฟเนี่ยก็เพื่อให้เรือที่ผ่านมามองเห็นเราไง"

"คงมีผ่านมาหรอก ตั้งแต่เรามาถึงที่นี่ รินยังไม่เห็นเรือสักลำ...นี่ชีวิตรินจะจบสิ้นอยู่ที่เกาะนี้จริงๆเหรอเนี่ย"

"เอาชีวิตให้รอดคืนนี้ไปก่อนเหอะ ฉันไปเอาผ้าเช็ดตัวบนเรือ เธออยู่นี่ล่ะ อย่าเดินเพ่นพ่าน เจอเสือตะปบเอาไม่รู้ด้วย"

เรือง รินกลัวจะตามไปด้วย นลหัวเราะขำๆแล้วเดินไปไม่กี่ก้าวก็เหยียบเอาเศษแก้วตำเท้าขึ้นมา เขาทรุดฮวบลง เรืองรินคิดว่าล้อเล่น แต่พอนลยกเท้าขึ้นมา เลือดไหลโกรก เรืองรินตกใจโผเข้าไปดู เธอรีบวิ่งไปเอากล่องยาในเรือมาทำแผลให้ พันผ้าก๊อซแล้วคุยกับเท้านลว่าอย่าอักเสบนะ นลเห็นแล้วขำ เรืองรินหน้าเศร้ารู้สึกผิดที่ทำให้นลเจ็บแบบนี้

เวลาผ่านไป นลหลับสนิทเพราะเพลียจากอาการเมาเรือและบาดแผลที่เท้า เรืองรินนั่งพิงเสาสัปหงกไปคอยไล่ยุงให้นลไป ลุกขึ้นดูแผลที่เท้าเห็นมีเลือดซึมก็ตกใจ รีบหาท่อนไม้มาวางให้เท้าสูงขึ้น นลรู้สึกตัวลอบมองเรืองรินอย่างขอบคุณ...

ooooooo
ตอนที่ 16

เวลาผ่านไปกลางดึก นลตื่นขึ้นมาเห็นเรืองรินหลับซุกตัวอยู่ข้างเขา จึงดึงเธอให้นอนหนุนไหล่เขา เขามองใบหน้าเธอที่มีผมรุ่ยร่ายบนใบหน้า จึงเขี่ยให้ พ้นหน้า เรืองรินหลับปุ๋ยมีรอยยิ้มนิดๆขยับตัวกอดเขาหลับสบายอย่างมีความสุข

จนเช้า เรืองรินตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนกอดนลอยู่ ก็ตกใจ ค่อยๆลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา

"ทำไปได้...ว่าแล้วทำไมฝันว่ากอดหมอนนุ้มนุ่ม"

บ่น พลางมองไปเห็นน้ำในขวดเหลือเพียงครึ่งเดียวเพราะเอาไปล้างแผลเมื่อวาน จึงเดินออกไปหาน้ำและของกิน เธอเดินมาอีกด้านหนึ่งของเกาะก็ได้ยินเสียงเพลงแว่วมา เธอเดินตามเสียงเพลง มองไปมีนักท่องเที่ยวต่างชาติสองสามคน นอนเล่นริมหาดก็ดีใจสุดๆ...

เรือง รินหอบถุงปลาย่างกับแพ็กน้ำดื่มกลับมาที่นลนอน แต่ไม่พบนลแล้วก็ตกใจ วางของร้องเรียกเขา นลโผล่ออกมาจากหลังเพิง "จะตะโกนทำไม ฉันอยู่นี่"

เรือง รินถามว่าไปทำอะไรตรงนั้น นลตอบดื้อๆว่า... ฉี่...เรืองรินหน้าชาวาบ หัวเราะแหะๆกลับมาจัดของกิน นลเดินตามมาเห็นปลาย่างทึ่งที่เธอหาปลาได้ตัวโตขนาดนี้ เรืองรินคุยโอ่ว่าเธอใช้ฉมวกในเรือจับปลา นลยิ่งทึ่ง เรืองรินรีบป้อนปลาเข้าปากนลก่อนที่จะถามมากไปกว่านี้

"ตอนนี้เราไม่ได้อยู่บ้านรัศมิมานแล้ว คุณและก็ริน... ติดเกาะ"

"แล้วไง...จะพูดอะไร"

"รินก็ไม่ใช่คนใช้คุณนลแล้วสิ"

"แล้วไง?"

"งั้นก็เรียกว่าคุณริน และต้องมีครับทุกคำ"

"จะบ้าเหรอ ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย"

"ก็ เพราะเราเหลือกันอยู่สองคนน่ะสิคะ คุณนลขาเจ็บ อย่างน้อยๆรินก็หาอาหารให้คุณได้ แค่พูดกับรินเพราะๆทำไม่ได้ก็ตามใจ" เรืองรินหยุดป้อนปลา

"ฝันไปเถอะ" นลเชิดหน้า

เรืองรินจึงนั่ง กินปลาคนเดียวอย่างเอร็ดอร่อย นลมอง ตาละห้อย เรืองรินจึงเลื่อนปลาให้ แต่ให้ขอบคุณเธอก่อน นลพูดขอบคุณอย่างขอไปที แต่เรืองรินก็ปรบมือดีใจ...เวลาผ่านไป นลนั่งมองออกไปในทะเล เรืองรินเดินมาข้างๆชวนคุย

"มานั่งอยู่นี่เอง รินคิดว่าคุณว่ายน้ำหนีรินไปแล้ว"

"ความคิดพิเรนทร์นี่ต้องยกให้เธอเลยนะยัยริน"

เรือง รินทำไม่สนใจนั่งลงชมว่าทะเลสวย นลพูดว่าเขาไม่เคยอยู่แบบไม่มีผู้คนมาก่อน รู้สึกแปลกดี เรืองรินจึงย้อนถามว่าที่นั่งอยู่นี่ไม่ใช่คนหรือ นลหัวเราะแล้วถาม "ถ้าในที่สุด เราสองคนไม่ได้ออกจากเกาะนี่ ต้องอยู่กับฉัน

ไปจนแก่ตายกันไปข้าง เธอจะว่ายังไง"

"ก็ดีนี่คะ ตอนคุณนลแก่ๆคงตลกดี" เรืองรินหัวเราะ

"แล้วเธอว่า อยู่ๆไปแล้วเราสองคนจะ...มั้ย...?"

เรืองรินหน้าแดง "จะอะไรคะ...จะอะไรคะ คุณนลพูดให้ดีๆนะ"

"จะทะเลาะกันมั้ย...ฉันหมายความอย่างนั้น นี่...เธอคิดอะไรน่ะ ทำไมต้องหน้าแดง"

"เปล่านะคะ ไม่ได้คิดอะไร" เรืองรินอายลุกหนี

นลดึงมือเธอไว้แล้วถาม "เธอเป็นใคร มีแค่เธอกับฉันแล้วนะ บอกฉันซะที เธอเป็นใคร"

สี หน้านลจริงจังจนเรืองรินขยาด เธออ้ำอึ้ง นลดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแล้วจูบเธอนิ่งนาน เรืองรินตะลึงนิ่งไม่ขัดขืน นลถอนริมฝีปาก "ฉันจะไม่สนแล้วว่าเธอคือใคร"

เรืองรินเหมือนตกอยู่ใน ภวังค์ พลันต้องเบิ่งตาโตเมื่อเห็นชาวเลตัวดำปี๋ 2 คน ในมือมีแกลลอนน้ำมันยืนมองอยู่ เธอผลักนลหันไปมอง นลตกใจ ชาวเลรีบบอก "น้ำมันที่สั่งได้แล้ว"

นลหันขวับมามองเรืองริน เธอยิ้มแหะๆว่าเธอเป็นคนสั่งเอง...

ooooooo

กลับ ถึงบ้านที่กรุงเทพฯ นลหน้านิ่วเดินกะเผลกเข้าบ้าน เรืองรินถือสัมภาระเดินตามง้องอน "เดินช้าๆสิคะคุณนล เดี๋ยวแผลที่เท้าก็อักเสบหรอกค่ะ"

นลหยุดเดินหันมาจ้องเรืองริน "ที่เธอพูดเนี่ย เป็นห่วงฉันจริงๆ หรือโกหกอีก"

"โธ่คุณนลขา ที่เกาะน่ะรินก็แค่อำคุณนลเล่น"


น ลนึกถึงตอนจูบเรืองรินที่เกาะแล้วยิ่งเจ็บใจที่ตัวเองกลายเป็นไอ้งั่ง เรืองรินรีบบอกว่า เธอไม่เคยคิดอย่างนั้น นลโกรธไม่หายตอกกลับเสียเรืองรินหน้าเจื่อน "ที่จริงฉันก็ไม่เห็นต้องโกรธอะไรเธอเลยนะ เธอมันก็ไม่เคยมีความจริงให้ฉันอยู่แล้ว อยู่ในโลกที่เสแสร้งปลิ้นปล้อนของเธอต่อไปเถอะ"

นลตะโกนเรียกเป็ดมา ขนของเขาเข้าบ้าน ไม่ให้เรืองรินยุ่งเกี่ยวอีก เป็ดงง เรืองรินจึงบอกให้เป็ดขนของเข้าไปก่อนที่จะโดนเอ็ดตะโร เป็ดร้องตามหลังนล "ไปเดี๋ยวนี้คร้าบ...เดี๋ยวเม้าท์เรื่องที่เกาะให้ฟังมั่งนะ คุณนลถอดเสื้อโชว์แกมั่งป่าว ฮิๆๆ"

พลันเป็ดชนโครมเข้ากับนล ซึ่งหันมายืนจ้องเรืองริน จนเธอต้องหลบตาวูบแล้วเดินไป...นลอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งมองแผลที่เท้าตัวเอง หวนนึกถึงหน้าเรืองรินที่ทำแผลให้เขาแล้วคุยกับเท้าเขา นลเผลอยิ้มบางๆ "ถ้าเธอไม่ใช่คนใช้ ทุกอย่างก็คงง่ายกว่านี้...ใช่ ถ้าเธอไม่ใช่คนใช้"

ใน ครัว เป็ดกำลังเมาท์ให้อ่อนฟังว่าเรืองรินโดนนลเม้งใส่ อ่อนไม่เชื่อเพราะทั้งสองไปค้างอ้างแรมเกาะด้วยกันน่าจะมีอะไรดีๆมากกว่า เรืองรินมาผสมโรงแต่ชวนคุยให้กลายเป็นเรื่องตลก ไม่ทันไร ป้าบัวมาบอกด้วยความร้อนใจว่า กนกวรรณยังไม่กลับมาบ้านเลย เป็ดกับอ่อนดีใจ ป้าบัวตบหน้าทั้งสองคนที่ไม่รู้จักบุญคุณเจ้านาย เรืองรินนึกเป็นห่วงตามป้าบัว

ไม่มีใครรู้ว่ากนกวรรณมาปรับทุกข์กับ อาจารย์คง พอกิ่งกานต์กลับมา อาจารย์คงก็ถามว่าที่ทำซูชิไปให้นลเป็นอย่างไรบ้าง หายไปทั้งคืนเลย กนกวรรณจึงถาม

"อ้าว ไปหาตานลมาหรอกเหรอ...ตานลตามหาฉันให้วุ่นวายเลยละสิ ใช่มั้ยๆ"

"ไม่นี่คะ...กิ่งขอตัวก่อนนะคะ" กิ่งกานต์ไม่อยากคุย

กับใคร ขอตัวขึ้นห้อง

ทั้งอาจารย์คงและกนกวรรณแปลกใจท่าทีกิ่งกานต์  อาจารย์คงเห็นว่าลูกสาวกลับมาแล้วจึงชวนกนกวรรณค้างที่บ้านสักคืน...

ขณะเดียวกัน ยายชื่นกำลังกำชับหลานทั้งสองว่า "ถ้าแกสองคนออกตามหาแม่แกได้มีเรื่องกับยายแน่"

นล เป็นห่วงเห็นว่ากนกวรรณหายไปหลายวันแล้ว แต่ยายชื่นไม่สนใจ อยากทำตัวเป็นเด็กก็ปล่อยให้อยู่นอกบ้านต่อไป นิยาโอดโอย "แต่คุณยายค้า...คุณแม่อยู่ที่ไหนได้ไม่นานหรอกค่ะ ติดบ้านจะตายคุณยายก็ทราบ ป่านนี้คงอยากกลับแล้วล่ะค่ะ"

"กลับมาแล้ว ไง ก็มามีปัญหากับยัยรินอีก ให้ยายเลือกระหว่างเค้ากับยัยริน พอไม่เลือกก็หอบผ้าหอบผ่อนหนีไป อย่างนี้มันใช้ได้เหรอ พอเถอะ อย่าให้ยายตำหนิแม่แกต่อหน้าพวกแกอีกเลย มันไม่ถูก" พูดจบยายชื่นก็เดินไป

นลรู้ว่าเรืองรินแอบฟังอยู่จึงเรียก "จะออกมาเองรึจะให้ฉันแกะออกจากข้างฝา"

เรืองรินค่อยๆโผล่ออกมา รีบแก้ตัวว่าเธอเดินผ่านมาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง นลจึงว่า

"อย่างนั้นก็ได้ยินแล้วใช่มั้ยว่าเธอเป็นต้นเหตุทำให้

คุณแม่ฉันออกจากบ้านไป"

เรือง รินหน้าเศร้า ยอมรับ นลจึงให้เป็นหน้าที่เรืองรินตามกนกวรรณกลับมาภายในพรุ่งนี้ไม่อย่างนั้น เธอต้องรับผิดชอบด้วยการลาออก นิยาจะค้าน แต่นลยิ้มเยาะแล้วเดินออกไป


ooooooo

อยู่ บ้านกิ่งกานต์ ทำให้กนกวรรณได้เห็นว่าแตกต่างจากความเป็นอยู่บ้านเธอมาก ไม่ว่าการแต่งตัวปอนๆของสองพ่อลูก อาหารมื้อเย็นที่ทานกันก็เป็นอาหารเก่าแช่ช่องฟรีซเอามาอุ่นรสชาติเหลือรับ แถมยังมีน้องแจ่มซึ่งเป็นลูกกรอกอยู่ร่วมบ้านเดียวกันให้ เธอต้องหวาดผวา...

พอ มีโอกาสอยู่ลำพัง นิยาถามนลว่าอยากไล่เรืองรินออกจริงหรือ ถึงให้ตามแม่กลับมา เพราะเรืองรินจะรู้ได้อย่างไรว่ากนกวรรณอยู่ไหน นลมองนิยาอย่างจับผิด

"แล้วเราทำไมถึงมั่นใจนักว่า ยัยรินจะหาไม่เจอล่ะ รู้ใจกันจริงนะ"

นิ ยารีบแก้ตัวว่าขนาดลูกแท้ๆยังไม่รู้ แล้วเรืองรินเป็นคนใช้จะรู้ได้อย่างไรว่าแม่อยู่ไหน นลเผลอหลุดปากออกมา "พี่ไม่ได้ต้องการให้ยัยรินตกงาน พี่แค่ไม่อยากให้เป็นคนใช้"

"ไม่อยากให้ยัยรินเป็นคนใช้! แล้วอยากให้เป็นอะไรล่ะคะ"

นลได้สติรีบปั้นหน้าขรึม นิยาดักคอว่าคงไม่คิดอะไรกับเรืองริน นลทำเสียงแข็ง "ฉันเป็นพี่เธอนะยัยนิ เธอไม่รู้จักฉันเลยเหรอ"

"นั่นน่ะสิคะ พี่นลคงไม่ได้คิดอะไรกับยัยรินหรอก ใช่มั้ยคะ"

"ใช่"

"ฮ้า! ใช่นี่คิดหรือไม่ได้คิดคะ"

"ไม่ได้คิด! เอ๊อ...เธอนี่"

นิยาถอนใจโล่งอก "โอย หัวใจจะวาย...ดีแล้วล่ะค่ะ พี่นลไม่ได้คิดอะไรกับยัยรินก็ดี"

แต่พอนิยาเดินไป นลซึ่งอยู่คนเดียวก็พูดออกมา "ไม่ได้ คิด...นิดเดียวน่ะสิ"...

วัน รุ่งขึ้น เรืองรินเดินเครียดอยู่ในห้างดราก้อนมอลล์ พลันมีมือหนึ่งมาดึงตัวเธอเข้าไปมุมหนึ่ง แล้วเอามือปิดปากไม่ให้เธอร้อง เรือนรินตกใจ แต่พอมองเห็นหน้าว่าเป็นดนุก็โล่งใจ

"ปลอดภัยกลับมาแล้วไม่เห็นโทร.บอกผมบ้างเลย"

"รินขอโทษค่ะ พอดีที่บ้านคุณนลมีเรื่องยุ่งๆอีกแล้ว คุณวรรณหายตัวไปค่ะ"

ดนุ ตกใจไปด้วยเพราะรู้ว่าหายไปวันที่ไปหัวหินกัน เรืองรินบอกอีกว่านลคาดโทษให้เธอเป็นคนตามกนกวรรณกลับมา ดนุว่านลไร้เหตุผล ตัวเองยังไม่รู้แล้วเรืองรินจะรู้ได้อย่างไร

"นั่นน่ะสิคะ รินคิดจนหัวจะระเบิดก็คิดไม่ออกว่าจะไปตามคุณวรรณที่ไหน เดี๋ยวเจอคุณนลก็ช่วยคุยให้รินทีเถอะ"

"คุณนลคงไม่คุยกับผมหรอก" ดนุนึงถึงวันที่เขาชกหน้านลเพราะพูดจาดูถูกเรืองริน

พอ เรืองรินรู้ก็แสดงอารมณ์โกรธดนุ "แก้ปัญหาง่ายๆ อย่างนี้น่ะเหรอคะ ทำไมตอนทำถึงไม่คิด ทุกอย่างกำลังจะดีอยู่แล้ว คุณก็กลับทำมันพังอีก"

"แต่ที่ผมทำไป..."

เรืองรินยกมือให้หยุดพูด "นี่มันไม่ใช่คุณเลยนะคะคุณดนุ คุณเปลี่ยนไป"

ดนุอึ้งมองเรืองรินอย่างน้อยใจ เรืองรินผละจากไป ดนุพึมพำว่าเรืองรินก็เปลี่ยนไป...

เรือง รินเดินหาเป็ดทั่วออฟฟิศ นิยาตรงมาหาเรืองรินอย่างร้อนใจ แต่เรืองรินกลับเดินหนีไม่อยากคุยด้วย เพราะโกรธที่ไม่บอกเรื่องดนุชกหน้านล นิยาเดินตามพูด

"ฉันจะบอกแกให้มันได้อะไรขึ้นมา ให้แกไปโวยคุณดนุเค้าอย่างที่เป็นอยู่เนี่ยเหรอ"

"ถึงกันไวจริงนะ" เรืองรินพูดประชด พอเดินผ่านคนก็ทำค้อมๆตัวแบบคนใช้

"อ้าวๆ ยัยนี่ เดี๋ยวนี้แกกลายเป็นคนปากคอจิกกัดไปตั้งแต่เมื่อไหร่"


"ฉัน ก็ว่าแล้ว ทำไมคุณนลถึงหาเรื่องฉันนัก ที่แท้ก็มีเรื่องกับคุณดนุเลยพานมาลงที่ฉัน มีอย่างเหรอ ถ้าตามคุณแม่แกกลับบ้านไม่ได้จะไล่ฉันออก"

"จะอะไรก็ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้คุณดนุกับพี่นลกำลังจะประชุมส่วนตัวกัน"

เรือง รินได้ยินดีดตัวผึงลืมวางท่าคนใช้ เกรงสองคนจะประชุมกันรู้เรื่องหรือ...และก็จริงอย่างที่เรืองรินคิด ดนุเดินอาดๆมาที่ห้องประชุม มีลูกน้องถือแฟ้มงานออกแบบตามหลัง มาประจันหน้ากับนลที่หน้าห้องพอดี ต่างมองหน้ากันสักพัก ก่อนที่จะพูดพร้อมกัน "เชิญครับ..."

การประชุมเป็นไปอย่างตึงเครียด ไม่ว่าดนุจะเสนองานอะไร นลก็ไม่เห็นด้วยสักอย่าง ดนุเองก็ไม่ลดราวาศอกให้ เขาเอาสัญญาว่าจ้างคืนให้นล นลรับมาแล้วยื่นคืนให้ลูกน้องดนุ


"ผมเชื่อว่าคนมีฝีมืออย่างคุณ แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้"

ดนุ ไม่ทันตอบโต้ รมณีโผล่เข้ามาเกาะแขนนลดีใจที่เขากลับมาอย่างปลอดภัย นลมองดนุกับลูกน้องอย่างอายๆ ดนุมองนลอย่างเย้ยหยันก่อนจะแยกย้ายกันไป...

เรือง รินตามหาเป็ดจนเจอเพื่อซักถามถึงที่ที่กนกวรรณชอบไปมีที่ไหนบ้าง เป็ดเผลอเม้าท์จนสนุกปาก นิยาเข้ามาได้ยินจะเอาเรื่องเป็ด เป็ดรีบวิ่งหนีกระเจิง เรืองรินถามถึงนลกับดนุเป็นอย่างไรบ้าง พอดีนิยาเห็นดนุเดินมาจึงให้เรืองรินถามดนุเอาเอง เรืองรินยังโกรธดนุจึงพูดว่าเธอต้องรีบไปทำงาน ดนุเดินมาถึงก็น้อยใจขอตัวเดินกลับไป นิยามองทั้งสองคนอย่างกังวลใจ

ooooooo

ไม่ ได้หลับนอนจนตาโหลเพราะความกลัวผีในบ้านกิ่งกานต์ กนกวรรณหอบกระเป๋าเสื้อผ้าย่องจะหนีออกจากบ้าน พลันเรืองยศถือชุดราตรียาวชูปิดหน้าเดินเข้ามาในบ้าน ทำให้กนกวรรณตกใจคิดว่าผีหัวขาดร้องลั่น เรืองยศสะดุ้งรีบลดเสื้อลงรายงานตัวว่าเขาเป็นคนส่งผ้า

กิ่งกานต์ลง บันไดมาเห็นเรืองยศคุยกับกนกวรรณก็ตกใจกลัวเรืองยศพูดเรื่องที่ หัวหิน จึงรีบมายืนแทรกกลาง "ยังไม่ได้คุยอะไรกันใช่มั้ยคะ...คุณแม่นั่งพักผ่อนไปก่อนนะคะ"

กิ่ง กานต์รีบดึงเรืองยศพากันกลับไปที่ร้านซักรีดของเขาเพื่อสั่งกำชับห้าม เล่าเรื่องที่หัวหินให้ใครฟัง ไม่ทันไร เรืองรินผลักประตูร้านเข้ามาชนกิ่งกานต์ พอกิ่งกานต์เห็น เรืองรินก็เผลอวีนใส่ที่เรืองยศนัดผู้หญิงมาหา "ฉันจะกลับไปฟ้องคุณแม่วรรณว่าแกแอบอู้งานมาหาผู้ชาย"

เรืองรินจึงได้รู้ว่ากนกวรรณไปอยู่ที่บ้านกิ่งกานต์นี่เอง...

เพราะ ความห่วง นิยาจึงตามพูดกับดนุอย่าโกรธเรือง–ริน เพราะทั้งหมดเรืองรินแค่บ้างาน แต่ดนุไม่คิดเช่นนั้น เขาน้อยใจที่เรืองรินไม่ถามเขาสักคำว่าชกหน้านลทำไม นิยาตั้งท่าจะอธิบาย

"ไม่ มีประโยชน์หรอกครับ ไม่ใช่เด็กๆกันแล้ว ผมว่าลึกๆแล้วทุกคนรู้แหละว่าอะไรเป็นยังไง เพียงแต่จะพูดออกมารึเปล่าก็เท่านั้น คุณนิยาอย่าเสียเวลากับผมเลยครับ"

"นิไม่เคยคิดว่าเป็นการเสียเวลาเลยนะคะ" นิยาพูดไปหยิบหนังสือในร้านใส่อ้อมแขนไป

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ บางที...มันอาจจะถึงเวลาที่ผมจะเลิกกับเค้าจริงๆก็ได้"

"โธ่คุณดนุคะ อะไรนิก็ยอมนะคะ แต่อย่าพูดคำนี้ได้มั้ย ขนาดนิฟังแล้วยังไม่ชอบเลย แล้วถ้ายัยรินมาได้ยินเข้ามิเสียใจแย่เหรอคะ"

"ช่างเค้าสิ" ดนุพูดอย่างโกรธๆพร้อมเลือกหยิบหนังสือไปด้วย

"แน้ ดูพูดเข้า อ๋อ...ที่แท้คุณดนุก็เป็นคนใจร้ายแบบนี้นี่เอง"

"อาจจะดีก็ได้นะ เคยได้ยินว่าผู้หญิงสมัยนี้ชอบคนเลว"

สอง คนหอบหนังสือมาวางที่เคาน์เตอร์ให้พนักงานคิดเงิน ปรากฏว่าทั้งสองคนเลือกหนังสือเหมือนกันทุกเล่ม ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันยิ้มขำๆแล้วหุบยิ้มเมินหน้าจากกัน...

หน้า รั้วบ้านกิ่งกานต์ เรืองรินมาดูเลขที่บ้านเทียบกับที่อยู่ในใบส่งเสื้อ พลันเห็นรถกนกวรรณจอดอยู่หน้าบ้านริมรั้ว ยิ่งมั่นใจว่าไม่ผิดหลังแน่ จะกดกริ่งก็เกรงกนกวรรณจะรู้ตัวจึงยืนครุ่นคิดสักพัก กนกวรรณย่องมาเปิดประตูแต่มันถูกล็อก เรืองรินจึงเดินมาหาแล้วบอกให้ปีนออกมา กนกวรรณตกใจ ด้วยยังเคืองจึงทำหยิ่งไม่สนใจ แต่เพราะความกลัวผีจึงยอมลดทิฐิปีนข้ามรั้วออกมาโดยมีเรืองรินคอยช่วย ขณะขับรถกลับ กนกวรรณได้รู้ว่าเรืองรินโดนนลคาดโทษไว้ ถ้าพาตัวเธอกลับไม่ได้จะโดนไล่ออก กนกวรรณจึงหลอกให้เรืองริน

ลงจากรถแล้วทิ้งไว้กลางถนนเปลี่ยว เรืองรินวิ่งตามจนเหนื่อยหอบ ทรุดลงกลางถนน ไม่มีรถผ่านมาอีกเลย...

หลง กลัดกลุ้มอยู่นาน รมณีเพิ่งรู้ว่านลไม่ได้ติดใจเรื่องของหายที่หัวหิน ศักดิ์ชัยตาจับจ้องรายการบอลในทีวี แต่ก็พูดไปว่าพวกเศรษฐีไม่รู้สึกกับของแค่นั้นหรอก รมณีเปิดตู้เย็นจะทำอาหาร พบตู้เย็นว่างเปล่ามีแต่น้ำขวดเดียวจึงถามศักดิ์ชัยว่าเธอให้เงินไว้ซื้อ ของกินทำไมไม่มีเลย ศักดิ์ชัยอ้างว่าเอาไปจ่ายค่าไฟหมด รมณีอ่อนใจ เธอจะต้องทนสภาพแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ศักดิ์ชัยจึงบอกให้ไปเอาใบโอนหุ้นจากนลมาให้ได้ รมณีไม่เชื่อว่านลจะบ้าเก็บไว้

ooooooo

ทุกคนในบ้านแปลกใจที่ เห็นกนกวรรณกลับมานั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเย็น ท่าทางมีความสุขมาก ยายชื่นสงสัยถามหาเรืองริน อ่อนตอบว่าออกไปออฟฟิศตั้งแต่เช้ายังไม่กลับมาเลย นิยากระซิบนลว่า "นิรู้มาว่ายัยรินไปตามหาคุณแม่"

นลจึงถามกนกวรรณ กนกวรรณดุกลับว่าที่นี่บ้านเธอ ทำไมต้องมีใครไปตามกลับ ว่าแล้วก็ทำโกรธลุกจะเดินไป พอดีรายการข่าวทีวี เสียงโฆษกรายงานข่าวว่า พบศพหญิงสาวไม่ทราบชื่อ หมกอยู่ในพงหญ้าย่านถนนชานเมือง กนกวรรณหน้าซีดเผือด...

อ่อนออกมายืนชะเง้อหน้าบ้านรอเรืองริน พลันนลเข้ามาจับไหล่อ่อนให้หันมาแล้วถามว่ากลับมาแล้วหรือ พอเห็นว่าเป็นอ่อนก็ตกใจ แต่อ่อนกลับเป็นคนวิ่งหนี...อ่อนเข้ามาเล่าให้เป็ดกับป้าบัวฟังว่านลท่าทาง เป็นห่วงเรืองรินมาก

"แล้วนี่พวกคุณๆเค้ารู้รึยังว่าแกเจอกระเป๋านังรินในรถคุณวรรณ" ป้าบัวถามเป็ด

"ชู่ว์...ให้รู้ได้ยังไงล่ะ ก็คุณวรรณแกยืนกรานว่าไม่เจอนังรินน่ะ" เป็ดกลัวมีเรื่อง

"แต่ คุณวรรณเธอก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำนะ คงไม่ได้ ทำอะไรนังรินมันหรอก กระเป๋านี่อาจจะไปหล่นอยู่ในรถคุณวรรณโดยบังเอิญก็ได้" ป้าบัวสันนิษฐาน

อ่อน กับเป็ดไม่อยากเชื่อ พลันมือถือในกระเป๋าของเรืองรินดังขึ้น เป็ดมือไม้สั่นกดรับ เสียงเรืองรินหวาดกลัวให้เป็ดมารับเธอด่วน เธอกลัวมากเพราะมันมืดมาก เป็ดจึงบอกให้เธอรออยู่ในตู้โทรศัพท์อย่าไปไหน เป็ดมือไม้สั่นยังสะพายกระเป๋าเรืองรินวิ่งมาเปิดประตูบ้านจะเอารถออก กนกวรรณออกมาขวางถามจะไปไหน พอรู้ว่าจะไปรับเรืองริน ก็สั่งห้ามแล้วกระชากกระเป๋าเรืองรินมา แต่พอหันกลับต้องหน้าซีด เพราะเจอนลยืนกอดอกแววตาผิดหวังสุดๆ...

รออยู่นานด้วยความหวาดกลัว เรืองรินมองเหรียญ

สิบ บาทสุดท้ายในมือ ว่าจะโทร.อีกครั้งดีหรือไม่ ทันใด...มีแสงไฟรถสาดมา เธอจะดีใจแต่ก็หวั่นใจกลัวไม่ใช่รถเป็ด จึงนั่งยองๆหลบแสงไฟ รถแล่นมาเรื่อยๆเธอตัดสินใจลุกขึ้นโบกมือ รถคันนั้นหยุด พอเข้ามาใกล้ เรืองรินจึงรู้ว่าไม่ใช่รถเป็ด แต่เป็นศักดิ์ชัยที่ก้าวลงจากรถมาร้อง "เฮ้ย มาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ นี่ฉันยังไม่คิดเลยนะว่าเป็นเธอ จอดๆดูไปอย่างนั้นละ ไป...ขึ้นรถ"

เรืองรินส่ายหัวไม่ไป ศักดิ์ชัยจึงขู่ว่าแถวนี้จิ๊กโก๋เป็นแก๊งให้ระวังตัวไว้ เรืองรินขยาดตัดสินใจยอมไปกับศักดิ์ชัย แต่พอรถแล่นออกไป รถเป็ดกับนลก็แล่นมาจอด ทั้งสองเดินตามหาเรืองรินทั่วละแวกนั้นไม่เจอจึงกลับ...ศักดิ์ชัยพาเรืองริน ไปทานข้าวก่อนจะไปส่งบ้าน

นลยังคงยืนรอเรืองรินที่หน้าบ้าน กนกวรรณเข้ามาถามว่าเรืองรินไม่ได้ถูกฆ่าหมกป่าใช่ไหม นลมองแม่ด้วยความผิดหวัง กนกวรรณเอ็ดนล "จะอะไรกันนักหนา ก็แค่ คนใช้คนหนึ่ง"

นลยิ่งโกรธ พลันเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน...ศักดิ์ชัยหน้าแดงก่ำ เมานิดๆยิ้มกริ่มให้เรืองรินว่าเขาดีใจที่ได้ทานอาหารกับเธอ เรืองรินแกล้งบอกให้เขารีบกลับ ป่านนี้รมณีรอแย่

"รมณีมาเกี่ยวอะไรด้วย เมียก็อยู่ส่วนเมีย เอิ๊ก..."

เรือง รินหน้าเหวอมอง ศักดิ์ชัยนึกได้แก้ว่าเมียชาวบ้านแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน บอกเรืองรินอย่าลืมเรื่องที่เขาขอให้ช่วยทำ เรืองรินตอบว่า "ไม่ลืมค่ะ ซองเอกสารสีขาวที่คุณชัยลืมไว้ที่ห้องทำงานคุณนล"

"ถูกต้อง"

"แล้วรินจะหาให้นะคะ ว่าแต่คุณชัยอย่าลืมค่าจ้างที่ตกลงกับรินไว้ด้วยล่ะคะ รับรองรินจะปิดปากเงียบไม่ให้คุณนลรู้"

ศักดิ์ ชัยรีบบอกว่าไม่ลืม และทำท่าจะจุ๊บ เรืองรินหลบทัน ศักดิ์ชัยจึงคะมำไปในรถ นลกับกนกวรรณเห็นจำได้ว่านั่นเป็นรถศักดิ์ชัย...เรืองรินกำลังปีนรั้วบ้าน เข้าไป นลเปิดประตูออกมา กนกวรรณเอ็ดตะโรให้ลงมา นลจึงอ้าแขนรับ กนกวรรณโวยไม่ได้นะ ให้เรืองรินรออยู่บนรั้วจะไปตามเป็ดมาช่วย เรืองรินยังโกรธที่โดนกนกวรรณทิ้งกลางถนน จึงแกล้งทิ้งตัวลงในอ้อมแขนนล แล้วหันมายิ้มเยาะกับกนกวรรณ ทำให้กนกวรรณต้องร้องกรี๊ดตาแทบถลน

คืน นั้น เรืองรินเล่าให้เป็ดกับอ่อนฟังอย่างสะใจที่เอาคืนกนกวรรณได้ แล้วเธอก็ถามหามือถือของเธอ เป็ดบอกว่าอยู่ที่นล เรืองรินตาเหลือกกลัวนลเปิดดูภาพเพราะมีรูปเธอกันดนุเต็มไปหมด เรืองรินรีบแล่นไปที่ห้องนล...นลกำลังคิดถึงสิ่งที่เรืองรินทำว่าพอกันกับ แม่ของเขา พลันมือถือเรืองรินดังขึ้น เขาจะกดรับ สายหลุดไปก่อน นลคิดได้เอามือถือของ
เรืองรินมากดดู

"หยุดนะคะคุณนล!"

"มาทวงโทรศัพท์คืนเหรอ ทำไมต้องหน้าซีดขนาดนั้นล่ะแม่คนเก่ง"

เรือง รินยิ้มสู้ ขอโทรศัพท์คืนดีๆ แต่นลกลับถามว่ามีอะไรเป็นความลับหรือ...เรืองรินส่ายหัวจะคว้าโทรศัพท์คืน นลชูขึ้นเหนือหัว เรืองรินกระโดดจะเอาคืนแต่ไม่ถึง นลพยายามกดดูไปด้วย เรืองรินร้องห้ามอย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ

"ฉันชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวไม่รู้เหรอ" นลล็อกคอเรืองรินมาซุกกับอกเขา

เรือง รินดิ้นพล่าน พลันจึงกัดเข้าที่อกเขา นลร้องลั่น เรืองรินหลุดออกมาดึงมือถือคืนไปได้แล้วทำหน้ายั่วนลก่อนจะเผ่นหนี "นม...อาหย่อย..."

"เธอ...แดงเลย...หือ...ยัยบ้า!" นลเปิดเสื้อดู หัวนมเขาแดงเป็นรอยฟัน

กนกวรรณเปิดประตูเข้ามา นลรีบดึงเสื้อลงยิ้มเจื่อนๆ...

ooooooo

พอ ส่งเรืองริน ศักดิ์ชัยก็ไปบ่อนเล่นการพนัน เจอกับเกสรที่บ่อน ทั้งสองช่วยกันเล่นได้เป็นกอบเป็นกำ แต่โดนหักหนี้ที่ค้างหมด ทั้งสองกอดคอกันไปดื่มต่อจนเมา เกสรหลับไม่รู้เรื่อง ศักดิ์ชัยจึงพามานอนที่คอนโดฯ...รมณีตื่นมากลางดึก เห็นศักดิ์ชัยนอนที่พื้นห้องรับแขกจึงเข้ามาดูอย่างห่วงใย พลันต้องตกใจเพราะมีเกสรนอนอยู่บนโซฟา

วันรุ่งขึ้น กนกวรรณแต่งตัวเซ็ตผมสวยงาม  แต่ไม่กล้าลงจากห้องกลัวยายชื่นเล่นงานเรื่องเรืองริน จึงทำเป็นป่วยไปทำงานไม่ไหว ให้ป้าบัวไปบอกทุกคน แต่ยายชื่นเข้ามาได้ยิน

เสียก่อน จึงถามว่าไม่สบายหรือ กนกวรรณรีบล้มตัวลงนอน "ก็...ค่ะๆ"

"ก็เพลาลงหน่อยนะ ถึงจะเป็นแค่คนใช้ แต่เด็กมันก็มีพ่อมีแม่ เป็นอะไรไปเค้าจะมาเอาเรื่องเราเข้าคุกเข้าตะรางได้"

กนกวรรณหน้าตื่น ร้องโอยปวดหัว ยายชื่นจึงบอกว่าไม่รบกวนแล้วแต่พูดแขวะทิ้งท้ายก่อนไป "พักผ่อนไปเถอะ...

ป่วยยังไง้ผมก็เซ็ตซะเป๊ะนะ..."

เรือง รินมาดูแลห้องทำงานของนล และถือโอกาสหาเอกสารที่ศักดิ์ชัยให้มา จึงพบว่าลิ้นชักทุกอันเปิดออกได้ง่ายไม่มีการล็อก "ทำไมคุณนลประมาทอย่างนี้ เปิดได้หมดเลย"

พอดีป้าบัวเข้ามา เรืองรินจึงขอกุญแจมาล็อกตู้เอกสารที่สำคัญๆในห้องนี้ เกรงจะมีอะไรหายเหมือนที่หัวหินอีก ป้าบัวเลยรีบหากุญแจมาให้...

ไม่ วายที่เรืองรินยังมาล็อกตู้และโต๊ะทำงานที่ห้องทำงานนลในออฟฟิศด้วย...นิ ยาวางแผนจะให้เรืองรินกับดนุปรับความเข้าใจกัน จึงแอบเอากล่องคุกกี้ เสียบดอกกุหลาบและการ์ดเล็กๆข้อความว่า...ดีกันนะคะ...ริน...ดนุยืนแอบมอง เงียบๆ พอดีลูกน้องมาเรียก นิยาจึงหันมามองแต่ไม่คิดว่าดนุจะเห็นอะไร

"อ้าว คุณดนุ พอดีนิยาผ่านมาเห็นขนมน่าทานเชียวอยู่บนโต๊ะคุณแน่ะ ไม่ทราบใครให้มาเหรอคะ"

ดนุ หยิบการ์ดมาอ่านแล้วบอกนิยาว่า...เรืองริน...นิยาทำเสียงประหลาดใจ "โถยัยริน คงอยากปรับความเข้าใจกับคุณดนุน่ะค่ะ นี่ก็ให้นิมานัดคุณดนุทานข้าวเที่ยงด้วยนะคะ"

ดนุดีใจจนนิยารู้สึก ผิดที่หลอกเขา แต่ปลอบตัวเองว่าโกหกให้คืนดีกันคงไม่เป็นไร...จากนั้นก็มาจัดการอีกคน นิยามาที่ห้องทำงานนล ได้ยินนลกำลังเล้งเรืองรินเรื่องที่มาล็อกตู้และโต๊ะทำงานเขาทั้งหมด จนหยิบเอกสารอะไรไม่ได้ เรืองรินบอกเธอทำเพื่อให้มันปลอดภัย นลโกรธแทบอยากบีบคอ เรืองรินเห็นนิยามาจึงขอให้ช่วยเธอด้วย

"ดุอะไรยัยรินขนาดนี้คะพี่นล แล้วนี่มันก็เวลาพักเที่ยง... ไปทานข้าวไป๊" นิยาไล่เรืองริน

เรือง รินชี้ที่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ นิยาย้ำว่าเธอนั่นแหละ เรืองรินจึงรีบวิ่งไป นลแขวะนิยาว่าส่งมุกกันดีนัก อย่าให้ถึงวันที่เขาเล่นงานบ้างแล้วกัน...นลเดินออกไปนั่งที่ร้านอาหารอย่าง หงุดหงิด เรืองรินเดินพูดโทรศัพท์เข้ามา

"ฉันถึงร้านแล้ว แกนั่นแหละสายยัยนิ นี่แล้วนึกยังไงชวนฉันกินข้าวเที่ยงสายฟ้าแลบอย่างนี้ยะ รีบๆมาละกัน ฉันหิวจนกินวัวได้ตัวนึงแล้ว" เรืองรินวางสายเดินผ่านโต๊ะที่นลนั่ง

นลแกล้งยื่นขาให้สะดุด เรืองรินเกือบคะมำ นลจับแขนเธอไว้ทัน พอเรืองรินเห็นเป็นนลก็ยิ้มแหยๆ "บังเอิญจังนะคะคุณนล แหะๆ...พอดี..."

นลสั่ง ให้เธอนั่ง เรืองรินจะพูดต่อ นลย้ำให้นั่งลงตรงข้ามกับเขา...พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟ นลบังคับให้เรืองรินกินเพราะได้ยินเสียงท้องร้องของเธอ

"คุณนลมีธุระอะไรกับรินก็ว่ามาเถอะค่ะ"

"กินซะ ฉันขี้เกียจฟังเสียงท้องเธอร้อง อุบาทว์ที่สุด จะกินไม่กิน" นลตักอาหารจ่อปาก

"บังคับขืนใจกันแม้กระทั่งเรื่องกิน กินก็ได้...ไม่ได้หิวหรอกนะ" เรืองรินอ้าปากให้ป้อน

ให้ พอดี ดนุเดินยิ้มๆเข้ามาในร้านเพราะรู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนของนิยา นึกถึงความน่ารักของนิยาบวกกับจะได้ปรับความเข้าใจกับเรืองริน แต่พอเข้ามาก็เห็นนลป้อนอาหารให้เรืองริน

ก็ยืนงงงัน...หน้าร้าน นิยาแอบยิ้มที่ทำให้เพื่อนมีความสุข แต่ ไม่ทันไรก็เห็นดนุเดินหน้าตึงออกมา "อะไรกันอีกเนี่ย...คุณดนุ..."
ตอนที่ 17

ทานอาหารเสร็จ เรืองรินหิ้วถุงอาหารเดินตาม นลมาที่ห้องทำงานของนิยา เพราะว่านิยาไม่ไปตามนัด นลยังเอ็ดตะโรใส่เรืองรินให้บอกความจริงมาทุกเรื่องที่โกหกเขา

เรืองรินโอดโอย "รินทำไปเพราะความจำเป็นนะคะคุณนล"

"ยอมรับแล้วสิว่าเธอโกหกฉันมาตลอด"

"ก็บอกแล้วไงคะว่ารินจำเป็น"

"แล้วเรื่องนายศักดิ์ชัย เธอจำเป็นอะไรที่ต้องไปคบมัน"

เรือง รินตกใจที่นลเห็นว่าศักดิ์ชัยมาส่งเธอเมื่อคืน แต่ก็ถือว่าดี "ดีแล้วล่ะค่ะ รินกำลังอยากถามคุณนลอยู่เลยว่าคุณคบเค้ามานานแล้วเหรอคะ"

"เพื่อนสมัยเรียน ถามทำไม?"

เรือง รินทำหน้าไม่อยากเชื่อ นลเข้าใจไปว่าเรืองรินสนใจศักดิ์ชัยถึงขั้นมาถามประวัติกับเขา เรืองรินไม่ทันคิดพูดออกไปว่า "ค่ะ สนใจมากๆเลยล่ะ"

"ทีงี้ล่ะพูด ความจริงเชียวนะ เพลย์บอยอย่างไอ้ศักดิ์ชัยน่ะ อย่างมากมันก็เห็นเธอเป็นของเล่น รู้ไว้ซะด้วยยัยสาวใช้" นลหึงตบโต๊ะเปรี้ยงแล้วเดินงอนออกไป

"โห...ด่าเป็นชุดแล้วเดินหนี ไม่เจ๋งนี่หว่า" เรืองรินไม่เข้าใจ ยังครุ่นคิดเรื่องของศักดิ์ชัย...

เมื่อเห็นดนุเดินหน้าเครียดออกมาจากร้านอาหาร

นิยาจึงเดินตามไปตลอดทางจนเห็นว่าเขาอารมณ์ดีขึ้น จึงถาม "คุณดนุสบายใจขึ้นรึยัง"

"ชาแล้วมังครับ" ดนุยิ้มเนือยๆก่อนจะถามว่าวันนี้นิยา มาแปลก

นิ ยางงว่าแปลกตรงไหน ดนุจึงตอบว่า วันนี้นิยาไม่ เกลี้ยกล่อมให้เขาคืนดีกับเรืองรินเหมือนทุกครั้ง นิยาทำหน้าเหยเกยอมรับ "หมดหนุกน่ะค่ะ...มันก็จริงนี่คะ คนอื่นเค้าชักแม่น้ำทั้งห้า แต่นิเนี่ยชักมาจะพันแล้ว...หมดแรงค่ะ"

ดนุหัวเราะท่าทางนิยา "ถ้าผมไม่มีคุณนิยา ผมจะเป็นยังไงเนี่ย..."

"ขอบคุณนะครับ" นิยาชิงพูดขึ้นก่อน "นิรู้ค่ะว่าคุณจะพูดคำนี้ แต่วันนี้นิขอไม่รับคำขอบคุณนะคะ เปลี่ยนเป็นพานิไปช็อปปิ้ง"

"ช็อปปิ้งเนี่ยนะ!"

"ไม่เคยได้ยินเหรอคะว่าผู้หญิงเนี่ยเวลาเครียดๆแล้วได้ช็อปปิ้ง อาการเครียดก็จะหายวับไปเลย"

"แล้วตกลง ผมหรือว่าคุณนิยาที่เครียด?" ดนุชักไม่แน่ใจ

"คุณดนุเครียด แต่นิอยากช็อป ไปค่ะ...ถ้าไม่หายเครียด นิให้เตะก้นพี่นล"

ดนุหัวเราะอย่างอารมณ์ดีขึ้น นิยาควงแขนเขาไป เธอพาเขาเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ลองเสื้อผ้าหลากหลาย ดูทั้งสองสนิทสนมรู้ใจกันมากขึ้น

ooooooo

อด ทนจนวันใหม่ รมณีหวังว่าเกสรคงไปพ้นจากบ้านเธอแล้ว แต่ที่ไหนได้ ทั้งสองกลับนอนใกล้ชิดกันมากขึ้น จนเธอต้องเอาน้ำมาสาดไล่ให้ทั้งสองคนตื่นขึ้นมา เกสรตาลีตาเหลือกกลับไป...ขณะที่รมณีนั่งรถศักดิ์ชัยมาด้วยกัน เธอยังต่อว่าเขาเรื่องเกสรไม่หยุด ศักดิ์ชัยอธิบายแล้วว่าเจอกันโดยบังเอิญ และเกสรเมาหลับ เขาไม่รู้จักบ้านจึงพามานอนที่นี่

"โฮ้ย รำคาญจริงๆเลย เลิกพูดเรื่องนี้ซะทีได้มั้ย มาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าวันนี้จะหาเงินส่งดอกไอ้เฮียแมนมันยังไง"

รมณี ให้ขอเลื่อนไปสองสามวัน แต่ศักดิ์ชัยเห็นแหวนที่นิ้วรมณี จำได้ว่าเป็นแหวนที่นลซื้อให้สมัยยังเรียนกันอยู่ จึงบอกให้เธอเอาไปขายเอาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยก่อน รมณีลังเลเพราะที่เธอใส่เพื่อให้นลเห็น แต่ศักดิ์ชัยต้องการเงิน จึงแกล้งทำเป็นหึงที่เห็นเธอยังใส่แหวนของนล...ศักดิ์ชัยมาจอดรถที่หน้าร้าน ทองให้รมณีลงไปขายแหวน รมณีอิดออด ศักดิ์ชัยจึงยื้อถอดแหวนจากนิ้ว แหวนหล่นกลิ้งไปกลางถนน รมณีวิ่งตามไปเก็บ พอดีมีมอเตอร์ไซค์วิ่งมาด้วยความเร็ว จึงเฉี่ยวเธอล้มกลิ้งขณะที่เธอก้มเก็บแหวน...

พอช็อปปิ้งกันจน เหนื่อย ดนุกับนิยาก็มานั่งทานไอศกรีมด้วยกัน ดนุยอมรับว่าใครอยู่ใกล้นิยาแล้วหายเครียด นิยาทำหน้าฉงน "อ้าว ตกลงที่นิหอบแฮกๆพาคุณเข้าร้านนี้ออกร้านโน้นเนี่ยไม่เกี่ยวเลยงั้นสิ หึม...เสียเวลานะเนี่ย"

ดนุถอนใจ "ตราบใดที่รินยังเป็นสาวใช้ของคุณนล ผมก็ต้องเห็นภาพที่ผมไม่ชอบอยู่วันยังค่ำ ทางเดียวที่จะแก้ปัญหา ผมว่า...ผมควรจะอยู่ห่างเรื่องวุ่นๆทั้งหมด"

"นิได้ยินว่าคุณจะยกเลิกสัญญากับดราก้อนมอลล์...หนีปัญหาไปแล้วได้อะไรล่ะคะ"

"อย่าเรียกว่าหนีเลยครับ ผมละอายใจมากกว่า ที่เคย

ทำไม่ดีไว้กับคุณนล เพราะความหึงหวงแท้ๆ"

"แต่แปลกนะคะ นิกลับไม่เคยเห็นพี่นลพูดถึงคุณดนุไม่ดีเลย แสดงว่าพี่นลไม่ได้ติดใจอะไรหรอกค่ะ"

ดนุ ฟังอย่างประหลาดใจ นิยาบอกอีกว่าถึงนลจะดูขวางๆแต่จริงๆแล้ว นลเป็นคนเข้าใจคนอย่างสุดยอด ดุขนาดไหนลูกน้องก็รักทุกคน ดนุเองก็รู้สึกเช่นกัน จึงรู้สึกผิดมากขึ้น นิยาแนะนำให้ไปปรับความเข้าใจกับนล...

กลับมานั่งทำงานที่โต๊ะ ดนุตรวจงานในโน้ตบุ๊ก พบว่าเอกสารรับประกันถูกส่งไปให้ลูกค้าแล้ว ทั้งที่เขายังเขียนสเปกงานไม่ครบ ลูกน้องรายงานว่า

"ลูกค้าช่วยเขียนให้ แล้วก็เซ็นรับเองเรียบร้อยครับ"

"ลูกค้า!" ดนุงงว่าใคร

"คุณนล...ท่านประธานน่ะครับพี่ เห็นหน้าแกดุๆแต่กลายเป็นใจดี ช่วยแก้งานให้เราเฉยเลย" ลูกน้องชมนลเปาะ

ดนุ ฟังแล้วนิ่งอึ้ง พอดีเห็นนลเดินดูงานอยู่ จึงตัดสินใจตรงไปหานล พอนลเห็นดนุกลับชวนคุยเรื่องงาน "ผมว่าตรงนี้ถ้าเป็นงานไม้น่าจะดูวอร์มกว่านะ หรือคุณดนุว่าไงครับ"

"อ๋อครับ...ทีแรกผมก็เสนอไปอย่างนั้น แต่คุณนิยาเธอขอมาน่ะครับ ว่าอยากได้สีสันของอะคริลิก"

"อืม...งั้นเหรอ รสนิยมผมคงแก่ไป หึ...หึ..."

ดนุ อึดอัดใจจนทนไม่ไหว ต้องขอบคุณนลที่ช่วยเขียนข้อมูลในเอกสารแทนเขา นลนึกอยู่สักพักจึงนึกได้แล้วบอกดนุว่ามันก็เป็นงานของเขาเหมือนกัน ดนุเห็นแววตาที่จริงใจของนล

ทั้งสองหันมานั่งดื่มกาแฟคุยกันอย่างเคย นลถามดนุว่าผ่อนคลายขึ้นบ้างไหม

"ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณนิยาถึงบอกว่าคุณนล

เป็นคนเข้าใจคน"

"แอบนินทาผมให้คุณฟังซะด้วย หึๆ ยัยน้องตัวดี"

"ผมเองซะอีกที่เคยมองคุณนลผิดไป"

"เรื่อง ยัยรินตัวแสบ ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องมันแล้ว ไปแล้ว บางทีผมนึกอิจฉายัยรินนะ ที่มีคนดีๆอย่างคุณดนุมาสนใจ ไหนจะแฟนเก่าคุณเธออีกเป็นขบวนนะ คุณเชื่อมั้ย"

"อ้าว...เม้าท์ผู้หญิงซะแล้วท่านประธานของเรา"

"ที่พูดนี่หวังดีกับคุณนะ ยัยรินน่ะ ไม่ธรรมดา ยัยนิยาของผมน่ะน่ารักกว่าตั้งเยอะ"

"อ้าว...ไหงวกไปหาคุณนิยาได้ล่ะครับ คิดจะกำจัดคู่แข่งอย่างผมน่ะ ไม่ง่ายหรอกนะครับ"

นลหัวเราะที่ดนุรู้ทัน สองหนุ่มหัวเราะเฮฮาอย่างคนเข้าใจกัน...

ooooooo

เย็น วันนี้ เรืองรินซื้อคุกกี้เจ้าอร่อยมาเป็นอาหารว่างให้ยายชื่นและทุกคน ต่างชมว่าอร่อยยกเว้นกนกวรรณที่ไม่ยอมกิน เรืองรินลืมตัวพูดไปว่าขนมเจ้าอร่อยนี้เธอซื้อเป็นประจำตั้งแต่สมัยเรียน นิยากับยายชื่นรีบกระแอมให้เรืองรินรู้ตัว นลสะดุดหูรีบถามว่าเรียนที่ไหน เรืองรินหน้าเหยรู้ตัวว่าหลุดปาก   นิยารีบช่วยพูดขึ้นว่าเธอชอบขนมนี่ วันหลังให้ซื้อมาอีกไม่ต้องเสียเวลาทำยายชื่น เห็นด้วย

นลมองเรือง รินอย่างจับผิด จึงแอบกดข้อความส่งเข้ามือถือเธอ...เรืองรินเห็นกนกวรรณเอาแต่จิบชาจึงแกล้ง ถามว่าจะรับอย่างอื่นไหม กนกวรรณสะดุ้งเผลอพูดไปว่าไม่กล้ากิน นลจึงถามว่ากลัวอะไร อ่อนแกล้งพูดว่ารับรองขนมไม่มียาพิษ เธอชิมแล้ว

"รู้ได้ไงยะว่าฉันกลัวนังรินมันใส่ยาพิษ อุ๊บ!" กนกวรรณรับเอามือปิดปาก

"เฮ้อ...หาเรื่องเอาชนักมาติดหลังแท้ๆ" ยายชื่นแกล้งเปรย

กนกวรรณมองยายชื่นงอนๆ   เรืองรินเอาใจจะไปให้

ป้า บัวทำอย่างอื่นมาให้ กนกวรรณทำเชิดหน้าแต่ไม่ปฏิเสธ พอเรืองรินจะเดินออกไป มือถือเธอสั่น เรืองรินกดดูเห็นข้อความจากนลว่าให้ไปเจอที่โรงรถ จึงหันมาถามนล "คุณนลจะให้รินไปเจอที่โรงรถเหรอคะ"

นลสำลักน้ำชา เรืองรินทำหน้าเด๋อด๋าชี้นิ้วไปทางโรงรถ นลโบกมือไล่...

บน ถนนกลางกรุง นลขับรถไม่พูดไม่จาพาเรืองรินออกมา เรืองรินมองหน้าเขามาตลอดทางแล้วบ่นที่ไม่พูดอะไรสักคำ นลหันมาถามว่าว่าอะไรเขา เรืองรินสะดุ้งส่ายหน้าไม่มีอะไร

จู่ๆนลก็หันมาพูดกับเธอว่า "โก๊ะ เบ๊อะอย่างเธอนี่มีผู้ชายมาชอบได้ไงนะ"

"จะหาเรื่องอะไรรินอีกล่ะคะ"

"ไม่แล้วล่ะ...ต่อให้ฉันอยากรู้ให้ตายว่าเธอเป็นใคร เธอก็โกหกฉันอยู่ดี"

"มาไม้ไหนคะเนี่ย"

"คุณดนุ ไอ้ศักดิ์ชัยเพื่อนฉัน แล้วก็เจ้านายร้านซักแห้งของเธอ ถ้าต้องเลือกซักคน เธอจะเลือกใคร" นลหันมาถามยิ้มๆ

"โห...พูดยังกับรินสวยเลือกได้งั้นเหอะค่ะ"

"เธอก็ไม่ขี้เหร่นี่

"คุณนลชมรินสวยเหรอคะ!" เรืองรินตื่นเต้นดีใจ แต่นลสวนมาว่าฝันไปเถอะ เขาต้องการรู้แค่ว่าเธอจะเลือกใคร เรืองรินทำท่าคิด

นลหวัง ว่าเธอจะตอบว่าเลือกเขา แต่เรืองรินกลับบอกว่า เธอเลือกทั้งหมด  นลเคืองแกล้งเหยียบเร่งเครื่องเร็วปรี๊ดจนเรืองรินตกใจต้องเกาะเบาะแน่น...

ขณะ เดียวกัน รมณีฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลพบว่ามีบาดแผลถลอกที่ใบหน้าและแขนขาจึงร้องไห้โฮ ศักดิ์ชัยยืนมอง อย่างหงุดหงิด  ต่อว่ารมณีที่บ้าวิ่งไปเก็บแหวนจนเกิดเรื่อง  เขายื่นแหวนคืนให้ รมณีโวยว่าเอามาคืนทำไม ให้เอาไปขายมาจ่ายค่าโรงพยาบาล พลันศักดิ์ชัยนึกอะไรเลวๆขึ้นมาได้ "...ฮึๆแหวนนี้จะทำให้ไอ้นลมันเชื่อว่าคุณยังรักมันอยู่..."

นลขับรถ มาจอดบนถนนที่มีไฟประดับสวยงาม เรืองริน มองอย่างตื่นตาตื่นใจ  ต้องหันมามองนลอย่างสงสัยเมื่อนลพูดขึ้นมาว่า "จริงๆวันนี้ฉันมีเรื่องดีๆจะบอกเธอ...ถามจริงเหอะ เธอจะเป็นคนใช้ไปตลอดชาติเลยเหรอ"

เรืองรินเป่าปากเรียกสติ "คิดตั้งนาน ถามเรื่องแค่เนี้ยเหรอคะ"

นลชวน เรืองรินไปช่วยงานเขาที่ดราก้อนมอลล์ เรืองริน อ้างว่าเธอจบแค่ประถมจะทำอะไรได้ นลไม่เชื่อ แต่ไม่สนใจคำตอบ เขาสั่งให้เธอไปเริ่มงานวันพรุ่งนี้ เขาไม่อยากเห็นเธอ เป็นแค่คนใช้ เรืองรินฟังแล้วขัดหูจึงถามว่าเขาดูถูกงานของเธอหรือ นลย้อนว่าเขายังไม่ได้พูดสักคำ นลดึงเรืองรินลงจากรถมายืนดูไฟที่รายล้อมรอบตัว นลดูยิ้มอย่างมีความสุข

"วันนี้ฉันจะเลิกสงสัยเธอ...หนึ่งวัน"

เรือง รินเห็นว่าก็ยังดี นลจูงมือเรืองรินเดินดูไฟ พลันมือถือนลดังขึ้น เรืองรินดึงมือกลับอย่างรู้งาน นลดึงมือถือมาดูแล้วกดพูด "โอ้โห...โทร.มาเหมือนรู้เวลาเลยว่ะไอ้ชัย"

พลันสีหน้านลหุบยิ้ม ฟังศักดิ์ชัยพูดจนจบ เก็บมือถือ แล้วบอกเรืองรินให้กลับขึ้นรถท่าทางเครียดอย่างเห็นได้ชัด...

ใน ห้องคนไข้ นลยืนมองรมณีอย่างสงสาร ฟังศักดิ์ชัย พูดเรื่องที่เกิดขึ้น "คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าว่า ณีวิ่งออกไปกลางถนน ใครๆก็คิดว่าจะฆ่าตัวตาย แต่ที่ไหนได้..."

ศักดิ์ชัยพยักพเยิดให้นลดูแหวนในถาดของโรงพยาบาล "แหวนนั่น ใช่ที่แกให้เป็นของขวัญวันเกิดณีตอนเราอยู่ปีสามรึเปล่า ฉันคุ้นๆ..."

"ก็แค่แหวน...ณี...ทำไมคุณต้องทำขนาดนี้..." นลยังอึ้ง กับสิ่งที่รับฟัง เขากุมมือรมณีไว้

"แลก แหวนกับชีวิต ไม่เห็นเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่ะ... ฉันไม่กวนละกันนะ"  ศักดิ์ชัยตบไหล่นลเบาๆเดินไปพยักหน้า เรียกเรืองรินให้ออกไปด้วยกัน

เรือง รินยืนนิ่งไม่มองศักดิ์ชัยจนเขาต้องกระชากเธอออกไป...จนกระทั่งนลขับรถกลับ บ้าน เรืองรินเห็นเขาเหม่อลอย จนขับรถไม่ดูไฟเขียวไฟแดง เธอต้องคอยบอก

วัน รุ่งขึ้น นลออกไปหารมณีแต่เช้า เรืองรินรู้จากป้าบัว รู้สึกน้อยใจนิดๆ...นลถือช่อดอกไม้เล็กเข้ามาในโรงพยาบาล ศักดิ์ชัยแอบมองรีบโทร.บอกเกสรให้ทำตามแผน เกสรบอกรมณีว่านลมาแล้ว พอได้ยินเสียงคนเปิดประตู เกสรกับรมณี ก็เริ่มถกเถียงกัน รมณีร้องไห้ฟูมฟาย เกสรตำหนิรมณีที่เอา ชีวิตไปแลกกับแหวนวงเดียวหมอบอกว่ารมณีจงใจฆ่าตัวตาย รมณีร้องไห้โฮบอกเกสรอย่าพูดให้นลได้ยิน เพราะเธอรักเค้ามาก...พอดีคนที่เข้ามาไม่ใช่นล เพราะเผอิญนลหยุดยืนพูด โทรศัพท์เรื่องงาน คนที่เข้ามาคือพนักงานทำความสะอาด พอเกสรหันมาเห็นก็โวยวายไล่ให้ออกไป

นลเดินมาถึงหน้าห้อง พนักงานที่โดนไล่เดินออกมาบ่นกับนลว่า "อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะคะ อาการแบบนี้น่าจะพบจิตแพทย์นะคะ...เห็นเค้าว่าวิ่งไปเก็บแหวนแล้วถูกรถ ชน..."

"เอ่อ...ครับ"

พนักงานพูดอีกว่าไม่ใช่ เพราะเมื่อกี้เธอได้ยินว่าเขาฆ่าตัวตาย เพราะผู้ชายเจ้าของแหวน นลได้ฟังถึงกับตะลึงงัน... เกสรกับรมณีกำลังกระวนกระวายที่แผนผิดพลาดไปจึงให้เกสรออกไปก่อน พอดีสวนกับนลจึงทักกันประปราย รมณีพูดกับนลว่า

"คุณไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมณีแล้วก็ได้ ณีรู้ว่าเมื่อคืนคุณก็มา..."

"คุณคิดสั้นจริงๆเหรอณี?" นลถามสวนออกไป...

นลพา รมณีมานั่งคุยในสวนของโรงพยาบาล นลสับสนว้าวุ่น แต่ก็ตั้งใจมาบอกรมณีว่าเขาขอเริ่มต้นใหม่กับเธอ เพราะถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต รมณีตะลึง แต่ก็ดีใจที่ไม่ต้องวางแผนอะไรอีก

ooooooo

วัน ต่อมา ยายชื่นต้องเดินทางไปประเทศจีนเพราะขัดเพื่อนๆไม่ได้ แต่ก็เป็นห่วงเรืองรินจึงกำชับให้ระวังตัว กนกวรรณหมั่นไส้ประชดว่าทำไมไม่พาไปด้วยกันเสียเลย ทิ้งไว้ไม่กลัวเธอหักคอเหรอ...พอยายชื่นนั่งรถออกไปแล้ว เรืองรินหันมาแกล้งจ้องกนกวรรณ กระซิบถามว่าจะหักคอเธอเหรอ กนกวรรณขยาดคิดไปใหญ่โตว่าเรืองรินบีบคอเธอ แต่ที่แท้คิดไปเอง จนนลมาเรียกจึงรู้สึกตัว นลพารมณีมาบ้าน

กนกวรรณสงสารรมณีเห็นบาด เจ็บจึงชวนให้พักที่บ้าน ช่วงที่ยายชื่นไม่อยู่ อ่อนรีบวิ่งมาบอกข่าวเรืองรินกับป้าบัว แถมโดนกำชับให้เรืองรินจัดห้องให้ด้วย อ่อนสงสารเรืองรินพยายามพูดปลอบใจ "พี่รินทำใจน้า เรามันคนใช้เค้าก็อย่างนี้ แหละ ที่คุณนลยอมก็เพราะคุณวรรณ"

ระหว่าง เปลี่ยนผ้าปูที่นอน อ่อนนินทารมณีโดยไม่ทันเห็นว่าเธอมายืนฟังพิงขอบประตูอยู่นาน พอเรืองรินเห็นก็สะกิดเตือนอ่อน รมณีก้าวเข้ามาจะเอาเรื่อง เรืองรินรีบขวางแล้วไล่อ่อนไปทำอาหารว่างให้ รมณีหัวเราะเหยียดๆเรืองริน "พวกคนใช้เค้ารักกันดีอย่างนี้เองเนอะ"

"อ่อนชอบพูดเล่นคุณรมณีอย่าไปถือสาเลยค่ะ"

"ไม่ถือหรอก อีกหน่อยนังคนใช้นั่นจะรู้จักฉันดีพอ มันก็จะหุบปากบอนๆของมันเอง"

เรือง รินฟังแล้วฉุนๆ รมณีมองเรืองรินใส่ปลอกหมอนใบสุดท้ายจนเสร็จ แล้วบอกว่าเธอไม่ชอบชุดผ้าปูที่นอนสีขาวให้เปลี่ยนใหม่หมด เรืองรินมองรมณีอย่างสะกดอารมณ์แล้วจัดการเปลี่ยนให้ใหม่เป็นสีชมพู   พอเสร็จ  รมณีก็บอกว่าไม่ชอบอีก เรืองรินโมโหหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะกระชากผ้าปูที่นอนออกแล้วพลาดหงาย หลังล้มข้อศอกกระแทกพื้นแตกเลือดซึม แต่ฝืนปูที่นอนให้ใหม่จนเสร็จ...

พอเดินออกจากห้อง เห็นนลเดินตรงมาจึงเลี้ยวไปอีกทาง นลรีบตามมาฉุดเธอไว้แล้วถามว่าแขนไปโดนอะไรมา เรืองรินหันมามองด้วยแววตาห่างเหิน

"คุณนลจะใช้อะไรรินเหรอคะ"

นลชะงักเมื่อเห็นสายตาเรืองริน จึงบอกว่าเปล่า เรืองรินขอตัวเดินไปแต่ไม่วายบ่นหมุบหมิบ

"ไม่ต้องมาทำดีด้วยเลย"

"ว่าไงนะ?" นลได้ยินตะโกนถาม เรืองรินทำหน้าเหลอหลารีบจ้ำเท้าหนีไป...

ooooooo

หน้าห้องเรืองริน อ่อนอาบน้ำเพิ่งเสร็จ เดินร้องเพลงกลับมา เห็นนลยืนด้อมๆมองๆทำท่าจะเคาะประตูจึงเรียกนลเบาๆ นลตอบโดยไม่หันไปมอง

"จะเรียกทำไม ก็เห็นอยู่ว่าเป็นฉัน"

อ่อน เกาหัวงงๆบอกนลว่านี่ห้องเธอ นลสะดุ้งนึกได้หันมามองจึงไล่อ่อนไปที่อื่นก่อน นลเข้ามาในห้อง เรืองรินกำลังพยายามดูแผลที่ข้อศอก ปากก็บ่น "ให้ฉันไม่เป็นคนใช้บ้านนี้เมื่อไหร่นะ ยัยรมณี แกน่าดู"

พอได้ยินเสียงคนเข้ามาคิดว่าเป็นอ่อนจึงใส่เป็นชุด

"เห็นรึยังอ่อน เพราะแกแท้ๆเลยไม่ยอมอยู่ช่วยพี่ ไม่รู้แขนหักรึเปล่า มาช่วยดูหน่อยสิ โอย...เจ็บๆๆๆ"

แต่พอเห็นมือที่ยื่นมาจับแขนเธอดูใหญ่กว่ามืออ่อนก็ตกใจเงยหน้ามอง

"เมื่อกี้ ทำไมไม่บอก...ให้ฉันดูซิ"  นลดึงเรืองรินมาล็อกไว้ในอ้อมแขนเพื่อดูแผลที่ข้อศอก เรืองรินหัวใจเต้นโครมคราม นลบ่น "เธอข้อศอกแตกเลือดไหล นี่ไม่กลัวมั่งเหรอว่ากระดูกจะร้าวจะแตกน่ะ นั่งลง"

นลกดเรืองริน นั่งลงบนเตียง แล้วไปเอากล่องยามาทำแผลให้ เรืองรินมองหน้านลเคลิ้มๆตลอดเวลาที่เขาทำแผลให้ จนนลถามว่าจะมองเขาอีกนานไหม เธอจึงรู้สึกตัว...หน้าห้อง อ่อนกับเป็ดพยายามแอบดูตามช่องต่างๆ

คืนนั้น พอรมณีเห็นนิยากลับมาจึงเข้าไปเย้ยให้เห็นว่าเธอเข้ามาอยู่บ้านนี้ นิยาแปลกใจเล็กน้อย

"เธออย่าฝันว่าฉันจะยอมให้พี่นลกลับมาคืนดีกับผู้หญิงอย่างเธอนะรมณี ที่เธอเคยทำกับพี่ชายฉันน่ะ มันยังไม่สะใจเธออีกเหรอ"

"ยังจ้ะ ฮ่ะๆๆๆ"

นิ ยาโกรธเงื้อมือปราดเข้าไปตบ รมณีมองไปเห็นกนกวรรณเดินมาจึงปล่อยให้นิยาตบ กนกวรรณเห็นถลาเข้ามาเอ็ดนิยาแล้วประคองรมณีไป นิยาพูดไม่ออกไม่คิดว่ารมณีจะมาไม้นี้ จากนั้นจึงพยายามหาโอกาสจะพูดเรื่องนี้กับกนกวรรณแต่ไม่สบโอกาสสักที

ooooooo

เรือง รินต้องมาใช้สถานที่ร้านน้ำปั่นของพวกแพรวเป็นที่ติดต่อพูดคุยกับยายชื่นทาง โน้ตบุ๊ก ในขณะที่รมณีวางตัวเป็นเจ้าของบ้าน ต้อนรับเกสรนั่งจิบน้ำชา จิกป้าบัวกับอ่อนให้คอยรับใช้ พอดีกิ่งกานต์ แวะมา  ป้าบัวรีบเก็บของบนโต๊ะอย่างรู้งานกลัวเสียหาย

กิ่งกานต์กับรมณีประ คารมกันจนถึงขั้นตบตี แต่เกสรบอกรมณีว่าอย่างกิ่งกานต์ต้องเจอกับเธอ เกสรจึงตบกับกิ่งกานต์ แทน รมณีถอยกรูดมาดันป้าบัวกับอ่อนให้ไปห้าม สะบักสะบอมกันไปทั้งคู่...

วันนี้ มีป้ายปิดหน้าร้านซักรีดของเรืองยศว่าปิด เรืองรินเอาหน้าแนบกระจกส่องดูในร้านแปลกใจว่าเรืองยศไปไหน โทร.หาก็ไม่รับ พลันเห็นศักดิ์ชัยเดินมาที่ร้านเกสร และเกสรเปิดประตูรับสีหน้าดีใจ ก็งง

"เอ๊ะ...นายศักดิ์ชัยกับรมณี แล้วนี่...ยัยเกสร! ดูสนิทสนมกันจังเลย งงแฮะ หรือว่าเราตาฝาด อีตานั่นแค่หน้าเหมือนศักดิ์ชัย"

ด้วย ความแปลกใจจึงลองโทร.เข้าเครื่องศักดิ์ชัยแล้วแอบมอง เห็นศักดิ์ชัยแยกตัวจากเกสรมารับสายเธอและพูดแบบกรุ้มกริ่มกับเธอ เรืองรินจึงเห็นหน้าศักดิ์ชัยชัดเจน เธอจึงแกล้งโกหกไปว่าหาเอกสารที่เขาต้องการเจอแล้ว แล้วเธอจะติดต่อมาอีกที เรืองรินรีบตัดสาย เกสรสะพายกระเป๋าเดินมาเกาะแขนศักดิ์ชัยแล้วบอกให้รีบไป วันนี้ดวงกำลังดี ทั้งสองคุยกันทำให้เรืองรินรู้ว่ากำลังจะไปเข้าบ่อน

"ผีเน่ากับโลงผุขนานแท้...ยัยรมณีเอ๊ย...คนที่น่าสงสารน่ะคือเธอ..." เรืองรินสังเวชใจ

เรือง ยศออกจากร้านมาหากิ่งกานต์ที่บ้าน เพราะเธอร้องห่มร้องไห้โทร.ไปเรียกเขา  เรืองยศมาถึงพยายามเรียกกิ่งกานต์ให้ออกมา  แต่เธอกลับให้เขาขึ้นไปหาบนห้อง  เรืองยศ เกรงกิ่งกานต์จะคิดสั้นจึงเสี่ยงเข้าไป

กิ่งกานต์ร้องไห้คร่ำครวญ ว่านลเอารมณีเข้าไปอยู่ในบ้าน เรืองยศตกใจนึกเป็นห่วงเรืองรินทันที พลันอาจารย์คงได้ยินเสียงลูกสาวคุยกับใครในห้องจึงมาเคาะเรียก กิ่งกานต์ให้เรืองยศ ทำเสียงเหมือนเปิดทีวีไว้ แล้วตะโกนบอกพ่อว่าเธอดูทีวีอยู่ อาจารย์คงจึงเดินกลับไป แต่แล้วฉุกคิดได้ว่าห้องกิ่งกานต์ไม่มีทีวี เกิดเรื่องจ้าละหวั่นกว่าเรืองยศจะเอาตัวรอดออกมาจากบ้านนั้นได้...

ooooooo

หงุดหงิดจนต้องหาคนมานั่งฟังเธอบ่น ดนุมองนิยาอย่างห่วงใย ไม่เคยเห็นเธอมีอารมณ์แบบนี้มาก่อน
"ไม่ คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้เข้ากับตัวจริงๆนะคะ รมณี เล่นละครตบตาคุณแม่จนนิเข้าหน้าคุณแม่ไม่ติด อธิบายยังไง คุณแม่ก็หาว่านิแก้ตัว"

"อันที่จริงรินเค้าก็ดูๆพฤติกรรมคุณรมณีมาสักพักแล้วนะครับ"

"ดูๆ งั้นเหรอคะ อย่างยัยรมณีมันต้องตบสถานเดียวเท่านั้น" นิยาใช้ส้อมจิ้มจึกในอาหาร ดนุเห็นแล้วสยอง นิยาเห็นรีบเปลี่ยนท่าที "นิโกรธนี่คะ อืม...คืนนี้คุณแม่มีประชุมกับสมาคมถึงดึก คุณดนุช่วยไปทานข้าวที่บ้านนิหน่อยสิคะ"

"ได้สิครับ ผมก็อยากเจอรินด้วย"

"ดีค่ะ รุมมันเลย"

"คุณนิยา!..." ดนุตกใจว่านิยาคิดจะทำอะไร

นิยารีบบอกว่าเธอล้อเล่น แต่แววตามีแผนร้าย คิดเอาคืนรมณีเต็มที่...

ooooooo

กลับมาถึง  เรืองรินเห็นสภาพห้องโถงบ้านเละระเนระนาดจากฝีมือการตบตีกันของเกสรกับกิ่งกานต์ อ่อนบ่นไปเก็บไป

"ทั้งโดนลูกหลงแล้วยังต้องมาตามเก็บซากอีก"

"เละอย่างนี้เลยเหรอเนี่ย" เรืองรินไม่อยากเชื่อ

รมณีเดินมาเห็นเรืองรินก็ดีใจ "รินมาก็ดี ช่วยยัยอ่อนหน่อยสิ คุณนลกำลังจะมาถึงแล้ว"

"แล้วถ้าคุณนลเห็นสภาพบ้าน..." เรืองรินเป็นกังวล เช่นกัน

"ก็นี่ไง ถึงได้บอกว่าให้รีบๆช่วยกันเก็บ" รมณีเร่งเรืองริน

เรือง รินหมั่นไส้รมณีจึงแกล้งทำเป็นเร่งรีบหยิบโน่นส่งนี่ให้รมณีเอาไปไว้ ตามที่ของมันจนห้องสะอาดเรียบร้อยเหมือนเดิม ทั้งสามยืนมองอย่างพอใจ

"แล้วอย่าให้เรื่องวุ่นวายวันนี้รู้ไปถึงหูเจ้านายพวกเธอแม้สักคนนะ" รมณีสั่ง

พอ ดีนลกลับมา ทั้งสามพร้อมใจกันฉีกยิ้ม นลเห็นแล้วแปลกใจต้องถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่า อ่อนอ้าปากจะรายงาน เรืองรินรีบปิดปากอ่อนดึงออกห่าง รมณีเข้าคล้องแขนนลถามว่าเหนื่อยไหม นิยาตามเข้ามาเห็นจึงแขวะ

"ไม่เหมือนสามีภรรยาไปหน่อยเหรอคะ...ถามเหนื่อยมั้ยคะ แล้วรับเสื้อสูทไป ถ้าไม่ใช่หน้าที่ภรรยาก็คนใช้ดีๆนี่เองนะคะ"

"นิเข้าใจล้อณีเล่นนะ" รมณีหัวเราะ

ดนุเข้ามาอีกคน ทักทายนล แล้วหันไปยิ้มให้เรืองริน นิยาเข้าไปดึงนลออกจากรมณีดื้อๆ แล้วพูดยิ้มๆกับรมณี

"วันนี้นิให้ตั้งโต๊ะที่ริมสระ ไปกันเถอะค่ะ ณีต้องชอบ"

ริม สระน้ำ นลเดินคุยกับดนุเรื่องสัพเพเหระ อ่อนกับป้าบัวช่วยกันจัดโต๊ะอาหารตามที่นิยาสั่ง เรืองรินยกถาดแก้วน้ำเข้ามา สายตามองนิยาอย่างสงสัย นิยายักคิ้วให้จนเรืองรินต้องเข้ามากระซิบถาม

"อะไรของแกหือ ยัยนิ ฉันงงไปหมดแล้ว"

"แกก็คอยดูเอาสิจ๊ะ ยัยริน" สายตานิยาจิกไปที่รมณีซึ่งเดินเข้ามา

รมณียิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร "โรแมนติกจัง อาหารก็น่าทานทั้งนั้นเลย"

นิยายิ้มรับ...เวลาผ่านไป นิยานั่งคู่กับดนุหันหน้าเข้าสระน้ำ รมณีนั่งคู่นลหันหลังให้สระ นิยาลุกขึ้นนำทุกคนยกแก้วชน "เอ้าชนค่ะ..."

พอ ทุกคนลุกขึ้น นิยาก็ส่งสัญญาณให้อ่อนทำตามแผนที่สั่งไว้ อ่อนพยักหน้า แล้วเดินมาด้านหลังนิยา ดึงเก้าอี้เธอออกขณะที่กำลังจะนั่งลง ป้าบัวเห็นร้องลั่น

"ว้าย! นังอ่อน แกทำอะไร"

นิยาได้ยินรู้ ว่ามีอะไรผิดพลาดแต่ยั้งตัวเองไม่ทันนั่งโครมลงไปกับพื้นก้น จ้ำเบ้า ดนุตกใจรีบเข้าประคอง นลแซวว่าอยากจับกบหรือ นิยาค้อนขวับเจ็บใจ

อ่อนหัวเราะคิกคัก เรืองรินกระซิบถาม "ทำไมแกทำอย่างนั้นล่ะ"

"คุณนิยาสั่ง"

"ยัยนิ เอ๊ย! คุณนิน่ะนะสั่งให้แกเอาเก้าอี้ออก"

"เรียกคะแนนคุณดนุไง โด้...แค่นี้ดูไม่ออกเหรอพี่ริ้น" อ่อนเข้าใจไปแบบนั้น

เรืองรินมองสภาพนิยาแล้วไม่อยากเชื่อ "เจ็บตัวขนาดนั้น ไม่น่าใช่นะ"

รมณียังไม่เอะใจ จึงถามนิยาว่าเจ็บไหมไปตามมารยาท นิยากัดฟันกรอดเจ็บใจ...

ooooooo

เห็นนิยาผสมเครื่องดื่มที่โต๊ะเครื่องดื่ม เรืองรินก้าวเข้ามาเตือนนิยา "พอเหอะแก หาเรื่องเจ็บตัวแท้ๆเลย"

"ไม่ ถ้าคืนนี้ยัยรมณีไม่เจ็บตัว อย่ามาเรียกฉันว่านิยา"

ว่าแล้วนิยาก็ถือแก้วเครื่องดื่มสองแก้วเดินไปหารมณี "ช่วยชิมหน่อยสิ นิเพิ่งหัดผสม"

นลแกล้งแซวว่าไม่เผื่อเขากับดนุบ้าง นิยาตอบว่า ผู้ชายให้กินน้ำเปล่า ดนุจึงยกแก้วน้ำชนกับแก้วนล

"เอ้า งั้นชนครับคุณนล"

รมณีรับแก้วจากนิยาแบบไม่ค่อยไว้ใจ "คิดว่าฉันจะหลงกลกินน้ำบ้าๆใส่อะไรก็ไม่รู้ของเธองั้นสิ"

พลันรมณีสาดน้ำในแก้วใส่นิยาแล้วร้องขึ้น "ว้าย ขอโทษนะนิ โธ่...ณีนี่แย่จริงๆเลย"

นิยาเม้มปากแน่น รู้ว่ารมณีแกล้ง จึงทำเป็นเมากุมขมับ

"โอ๊ะ...โอย ทำไมจู่ๆมึนก็ไม่รู้ สงสัยนิจะเมา"

นิ ยาก้าวเท้าเข้าหารมณี รมณีถอยจนติดขอบสระ เตรียมตั้งรับเต็มที่ พอนิยาเข้ามาใกล้จึงเบี่ยงตัวหลบไปทางนล ทำให้นิยาพลาดตกน้ำในสระตูม ดนุตกใจกระโจนลงไปช่วยนิยาทันที เรืองรินตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...

พอขึ้นจากน้ำ เรืองรินพานิยากับดนุซึ่งตัวเปียกปอนมาที่ห้องโถง นิยารู้ตัวว่าผิด ยกมือไหว้ขอโทษดนุหลายต่อหลายครั้ง

"ขอโทษค่ะ ขอโทษๆๆ นิขอโทษจริงๆนะคะคุณดนุ"

"บอกแล้วไงครับว่าไม่เป็นไร...คุณขึ้นไปช่วยคุณนิยาเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ" ดนุบอกเรืองริน

นิยาบอกเรืองรินให้ไปเอาเสื้อผ้านลมาให้ดนุเปลี่ยน ดนุบอกว่าเขามีเสื้อสำรองในรถ เรืองรินจึงบอกนิยาให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อเดี๋ยวจะป่วย

"เออๆ ฝากดูคุณดนุด้วยนะ"

"ย่ะ แม่จอมวางแผน ฮ่ะๆๆๆ"

"ซ้ำเติมเพื่อนเหรอ" นิยาค้อนขวับเดินขึ้นบันได

เรืองรินหันมาหาดนุ "เอากุญแจรถมา รินไปเอาเสื้อผ้าให้ ในกระเป๋ากีฬาใช่มั้ยคะ"

ดนุยื่นกุญแจให้ รมณีเดินเข้ามาทำสีหน้าเป็นห่วง

"เป็น ไงกันบ้างคะ อ้าวนี่คุณดนุยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า อีกเหรอ...คุณนลสั่งให้เธอพาคุณดนุขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนลไง ทำไมยังอยู่ตรงนี้กันอีกล่ะ"

"บอกตอนไหนคะ" เรืองรินแปลกใจที่เธอไม่เห็นได้ยิน

"ยังจะมาถามให้เสียเวลา รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็ถูกคุณนลดุเอาอีกหรอก"

เรือง รินพาดนุขึ้นบันไดไปแบบงงๆ รมณีมองตามยิ้มๆสะใจ...กลับมาหานลที่ยืนหงุดหงิดกับเรื่องวุ่นวายที่เกิด ขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน รมณีมองนลอย่างตั้งหลักที่จะพูด "นลคะ..."

"ผมคิดว่าคุณขึ้นห้องนอนไปแล้ว...ไม่รู้ว่าที่คุณแม่ ชวนคุณมาอยู่ที่นี่ มันช่วยให้คุณหายเร็วขึ้นหรือทำให้อาการคุณแย่ลงกันแน่นะณี"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่เรื่องวุ่นวายเล็กๆน้อยๆ อืม...แล้วนี่นิกับคุณดนุเป็นไงบ้างคะ"

"ผมกำลังจะเข้าไปดู"

"ณีขอรออยู่ตรงนี้ดีกว่านะคะ เข้าไปก็มีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย ยังไงก็คุยกับยัยนิดีๆนะคะ"

นลพยักหน้าให้รมณีก่อนจะเดินเข้าบ้าน

ooooooo

ใน ห้องนอนนล เรืองรินหยิบเสื้อผ้านลส่งให้ดนุ เขารับไว้และรวบมือเธอไว้ด้วย เรืองรินยิ้มๆค่อยๆดึงมือออกและให้เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะเป็นหวัด ดนุอ้อนว่าเขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับเธอสองต่อสองเลย เรืองรินแกล้งถามว่าเราโกรธกันด้วยหรือ ดนุยิ้ม

"นี่ละเรืองรินตัวจริง เฉไฉละเป็นที่หนึ่งเลย" ดนุกอดเรืองรินอย่างรักใคร่

เรืองรินยิ้มมีความสุขแต่สักพักเปลี่ยนเป็นกลุ้มใจเพราะรู้ใจตัวเองแล้วว่าไม่ได้รักดนุเหมือนเดิม...

นิยาแต่งตัวเสร็จเดินออกมาจากห้อง เจอเข้ากับนล นลจับหัว นิยาโยกแรงๆ

"ทำเรื่องวุ่นวายนักนะเรา...แล้วคุณดนุล่ะ"

นิ ยาตอบไปว่าคงเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนล "นิคิดว่าพี่นลจะโกรธนิมากซะอีก   พอยัยรินบอกว่าพี่นลให้คุณดนุ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องพี่นล นิค่อยโล่งใจหน่อย"

นลก้าวฉับๆไปที่ห้องทันที นิยารีบวิ่งมาดักหน้าให้รอเดี๋ยว...นิยาโผล่เข้ามาในห้องก่อน เห็นดนุกอดเรืองรินอยู่จึงตัดสินใจปราดเข้าไปแทรกกลาง ทั้งดนุและเรืองรินตกใจ แต่ พอดีนลเข้ามา นิยารีบจับไหล่ดนุหันไปมา

"เอ้อ...นิยาดูความเรียบร้อยให้นะคะ"

"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณนล จะเสียก็แต่ผมใส่แล้วหล่อสู้คุณนลไม่ได้ฮ่ะๆๆ" ดนุหันมาค้อมหัวนิดๆให้นล

นลยิ้มฝืดๆ นิยารีบพาดนุกับเรืองรินเดินออกจากห้อง สวนกับรมณี นิยาเชิดใส่แล้วพูดเปรยๆว่า

"ว้าย...แผนล่ม ฮิๆ"

นิยาเดินออกไปส่งดนุที่รถ รมณีมองตามด้วยความเคียดแค้น...

ooooooo
ตอนที่ 18

กลัดกลุ้มจนเรืองรินเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะว่าอ่อน ป้าบัว และเป็ดเป็นคนที่ทำงานให้ยายชื่นเหมือนกับเธอ ทั้งสามคนอยู่ในชุดสายสืบแตกต่างกันไป แถมอ่อนยังรู้ว่าเธอรักนล ทั้งสามหัวเราะเยาะเธอที่ คิดว่าหลอกคนอื่นได้ฝ่ายเดียว

เช้าวันใหม่ นิยาแต่งตัวเสร็จค่อยๆย่องออกจากห้องหวังหลบกนกวรรณ กลัวถูกถามเรื่องตกสระน้ำเมื่อคืน แต่ไม่วายถูกกนกวรรณดักหน้าแถมคาดโทษ "อยากให้เรื่องหนักกลายเป็นเบาหรือหนักกลายเป็นหนักกว่าเก่า เรายังมีคดีเก่าที่เราไปตบหน้าหนูณี แม่ไม่ได้ลืมนะ"

นิยาหน้าเจื่อน กนกวรรณสั่งให้ไปปลุกรมณีลงไปทานข้าวด้วยกัน นิยาหน้างอจำต้องไปเคาะประตูแล้วค่อยๆแง้มประตูเข้าไป เห็นรมณีนอนหัวกระเซิง กางแข้งกางขาไม่น่าดู

"สาบานได้ว่านั่นท่านอน ผู้หญิงอะไรน่ารังเกียจที่สุด... ณี...ณี...ตื่นได้แล้ว"

รมณี พลิกตัวอยู่ในท่าอุบาทว์กว่าเก่า นิยาทนดูไม่ไหว จึงออกไปเอางูปลอมมาโยนใส่แล้วเดินออกจากห้อง ไม่ทันไรเสียงร้องกรี๊ดของรมณีดังขึ้น และตัวเธอถืองูวิ่งออกมา

"ใคร! อ๊าย! หยุดนะ แกเป็นใครบังอาจแกล้งฉัน..."

นิ ยาหัวเราะสะใจ กนกวรรณวิ่งมา รมณีจะเข้าไปฟ้อง กนกวรรณเห็นงูในมือร้องไล่ให้รมณีออกไปไกลๆ รมณีเหวอที่โดนไล่ นิยายิ่งหัวเราะชอบใจ...พอลงมาทานอาหารเช้าจึงเอาอก เอาใจตักอาหารให้นล "ทานเยอะๆค่ะพี่นล"

"อารมณ์ดีจังนะเรา เมื่อคืนว่ายน้ำสนุกมั้ย ฮ่ะๆๆ"

"สนุกค่ะ แต่เมื่อกี้สนุกกว่า" นิยาลอยหน้าเหล่มองไปทางรมณี

รมณี ยิ้มเขื่องๆ  กนกวรรณให้หยุดหัวเราะกันได้แล้ว "อิ่มกันแล้วใช่มั้ย แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับทุกคน...ตัวอย่างการ์ดเชิญงานปาร์ตี้ต้อนรับหนูณี จ้ะ" กนกวรรณวางการ์ดลงบนโต๊ะ

นิยาหยิบขึ้นมาดู มีชื่อนลกับรมณี พร้อมรูปคู่สวีตในอดีต นลหน้าเครียด นิยาถามทำเพื่ออะไร กนกวรรณตอบว่าไม่มีใครลืมเหตุการณ์วันแต่งงานของทั้งสองคน เธอจึงจะจัดงานนี้เพื่อลบคำครหา นลหมดความอดทนที่จะฟังต่อ

"ผมไม่เห็นด้วย ผมกับณีจะคบจะเลิกกันอีกสิบครั้งมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับใคร ทำไมคุณแม่ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย"

รมณี จำต้องโอนเอียงไปตามนล กนกวรรณยิ่งเห็นใจรมณี "โถแม่คุณ แม่เข้าใจจ้ะ อันที่จริงแม่ก็ไม่ได้จัดงานอะไรใหญ่โตนักหรอก ก็เลี้ยงกันในหมู่เพื่อนฝูงคนสนิทของแม่ ของลูกๆแค่นั้นเอง ลิสต์รายชื่อแขกกันซะล่ะ"

พูดจบกนกวรรณลุกหนีไปดื้อๆ แถมย้ำให้นิยาชวนดนุด้วย เรืองรินเดินเข้ามา นิยาบุ้ยใบ้ให้ดูการ์ดบนโต๊ะ รมณีรีบพูดอวดเรืองรินให้เจ็บใจเล่นว่าเป็นงานเลี้ยงต้อนรับเธอ นลแตะแขนเรืองรินให้ไปแต่งตัวไปทำงานพร้อมเขา นลอมยิ้มเพราะได้จัดเตรียมโต๊ะทำงานไว้ให้เรืองริน แต่เธอกลับบอกว่า "รินไปไม่ได้หรอกค่ะ..."

พอนลได้รู้จากเรืองรินว่ากนกวรรณสั่งพักงาน เธอจนกว่ายายชื่นจะกลับจากเมืองจีน นิยาจะคุยกับกนกวรรณให้ แต่เรืองริน รู้ดีว่าไม่สำเร็จ กนกวรรณจับมือรมณีมาเกาะแขนนลให้ไปทำงานด้วยกัน แต่นลแกะมือรมณีออกแล้วเดินตามเรืองรินออกไป นิยาดีใจที่นลไม่ตามใจแม่

นลตามเรืองรินมาในสวน เขาโวยวายให้เธอไปทำงานกับเขา เรืองรินอัดอั้นจนร้องไห้ออกมา "รินยอมแพ้แล้วค่ะคุณนล..."

"เธอเป็นอะไรไปริน เรื่องแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้" นลจับไหล่เรืองรินหันมามอง

"คุณวรรณให้รินพักงานนั่นละถูกแล้ว รินจะกลับมาทำงานให้คุณนล ตอนที่คุณท่านกลับมาก็แล้วกันนะคะ" เรืองรินก้มหัวให้แล้ววิ่งหนีไป

ooooooo

หลัง จากโดดหนีอาจารย์คงลงจากหน้าต่างห้องกิ่งกานต์ เรืองยศต้องเข้าเฝือกขาที่หัก ทำงานในร้านอย่างทุลักทุเล...เรืองรินแวะมาหาที่ปลอบใจ และมาเอาเสื้อผ้าที่จะใส่ไปหาศักดิ์ชัย  เรืองยศหลบหลังโต๊ะไม่ให้เธอเห็นขาที่เข้าเฝือกเพราะไม่อยากให้รู้เรื่องเขา กับกิ่งกานต์ แต่ก็ไม่พ้นสายตาเรืองรินไปได้ หลังจากที่เธอร้องไห้อ้อนพี่ชายสักนิดหน่อยก็รู้สึกสบายใจขึ้นพลันเห็นเฝือก ที่ขาเรืองยศก็ตกใจลงนั่งลูบไล้ด้วยความเป็นห่วง

"บอกรินมานะ พี่ยศไปโดนอะไรมา"

"พี่..." เรืองยศหาข้อแก้ตัวไม่ทัน พอดีกิ่งกานต์ถือกระเช้าเข้ามาในร้าน

เรืองยศตกใจรีบกดหัวเรืองรินไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมา กิ่งกานต์ เข้ามาถึงก็พูด "ฉันทำอาหารมาฝาก และก็มีผลไม้ด้วย นายเจ็บมากมั้ยอ่ะ"

เรือง ยศรีบบอกว่าเขาหายแล้ว กิ่งกานต์แปลกใจชะโงกหน้ามองขาเรืองยศ แล้วต้องตกใจเมื่อเห็นเรืองริน "นังริน! แกอีกแล้วเหรอ มันมาทำอะไรที่นี่"

"คุณกิ่งนั่นล่ะมาทำอะไรที่นี่ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับพี่ยศ" เรืองรินลุกขึ้นเผชิญหน้า

ได้ ยินเรืองรินเรียกพี่ยศ กิ่งกานต์เผลอหึงหันมาวีนใส่เรืองยศว่าสนิทสนมกันขนาดนี้เชียวหรือ เรืองยศแกล้งล้มแล้วร้องลั่นกิ่งกานต์ตกใจโผเข้ามาดู เรืองยศแอบโบกมือไล่ เรืองรินให้กลับไป...

ในห้องทำงานของนล นิยาเข้ามาเงียบๆ เห็นนลยืนยิ้ม มองโต๊ะทำงานที่จัดใหม่ จึงแซวว่ายืนยิ้มใจลอยคนเดียวก็ได้ นลยิ้มและพยักหน้าไปทางโต๊ะ "โอเคมั้ย?"

"นี่คิดถึงน้องขนาดจะย้ายนิมานั่งทำงานตรงนี้เหรอคะ เล็กไปค่ะ"

"ใครบอกว่าโต๊ะเธอเล่า โต๊ะยัยริน"

"ว้าวๆๆเริ่มเห็นแสงเพชรในตมแล้วใช่มั้ยล่า"

"เธอนี่มันพูดมากจริงๆนะยัยนิ พี่ก็แค่อยากใช้ยัยริน ให้คุ้มเงินค่าจ้างเท่านั้นแหละ"

"ดีค่ะ  ใช้เยอะๆเลย  แล้วพี่นลจะได้รู้ว่ายัยรินน่ะ  สาวใช้ ไฮเทค"

"แต่นี่พี่ยังไม่เห็นแม่สาวใช้ไฮเทคของเธอที่ออฟฟิศเลยนะ"

"อยู่แถวนี้แหละมังคะ...นิต้องไปแล้ว อืม...คุยเพลินว่าจะมาชวนพี่นลลงไปลานแสดงงานด้วยกัน ไปมั้ยคะ"

"ไม่ล่ะ งานเต็มโต๊ะเลย ชวนคุณดนุของเธอไปสิ โอ๊ย! ฮ่ะๆ" นลร้องเพราะนิยาหยิกแขน

เป็ดยอมรับว่า "ยัยรินมันน่ารัก แต่ยังไงคุณนลก็เป็นเจ้านาย แถมมีแม่คือคุณวรรณ บรื๋อ...บ้านแตกสถานเดียวครับ"

นลคิด ตามอย่างเห็นจริง พลันคิตตี้โทร.มาตามเป็ดไปสังสรรค์ที่ร้าน เป็ดพูดปัดๆว่าเสร็จงานแล้วจะไป นลได้ยินจึงบอกเป็ดจะไปไหนก็ไปได้ เป็ดดีใจรีบบอกคิตตี้ว่าจะไปเดี๋ยวนี้ แต่แล้วเห็นนลเดินตาม เป็ดจึงเบี่ยงตัวหลบ "อะเจ้ย คุณนลจะออกไปข้างนอกเหรอครับ"

"ฉันจะไปกับแก"

เป็ด ตกใจไม่คิดว่านลจะกล้าไป พอทั้งสองกำลังจะเดินออกไป รมณีขับรถเข้ามาจอด ไม่ทันไร ศักดิ์ชัยมาจอดรถส่งเรืองรินที่หน้าบ้าน เรืองรินลงจากรถแล้วทำท่าส่งจูบ รมณี

เห็นก้าวฉับๆออกไปทักเสียงดัง "ว่ายังไงคะคุณศักดิ์ชัย!"

ศักดิ์ ชัยสะดุ้ง หันมาทักทาย รมณีชวนให้เข้าบ้านก่อน แต่ศักดิ์ชัยปฏิเสธแล้วแล่นรถออกไปเลย รมณีจะร้องกรี๊ดแต่ หันมาจ้องเรืองริน เรืองรินรีบขอตัวไปทำงานแล้ววิ่งจู๊ดไป รมณีหันรีหันขวางหาที่ลง มาเจอเป็ดยืนอยู่ใต้ต้นไม้จึงวีนใส่ "มองอะไรนายเป็ด"

"เปล่านี่ครับ เป็ดมองทางนู้นอยู่"

รมณีเดินไปอย่างหงุดหงิด นลก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ ที่ซ่อนตัวอยู่ เป็ดเปรย "ยัยริน...ชีฮอตนะเนี่ย..."

นลหน้า งอครุ่นคิดความสัมพันธ์ระหว่างเรืองรินกับศักดิ์ชัย เป็ดเห็นสีหน้านลไม่ดีจึงบอกว่า "คุณนลจะเปลี่ยนใจไม่ไปกับเป็ดแล้วก็ได้นะครับ"

"ฉันจะไปกับแก" นลเดินลิ่วนำไป เป็ดวิ่งตามร้องเพลงให้นลรู้ว่าวันใดที่ผิดหวังเจ็บปวด ยังมีเขาอีกคนที่รักและเป็นห่วง

ooooooo

หลัง จากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กนกวรรณนั่งรื้อของที่เพิ่งซื้อมา เจอถุงเสื้อของนลก็แปลกใจ ที่ถุงแปะป้ายว่าของนล รู้สึกตื้นตัน "เจ้าหนุ่มน้อยของแม่ อุตส่าห์ แอบซื้อเสื้อมาเซอร์ไพรส์แม่เหรอลูก..."

นลอยู่ ที่ร้านคิตตี้ มีแต่สาวประเภทสองเต็มไปหมด เขาเห็นคนร้องเพลงและเต้นบนเวทีก็หวนคิดถึงเรืองริน ครั้งที่มาร้องเต้นวันเกิดเป็ด แต่แล้วภาพที่เรืองรินส่งจูบให้ศักดิ์ชัยก็แวบเข้ามา นลเครียดขึ้นมาทันที...เพื่อนๆเป็ดพอเห็นนลก็เข้ามากรี๊ดกร๊าด เจ๊าะแจ๊ะ จนคิตตี้ต้องกระซิบให้เป็ดพานลกลับก่อนที่จะโกรธ แต่นลกลับนึกสนุกทำท่าเป็นกะเทยวี้ดว้ายไปด้วย แม้จะดูห้าวไปหน่อย แต่ก็ทำให้รอดตัวจากเพื่อนๆของเป็ดได้...

ยังว้าวุ่นใจอยู่ เรืองรินกดบีบีคุยกับดนุ อ่อนซึ่งหลับไปแล้วส่งเสียงโวยวาย "โอย...กดอยู่ได้ติ๊ดๆๆๆ มันจะอะไรกันนักหนา ทำไมไม่โทร.ๆหากันซะให้สิ้นเรื่องสิ้นราว"

"โห...แค่นี้ต้องดุด้วย" เรืองรินโอดครวญแล้วออกจากห้องไป

ตัดสินใจโทร.หาดนุ ขณะนั้น ดนุกำลังขับรถมาส่งนิยาที่บ้าน "อ๋อ ผมก็จะถึงบ้านจ้ะ"

นิยารู้ว่าดนุคุยกับเรืองรินก็โล่งอกที่เขาไม่พูดถึงเธอ แต่แล้วดนุกลับพูดไปว่า "บ้านคุณนลนั่นแหละ ผมแวะมาส่งคุณนิยา"

นิยาตาเหลือก ทำปากหมุบหมิบ "ฮือ...คุณดนุ ทำไมพูดอย่างนั้น"

ดนุ ยังคุยกับเรืองรินไปเรื่อยด้วยใจบริสุทธิ์ ถามเรืองรินว่ามีอะไรหรือเปล่า เรืองรินหน้าเจื่อนๆไปแล้ว "อ๋อ...เปล่าหรอกค่ะ ไม่มีอะไร รินก็แค่ถามดู"

"แน่ใจว่าคุณไม่มีธุระอะไรกับผมนะริน"

เรืองรินอึกอักพูดไม่ออก ดนุเรียกเธอ "ฮัลโหล...ริน?"

"ฮะ...ฮะ โหล...เอ้อ...รินกำลังจะเข้านอนแล้วเหมือนกัน คุณส่งยัยนิเหอะค่ะ" เรืองรินกดวางสายไปดื้อๆ เดินงงๆจะกลับห้อง แต่แล้วตัดสินใจเดินมารอดูดนุกับนิยา

สักพัก รถดนุแล่นเข้ามาจอด ดนุลงมาส่งนิยา นิยาตำหนิดนุ "คราวหลังคุณดนุห้ามบอกยัยรินแบบนี้อีกนะคะ"

"อ้าว ไม่ให้ผมบอกว่ามาส่งคุณนิยา แล้วจะให้ผมบอกรินเค้าว่าอะไร ก็ผมกำลังมาส่งคุณนิยาจริงๆนี่ครับ"

"มันก็ถูกล่ะค่า แต่...ฮึ้ย...ช่างเหอะ บางเรื่องน่ะ ไม่ต้องพูดความจริงทั้งหมดก็ได้นะคะ"

"ผมเข้าใจคร้าบ แต่ผมแค่ไม่ชอบคนโกหก ผมก็เลยเลือกที่จะเป็นคนไม่โกหกก็เท่านั้น"

"จ้า...พ่อคนดี"

"คุณก็แม่คนดีห่วงเพื่อนเหมือนกันนั่นล่ะ" ดนุยิ้มดูอบอุ่นๆ

ทำให้นิยาต้องสบตาและยิ้มให้ เรืองรินเห็นภาพนั้นแล้วแสลงใจ ดนุเอามือโบกข้างหน้านิยาเรียกสติ "หลับในรึเปล่าครับ"

นิยาสะดุ้ง เขินตีแขนดนุเพียะ "นิเข้าบ้านนะคะ กู๊ดไนต์ค่ะ"

ดนุ กล่าวกู๊ดไนต์เช่นกัน ทั้งสองหันมองกันอยู่หลายครั้งกว่านิยาจะเดินเข้าบ้าน แล้วดนุถึงขับรถออกไป เรืองรินมองรถดนุจนลับตา แล้วรู้สึกสมน้ำหน้าตัวเอง พอจะเดินไปก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเป็ดกับนลเอิ๊กอ๊ากเข้ามา เธอจึงรีบหลบอีกครั้ง

"คอยดู เจอกันอีกทีนังพวกนั้นต้องซักเป็ดหูชา ฮิๆๆๆ"

"แกก็บอกพวกเค้าไปดิว่าฉันเป็นผู้หญิง"

"ว้าย! เออจริงด้วย มันคงกรี๊ดสลบอ่ะครับ"

นลโอบ ไหล่เป็ดตบเบาๆอย่างอารมณ์ดี เป็ดรู้สึกดีใจที่เห็นเจ้านายอารมณ์ดีขึ้น ทั้งสองกอดคอร้องเพลงฮิตของพวกกะเทย เรืองรินเห็นแล้วยิ่งใจห่อเหี่ยว รู้สึกเหงาที่ใครๆ

ก็ต่างมีความสุข ผิดกับเธอที่ว้าวุ่นใจจนบอกไม่ถูก

เดิน กลับห้อง เรืองรินร้องเพลงที่นลร้องกับเป็ดอย่างเนือยๆเซ็งๆ พอเงยหน้ามาก็ตกใจที่เห็นนลยืนพิงฝารออยู่ นลทัก "ไง วันนี้ไปหาแม่มาสนุกมั้ย"

"หาแม่?...เอ่อ...อ๋อ สนุกดีค่ะ"

"แล้วแม่ขับรถมาส่งด้วยใช่มั้ย"

เรืองรินสบตานลอย่างหวาดๆ พลันนลคว้าข้อมือเรืองรินบีบตะคอก "เลิกโกหกซะที!"

"ค่ะ รินไม่ได้ไปหาแม่หรอกค่ะ" เรืองรินตัดสินใจพูดความจริง

"ไม่ ต้องบอกฉันก็รู้" นลตะโกนอย่างกราดเกรี้ยวจนเธอผงะ นลดึงเธอกลับมา "อยากจะคบกับไอ้ชัยจริงๆน่ะ ไม่มีใครว่าหรอก แต่เธอต้องลาออกจากที่นี่ เลิกเอาอาชีพสาวใช้

มาบังหน้าได้แล้ว" พูดจบนลสะบัดมือเรืองรินทิ้ง

"คุณนลกำลังดูถูกรินนะคะ" เรืองรินจ้องหน้านลหวังคำขอโทษ แต่เขากลับนิ่งจนเธอเสียใจ "ได้ค่ะ ถ้าคุณนลแน่ใจในสิ่งที่คุณนลพูด"

เรือง รินจ้องหน้านลสักพักก่อนจะสะบัดหน้าเดินไป... กลางดึกคืนนั้น เรืองรินมากดกริ่งเรียกเรืองยศให้เปิดประตูรับ เรืองยศงง "ทำไมมาดึกๆ!"

เรืองรินอ้างว่าคิดถึง แต่เรืองยศไม่เชื่อ "แกนี่โกหกเป็นนิสัยแล้วนะเนี่ย ไปเข้าบ้าน"

สีหน้าเรืองรินเศร้าลงทันทีเดินตามเรืองยศเข้าบ้านไป...

ooooooo

วัน รุ่งขึ้น นิยาแต่งตัวไปทำงาน ค่อยๆย่องออก จากห้องไม่อยากเจอกับกนกวรรณ แต่ไม่พ้นสายตาไปได้ กนกวรรณเข้ามาสั่งให้เธอไปปลุกรมณีอีก "อย่าลืมสิว่าวันหนึ่งหนูณีก็ต้องมาเป็นพี่สะใภ้เรา ลูกมีหน้าที่พาหนูณีลงไปทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากัน...

ทุกวัน หรือจนกว่าลูกสองคนจะปรองดองกันได้"

นิ ยากลับเข้ามาในห้องตัวเอง หยิบตุ๊กแกยางด้วยสีหน้า เคียดแค้นตรงไปที่ห้องรมณี...สักพักเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงร้องกรี๊ด รมณีหัวกระเซิงถือตุ๊กแกยางวิ่งออกมาร้องด่านิยา นิยาหันขวับมาเอามือถือถ่ายวีดิโอรมณีกำลังบ้าเอาไว้

"ด่าอีกสิ เหวี่ยงอีกเหวี่ยงเยอะๆ ฉันจะได้ถ่ายเก็บไว้ ให้คุณแม่กับพี่นลดู"

"ยัย...เอ้อ...สวัสดีค่ะ มอร์นิ่งค่ะ..." รมณีชะงักยิ้มและโบกมือให้

"ยัง ไม่ได้ถ่าย" นิยาชูมือถือให้ดู รมณีร้องกรี๊ดด้วยความโกรธ นิยาหัวเราะสะใจก่อนจะเตือน "ฮ่าๆๆ ต่อไปนี้น่ะ หัดตื่นเองได้แล้วนะยะ ถ้าไม่อยากเจอฤทธิ์ฉันอีก"

รมณีจะร้องกรี๊ด นิยาหันโทรศัพท์ใส่จึงรีบหุบปาก...ช่วงเวลานั่งทานอาหารเช้า กนกวรรณเห็นทั้งนล นิยา และรมณีพร้อมหน้าก็ดีใจ รีบเดินโชว์ชุดเดรสที่ใส่ให้ลูกๆดู นิยาเห็นแล้วบอกว่าตะเข็บจะปริอยู่แล้ว กนกวรรณร้อง "ต๊าย ทำไมพูดงั้นล่ะยัยนิ ปากคอ..."

"วิจารณ์กันตรงๆอย่างนี้สิคะเค้าถึงเรียกคนรักกัน

ชุดนี้น่ะมันไม่เล็กไปหน่อยเหรอคะคุณแม่"

"ฮื่อ แม่ก็ว่ามันอึดอัดไปหน่อยเหมือนกัน ตานลคงเลือกไซส์ผิด"

รมณี ตื่นเต้นไปด้วยที่นลซื้อชุดให้แม่ เป็ดเดินเข้ามาเห็นชุดที่กนกวรรณใส่ก็เผลออุทานออกมาว่านั่นชุดของเรืองริน ทุกคนหันมามอง เป็ดพยักหน้าว่าจริงๆนลซื้อให้เป็นของขวัญ... กนกวรรณร้องกรี๊ดๆไม่พอใจ เงื้อมือจะฟาดเป็ด พลันเสื้อตรงรักแร้ขาดแควก...นล นิยา และเป็ดรีบเดินหนีออกมาหน้าบ้านจะขึ้นรถ นลกระซิบถามนิยาว่าเรืองรินไปไหน นิยานึกได้ว่าไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว นลสังหรณ์ใจนึกย้อนถึงที่เขาพูดกับเรืองรินเมื่อคืนที่ให้เธอลาออกไปจากที่ นี่...

เรืองยศแปลกใจที่เรืองรินเอาแต่ทำงานในร้านสารพัด ไม่ว่าทำความสะอาดถึงขนาดจะขึ้นไปล้างหลังคา พลันแม่โทร.เข้ามือถือเรืองยศ เขาบอกไปว่าเรืองรินอยู่ด้วย แต่เธอกลับโบกมือไม่ขอพูด เรืองยศแปลกใจ พอวางสายจึงหันมาถามและบอกว่าพ่อกับแม่อยู่ธนาคาร เอาเงินไปจ่ายดอกเบี้ย เรืองรินฟังแล้วหน้าเจื่อนลง กลัวไม่มีเงินส่งไปให้อีก

ooooooo

วันนี้ แทบทั้งวัน นลบ่นทุกเรื่องกับกุ๋งกิ๋ง รวมทั้งเรื่องถุงเสื้อที่ไปโผล่ในห้องนอนแม่ของเขาได้อย่างไร ไปจนถึงแฟ้มงานที่กองบนโต๊ะเรืองริน ว่าถ้าไม่ช่วยกันจัดการจะเสร็จไหม นิยาเดินเข้ามา ในมือถือการ์ดงานนลกับรมณีมาด้วย

"พรุ่งนี้แล้วนะคะพี่นล นี่ใจคอพี่จะปล่อยให้มีงานแบบนี้ที่บ้านเราจริงๆเหรอคะ"

"คนเดียวที่จะหยุดคุณแม่ได้ก็คือคุณยาย กล้ามั้ยล่ะ" นลมองการ์ดอย่างหงุดหงิด

นิยาสั่นหัว "นั่นน่ะน่ากลัวที่สุด"

"อย่างนั้นก็อยู่เฉยๆ งานเลี้ยงมันเริ่มเอง เดี๋ยวมันก็จบเอง"

"ย่ะ ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ...แล้วนี่รินยังไม่มาอีกเหรอคะ"

นลม องโต๊ะเรืองรินแล้วยิ่งกลัดกลุ้ม...กลับมาบ้าน ต้องมาฟังรมณีกับกนกวรรณคุยกันเรื่องงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ นลหลบออกมาหาป้าบัวกับอ่อนถามหาเรืองริน อ่อนบอกว่าเธอเห็นเรืองรินออกไปพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า เป็ดพูดโดยไม่คิดว่าทำเหมือนโดนไล่ออก

"พี่เป็ดอย่าพูดคำนี้นะ พี่รินเค้าไม่ยอมโดนไล่ออกง่ายๆหรอก เพราะเค้าต้องหาเงินไปใช้หนี้ให้พ่อแม่เค้า" อ่อนโวย

"อ้าว...แล้วถ้ายังงั้น นังรินมันหายไปไหนล่ะ ถ้ามันไม่โดนไล่ออก" เป็ดยังปักใจเชื่อ

ป้าบัวเอ็ดเป็ดหาว่าแช่งเรืองรินให้โดนไล่ออก นลฟังแล้วใจไม่ดี รู้สึกผิดที่พูดไล่เรืองรินแบบนั้น...

ใน ขณะที่เรืองรินเดินเรื่อยเปื่อยไปกลางตลาดสะพานพุทธยามค่ำคืนจนเมื่อย จึงนั่งลงที่เก้าอี้ข้างรถโฟล์กตู้ที่ดัดแปลงเป็นรถค็อกเทลโดยไม่ทันมอง เจ๊เปรี้ยวเจ้าของหันมาเห็นก็เอาเครื่องดื่มมาวางให้และชวนคุย เรืองรินสะดุ้ง พอรู้ว่าเป็นร้านก็จะลุก เจ๊เปรี้ยวเรียกให้นั่งลง

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นั่งได้ เจ๊จำได้...เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลย"

"เอ่อ...ฉันเพิ่งมาร้านพี่เป็นครั้งแรกจ้ะ"

"อ้าวเหรอ ว้ายตาย นี่เจ๊จำคนผิดเหรอเนี่ย หน้าเหมือนกันเล้ย" เจ๊เปรี้ยวจึงชวนเรืองรินคุยเพราะพอดีวันนี้ไม่มีลูกค้า

ทั้ง สองคุยกันถูกคอ เรืองรินเผลอดื่มไปจนเมา เล่าเรื่องที่เธอเป็นสาวใช้ให้เจ๊เปรี้ยวฟังหัวเราะกันเอิ๊กอ๊าก...ที่ร้าน เรืองยศ ดนุกับนิยามาตามหาเรืองริน พอเรืองยศบอกว่าอยู่ที่นี่ ดนุจะเข้าไปตาม เรืองยศร้องห้าม ดนุยิ่งใจเสีย "ทำไมล่ะ หรือว่ารินเป็นอะไร"

"ฮู้ย...หยุดความคิดของคุณไว้ก่อนได้มั้ยคร้าบคุณดนุ ว่าที่น้องเขย"

นิยาสะอึกทำหน้าไม่ถูก   เรืองยศบอกทั้งสองคนว่า

เรือง รินออกไปข้างนอก ดนุจึงโทร.เข้ามือถือเรืองริน ขณะนั้น... เรืองรินกำลังเมาคุยจ้อกับเจ๊เปรี้ยว มือถือดังขึ้น เจ๊เปรี้ยวบอกให้ รับสาย เรืองรินคิดว่าเป็นนลจึงบอกว่า "ผู้ชายวัยทองโรคจิตน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

เรืองรินจะกดตัดสายแต่กดผิด มีเสียงดนุดังออกมา "ฮัลโหล...ริน...รินได้ยินผมรึเปล่า"

"ปั๊ดโธ่...ดันไปกดรับได้ไงเนี่ย ฮะโหล..." เรืองรินยก มือถือมาแนบหูพูดเสียงอ้อๆแอ้ๆ

"ผมเองนะริน คุณอยู่ไหน..." ดนุพยายามซักถาม...

ขณะเดียวกัน นลกำลังจะขับรถออกตามหาเรืองริน ไม่ยอมให้เป็ดไปด้วย เป็ดส่ายหน้าบ่นว่าแล้วไปไล่ออกทำไม้...

ดนุพยายามซักไซ้จนรู้ว่าเรืองรินไปเมาอยู่ที่ไหน เขากับนิยามาเดินตามหาเรืองริน

"ไหนล่ะคะ ร้านค็อกเทล นิไม่เห็นจะมีวี่แววเลย"

"น่าจะตรงไปทางโน้นน่ะครับ"

"โทร.ถามรินอีกทีดีกว่ามั้ยคะ"

"ไม่ยอมบอกหรอกครับ กว่าผมจะหลอกถามมาได้ก็เล่นพูดวกไปวนมาอยู่ตั้งนาน"

ไม่ ทันไรมีเสียงหัวเราะลอยมา นิยารู้สึกว่าเหมือนเสียงเรืองริน ทั้งสองกวาดตามองไปรอบๆจนเห็นรถโฟล์กตู้ที่จอดอยู่ตรงหน้า...ทั้งสองเดิน อ้อมไปด้านหน้าซึ่งเป็นร้านค็อกเทลเห็นเรืองรินหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชนแก้วอยู่ กับเจ๊เปรี้ยว

"คุณดนุเข้าไปคนเดียวเถอะค่ะ นิรออยู่ตรงนี้ดีกว่า" นิยาเข้าใจเรืองรินทำไมถึงเมา

ดนุเดินมานั่งข้างๆเรืองริน เจ๊เปรี้ยวจึงลุกมาแอบมองความหล่อดนุแล้วบ่น "นั่นไง โดนมันแหกตาแล้ว สาวใช้ยังไงยะ"

เรืองรินยังโงนเงนคุยกับดนุว่าเธอว้าวุ่นใจ ปวดหัวไปกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหลือเกิน...

ooooooo
ตอนที่ 19

เวลาผ่านไป ดนุยังนั่งฟังเรืองริน ซึ่งมีอาการมึนเมาจับมือเขารำพึงรำพันว่าเธอยังรักเขาอยู่ แม้ ความรู้สึกเธอจะเปลี่ยนไป ดนุพยายามข่มใจชวนเรืองริน "กลับบ้านดีกว่า คุณไม่ไหวแล้ว"

"ใช่ รินไม่ไหวแล้วล่ะ รินไม่ได้รักคุณแล้ว"

ดนุชาวาบไปทั้งตัว พยายามนิ่งไว้ ฟังเรืองรินพร่ำรำพันต่อไป "รินรักคุณนะคะ"

เรือง รินฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเอง ดนุงงกับท่าทีเรืองรินที่เอื้อมมือมาตบไหล่เขาเบาๆเชิงปลอบ "ทำใจซะเถอะนะคะ...อย่าคิดมาก ทำใจ...ทำใจ..."

นิยายืนมองสภาพเรืองรินแล้วสงสารดนุ "แล้วยังจะนั่งให้เค้ารังแกอยู่ได้ ออกมาสิค้าคู้ณ"

พอดีมือถือเรืองรินดังขึ้น ดนุมองที่หน้าจอ เห็นชื่อนล รู้สึกปวดใจแต่คิดได้ว่าควรทำอย่างไร...

ดึก มากแล้วมีคนมาเคาะเรียกหน้าร้าน เรืองยศกะเผลกขาที่เข้าเฝือกมาเปิดประตู คิดว่าเป็นดนุที่ไปรับเรืองรินกลับมา แต่พอเปิดประตูต้องแปลกใจที่เป็นนล นลถามว่าเรืองรินเคยทำงานที่นี่ใช่ไหม เรืองยศยิ่งงง "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"รินคงเข้าใจผมผิด คิดว่าผมไล่เค้าออก"

"อ้าว...แล้วทำไมคุณทำอย่างนั้นล่ะ   ไอ้รินมันตั้งใจ

ทำงานที่บ้านคุณมากเลยนะ"

"รินมาที่นี่รึเปล่าครับ" นลกลับย้อนถาม พลันมือถือดังขึ้นเขาเห็นชื่อเรืองรินจึงรีบรับสาย

"ดีใจเว่อร์..." เรืองยศหมั่นไส้เมื่อเห็นท่าทางดีใจของนล

"ริน! ครับ...คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอครับ...ครับๆผมจะรีบไป"

นลผลุนผลันออกไป เรืองยศกะเผลกตามไม่ทัน "อ้าว! แล้วตกลงยังไงเนี่ย อะไรวะ"

มาถึงรถโฟล์กที่ดัดแปลงเป็นร้านค็อกเทล นลเห็น

เรืองรินนอนฟุบท่อนแขนตัวเองหลับอยู่   มีเจ๊เปรี้ยวคอยดูแล พอเจ๊เปรี้ยวเห็นนลก็ตาค้าง   "โอ...หล่อลากไส้กันทุกคนเลย"

"พี่ใช่มั้ยครับที่โทร.หาผม"

ห่างออก มา ดนุกับนิยาแอบมอง นิยาจะออกมาหานล แต่ดนุรั้งไว้ ทั้งสองยืนมองจนนลเอาเรืองรินขึ้นหลังพาออกไป เจ๊เปรี้ยวโบกไม้โบกมือให้แล้วหันมาเก็บของปิดร้าน

"เลิกขายเว้ย เลิกๆ ไปเป็นสาวใช้มันมั่งดีกว่า"...

ดนุ ยืนมองเรืองรินกับนลอย่างห่วงใย นิยาน้ำตารื้น จับมือดนุมากุมไว้ สบตาเขาอย่างให้กำลังใจ...สองคนเดินหงอยๆบนสะพาน ดนุหยุดยืนมองออกไปในแม่น้ำ ก่อนจะพูดออกมา

"มันคงถึงเวลาที่ผมต้องตัดใจจากรินเค้าแล้วจริงๆ"

นิยากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เสมองไปทางอื่น ดนุหันมาเห็น "คุณนิยา..."

"เป็นความผิดของนิเองค่ะ นิน่าจะห้ามไม่ให้คุณยายจ้างรินซะตั้งแต่แรก" นิยาสะอื้น

ดนุจับไหล่นิยาให้หันมาพูดปลอบโยน   "มันไม่ใช่

ความผิดของคุณนิยาเลยครับ ไม่เอาครับ อย่าร้องไห้"

"ถ้า ยังงั้นรับปากกับนิได้มั้ยคะว่าคุณดนุจะไม่เลิกกับยัยริน   ไม่อย่างนั้นนิคงจะรู้สึกผิดไปจนวันตาย   ที่ทำให้คุณสองคนแตกแยกกัน" นิยามองดนุทั้งน้ำตา

ดนุมองนิยาด้วยความสับสน

ooooooo

โขยกเขยกอยู่บนหลังนล เรืองรินรู้สึกคลื่นไส้กับจังหวะการเดินของนล  เสียงนลพูดว่าอีกเดี๋ยวก็ถึง  แต่
เธอรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆจนพะอืดพะอมทนไม่ไหว   งึมงำบอกให้ปล่อยเธอลง

นลหันมาเอ็ด "พูดยังจะไม่ไหว หึ อยากจะลงเดินเองเนี่ยนะ อยู่เฉยๆใกล้ถึงรถแล้ว"

"ปล่อย..." เรืองรินจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

"บอกให้อยู่เฉยๆ" นลยังเอ็ด

เรือง รินกระโจนลงจากหลังนล ทำให้ทั้งสองล้มกลิ้งบนผืนหญ้า นลโวยว่าเธอทำบ้าอะไร แต่เรืองรินรีบลุกไปชะโงกหน้าอีกทางเพื่ออาเจียนเต็มแรง นลถึงกับอ้าปากค้าง...จนเวลาผ่านไป นลหิ้วปีกเรืองรินให้ลุกขึ้น แต่เธอกลับล้มลงนอน นลจึงต้องปล่อยให้เธอนอนหนุนขาเขาดูดาว อ้อแอ้ไปตามเรื่อง... เรืองรินพร่ำเพ้อว่าดาวสวย

"รินขอโทษนะคะพ่อ...แม่...ที่รินทำตามคำพูดไม่ได้"

นลได้ ยินแล้วรู้สึกผิดที่เขาไล่เธอออก เขาเรียกให้เธอลุกขึ้นกลับบ้าน เรืองรินกลับเข้าใจผิด "เลิกไล่รินซะทีได้มั้ยคะ ยังไงรินก็กลับบ้านรินอยู่แล้วล่ะค่ะ"

"กลับบ้านเรา" นลตั้งใจพูดกับเรืองรินอย่างจริงใจ

เรือง รินช้อนตามองนล ทำหน้าจะซึ้งแต่แล้วกลับเห็นเขามีสองหน้าก็ร้องลั่น นลตกใจหันมองซ้ายขวา เรืองรินเปลี่ยนเป็นหัวเราะก๊าก "คุณนลน่ะแหละ มีสองหัว ฮ่าๆๆๆ"

"เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว กลับบ้าน" นลเหลืออด

"เชื่อก็กลัวอะดิ...รินไม่มีวันกลับไปให้คุณทำร้ายจิตใจอีกแล้ว เชอะ!" เรืองรินพูดจบลุกขึ้นวิ่งหนีไปดื้อๆ
นลตกใจ เพราะเรืองรินไม่เคยเถียง มองเธออย่างเหลือเชื่อก่อนจะวิ่งตามเธอไปและร้องเรียกให้เธอหยุด...เรืองริน กลับวิ่งร้องโวยวายเข้าไปหายาม   "ช่วยด้วยพี่   คนบ้า   คนบ้าวิ่งตามหนู"

ยาม กระชับกระบองในมือ กางแขนกั้นนลไว้ เรืองรินมองนลน้ำตาคลออย่างสะใจ...จากนั้น   เรืองรินก็กลับมาเคาะประตูเรียกเรืองยศให้เปิดประตู เรืองยศโขยกเขยกอย่างหงุดหงิดมาเปิดประตู "ได้ยินแล้ว โอย...กี่รอบแล้ววะนี่"

พอเปิดประตูไม่พบใคร ก็แปลกใจว่าเรืองรินหายไปไหน พลันต้องสะดุ้ง เมื่อมีมือมากอดขาข้างที่ไม่ได้เข้าเฝือก "เฮ้ย! แกไปไหนมา รู้มั้ยเค้าตามหากันให้ทั่ว"

เรืองรินชูมือให้เรืองยศฉุด พลันนลเดินเข้ามาดึงเรืองรินให้ลุก   เรืองยศเห็นหน้านลเต็มไปด้วยเหงื่อ   และดูท่าจะมีอารมณ์โกรธ  สั่งให้เรืองรินกลับบ้าน

"วันนี้ให้รินนอนที่นี่เถอะครับ" เรืองยศบอกนล

"ไม่เหมาะหรอกครับ" นลมองเรืองยศอย่างไม่ไว้ใจ และดึงจะให้เรืองรินกลับ

เรืองรินคว้าขอบประตูไว้พูดอ้อแอ้ "พี่น้องเค้าจะอยู่ด้วยกัน คุณเกี่ยวไรด้วย"

"พี่น้องเหรอ!" นลประหลาดใจ

"ก็ใช่น่ะสิ รินกับพี่ยศน่ะเป็น..."

เรืองยศรีบปิดปากเรืองริน ชิงพูด "เป็นพี่น้องกันครับ พ่อแม่รินฝากฝังมันไว้กับผม คุณนลไม่ต้องห่วงนะครับ ผมดูแลมันได้"

"ยังไงก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ผมว่าไม่เหมาะ"

"เถียงกันไปนะ" เรืองรินพูดขัดแล้วอ้าปากหาวเดินเข้าร้านไป

"เดี๋ยวริน เธอจะค้างที่นี่ไม่ได้นะ" นลเดินตามเรืองรินเข้าไปอย่างห่วงๆ

เรืองยศมองตามเหวอๆ "เฮ้ย! คุณนั่นล่ะค้างที่นี่ไม่ได้"

เรืองยศประคองเรืองรินเข้าบ้าน นลตามมาดึงตัวเรืองรินไปอย่างหวงๆ "ไหวยังไง ขาคุณก็เดินไม่ถนัด มานี่ครับ ผมประคองรินเอง"

เรืองรินสะบัดตัวออก เดินโซเซเอง "เดินเองก็ได้ไม่ต้องแย่งกั๊น หึๆ"

"เคยได้ยินที่เค้าว่า ผู้หญิงน่ะ อย่าให้เมา...มั้ยครับ" เรืองยศถามนลอย่างเอือมๆ

นลยิ้มๆ พลันสายตามองไปเห็นรูปหมู่ พ่อแม่ลูกของครับครัวเรืองยศ เรืองรินเห็นสายตาของนลรีบอธิบายว่า "รูปครอบครัวสุขสันต์น่ะค่ะ...อุ๊บ อะไรเล่า"

เรืองยศปิดปากเรืองรินอีกเฉไฉไปว่า "อ้าว ฉันก็คิดว่าแกจะอ้วก ไปเข้านอนเร็ว"

เรืองยศประคองกึ่งลากเรืองริน แต่เธอเห็นนลหยิบภาพคู่เธอกับเรืองยศ จึงตะโกนว่า

"นั่นรูปสองศรีพี่น้องค้า เอิ๊กๆๆ" เรืองรินโดนเรืองยศอุดปากอีกแล้วดึงตัวไป

นลม องสองคนอย่างสงสัย ก่อนจะรีบตามเข้าบ้านไปด้วย...เรืองรินเข้าไปในห้องน้ำซึ่งอยู่ในห้องนอน เรืองยศ นลยืนรออย่างห่วงๆหน้าประตูกับเรืองยศ

"ปล่อยมันเข้าห้องน้ำไปเถอะครับ ไอ้รินมันไม่เป็นไรหรอก" เรืองยศบอกนล

ไม่ ทันไร เสียงเรืองรินอาเจียนโอ้กอ้าก นลยิ่งหน้าเสียด้วยความเป็นห่วง เรืองยศเดินเก็บของในห้องแล้วออกตัวกับนลก่อนว่า ห้องคนโสดก็เป็นแบบนี้ นลยิ้มๆทั้งแหยงๆ แต่ก็พูดได้ว่าไม่เป็นไรเขานอนได้

เรืองยศเอาผ้ามา ปูหน้าห้อง พร้อมกับพูดไปเรื่อยว่า ถ้าขาเขาไม่เจ็บ คงรับรองนลได้ดีกว่านี้ นลยิ้มๆถามหยั่งเชิง "แล้วปกติรินเค้าไม่ช่วยดูแลเรื่องห้องหับให้คุณหรอกเหรอครับ"

"มันจะมาทำอะไรให้พ้ม จะเรียกมันว่าแม่อยู่แล้วเนี่ย"

เรือง รินเกาะประตูห้องน้ำถามว่านินทาอะไรเธอ พูดจบก็เดินดิ่งลงนอนที่ที่เรืองยศปูให้นล "อ้าวเฮ้ย! นี่มันที่นอนคุณนลเค้า" เรืองรินหลับปุ๋ยไปแล้ว

เรืองยศถือเสื้อผ้าเข้ามา "เอ่อ รบกวนคุณนลด้านโน้นก่อนครับ ผมจะเปลี่ยนเสื้อให้ริน"

"หา...ไม่ดีหรอก คุณยศนั่นล่ะเชิญทางโน้น ผมเปลี่ยนให้รินเอง"

เฮ้ย! แต่ผมเป็นพี่ชายมันนะ"

"ไม่ใช่พี่แท้ๆ" นลแย้ง

เรืองยศยุ่งยากใจสุด "เอาล่ะๆ อย่างนั้นก็ปล่อยมันนอนเหม็นอ้วกไปละกัน สมน้ำหน้าแกยัยริน"

ooooooo

กลาง ดึก เป็ดย่องมาดูว่านลเข้านอนเรียบร้อยหรือยัง แต่กลับไม่พบนล จึงนั่งรอในห้องจนผล็อยหลับฟุบหน้าข้างเตียง...เวลาผ่านไป รมณีย่องเข้ามา เพราะเห็นประตูห้องแง้มอยู่

"ทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้คะเนี่ย นลคะ" รมณีประคองให้นอนบนเตียง

เป็ดพลิกตัวหันหลังให้รมณีอย่างงัวเงีย รมณียังเข้าใจว่าเป็นนลจึงก้มลงหอมแก้ม เป็ดพลิกตัวกลับมามอง "ว้าย! คุณรมณี"

รมณีก็ตกใจ ไม่คิดว่าเป็นเป็ด โวยวายว่าเป็ดมาทำอะไรในนี้ "แล้วนี่คุณนลไปไหน?"

"ก็ไปตามหายัยรินน่ะสิครับ"

"หืม...นังคนใช้เจ้าปัญหา..." รมณีสบถแล้วไล่เป็ดให้กลับออกไป...

ทั้ง นลและเรืองยศต่างนอนมองเพดานเพราะนอนไม่หลับ นลจึงถามว่านอนไม่หลับหรือ เรืองยศบอกว่าเขาคงชินกับการนอนคนเดียว ว่าแล้วเรืองยศก็ถามนลตรงๆ "คุณชอบยัยรินเหรอ"

นลตั้งตัวแทบไม่ทัน เรืองยศถามอีก "แล้วแฟนคุณนลล่ะครับ ไหนจะคุณกิ่งกานต์อีก"

"คุณนี่รู้เรื่องผมเยอะจังนะครับ ครับ...ผมชอบริน" นลถอนใจก่อนจะยอมรับ

นลรอ ว่าเรืองยศจะว่าอะไรต่อ เห็นเงียบไปจึงหันไปมอง เรืองยศนอนอ้าปากหวอหลับไปแล้ว นลบ่น "บ๊องพอกับยัยรินเลย...บอกเป็นพี่น้องกันจริงๆก็เชื่อนะเนี่ย เฮ้อ..."

หลับ ตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่ทันไร นลต้องสะดุ้งเพราะเสียงกรนของเรืองยศ นลลุกขึ้นนั่งมองอย่างแหยงๆแล้วคว้าหมอนไปนอนใกล้เรืองริน...เวลาผ่านไป เรืองรินพลิกตัวไปมาแล้วกลิ้งมาฟาดมือบนตัวนลผัวะแถมละเมอ "ไอ้พี่บ้า ฮ่ะๆ...ฮ่ะๆ..."

นลมองเรืองริน เธอละเมออีกว่า "รินรักพี่ยศนะ..."

เรืองรินซุกหน้าที่อกนลเหมือนเด็กๆเพราะคิดว่าเป็นเรืองยศ  นลจึงกอดตอบและลูบผมเธอเบาๆพร้อมพึมพำ  "รักเหมือนกัน..."

เช้าวันรุ่งขึ้น เรืองยศตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ พลันต้องเบิ่งตาโพลง เมื่อเห็นนลกับเรืองรินนอนกอดกันกลม "คุณนล! ไอ้ริน!"

นลตกใจรีบผละออกจากเรืองริน "ผม...ผมไม่ได้ทำอะไรนะ"

เรืองรินตื่นขึ้นมา ลุกนั่งมองเรืองยศกับนลงงๆ "ทำไมมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยล่ะ..."

ooooooo

รู้ ตัวว่าผิดที่พูดรุนแรงไล่เธอออกจากงาน นลจึงต้องเดินตามง้อเรืองรินที่ทำโน่นทำนี่ในร้านไม่ยอมสนใจเขา "จะให้บอกสักกี่ครั้งว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะไล่เธอ"

"แต่ก็ไม่เห็นขอโทษนี่" เรืองรินต้องการคำขอโทษ

นลยังแย้งว่าเขาไม่ได้ทำผิด เรืองรินงอนเดินหนี นลร้อง "โอย...ขอโทษก็ได้ กลับบ้านนะ"

"ทำไมรินต้องทำตามคำสั่งคุณนลด้วย"

"ก็เพื่อพ่อกับแม่เธอไง เธออยากเห็นพ่อแม่ลำบากเพราะเธอตกงานเหรอ"

เรือง รินตาลุกวาว เหลือบมองเรืองยศก่อนจะขอร้องนลอย่าพูดให้เรืองยศได้ยิน นลได้ทียิ้มอย่างเป็นต่อ "เอ่อ...คุณยศครับ คือผมมีเรื่องจะ..."

เรืองยศละสายตาจากงานหันมาถามนลว่ามีอะไร เรืองริน รีบตอบแทนว่าไม่มีอะไร นลแกล้งพูดต่อ "คือเรื่องงานของ..."

เรือง รินถลึงตาให้นลหยุด นลยิ้มอย่างผู้ชนะ เรืองยศทำหน้างงมองสองคนไปมา...นลขับรถพาเรืองรินกลับ ขณะที่อยู่ในรถทั้งสองคุยกัน เรืองรินชี้ที่ตัวเอง "รินเนี่ยนะคะ พูดว่ารินไม่มีทางไป แล้วก็ขอให้คุณนลรับกลับเข้าทำงาน ฮ่ะๆๆโอ๊ย ขำ"

"มันน่าขำตรงไหน"

"จะโกหกอะไรก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยค่ะ"

"เอา เป็นว่าฉันรู้ว่าเธอกำลังลำบากก็แล้วกันน่ะ กลับมาทำงานที่บ้านฉันนะ...เพื่อครอบครัวเธอไง" นลเห็นเรืองรินนิ่งเฉยจึงย้ำ "เพื่อพ่อกับแม่ เพื่อตัวเธอ...อ้ะ งั้นเพื่อฉันก็ได้ กลับมานะ" ...นลสบตาเรืองรินอย่างจริงจัง

เห็น เรืองรินนั่งรถกลับมากับนล อ่อนดีใจร้องบอกเป็ด เป็ดรีบเอามือปิดปากอ่อนกลัวคนในบ้านออกมา รถจอดแล้ว แต่เรืองรินกับนลยังนั่งคุยกันอยู่ในรถ อ่อนกับเป็ดเอาหูแนบกระจกหน้าต่างเบาะหลังแอบฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรืองรินพูดอย่างไว้ตัวว่าที่เธอกลับมาใช่ว่าเธอไม่มีทางไป นลยิ้มดีใจ "ตกลงเธอไม่ไปไหนแล้วนะ"

เรืองรินรับปาก นลรีบบอก "แล้วจำที่ฉันเคยบอกว่าฉันมีงานสำคัญให้เธอทำได้มั้ย ฉันจัดโต๊ะทำงานให้เธอที่ดราก้อนมอลล์เก้อมาสองวันแล้ว"

เรือง รินประหลาดใจ นลรีบบอกว่าเขาอยากเห็นเธอมีอนาคตที่ดี เรืองรินสบตานลอย่างขอบคุณ แล้วรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง จึงถามนลว่ารู้สึกบ้างไหม ทั้งสองหันไปมองหน้าต่างเบาะหลังแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นอ่อนกับเป็ดหน้ายู่ แปะกระจกอยู่

ooooooo

ทั้งดนุและนิยาดีใจหลังจากรู้ว่าเรือง รินปลอด-ภัยแล้ว ทั้งสองต่างจะมาบอกข่าวกันและกัน สองคนเดินมาชนกันอย่างจัง ดนุประคองนิยาไว้ในอ้อมแขน นิยาเงยหน้ามองดนุและบอกว่าเธอกำลังเดินหาเขาอยู่พอดี ดนุหัวเราะขำๆ "ผมก็กำลังจะไปหาคุณนิยา"

ทั้งสองนั่งคุยกันในห้องทำงานด้วยสีหน้าโล่งใจ "พอเด็กที่บ้านโทร.บอกนิว่ายัยรินกลับมาแล้ว นิก็รีบไปหาคุณเลย"

"อย่างน้อยรินกับคุณนลไม่มีปัญหากันแล้ว แค่นี้ผมก็สบายใจแล้วล่ะ อะไรก็ได้ แค่ขออย่าให้รินกลับไปมีสภาพเหมือนเมื่อคืนอีกเลย"

"ถ้ายัยรินรู้ว่าคุณรักเค้าขนาดนี้คงดีใจนะคะ"

ดนุถอนใจแรงๆแล้วยิ้มให้นิยา พอดีกนกวรรณเข้ามาขัดจังหวะ "หาตัวตั้งนานอยู่นี่เอง"

"คุณแม่มีธุระอะไรกับนิเหรอคะ"

"ไม่ใช่ลูกจ้ะ คุณดนุจะไปถึงงานกี่โมงคะ"

ดนุได้แต่เอ่อ...นิยารีบพูดแทนว่า "คุณดนุเค้ายังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าจะไปร่วมงานเย็นนี้น่ะค่ะคุณแม่"

"อ้าว..."

ดนุ รู้สึกผิดรีบตอบกนกวรรณว่าเขาจะไปถึงก่อนงานเริ่ม เผื่อมีอะไรให้เขาช่วย กนกวรรณยิ้มออกมาได้ ค้อนนิยาที่ชอบพูดให้เธอเสียใจ แล้วนึกได้ถามวันเดือนปีเกิดของดนุ

ดนุงง กนกวรรณรีบบอกว่า "วันนี้อาจารย์คงจะมาร่วมงานด้วย เผื่อฉันจะเช็กดวงให้ไง"

นิ ยามองแม่อย่างจับผิดและรู้ทัน...ในขณะที่อาจารย์คงกำลังหาทางออกจากบ้าน โดยไม่ให้กิ่งกานต์รู้ แต่แล้วพอดูเวลาก็รอช้าไม่ได้แล้ว "เดี๋ยวได้สายจนได้ ไม่สนแล้วเว้ย"

อาจารย์คงรีบวิ่งไปแต่งตัวหล่อ เนี้ยบออกมา แล้วโกหกกิ่งกานต์ว่าไปหาหมอ กิ่งกานต์งง แต่แล้วเธอนั่งทับการ์ดเชิญ จึงหยิบมาอ่าน "ปาร์ตี้ณีกับนล...พ่อ...อ๊ายๆๆพ่อนะพ่อ อ๊ายๆๆ"

กิ่งกานต์ควานหามือถือมากดหาเรืองยศ "นายซักแห้ง นายต้องช่วยช้าน..."

ooooooo

งาน เลี้ยงจัดขึ้นที่บ้าน กนกวรรณเอาดวงของดนุให้อาจารย์คงดูว่าดวงเป็นคู่กับนิยาหรือไม่ อาจารย์คงตรวจดูแล้วบอกว่าทั้งสองเหมาะเหม็งกันมาก กนกวรรณจึงคิดจะเปิดตัวคู่นี้ในงานคืนนี้ด้วย...แต่พอตรวจดวงของรมณี   อาจารย์คงบอกว่าเป็นดวงกาลกิณีจะนำความเดือดร้อนมาให้ครอบครัว

รมณี ในชุดเซ็กซี่ได้ยินรีบเข้ามานั่งเบียดอาจารย์คงหวังทำให้สมาธิแตก อาจารย์คงตาค้างทำนายผิดถูก กลายเป็นชมว่ารมณีก็ดวงดีเหมาะสมกับนล กนกวรรณพอใจมาก...ในขณะที่เรืองรินแต่งชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านฝรั่งเหมือนอ่อน กับเป็ด คอยเตรียมอาหารการกินและเสิร์ฟน้ำภายในงาน มีศักดิ์ชัยเป็นแขกร่วมงานอยู่ด้วย บรรยากาศในงานไม่เครียดอย่างที่นลกับนิยากังวล

งานเริ่มอย่างเป็นทางการ อาจารย์คงกับกนกวรรณรับหน้าที่พิธีกร กนกวรรณกล่าว

"ดิฉัน ขอเท้าความแสดงความเสียใจที่ทำให้ทุกคนผิดหวังในงานแต่งงานของนลกับ รมณีที่ล่มมาแล้ว บัดนี้ดิฉันขอประกาศว่า รมณีได้กลับคืนสู่ตำแหน่งว่าที่สะใภ้บ้านรัศมิมานดังเดิมแล้ว"

แขกใน งานปรบมือต้อนรับรมณีที่ก้าวไปยืนข้างกนกวรรณ ศักดิ์ชัยหันมากระซิบชมรมณีให้นลรู้สึกปลื้ม รมณีกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน กนกวรรณพูดเสริมขอเชิญทุกคนมาร่วมงานแต่งงานของทั้งคู่อีกครั้งที่กำลังจะมี ขึ้นในอีกไม่ช้า...

ดนุถือช่อดอกไม้เข้ามาในงาน นิยาเข้าไปต้อนรับ เขามอบช่อดอกไม้ให้รมณี กนกวรรณยิ้มอย่างพอใจถือโอกาสมัดมือชก พูดคุยกับแขกในงานว่า

"คุณดนุเป็นอีกคนหนึ่งที่ดิฉันภูมิใจและไว้ใจให้ดูแลนิยาลูกสาวอีกคนของดิฉัน"

ทั้ง ดนุและนิยายืนอึ้ง  เรืองรินสะเทือนใจหลบออกจากงานไปหาที่นั่งเงียบๆคนเดียว  ศักดิ์ชัยเห็นรีบถือเครื่องดื่มเข้ามานั่งเป็นเพื่อนคุยหวังถามเรื่องเอกสาร ที่ให้หา  เรืองรินจำต้องพูดคุยด้วย ศักดิ์ชัยชวนเรืองรินดื่ม เธอปฏิเสธ แต่พูดคุยกันไปก็เผลอหยิบขึ้นมาดื่ม เรืองรินรู้สึกกรึ่มๆเริ่มคุยสนุกสนานขึ้น รมณีตามออกมาเห็นเกิดความหึงหวง เข้ามาเรียกให้ศักดิ์ชัยกลับเข้าไปในงาน แต่เขาไม่ยอมไปแถมไล่ให้เธอกลับเข้าไปคนเดียว

รมณีน้อยใจเข้ามาดื่ม เหล้าในงานด้วยความแค้นจนรู้สึกเมา ในงานเริ่มบรรเลงเพลงโรแมนติกให้คู่รักออกมาเต้นรำกัน กนกวรรณจัดแจงจับคู่ดนุกับนิยาให้ออกไปเต้นรำ และไปจูงรมณีมาเต้นรำกับนล...เรืองรินเข้ามายืนมองทั้งสองคู่อย่างหงอยเหงา ศักดิ์ชัยเข้ามาจับมือเรืองรินออกไปเต้นรำ  แต่ด้วยความมึนๆ

ศักดิ์ชัยเต้นท่าตลกๆจนเรืองรินขำ รมณียิ่งหึงลมออกหูทนไม่ได้เลยโน้มคอนลลงมาจูบอย่างดื่มด่ำประชดศักดิ์ชัย แขกฮือฮากันทั้งงาน

กิ่ง กานต์ควงเรืองยศเข้ามา เห็นภาพนลกับรมณีเข้าอย่างจัง เรืองรินยืนตะลึง ทำท่าจะเดินหนี ศักดิ์ชัยถือโอกาสดึงเรืองรินเข้ามากอดบ้าง ดนุโมโหปรี่เข้าชกหน้าศักดิ์ชัย พอรมณีเห็นศักดิ์ชัยโดนชกก็ลืมตัวตรงเข้าไปตบหน้าดนุ  เรืองรินไม่พอใจเข้าไปผลักรมณีจนหงายหลังที่มาทำร้ายดนุ กนกวรรณโกรธจึงเข้าไปตบหน้าเรืองริน

"แกมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายหนูณี"

เรือง ยศเห็นน้องสาวโดนตบก็เข้าไปดึงกนกวรรณออกห่าง อาจารย์คงนึกว่าเรืองยศทำร้ายกนกวรรณ แถมเห็นเรืองยศเป็นคู่อริตัวแสบอยู่แล้ว จึงกระโจนเข้าไปชกต่อยเรืองยศจนเกิดความชุลมุนวุ่นวายไปหมด...เผอิญยายชื่น แอบกลับมาไม่ได้บอกใคร เห็นมีเรื่องในบ้านก็เข้ามาหยุดความวุ่นวายไว้ได้

"ก็เพราะเธอไม่ควรที่จะให้ข่าวแบบนั้นน่ะสิ รู้ไหมว่ามันทำให้ตัวเธอเองเสียชื่อ แล้วอนาคตการเป็นนักร้องของเธอก็จะไม่เหลือ"

"จะเสียชื่อหรือเสียอนาคตอะไรน้ำตาลไม่สนใจแล้วล่ะค่ะ น้ำตาลสนแค่เรื่องเงินอย่างเดียวเท่านั้น"

"แต่ถ้าเธอทำอะไรรวบรัดตัดตอนแบบนี้ เธอจะไม่เหลืออะไรเลยนะ เชื่อครูสิ"

"ไม่ค่ะ น้ำตาลเชื่อตัวเองมากกว่า เมื่อไหร่ที่น้ำตาลมีเงิน ชื่อเสียงกับอนาคตมันก็กลับมาหาน้ำตาลเองแหละค่ะ"

"แล้ว ถ้าพี่ใหญ่ไม่เล่นตามเกมที่น้ำตาลคิดล่ะ น้ำตาลจะทำยังไง จะหาใครมาเป็นพ่อของเด็กอีก แค่นี้ประชาชนก็สับสนกับสิ่งที่น้ำตาลพูดจะแย่อยู่แล้ว"

"น้ำตาลจะมี เงินหรือไม่มีเงินมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับประชาชน มันขึ้นอยู่กับคุณบรมต่างหาก แล้วอีกอย่าง ข้อตกลงและเงื่อนไขต่างๆมันอยู่ที่น้ำตาล ยังไงซะคุณบรมก็ต้องยอมอยู่วันยันค่ำ"

"แต่เธอก็จะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะเอานะ"

"จะไปแคร์อะไรคะ คนไทยลืมง่ายจะตาย ครูไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เอาเวลาอันมีค่าของครูกลับไปสอนเด็กร้องเพลงจะดีกว่านะคะ"

บัวสะอึกอึ้งไปกับคำพูดมาดมั่นถือดีของน้ำตาล  ที่นับวันดูเหมือนจะไม่เชื่อฟังเธออีกแล้ว...

บรรณ บุริม บัว แยกตัวไปพักที่บ้านของพวกตนที่อยู่ห่างออกไปจากบ้านของเบนพอสมควร สามพี่น้องจึงไม่รู้ว่าบีตามมาบังคับขู่เข็ญน้ำตาลเพื่อให้ได้คำตอบว่าใคร เป็นคนถ่ายคลิปเขา น้ำตาลดิ้นรนไม่ยอมบอก เบนกับกิดาการได้ยินเสียงรีบวิ่งขึ้นมาบนห้อง แต่น้ำตาลกลัวปืนที่บีแอบจี้ที่เอว จึงบอก ทั้งคู่ว่าเธอขอตกลงกับบีสองต่อสอง

ยามนี้  น้ำตาลตระหนักว่าทุกอย่างจวนตัวแล้ว  จึงยอมบอกบีว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิป  บีอึ้งเมื่อรู้ว่าเป็นอาของตัวเอง แต่ก็ยังไม่วางใจน้ำตาล ถามย้ำว่าเธอโกหกฉันหรือเปล่า

"ฉันพูดความจริง ครูบัวเป็นคนถ่ายทั้งหมด เขาเก็บไว้ ในมือถือ อยากได้ก็ไปเอาสิ ครูบัวก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน"

"มันมาที่นี่ด้วยเหรอ"

"มากันหมดนั่นแหละ พี่บุ พี่บรรณ ก็มาด้วย แน่จริงก็ไปเอาสิ"

"มันทำกับหลานตัวเองได้ลงคอ ฉันอยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีนจริงๆ ถึงไปเอาคลิปมาได้ แต่มันก็อาจจะมีก๊อบปี้ เก็บไว้ที่อื่นอีก"

"ไม่ มีหรอก ครูบัวไม่กล้าก๊อบปี้เพราะกลัวหลุดไปอยู่ ในมือคนอื่น แต่คลิปนั่นมันคืออนาคตของนาย มันก็คงต้องแลกกับอนาคตของฉันเหมือนกัน"

"หมายความว่าไง"

"เราแลกกัน ฉันขโมยคลิปที่ครูบัวถ่ายมาให้นาย นายต้องแต่งงานกับฉัน"

"พูดบ้าๆ ฉันกำลังจะออกอัลบั้มนะ จะมาแต่งงานกับเธอให้เสียเครดิตได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อลูกในท้องน้ำตาลมันก็ลูกบีนั่นแหละ"

"น้ำตาล...เธอ ลองคิดดูดีๆนะ ถ้าฉันแต่งกับเธอ ประชาชนก็ต้องคิดว่าเราร่วมมือกันหลอกลวง เธอเองจะกลายเป็นคนโกหกส่วนฉันก็จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่มีความรับผิดชอบ ถ้าแต่งกันไปเราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง ไม่มีใครยอมรับเราหรอก เธอต้องแต่งกับอาเบนถึงจะถูก เธอถึงจะได้คะแนนสงสารจากประชาชน"

"แต่ฉันพูดไปแล้วนี่ว่าพี่เบนไม่ใช่พ่อของเด็ก  และอีกอย่างพี่เบนกับพี่ดาเขารักกัน"

"ทำไม ต้องไปแคร์คนอื่นด้วย เขารักกัน เธอก็แย่งมาได้นี่ ฉันดูออกนะว่าเธอก็ชอบๆอาเบนเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ยอมอยู่บ้านเขานานขนาดนี้หรอก"

"ฉันไม่อยากทำร้ายพี่ดา พี่ดาดีกับฉันมาก"

"งั้น ก็ตามใจ ความจริงเรื่องคลิปนั่นฉันจัดการเองก็ได้ เธออยากรอให้นักข่าวมาขุดคุ้ยก็แล้วแต่นะ ถึงเวลานั้นก็จะไม่มี ใครเหลียวแลเธออีก"

น้ำตาลอึ้งๆ แล้วตัดสินใจเรียกบีที่กำลังจะกลับออกไป

"เดี๋ยว...ฉันต้องทำไงล่ะ"

"แค่เธอร่วมมือกับฉันก็พอ" บียิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผน

หลัง จากนั้นไม่นาน สองคนก็กลับลงมาข้างล่าง บอกเบนกับกิดาการว่าเราตกลงกันได้แล้ว บีจะออกอัลบั้มเหมือนเดิม พอน้ำตาลคลอดเมื่อไหร่ บีก็จะจดทะเบียนรับเด็กในท้องน้ำตาลเป็น ลูก...กิดาการกับเบนอึ้ง คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะลงเอยง่ายดายแบบนี้

"ระหว่างนี้บีคงต้องฝากน้ำตาลไว้กับอาเบนก่อน เลยตามเลยไปสักพักนะอาเบน บีไหว้ละ ขอบีออกอัลบั้มก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากัน"

"น้ำตาล เหนื่อยค่ะ ไม่อยากรบรากับใครอีกแล้ว ไม่แน่... น้ำตาลอาจบินไปอยู่กับแม่ก็ได้  แต่ระหว่างนี้น้ำตาลขออยู่กับพี่เบนพี่ดาไปก่อน"

"แล้วน้ำตาลจะบอกกับคุณบรมยังไงล่ะ"

"น้ำตาล กะว่าจะยังไม่บอกอะไรคุณบรม จะรอจนกว่าคลอดลูกแล้วจดทะเบียนเสร็จค่อยบอกทีเดียว ถึงตอนนั้นคุณบรม ก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการอะไรใครทั้งนั้น"

"ดีเหมือนกัน ตกลงกันได้อย่างนี้ ผมกับคุณดาจะได้ ไม่เป็นเหยื่อของใครอีก"

"สบายใจได้ฮะอาเบน บีกับน้ำตาลไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้ว เราสองคนยังเด็ก ทำผิดพลาดไปก็เป็นเรื่องปกติ"

"ถ้าบีคิดได้อาก็ดีใจ"

"เอ่อ...อาเบนครับ  ยังไงวันนี้ผมขอค้างที่นี่ด้วยคนนะครับ"

"ได้สิ ตามสบายเลยนะบี"

บี สมใจ หันไปยิ้มกับน้ำตาลด้วยสายตาที่รู้กันเฉพาะสองคน...ขณะเดียวกันนั้น บรมเพิ่งกลับเข้าบ้าน เมื่อไม่เจอบีจึงรีบโทร.หา พอรู้ว่าบีนอนค้างที่บ้านไร่ก็ซักว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงต้องค้าง บีบอกว่าตนตกลงกับน้ำตาลได้แล้ว บรมถามพรวดว่าตกลงอะไรกัน?

"ก็ไม่มี อะไรมาก เราคุยแบบแฟร์ๆฮะป๋า บีขอให้น้ำตาลเก็บตัวอยู่ที่บ้านไร่  หยุดให้ข่าวทุกอย่าง  อยู่ในความดูแลของอาเบนไปเหมือนเดิม  จนกว่าบีจะออกอัลบั้มแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน"

"เรื่องอื่น? หมายถึงเรื่องอะไร"

"ก็เรื่องที่น้ำตาลตกลงกับป๋านั่นแหละ น้ำตาลบอกว่าไว้จะไปตกลงกับป๋าอีกที"

"ทำไมมันถึงยอมง่ายขนาดนั้น"

"โธ่...ง่าย นิดเดียว เราวัยเดียวกันคุยกันง่ายไม่มีอะไร แล้วป๋า แค่นี้ก่อนนะฮะ บีง่วงแล้ว ไว้พรุ่งนี้คุยกัน" บีแกล้งหาว แล้ววางสายทันที...บรมสีหน้ายังสงสัยใคร่รู้ แล้วพอเช้าวันใหม่ บรมก็อดรนทนไม่ไหว ขอร้องอัญชลีนั่งรถไปบ้านไร่ด้วยกัน เพราะเขากลัวบีจะก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก

ooooooo

ที่บ้านไร่ของ เบน บีตื่นแต่เช้าแล้วมุ่งหน้าไปบ้านพักของบัว ส่วนน้ำตาลวางแผนให้กิดาการกับบุริม มาเจอกัน แล้วใส่ร้ายกิดาการให้เบนฟังว่า พี่ดาเป็นคนช่วยเธอวางแผนทั้งหมด ที่ผ่านมาเธอไม่อยากหลอกเขาเลย แต่เพราะพี่ดาขอร้องให้เธอทำ

"น้ำตาลพูดอะไรออกมาน่ะ รู้ตัวไหม" เบนโกรธจะเดินหนี น้ำตาลแกล้งร้องไห้เสียใจ

"น้ำตาลบอก แล้วว่าพี่เบนต้องไม่เชื่อน้ำตาล น้ำตาลพูดจริงๆนะคะ พี่ดาคอยวางแผนให้น้ำตาลทั้งหมดว่าต้องทำอะไร ตอนนี้น้ำตาลเหนื่อย ไม่อยากสู้รบปรบมือกับใครอีกแล้ว แต่ ไม่รู้จะหนีไปจากพี่ดาได้ยังไง"

"ไม่จริง คุณดาไม่ใช่คนแบบนั้นแน่"

"พี่ เบนไม่สงสัยเลยเหรอคะ ว่าเด็กอย่างน้ำตาลวางแผน ซับซ้อนแบบนี้ได้ยังไง แล้วทำไมจู่ๆพี่ดาก็เปลี่ยนใจมารักกับพี่เบน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พี่ดาก็คบอยู่กับพี่บุ พี่ดาทำทั้งหมดเพื่อบีบคุณบรมให้ทำตามข้อเสนอ น้ำตาลเองก็ผิดที่เชื่อพี่ดา ทั้งที่ไม่อยากทำเพราะแค่ออกอัลบั้มน้ำตาลก็พอกินพอใช้อยู่แล้ว พอน้ำตาลเหนื่อย  อยากหยุด  ยอมถอยให้คุณบรม  พี่ดาถึงได้ร้อนใจมาใกล้ชิดกับพี่เบนเพื่อให้เป็นข่าวกดดันคุณบรมไงคะ ตอนนี้พี่เบนกำลังถูกพี่ดาหลอกใช้อยู่ รู้ไว้ซะด้วย ถ้าพี่เบนไม่เชื่อ น้ำตาลก็ดูโน่นสิคะ"

น้ำตาลชี้ไปทางหน้าต่าง เบนมองตามก็เห็นกิดาการอยู่กับบุริมสองต่อสอง กำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารอย่างชิดใกล้ สนิทสนม เบนจ้องตาไม่กะพริบเมื่อเห็นท่าที

กิดาการห่วงใยบุริม แล้วทันใดเบนก็เดินลิ่วออกไปสตาร์ตรถขับพรืดออกไปอย่างรับไม่ได้ กิดาการแปลกใจว่าเบนไปไหน แล้วทำไมต้องรีบร้อนนัก พอมาถามน้ำตาลก็ได้คำตอบว่า พี่เบนออกไปซื้อเครื่องปรุงทำอาหาร

บรรณ ออกจากบ้านพักมาที่บ้านเบนก่อนบีจะไปถึงเล็กน้อย บัวจึงตกอยู่ในอันตรายเพราะอยู่กับบีตามลำพัง บีใช้ ปืนขู่บัวจะเอาคลิปที่บัวถ่ายไว้ บัวตกใจกลัวแต่ก็เฉไฉว่าคลิปอะไร เธอไม่รู้เรื่อง

"โกหก นังน้ำตาลมันรับสารภาพมาหมดแล้วว่าแกเป็นคนถ่ายคลิปนั่นแล้วเก็บไว้ในมือถือ อยู่ไหน เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

บัวเหงื่อแตกมองหาทางหนี ชี้มือไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วบัวก็ฉวยโอกาสฟาดกระเป๋าสะพายใส่บีก่อนจะวิ่งหนีออกมาจากบ้าน...

เบน ขับรถด้วยความเร็วออกจากไร่แล้วเกือบจะชนกับรถบรมที่ขับสวนมา พอเห็นว่าเป็นเบน บรมก็เจรจาขอความช่วยเหลือให้เบนจดทะเบียนกับน้ำตาล แต่เบนไม่ยินยอม บรมจึงเฉลยว่าน้ำตาลต้องการหุ้นเพลินเรคคอร์ดจากเขา ถ้าเบนไม่ช่วย เพลินเรคคอร์ดก็อาจจะต้องตกไปอยู่ในมือของคนนอกตระกูล เบนถึงกับตะลึงที่น้ำตาลสร้างเรื่องโกหกเขาได้ขนาดนี้ จึงย้อนกลับไปที่บ้านไร่ทันที

น้ำตาลสะดุ้งเฮือกร้อนตัวเมื่อเห็นเบนกลับมา และท่าทางเบนดูโมโหมากด้วย

"คุณดา...น้ำตาลบอกว่าคุณไม่ได้รักผม คุณรักพี่บุ คุณวางแผนทุกอย่างเพื่อบีบให้พี่ใหญ่ทำตามข้อเสนอของคุณ มันไม่จริงใช่ไหม"

กิดาการมองน้ำตาลด้วยน้ำตาคลอๆ คิดไม่ถึงว่าน้ำตาลจะพูดแบบนี้ บุริมกับบรรณที่ยืนอยู่ด้วยก็ได้แต่อึ้ง

"น้ำตาล...พี่เป็นพี่ของน้ำตาลหรือเปล่า ทำไมน้ำตาลทำกับพี่แบบนี้"

"ผมโง่เองที่ไปหลงเชื่อน้ำตาลอีก เลิกโกหกได้แล้วน้ำตาล...พูดความจริงสักทีเถอะ"

"น้ำตาล ไม่ได้โกหกนะคะ พี่บุ พี่บรรณ พี่เชื่อน้ำตาลนะคะ" น้ำตาลยังทู่ซี้เอาตัวรอด แต่แล้วเมื่อบรมขับรถเข้ามาจอด น้ำตาลตกใจจะลุกหนี เบนจึงจับตัวไว้ให้นั่งอยู่กับที่

"ผมเล่าให้เบนฟังหมดแล้ว กับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำ กับผมและนายบี" บรมเสียงดังฟังชัดจนน้ำตาลหน้าซีดเผือด

"แล้วเรื่องที่น้ำตาลตกลงกับบีล่ะ มันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นใช่ไหม" กิดาการคาดคั้น น้ำตาลอัดอั้นกับสายตาทุกคนที่จับจ้องมองมาที่เธอ

"น้ำตาล ไม่ได้อยากโกหก น้ำตาลต้องทำเพราะบีมีปืน เขาขู่จะฆ่าน้ำตาลกับลูกถ้าไม่ทำตามที่เขาบอก น้ำตาลไม่ได้อยากทำจริงๆนะคะ...น้ำตาลขอโทษค่ะ พี่ดา พี่เบน"

ทุกคน ตกใจที่ได้ยินว่าบีมีปืน บรมถามหาบีอยู่ที่ไหน น้ำตาลอึกๆอักๆว่าบีรู้ว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิปนั้น บีก็เลยเอาปืนไปด้วยเพื่อบังคับให้ครูบัวเอาคลิปให้เขา

ขณะนั้น บัววิ่งกระเสือกกระสนหนีบีออกไปทางลำธาร บีตามไม่ลดละแล้วขู่จะฆ่าบัวทิ้ง ถ้าไม่เอาคลิปมาให้เขาทำลาย แต่คนอื่นๆตามมาทัน บัวจึงสารภาพว่าที่เธอถ่ายคลิปบีแล้วเอาไปให้น้ำตาลเพื่อจัดการบรมนั้น เพราะแค้นบรมที่เคยข่มขืนตน ทุกคนตะลึงกับความจริงจากปากบัว อัญชลีรับไม่ได้กับความเลวของบรม เธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่ก่อนจะผลุนผลันออกไป ส่วนบีก็ด่าทอบรมว่าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนี้ ด่าเสร็จบีก็หนีกลับกรุงเทพฯไปทันที ทิ้งให้บรมร้องไห้ ราวกับคนเสียสติ ปวดร้าวเหมือนหัวใจสลายอยู่ท่ามกลางสายตาสะใจของบัวและบรรณ

ooooooo
ตอนที่ 20

พอเห็นนลเข้ามาแก้ตัวช่วยเรืองรินเป็นฉากๆยายชื่นอดขำไม่ได้  ที่นลพูดอย่างจริงจังว่า  ช่วงที่เธอไม่อยู่  เรืองรินทำงานได้ครบถ้วน  ไม่ได้ละเลยหน้าที่ตามที่เข้าใจเลย

"เอาล่ะ ถือว่าโชคเข้าข้างเธอนะยัยริน ที่เจ้านายเค้าอุตส่าห์ออกตัวให้ฉอดๆๆน่ะ"

นลรู้ ตัวเข้าก็อายหน้าแดง เก๊กดุเหมือนเดิม "เอ่อ...เพิ่งนึกได้ว่าผมมีประชุม ผมไปทำงานก่อนนะครับคุณยาย" พูดจบ นลก็เดินหนีไปอย่างเขินๆ...

มาถึง ออฟฟิศ นลกับเรืองรินต่างนั่งทำงานของแต่ละคน แล้วพลันทั้งสองก็เงยหน้ามามองกันแล้วปล่อยหัวเราะขำเหตุการณ์ วุ่นวายที่เกิดขึ้นออกมา นลหยุดแล้วถาม เรืองรินขำอะไร

"คุณนลนั่นล่ะค่ะ ขำอะไร"

"ก็ขำตัวเองที่จู่ๆกลายมาอยู่ข้างเดียวกับเธอ คอยเถียงแทนเธอต่อหน้าคุณยายมั้ง"

"ขอบคุณนะคะ" เรืองรินมองนลรู้สึกดีขึ้น

"ขอบคุณอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เธอสักหน่อย"

"ทุกๆเรื่องค่ะ รวมทั้งโต๊ะทำงานนี่ด้วย"

นลเกือบยิ้มรีบเก๊กหน้าดุชี้หน้าคาดโทษ "ไม่ต้องมาทำปากหวาน ถ้าทำงานพลาดเธอโดนฉันเฉ่งแน่"

นลก้ม หน้าทำงานต่อแต่แอบยิ้ม เรืองรินเผลอมองเขาเพลิน นลเงยหน้ามาเจอ เรืองรินกระตุกวูบรีบก้มหน้าทำงาน นลยิ้มขำความเป๋อของเรืองริน...

พัก จากงาน เรืองรินเดินอยู่เห็นดนุเดินมาอีกทาง จึงทำท่าจะเรียกไว้ พอดีนิยาตรงมาหาดนุเสียก่อน ดนุทักนิยา นิยามองสำรวจใบหน้าดนุอย่างร้อนใจ

"เป็นไงบ้างคะ เมื่อคืนนิโทร.หาคุณ คุณก็ไม่รับสาย"

ดนุจับมุมปากตัวเอง  แล้วบอกนิยาว่า  เรื่องชกต่อยมันธรรมดาสำหรับผู้ชาย นิยาถอนใจ

"อย่างที่คุณดนุว่าไว้จริงๆนะคะว่างานนี้ต้องเกิดเรื่อง เมื่อเช้าที่บ้านก็เจอท่านประมุขยายเล่นงานกันถ้วนหน้า"

"ใครครับประมุขยาย"

นิยาตีปากตัวเองเพียะก่อนจะกระซิบ "หลุดปากน่ะค่ะ คือนิหมายถึง...คุณยายค่ะ"

"อุ๊ย! บาปนะครับ" ดนุพูดยิ้มๆ

"แล้วยิ้มอะไรคะ?"

"ก็...ประมุขยาย ฮะๆๆๆ" ทั้งดนุและนิยาหัวเราะไปพร้อมกัน

เรือง รินเห็นแล้วหน้าเจื่อน ที่เห็นความสนิทสนมของทั้งสองคน พอดีมีแม่บ้านเข็นรถมาส่งเสียงไล่เรืองรินให้หลบอย่างคุ้นเคย "เอ้อ...หลีกหน่อยแม่คู้น แม่รินคน
สวย"

ดนุและนิยาได้ยินหันมองเรืองริน เธอจึงต้องยิ้มแหยๆให้ทั้งสองคน...

ooooooo

ร้าน น้ำปั่นของสามสาว ขณะที่เจนนี่กำลังเสิร์ฟน้ำให้ลูกค้า มองไปเห็นนิยาเดินมาก็ตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก  รีบบอกแพรวกับทิพว่านิยามา  แพรวกับทิพเห็นว่าดีเสียอีก
แต่เจนนี่กลัว

"เจนกลัวเจนเก็บความลับเรื่องยัยรินไม่อยู่น่ะสิ ดูสิ มือเย็นไปหมดแล้ว"

"เก็บไม่อยู่ก็เปิดสิยะ ยัยนินั่นล่ะเป็นฝ่ายต้องกลัวเรา" แพรวคิดว่าตัวเองเป็นต่อ

ทิพ เห็นด้วย เพราะนิยาปิดบังไม่บอกพวกเธอเรื่องเรืองรินไปทำงานเป็นคนใช้ที่บ้าน ทั้งสามจึงยืนรอนิยาเดินเข้ามาด้วยท่าทีห่างเหิน นิยางง ไม่ทันไรเธอก็โดนสาม
สาวซักฟอกยกใหญ่

นิยายอมเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่ทิพยังงอนๆที่นิยายอมให้เรืองรินได้ใกล้ชิดนลคนเดียว พอดีเรืองรินเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่พอเห็นนิยาก็ฝืดลง...นิยา
กับเรืองรินได้นั่งคุยกันตามลำพัง เรืองรินยอมรับ

"เป็นความผิดของฉันเอง ฉันมันห่วยแตก ไม่ดูแลคุณดนุ จนเค้า..."

"ฉันกับเค้าเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น คุณดนุรักแกคนเดียวนะริน"

"แล้วแกล่ะ...รักใคร"

นิยาอึ้งเมื่อโดนย้อนถาม เรืองรินพูดดักคอ "ถ้าแกจะโกหกฉันก็ไม่ต้องตอบอะไร"

เรืองรินเห็นนิยายังอ้ำอึ้งพูดไม่ออก จึงพูดขึ้นว่า "ฉันได้คำตอบแล้วล่ะ"

นิยาน้ำตารื้นขึ้นมา มองเรืองรินอย่างรู้สึกผิด "ริน...ฉัน..."

เรืองรินน้ำตารื้นเช่นกัน จับมือนิยาเชิงปลอบ "ฉันฝากคุณดนุด้วยนะ แกเหมาะกับเค้ามากกว่าฉัน"

"ฉันไม่รับฝาก คุณดนุเค้ารักแก" นิยาส่ายหน้าน้ำตาร่วง

เรือง รินน้ำตาไหลเช่นกัน ส่ายหน้าเบาๆจ้องมองนิยาอย่างไม่โกรธเคือง...ขณะเดียวกัน   นลชวนดนุมาเลือกซื้อออร์แกไนซ์ที่แผนกเครื่องเขียนด้วยกัน ดนุว่าของแค่นี้
ให้ลูกน้องเขามาซื้อให้ก็ได้ แต่นลกลับบอกว่า "ปกติก็ให้คุณกุ๋งกิ๋งคอยดูแลเรื่องพวกนี้อยู่แล้วละฮะ แต่เล่มนี้ผมอยากเลือกเอง"

ดนุ เห็นนลหยิบเล่มสีชมพู จึงทักว่าไม่น่าเหมาะกับรมณี นลจึงบอกว่าเขาเลือกให้เรืองริน ดนุกระตุกเล็กน้อยไม่ค่อยพอใจที่นลหลายใจ แต่พอนลพูดว่าเรืองรินมีความ
สามารถมากกว่าที่จะเป็นคนใช้ ดนุเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น นลพูดอีกว่า

"ผมอยากเห็นรินมีอนาคต ก็เลยให้เข้ามาช่วยงานที่ออฟฟิศ"

"แล้วถ้ารินไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นล่ะครับ"

นลสะดุด หู คิดตามที่ดนุพูด...นลเอาออร์แกไนซ์ที่เลือกมาวางบนโต๊ะทำงานเรืองริน แต่พอเรืองรินกลับเข้ามาพร้อมหอบแฟ้มงานมาวางบนโต๊ะทับออร์แกไนซ์ นลทำ
เป็น เครียดดุเรืองรินที่หายไปไหนมา งานการเต็มโต๊ะ เรืองรินย้อนว่าที่หอบมานี่ไม่ใช่งานหรือ นลหงุดหงิดที่เรืองรินไม่มองบนโต๊ะบ้างเลย กลับเอาแฟ้มมาทับอีก

"ปกติเธอวางแฟ้มงานทับกันสุมๆแบบนี้น่ะเหรอ ทำอะไรให้มันเป็นระเบียบหน่อยสิ"

เรืองรินจึงยกแฟ้มออกจัดวางใหม่ จึงเห็นออร์แกไนซ์ "ของใครวางลืมไว้คะเนี่ย คุณนลทราบมั้ยคะ ชมพูแปร๋นซะ...อี๋..."

นลทำหน้าโกรธ พอดีดนุเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ถามนลว่างานยุ่งหรือ นลกลับตอบว่า

"ไม่ยุ่งครับ กำลังจะฆ่าคน"

ดนุ มองเรืองริน แต่เธอกลับยักไหล่ไม่รู้เรื่อง...ดนุมาชวนเรืองรินไปทานอาหารค่ำเพราะเขา ตั้งใจจะคุยกับเธอให้เคลียร์ เรืองรินเองก็เตรียมใจรับฟังเพราะนึกถึง
ภาพดนุ กับนิยาดูสนิทสนมกัน แต่ไม่ทันจะคุย เรืองยศโทร.มาตามดนุ ไปหาด่วน เรืองรินจึงไปด้วย แต่พอเรืองยศเห็นเรืองรินก็ไล่ให้กลับไป เขามีเรื่องจะปรึกษาดนุ
ด้วยความอยากรู้ เรืองรินจึงแอบฟัง

เรือง ยศกลุ้มใจเพราะเมื่อกลางวันกิ่งกานต์มาหาและเกิดหน้ามืด อาเจียน มีอาการเหมือนคนท้อง จึงกลัวว่าจะท้อง กับเขา เพราะคืนที่เมาที่ทะเลแล้วตื่นมาเจอนอนอยู่
ด้วยกัน

ดนุหัวเราะขำกลิ้ง เรืองยศโกรธ "หัวเราะอะไรวะ แทนที่จะช่วยกันคิด เอาไงดีเนี่ย"

"ไม่ ต้องเอายังไง ฉันขำว่ะ ในที่สุด...ไอ้ยศเอ๊ย ประคองตัวมาได้ตั้งนาน มาเสร็จลูกสาวหมอผี ฮ่าๆๆๆ..." เรืองยศโกรธยกขาที่เข้าเฝือกเตะดนุ เรืองรินได้ยิน ทั้ง
โกรธทั้งเห็นใจพี่ชาย

กลับมาบ้าน เรืองรินจัดห้องทำงานให้นลอย่างเหม่อลอยจนลืมเสียบกุญแจคาทิ้งไว้ที่ตู้ เอกสาร รมณีคิดจะเข้ามาหาเอกสารโอนหุ้นเอง จึงเปิดประตูเข้ามา เจอเรือง

ริน ยืนเหม่อก็ตกใจ รีบแก้ตัวว่าเข้ามาหานล พอรู้ว่านลไม่อยู่จึงกลับออกไป พอเรืองรินออกจากห้อง รมณีก็ย่องเข้ามาใหม่เห็นกุญแจคาตู้อยู่ก็ดีใจ รีบดึงกุญแจมาถือ
ในมืออย่างมีความสุข...

วันต่อมา เรืองรินถูกนลใช้ให้เอาบัตรละครเพลงมาให้ดนุเพื่อไปกับนิยา เรืองรินหนักใจมาก เพราะกลัวเป็นการทำร้ายจิตใจดนุเกินไป ขณะที่กำลังหาวิธีพูดต่อหน้าดนุ นลมายืนกอดอกด้านหลังดนุเพื่อดูว่าเรืองรินจะพูดอย่างไร เรืองรินปาดเหงื่อตัวเองยื่นบัตรละครให้ดนุ

"ละครเพลงสนู้กสนุกค่ะ เอาไปให้คุณนิยาด้วยนะคะ"

"คุณนิยางั้นเหรอ...ผมไม่เคยเห็นรินเรียกคุณนิยาอย่างนี้เลย เคยได้ยินแต่ยัยนิ ยัยนิ"

นลสะดุด หู เรืองรินเหงื่อแตกซิก ส่งสายตาบอกให้ดนุรู้ว่านลยืนอยู่ด้านหลัง แต่ดนุไม่เข้าใจ เรืองรินจึงสรุปว่าคืนนี้ให้ดนุไปดูละครกับนิยา แล้วรีบเดินหนีไป ดนุหันมองตามจึงเจอนล นลจึงบอกว่า "คุณแม่เป็นคนเอาบัตรมาให้คุณกับยัยนิน่ะครับ ผมก็เลยใช้ยัยรินอีกต่อ ไม่นึกว่ายัยนี่จะทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก"

"ฝากขอบคุณคุณกนกวรรณด้วยนะครับ แต่ผมคง..."

"ไปเถอะครับ ละครเพลงเรื่องนี้น่าดูมาก ผมยังอยากไปเลยถ้าไม่ติดงานซะก่อน ยัยนิก็คงจะดีใจ ถ้ารู้ว่าไปกับคุณดนุ"

ดนุ รับบัตรไว้ด้วยความเกรงใจ นลเอาบัตรอีกใบมาให้นิยาที่บ้าน นิยาบ่ายเบี่ยงไม่อยากไปเพราะเกรงใจเรืองรินแต่นลพูดดักคอ "...พี่เป็นพี่แก ทำไมพี่จะดูไม่ออกว่าแกน่ะ ปิ๊งคุณดนุ"

นิยาหน้าถอดสีเพราะเรืิองรินเข้ามาได้ยินพอดี นิยารีบบอกเรืองรินว่าเธอไม่ไปดูละครหรอกไม่ต้องเตรียมชุด

เรืองรินยิ้มให้และบอกให้นิยาไปเถอะ

"แต่ไปกับคุณดนุนะ?"

"ไม่ดียังไงล่ะคะ คิดซะว่าไปกับเพื่อนคนนึง"

"เอางี้ ฉันปล่อยให้เป็นหน้าที่เธอก็แล้วกันริน แต่งตัวคุณนิยาให้สวยที่สุด ให้คุณดนุประทับใจน้องสาวฉัน ทำได้มั้ย" นลพูดเชิงสั่ง

นิ ยาฟังแล้วสงสารเรืิองรินเป็นที่สุด เรืองรินฝืนยิ้มรับปากนล นลยิ้มพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกไปว่า เอาสวยแบบดนุ ขอแต่งงานเลยนะ นลหัวเราะร่าเดินไป นิยารีบหันมาบีบมือเรืองริน ขอโทษแทนนลและให้เรืองรินไปแทนเธอ เรืองรินส่ายหน้าไม่เอา กลัวโดนนลกับกนกวรรณฆ่า แต่นิยาก็ไม่ยอมเช่นกัน ให้เรืองรินเลือกจะให้ดนุคอยเก้อหรือจะไปแทน เรืองรินว้าวุ่นใจอย่างยิ่ง

"ขอเลือกไม่รู้จักแกสองคนพี่น้อง นล...นิยา"

"หึๆสายเสียแล้ว" นิยาหัวเราะ แล้วจับเรืองรินแต่งตัว

เรือง รินหวาดหวั่นใจกลัวนลกับกนกวรรณรู้เรื่อง...ขณะเดียวกัน ดนุกำลังคุมช่างติดฝ้าเพดาน พอดีช่างพลาดตกลงมา ดนุต้องวุ่นวายดูแลจึงโทร.บอกนลให้ไปดูละครแทน นลถอนใจ

"ในที่สุดก็หนีไม่พ้น กลายเป็นฉันต้องไปนั่งดูละครกับแกยัยนิ...เฮ้อ..."

ooooooo

ตรง ที่นั่งวีไอพี เรืองรินนั่งจิบเครื่องดื่ม ชะเง้อมองทำไมดนุยังไม่มา จนละครเริ่มแสดงไปสักพัก นลเข้ามาพร้อมดอกกุหลาบในมือ หวังแกล้งนิยา เขาคุกเข่าลงข้างๆและยื่นกุหลาบให้

"แต่งงานกับผมนะครับ"

เรืองรินตาค้าง พอนลเงยหน้ามาเห็นเป็นเรืองรินก็ตกใจอายหน้าแดง "ทำไมมาอยู่ที่นี่!"

เรือง รินดึงนลให้ลุกขึ้นพร้อมกับตอบว่านิยาไม่สบายให้เธอมาแทน นลแขวะว่าเธอขอมาเอง เรืองรินรีบบอกว่าเธอไม่อยากมาหรอก ดูเป็นเสียที่ไหน แล้วย้อนถามว่านลมาทำไม

"ทำไม ผิดหวังล่ะสิที่เป็นฉัน ไม่ใช่คุณดนุ"

เรือง รินอ้าปากจะเถียง นลเอามือปิดปาก และบอกว่าเกรงใจคนอื่นบ้าง ทั้งสองนั่งดูละครนิ่งๆแอบเหล่มองกัน พอสายตาเจอกันก็สะบัดหน้ากลับ เรืองรินเคืองสะกิดบอกนลให้กลับก่อน

"เสียมารยาท" นลเอ็ด..เรืองรินสะบัดหน้าหนี นลสะกิดเธอบ้าง จังหวะนั้น ทั้งสองหันมาพร้อมกัน ปากชนกันโดยบังเอิญ ทั้งสองตะลึงงัน

พอ ดีละครจบ ทุกคนปรบมือ นลกับเรืองรินจึงสะดุ้ง ผละออกจากกันแล้วลุกขึ้นปรบมือบ้าง...นักแสดงลงมาทักทายขอบคุณแขกในงาน เรืองรินตื่นเต้นที่เห็นดารา จะเข้าไปขอลายเซ็น นลหมั่นไส้ดึงเรืองรินให้กลับ นักข่าวเห็นถ่ายภาพนลกับเรืองรินไว้ได้

ระหว่างนั่งรถกลับ เรืองรินนั่งนิ่งเงียบ มองถนนที่ไม่มี ไฟประดับแล้วซึมๆ นลเหลือบเห็นจึงถามว่า "ฉันยังค้างเธอเรื่องดูไฟใช่มั้ย"

"ลืมมันไปเถอะค่ะ เค้าเก็บไปหมดแล้ว" เรืองรินหน้าบูดบึ้ง

"รู้ได้ไง บอกมาคำเดียวว่าอยากดู ฉันจะพาไป"

เรือง รินพยักหน้างงๆ นลพาเธอมาที่ดราก้อนมอลล์ แล้วดึงเธอขึ้นไปบนดาดฟ้า เรืองรินตะลึงกับภาพไฟในกรุงเทพฯ กว้างสุดสายตา "สวยจังเลย..."

นลบอกว่าเขายังไม่เก็บไฟไปหมด เรืองรินกางแขนออกรับลมแล้วตะโกนออกไป "วู้ฮู้...มีใครอยู่มั้ยค้า"

นลขำแล้วบอกว่า "เดี๋ยวเค้าก็ตอบกลับมาหรอก"

เรืองรินบอกให้นลทำดูบ้าง นลว่าเขาไม่บ้าอย่างเธอ แต่แล้วก็ตะโกนออกไป "คุณรักผมม้าย..."

เรืองรินชะงักมองหน้านลตาแป๋ว นลตะโกนอีกครั้ง เรืองรินมองเขาอึ้งๆ นลหันมาพูดว่า

"ฉันไม่ได้ถามเธอนะ"

เรืองรินเม้มปากโกรธๆแล้วป้องปากตะโกนบ้างว่า "ฉันรัก...คุณ..."

นลหันมองเรืองริน เธอพูดบ้างว่า "รินไม่ได้พูดกับคุณนลนะคะ...ฮ่าๆๆ แบร่"

เรืองรินแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แล้วจะวิ่งหนี นลคว้าตัวเธอมากอดไว้ "ถ้าคืนนี้ไม่ต้องเช้าเลยเธอว่าดีมั้ย"

เรืองรินมองไปเห็นยามสองคนเดินมา "รินว่าไม่ดีแล้วล่ะค่ะ อยากให้เช้าเดี๋ยวนี้เลย"

นลม องตามสายตาเรืองรินเห็นว่าเป็นยามจึงไม่กลัวอะไร แต่ยามสองคนเป็นกะกลางคืนไม่รู้จักนล จึงโวยวายว่ามาทำอะไรบนนี้ นลรู้ว่ายามทั้งสองไม่รู้จักเขามีสิทธิ์หัวแตกได้จึงดึงเรืองรินให้วิ่งหนี ยามทั้งสองจับนลกับเรืองรินได้เอาตัวมาให้หัวหน้ายาม เรืองรินพยายามบอกว่านี่คือท่านประธาน ยามหัวเราะ ไม่เชื่อ และคิดจะโทร.รายงานกนกวรรณ

เรืองรินหน้าเสีย "คุณวรรณรู้เรื่องนี้เข้ามีหวังรินถูกฆ่าแน่ค่ะ"

นลเข้า ใจส่งนามบัตรให้ดูว่าเป็นใครแต่ยามไม่เชื่ออีก นลจึงคว้ามือถือยามมาทำเป็นโทร.หากนกวรรณอธิบายเรื่องราว ยามหน้าเสียขอโทรศัพท์มาพูดบ้าง ปรากฏว่าเป็นสายว่าง นลฉวยโอกาสดึงเรืองรินวิ่งหนีขึ้นรถขับออกไปได้

ooooooo

นิยา อยู่ในชุดนอนชะเง้อคอยเรืองรินไม่กลับมาเสียที จึงคว้าเสื้อแจ็กเกตมาสวมทับแล้วขับรถออกไปร้านสะดวกซื้อปากซอย เผอิญเจอดนุที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วน ทั้งสองมองกันตะลึงที่ต่างฝ่ายไม่ได้ไปดูละคร นิยาผิดหวังที่แผนล่ม ดนุใจแป้วเมื่อรู้ว่าเรืองรินไปกับนล พอทั้งสองแยกย้ายกันไปขึ้นรถ นิยาเดินตามมาสะกิดหลังดนุ "ไปด้วยสิคะพี่ขา"

ดนุหันมามองงงๆ นิยาพูดตลกๆว่า "หนูไม่มีรถกลับบ้านอ่ะค่ะ พี่ไปส่งหนูหน่อยน้า..."

"เอ่อ...คุณนิยาเล่นแบบนี้เดี๋ยวผมคิดเลยเถิดนะครับ"

นิ ยารีบทำตัวปกติแล้วบอกว่ารถเธอโดนล็อกล้อ ดนุหัวเราะก๊าก นิยาค้อนขวับว่าเธอเครียดยังมาหัวเราะอีก...ดนุยิ้มให้แล้วทั้งสองพากันเดิน คุยกันไปตามถนน นิยาเดินกินแตงโมตุ้ยๆแล้วชวนดนุกิน ดนุบอกว่าเขาขี้เกียจคายเม็ด นิยารีบบอกว่า

"คายทำไมคะ ทำแบบนี้ดิ พี่ชายจอมเก็กของนิสอนมา" ว่าแล้วก็พ่นเม็ดโด่งไปข้างทาง

"คุณนิยามีมุมหน้าเกลียดแบบนี้ด้วยเหรอครับไม่อยากจะเชื่อเลย" ดนุมองอย่างประทับใจ

นิ ยาบอกว่า วันหลังมาเดินอีกทีอาจเห็นต้นแตงโมขึ้นข้างทางให้ทานฟรีๆ ดนุหันมาถามว่าแล้วเธอจะมาเดินกับเขา อีกไหม นิยาหุบยิ้มเขิน ดนุขอบคุณนิยาที่หวังดีกับเขาเสมอมา นิยาพึมพำว่าแต่เธอประสงค์ร้าย ดนุยิ่งยิ้มขำนิยา...

จากนั้น ดนุก็ขับรถมาส่งนิยาที่บ้าน กนกวรรณออกมาพอดียังเข้าใจว่าทั้งสองไปดูละครกันมา แต่แปลกใจกับชุดที่ทั้งสองคนใส่ นิยารีบหาวเดินเข้าบ้านไป ดนุรีบยกมือไหว้ขึ้นรถขับออกไป

พอเช้า บนโต๊ะอาหารกนกวรรณซักถามนิยาถึงละครเมื่อคืนเรื่องราวเป็นอย่างไร นิยาอึกอักเหลียวมองเรืองริน นลรีบตอบแทนว่าเป็นเรื่องนางเอกข้ามเวลามาเจอพระเอก เรืองรินช่วยเสริม กนกวรรณสงสัยว่าทั้งสองคนรู้เรื่องได้อย่างไร ยายชื่นต้องช่วยแก้ให้ว่านิยายคลาสสิกใครๆก็จำเนื้อเรื่องได้ เรืองรินกับนลยิ้มเจื่อนๆ

ในห้องโถง เป็ดกับอ่อนเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ มีรูปนลกับเรืองรินไปดูละครเพลง ทั้งสองคนตะลึงรีบซ่อนหนังสือพิมพ์ไม่ให้กนกวรรณกับรมณีเห็น กนกวรรณพูดปลอบใจ รมณีไม่ให้น้อยใจที่เธอไม่ได้ให้บัตรไปดูละครด้วย...รมณีเดินมาเห็นยายชื่น ก้มๆเงยๆหาของจนเซจะล้มจึงเข้าไปประคอง แล้วถามว่าหากระเป๋ายาใช่ไหม  ยายชื่นแปลกใจว่าไปอยู่กับรมณีได้อย่างไร รมณีตอบว่ายายชื่นวางลืมไว้ที่โต๊ะอาหาร ยายชื่นขอบใจแล้วเดินไปลืมหยิบกระเป๋ายาไปอีก รมณีเอะใจจึงลองเปิดกระเป๋ายาดูเห็นยามากมายจึงจดชื่อยาเอาไปถามเพื่อนที่ เป็นเภสัชว่าเป็นยาโรคอะไร เพื่อนตอบมาว่าเป็นยาชะลอการสูญเสียความจำ

"ยายแก่นั่นเป็นโรคความจำเสื่อม หึๆ มีอะไรเล่นสนุกๆล่ะ..." รมณียิ้มอย่างมีเลศนัย...

ยาย ชื่นมานั่งฟังเรืองรินรายงานเรื่องนลกับรมณี เรืองรินแนะนำว่าต้องทำให้รมณีย้ายกลับไป เรืองรินเห็นยายชื่นท่าทาง เนือยๆจึงถามว่าไม่สบายหรือเปล่า

"โรคคนแก่น่ะ พักนี้ฉันไม่รู้เป็นไง ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ มันหดหู่บอกไม่ถูก"

"ลงสระหน่อยมั้ยคะ รินไม่เห็นคุณยายออกกำลังกายนานแล้ว"

"ไม่ล่ะ ไม่อยากทำอะไร อืม...เรื่องตานลกับรมณี

คืบหน้าไปถึงไหน ไม่เห็นรายงาน"

เรืองรินทำหน้าประหลาดใจ เพราะเธอนั่งรายงานเรื่องนี้ อยู่ตั้งนาน เรืองรินชักแปลกใจว่ายายชื่นต้องเป็นอะไรแน่

ooooooo

และ แล้วรมณีก็ขโมยเอกสารการโอน หุ้นที่นลเคยทำให้เธอตอนก่อนมาได้ เกสรดูจะกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้า จนรมณีแปลกใจว่าเกี่ยวอะไรด้วย รมณี บอกเกสรว่า

เธอยังไม่ขายหุ้นมา ใช้หนี้ให้ศักดิ์ชัย จนกว่าจะสืบรู้ว่าศักดิ์ชัยมีผู้หญิงที่ไหนอีก   เกสรกระตุกวูบ บอกรมณีว่าเป็นเรืองริน แต่รมณีไม่เชื่อเพราะวันที่เธอเจอเสื้อยกทรงในห้อง เรืองรินทำงานอยู่กับนล

ใน ห้องทำงานนล เรืองรินนั่งสัปหงกเพราะเมื่อคืนผจญภัยกับนลมา นลมองอย่างขำๆแต่แล้วตัวเองก็ฟุบหลับเช่นกัน ศักดิ์ชัยโผล่เข้ามาเห็นทั้งสองคนหลับจึงแกล้งร้องว่า... ไฟไหม้...ทั้งนลและเรืองรินสะดุ้งตื่น นลโวยศักดิ์ชัยแล้วถามว่ามีธุระอะไร ศักดิ์ชัยบอกเขามาหาเรืองริน

"ทำไมไม่นัดเจอกันที่อื่นวะ นี่มันห้องทำงานฉันนะเว้ย" นลไม่ค่อยพอใจ

"เอ้าไอ้นี่ ไม่ดีรึไง คนอย่างฉันน่ะ เข้าตามตรอกออกตามประตูเว้ย" ศักดิ์ชัยย้อน

"รินไปไม่นานหรอกค่ะ พอดีมีธุระต้องคุยกับคุณศักดิ์ชัยน่ะค่ะ"

"ใครถาม" นลก้มหน้าทำงานต่อ เรืองรินเบ้ปากใส่แล้วหันมายิ้มกับศักดิ์ชัย...

ทั้ง สองนัดเจอกันหลังเลิกงานที่ล็อบบี้โรงแรมเล็กๆ...เรืองรินกลับบ้านไปแต่งตัว ใหม่สะพายกระเป๋าเดินออกมา เจอนลยืนอยู่ นลมองแล้วบอกให้เธอไปเปลี่ยนชุดใหม่

เรืองริน งงเข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่สองสามครั้งก็ไม่ถูกใจนล สุดท้ายเขาดึงมือเธอไปในห้อง แล้วกลับออกมาในชุดเสื้อแขนยาวติดกระดุมชิดคอ กระโปรงยาวกรอมเท้า

เรืองรินทำหน้าเอือมๆ

"ขาดแว่นอีกอันนึงก็คุณป้าเลยล่ะค่ะ"

"อ้าว พูดงี้ดูถูกรสนิยมฉันนี่"

"โธ่ คุณนลคะ ใจคอจะให้รินไปดินเนอร์กับชายหนุ่มในสภาพอย่างนี้จริงๆน่ะเหรอคะ"

"ไม่ต้องไปก็สิ้นเรื่อง"

เรือง รินเกรงศักดิ์ชัยจะโกรธ ป่านนี้คงรอนานแล้ว นลจึงบอกให้รีบไป เรืองรินมองตัวเองอย่างเซ็งๆ...ศักดิ์ชัยรอจนหงุดหงิด เพราะที่เขานัดเรืองริน เพียงอยากจะรู้ว่าเรืองรินจะหลอกอะไรเขาอีก ถึงได้บอกเขาว่าเจอเอกสารที่ให้หา ทั้งๆที่เอกสารนั่นอยู่ในมือรมณีแล้ว

อีก มุมหนึ่ง แพรว ทิพ และเจนนี่ในชุดนักสืบสวมหมวกสวมแว่นดำ แอบมองศักดิ์ชัยอยู่ เพราะเรืองรินให้มาคอยช่วย เรืองรินตรงมาหาสามสาว ทั้งสามตกใจกับชุดที่เธอใส่

"ผียัยแก่เข้าสิงเหรอยะ ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้" ทิพบ่นว่าเรืองริน

ทั้ง สามดึงเรืองรินไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่ดูเซ็กซี่ ศักดิ์ชัย หงุดหงิดคิดว่าโดนหลอกกำลังจะกลับ เรืองรินรีบส่งเสียงเข้ามา พอศักดิ์ชัยเห็นเรืองรินก็ตะลึงลุกขึ้นโอบไหล่พาเธอเดินไปหาที่เงียบๆคุยกัน แพรว ทิพ และเจนนี่เห็นรีบตามไปด้วย ศักดิ์ชัยพาเรืองรินขึ้นมาบนห้องพัก เรืองรินหลอกล่อให้ช่วยหามือถือว่าเธอคงลืมไว้ที่ล็อบบี้

เพื่อให้ เพื่อนทั้งสามหลบเข้าไปในห้องก่อน ทั้งสามไปเตรียมเครื่องดื่มใส่ยานอนหลับอย่างแรงวางไว้ให้ โดยแก้วของเรืองรินมีมะนาวปักอยู่ปากแก้วเป็นสัญลักษณ์

พอเข้ามาอยู่ ในห้อง ศักดิ์ชัยก็จะรวบหัวรวบหางเรืองริน เธอเอาตัวรอดส่งเครื่องดื่มให้ดื่มและยื่นซองเอกสารให้ ศักดิ์ชัยคว้ามาเปิดดูเป็นกระดาษเปล่าจึงปาใส่เรืองริน

"ฉันว่าแล้วเธอต้องทำอย่างนี้ นังตัวดีมานี่" ศักดิ์ชัยรวบตัวเรืองริน

เรือง รินพยายามแก้ตัวและดิ้นรนเอาตัวรอด เพื่อนๆอยากออกมาช่วย แต่เชื่อว่าเดี๋ยวยาต้องออกฤทธิ์ ไม่นาน... ศักดิ์ชัยก็ล้มคว่ำหมดสติไป เรืองรินกับสามสาวช่วยกันถอดเสื้อผ้าศักดิ์ชัยเหลือแต่บ็อกเซอร์ และตั้งกล้องอัดวีดิโอไว้ โทร.เรียกรมณีมาพาศักดิ์ชัยกลับไป

รมณียัง คุยอยู่กับเกสร พอมีคนโทร.บอกให้ไปช่วยศักดิ์ชัยก็ตกใจ เกสรออกอาการเป็นห่วงศักดิ์ชัยเกินเหตุจนรมณีสงสัย...ทั้งสองมาถึงห้องใน โรงแรม พยายามปลุกศักดิ์ชัย เขางัวเงียกอดเกสร "ว่าไงจ๊ะเกสรที่รัก"

รมณีหน้าตึง เกสรรีบพูดว่า "เอ้อ...แหะๆคุณเมามากนะคะคุณศักดิ์ชัย"

"นั่นๆๆแน้ เรียกซะเต็มยศเลย วันก่อนยังชัยคะชัยขาอยู่เลย" ศักดิ์ชัยกอดเกสรอีก

"อ้าย...นี่แกเองเหรอนังเกสร" รมณีปรี๊ดแตก

ศักดิ์ชัยสะดุ้ง แล้วระเบิดหัวเราะออกมา "ฮะฮ่าๆๆ มากันครบเลยเว้ย...เมียจ๋า"

เกสร รีบแก้ตัวว่าเธอไม่รู้เรื่อง รมณีพยายามสงบอารมณ์ แล้วให้เกสรช่วยกันประคองศักดิ์ชัยกลับ แต่กลับพบว่าศักดิ์ชัยอยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว กล้องยังคงบันทึกไปเรื่อย

ooooooo

เสร็จงาน เรืองรินเอาภาพในกล้องมาเปิดดูที่ร้านกับเรืองยศ แต่ท่าทางเรืองยศเหม่อลอยทำอะไรผิดๆถูกๆ เรืองรินรู้ว่าพี่ชายกำลังกลุ้มใจเรื่องกิ่งกานต์ท้อง

วันรุ่งขึ้น ขณะที่เรืองรินนั่งทำงานในห้องนล กิ่งกานต์ ทำอาหารมาฝาก พอเจอเรืองรินก็ไม่พอใจ หงุดหงิดจนคลื่นไส้ อาเจียน เรืองรินกลับเป็นห่วงเข้าใจดีว่าคนท้องมักหงุดหงิดง่าย กนกวรรณเดินเข้ามากับนล เรืองรินกำลังพากิ่งกานต์ไปอาเจียนในห้องน้ำ กนกวรรณไม่พอใจที่นลให้เรืองรินมานั่งทำงานในห้อง พลันเห็นหนังสือคู่มือการตั้งครรภ์บนโต๊ะเรืองริน

"ลูกอย่าบอกนะว่านี่คืองานเอกสารที่ลูกให้นังรินมันทำ"

นลหน้าเจื่อนแก้ตัวให้ว่า "ยัยรินจะอ่านอะไรก็เรื่องของเขาสิครับ"

"ถ้าหนังสือนี่เป็นของนังริน งั้นก็หมายความว่า โอ้ว... ไม่ๆๆ ไม่นะ"...

เรือง รินสงสัยว่ากิ่งกานต์คงยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองท้องจึงวิ่งออกไปซื้อ เครื่องมือทดสอบ พอดีนลเห็นจึงสะกดรอยตามจึงเห็นว่าเรืองรินซื้ออะไร เรืองรินกลับมาที่ห้องทำงานนลกิ่งกานต์กำลังลากนกวรรณจะกลับ เรืองรินพยายามจะหยอดเครื่องทดสอบตั้งครรภ์ใส่กระเป๋ากิ่งกานต์เผอิญหล่น พื้น กิ่งกานต์เดินไปแล้วกนกวรรณเห็นของก็ตกใจ นลเองก็สงสัยว่าท้องกับใคร...

กนกวรรณมาถามป้าบัวว่าเรืองรินมีอาการ อะไรผิดปกติบ้าง หรืออยากกินอะไรแปลกๆ นลเองก็เลียบเคียงถามเป็ดถึงอาการของคนท้องเป็นอย่างไร แต่ดูจะไม่ค่อยได้เรื่อง...

หลังจากอัดรูปมาได้หลายใบ เรืองรินก็แอบเอามาให้ยายชื่นดู ว่าศักดิ์ชัยกับรมณีมีความสัมพันธ์กัน แต่ดูท่ายายชื่นจะรู้อยู่แล้ว

"ฉัน เคยบอกทั้งแม่วรรณ ตานลแล้ว ก็ไม่มีใครเชื่อ ทุกคนเถียงแทนยัยณี ตาชัย ว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แต่สายตาฉันว่า มันไม่ใช่...แล้วนี่จะทำยังไงต่อไปอีก"

"เอาหุ้นดราก้อนมอลล์คืนให้คุณยายค่ะ" เรืองรินมั่นใจจะทำให้ได้...

กลัด กลุ้มจนกนกวรรณต้องมาให้อาจารย์คงดูดวงให้ ขณะดูเสียงกิ่งกานต์อาเจียนโอ้กอ้ากดังมาเป็นระยะ อาจารย์คงเสียสมาธิทายไปว่ากนกวรรณจะได้ทายาท กนกวรรณยิ่งกลุ้มใจ

อด เป็นห่วงกิ่งกานต์ไม่ได้เรืองรินจึงแอบไปที่คลินิกฝากครรภ์เพื่อไปเอาโบร ชัวร์มาให้กิ่งกานต์ไปศึกษา ไม่รอดพ้นสายตานลไปได้ เขาดักรอจับผิดเรืองริน "เธอมาที่นี่ทำไม?"

"คุณนล! แหะๆสวัสดีค่ะ...อายเค้านะคะ ไปคุยกันที่บ้านดีกว่าค่ะ"

นลไม่ ยอมไปจนกว่าเธอจะตอบคำถาม เรืองรินเหลือบเห็นคำว่าริดสีดวง จึงพูดไปว่าเธอมาตรวจริดสีดวง นลตกใจและไม่อยากเชื่อ "โรคริดสีดวงเค้ารักษาด้วยการฝากครรภ์งั้นสิ"

นลลากเรืองรินขึ้นรถ กลับบ้าน เผอิญตอนนั้น กนกวรรณขับรถผ่านมาเห็นเข้าพอดี ยิ่งเข้าใจผิดคิดว่าเรืองรินท้องกับนล พอกลับถึงบ้าน นลกำลังคาดคั้นให้เรืองริน

ยอมรับว่าท้องกนกวรรณนึกถึงคำทำนายของ อาจารย์คงว่าทายาทที่กำลังจะเกิดเป็น บุพการีของเธอในชาติก่อนจึงต้องมาช่วยเรืองรินไม่ให้ นลทำอะไรรุนแรง ทั้งสองแปลกใจที่กนกวรรณเป็นห่วงเรืองริน

"ให้แม่สงบลงกว่านี้อีกหน่อยแล้วเราคุยกัน อย่าเพิ่งบอกคุณยายให้ท่านคิดมากไปอีกคนล่ะ" ...ยิ่งทำให้นลกับเรืองรินงงมากยิ่งขึ้น...
ตอนที่ 21

ขณะเดียวกัน เกสรบีบน้ำตาให้รมณีเชื่อว่าเธอไม่มีอะไรกับศักดิ์ชัยจริงๆ รมณีให้สาบาน เกสรแอบขัดนิ้วไว้ด้านหลัง ใช้อีกมือยกสาบานตามที่รมณีต้องการ ศักดิ์ชัยเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ เกสรแอบจ้างนักเลงมาข่มขู่ถึงห้องพักในคอนโดฯ เพื่อให้รมณีกลัวยอมขายหุ้น...รมณีจำต้องยอมกลับไปเอาเอกสารให้เกสรเอาไปให้ ศักดิ์ชัยขาย ทั้งที่สังหรณ์ใจบางอย่าง

พอเกสรได้เอกสารพร้อมใบมอบ อำนาจก็รีบมาเก็บเสื้อผ้าเตรียมหนีไปกับศักดิ์ชัย รมณีพร่ำโทร.หาศักดิ์ชัยเพื่อถามข่าวคราวและเก็บเสื้อผ้าเตรียมออกจากบ้านนล ในวันรุ่งขึ้น

"ณีโทร.หาคุณตั้งหลายครั้งนะคะ ทำไมไม่รับสายณีเลย"

"คุณพูดยังกับผมว่างมากอย่างนั้นแหละ ผมยุ่งแค่ไหนคุณรู้มั่งมั้ย"

เกสรเอาหูแนบมือถือฟังกับศักดิ์ชัยแล้วยิ้มเยาะ "เป็นยังไงล่ะ เจอพิษงูเห่าอย่างฉันเข้าไป ฮ่ะๆสมน้ำหน้านังรมณี หน้าโง่"

รมณี ยังเข้าใจว่าศักดิ์ชัยยุ่งยากกว่าจะหาคนมาซื้อหุ้นได้ "เอาล่ะค่ะ อย่าทะเลาะกันเลย ที่จริงเราต้องเตรียมตัวฉลองกันมากกว่า ณีอยากออกไปจากที่นี่ แล้วก็กลับบ้านเราซะที บ้านที่เป็นของเราจริงๆ ต่อไปนี้เราไม่ต้องเป็นหนี้ใครแล้ว"...รมณียิ้มด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

ooooooo

คืนนั้น เรืองรินเจอหนังสือพิมพ์ที่อ่อนกับเป็ด

เอา มาซ่อน พอเห็นภาพเธอกับนลที่หน้าโรงละครก็ตกใจจะหาที่ซ่อนใหม่ พอดีป้าบัวมาตามบอกว่ากนกวรรณเรียกพบ เรืองรินหวั่นใจกลัวเป็นเรื่องในหนังสือพิมพ์ พอป้าบัวเห็นภาพข่าวก็บ่นยาว

"นังรินเอ๊ย นังริน ยังไงคุณนลเค้าก็เป็นนาย ส่วนแกน่ะ มันคนใช้ ต่อให้แกจะมีลูกกับเค้า แกก็ยังเป็นคนใช้วันยังค่ำ"

"พี่รินท้องแล้วเหรอ!" อ่อนได้ยินตกใจมองท้องเรืองริน

"เฮ้ย! จะบ้าเหรอ ไม่ใช่ แกอย่าพูดไปนะนังอ่อน" เรืองรินร้องห้ามและอธิบายให้ป้าบัวเชื่อ แต่ดูท่าไม่มีใครเชื่อ เธอเลย

เรือง รินกำหนังสือพิมพ์มาที่ห้องโถง จะมาหาฉบับอื่นว่ามีข่าวเธอกับนลอีกไหม พลันกนกวรรณเดินบ่นพึมพำมา "นี่ฉันกำลังจะเป็นย่าคนจริงๆเหรอนี่...แล้วลูกสะใภ้ก็คือนังริน... ฮื้อ...เวรกรรมมันติดจรวดจริงๆด้วย ไม่น่าไปทำมันไว้เล้ย..."

เรือง รินตาเหลือกเมื่อเห็นกนกวรรณนั่งลงใกล้กองหนังสือพิมพ์จึงภาวนาขออย่าให้ หยิบ ทันใดรมณีเข้ามาสะกิดด้านหลัง เรืองรินตกใจหนังสือพิมพ์ในมือหล่น กนกวรรณได้ยินหันไปมอง รมณีคว้าหนังสือพิมพ์มาดู เห็นภาพข่าวก็รีบฟ้อง "คุณแม่ดูนี่สิคะ..."

กนกวรรณเห็นภาพนลกับเรืองรินก็ตกใจ รมณีโวยวายที่นลไปดูละครกับเรืองริน ทั้งที่กนกวรรณบอกว่าให้นิยาไปกับดนุ กนกวรรณเห็นแก่หลานในท้องเรืองรินจึงเข้าข้างเรืองริน ไม่เอาเรื่องแถมบอกให้ไปพักผ่อนมากๆและให้รมณีเข้านอน เรืองรินยิ่งกลัดกลุ้ม...

วันรุ่งขึ้น เรืองรินจะทำงานตามปกติแต่ถูกป้าบัวห้ามไปหมด...บนโต๊ะอาหาร ยายชื่นไม่ได้ลงมา เรืองรินแปลกใจ เพราะวันนี้เป็นวันที่จะเปิดโปงรมณี เรืองรินวางแผนให้พวกแพรว ทิพ และเจนนี่เอาภาพคลิปที่ถ่ายรมณีกับศักดิ์ชัยส่งเข้ามือถือรมณีเพื่อขู่ให้ ยอมคืนหุ้น แต่สามคนตัดต่อไม่เป็นจึงต้องมาพึ่งความสามารถคิตตี้ที่ร้านอาหารของคิต ตี้...พอรมณีเห็นภาพตัวเองในมือถือก็ตกใจรีบซ่อนไม่ให้นลเห็น ทั้งกนกวรรณ นล และนิยาแปลกใจท่าทางของรมณี ไม่ทันไรก็มีเสียงเมสเสจที่มือถือรมณีอีก เธอกดดูเห็นข้อความ

"บอกคุณนลว่าจะคืนหุ้นดราก้อนมอลล์ ไม่งั้นจะส่งรูปให้ทุกคนดูเดี๋ยวนี้"

รมณีหน้าซีด ปากคอสั่น พลันเสียงมือถือของทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน รมณีแทบช็อกบอกทุกคนอย่าเปิดดู "อย่าเปิดดูนะคะ! ณียอมแล้วค่า..."

ขณะ เดียวกัน ระหว่างที่คิตตี้กำลังจะส่งภาพให้ทุกคน เจนนี่ทำน้ำหกราดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กจึงช็อตดับ...ทั้งนล กนกวรรณ และนิยารอฟังรมณีพูด เรืองรินรอฟังลุ้นๆ พลันเสียงเมสเสจดังที่มือถือทุกคนอีกครั้ง กนกวรรณกดดูแล้วบ่น "sms พีอาร์ห้างเรานี่ต้องให้เพลาๆหน่อยแล้วนะยัยนิ"

"ค่ะ ของนิกับพี่นลก็ปี๊บทั้งวันเหมือนกัน"

สี หน้า รมณีดีขึ้นเมื่อรู้ว่าไม่ใช่คลิป จึงเสหัวเราะขำๆออกมา ทุกคนมองรมณีงงๆ เรืองรินแอบกดถามเพื่อนว่าทำอะไรกันอยู่ นลถามรมณีว่าจะพูดอะไร รมณีได้ทีวางท่าเชิดประกาศ

"ค่ะ ไม่พูดพร่ำทำเพลงนะคะ ณีจะย้ายออกจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ค่ะ"

กนก วรรณแปลกใจทำไมต้องเดี๋ยวนี้ นลถามอย่างห่วงใยว่าหายดีแล้วหรือ รมณีแกล้งปรายตามองนิยากับเรืองรินว่าเป็นต้นเหตุให้เธออึดอัดใจที่จะอยู่ ที่นี่ เรืองรินรีบขวางไม่ให้รมณีไปไหน รมณีมองเรืองรินอย่างจับพิรุธว่าเป็นตัวการส่งข้อความมาขู่เธอหรือเปล่า...

เป็ดหิ้วกระเป๋ารมณีเดินมาหน้าบ้าน นลเดินมากับเรืองรินตามหลังรมณี

"ทำท่ายังกับโลกจะแตก" นลถามเรืองริน

"ก็...ริน...รินเป็นห่วงคุณรมณีนี่คะ ก็แค่อยากให้คุณนลไปส่งเธอ"

"แค่นั้นจริงๆเหรอ..." นลชี้หน้าเรืองรินอย่างคาดโทษ

เรือง รินรีบเปิดประตูขึ้นนั่งรถด้านหลัง พึมพำว่านล ได้เห็นธาตุแท้รมณีเมื่อไหร่จะต้องขอบคุณเธอ รมณีบอกนลไม่ต้องไปส่ง แต่นลบอกว่าเขาอยากไปส่งไม่เกี่ยวกับเรืองริน... พอนลขับรถมาส่งหน้าคอนโดฯ เรืองรินรีบวิ่งตามรมณีไปด้วยขอเข้าห้องน้ำ นลจึงตามไปด้วย รมณีหน้าเจื่อนเกรงนลจะเจอกับศักดิ์ชัย แต่พอถึงหน้าห้อง รมณีไขประตูห้องมือไม้สั่น พลันประตูเปิดออกมีเด็กหนุ่มวิ่งมากอดเธอ นลกับเรืองรินตกใจคิดว่ารมณีเลี้ยงเด็ก พลันเจ๊ไฮโซกลับมาเห็นรีบปราดเข้ามาเอ็ดตะโร "เธอเป็นใคร? มายุ่งอะไรกับนิคกี้ของฉัน"

"แต่นี่มันบ้านฉัน" รมณีเถียงอย่างงงๆ

เจ๊ โวยวายว่าเธอซื้อบ้านนี้จากเฮียแมนแล้ว รมณีได้ยินช็อกถึงกับเป็นลม นลจึงต้องพารมณีกลับมาที่บ้าน รมณีนอนเหม่อน้ำตาไหล พอมีสติก็ขอมือถือนลโทร.หาเกสร แต่เกสรปิดเครื่อง รมณีจึงรู้แล้วว่าตัวเองโดนหลอกยิ่งฟูมฟายน่าสงสาร "พวกนั้นหนีณีไปหมดแล้ว"

"คุณพูดถึงใครครับณี" นลแปลกใจ

"อย่าทิ้งณีนะคะ นลอย่าทิ้งณี"

"หนูณี เกิดอะไรขึ้นลูก!" กนกวรรณเข้ามาถาม และเห็นเรืองรินสวนออกไป

กนกวรรณสงสารรมณี แต่ก็อึดอัดใจเป็นห่วงความรู้สึกเรืองริน จึงแอบมาคุยกับเรืองรินในห้องนอน

"ฉัน รู้ว่ามันทำใจยาก แต่ก็อยากให้แกเข้าใจว่าตอนนี้ หนูณีเค้าไม่มีที่ไป แกจะทำดีกับเค้าได้มั้ย ถึงแม้ว่าแกจะ..." กนกวรรณมองท้องเรืองริน

"แต่คุณวรรณคะ รินไม่ได้ท้องจริงๆนะคะ"

"เฮ้อ...แก ไม่ต้องกลัวฉันขนาดไม่กล้าบอกว่าแกท้องกับตานลหรอกน่ะ ถึงฉันจะไม่ชอบขี้หน้าแก แต่ฉันก็ไม่ใจร้ายกับเด็กที่ได้ชื่อว่าเป็นหลานฉันหรอก"

"แต่คุณวรรณคะ..."

"ฉันมาบอกแค่นี้แหละ อย่าสร้างปัญหาแล้วก็ให้ฉันตั้งหลักคุยกับคุณแม่ให้เรียบร้อยก่อน ฉันจะให้ตานลพาแกไปฝากท้อง"

เรือง รินยิ่งกลัดกลุ้ม แอบหลบมาโทร.บอกเพื่อนๆว่าหมดโอกาสได้หุ้นคืนเพราะศักดิ์ชัยเอาไปขายแล้ว แต่ถึงยังไงเธอก็ยังต้องเปิดโปงรมณีว่าร่วมมือกับศักดิ์ชัยหลอกนลอยู่ดี จึงให้เพื่อนๆส่งคลิปมาให้เธอ แพรวเหงื่อแตกไม่กล้าบอกเรืองริน จึงเป็นหน้าที่คิตตี้บอกความจริง

"นี่ฉันเหนื่อยฟรีสิเนี่ย!" เรืองรินแทบหมดกำลังใจ แต่แล้วนึกได้ว่ายังมีภาพนิ่งที่ยายชื่น

แต่ พอเรืองรินมาที่ห้องยายชื่น พบว่ายังนอนหลับอยู่ ก็แปลกใจที่ยายชื่นไม่เคยตื่นสายแบบนี้ พอถามเรื่องภาพ ยายชื่น กลับนึกไม่ออกว่าไปเก็บไว้ไหน...

นิยาหลงดีใจว่ารมณีออกไปจากบ้าน แล้ว รีบมาส่งข่าวดนุ แต่ดนุกลับดีใจที่เรืองรินจะได้หมดหน้าที่เสียที นิยาถึงกับจ๋อย เดินคอตกมาหานล แต่กลับพบว่านลกำลังวางแผนให้เรืองรินทำงานในบริษัทโดยพาดูงานทั่วห้าง นิยาซักถามนลจนเชื่อได้ว่านลรักเรืองรินเข้าแล้ว และพยายามทำให้เรืองรินขึ้นมามีฐานะทัดเทียมกับเขา

กิ่งกานต์เองพอรู้เรื่องรมณีก็ดีใจรีบมาบอกเรืองยศ ทำให้ ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น

ooooooo

วันนี้ ทั้งวัน นลแนะนำเรืองรินเรื่องงานไปจนถึงหาซื้อเสื้อผ้าให้เธอเพื่อใช้ใส่ทำงาน หัดออกรอบตีกอล์ฟกับลูกค้า  ตกกลางคืนพาไปคุยงานกับลูกค้า  รวมถึงเข้าประชุม พอกลับมาขึ้นรถก็พบว่าเป็ดหลับอยู่เบาะหลัง เรืองรินไม่ให้นลปลุกเพราะสงสารที่เป็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

"หือ...ทำยังกะฉันและเธอไม่เหนื่อยเลยงั้นละ" นลทุบหัวเรืองรินอย่างเอ็นดู

"โอ๊ย...ที่บ้านรินสอนว่าไม่ให้ใครเล่นหัวนะ" เรืองรินกราบที่หัวสามที

นลหมั่นไส้ยิ่งแกล้งละเลงหัวเรืองริน "ทำไม เล่นแล้วจะทำไม"

"เล่นแล้ว...เก๊าะผิดผีน่ะสิ จะต้องเป็นคู่กัน"

นลหน้า แดงถามเรืองรินว่าคนระยองเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ เรืองรินหัวเราะที่หลอกนลได้ นลโกรธจะเขกหัวเธออีก พลันหันไปเห็นเกสรกับศักดิ์ชัยอยู่บนรถเปิดประทุนท่าทางจี๋จ๋ากันมาก  เกสรเห็นเรืองรินจึงสะกิดบอกศักดิ์ชัย  ทั้งสองยิ่งแสดงท่า

ส่งจูบและตะโกนบอกเรืองริน "ขอบคุณมากน้าที่ซื้อรถให้ วี้..ฮิ้ว..."

นลไม่ทันเห็นคนในรถ เห็นแค่รถที่แล่นแซงไป "เล่นอะไรของเค้า...รถสวยดีนะ"

"ช่างไม่รู้อะไรเอาซะเล้ย เงินตัวเองทั้งนั้น" เรืองริน โกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่รำพึง

"จะอำอะไรฉันอีก" นลชำเลืองมองเห็นเรืองรินบ่นงึมงำ

เรือง รินร้องเปล่า เพราะรู้ว่าต้องมีหลักฐานให้เห็นจะจะ นลถึงจะเชื่อ...กลับถึงบ้านต่างคนต่างแยกย้ายกันไปนอน กลางดึก เรืองรินนอนไม่หลับออกมาเดินเล่นคิดถึงที่ได้ใกล้ชิดนลในวันนี้ นลเองก็ไม่ต่างกัน...

ooooooo
ตอนที่ 22

แม้คืนนี้จะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เรืองรินก็มีความสุข เธอเดินอ้าปากหาวอยู่ในสวน มองไปเห็นนลบนหน้าต่างห้องจึงชะงักหยุดมองเผลอยิ้ม "เฮ้อ...ขอบคุณที่หวังดีกับรินนะคะคุณนล อ้าว...เฮ้ย!...ยังกะได้ยินแน่ะ"

เรือง รินสะดุ้งเพราะนลหันมามองแล้วทำท่าขำ เขามองลงมาที่เธอเหมือนพูดอะไรในใจแต่น่าแปลกใจที่เหมือนเธอได้ยินว่า "อดทนนะริน...วันหนึ่งฉันจะทำให้ทุกคนยอมรับเธอ"

"รินเป็นแค่คนใช้ อย่าพยายามให้รินเป็นใครเลย" เรืองรินตอบในใจ

นลยิ้มให้มองลงมาที่เธอ "ฉันรักเธอนะ...ได้ยินมั้ย ฉันรักเธอ...ริน"

เรืองรินนิ่งงันราวกับได้ยินประโยคนั้นชัดเจน    จึงคิดตอบไปว่า "รินก็รักคุณค่ะ...คุณนล"

ทั้ง สองมองกันอย่างรู้สึกอบอุ่น  มีความสุข  พลันมีมือสอดเข้ามากอดนลทางด้านหลัง เรืองรินเห็นรมณีกำลังกอดนลและถามเขาว่า "ดูดาวเหรอคะ..."

เรืองริน น้ำตาเอ่อขึ้นมาทันที ความสุขชั่วครู่เลือนหายไปในทันที รู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เง่าเหลือเกิน จึงค่อยๆถอยกลับไป...นลมองเธอนิ่งไม่พูดอะไรอีกเลย   หันมาพูดกับรมณี

"ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอนอีก"

"เป็นห่วงคุณน่ะสิคะ ทำไมกลับดึกจัง"

"ปกติน่ะ ผมกลับดึกอย่างนี้เสมอแหละ"

"อีกหน่อยณีคงชินใช่มั้ยคะ อืม...ยัยนิก็ยังไม่กลับเหมือนกันนะคะ"

"หืม! ยัยนิน่ะเหรอ เอ...วันนี้ที่ออฟฟิศก็ไม่ยุ่งนี่นา" นลประหลาดใจ

นลรีบมาโทร.หานิยา   ปรากฏว่าคอมพิวเตอร์ เธอมีปัญหา   "อยู่ๆมันก็หายทั้งไฟล์เลยน่ะค่ะ   นี่นิก็เลยต้องรีเซ็ตทุกอย่างใหม่หมดเลย"

นิ ยาบอกนลว่าเธอยังกลับบ้านไม่ได้เพราะงานต้องเสร็จคืนนี้ พรุ่งนี้ต้องส่งไปฮ่องกงแต่เช้า แต่เธอก็บอกนลไม่ต้องเป็นห่วง ว่าแล้วก็กดวางสายหันมาบ่นเจ้าคอมพิวเตอร์ต่ออย่างหงุดหงิด พอจะยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มก็หมดอีก

"เอ้า...หมดอีก เฮ่ย...วันนี้มันวันอะไรเนี่ย..."

ขณะ เดียวกัน ดนุกำลังเร่งงานตกแต่ง จึงอยู่ดูแลลูกน้องเพราะกลัวผิดพลาดตกลงมาบาดเจ็บ   จึงซื้อของกินเข้ามาให้ มากมาย แถมมีกีตาร์ติดมือมาเล่นให้ลูกน้องฟังเพื่อความครึกครื้นจะได้ไม่ง่วง ดนุเล่นไปร้องเพลงเพื่อชีวิตสร้างความคึกคัก

มุมหนึ่ง...นิยาถือถ้วย กาแฟเปล่าเดินผ่านมาเห็นก็เผลอยืนมองดนุเล่นกีตาร์ร้องเพลงเพลิน จนรู้สึกสนุกฮัมเพลงตาม หนักเข้าหลับหูหลับตาเต้นไปด้วยอยู่คนเดียว จนรู้สึกว่าเพลงเงียบไป จึงลืมตาขึ้นมอง ก็เจอดนุถือกีตาร์ยืนอยู่ตรงหน้า

"ว้าย!  เพลงเพราะจังค่ะ เง้อ..."  นิยาอายจึงวิ่งหนีกลับห้องทำงานไป

มาถึงก็นั่งหอบ อายมากที่เธอทำไปได้อย่างไร ดนุตามเข้ามาพร้อมกีตาร์ นิยายิ่งอายหันหลังให้ "ฮื้อ...ตามมาทำไม"

"ดึกป่านนี้แล้วคุณนิยายังไม่กลับอีกเหรอครับ" ดนุถามด้วยความเป็นห่วง

"งานเยอะน่ะค่ะ" นิยาตอบทั้งที่ยังนั่งหันหลังให้

ดนุเดินอ้อมมาตรงหน้านิยาแล้วถาม "คุณนิยาไม่เข้าใจอะไรผมรึเปล่าครับ"

นิ ยาอึกอัก แต่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวันอย่างน้อยใจ ที่เธอไปบอกเรื่องรมณีออกไปจากบ้านแล้ว   แต่ท่าทางดนุไม่ค่อยสนใจ จนเธอน้อยใจแขวะให้ว่า

"ต้องเกี่ยวกับยัยรินใช่มั้ยคะ คุณดนุถึงจะดีใจ"

"ก็แหงสิครับ" ดนุตอบหน้าตาเฉย

นิ ยาคิดแล้วยังกรุ่นๆน้อยใจ แต่ไม่ถึงกับโกรธเพราะอย่างไรเธอยังระลึกเสมอว่าดนุเป็นแฟนเพื่อน เพียงแค่น้อยใจ จึงตอบไปว่า "นิไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ"

"ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมต้องหลบตาผม" ดนุพยายามมองตานิยา

นิยายิ่งอาย "นิต้องทำงานแล้วค่ะ"

ดนุ ไม่สนใจ เอากีตาร์มาเล่นและร้องเพลงให้นิยาฟัง นิยาตีหน้าขรึมแต่แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา "นี่เดี๋ยวเหอะนะ แกล้งนิเหรอ ไม่ได้ว่างนะ ยิ่งยุ่งๆอยู่ด้วย"

"ยุ่งอะไรก็บอกสิครับ...ดนุและเพื่อน..ยินดีรับใช้ สโลแกนบริษัทผมครับ"

"เซ็ตมาจะสองชั่วโมงแล้วไม่ได้เรื่องสักทีน่ะค่ะ" นิยาบุ้ยใบ้ไปที่หน้าคอมฯ

ดนุลองกดๆดูแล้วถามนิยาว่าเรียนการกู้ไฟล์มาจากไหน นิยาตอบว่าอ่านจากคู่มือ ดนุยิ้มๆบ่น "มิน่า..."

นิยาหน้างอทันที "มิน่าอะไรคะ"

"ก็วิธีคุณนิยาน่ะ รอถึงปีหน้าก็ไม่ได้เรื่องหรอกครับ"

นิ ยางอน ดนุบ่นว่าพูดความจริงก็โกรธ เขาจึงบอกเธอว่าเขาเซ็ตให้ใหม่ รอสองชั่วโมงก็เสร็จ เขาคว้ากีตาร์ลุกขึ้น นิยาตกใจรีบถามว่าเขาจะไปแล้วหรือ ดนุตอบ "ใครบอกครับ"

ว่าแล้วดนุก็ หาที่นั่งเล่นกีตาร์ร้องเพลงซึ้งๆให้นิยาฟัง เธอถึงกับนิ่งมองดนุอย่างทึ่งๆ...เวลาผ่านไป นิยาหยิบถ้วยมาม่าที่เหลือเพียงถ้วยเดียวออกมาเทน้ำร้อนใส่และทานด้วยกันกับ ดนุอย่างมีความสุข จากนั้น...จนฟ้าสว่าง นิยาฟุบหลับไป ตื่นขึ้นมาเห็นหน้าจอคอมฯมีข้อความว่า

"กู๊ดมอร์นิ่ง..." ดนุเซ็ตคอมฯให้เธอจนเสร็จแล้วหลับฟุบคากีตาร์อยู่ที่โซฟา

ooooooo

วัน รุ่งขึ้น ที่บ้าน กนกวรรณวุ่นวายให้อ่อนเตรียมมะม่วงเปรี้ยว  มะดัน  มะขาม  ของเปรี้ยวทั้งหลายใส่จาน เธอเอามาให้เรืองรินกินที่สระน้ำ เรืองรินต้องกล้ำกลืนกินเพราะไม่อยากขัดใจกนกวรรณ อ่อนเห็นแล้วสงสารเรืองรินจับใจ

ให้เผอิญ กิ่งกานต์แวะมาเยี่ยมกนกวรรณ พอเห็นจานของเปรี้ยวก็มองตาไม่กะพริบ  ปากก็คุยกับกนกวรรณไปแต่สายตาจับจ้องที่จานมะม่วง เรืองรินรู้ว่ากิ่งกานต์ท้องคงอยากกิน จึงชักชวน กิ่งกานต์ไม่รอช้าคว้ามากินเคี้ยวตุ้ยๆจนทุกคนมองตาค้าง...

รมณีตื่น ขึ้นมารู้สึกว่าทำไมบ้านเงียบราวป่าช้า ไม่มีเสียงใครบ้างเลย จึงเดินออกมาจากห้อง พลันได้ยินเสียงยายชื่นร้องถาม มีใครอยู่ไหม ตอนแรกเธอตกใจคิดว่าเสียงผี พอเงี่ยหูฟังดีๆจึงรู้ว่าดังมาจากห้องยายชื่น "ยายแก่บ้า เล่นเอาฉันขวัญผวา"

รมณีจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องยายชื่น เห็นยายชื่นนั่งพิงหมอนบนเตียง ทำงานคอมฯของเธออยู่ ข้างๆเหมือนมีภาพถ่ายกองอยู่ พอยายชื่นเงยหน้ามาเห็นรมณี ท่าทางตกใจรีบเอาโน้ตบุ๊กทับกองภาพไว้ แล้วพูดเรียบๆ "ต้องขอโทษ ฉันนึกว่าเป็นนังอ่อนหรือนังบัว"

รมณีรีบบอกว่าไม่เป็นไร มีอะไรจะใช้เธอก็ได้ ยายชื่นจึงให้ช่วยไปบอกป้าบัวจัดชาจีนมาให้เธอหน่อย รมณีรับคำแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่สายตาสงสัยมากว่าภาพอะไร เผอิญยายชื่นเกิดอาการอัลไซเมอร์ขึ้นมา ถามรมณีว่าเป็นใครมาทำอะไรในห้องเธอ   รมณีรู้อยู่แล้วว่ายายชื่นเป็นโรคนี้   จึงคิดแผนร้ายได้   รีบเข้ามาบอกยายชื่นว่า   คุณหญิง
สอางค์มารอพบ แล้วพายายชื่นลงไปที่ห้องรับแขก จากนั้นก็กลับมาดูที่โน้ตบุ๊กและภาพบนเตียงยายชื่น

"นัง แก่จอมบงการ แล้วแกจะได้เห็นดีกับฉัน" รมณีเอาแผ่นซีดีออกจากเครื่อง แล้วรวบภาพถ่ายใส่ซองน้ำตาล แล้วหันมารื้อยาของยายชื่นอย่างประสงค์ร้าย

ขณะเดินออกจากห้อง เรืองรินผ่านมาเห็น "คุณรมณีเข้าไปทำอะไรห้องคุณยายคะ?"

รมณี อึกอักสักพักแล้วแก้ตัวว่า เธอเข้าไปดูแลยายชื่น แต่ก็รู้ว่ายายชื่นไม่ชอบหน้าเธอเท่าไหร่ แล้วกุมมือเรืองรินให้ หมั่นดูแลยายชื่นด้วย เรืองรินพยักหน้างงๆ รมณียิ้มเยาะในใจ...

ยาย ชื่นนั่งรอคุณหญิงสอางค์ที่ห้องรับแขกจนกนกวรรณเดินผ่านมา ก็แปลกใจถามยายชื่นมาทำอะไรตรงนี้ ยายชื่น เองก็แปลกใจที่รมณีหลอกเธอทำไม  แต่ยังไม่แน่ใจ...จนวันรุ่งขึ้นขณะที่นลกำลังเคี่ยวเรืองรินเรื่องงานและการ แต่งตัว กนกวรรณก็ต้องประชุมแทนยายชื่นหลายเรื่องจนไม่ค่อยมีเวลาว่าง จู่ๆ... ยายชื่นมาที่ดราก้อนมอลล์ ด้วยสีหน้าดุดัน มาถึงก็เอ็ดกนกวรรณ"ทำไมไม่ไปรับลูกค้าที่สนามบิน ทั้งที่ฉันย้ำแล้วย้ำอีก"

กนก วรรณงงยายชื่นสั่งไว้เมื่อไหร่ จึงบอกไปว่า ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะจึงลืม เรืองรินผ่านมาเห็นรู้สึกสงสารกนกวรรณ จึงเข้ามายอมรับแทน

"เป็นความผิดของรินเองค่ะคุณยาย คุณวรรณสั่งรินให้ไปบอกคุณนลไปรับแทน แต่รินลืมบอก"

ยาย ชื่นจึงหันมาเอ็ดตะโรเรืองรินอย่างหนัก กนกวรรณ ซาบซึ้งใจในตัวเรืองรินมากขึ้น แต่ทั้งสองก็รู้สึกว่าทำไมยายชื่นดูฉุนเฉียวผิดไปจากยายชื่นคนเดิม

ooooooo

ขณะ ที่อ่อนกับป้าบัวกำลังรดน้ำต้นไม้และตัดเล็มต้นไม้อยู่ อ่อนบ่นไม่อยากเชื่อว่ารมณีจะกลับตัวเป็นคนดี พลันรมณีขับรถกลับเข้ามา แกล้งเฉี่ยวอ่อนกับป้าบัวจนกระโดดหนีกันคนละทางสองทาง แล้วทำเป็นตกใจ ลงจากรถมาขอโทษแต่สายตาชิงชัง

พอเข้ามาในห้องนอน รมณีก็บ่น "เฮ้อ...รำคาญจริงๆ อีพวกคนใช้ ไม่รู้จะมีทำไมให้มันรกบ้าน มันน่าขับรถชนให้มันตายๆไปนัก"

บ่น ไปเธอก็หยิบของออกจากกระเป๋าไป เป็นกรอบรูปถ่ายตัวเธอกับยายชื่นและนล และหยิบภาพถ่ายอีกหลายรูปที่เป็นภาพคู่เธอกับยายชื่นและเธอกับนล "หึๆ อยากเอารูปถ่ายมาเล่นงานฉันก่อน ฉันก็ใช้รูปถ่ายนี่แหละเล่นงานแกกลับนะ นังแก่..."

"ดูยังไง้ยังไงแกก็ต้องเชื่อว่าฉันน่ะเป็นหลานสาวสุด ที่รักของแก ฮ่ะๆๆ" รมณียิ้มสะใจมองรูปเหล่านั้น แล้วเธอก็หยิบถุงยาออกมาอย่างสะใจ "แล้วฉันยังมียาบำรุงสมองเสื่อมๆ ให้แกด้วยฮ่ะๆๆ...ความจำของแกก็จะค่อยๆหายไป...หายไป ฮะๆๆๆ"

รมณีแอบ เข้ามาในห้องยายชื่น จัดวางตุ๊กตาคริสตัล กรอบรูป และหยิบถุงยาในลิ้นชักของยายชื่นออกมาเททิ้ง เอายาที่เธอนำมาใส่ไว้แทน   ยืนตรวจผลงานตัวเองสักพักอย่างยิ้มย่อง แต่พอหันมาก็ต้องตกใจเมื่อเจอป้าบัวยืนอยู่ "ป้าบัว!"

"ทำไมคุณรมณีทำอย่างนี้ล่ะคะ"

"ฉันทำอะไร ก็แค่จัดรูปกับตุ๊กตาให้คุณยาย" รมณีตกใจแต่พยายามคุมสติ

"แต่อิฉันเห็นคุณรมณีเทยาคุณท่านทิ้ง"

รมณีหน้าถอดสี "แล้วป้าจะมายุ่งอะไรด้วย คุณยายเป็นคนสั่งให้ฉันเปลี่ยนยาให้ท่าน"

"งั้นเหรอคะ" สีหน้าป้าบัวไม่ค่อยเชื่อ

รมณีใช้วิธีสุดท้าย หยิบเงินยัดใส่มือป้าบัว ป้าบัวยิ้ม "อย่างนี้สิคะ ค่อยน่าเชื่อหน่อย"

"อย่าพูดอะไรเลอะเทอะให้คุณๆไม่สบายใจล่ะ" รมณีมองป้าบัวอย่างแค้นในใจ...

กนก วรรณรู้สึกดีๆกับเรืองรินมากขึ้น จึงตัดสินใจพูดกับนล เรื่องที่เรืองรินมีอาการเหมือนคนท้อง นลแย้งว่าน่าจะใช่ แต่พอฟังกนกวรรณมากขึ้นก็ชักเอะใจว่าท้องกับใคร...นลจึงจับตามองเรืองรินมาก ขึ้น เห็นเธอออกมาจากห้องน้ำ เอามือกุมท้องแล้วทำท่ารีบร้อนไปไหนสักแห่ง จึงตามไปซักถามจะไปไหน เรืองรินอึกอักไม่กล้าบอกว่าจะไปซื้อผ้าอนามัย ทนยืนฟังนลพูดจนเป็นกังวลว่ากางเกงจะเปื้อนจึงรีบหาโอกาสวิ่งหนีไปดื้อๆ นลโกรธวิ่งตามไปถึงร้านเรืองรินกำลังจะหยิบห่อผ้าอนามัย แต่พอเห็นนลก็อายไม่กล้าหยิบ

นลคาดคั้นเรืองรินว่าจะมาซื้อที่ตรวจ ครรภ์อีกใช่ไหม เรืองรินพยายามบอกว่าไม่ใช่แต่นลไม่เชื่อ เรืองรินทนไม่ไหวจึงคว้าห่อผ้าอนามัยมาชูตรงหน้าเขา นลชะงักยิ้มๆ แล้วคว้าไปจ่ายเงินให้ที่เคาน์เตอร์

"ผู้ชายเขาไม่ซื้อของพวกนี้ให้ผู้หญิงกันหรอกนะคะ" เรืองรินต่อว่านล

"ทำไม...ฉันซื้อให้แม่กับยายนิยาออกบ่อยไป เป็นเรื่องธรรมดาจะตายไป"

เรือง รินมองนลอย่างทึ่งและซึ้งใจขึ้นมาอีก ส่วนนล นึกได้ว่าเรืองรินซื้อผ้าอนามัย แสดงว่าเธอไม่ได้ท้อง ก็ดีใจ ยิ้มออกมาคิดจะไปบอกกนกวรรณ...

แต่ในขณะนั้นกนกวรรณกำลังเลือกซื้อ ชุดเด็กอ่อนอย่างเพลิดเพลิน...นลกับเรืองรินมาที่ห้องทำงานกนกวรรณไม่เจอจึง ปรึกษากันว่าจะพูดกับกนกวรรณอย่างไรดี เผอิญกนกวรรณเข้ามาได้ยินและเห็นถุงผ้าอนามัยของเรืองริน เธอตกใจเล็กน้อยแต่ทำใจได้ รู้สึกโล่งใจวางของทิ้งไว้แล้วเดินเหม่อๆออกไป เรืองรินเห็นถุงชุดเด็กที่กนกวรรณซื้อมาถึงกับน้ำตาคลอ

ช่วงบ่าย เรืองรินจึงจัดของว่างและกาแฟ พร้อมแจกันดอกไม้เล็กๆพอดูแล้วสดชื่น ใส่ถาดมาวางให้กุ๋งกิ๋งเอาไปให้กนกวรรณในห้อง กนกวรรณเดินออกมาพอดี

"ทำไมเธอเอาไปให้ฉันเองไม่ได้หรือไง แม่เรืองริน"

เรือง รินยกถาดเข้ามาวางมือไม้สั่นแต่ก็พูดว่าเธออยากให้กนกวรรณอารมณ์ดี กนกวรรณมองเรืองรินแล้วถามว่า "ทำไมเธอต้องมาทำดีกับฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยดีกับเธอเลย แถมร้ายกับเธอไว้มากด้วย"

"รินไม่เคยจำอะไรได้เกินห้านาทีเลยค่ะ...คุณวรรณทำอะไรรินไว้บ้างหรือคะ?"

กนกวรรณหัวเราะออกมา เธอชวนเรืองรินทานของว่างด้วยกันอย่างอารมณ์ดี แต่ไม่วายขู่ไว้ว่า อย่าหวังว่าเธอจะดีด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์นะ...

ขณะ ที่ป้าบัวกับอ่อนกำลังจัดห้องนอนแขกให้เป็นห้องเด็กตามคำสั่งกนกวรรณ รมณีมาเห็น อ่อนรีบพูดเย้ยว่าเตรียมห้องไว้ให้หลานย่า ป้าบัวรีบพูดเสริม "อ๋อ...คุณวรรณคงเตรียมไว้ให้หลานย่าที่เกิดจากคุณรมณีนั่นล่ะค่ะ"

อ่อน ไม่พอใจที่ทำไมป้าบัวต้องถนอมน้ำใจรมณีด้วย ป้าบัวพูดปัดๆว่าจะให้เธอพูดพล่อยๆแบบพวกอ่อนหรือ พอดีนิยาตื่นสายเดินออกมา รมณียิ้มยั่วทักทาย นิยาแปลกใจที่รมณีกลับมาอยู่ที่บ้านนี้อีก รมณีแกล้งตีหน้าเศร้า

"นิจะโกรธจะเกลียดขี้หน้าณีก็ทำไปเถอะจ้ะ ต่อไปนี้ณีจะยอมนิ ณีรู้ตัวแล้วว่าณีหมดทางไป ณีไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน ณีหมดแล้วทุกอย่างจริงๆ"

"เกิดอะไรขึ้น!"

"ณีโดนโกงจนหมดตัว ณีไม่มีที่ไปจริงๆนะนิ" รมณีร้องไห้บีบน้ำตาให้นิยาสงสาร

นิ ยายิ่งกังวลที่ครอบครัวเธอหลุดพ้นจากรมณีไม่ได้ เสียที...พอนิยามาถึงที่ออฟฟิศ เจอดนุในลิฟต์จึงบ่นๆๆเรื่องรมณี พอดีคนในลิฟต์เข้ามามากจนเบียดเธอไปติดกับดนุ เสื้อลูกไม้ด้านหลังของเธอเกี่ยวกระดุมเสื้อดนุเอาออกไม่ได้ ทั้งสองดูชุลมุนเหมือนกอดกัน ต้องเดินตัวติดกันมาที่ห้องทำงานนิยา

พอ ดีกุ๋งกิ๋งมาเช็กคอมพิวเตอร์ของนิยา รมณีเข้ามาหานิยา พอเครื่องเปิดหน้าจอเป็นภาพดนุ เรืองรินเห็นแล้วตะลึง ดนุกับนิยาเดินตัวติดกันเข้ามา เรืองรินยิ่งมองทั้งสองอึ้งๆ นิยาขอให้เรืองรินช่วยแกะเสื้อเธอออกจากกระดุมดนุ พอเรืองรินทำเสร็จก็รีบเดินหนีออกไป นิยากับดนุงงแต่พอเห็นภาพบนจอคอมพิวเตอร์ก็เครียด...

ร้านเกสรปิดไป ทำให้งานซักรีดที่ร้านเรืองยศมากขึ้น พอดีอาจารย์คงโทร.มาเรียกเรืองยศไปพบเพื่อซักถามว่าความสัมพันธ์กิ่งกานต์ กับนลคืบหน้าไปขนาดไหน เพราะเห็นว่าเรืองยศสนิทสนมด้วย อาจารย์คงเป็นห่วงที่กิ่งกานต์ไปทำงานเป็นครูสอนเต้นแอโรบิก เรืองยศรู้ก็ตกใจ

ooooooo
ตอนที่ 23

ทั้งอาจารย์คงและเรืองยศสงสัยว่ากิ่งกานต์ท้อง จึงเป็นห่วงที่เธอไปสอนเต้นแอโรบิก จึงขอให้เรืองยศช่วยห้ามกิ่งกานต์ เรืองยศก็เป็นห่วงเพราะถ้าท้อง นั่นหมายถึงเด็กเป็นลูกของเขา เรืองยศปลอบใจและเอาใจอาจารย์คง กิ่งกานต์กลับมาเห็นรู้สึกซึ้งในน้ำใจเรืองยศมากขึ้น

พอกลับมาถึง บ้าน นลชมเรืองรินที่ทำให้แม่ของเขาอารมณ์ดีขึ้น เรืองรินทำท่าตกใจมากที่นลชมเธอเป็นครั้งแรก แต่ พออ่อนวิ่งมาตามให้ไปดูห้องที่จัดไว้สำหรับเด็ก นลกับเรืองริน

ก็ หน้าเสียเป็นห่วงความรู้สึกกนกวรรณอีก กนกวรรณเดินมาสั่งอ่อนให้จัดห้องกลับเหมือนเดิม นลเข้ามากอดแม่ด้วยความสงสาร รมณีเห็นทำเป็นเข้าจับมือกนกวรรณ

"ณีสัญญานะคะ ณีจะเตรียมร่างกายณีให้พร้อมมีหลานให้คุณแม่ทันทีที่ณีกับนลแต่งงานกันค่ะ"

นล สีหน้าอึดอัดใจ เหลือบมองเรืองรินที่หน้าเจื่อนไปเช่นกัน รมณีย้ำถามนลว่าใช่ไหม นลมองหน้ากนกวรรณแล้วจำต้องเออออไปด้วย กนกวรรณยิ้ม เรืองรินทั้งปวดร้าวและสับสนเธอควรเปิดโปงรมณีดีหรือไม่...

ในขณะที่เรืองยศเรียกดนุมาปรึกษาเรื่องกิ่งกานต์

เรืองรินแวะมาได้ยินที่ทั้งสองคุยกัน เธอจึงเอาที่ตรวจครรภ์ ให้เรืองยศและช่วยกันวางแผนจะจับกิ่งกานต์ตรวจได้อย่างไร...

คืนนั้น...ยายชื่นอาบน้ำเสร็จเดินมองในห้องเห็นภาพเธอกับรมณีวางอยู่ก็แปลกใจตัวเอง

"นี่ฉันไปถ่ายรูปกับแม่รมณีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!"

รมณีถือแก้วน้ำขิงเข้ามา "น้ำขิงร้อนๆค่ะคุณยาย"

"นึกยังไงถึงเอามาให้ฉัน" ยายชื่นถามด้วยความแปลกใจ

รมณี ทำเป็นว่ายายชื่นเป็นคนสั่ง ยายชื่นทำหน้างงๆ รมณีรีบคุยเรื่องภาพถ่าย ว่าถ่ายกันมาหลายสิบปีแล้ว "...ณีเองยังจำได้รางๆว่าเราถ่ายตอนไปเที่ยวเชียงใหม่กันใช่มั้ยคะ"

ยายชื่นพยายามคิดตาม รมณีหยิบตุ๊กตาคริสตัลขึ้นมาแล้วบอกว่า "ตัวนี้ณีซื้อมาฝากคุณยายตอนที่ณีไปเที่ยวฮอลแลนด์ คุณยายจำได้มั้ยคะ"

ยาย ชื่นพยักหน้าอย่างสับสน รมณีพยายามพูดถึงของชิ้นอื่นอีก ยายชื่นกุมขมับแล้วร้องว่าเธอปวดหัว รมณีรีบดึงลิ้นชักหยิบถุงยาออกมา ยายชื่นยิ่งแปลกใจว่ารู้ได้อย่างไร รมณีตีหน้าตาย

"นี่คุณยายจำไม่ได้อีกแล้วเหรอคะ คุณยายเป็นคนบอกณีเองนะคะว่าคุณยายป่วย แล้วเก็บยาไว้ตรงนี้"

ยาย ชื่นยืนงง รมณียังบอกอีกว่ายายชื่นยังห้ามเธอบอกใครเรื่องที่ป่วย ยายชื่นยิ่งงงงัน...ในคืนนั้น รมณีเดินออกมาหน้าบ้าน ได้ยินเรืองรินคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเรื่องจะหาคลิปกับรูปก็ยิ่งแค้น จะต้องทำให้เรืองรินกระเด็นออกไปจากบ้านนี้ ให้ได้...ป้าบัวแอบเข้ามาหายายชื่นเพื่อจะบอกเรื่องรมณีค้นห้อง และเทยายายชื่นทิ้ง แต่ดูท่ายายชื่นจะถูกรมณีล้างสมองหมดแล้ว เพราะยายชื่นไม่เชื่อที่ป้าบัวเล่ามาเลย แถมไล่ให้กลับออกไปด้วย ...ป้าบัวเดินบ่นออกมา

"คุณท่านนะคุณท่าน ทำไมไม่ฟังบัวบ้าง"

รมณียืนยิ้มเยาะกอดอกพิงฝา "คุณท่านไม่ฟัง ก็คาบไปเล่าให้คุณๆคนอื่นฟังสิ ฮ่ะๆๆ"

ป้าบัวถลึงตาใส่ "ตราบใดที่อีบัวยังอยู่ อย่าหวังเลยว่าคุณจะทำร้ายคุณท่านได้"

"ทำไมจ๊ะป้า ป้าบัวจะทำอะไรฉันจ๊ะ อย่านะ ฉันกลั๊วกลัว ฮ่ะๆๆๆ" รมณีหัวเราะร่า

ป้า บัวมองอย่างแค้นใจ...แต่จริงๆแล้ว ยายชื่นก็สงสัยจึงออกมาโทรศัพท์ที่ห้องโถง ปรึกษาหมอประจำตัว ว่าเธอทานยาทุกวันแต่ทำไมอาการไม่ดีขึ้น หมอให้กลับไปตรวจอีกครั้ง พอดีรมณีเดินเข้ามา ยายชื่นจึงรีบกดสายทิ้ง แล้วหันมาทักทายรมณีว่า "ว่าไงจ๊ะ แม่รมณี"

"ณีนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ณีซื้อหนังสือมาฝากคุณยาย ด้วย อยู่ในห้องคุณยาย ไปดูมั้ยคะ" รมณีเข้ามาประคองยายชื่นให้ลุกขึ้น มือถือยายชื่นจึงหล่นอยู่ที่โซฟา

รมณีได้ทีใช้มือถือของยายชื่นส่ง ข้อความไปหาเรืองริน "ไปเอาคลิปกับรูปคืนนี้ที่ห้องฉัน อย่าเปิดไฟ"...เรืองรินอ่านแล้วแปลกใจทำไมต้องห้ามเปิดไฟแถมมีข้อความมาอีก ประโยคว่าอ่านแล้วให้ลบทิ้งด้วย อ่อนโก่งคอแอบอ่านอยู่ข้างหลังเรืองริน

รมณี ยิ้มสะใจกับมือถือ แล้วโยนทิ้งไว้ที่โซฟาตามเดิม ไม่นาน ป้าบัวออกมาเดินค้นหามือถือให้ยายชื่น จนเจออยู่บนโซฟา แต่ยายชื่นบอกว่าลืมไว้ที่ชั้นหนังสือ ป้าบัวส่ายหน้า

ขณะที่เรือง รินย่องเข้าห้องยายชื่น นลเห็นท่าทางแปลกๆจึงตามเข้าไปด้อมๆมองๆ เรืองรินเห็นยายชื่นยังหลับอยู่บนเตียงจึงลังเลว่าจะปลุกดีหรือไม่ แต่แล้วก็ตัดสินใจเปิดลิ้นชักค้นหาเอง ยายชื่นได้ยินเสียงกุกกักตกใจคิดว่าขโมยจึงร้องให้คนช่วย  นลตกใจรีบวิ่งเข้ามา ยายชื่นโผกอดนลด้วยความกลัว นิยากับกนกวรรณวิ่งตามมาเปิดไฟเห็นเรืองรินกับนลก็แปลกใจ รมณีตามเข้ามายิ้มๆที่เป็นไปตามแผน พอยายชื่นเห็นว่าเป็นเรืองริน จึงถาม

"เราเองหรอกเหรอยัยริน แล้วเข้ามาทำอะไรในห้องฉันมืดๆ"

เรืองรินอ้าปากจะพูดเรื่องข้อความที่ส่งมา รมณีรีบตัดบทเข้ามาประคองยายชื่นแล้วทำเป็นปลอบเบนความสนใจ...เรืองรินถูก ซักฟอกเป็นจำเลยอยู่ท่ามกลางทุกคนในห้องโถง

"ตกลงจะบอกได้รึยังว่าเข้าไปทำอะไรในห้องฉัน" ยายชื่นถามด้วยสีหน้าหมางเมิน

"เอ่อ...คุณยายไม่ทราบจริงๆเหรอคะ" เรืองรินพยายามอ่านความคิดยายชื่น

"เอ๊ะยัยริน...ทำไมเธอถึงยอกย้อนคุณยายล่ะ" นลเอ็ด

นิยารีบขอร้องปล่อยให้เรืองรินได้พูด เรืองรินจึงพูดเรื่องข้อความที่ได้รับ นลรีบซักว่ายายชื่นให้เข้าไปเอาอะไร

เรือง รินมองหน้ายายชื่นว่าจะพูดดีไหม รมณีรีบท้าให้เอาข้อความมาเปิดให้ดู เรืองรินจนปัญญาเพราะลบทิ้งไปแล้ว ทั้งนิยาและยายชื่นผิดหวัง กนกวรรณมองเรืองรินอย่างเห็นใจ "ที่ผ่านมา

เธอก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะเข้าไปทำอะไรไม่ดีในห้องคุณแม่ เธอลืมอะไรไว้ในนั้นน่ะสิ แล้วก็เลยกลับไปเอาใช่มั้ยริน"

แต่เรือง รินกลับส่ายหน้า กนกวรรณจึงหมดทางจะช่วย รมณีปรักปรำว่าเรืองรินเป็นขโมย นิยายืนกรานไม่จริงและจะพูดความจริงว่าเรืองรินเป็นใคร พอดียายชื่นร้องว่าปวดหัวจนทุกคนต้องหันมาดูแล รมณีรีบประคองยายชื่นกลับขึ้นห้อง ทุกคนงงว่ารมณีลงรอยกับยายชื่นตั้งแต่เมื่อไหร่...

นลเรียกเรืองริน ไปพบที่ห้อง เขาเค้นให้เธอบอกมาว่าเข้าไปทำอะไรในห้องยายชื่น ถ้าไม่บอกจะขังในห้องเขาทั้งคืน นลล็อกห้องแล้วไปล้มตัวลงนอนบนเตียง เรืองรินลุกไปเปิดประตู แต่เปิดไม่ออก นลบอกถ้าง่วงให้มานอนข้างเขา เรืองรินทำหน้าเหยแล้วไปซุกตัวนั่งอยู่มุมห้อง นลรู้สึกหมั่นไส้ ลุกเดินถอดเสื้อมาทางเรืองริน เธอตกใจถดตัวหนี "ค...คุณนลจะทำอะไรคะ!"

"แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ" นลปลดกระดุมกางเกง ก้าวเข้าหาเรืองริน

เรืองรินยกมือไหว้หลับหูหลับตาร้อง "คุณนลคะ...รินกลัวนะคะ..."

นลเอื้อมมือผ่านหัวเรืองรินไปคว้าผ้าเช็ดตัว "ฉันจะอาบน้ำ!..."

เวลา ผ่านไป นลออกจากห้องน้ำนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ตามตัวมีน้ำเกาะพราว เรืองรินเมินหน้าเข้าข้างฝา นลขำๆแกล้งปลดผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตามตัวแล้วพูด "ก็แค่สารภาพมา มันยากตรงไหนว้า ทรมานตัวเองอยู่ได้ยัยริน เอ๊ะ! หรือว่าจริงๆแล้วเธอชอบที่ได้อยู่กับฉันแบบนี้"

"ชอบก็บ้าแล้วล่ะค่ะ รินจะประสาทเสียอยู่แล้วนะคะ... เอ่อ...คุณนลคะ รินปวดฉี่น่ะค่ะ"

นลรู้ แกวไม่ให้ไปไหน ให้เข้าห้องน้ำเขา เรืองรินได้ทีเห็นว่าห้องน้ำเปียกอยู่แล้ว จึงแกล้งเข้าไปไม่ล็อกประตูแล้วทำเป็นลื่นล้ม จัดท่าจัดทางให้ดูสมจริงแล้วปัดของบนชั้นให้หล่นเกิดเสียงดัง เผอิญมีกระถางต้นไม้ขนาดกลางโงนเงนกำลังจะหล่นตาม เรืองรินตาโพลงไม่พ้นหัวเธอแน่จึงร้องว้าย...ลั่นขึ้นมา นลตกใจรีบวิ่งเข้ามา เห็นกระถางหล่นใส่หัวเรืองรินสลบเหมือด...

เรือง รินฟื้นขึ้นมาในห้องนอนตัวเอง มีอ่อนยิ้มดีใจรีบเล่าว่านลอุ้มเธอมานอนที่นี่แล้วร้องบอกทุกคนว่าเรืองริน ฟื้นแล้ว นิยา นล และกนกวรรณรีบเข้ามาเยี่ยม กนกวรรณบอกให้เรืองรินพักผ่อนไม่ต้องไปทำงาน ทั้งนิยาและกนกวรรณโทษเป็นความผิดของนล จึงให้นลเป็นคนดูแล นลโอดโอย "หือ...เลยรุมกันใหญ่ รู้มั่งมั้ยว่ายัยสาวใช้ของเธอน่ะฤทธิ์เดชน้อยอยู่ซะเมื่อไหร่"

นิยา กับกนกวรรณออกไป เรืองรินร้องเรียก นลเอ็ด "ไม่ต้องเรียกยัยนิให้อยู่ช่วยหรอก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่า เธอน่ะแกล้งล้ม แต่กระถางนั่นน่ะดันตกใส่หัวเธอ สมน้ำหน้า..."

เรืองรินหน้าตูมที่ถูกจับได้ แกล้งทำเป็นร้องโอยๆปวดหัวจำอะไรไม่ได้ "คุณเป็นใคร!"

"เป็นแฟนเธอไง มากอดทีสิจ๊ะที่รัก" นลกางแขนเข้าหาเรืองริน

เรือง รินพลิกตัวหนี นลหมั่นไส้คว้าหมอนมากดหัวเธอไว้ก่อนจะออกไป "ความจำกลับมาทันทีทันใดเลยใช่มั้ย ยัยเจ้าเล่ห์" ...เรืองรินปัดหมอนออกมองนลเดินออกไปอย่างถอนใจ

นิยามาชวนยายชื่นให้ ไปดูอาการเรืองรินบ้าง แต่ยายชื่นกลับหมางเมิน แต่พอรมณีถือขนมหวานเข้ามาให้ กลับยิ้มชื่นขึ้นมา นิยาท้วงว่าไม่ควรทานของหวาน แต่ยายชื่นกลับบอกว่านานๆทานทีไม่เป็นไร  นิยารู้สึกว่ารมณีไม่ได้กลับตัวกลับใจจริงๆอย่างที่พูด...

นิยากับ เรืองรินมาปรับทุกข์กันริมสระน้ำ เรืองรินจึงสารภาพเรื่องข้อความที่ได้รับ และเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของศักดิ์ชัยกับรมณี นิยาตกใจมากแต่แปลกใจที่ทำไมยายชื่นถึงไม่ออกรับแทนกลับทำท่าโกรธจริงๆ

"บางทีคุณยายอาจเห็นฉันทำงานไม่ได้เรื่อง แล้วก็เตรียมจะไล่ฉันออกมั้ง"

"ฉันว่าไม่ใช่...ฉันต้องคุยกับพี่นล"

"เราไม่มีหลักฐานอะไรแล้วนะ หนำซ้ำฉันก็กำลังเจอคดีเมื่อคืน ดีไม่ดีแกสองคนพี่น้องอาจทะเลาะกันบ้านแตกก็ได้"

นิ ยาหนักใจจะช่วยเรืองรินอย่างไรดี เป็ดนำทีมอ่อนและป้าบัวมาขอร้องนิยาไม่ให้เรืองรินโดนไล่ออก ทุกคนรับรองว่า เรืองรินเป็นคนดีไม่ใช่ขโมย เรืองรินน้ำตาคลอฮึดสู้อีกครั้ง...

แต่ถึงอย่างไร เรืองรินก็ไม่ลืมที่จะช่วยเรืองยศพิสูจน์ว่ากิ่งกานต์ท้องหรือไม่ จึงวางแผนกับดนุช่วยกันให้เรืองยศพากิ่งกานต์ไปตรวจสุขภาพ และเรืองรินปลอมเป็นพยาบาลขอตรวจปัสสาวะ พอได้มาก็รีบตรวจเช็กด้วยเครื่องตรวจครรภ์ที่ซื้อมา ผลออกมาว่าท้องจริงก็ดีใจกันใหญ่ แต่พอเรืองรินถามว่าแน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นลูกเรืองยศ เรืองยศจึงหน้าจ๋อย...

ooooooo

ขณะเดียวกัน  กิ่งกานต์แอบซื้อที่ตรวจครรภ์มาทดสอบเอง พอเห็นผลว่าท้องก็ร้องลั่นบ้านจนอาจารย์คงจับได้ แต่ยังเข้าใจว่าลูกในท้องเป็นของนล กิ่งกานต์ ได้แต่ร้องไห้โฮไม่ยอมให้อาจารย์คงพาไปบ้านนล

มีการประชุมการจัดทำ หนังสือโปรไฟล์ประจำปีของห้างดราก้อนมอลล์ นลกำลังปรึกษากับทีมถ่ายทำวีดิโอพรีเซ็นต์ รูปแบบ ว่าควรมีรูปแบบอย่างไร เขาสั่งให้กุ๋งกิ๋งรวบรวมข่าวและกิจกรรมเพื่อสังคมตลอดทั้งปีของห้างมาให้ เขา กุ๋งกิ๋งบ่นที่วันนี้ เรืองรินไม่มาทำงาน นลจึงแก้ตัวแทนว่าเรืองรินเกิดอุบัติเหตุ...

แต่ที่ไหนได้เรืองริน กำลังหาทางช่วยเรืองยศ เพราะอาจารย์คงเรียกเรืองยศไปหา ให้ช่วยเกลี้ยกล่อมกิ่งกานต์พาไปเคลียร์กับนลและกนกวรรณที่บ้าน เรืองยศต้องขอให้เรืองริน ช่วย...เรืองรินจึงแต่งตัวเป็นมอเตอร์ไซค์วิน สวมหมวกกันน็อก ขณะที่อาจารย์คงขับรถจะเลี้ยวเข้าซอยบ้านนล เธอก็ปาดหน้ารถ ให้อาจารย์คงชนจนล้มกลิ้ง อาจารย์คงโกรธลงมาทะเลาะจะเอาเรื่อง กิ่งกานต์ตามลงมาช่วยพ่อ จะเอาเรื่องเรืองรินให้ได้ เรืองรินต้องแอบเปิดหมวกให้เรืองยศกับกิ่งกานต์เห็นหน้าว่าเป็นเธอ กิ่งกานต์จึงเปลี่ยนท่าทีเป็นเข้าข้างฝ่ายตรงข้ามทันที

"พ่อ...เราไปเคลียร์กันที่โรงพักดีกว่า  อย่างนี้ต้องเอา ให้หนักอย่ายอมความ เราไม่ผิด"

อาจารย์ คงงงเพราะกำลังเรียกร้องค่าเสียหาย แต่กิ่งกานต์ กลับมายุให้ไปโรงพัก แถมทำท่าว่าเจ็บท้อง อาจารย์คงจึงให้ เรืองยศพากิ่งกานต์ไปโรงพยาบาล ส่วนเขาจะไปโรงพักเอง... เรืองรินตามเรืองยศกับกิ่งกานต์ไปโรงพยาบาล จัดการฝากท้องและให้หมอตรวจทำอัลตราซาวด์ ทั้งเรืองยศและกิ่งกานต์ดีใจมาก ที่เห็นลูกในท้องกระดุกกระดิก ทั้งสองจึงบอกรักกันและกอดกันอย่างจริงใจ

พลอยทำให้เรืองรินน้ำตาคลอซาบซึ้งใจ

อาจารย์ คงนั่งรอที่โรงพักจนหงุดหงิดเพราะไม่มีคู่กรณีตามมา...เรืองรินบอก เรืองยศกับกิ่งกานต์ว่าเดี๋ยวอาจารย์คงก็กลับบ้านเอง แต่ที่น่าเป็นห่วงคือเธอจะบอกพ่อกับแม่เรื่องนี้ อย่างไรดี และทำอย่างไรให้อาจารย์คงยอมรับในตัวเรืองยศ ทั้งสามหนักใจ

ooooooo

ระหว่าง วัน  นลเปิดแฟ้มข่าวที่ให้กุ๋งกิ๋งรวบรวมมาให้เป็นซีดี เห็นข่าวงานสวัสดิการเพื่ออาชีพสาวใช้ มีเรืองรินเป็นวิทยากร นลเห็นแล้วแทบล้มทั้งยืน แถมยังมีภาพที่เรืองรินคุยกับนิยาและยายชื่น

ทำให้นลรู้ว่าทั้งยายชื่นและนิยาหลอกเขา

กลับ มาบ้าน นลเก็บตัวในห้องทำงาน เสิร์ชหาข้อมูลโรงเรียนมัธยมที่นิยาเคยเรียน จนพบรายชื่อศิษย์เก่ารุ่นเดียวกับนิยา จนพบชื่อ...เรืองริน นรกมล...พลันเรืองรินยกแก้วนมเข้ามาให้ นลพยายามเก็บอารมณ์อันพลุ่งพล่านไม่แสดงออกให้เรืองรินเห็น แต่ท่าทางเขาเย็นชาผิดปกติ เรืองรินขอตัวไปนอนเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน พอเรืองรินออกไป นลก็อ่านประวัติของเรืองรินต่อ จนรู้ว่าเธอเป็นนักจิตวิทยาดาวรุ่ง มีประวัติการทำงานมาไม่น้อย และดูท่าจะประสบความสำเร็จ นลรู้สึกเสียหน้าและเจ็บใจที่ถูกหลอก คิดหาวิธีตลบหลังเรืองรินให้ สาสมที่ทำให้เขาเหมือนคนโง่

ในตอนกลาง วัน รมณีจัดการเอายาให้ยายชื่นกินและทำทีเป็นดูแลเอาใจใส่ แต่พอคล้อยหลัง ยายชื่นก็บ้วนยาทิ้ง เพราะตลอดเวลายายชื่นรู้ธาตุแท้ของรมณีดี แต่เพราะเรืองรินยังเปิดโปงรมณีไม่สำเร็จ ยายชื่นจึงวางแผนดัดหลังรมณีเสียเองโดยไม่บอกให้เรืองรินรู้ แถมแผนการนี้ยังสร้างความปรองดองให้คนในบ้านได้อีกด้วย...ยายชื่นยังแอบ ก๊อบปี้คลิปและภาพรมณีกับศักดิ์ชัยเอาไว้อีกชุด ซ่อนอย่างมิดชิดโดยไม่มีใครรู้

ตกกลางคืน รมณียังเอายาก่อนนอนมาให้ยายชื่นอีก และออดอ้อนขอเงินกับเครื่องเพชร ยายชื่นเซ็นเช็คเงินจำนวนหนึ่งให้ พร้อมเครื่องเพชรชุดที่กนกวรรณอยากได้มานานแล้ว กนกวรรณ เข้ามาเห็นไม่พอใจ รมณีวางท่ากร่างไม่เคารพกนกวรรณเหมือนก่อน เพราะถือว่าตอนนี้ตัวเองเป็นคนโปรดของยายชื่น ขณะกำลัง ถกเถียงกัน รมณีเกิดคลื่นไส้วิงเวียน ต้องวิ่งไปอาเจียน คืนนั้น ทั้งคืน

รมณีอาเจียนหลายครั้งจนสงสัยตัวเอง พอเช็กดูก็รู้ว่าประจำ เดือนไม่มาสองเดือนแล้ว รมณีหน้าซีดเกรงจะท้องกับศักดิ์ชัย...

ท่า ทางรมณีเชิดใส่ทุกคน ตอนนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้า กนกวรรณพยายามพูดไกล่เกลี่ยเรื่องของเรืองริน ไม่อยากให้ ยายชื่นเข้าใจผิดและไม่สบายใจ แต่รมณีจะแย้งทุกครั้งแถมใส่ไฟเรืองรินมากขึ้น

นลนั่งนิ่งไม่เข้า ข้างเรืองรินเหมือนเคย แถมไม่พูดเล่นกับนิยาอีกต่างหาก ยายชื่นตัดบทพูดชวนรมณีออกไปช็อปปิ้ง สร้างความไม่พอใจให้กนกวรรณอย่างมาก รมณียิ่งได้ใจยิ้มเยาะกนกวรรณกับนิยา แล้วตัวเองก็เกิดอาการขย้อนรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน

เรืองริน ยังไม่รู้อะไรเลย จึงหอบกระเป๋าเอกสารและเสื้อสูทของนลเตรียมขึ้นรถไปทำงานกับเขา แต่นลกลับบอกให้ เรืองรินอยู่บ้านดูแลยายชื่น ไม่ต้องไปทำงาน เรืองรินไม่เอะใจอะไร...รมณีแอบซื้อที่ตรวจครรภ์มาเช็กตัวเองว่าท้องจริง หรือไม่ พอผลออกมาว่าท้องก็หน้าซีด จะไปตามศักดิ์ชัยได้ที่ไหน

ooooooo
ตอนที่ 24

พอดีวันนี้มาเรียเจ้าของบริษัทออร์กะไนเซอร์ ที่สนิทสนมกับนลมานาน  เข้ามาขอให้นลช่วยเป็นสปอนเซอร์งานเวิร์กช็อปชื่องาน...สอดส่องสังคม...นล ฟังข้อมูลแล้วเข้าทาง จึงยอมสนับสนุนด้วยเงินก้อนโต แต่มีข้อแม้ว่า ต้องให้...เรืองริน นรกมล...เป็นวิทยากรเท่านั้น

ขณะที่ยายชื่นนั่ง อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ริมสระน้ำ เรืองริน เห็นยายชื่นท่าทางสบายดีจึงจดๆจ้องๆจะเข้าไปคุยด้วย เธอยกน้ำชายืนลังเลจนยายชื่นหันมาเห็น

"เข้ามาสิจ๊ะแม่สาวใช้ไฮเทค" ยายชื่นทักอย่างเอ็นดู

เรือง รินใจชื้นขึ้นเป็นกอง ปรี่เข้ามาคุยเรื่องคืนที่เกิดเรื่อง ยายชื่นกำลังจะเปิดเผยความจริงให้รู้ ก็ให้พอดีกนกวรรณเดินเข้ามา ยายชื่นยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องจึงทำหน้าตึงหมางเมิน กับเรืองรินขึ้นมาทันที เรืองรินสุดจะงงกับอาการของยายชื่น แถมยายชื่นยังพานเอ็ดตะโรใส่เธอและไล่ให้เอาน้ำชาไปเททิ้ง กนกวรรณสงสารเรืองริน ตำหนิแม่ตัวเอง

"คุณแม่คะ  ทำไมทำกับยัยรินขนาดนี้คะ  ยัยรินดูแลคุณแม่มาขนาดไหน จู่ๆมาจงเกลียดจงชังหันไปหลงใครก็ไม่รู้ ที่เพิ่งเข้ามา"

ยาย ชื่นเอ็ดกนกวรรณอย่างหนักอีกคน กนกวรรณเสียใจทนไม่ไหว คว้ามือเรืองรินเดินออกไป ยายชื่นแอบยิ้มดีใจที่กนกวรรณเปลี่ยนแปลงไป เริ่มรู้แล้วว่าใครดีใครเลว ความปรองดอง กำลังกลับคืนสู่บ้านรัศมิมานตามแผนของเธอ...

ระหว่างที่เรืองริน กำลังช่วยงานบ้านป้าบัวกับอ่อน ดูท่า ทุกคนสนุกสนานเมื่อเรืองรินอยู่ด้วย พลันมาเรียติดต่อเข้ามา ขอให้เรืองรินไปเป็นวิทยากร เรืองรินรีบวิ่งออกมาคุยในสวนไม่ให้ใครได้ยิน เธอปฏิเสธไม่ขอรับงานนี้เพราะไม่รู้จะหลบหลีก ไปได้อย่างไร   อีกอย่างเธออยากจัดการเรื่องยุ่งๆให้หมดไปเสียก่อน แต่มาเรียพยายามตื๊อว่าเป็นงานการกุศลช่วยทารกที่ถูกทอดทิ้ง ถ้าเรืองรินไม่ช่วยก็ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร เรืองรินจึงขอคิดดูก่อน...

เรือง รินครุ่นคิด เห็นว่าช่วงนี้ทั้งยายชื่นและนลหมางเมิน กับเธอ ไม่ค่อยมีงานอะไรให้เธอทำอีกแล้ว จึงตัดสินใจโทร.กลับไปถามสถานที่และวันเวลาจากมาเรีย แล้วตกลงรับทำงานนี้มาเรียดีใจรีบโทร.ไปแจ้งนลทันที ขณะเดียวกัน เป็ดขับรถพานล กลับมาบ้านพอดี นลกำลังพูดโทรศัพท์กับมาเรีย เขาชำเลืองมองเรืองรินแล้วยิ้มอย่างสะใจ เรืองรินเข้าไปช่วยเป็ดถือของ นลหันมาเอ็ด "ไม่ต้องช่วยหรอก อย่างเธอไม่สมควรจะทำงานพวกนี้หรอก ที่จริงฐานะอย่างเธอไม่ควรมารับใช้ใครด้วยซ้ำไป"... เรืองรินงงว่าที่นลพูดหมายความว่าอย่างไร

พยายามหาทางออกเมื่อรู้ว่า ตัวเองท้อง รมณีตัดสินใจไปตามหาศักดิ์ชัยที่บ่อนของเฮียแมน เธอด้อมๆมองๆเข้าไปข้างในไม่กล้าเข้าไป ลูกน้องเฮียแมนจำเธอได้จึงเข้าไปพูดจายียวนชวนเข้าไปเล่น รมณีส่ายหน้าแล้วรีบถามหาศักดิ์ชัย ลูกน้องเฮียแมนหัวเราะร่า ก่อนจะตอบว่าทั้งศักดิ์ชัยและเกสรไม่เคยโผล่หน้ามาที่นี่นานแล้ว รมณีจึงครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับลูกในท้องดี

รมณีตัดสินใจเข้ามาหาน ลกลางดึก ปรึกษาเขาเรื่องงานแต่งงาน นลอึดอัดใจเป็นอย่างมาก ตัดสินใจพูดกับเธอตามตรงว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาพยายามทำใจให้กลับมารักกับเธออีกครั้ง แต่เขาไม่ได้คิดอะไรในตัวเธออีกแล้ว นลขอโทษและขอให้เธอลืมเรื่องการแต่งงานไปได้เลย รมณีเหมือนมีก้อนมาจุกที่คอ วิ่งร้องไห้ออกไปจากห้อง นลรู้สึกสงสารจึงตามเธอออกไป รมณีร้องห่มร้องไห้สารภาพว่าเธอโดนเฮียแมนเจ้าหนี้ข่มขืน นลตกใจมากจะไปเอาเรื่องเฮียแมน รมณีใจหายต้องรีบห้ามและขอร้องให้นลแค่แต่งงานกับเธอเพื่อรักษาหน้าเธอ เท่านั้น หลังจากนั้นเธอจะย้ายไปใช้ชีวิตที่เมืองนอก นลครุ่นคิดอย่างหนัก ตัดสินใจปฏิเสธไม่ขอแต่งงาน แต่เขาจะไม่ทอดทิ้งเธอ รมณีทำเป็นซาบซึ้งในตัวนลแต่ภายในใจคุกรุ่นโกรธแค้นอย่างมาก

ooooooo

ทุกๆ วันเรืองยศหมั่นไปดูแลกิ่งกานต์และเอาอกเอาใจอาจารย์คง เพื่อไม่ให้ไปเอาเรื่องนลอีก แต่อาจารย์คงก็ยังยื้อจะพากิ่งกานต์ไปเจรจากับกนก-วรรณให้นลรับผิดชอบลูกให้ ได้ กิ่งกานต์ทนไม่ไหวแล้ว พูดโพล่งออกมาว่า "พ่อจะไปเอาอะไรจากคุณนลได้อย่างไร ในเมื่อลูกในท้องของกิ่งเป็นลูกเรืองยศ"...เท่านั้น อาจารย์คงก็ตบะแตกโกรธมาก  คว้าปืนมาไล่ยิงเรืองยศ ออกจากบ้านแทบไม่ทัน

คิด หาข้ออ้างอยู่นานว่าต้องไปทำธุระนอกบ้าน อ่อนเองก็แปลกใจธุระอะไรต้องเลือกเสื้อผ้าเสียนาน พลันเป็ดมาตามเรืองรินบอกว่านลให้ไปทำงานด้วยวันนี้ เรืองรินหนักใจให้เป็ดไปโกหกว่าเธอไม่สบาย แต่ช้าไปเพราะนลเดินมาตามเสียเอง

"ฉันไม่เห็นเธอเป็นอะไรเลย อย่าเรื่องมากได้มั้ย ไปเตรียมตัวออกไปทำงานกับฉันเดี๋ยวนี้"

"โอย...นี่ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย..." เรืองรินโอดโอยอยากจะบ้าตาย

นล เห็นท่าทีร้อนรนของเรืองรินยิ่งสะใจที่แกล้งเธอได้... เรืองรินนั่งทำงานโต๊ะตรงข้ามกับนลอย่างไม่มีสมาธิ  คอยชำเลืองดูนาฬิกาตลอดเวลา มาเรียโทร.เข้ามาตามเธอที่มือถือ หลายรอบ จนเรืองรินไม่กล้ารับสายแล้ว นลแอบยิ้มที่ได้เอาคืนบ้าง พอรู้สึกจวนเจียนเวลา นลก็บอกเรืองรินว่า "ฉันรำคาญเธอเหลือเกิน อยากจะไปไหนก็ไปไป๊..."

บรรยากาศในงานเป็นงานสัมมนามีเวทีเตี้ยๆ ป้ายชื่องานว่า...สอดส่องสังคม...เรืองรินแต่งตัวใส่สูทภูมิฐาน รวบผมใบหน้าสดใสดูน่าเชื่อถือ ขณะซักซ้อมคิวเธอเห็นป้ายสปอนเซอร์ ดราก้อนมอลล์ก็ตกใจ รีบถามมาเรียว่ามีใครที่ดราก้อนมอลล์ มาบ้างไหม มาเรียอึกอักไม่ตอบอะไร...รีบหลบไปโทร.แจ้งนลว่างานใกล้เริ่มแล้ว นลยิ้มดีใจที่จะได้ตลบหลังเรืองริน แต่แล้วเขาเกิดเจ็บปวดใจขึ้นมาเสียเอง ไม่อยากเห็นเรืองรินเสียใจจึงแอบมานั่งฟังแถวหลังสุดไม่ให้เรืองรินเห็น แต่พอถึงช่วงที่เรืองรินเปิดให้ผู้ฟังซักถาม นลก็ยกมือขึ้นถามโดยไม่ลุกขึ้นยืน เรืองรินตอบอย่างฉะฉาน และมาถึงคำถามที่ทำให้เรืองรินถึงกับอึ้ง

"และถ้ามีคนที่มีความรู้ สูงแต่จิตใจคิดโกหกหลอกลวงคนอื่นมาตลอด โดยไม่คำนึงถึงจิตใจเขา ว่าหวังดีและรักมากแค่ไหน ถือว่าคนนั้นสร้างความเสื่อมโทรมให้กับสังคมหรือไม่"

เรืองรินอึ้ง ลุกขึ้นยืนมองหน้าคนถาม นลจึงยืนขึ้น เผยให้เรืองรินเห็นว่าเป็นเขา เรืองรินถึงกับน้ำตาร่วง นลเดินออกจากห้องสัมมนาไป เรืองรินยืนร้องไห้กลางเวที ทุกคนถึงกับงงงัน

ooooooo

ใน บริเวณช็อปปิ้งอเวนิว นิยานัดดนุมาคุยเรื่องที่เรืองรินถูกจับกลางดึกหาว่าเป็นขโมย  เธอสงสารเรืองริน อยากจะเปิดเผยความจริงเสียทีว่าเรืองรินเป็นใคร ทั้งสองปรึกษากันเครียดแล้วต้องกลับไปทำงานต่อ เผอิญฝนเทลงมา ดนุจึงใช้เสื้อแจ็กเกตของเขาคลุมหัวเขากับนิยาวิ่งไปที่จอดรถ ทั้งสองใกล้ชิดกันจนรู้สึกแล้วว่ามีใจต่อกัน เมื่อถึงที่จอดรถ ทั้งสองสบตากันหวานซึ้งแล้วโผกอดกันอย่างอบอุ่นใจ

ไม่มีใครเห็นว่าเรืองรินยืนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเศร้าๆพอดีนิยาเหลือบมาเห็นเรืองรินก็รีบผละออกจากดนุ "ริน!... ฉัน...ฉันขอโทษ..."

เรือง รินกลับยิ้มแล้วเดินเข้ามาใกล้ เธอจับมือนิยาใส่มือดนุ   "คุณดนุคะ...รินฝากเพื่อนรักของรินด้วยนะคะ  รินดีใจที่คนที่รินรักทั้งสองคนรักกัน"

พูดจบเรืองรินก็หันหลังกลับ วิ่งตากฝนออกไป เธอร้องไห้ ให้สายฝนชะล้างน้ำตาให้หมดไป...เรืองรินกลับมาถึงบ้านในสภาพเปียกปอน ยืนลังเลว่าควรจะเข้าไปในบ้านดีหรือไม่ นลเปิดประตูบ้านกางร่มเดินออกมารับ เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา

"จะบ้าหรือไงมายืนตากฝนแบบนี้ อยากป่วยตายหรือไง เข้าบ้านเดี๋ยวนี้"

เรือง รินเดินตามนลเข้าไปเงียบๆ กนกวรรณเห็นเรืองรินเปียกปอนก็ตกใจ แต่เรืองรินไม่พูดอะไรตอบ กลับเดินตามนลไปนิ่งๆ นลพาเธอไปในห้องของเขา พอเรืองรินจะนั่งลงกับพื้นและจะสารภาพความจริง นลก็ตวาดออกมา

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันโง่มามากพอแล้ว สิ่งที่เธอจะพูดก็คงไม่พ้นคำหลอกลวงอีก"

เรือง รินน้ำตาคลอคิดว่านลคงไล่เธอออกแน่ จึงพร้อมจะไป แต่นลกลับสั่งให้เธอกลับมาทำงานบ้านทุกอย่างเหมือนก่อน และเขาจะไม่มีความเมตตาให้กับเธออีกต่อไปแล้ว เรืองรินน้ำตาร่วง นลยังย้ำอีกว่า "ถ้าเธอคิดจะลาออก ฉันจะบอกทุกคนในบ้านว่าเธอเป็นคนหลอกลวง และคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือแม่ของฉัน ที่ท่านเริ่มเอ็นดูเธออย่างเห็นได้ชัด"

"คุณนลไม่ต้องมาขู่รินเลย กะอีแค่หน้าที่สาวใช้ ทำไมรินจะทำไม่ได้ ไหนๆรินก็ทำมาตั้งนานแล้ว จะทำต่อไปอีกตลอดชีวิต รินก็ทำได้" เรืองรินประชดด้วยความน้อยใจ

นลมองเรืองรินด้วยความแค้นระคนรัก แต่สายตาเรืองรินมีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจ...

ooooooo

วัน รุ่งขึ้น นลเปิดประตูออกมาจากห้องเจอกับรมณีเข้าพอดี รมณีถามว่าเมื่อคืนเอ็ดตะโรอะไรเรืองรินเสียงดัง นลยิ้มๆไม่ทันจะตอบอะไร รมณีก็เกิดอาการคลื่นไส้ วิ่งหนีไปอาเจียน นลตามไปช่วยลูบหลังให้ อย่างห่วงใย

นลรู้สึกเห็นใจรมณีประจวบกับน้อยใจเรื่องเรืองริน จึงบอกรมณีว่าเขายินดีจะแต่งงานกับเธอเพื่อรับเป็นพ่อเด็ก รมณี ดีใจโผกอดนลและรับปากว่า เมื่อเด็กคลอด เธอจะไปอยู่เมืองนอก เรืองรินผ่านมาเห็นรมณีกับนลกอดกันก็ตะลึง นลหันมาเห็นพลั้งปากไล่เรืองรินให้ออกไป  รมณีเองก็ตกใจไม่คิดว่านล จะไล่เรืองริน เรืองรินเสียใจวิ่งหนีออกไปน้ำตาไหลพรั่งพรู....
ตอนที่ 25

สุดท้ายนลก็ทนเห็นเรืองรินต้องไปล้างห้องน้ำให้รมณีไม่ได้ เขาจึงเรียกอ่อนไปทำแทน  แต่รมณีไม่ยอมจะให้เรืองรินเป็นคนทำ เรืองรินมองนลอย่างท้าทาย

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รินทำได้  ขอแค่ว่ารินทำขนาดนี้แล้ว คุณนลคงให้อภัยและหายโกรธรินเสียทีนะคะ"

นลไม่ อยากเชื่อว่าเรืองรินจะอดทนได้ขนาดนี้ เขาชักยอมแพ้ในความบ้าระห่ำของเธอ นิยาเองเห็นเพื่อนลำบากแล้วสงสารจึงตัดสินใจจะบอกความจริงกับนล...นิยาเข้า มาในห้องนล เธอสารภาพ
ทุกเรื่องให้นลฟังว่า ที่เป็นแบบนี้เพราะยายชื่นรักและเป็นห่วงนลอยากให้กลับมาเป็นผู้เป็นคน ไม่ใช่เอาแต่

อม ทุกข์งานการไม่ทำ จึงว่าจ้างเรืองรินซึ่งเป็นนักจิตวิทยามาช่วย ช่วงนั้นเรืองรินมีปัญหาทางบ้าน ร้านซักรีดของพ่อแม่กำลังจะถูกธนาคารยึด ร้านซักรีดของพี่ชายก็ถูกหุ้นส่วนโกงจนหมดตัว

"...แต่เหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด ที่ผ่านมารินกลับทำทุกอย่างเพราะรักพี่นล นิยืนยันได้ว่าเรืองรินรักพี่นลค่ะ"

นลวาง ท่าไม่สนใจที่นิยาพูดมาทั้งหมด แต่มาสะดุดหูตรงที่ว่าเรืองรินรักเขา นลเริ่มคิดให้อภัยเรืองรินแต่ยังวางท่าเก๊กจนนิยาหมั่นไส้หวดมือฟาดนลไปป้าบ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน และผลักนลล้มคว่ำไปบนเตียงด้วยความโกรธ นลถึงกับตะลึงเพราะนิยาไม่เคยก้าวร้าวกับเขาแบบนี้

กว่าจะเสร็จงานก็ ค่ำมืด เรืองรินแทบหมดแรง กลับมาห้องล้มตัวลงนอนไม่ทันไร นลโทร.มาเรียก "ใครอนุญาตให้เธอเข้านอน มาหาฉันเดี๋ยวนี้ ฉันหิว อยากกินบะหมี่"

เรือง รินหน้าเจื่อนกะปลกกะเปลี้ยลุกเดินไปหานลที่ ห้อง...นลยิ้มอย่างสะใจที่ได้แกล้งเรืองริน แต่ที่จริงตอนนี้เขาใจอ่อนแล้วจึงหาเรื่องเรียกเรืองรินมาหาเพื่อจะขอโทษ เสียงเคาะประตูดังขึ้น นลรีบบอกให้เข้ามาแต่กลายเป็นรมณีที่เดินเข้ามา เธอยั่วยวนนลว่าเธอนอนไม่หลับ เรืองรินถือชามบะหมี่เข้ามาเห็นรมณีกำลังกอดนลก็ตะลึง น้ำตาเอ่อ จิตใจเหมือนถูกกรีด ทั้งเจ็บและปวดจนเธอทนไม่ไหวอีกแล้ว ประจวบกับที่เธอเหนื่อยและล้ามาทั้งวันทำให้เรืองรินฟิวส์ขาด

เรืองรินตรงเข้ามาเตะหน้าแข้งนลอย่างแรง วางชาม บะหมี่โครม แล้วประกาศ "จะทำร้ายจิตใจกันไปถึงไหนคะ รินไม่ทนอีกแล้ว...ฉันขอลาออก!"

รมณีตกใจไม่คิดว่าเรืองรินจะกล้าทำกับนลกำลังจะวีนใส่ เรืองรินตวาดถามว่าจะเอาบ้างไหม รมณีหุบปากทันที...

วัน รุ่งขึ้น ทุกคนในบ้านรู้ความจริงว่าเรืองรินเป็นใคร ไม่ได้เป็นคนรับใช้อย่างที่เข้าใจ เป็ด อ่อนและป้าบัวต่างเจี๋ยมเจี้ยมต่อหน้าเรืองริน มองเรืองรินเก็บเสื้อผ้าจะออกจากบ้าน เรืองรินกอดลาทุกคนด้วยน้ำตา จากนั้นก็มากราบลายายชื่น นิยาลงนั่งกับพื้นข้างเรืองริน

กนกวรรณชวน เรืองรินให้นั่งบนเก้าอี้ แต่เธอไม่นั่ง กนกวรรณจึงลงมานั่งที่พื้นด้วย เธอขอร้องยายชื่นให้ห้ามเรืองริน ท่าทีกนกวรรณรักและเอ็นดูเรืองรินมากขึ้น เธอขอโทษเรืองรินทุกเรื่องที่ผ่านมา

"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะรีบตะครุบเธอมาเป็นลูกสะใภ้ ไม่ปล่อยให้แม่รมณีมาทำแอ๊บแบ๊วหลอกลวงอย่างที่ผ่านมา"

รมณี ยืดตัวเกาะยายชื่นวางท่าข่มกนกวรรณ เรืองริน กราบลายายชื่น ยายชื่นทำท่าหลงๆลืมๆไม่สนใจเรืองรินและไม่ห้ามสักคำ เรืองรินเสียใจมองยายชื่นแล้วตัดใจออกไป...นลวิ่งตามมาดึงเรืองรินที่หน้า บ้านไม่ให้ไปจากบ้านนี้ เรืองรินหันมาย้อน

"ดิฉันไม่ใช่คนใช้ของคุณอีกต่อไป คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งหรือบังคับอะไรดิฉันได้อีก...ดิฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขกับคุณรมณี"

"ริน...ฉัน...ฉันมีความจำเป็นต้องแต่งงานกับรมณี แต่ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง"

เรือง รินหัวเราะและพูดประชดว่า ที่อธิบายไม่ได้ก็เพราะต้องแต่งงานรับผิดชอบที่ทำรมณีท้อง นลตาโพลงไม่คิดว่าเรืองรินจะรู้ แต่ด้วยท่าทางเย้ยหยันของเรืองริน ทำให้นลไม่ พอใจจึงประชดกลับไปว่าใช่ เรืองรินมองนลน้ำตาคลอ กลับหลังหันเดินออกไป นลจึงโพล่งออกมา

"ฉันรักเธอนะริน!"

เรืองรินชะงัก แต่ไม่ยอมหันกลับไปมองนล เธอนิ่งสักพัก ที่สุดก็ตัดสินใจเดินต่อไปทิ้งนลให้ยืนเศร้าอยู่เบื้องหลัง

ooooooo

ตัดสิน ใจหิ้วกระเป๋ากลับมาบ้านพ่อแม่ที่ระยอง พอดีเจตน์เพิ่งกลับจากธนาคาร เขาตื่นเต้นดีใจบอกชุติมาว่า มีเงินก้อนโตโอนเข้ามา ทำให้เขาไถ่ถอนบ้านกลับคืนมาได้ พอเห็นเรืองรินเดินเข้ามา ทั้งเจตน์และชุติมาก็โผกอดลูกสาว ขอบอกขอบใจที่โอนเงินมาจนทางบ้านหมดหนี้สิน เรืองรินงง ไม่ทันไรยายชื่นโทร.เข้ามือถือเรืองริน และบอกว่า ได้โอนเงินค่าจ้างทั้งหมดให้แล้ว ขอบใจที่ทำงานให้เธอเต็มที่ เรืองรินร้องไห้ดีใจที่ยายชื่นไม่ได้ความจำเสื่อม ไม่ได้โกรธเธอ

"แต่คุณยายคะ รินยังทำงานให้คุณยายไม่สำเร็จเลยค่ะ รินจะรับเงินได้ยังไง"

"สำเร็จ สิ และกำลังจะสำเร็จในเวลานี้แล้ว ฉันกำลังจะกระชากหน้ากากรมณี ฉันมีหลักฐานทุกอย่างที่เธอหามาให้ไว้พร้อมที่จะทำให้แม่รมณีดิ้นไม่ หลุด"...

และขณะนั้น รมณีกำลังวางอำนาจแหวใส่กนกวรรณ อย่างไม่ยำเกรง ยายชื่นเดินเข้ามาตวาดรมณีให้หยุดก้าวร้าว นล นิยา และดนุยืนงง เป็ด อ่อน และป้าบัววิ่งเข้ามาดู เมื่อยายชื่นเห็นทุกคนพร้อมหน้า จึงกระชากหน้ากากรมณีออกด้วยการเอาหลักฐานทั้งหมดให้นลดู ว่ารมณีมีความสัมพันธ์กับศักดิ์ชัยมานานแล้ว  แถมยังขโมยหุ้นที่นลเคยทำไว้จะให้รมณี

เอาไปขาย แต่โดนศักดิ์ชัยหักหลังและทอดทิ้ง จึงต้องซมซานกลับมาหานลอีก ทุกคนจึงรู้ว่าที่นลยอมแต่งงานกับรมณีเพราะช่วยกู้หน้าเท่านั้น รมณีถึงกับช็อกร้องกรี๊ดๆ โผกอดนลขอร้องอย่ายกเลิกการแต่งงาน นลไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

นลสลัดรมณีออกแล้วผลุนผลันวิ่งออกไปที่รถ ดนุกับนิยาและเป็ดวิ่งตามออกมา นลบอกว่าเขาจะไปตามเรืองรินกลับมา ดนุจึงบอกทางไปบ้านเรืองรินที่ระยอง นลขอบคุณดนุและฝากให้ดูแลนิยาและคนในบ้านเขาด้วย ดนุหันมากอดนิยาและรับรองแข็งขัน

เมื่อได้ร้านกลับมาเป็นไท เรืองรินจึงตกแต่งร้านให้พ่อกับแม่ใหม่ ดูสวยสะอาด เรียกลูกค้าเข้าร้านมากขึ้น เรืองรินทำงานขันแข็ง แต่พอตกเย็นร้านปิด เธอก็จะนั่งเศร้าคิดถึงนล เธอมักจะมานั่งเล่นที่สะพานริมทะเล...เรืองรินน้ำตาไหล คิดถึงความใกล้ชิดกับนล ความสุขที่เธอเคยมีกับนล จนพระอาทิตย์ ใกล้ลับขอบฟ้า เรืองรินจึงลุกขึ้นจะกลับบ้าน พอหันมาเจอนลยืนอยู่เรืองรินเผลอตัวดีใจโผกอดนล แต่พอนึกได้ว่านลกำลังจะแต่งงานก็ผละออก ขอโทษเขา

นลเอามือแตะปาก เรืองริน "ไม่ต้องพูด ไม่ต้องถามอะไร ลืมเรื่องเก่าๆให้หมด ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับเธอคนเดียว...ริน...ฉันอยากอยู่ที่ระยองกับเธอ เท่านั้น"...

คืนนั้น เมื่อเจตน์กับชุติมารู้ว่านลเป็นเจ้านายเรืองริน ก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี นลเข้ากับชุติมาได้ดี เขาช่วยเธอเตรียมอาหารเย็นอย่างสนุกสนานจนเจตน์ชักหมั่นไส้ มีการปิ้งย่างบาร์บีคิวและกุ้ง ปู ปลา เฮฮากันอย่างสนุกสนาน

เช้าวัน ใหม่ เรืองรินยังตกแต่งร้าน เธอทาสีหน้าร้าน มีนลคอยเป็นลูกมือช่วยอย่างไม่มีฟอร์มใดๆเหลืออยู่ นลยังช่วยเจตน์แบกปูนและทรายอย่างไม่รังเกียจ ชุติมาคอยเสิร์ฟน้ำให้ ทั้งนลและเรืองรินสนุกด้วยกันจนนลคิดว่าเรืองรินให้อภัยเขาแล้ว จวบจนร้านเสร็จขึ้นป้ายหน้าร้านว่า...ไฮเทคซักแห้ง

... เรืองรินกอดพ่อกับแม่ดีใจ นลถ่ายภาพความสุขนั้นไว้...ในคืนนั้น เรืองรินกับนลมาเดินเล่นบนสะพานริมทะเล นลพูดกับเรืองรินว่าเขาอิจฉาความสุขในครอบครัวของเธอจริงๆที่สมบูรณ์แบบ เพราะเหตุนี้จึงทำให้เธอเป็นคนดี มีจิตใจโอบอ้อม อารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ถึงคนรอบข้างได้ ผิดกับเขาที่ต้องทำตัวให้เข้มแข็งมาตั้งแต่เด็ก เพราะเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน ที่ต้องดูแลผู้หญิงสามวัย เรืองรินเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของนล แต่แล้วจู่ๆนลก็ถามขึ้นมา

"คุณรักผมบ้างไหม เรืองริน..."

"ริน...รัก...เอ้อ...ไม่ค่ะ คุณจะถามทำไม ในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงาน" เรืองรินยั้งไว้เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร

วันรุ่งขึ้น นลตื่นขึ้นมาพบจดหมายของเรืองรินเขียนทิ้งไว้ว่า "เดินทางปลอดภัยนะคะ"

นล แปลกใจรีบออกมาถามหาเรืองริน ชุติมาบอกว่า เรืองรินเดินทางไปทำงานบนดอยที่ภาคเหนือแล้ว นลผิดหวังเสียใจ จำใจต้องกลับกรุงเทพฯ...เมื่อรถนลแล่นออกไป เรืองรินเดินออกมายืนมองน้ำตาคลอ ชุติมากับเจตน์แปลกใจที่ทำไมเรืองรินกลับจากภาคเหนือเร็วอย่างนี้

ooooooo

พอ รถนลแล่นเข้ามาในบ้าน  ทุกคนในบ้านวิ่ง ออกมารอรับด้วยความดีใจ  แต่พอเห็นนลลงจากรถคนเดียวไม่มีเรืองรินก็ผิดหวัง นลเสียใจ เขาได้แต่ส่งข้อความถึงเรืองริน   ว่าเธออยู่ที่ไหน   เขาคิดถึงเธอมากที่สุด...

เรืองรินเดินตามหามือถือไม่รู้ไปทิ้งไว้ ที่ไหน จึงไม่เห็นข้อความที่นลส่งมา พลันเรืองยศโทร.มาบอกพ่อกับแม่ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับกิ่งกานต์เพราะกิ่ง กานต์ท้อง ชุติมาถึงกับเป็นลม เจตน์จัดการปิดร้านเก็บเสื้อผ้า เรืองรินขับรถพาพ่อกับแม่เข้ากรุงเทพฯทันที...

มีการจัดงานแต่งงาน เล็กๆที่บ้านอาจารย์คง ดนุแอบมาโทร.บอกนล เรืองรินออกมาเห็นดึงมือถือไปกดตัดสายทิ้งอย่างโกรธๆ เรืองรินขอร้องดนุให้เรื่องระหว่างเธอกับนลจบลงโดยไม่ฟังดนุอธิบาย ใดๆ...เสร็จงานแต่งงาน กิ่งกานต์มาอยู่กับเรืองยศที่ร้าน ขณะที่ออกมายืนส่งเรืองรินขับรถพาพ่อกับแม่กลับระยอง พอคล้อยหลังรถเรืองริน ก็มีเรื่องเกิดขึ้นที่หน้าร้านของเกสร

รมณีท้องโตตบตีกับเกสร ศักดิ์ชัยเมามายโวยวายด่าทอ กิ่งกานต์ กับเรืองยศเห็นสภาพสามคนผัวเมียแล้วสังเวชใจ ทันใดนั้นเอง ก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาแสดงตัวและขอให้กิ่งกานต์กับเรืองยศ

กลับเข้าร้านไป และบุกเข้าจับศักดิ์ชัยกับเกสรข้อหาเปิดบ่อนในบ้าน รมณีพลอยติดร่างแหไปด้วย ศักดิ์ชัยต่อสู้จึงถูกตำรวจยิงขาลาก

เรือง รินอ่านข่าวหนังสือพิมพ์จึงได้รู้ว่ารมณีไม่ได้ แต่งงานกับนล แต่กลับไปอยู่กับศักดิ์ชัย...เรืองรินหามือถือจนเจอ พบว่ามีข้อความของนลส่งมาทุกวัน ก็ยิ่งว้าวุ่นใจจะทำอย่างไรดี...ดนุตัดสินใจบอกนิยากับนลว่า เรืองรินไม่ได้ไปทำงานบนดอย เธออยู่ที่ระยองกับพ่อแม่ นิยาจึงวางแผนให้ เรืองรินกลับมาที่บ้านรัศมิมาน...

บนสะพานริมทะเล เรืองรินนั่งอ่านข้อความที่นลส่งมาให้ ซ้ำไปซ้ำมาน้ำตาคลอ แต่ก็รู้สึกสุขใจ พอดีเรืองยศโทร.เข้ามาว่า มีงานการกุศลด่วนที่อยากให้เรืองรินมารับหน้าที่วิทยากร เรืองรินอิดออดไม่อยากกลับเข้ากรุงเทพฯอีก แต่เรืองยศไม่สนใจ ตัดบทนัดให้เรืองรินมาพบแล้ววางสายไป...

วันที่เรืองรินต้องมาทำงาน ภายในห้องสัมมนา มีเวทีเตี้ยๆด้านหน้า โพเดียมประดับด้วยดอกไม้ ไม่มีเก้าอี้ให้แขกนั่งเหมือนงานสัมมนาทั่วไป เรืองรินในชุดสูทภูมิฐานรวบผมตึง เข้ามาซ้อมคิวกับทีมงานที่ดูท่าทางมีพิรุธ พอซักซ้อมเสร็จ เรืองรินก็ถูกทิ้งไว้ในห้องสัมมนาคนเดียวจนเธอเอะใจที่ไม่มีแขกมาในงานซักที ทันใดไฟก็ค่อยๆสลัวลง มีภาพโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่เลื่อนลงมา ภาพเรืองรินในวันต่างๆที่นลเคยแอบถ่ายไว้ ปรากฏขึ้นบนจอ เสียงนลพูดบรรยายภาพต่างๆและสารภาพว่าเขาถ่ายภาพเหล่านี้ด้วยมือถือของเขา เอง ด้วยความรักที่เขามีต่อเธอ เรืองรินถึงกับน้ำตาร่วง สุดท้ายมีตัวหนังสือขึ้นที่หน้าจอ

"แต่งงานกับผมมั้ยครับ"...เรืองรินร้องไห้โฮ เหลียวมองรอบห้องก็ยังไม่เห็นใคร

สัก พักนลเดินมาทางด้านหลังและจับมือเรืองรินขอแต่งงานอีกครั้ง เรืองรินมองนลอย่างตื้นตัน สุดท้ายก็ตอบออกไปว่า...ค่ะ...ไฟสว่างพรึบขึ้นทั้งห้อง กนกวรรณประคองยายชื่นเดินออกมา พร้อมกับดนุจูงมือนิยา เรืองยศประคองกิ่งกานต์ อาจารย์คงและเพื่อนสามสาวของเรืองรินมากันพร้อมหน้า ทุกคนปรบมือแสดงความยินดี เรืองรินร้องไห้โฮอีกครั้ง ทุกคนล้อมเข้ากอดเรืองรินอย่างรักใคร่เอ็นดู

ดนตรีเปลี่ยนเป็นเพลง ครึกครื้นขึ้น งานสัมมนาเปลี่ยนเป็นงานปาร์ตี้ ดนุแอบสวมแหวนให้นิยา เขาขอหมั้นเธออย่างไม่ยอมให้เธอหลีกเลี่ยง ทุกคนเฮกันอีกครั้งจนนิยาเขินอาย...

วันรุ่งขึ้น   นลจูงมือเรืองรินเดินมองบ้านรัศมิมาน

เรือง รินจึงบอกเงื่อนไขที่นลต้องปฏิบัติต่อเธอคือ...ห้ามเรียกเธอว่ายัยรินอีก ห้ามจิกเธอขึ้นมาใช้กลางดึก ไม่ว่าเธอทำอะไรให้กินก็ต้องกินห้ามบ่น นลตอบรับทุกข้อจนรู้สึกว่ามากเกินไปจึงตัดบทดึงเรืองรินเข้ามาจูบ...เนิ่น นาน...

-อวสาน-
กลับไปยังรายบอร์ด